https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/3398/all fa https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/05/11/14198 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/05/11/14198" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفت‌وگو با بوعالم صنصال، نویسنده الجزایری </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> دی سایت </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-motarjem"> <div class="field-label">برگردان:&nbsp;</div> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> اکبر فلاح‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="575" height="383" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/sensal.jpg?1337110617" /> </div> </div> </div> <div dir="RTL"> روز پنجشنبه دهم ماه مه در الجزایر انتخابات پارلمانی برگزار شد که به عقیده&nbsp; بسیاری کارشناسان&nbsp;نیروهای اسلام&zwnj;گرا اینجا نیز مانند مراکش، مصر و تونس شانس بیشتری دارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بوتفلیقه، رئيس &zwnj;جمهوری الجزایر قصد دارد به کمک نیروهای اسلام&zwnj;گرای معتدل و با اتکا به ارتش، دوره ریاست جمهوری خود را بدون انجام اصلاحات اساسی به پایان ببرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">الجزایر سال&zwnj;ها درگیر جنگ داخلی خونین بوده و تا همین پارسال در آن کشور وضعیت اضطراری حاکم بود. الجزایری&zwnj;ها نیز از بهار عربی دلگرم شدند و تظاهراتی به راه انداختند، اما از ترس آن که به سرنوشت مصر و لیبی دچار شوند، دست نگه داشتند و تغییر حکومت راهدف قرار ندادند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;هفته نامه &quot;دی سایت&quot; آلمان به همین مناسبت با بوعالم صنصال (<span dir="LTR">Boualem&nbsp;</span><span dir="LTR">Sansal</span>) نویسنده سرشناس الجزایری گفت&zwnj;وگو کرده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">صنصال&nbsp; در الجزيره متولد شده اما به علت درگیری با سانسور آثارش را به زبان فرانسه منتشر کرده و به علت فشار حکومت&nbsp; به همراه همسر و دو دخترش مجبور به ترك الجزاير شده است. سال گذشته میلادی او به خاطر تلاش&zwnj; براي استقرار صلح و دموكراسي در شمال آفريقا جايزه صلح اتحاديه ناشران آلماني را دریافت کرد.&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آقای صنصال شما به موفقیت قیام عربی اعتقادی ندارید و بیم آن دارید</b>&nbsp;<b>که شیرازه امور از هم&nbsp; بپاشد و بلبشو شود؛ یک عراق جدید، یک سومالی جدید، از منطقه ساحل آفریقا تا نوار غزه همه جا به آشوب کشیده می&zwnj;شود.</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما الجزایری&zwnj;ها بهار عربی خودمان را عجالتا پشت سر گذشته&zwnj;ایم. بیست و اندی سال پیش؛ در اکتبر ۱۹۸۸ ما به خیابان&zwnj;ها ریختیم، تظاهرات عظیمی شکل گرفت. حاصلش صدها کشته، هزاران شکنجه شده و گم و گور شده بود. دریایی&nbsp; از خون میان ارتش و اسلام&zwnj;گرایان به راه افتاد.&nbsp;تا امروز دویست هزار نفر کشته شده&zwnj;اند. این بهار الجزایر بود. چی گیرمان آمد؟ هیچ. یک دمکراسی جعلی. در حقیقت تظاهرات ما بر قدرت قدرتمداران افزود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شما واقعا مدعی هستید که در نتیجه قیام مردم خفقان به جای آن که کم شود، بیشتر هم شده است؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">ما الجزایری&zwnj;ها بهار عربی خودمان را عجالتا پشت سر گذشته&zwnj;ایم. بیست و اندی سال پیش؛ در اکتبر ۱۹۸۸ ما به خیابان&zwnj;ها ریختیم، تظاهرات عظیمی شکل گرفت. حاصلش صدها کشته، هزاران شکنجه شده و گم و گور شده بود</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">معلوم است. شکنجه قبلا هم بود. اما حد و اندازه داشت. دلیلش هم این بود که حساب و کتابی در کار بود و قربانیان شکنجه می&zwnj;توانستند شکایت کنند و حتی طلب غرامت کنند. اما بعد از بهار الجزایر همه این&zwnj;ها به باد یغما رفت. دیگر همه جا می&zwnj;شد مردم را&nbsp; دستگیر کرد یا کشت. قضات و پلیس&zwnj;ها جایشان را باهم عوض کردند. به نام مبارزه با تروریسم بدترین فجایع به راه افتاد. جنبش دمکراسی&zwnj;خواهی فقط آب به آسیاب دیکتاتوری ریخت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>انقلاب عربی در تونس، مصر و لیبی را چگونه ارزیابی می&zwnj;کنید؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مشکل اینجاست: دیگر کشورهای عربی در معرض این خطرند که پا جای پای ما بگذارند و از روی سرمشق بد الجزایر مشق بنویسند. این وضع امروز در مصر پیش آمده. در مصر ارتش قدرتمندتر و قلدرتر از قبل شده، حتی با نفوذتر از زمان مبارک. ارتش صد سال سیاه حاضر نیست از قدرتش دست بکشد. روزنامه&zwnj;نگاران و روشنفکران بازداشت می&zwnj;شوند. قبطی&zwnj;های مسیحی، یهودیان، همجنس&zwnj;گرایان مورد تعقیب قرار می&zwnj;گیرند، زن&zwnj;های بی&zwnj;حجاب&nbsp; را کتک می&zwnj;زنند، یا این که موهایشان را می&zwnj;کشند، دختر بچه&zwnj;ها را از رفتن به مدرسه منع می&zwnj;کنند، کم کم دست دادن با زن&zwnj;ها هم مجاز نخواهد بود. این وضع مصر. در لیبی گروه&zwnj;های مسلحی هستند که ایجاد رعب و وحشت می&zwnj;کنند و پایش بیافتد مردم را می&zwnj;کشند. در تونس هم به زن&zwnj;هایی که اسلامی لباس نپوشند، تف می&zwnj;اندازند. اسلام&zwnj;گراها در دانشگاه جولان می&zwnj;دهند و قصد دارند زن&zwnj;ها را از مردها جدا کنند. رئیس دانشگاه تونس را اخراج کردند، چون زن بود. هر روز بساطمان همین است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>تابستان گذشته گفتید که درعرض دوازده ماه در تونس، مصر و لیبی دیکتاتوری&zwnj;های جدیدی ایجاد می&zwnj;شود.</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ای کاش اشتباه می&zwnj;کردم. اما صابون این تجربه&zwnj;ها به تنمان خورده. روشنفکران با شوق و ذوق از دمکراسی حرف می&zwnj;زنند. ولی آیا دمکراسی آن چیزی است که مردم ما می&zwnj;خواهند؟ این مردم می&zwnj;خواهند انتقام سی سال خفقان را بگیرند. می&zwnj;خواهند مهره&zwnj;های شاخص حکومتی را که مردم را چاپیده&zwnj;اند، بگیرند به زندان بیاندازند. اسلام&zwnj;گراها دقیقا همین را به مردم وعده می&zwnj;دهند. می&zwnj;گویند دزدها و آدم&zwnj;کشانی را که بر شما مردم حکومت کرده&zwnj;اند، به دار می&zwnj;آویزیم، تکه پاره&zwnj;شان می&zwnj;کنیم. پس بیایید به ما رای بدهید!