عیسی سحرخیز

گزارش زمانه از وضعیت روزنامه نگاران زندانی بیمار

Wed, 11 Jan 2012 02:29:48 +0000

مهدی تاجیک

سلامت روزنامه نگاران زندانی ایران در معرض تهدیدهای مستمر است. عدم رسیدگی پزشکی، عدم توزیع مواد غذای ضروری نظیر گوشت و سبزیجات و مجموعه‌ای از مشقت‌های همیشگی از جمله نبود وسایل گرمایشی در فصل سرما و فقدان وسایل خنک کننده در دوران گرم سال، غیراستاندارد بودن سلول‌ها و عدم دسترسی روزانه به هواخوری باعث بروز عوارض مزمن بر سلامت بسیاری از زندانیان شده است.

روزنامه نگاران زندانی مانند بسیاری دیگر از زندانیان سیاسی ایران به دلیل زندگی در چنین محیطی به بیماریهای متعدد مبتلا شده‌اند.

بی‌توجهی مقام‌های زندان در مقابل بیماری زندانیان فرضیه یک تلاش سیستماتیک برای تحمیل بیماری به زندانیان عقیدتی را برجسته ساخته است و گزارش‌ها درباره بدرفتاری، ضرب و شتم و اعمال شکنجه علیه زندانیان هم این فرضیه را تقویت می‌کند. "زمانه" در این گزارش به وضعیت روزنامه نگارانی پرداخته که به واسطه زندگی در شرایط سخت زندانهای ایران درگیر بیماریهای متعدد شده‌اند.

مسعود باستانی؛مبتلا به سردرد و بیهوشی

"مسعود باستانی" روزنامه نگار منتقد حکومت، مدتهاست که از بیماریهای مختلف رنج می‌برد اما مسوولان زندان رجایی شهر اجازه اعزام او به بیمارستان برای رسیدگی پزشکی را نمی‌دهند.

مسعود باستانی غیر از مشکلات گوارشی و لثه و دندان، از سردردهای شدید رنج می‌برد و این وضعیت سبب شده که چندین بار وی دچار لمسی بدن شده است. این روزنامه‌نگار باید در اسرع وقت به بیمارستان برای درمان اعزام شود اما مقام‌های زندان رجایی شهر اجازه چنین اقدامی را نمی‌دهند

منابع مطلع به "زمانه" گفته‌اند که او غیر از مشکلات گوارشی و لثه و دندان، از سردردهای شدید رنج می‌برد و این وضعیت سبب شده که چندین بار وی دچار لمسی بدن شده و به بهداری زندان منتقل شود.

بنابه گفته پزشکان پزشکی قانونی که به زندان آمده و وی را مورد معاینه قرار داده‌اند، این روزنامه‌نگار باید در اسرع وقت به بیمارستان برای معاینه و سی. تی. اسکن و درمان اعزام شود اما مقام‌های زندان رجایی شهر اجازه چنین اقدامی را نمی‌دهند. باستانی از تاریخ ۱۴ تیر ماه ۱۳۸۸ بازداشت و به اتهام تبلیغ علیه نظام و اجتماع و تبانی برای ایجاد اغتشاش به شش سال زندان محکوم شده است.

وی تا بهمن ماه ۱۳۸۸ در زندان اوین به سر می‌برد، اما در تاریخ پنجم بهمن ماه ۱۳۸۸ بر خلاف اصل تفکیک و طبقه‌بندی زندانیان از زندان اوین به زندان رجایی‌شهر که محل نگهداری مجرمین خطرناک است، منتقل و در این زندان نگهداری شد. وی تاکنون از مرخصی نیز نتوانسته استفاده کند و از جمله زندانیانی است که به صورت مداوم در زندان نگهداری می‌شود.

عیسی سحرخیز؛ با دست بند بر تخت بیمارستان

روزه‌های اعتراضی و اعتصاب غذاهای طولانی مدت باعث ایجاد مشکلات مزمن در سلامت عیسی سحرخیز روزنامه نگار زندانی در رجایی شهر کرج شده است.

او ماه گذشته به دلیل حاد شدن وضع جسمانی‌اش از زندان به بیمارستان منتقل شده است اما تدابیر شدید امنیتی درباره وی اعمال می‌شود و گزارش‌ها حاکی است که دست و پای او در اغلب ساعات شبانه روز به صورت ضربدری به تخت زنجیر شده است و چهار مامور امنیتی به صورت دائمی در اتاق کوچکی که تخت سحرخیز در آن قرار دارد، مراقب او و روابط‌اش هستند.