</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما برای این که دل مردم را به دست بیاوریم، باید به روستاها برویم. روشنفکران ما تماسی با مردم ندارند. بنابراین حرف زدن از دمکراسی بی&zwnj;فایده است. فقط اسلام&zwnj;گراها هستند که با مردم تماس دارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شما جوری حرف می&zwnj;زنید که انگار مبارزه برای دمکراسی به زحمتش نمی&zwnj;ارزد .</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><img src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/egypt67m.jpg" width="200" height="122" align="bottom" alt="" />دیگر کشورهای عربی در معرض این خطرند که پا جای پای ما بگذارند و از روی سرمشق بد الجزایر مشق بنویسند. این وضع امروز در مصر پیش آمده. در مصر ارتش قدرتمندتر و قلدرتر از قبل شده</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">چرا، خیلی هم می&zwnj;ارزد! اما لب کلام من این است که حماقت ما در الجزایر را تکرار نکنید. دمکراسی در یک دولت دینی جایی ندارد، خیلی از مردم هم اصلا برای دمکراسی آمادگی ندارند. توده مردم طالب امنیت و عدم خشونت است، بحث سکولاریسم و اسلام در میان نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>پس بهار عربی باید چگونه پیش برود؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما به نهادهای مستقل، پلیس و دستگاه قضایی سالم و پاک نیاز داریم. ما ابتدا باید علیه خودمان انقلاب کنیم. خیلی&zwnj;ها هنوز پخته نشده&zwnj;اند - آنهایی را هم عرض می&zwnj;کنم&nbsp; که در جبهه پیشرو قرار دارند. وقتی از دوستانم می&zwnj;پرسم: می&zwnj;پذیرید که زن&zwnj;ها و دخترانتان در یک جامعه دمکرات مستقل باشند؟ می&zwnj;گویند، اساسا باید زن&zwnj;ها به طور طبیعی آزاد باشند، فقط زن خود من نه!&nbsp; دخترها هم باید زندگی آزاد داشته باشند، فقط دختر خود من نه! او تا هنگام مرگ من دخترم می&zwnj;ماند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>الجزایر دارد پنجاهمین سال استقلالش را جشن می&zwnj;گیرد، آیا هنوز از چنگ خشونت خلاص نشده&zwnj;اید؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ابدا. خشونت موج موج می&zwnj;آید. زمانی روزانه هزار نفر کشته می&zwnj;شدند. حالا اشکال دیگر خشونت هم پیدا شده: دستگاه کاغذ بازی ما مردم را زیر پا له می&zwnj;کند، دستگاه امنیتی&zwnj;مان همه مردم را در هر سوراخی که باشند، می&zwnj;پاید و شنود می&zwnj;کند. پیشترها حداکثر دویست هزار پلیس داشتیم، امروز یک و نیم میلیون. دو روز دیگر سفر می&zwnj;کنم به الجزایر، اما از حالا هول و ولا برم داشته: خیلی پیش می&zwnj;آید که پلیس احضارت می&zwnj;کند، اما بعد که رفتی، می&zwnj;گویند اشتباه شده. این&zwnj;ها شکل&zwnj;های استالینی ترور هستند، مانند آن&zwnj;چه در کتاب ۱۹۸۴&quot;&quot; جرج اورول آمده.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شما آخرین نویسنده بزرگ الجزایرید که در الجزایر مانده&zwnj;اید. چرا؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این را گاهی خودم هم می&zwnj;پرسم. به نظر من روشنفکران نباید بگریزند وقتی در کشورشان اتفاق تعیین کننده&zwnj;ای روی می&zwnj;دهد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>جایی نوشته&zwnj;اید، یک دهم ثانیه کافی&zwnj;ست تا هستی ما منفجر شود، اما برای آن&zwnj;که آن را دوباره جمع و جور کنیم باید یک عمر وقت صرف کنیم.</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">خشونت مغز را ویران می&zwnj;کند. سبب آن می&zwnj;شود که توان تجزیه و تحلیل و اندیشیدن را از دست بدهیم. کارکرد نویسندگان و روشنفکران از قضا همین&zwnj;جاست: این است که ذهن را درمان کنند، و کمک کنند تا خودمان را بیابیم و پیش برویم. در این راه همه باید دست به دست هم بدهند: پزشکان، نویسندگان، روان&zwnj;شناسان، هنرمندان.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">لب کلام من این است که حماقت ما در الجزایر را تکرار نکنید. دمکراسی در یک دولت دینی جایی ندارد. خیلی از مردم هم اصلا برای دمکراسی آمادگی ندارند. توده مردم طالب امنیت و عدم خشونت است، بحث سکولاریسم و اسلام در میان نیست</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">ورد زبان&nbsp; سیاستمداران این است: آن&zwnj;چه&nbsp; خراب شد، خراب شده، فکر آینده باشیم. ولی ما نویسندگان درد&nbsp;مردم داریم و آنها را مانند کسانی نگاه می&zwnj;کنیم که زبانشان را گم کرده&zwnj;اند و حرف زدن باید بیاموزند. در بهار عربی فقدان این چیزها احساس می&zwnj;شود: فقدان کتاب، نمایشنامه در مورد قیام، ولو این که&nbsp; خیلی خوب هم نوشته نشده&nbsp; باشند، سرود و ترانه&zwnj;هایی که یاد آور گذشته باشند و از فراموش شدن آنها جلوگیری&nbsp; کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آینده کشورهای عربی را چطور می&zwnj;بینید؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">[شـب تاريك وبيم موج و گردابي چنين هايل...]<i> </i>فکر می&zwnj;کنم خطراتی در پیش است که کسی فکرش را هم نکرده.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">الجزایر پنجاه سال پیش که تاسیس شد، ۹ میلیون جمعیت داشت. امروز سی و شش میلیون شده&zwnj;اند. بیست سال دیگر جمعیت به صد میلیون می&zwnj;رسد. دولت باید فکر نان و آب این افراد باشد. ذخایر نفت ما فقط تا ده سال می&zwnj;رسد. بعد از گرسنگی به جان هم می&zwnj;افتیم. اسلام برای مردم&nbsp; نان و آب نمی&zwnj;شود. اسلام&zwnj;گراها معتقدند تا می&zwnj;توانیم باید بچه&zwnj;دار شویم. خواست خدا هر چه&nbsp; باشد همان می&zwnj;شود، اگر خواست او باشد، می&zwnj;میریم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما به یک اقتصاد تکامل یافته نیاز داریم. یک دولت لائیک. وگرنه مانند کشورهای آفریقای سیاه دچار جنگ و قتل عام می&zwnj;شویم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>کار تونس، لیبی، مصر به کجا می&zwnj;کشد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این کشورها در خطر نابودی&zwnj;اند. نگاهی به لیبی بیاندازید! در مرکز&nbsp;&nbsp; لیبی بربرها زندگی می&zwnj;کنند، که همیشه جنگ راه انداخته&zwnj;اند. در شرق لیبی بازماندگان و نسل&zwnj;های جدید یهودیان به زور مسلمان شده هستند. به همین دلیل قذافی منطقه بن غازی (<span dir="LTR">Bengasi</span>)&nbsp;را به حال خودش رها کرده بود. شمال آفریقا مانند یوگسلاوی سابق تجزیه شده. آنجا در قلب اروپا آن همه قتل و خونریزی راه افتاد، حسابش را بکنید در کشورهای فقیر و درب و داغان ما چه اتفاقی می&zwnj;افتد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>می&zwnj;توانید تصورش را بکنید که روزی الجزایر از درون از هم بپاشد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">فقط شانزده درصد الجزایری&zwnj;ها عربند. یک جنبش خودمختاری&zwnj;خواهانه بربرهای الجزایری، و یک دولت در