عیسی سحرخیز به دلیل حاد شدن وضع جسمانی‌اش از زندان به بیمارستان منتقل شده است در حالی که دست و پای او در اغلب ساعات شبانه روز به صورت ضربدری به تخت زنجیر شده است و چهار مامور امنیتی به صورت دائمی در اتاق کوچکی که تخت سحرخیز در آن قرار دارد، مراقب او و روابط‌اش هستند

بر اساس گزارشهای منتشر شده، سحرخیز نسبت به ماه‌های گذشته، دچار ضعف و لاغری شدید شده است و از تغییرات شدید فشار خون و کمر درد و گردن درد رنج می‌برد به حدی که امکان خم کردن سر و گردن خود را ندارد. همچنین در کبد سحرخیز نیز غده‌ای مشاهده شده که پزشکان در حال بررسی آن هستند.

عیسی سحرخیز، عضو شورای مرکزی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات ایران، مدیر مسئول ماهنامه توقیف شده آفتاب، و مدیرکل مطبوعات داخلی وزارت ارشاد در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی است. وی نیمه تیرماه ۸۸ و پس از نگارش چند یادداشت انتقادی، حمایت از جنبش سبز، و نقد صریح رهبر جمهوری اسلامی، بازداشت شد.

او در جریان بازداشت مورد ضرب و شتم ماموران امنیتی قرار گرفت، به شکلی که دنده‌های او شکست. سحرخیز ماه‌‌ها در انفرادی و شرایط سخت بازداشتگاه‌های ۲۰۹ و ۲۴۰ محبوس بود و بعد‌تر به زندان رجایی شهر تبعید شد.

مهدی محمودیان؛ ضربان های نامرتب قلب

"مهدی محمودیان" که از او به عنوان یکی از افشاگران نقض حقوق بشر در بازداشتگاه کهریزک نام می‌برند به دلیل شرایط سخت زندان دچار عارضه‌های جسمی متعدد شده است.

گزارش‌ها حاکی است که این روزنامه نگار از عوارض گوناگون تنفسی و مغزی ناشی از عدم فعالیت یکی از ریه‌هایش رنج می‌برد. یک منبع مطلع نیز در این ارتباط به رادیو زمانه گفت که پزشکان مدتی پیش ناچار به بریدن قسمتی از روده مهدی محمودیان در زندان شدند. او همچنین از نوسان فشار زیاد رنج می‌برد و مشکلات تنفسی‌اش به حدی است که دچار بیهوشی‌های ناگهانی می‌شود.

پزشکان مدتی پیش ناچار به بریدن قسمتی از روده مهدی محمودیان در زندان شدند. او همچنین از نوسان فشار زیاد رنج می‌برد و مشکلات تنفسی‌اش به حدی است که دچار بیهوشی‌های ناگهانی می‌شود

مقام‌های امنیتی نه تنها ترتیب اثری به وضعیت سلامت او نداده‌اند بلکه گزارش‌ها از ضرب و شتم شدید وی در هفته گذشته حکایت دارد. پایگاه اینترنتی کلمه وابسته به میرحسین موسوی چهره ارشد مخالف حکومت روز شنبه (۱۷ دی) ماه گزارش داد که مهدی محمودیان در حالی که مشغول گذراندن حکم شش سال زندانش بود، از زندان رجایی شهر به زندان اوین منتقل شده و در تمام راه، ماموران او را به شدت مورد ضرب شتم قرار داده‌اند.

بر اساس این گزارش، ضرب و شتم محمودیان در بند دو الف هم ادامه یافته و او ضمن بازجویی مجدد مدام با کلمات رکیک بازجو‌ها مواجه بوده است. بر اساس این گزارش، شدت ضرب و شتم‌ها به حدی بوده که گفته می‌شود محمودیان بی‌هوش شده و بازجویان مجبور شده‌اند او را به بهداری زندان منتقل کرده و دستگاه اکسیژن به او وصل کنند.

مهدی محمودیان در تاریخ ٢۶ شهریور ٨٨، در جریان اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری، بازداشت و به زندان اوین منتقل شد. این روزنامه نگار در دوران زندانش نامه‌ای را خطاب به رهبری منتشر کرد که در آن پرده از وضعیت بسیار نامناسب زندان رجایی شهر بر می‌داشت.

مسعود لواسانی؛ جراحی دیر هنگام گردن

"مسعود لواسانی" روزنامه نگار منتقد حکومت در ۱۴ شهریور ماه امسال پس از گذراندن دوران دو ساله محکومیت خود از زندان اوین آزاد شد اما بیماریهای ناشی از زندگی در شرایط سخت زندان کماکان با اوست.

مسعود لواسانی در چهارم آبان ماه در حالی برای عمل جراحی گردن در بیمارستان بستری شد که پزشکان معالج وی اعلام کرده بودند این عمل باید خیلی زود‌تر از این انجام می‌گرفت و تاخیر در معالجه، خسارت‌های زیادی در ناحیه گردن ایجاد کرده است

این روزنامه نگار در چهارم آبان ماه در حالی برای عمل جراحی گردن در بیمارستان بستری شد که پزشکان معالج وی اعلام کرده بودند این عمل باید خیلی زود‌تر از این انجام می‌گرفت و تاخیر در معالجه، خسارت‌های زیادی در ناحیه گردن ایجاد کرده است.