تبعید در پاریس هست که سه وزیرش در آلمان اقامت دارند. این&zwnj;ها خیلی فعالند و حتی با آنگلا مرکل ملاقات داشته&zwnj;اند. بربرها با عرب&zwnj;ها&nbsp; آبشان توی یک جوی نمی&zwnj;رود. بربرها اصلا زیر بار یک دولت عربی نمی&zwnj;روند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;فرهاد منی (<span dir="LTR">Farhad Men</span>) خواننده معروف از همین بربرهاست و خواسته&zwnj;هایشان را نمایندگی می&zwnj;کند. او سال&zwnj;ها جنگید، حبس کشید و شکنجه شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;در آینده در این جبهه خطر جنگ تهدیدمان می&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><strong>منبع: </strong><a href="http://www.zeit.de/2012/19/Interview-Sansal "><strong>دی سایت</strong></a></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div>&nbsp;</div> <p>&nbsp;&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/05/11/14198#comments اسلام‌گرایی الجزایر بهار عرب بوتفلیقه بوعالم صنصال تونس جنگ داخلی لیبی مصر گوی سیاست Fri, 11 May 2012 09:35:09 +0000 14198 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2012/01/21/10277 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2012/01/21/10277" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="250" height="159" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/bualam_sansal.jpg?1327162323" /> </div> </div> </div> <p>با برگزاری يک ميزگرد در مورد ادبيات و آزادی روز ادبيات عرب در شهر فرانکفورت آلمان آغاز شد.</p> <!--break--><!--break--><p> به گزارش خبرگزاری آلمان، روز گذشته، جمعه ۳۰ دی&zwnj;ماه (۲۰ ژانويه) روز ادبيات عرب با حضور نويسندگانی از کشورهای مختلف عربی آغاز شد و تا شامگاه امروز ادامه خواهد داشت.</p> <p> ۱۰ نويسنده عرب در اين گردهمايی فرهنگی که از سوی انجمن ليتپروم (Litprom)، وابسته به نمايشگاه کتاب فرانکفورت، بزرگ&zwnj;ترين نمايشگاه کتاب جهان، برگزار می&zwnj;شود، شرکت دارند.</p> <p> انجمن ليتپروم در سال ۱۹۸۰ با همکاری گروهی از روزنامه&zwnj;نگاران، مترجمان و استادان دانشگاه و نمايشگاه کتاب فرانکفورت بنيان گذاشته شد.</p> <p> اين انجمن ارتباط ميان بازارهای کتاب آفريقا، آسيا و آمريکای لاتين را با ادبيات آلمانی فراهم می&zwnj;سازد&zwnj;.</p> <blockquote><p><img align="middle" width="200" height="99" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/anita_djafari.jpg" alt="" />آنيتا جعفری، مدير مسئول انجمن ليتپروم: &quot;ادبيات فشارسنج تحولات در جهان عرب است</p> </blockquote> <p>در ميان مهمانان برنامه روز ادبيات عرب، نويسنده الجزايری بوعالم صنصال ديده می&zwnj;شود که در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۱ به&zwnj;دليل تلاش&zwnj; برای استقرار صلح و دموکراسی در شمال آفريقا جايزه صلح اتحاديه ناشران آلمانی را دريافت کرد.</p> <p> بوعالم صنصال ۶۲ ساله که دکترای اقتصاد دارد تا ۵۰ سالگی هيچ يک از آثارش را منتشر نکرد. او همه آثارش را به زبان فرانسه نوشته و نخستين رمانش &quot;خطابه سلمانی&zwnj;ها&quot; در سال ۱۹۹۹ جايزه کتاب اولی&zwnj;های فرانسه را برده است.</p> <p> آخرين رمان صنصال &quot;روستای آلمانی&quot; نام دارد که به روايت يادداشت&zwnj;های روزانه شيلر، به ماجرای دو برادر الجزايری می&zwnj;پردازد که در گذشته خود نقب می&zwnj;زنند و کشف می&zwnj;کنند که پدرشان افسری نازی بوده است.</p> <p> <img align="left" width="140" vspace="8" hspace="8" height="299" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/arab-literatur.gif" alt="" />آثار بوعالم صنصال در کشورش تهديدها و اعتراض&zwnj;های بسياری برانگيخت طوری که او مجبور شد به همراه همسر و دو دخترش الجزاير را ترک کند.</p> <p> آثار وی از سال ۲۰۰۶ به بعد در کشورش توقيف شده&zwnj;اند.</p> <p> از ديگر مهمانان اين برنامه می&zwnj;توان به سهام بن سدرين، روزنامه&zwnj;نگار زن و فعال حقوق بشر از تونس، عباس خضر، نويسنده عراقی ساکن آلمان؛ رزا ياسين حسن، نويسنده زن از سوريه؛ ناجم ولی، نويسنده عراقی ساکن آلمان؛ علی الجلاوی، شاعر بحرينی و خوانند رپ مصری &quot;ديب&quot; اشاره کرد.</p> <p> اين مراسم که بعدازظهر روز گذشته بسياری را به سالن برگزاری کشانده و جای خالی باقی نمانده بود، شامل ميزگردهای بحث و گفت&zwnj;وگو، کتاب&zwnj;خوانی، شعرخوانی، نمايش فيلم و اجرای ترانه&zwnj;های رپ و هيپ ـ هاپ است.</p> <p> موضوع اصلی اين برنامه ادبيات پس از تحولات موسوم به بهار عربی است.</p> <p> آنيتا جعفری، مدير مسئول انجمن ليتپروم در اين&zwnj;باره می&zwnj;گويد: &quot;ادبيات فشارسنج تحولات در جهان عرب است.&quot;</p> <p> به&zwnj;گفته وی ادبيات عرب نبايد ناشناخته باقی بماند.</p> <p> اشتفان ميلش، مدير برگزاری اين مراسم نيز گفت که هدف از برگزاری روز ادبيات عرب ايجاد گفت&zwnj;وگوی ادبی و مطالعه کتاب&zwnj;های عربی است. <br /> &nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2012/01/21/10277#comments ادبيات عرب انجمن ليتپروم بوعالم صنصال نويسندگان عرب اخبار فرهنگی هنری Sat, 21 Jan 2012 15:14:46 +0000 10277 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2011/06/10/4603 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2011/06/10/4603" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> جایزه‌ی صلح کتابفروشان آلمان به عنوان مهم‌ترین جایزه‌ی ادبی در این کشور به بوعالم صنصال، نویسنده‌ی الجزایری تعلق گرفت </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> نازنین اعتمادی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="277" height="184" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/etemadsa01.jpg?1307692248" /> </div> </div> </div> <p>نازنین اعتمادی - تابستان هر سال، یکی از رویدادهای مهم ادبی در کشور آلمان، جایزه&zwnj;ی صلح کتاب&zwnj;فروشان آلمان است که پیش از برگزاری نمایشگاه کتاب فرانکفورت در پاییز به یک نویسنده اهداء می&zwnj;گردد. جایزه&zwnj;ی صلح کتاب&zwnj;فروشان آلمان که از آن به&zwnj;عنوان مهم&zwnj;ترین رویداد فرهنگی سال در عرصه&zwnj;ی ادبیات یاد می&zwnj;کنند، در سال ۲۰۱۱ به نویسنده&zwnj;ی الجزایری به نام بوعالم صنصال تعلق می&zwnj;گیرد. هیأت امنای جایزه&zwnj;ی صلح کتابفروشان آلمان در بیانیه&zwnj;ای از بوعالم صنصال به عنوان &laquo;یک نویسنده پرشور و مبارز بر ضد استبداد و اختناق و ترور دولتی یاد کرد.