مسعود لواسانی همچنین در مدت بازداشت خود علاوه بر درد گردن از درد در ناحیه ستون فقرات رنج می‌برد. این روزنامه نگار منتقد حکومت در مدت زمان بازداشت خود بار‌ها دچار تشنج و حمله‌های عصبی شده بود و در خرداد ماه ۱۳۸۹ نیز به بیماری زونا و آبله مبتلا شد. او همچنین در زمستان ۱۳۸۹ به دلیل شرایط بد بهداشتی در بند ۳۵۰ به بیماری پوستی حاد مبتلا شد.

حساسیت نهادهای امنیتی درباره این روزنامه نگار هنوز به قوت خود باقی است و روز یکشنبه (۱۸ دی) ماه نیز "فاطمه خردمند" همسر وی به بازداشت ماموران درآمده است. هنوز دلیل و انگیزه‌های بازداشت همسر آقای لواسانی مشخص نیست.

کیوان صمیمی؛ غده نگران کننده

"کیوان صمیمی" مدتهاست که از درد در ناحیه کبد رنج می‌برد اما مقام‌های زندان رجایی شهر تاکنون با اعزام او به بیمارستان برای معالجه موافقت نکرده‌اند. یک منبع آگاه در این ارتباط به رادیو زمانه گفت که غده‌ای در بدن آقای صمیمی وجود دارد که سلامتی‌اش را به شدت تهدید می‌کند و می‌تواند اثرات جبران ناپذیری بر جای بگذارد ولی به رغم تشخیص‌های اولیه پزشکان زندان هنوز هیچ اقدامی برای معالجه وی صورت نگرفته است.

کیوان صمیمی مدتهاست که از درد در ناحیه کبد رنج می‌برد اما مقام‌های زندان رجایی شهر تاکنون با اعزام او به بیمارستان برای معالجه موافقت نکرده‌اند

کیوان صمیمی، مدیرمسئول روزنامه توقیف شدهٔ نامه و عضو شورای فعالان ملی - مذهبی، عضو انجمن دفاع از آزادی مطبوعات، عضو شورای ملی صلح، عضو کمیته پیگیری بازداشت‌های خودسرانه و عضو کمیته دفاع از حق تحصیل است. صمیمی که سابقهٔ زندان طولانی مدت در رژیم پهلوی دارد، در جریان تحولات پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ بازداشت شد.

او درشعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به استناد مواد ۵۰۰ و ۶۱۰ قانون مجازات اسلامی مجموعا به ۶ سال حبس، و به استناد ماده ۱۹ قانون یاد شده به محرومیت مادام العمر از فعالیت‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی محکوم شد اما شعبه ۵۴ دادگاه تجدیدنظر استان تهران مدت زمان حبس این فعال سیاسی را تایید کرد اما محرومیت وی را به ۱۵ سال تقلیل داد.

سعید متین پور؛ درگیر با کمردرد مزمن

"سعید متین‌پور" اکنون بیش از دو سال و سه ماه است که در زندان اوین به سر می‌برد و در دوران حبس خود با بیماریهای متعدد دست و پنجه نرم کرده است. گزارش‌ها حاکی است که این روزنامه نگار و فعال حقوق بشر در ماه‌های اخیر از ناراحتی‌های گوارشی بویژه خونریزی معده، کمر درد، بیماری قلبی و سرگیجه‌های شدید رنج برده است.

همسر سعید متین پور: پزشک تشخیص داده‌ که یکی از مهره‌های کمر سعید جابجا شده و ملتهب است و دارو دادند. بعد گفتند با یک پزشک در بیرون از زندان هماهنگ کنید، اما چون می‌خواستند به سعید پابند بزنند و او را به دکتر ببرند، او حاضر نشد با پابند به مطب پزشک برود

همسر وی به تازگی در گفتگو با پایگاه خبری "جرس" ضمن ابراز نگرانی برای وضعیت سلامت آقای متین‌پور گفته بود: "سعید کمر درد شدیدی دارد که به پزشک مراجعه کرده و یک عکس خاصی از کمرش گرفته‌اند و تشخیص داده‌اند که یکی از مهره‌های کمرش جابجا شده و ملتهب است و دارو دادند.

بعد گفتند با یک پزشک در بیرون از زندان هماهنگ کنید، اما چون می‌خواستند به سعید پابند بزنند و او را به دکتر ببرند سعید حاضر نشد با پابند به مطب پزشک برود." سعید متین‌پور فارغ التحصیل فلسفه از دانشگاه تهران است که به دلیل فعالیتهای هویتطلبانه، نوشتن مقالات در وبلاگ شخصی و نشریات آذربایجانی برای نخستین بار در سال ۱۳۸۶ بازداشت شد و به مدت ۹ ماه تحت بازجویی قرار گرفت.

او چند ماهی را با تودیع وثیقه ۵۰۰ میلیونی در آزادی موقت گذراند اما همزمان با شروع اعتراضات پس از انتخابات دوباره به زندان اوین منتقل شد و از آن زمان تاکنون در حبس به سر می‌برد.

عیسی سحرخیز، خبرنگار زندانی

arezoo — Fri, 04 Nov 2011 12:50:07 +0000

سارا روشن

سارا روشن – زندان‏های ایران پر از زندانیان سیاسی است. اسم برخی از این زندانیان در تارنماهای اینترنتی، شبکه‏های اجتماعی، رادیوها، تلویزیون‏ها ورسانه‏های اینترنتی مختلف تکرار می‏شوند و اسم بعضی‏ها از آنها از یادها می‏روند. ما، اما چقدر این زندانیان سیاسی را می‏شناسیم؟ چقدر با آرمان‏ها و آرزوهای آن‏ها آشنا هستیم؟

عیسی سحرخیز، روزنامه‌نگار و موسس انجمن دفاع از آزادی مطبوعات ایران را چقدر می‌شناسیم؟ کسی که به گفته پسرش مهدی سحرخیز، همیشه کشورش ایران را در اولویت قرار می‌دهد.

مهدی سحرخیز- یکی از خاطراتی که از پدرم دارم این است که باهم رفته بودیم کارخانه چوب و کاغذ مازندران. او تلاش می‌کرد روزنامه‌ها و مجله‌ها را تشویق کند که از محصولات ایرانی استفاده کنند به جای این که پولی بابت وسایل خارجی بدهند. یکی از خصوصیات برجسته ایشان برای من این بود که همیشه سعی می‌کرد منافع کشورش را در اولویت اول قرار دهد.

شکایت از عالی‌ترین مقام رسمی جمهوری اسلامی

عیسی سحرخیز در تیرماه سال ۱۳۸۸ بعد از ناآرامی‌ها و اعتراض‌های دهمین انتخابات ریاست جمهوری بازداشت شد. او به‌طور کل در دو مرحله به پنج سال زندان محکوم شده و ازجمله اتهاماتش توهین به رهبری، اقدام علیه امنیت ملی و اقدام تبلیغی علیه نظام بوده است.

نوشابه امیری: مردی از جنس ما بود؛ آرمانی، معتقد به آزادی مطبوعات، اهل تسامح و مهربان. می‌دانستیم در سختی دوران، یکی هست که هر زمان لازم باشد هم تلفن‌اش دم دست است و هم در دفترش باز... خطری هم که پیش می‌آمد، پیشاپیش برای حفاظت از ما ایستاده بود.

یکی از جنجالی‌‌ترین کارهای عیسی سحرخیز در دو سال گذشته نامه سرگشاده‌‌ای بود که در مرداد ۱۳۸۹ به صادق آملی لاریجانی، رئیس قوه قضائیه فرستاد و در آن با بیان ظلمی که بر وی رفتهاست، بر حق خود در پیگیری شکایت علیه غلامحسین محسنی اژه‌ای، محمود احمدی‌نژاد، رهبرجمهوری اسلامی و آیت‌الله علی خامنه‌ای، از طریق مراجع قضایی جهان و مجامع بین‌المللی تاکید کرد. او دلیل شکایتش را سکوت مقامات دولتی و سیاسی کشور در برابر شکنجه‌ها و ضرب و شتم‌هایی شمرد که به وی وارد شده است.

سحرخیز در نامه‌اش خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای می‌گوید: "عالی‌ترین مقام رسمی جمهوری اسلامی که به خود حق دخالت در تمام امور مقننه، مجریه و قضائیه کشور را داده و می‌دهد و روسای قوا خلاف روح و مفاد قانون اساسی سخنان و اوامر او را فصل‌الخطاب امور می‌دانند، در این جریان نقش غیر قابل انکار و تعیین‌کننده‌ای دارد و به تبع این مقام و مسئولیت بایدپاسخگوی اعمال افراد تحت امر و تخلفات گسترده باشد."

معتقد به آزادی مطبوعات

عیسی سحرخیز متولد ۱۳۳۲، زاده شهر آبادان و بزرگ شده شهر کرج است. او بعد از ازدواج به تهران نقل مکان کرد و بعد از اتمام تحصیل در رشته اقتصاد از دانشگاه تهران در سال ۱۳۶۱ به عنوان خبرنگار و کارشناس اقتصادی در خبرگزاری رسمی دولت ایران (ایرنا) فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش را شروع کرد. این روزنامه‌نگار از سال ۱۳۵۹ با آغاز جنگ ایران و عراق به تصویربرداری از جنگ پرداخت و تا سال‌ها همچنان در رده‌های مختلف در سازمان خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) کار می‌کرد و چندسالی هم رئیس دفتر این خبرگزاری در سازمان ملل بود.