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;بوعالم صنصال یک نویسنده&zwnj;ی سیاسی و اجتماعی است. در مارچ (فروردین ماه) ۲۰۱۱ در آستانه&zwnj;ی دخالت ناتو در لیبی او از سیاست وزارت خارجه&zwnj;ی آلمان در قبال آزادیخواهان آفریقای شمالی آشکارا انتقاد کرد و گفت: &laquo;اگر آلمان در رأی&zwnj;گیری در سازمان ملل متحد درباره&zwnj;ی حمله ناتو به لیبی رأی ممتنع نداده بود، قذافی اکنون زنده نبود که بتواند به شهرهای لیبی لشکرکشی کند و آزادیخواهان را تحت فشار قرار دهد.&raquo; بوعالم صنصال اما به همان اندازه که از سیاست&zwnj;های مزورانه&zwnj; و سودجویانه&zwnj;ی دولت آلمان انتقاد می&zwnj;کند از پان&zwnj;عربیست&zwnj;ها و ناسیونالیست&zwnj;های عرب و از بنیادگرایان مسلمان در آفریفای شمالی فاصله می&zwnj;گیرد و گفته&zwnj;های اسرائیل&zwnj;ستیزانه&zwnj;ی آنها را به چالش می&zwnj;کشد. <br /> &nbsp;</p> <p><img alt="" align="left" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/ETEMADSA02.jpg" />بوعالم صنصال یک نویسنده&zwnj;ی آزادیخواه و آزاداندیش است که از نزاع سیاسی و بحث&zwnj;های اجتماعی در سطح جهانی واهمه&zwnj;ای ندارد. روز گذشته، پنجشنبه، نهم ژوئن هیأت امنای جایزه&zwnj;ی صلح کتابفروشان آلمان اعلام کرد جایزه&zwnj;ی صلح که با جایزه&zwnj;ی پولیتزر و گنکور آن را مقایسه می&zwnj;کند و با این جوایز از اهمیت یکسانی برخوردار است، به بوعالم صنصال تعلق می&zwnj;گیرد. <br /> &nbsp;</p> <p>گوتفرید هونه&zwnj;فلدر (Gottfried Honnefelder ) رئیس هیأت امنای جایزه&zwnj;ی صلح کتاب&zwnj;فروشان آلمان در یک نشست رسانه&zwnj;ای که به این مناسبت در برلین برگذار شد گفت: &laquo;با اهدای جایزه&zwnj;ی صلح کتابفروشان آلمان به نویسنده&zwnj;ای از آفریقای شمالی، قصد داریم از تلاش&zwnj;های آزادیخواهان در این منطقه حمایت کنیم.&raquo; <br /> &nbsp;</p> <p>در بیانیه&zwnj;ای که جایزه&zwnj;ی صلح کتابفروشان آلمان منتشر کرده، آمده است: &laquo;جایزه&zwnj;ی صلح کتابفروشان آلمان در سال ۲۰۱۱ به بوعالم صنصال، نویسنده&zwnj;ی الجزایری اهداء می&zwnj;گردد. او در رمان&zwnj;ها و داستان&zwnj;هایش با شوریدگی یک نویسنده&zwnj;ی هنرمند، با تفاهم و همدردی و با زبانی فاخر تلاش می&zwnj;کند زمینه&zwnj;هایی برای درک متقابل فرهنگ&zwnj;ها فراهم آورد.&raquo;<br /> &nbsp;</p> <p>بوعالم صنصال از اندک نویسندگانی است که هنوز در الجزایر زندگی می&zwnj;کند و ناگزیر به تبعیدی خودخواسته نشده&zwnj; و با این&zwnj;حال از انتقاد آشکار از سرکوب و اختناق سیاسی در الجزایر و نیز از تضاد بین فقیر و غنی نمی&zwnj;هراسد. بوعالم صنصار از کوشندگان آزادی بیان و از طرفداران گفت&zwnj;و گوی بین تمدن&zwnj;ها و فرهنگ&zwnj;هاست و اعتقاد دارد که تنها راه رهایی از استبداد و اختناق، دگرگونی ساختارهای سنتی در جوامع اسلامی و رویکرد به دموکراسی و لیبرالیسم است.<br /> &nbsp;</p> <p>بوعالم صنصال در پانزدهم اکتبر سال ۱۹۴۹ در روستایی کوهستانی در الجزایر متولد شد و در الجزیره، پایتخت این کشور، در محله&zwnj;ای کارگری و فقیرنشین رشد کرد و پرورش یافت. <br /> &nbsp;</p> <p>او پس از ترور رییس جمهور الجزایر در سال ۱۹۹۶ و تحت تأثیر عمیق این حادثه نخستین رمانش را نوشت و آن را زیر عنوان &laquo;سوگند بربرها&raquo; منتشر کرد. پس از انتشار این رمان بود که از خدمات دولتی برکنار شد و پس از مدتی نیز به خاطر انتقاداتش از دولت الجزایر از کار در همه&zwnj;ی ادارات و