مهدی سحرخیز این‌چنین از خصوصیات اخلاقی عیسی پدرش می‌گوید: "پدر من خیلی پشتکار دارد. هیچ وقت هیچ‌کاری را ول نمی‌کند. فکر می‌کنم خیلی از کسانی که با او کار می‌کردند، روی او حساب می‌کردند. من می‌دانم بارها و بارها و در هر شغلی که بود، کسانی که با او کار می‌کردند، برایش مثل دوست بودند و حتی خیلی وقت‌ها اگر نمی‌توانستند سر کار بروند، با آن که پدرم مدیر بود، به او زنگ می‌زدند که من امروز نمی‌توانم بیایم سر کار، تو می‌توانی جای من باشی؟ و پدر من بارها و بارها به جای آنها کار کرده است. یعنی سعی نمی‌کرد که ریاست کند. تاجایی که یادم می‌آید، سعی می‌کرد با کسانی که کار می‌کند دوست باشد و آن دوستی‌ها باعث شد- به نظر من- در هر کاری که تا به امروز کرده موفق باشد."

در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی، زمانی که سید عطاءالله مهاجرانی وزیر ارشاد بود، به‌عنوان مدیر کل مطبوعات داخلی در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مشغول به کار شد. آن‌هم در دوره‌ای که به نام "بهار مطبوعات" معروف است. در سال ۱۳۷۸ پس از برخورد قوه قضائیه به دلیل ارائه مجوز انتشار به روزنامه "زن"، از سمت خود استعفا داد.

نوشابه امیری، نویسنده و روزنامه‌نگار از این دوران کاری عیسی سحرخیز چنین یاد می‌کند: "مردی از جنس ما بود؛ آرمانی، معتقد به آزادی مطبوعات، اهل تسامح و مهربان. می‌دانستیم در سختی دوران، یکی هست که هر زمان لازم باشدهم تلفن‌اش دم دست است و هم در دفترش باز. ما از سختی دوران می‌گفتیم و او همدلانه نگاه می‌کرد. می‌فهمید چه کشیده‌ایم. در می‌یافت. خطری هم که پیش می‌آمد، پیشاپیش برای حفاظت از ما ایستاده بود. آمده بود مطبوعاتی‌ها را محترم و از گزند دوران در امان بدارد. نقشی که با پایان بهار کوتاه عصر هم ادامه یافت."

پس از این دوره او مدیر مسئول نشریه آفتاب و اخبار اقتصاد بود که هر دو تعطیل شدند. چندسالی هم به‌عنوان مدیرعامل انتشارات قلم به‌ فعالیت پرداخت.

مهدی سحرخیز درباره روش کار پدرش و اهدافی که دارد توضیح می‌دهد: "پدر من از قبل از این که در رسانه‌ها یا خبرگزاری‌ها مشغول به کار شود هم خیلی کار می‌کرد. دائماً صبح‌ها از شش صبح می‌رفت بیرون تا9 یا ۱۰ شب. بعضی روزها هم شاید بیشتر. یعنی آدمی است که همیشه در حین کار و تلاش بوده تا چیزی را که می‌خواهد به دست بیاورد. منظورم از به دست آوردن از لحاظ مالی نیست. این که بتواند هدفش را که همان آزادی رسانه‌هاست به دست آورد. یکی از کارهایی که پدرم می‌کرد، مقایسه این بود که چقدر در ایران سطح مطالعه روزنامه‌ و مجله و کتاب نسبت به دیگر کشورهای دنیا کمتر است و سعی می‌کرد این سطح را بیشتر کند. من یادم هست زمانی که پدرم در وزارت ارشاد بود، تعداد روزنامه‌ها و مجله‌ها و خواندن مجله‌ها زیادتر شده بود. تیراژ روزنامه‌ها به چهارمیلیون در روز رسیده بود که این اتفاق خیلی بزرگی در ایران بود."

زندانی به اسم ایران

در روز سی‌ام نوامبر ۲۰۰۶، عیسی سحرخیز به رادیوی صدای آلمان گفت: "درعمل من الان ممنوع‌السفر، ممنوع‌الخروج، ممنوع‌الکار، ممنوع‌القلم و حتیممنوع‌الخبر هستم ... فضا را تنگ کرده‌اند. امکان زندگی وجود ندارد. امکانداشتن شغل مناسب وجود ندارد. امکان روزنامه‌نگاری واقعی برای من وجودندارد. به گونه‌ای که من الان در زندانی به اسم ایران محبوس هستم. حالا فرقنمی‌کند دایره این زندان را محدودتر بکنند و به قول خودشان ببرند در یکی ازسوئیت‌هایی که در نظر گرفته‌اند یا در بندهای عمومی زندان اوین و بخواهند منآنجا باشم. در عمل فکر می‌کنم بین این زندان و آن زندان تفاوت چندانی نیست..."

عیسی سحرخیز مدت‌هاست که در بند است و وضعیت جسمی مناسبی ندارد (عکس قبل و بعد از دستگیری).

عیسی سحرخیز مدت‌هاست که در بند است و وضعیت جسمی مناسبی ندارد. مهدی سحرخیز، می‌گوید: "ایشان از نظر روحی همیشه مقاوم بودند و همچنان در همان حالت هستند. هر روز مصمم‌تر از قبل روی حرف‌هایی که زده‌اند، مانده‌اند. ولی از نظر جسمی متأسفانه، شرایط‌شان هر روز و هر روز بدتر شده است. سعی هم می‌کنند در زندان اذیت‌‌شان کنند. زندانبان‌ها یا دیگر زندانیان را مصمم می‌کنند که زندانیان سیاسی- نه تنها پدر من- را اذیت کنند تا در شرایط جسمی بدی قرار گیرند تا به قول خودشان درسی شود برای این زندانیان تا اصلاح شوند. بارها بوده که به کسانی که مواد مخدر استفاده می‌کنند قول مواد داده شده یا برعکس، از موادهایی که به آن‌ها می‌رسد کم کرده‌اند و گفته‌اند اگر این زندانیان سیاسی را اذیت کنید، مواد مخدر می‌گیرید."

در یکی از این درگیری‌ها، گوش عیسی سحرخیز پاره می‌شود. ضارب یکی از زندانی‌های شرور در بند سیاسی رجایی‌شهر بوده است.

چاره کار چیزی جز اتحاد و همدلی بیشتر نیست

عیسی سحرخیز در روزهای پایانی تیرماه سال جاری طی نامه‌ای به احمد شهید، گزارشگر ویژه بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران، از وی خواست تا هرچه سریع‌تر به وضعیت زندان‌های ایران رسیدگی کند.

آقای سحرخیز خطاب به احمد شهید نوشت: "آن‌چه امروز در زندان‌های جمهوری اسلامی می‌رود، جنایت علیه بشریت است و چیزی کمتر از اقدامات ضد انسانی استالین در اردوگاه‌های کار اجباری سیبری ندارد."

مهدی سحرخیز درباره آرمان‌ها و آرزوهای پدرش می‌گوید: "خب فکر می‌کنم آرمان‌های پدرم و خیلی از کسان دیگری که انقلاب کردند، مخصوصاً کسانی که الان در زندان هستند، در زمان انقلاب، یکی بوده است. فکر می‌کنم آن آزادی‌ای که می‌خواستند، این بود که بتوانند حرف بزنند بی آن که بترسند. آنها می‌دانند یکجایی اتفاقی افتاده که این آرمان‌ها کاملاً عوض شده است. تمام سعی و تلاش پدرم این بود که بتواند آن دلیلی که برای آن انقلاب شده است را بازگرداند و نگاهش همیشه به این بود که هیچکس سانسور نشود و همه بتواند حرف‌شان را بزند. برایش این خیلی مهم است. این که هرکسی بتواند عقاید خودش را داشته باشد. هرچند که با عقاید پدر من مثلاً فرق کند. خیلی‌وقت‌ها من و پدرم در یک موضوع باهم هم‌عقیده نبودیم، ولی او هیچ‌وقت جلوی مرا نگرفت یا نگفت که نه، چون این عقیده من نیست، تو هم حق نداری آن را بیان کنی."

عیسی سحرخیز در تجمع اعتصاب غذای تحکیم وحدت و ادوار تحکیم وحدت بعد از انتخابات ۱۳۸۸ گفته بود: "چاره کار چیزی جز اتحاد و همدلی بیشتر، تقویت جامعه مدنی ایران و نهادهایسیاسی و تشکیل و تاسیس جبهه‌های مختلف به ویژه با رویکرد محوری نسبت به مسئله دموکراسی و حقوق بشر نیست."

حکم جديد عليه سحرخیز، نشانه «کينه شخصی آقای خامنه‌ای» است

zamaanehnews — Wed, 10 Aug 2011 03:31:07 +0000

مهدی سحرخيز پسر عيسی سحرخيز، روزنامه‌نگار زندانی در ايران می‌گويد صدور حکم تازه عليه پدرش نشانه «کينه شخصی» آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی است.

عيسی سحرخيز، مديرکل مطبوعات داخلی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دولت خاتمی که اکنون در زندان رجايی شهر کرج به سر می‌برد در ۱۴ مرداد ۱۳۹۰ طی حکمی به دو سال حبس بيشتر به دليل فعاليت‌های مطبوعاتی سابقش محکوم شد.

مهدی سحرخيز ۱۸ مرداد ۱۳۹۰ به تارنمای کمپين بين‌المللی حقوق بشر گفته است: «می‌خواهم به شخص آقای خامنه‌ای بگويم که از حسنی مبارک (رئيس‌جمهور پيشين مصر) ياد بگيرد... دولت‌مردان ايرانی هم مثل صدام، قذافی و حسنی مبارک به نتيجه عملشان می‌رسند. می‌خواهم بگويم از عاقبتی که قرار است در اين دنيا به آن برسند، بترسند و بدانند که قدرت هميشه در دست آن‌ها نخواهد بود.»