نهادهای دولتی منع شد. <br /> &nbsp;</p> <p><img alt="" align="left" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/ETEMADSA03.jpg" />این رمان یک رمان جنایی است. دو مرد که به دو طبقه&zwnj;ی کاملاً متفاوت اجتماعی تعلق دارند، به طرز مرموزی به قتل می&zwnj;رسند. &laquo;مو&raquo;، فرزند یک مرد ثروتمند و متنفذ است و &laquo;عبدالله بکور&raquo; کارگر مهاجر و بی&zwnj;چیزی که به&zwnj;تازگی از فرانسه به الجزایر بازگشته است. کارآگاهی به نام &laquo;لاربی&raquo; شروع به تحقیقاتی پیرامون این قتل&zwnj;ها می&zwnj;کند و سرنخ&zwnj;هایی به دست می&zwnj;آورد که از خشونت سیاسی و دولتی نشان دارند. او برخلاف دستورات صریح مافوقش به راز این قتل پی می&zwnj;برد و متوجه می&zwnj;شود که مأموران اطلاعاتی و امنیتی در پشت پرده در این قتل&zwnj;ها دست داشته&zwnj;اند. این امر پیامدهایی برای این مأمور پلیس دارد، او را از کار برکنار و تهدید به قتل می&zwnj;کنند. <br /> &nbsp;</p> <p>صنصال در سال ۲۰۰۶ در مقاله&zwnj;ای که به شکل یک نامه&zwnj;ی بالابلند خطاب به هموطنانش نوشته است، از آنها می&zwnj;خواهد که برای آزادی به پاخیزند و کاری کنند که الجزایر در جامعه&zwnj;ی جهانی به عنوان یک کشور آزاد سربلند باشد. پس از انتشار این نامه همه&zwnj;ی آثار صنصال در الجزایر توقیف و آنچه که باقی مانده بود از روی پیشخوان کتابفروشی&zwnj;ها جمع&zwnj;آوری شد. با این حال صنصال برخلاف بسیاری از همکارانش الجزایر را ترک نکرد و به تبعید تن نداد. <br /> &nbsp;</p> <p>صنصال در رمان دیگری به نام &laquo;روستای آلمانی&zwnj;ها&raquo; که در سال ۲۰۰۹ انتشار یافت، داستان قتل یک مرد آلمانی را روایت می&zwnj;کند که همراه همسرش در الجزایر زندگی می&zwnj;کند. در جریان کشف معمای قتل معلوم می&zwnj;شود که این مرد آلمانی در ماجرای هولوکاست هم دخالت داشته و با این تمهید نویسنده در این اثر به هولوکاست و اهمیت تاریخی آن در بستر ماجراهای خانوادگی در بین دو فرهنگ اسلامی و مسیحی نیز می&zwnj;پردازد. <br /> &nbsp;</p> <p>جایزه&zwnj;ی صلح کتابفروشان آلمان&nbsp;به رسم هر سال&nbsp;در نمایشگاه کتاب فرانکفورت در شانزدهم اکتبر امسال در کلیسای پائول اهداء می&zwnj;گردد.<br /> &nbsp;</p> <p>جایزه&zwnj;ی صلح کتابفروشان آلمان از سال ۱۹۵۰ به نویسندگان اهداء می&zwnj;گردد و ارزش آن معادل ۲۵هزار یویرو است. <br /> &nbsp;</p> <p>بوعالم صنصال اعلام کرد که از دریافت این جایزه خشنود است. اما باور دارد که کشورهای اروپای مرکزی، به&zwnj;ویژه آلمان و فرانسه به لحاظ چشمداشت&zwnj;ها و مصالح اقتصادی&zwnj;شان از حکومت&zwnj;های استبدادی در شمال آفریقا حمایت کرده&zwnj;اند. او گفت &laquo;به این جهت کشورهای اروپایی نسبت به ملت&zwnj;های تحت ستم آفریقای شمالی از یک وطیفه و گناه تاریخی برخوردارند.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>در همین زمینه:</strong></p> <p><a href="http://www.dailymotion.com/video/x4pmyz_interview-de-boualem-sansal_creation">::گفت و گو با ابوعالم صنصال::</a></p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2011/06/10/4603#comments ادبیات آفریقای شمالی الجزایر بوعالم صنصال جایزه‌ی صلح کتابفروشان آلمان فرهنگ, هنر و ادبيات Fri, 10 Jun 2011 07:38:17 +0000 4603 at https://archive.radiozamaneh.com