وی افزود: «در روزهای اول زندان به پدرم چيزی شبيه توبه‌نامه داده‌اند که امضا کند اما پدرم گفته من به حرف‌هايی که زده‌ام اعتقاد دارم و توبه‌نامه امضا نمی‌کنم.»

مهدی سحرخیز: می‌خواهم به شخص آقای خامنه‌ای بگويم که از حسنی مبارک ياد بگيرد... دولت‌مردان ايرانی هم مثل صدام، قذافی و حسنی مبارک به نتيجه عملشان می‌رسند

عيسی سحرخيز در جريان رويدادهای دهمين دوره انتخابات رياست جمهوری ايران در تاريخ ۱۲ تير ۱۳۸۸ بازداشت شد.

سحرخيز پنجم مهرماه سال گذشته به سه سال حبس به اتهام «توهين به رهبری» و «فعاليت تبليغی عليه نظام»، پنج سال ممنوعيت و محروميت از فعاليت‌های سياسی و مطبوعاتی و يک ‌سال ممنوع‌الخروجی محکوم شد.

اکنون با دو سال حبس تازه، مدت حبس اين روزنامه‌نگار به پنج سال افزايش يافته که وی دو سال آن را گذرانده است.

اين روزنامه‌نگار از زمان بازداشت تاکنون به مرخصی نيامده است.

سحرخيز در روزهای پايانی تيرماه سال جاری طی نامه‌ای به احمد شهيد، گزارشگر ويژه بررسی وضعيت حقوق بشر در ايران، از وی خواست تا به آن‌چه در زندان‌های ايران می‌رود هر چه سريع‌تر رسيدگی کند.

سحرخيز خطاب به احمد شهيد نوشت: «آن‌چه امروز در زندان‌های جمهوری اسلامی می‌رود، جنايت عليه بشريت است و چيزی کمتر از اقدامات ضد انسانی استالين در اردوگاه‌های کار اجباری سيبری ندارد.»

وی گفت که اين شرايط مختص زندانيان سياسی نيست و وضعيت زندانيان عادی نيز «کم از فاجعه ندارد.»

پس از انتخابات بحث‌برانگيز رياست‌جمهوری ايران در سال ۱۳۸۸، ده‌ها خبرنگار و روزنامه‌نگار در ايران بازداشت شدند.

بنا به گزارش مخالفان حکومت ايران در دو سال گذشته ۱۰۸ روزنامه‌نگار در ايران بازداشت شده‌اند که شماری از آن‌ها پس از مدتی آزاد شدند اما برخی ديگر هنوز در زندان به‌سر می‌برند.

سازمان گزارشگران بدون مرز از ايران به‌عنوان «بزرگ‌ترين» زندان روزنامه‌نگاران در خاورميانه نام می‌برد.

وضعیت وخیم زندانیان سیاسی در زندان گوهردشت

arezoo — Tue, 31 May 2011 15:02:12 +0000

مریم محمدی

نگرانی‏ها در مورد وضعیت و شرایط جسمی زندانیان سیاسی در گوهردشت کرج که از اول خردادماه در اعتصاب غذا به‏سر می‏برند، شدت یافته است.

خبرهایی که به‏ویژه درباره‏ مهدی محمودیان، عیسی سحرخیز، کیوان صمیمی و رسول بداقی می‏رسد، حاکی از وضعیت وخیم جسمی آن‏هاست.

در این شرایط، تلاش‏‌ فعالان سیاسی، حقوق بشری و خانواده‌ها برای جلب توجه مسئولان زندان و رسیدگی به خواسته‏های زندانیان سیاسی و هم‏چنین تقاضا از زندانیان برای شکستن اعتصاب غذا ادامه دارد.

محمد خاتمی، رئیس جمهور پیشین، در پیامی به زندانیان سیاسی از آن‌ها تقاضا کرده است که اعتصاب غذای خود را پایان دهند.

مهدی سحرخیز، فرزند عیسی سحرخیز، امیدوار نیست که این پیام‏ها به داخل زندان برسد. عیسی سحرخیز این روزها با وضعیت جسمی بسیار بدی مواجه است. در همین حال، در حمله یک زندانی عادی به وی، دچار پارگی پرده گوش نیز شده است.

مهدی سحرخیز: هر دوهفته یک‏بار خانواده‏ها می‏توانند ملاقات کنند. خانواده ما هفته پیش ملاقات نداشت و هفته قبل از آن ملاقات داشت. در آن موقع، ۱۰ روز بوده که پرده گوش پدر من پاره شده بوده؛ به اضافه این‏که شش‌روز از اعتصاب غذای او گذشته بوده است.

از آن موقع تاکنون، ۱۰ روز دیگر گذشته است و ما هیچ خبری از پدرم نداریم. متأسفانه اصلاً نمی‏دانیم که ایشان زنده است یا خدای ناکرده برای‏شان اتفاقی افتاده است. ولی پنجشنبه گذشته که یک‌سری دیگر از دوستان ملاقات داشتند، گفتند که شرایط کسانی که اعتصاب کرده‏اند، خیلی بد است و از نظر جسمی خیلی ضعیف شده‏اند.

اطلاع مشخص شما از وضعیت جسمی و بیماری‏های پدرتان چیست؟

ایشان از وقتی که به زندان رفته‏اند، مشکلات زیادی برای‏شان پیش آمده است. پدر من فرد خیلی سالمی بود که هیچ‏گونه دارویی مصرف نمی‏کرد، اما از وقتی که به زندان رفته‏اند، تعداد زیادی دارو می‏خورند.
پدرم به خاطر فشارشان، چندبار هم در زندان غش کرده‏اند که دکترها گفته‏اند خیلی برای‏شان خطرناک است. موقع بازداشت هم که دنده‏های‏شان را شکاندند که هنوز موقعی که نفس می‏کشند، درد دارند و نمی‏توانند درست بخوابند.

همان‏طور که می‏دانید، خیلی‏ها تقاضا کرده‏اند که زندانیان به اعتصاب غذای خودشان پایان بدهند. امیدوار هستید که این اتفاق، این روزها بیافتد؟

فعلاً به نظر من، اخبار خیلی سخت به داخل زندان خواهد رسید. به‏خاطر این‏که آن‏ها را کاملاً بسته‏اند! نه تلفن اجازه دارند بزنند و نه هیچ راه دیگری دارند که بتوانند سریع از پیغام‏ها باخبر بشوند. فکر می‏کنم این اخبار در ملاقات‏ها به آنان می‏رسد و الان تا پنجشنبه، هیچ ملاقاتی نیست.

هفت‌سینی مقابل زندان زندان اوین

یکی دیگر از زندانیانی که به شدت در مورد وضعیت سلامتی او نگرانی وجود دارد، کیوان صمیمی، مدیر مسئول ماهنامه توقیف‏ شده «نامه»، عضو شورای ملی صلح و کمیته پی‏گیری بازداشت‏های خودسرانه است.

کیوان صمیمی در سال‏های اخیر، اغلب بیمار و بستری بود. با این همه، از فعالیت‏های اجتماعی و حقوق بشری خود دست برنمی‏داشت. او پس از اعتراض‌های مردم به نتایج دهمین انتخابات ریاست جمهوری، بازداشت و زندانی شد. متأسفانه هیچگونه دسترسی‏ای به افراد خانواده آقای صمیمی، برای گفت‏وگو درباره وی وجود ندارد. او پیش از این نیز بارها دستگیر شده بود.

به خاطرات‏مان از کیوان صمیمی مراجعه می‏کنیم، در سی‏ام اسفندماه سال ۱۳۸۷، در حالی‏که با جمعی از خانواده‏های زندانیان سیاسی، مشغول برپایی هفت‏سین در برابر زندان اوین بودند. پس از این مصاحبه، او دستگیر شد. وی در آن هنگام نیز بیمار بود: «دیروز، در زمان سال تحویل، چند دقیقه زودتر، به اتفاق تعدادی از خانواده‏های زندانیان سیاسی، به جلوی زندان اوین رفته بودیم و تعدادی از هم‏کلاسی‏های این دانشجویان دربند هم آن‏جا بودند. خیلی آرام، بدون هیچ‏گونه شعار و هیچ‏گونه پلاکاردی در گوشه‏ای ایستاده بودیم و می‏خواستیم هنگام سال تحویل، هفت‏سین‏مان را در آن‏جا پهن کرده باشیم.

یکی، دو نفر از مقامات امنیتی، بعد از چند دقیقه‏ای آمدند و تذکر دادند که از این‏جا بروید. البته آرام تذکر دادند. در هرصورت صحبت شد. فعالان حقوق بشر که آن‏جا بودند و خانواده‏ها صحبت کردیم که کاری نداریم، این‏جا در گوشه‏ای ایستاده‏ایم؛ نه مخل نظم هستیم و نه هیچی. بلکه یک ارتباط معنوی و یک سنت باستانی را می‏خواهیم به‏جا بیاوریم.

تا این‏که یک سرهنگ نیروی انتظامی که خیلی تند برخورد می‏کرد، از راه رسید و بدون هیچ مقدمه‏ای گفت که سریع باید بروید. فحاشی می‏کرد و برخورد خیلی تندی داشت. دیگر نزدیک سال تحویل شده بود، دوستانی که آن‏جا بودند، خانواده‏ها و فعالان اجتماعی توضیح دادند که بسیار خوب، ما چند دقیقه دیگر می‏رویم. الان دعای تحویل سال را می‏خوانیم و می‏رویم.

این سرهنگ که خیلی برخورد ناجوری داشت، می‏گفت: "نخیر! باید همین الان بروید." کمی زدوخورد شد و آقای میلاد اسدی، عضو شورای مرکزی تحکیم و پدر ایشان مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و به دوستان اهانت شد.

به آن سرهنگ گفتم: بسیار خب! حالا که همه رفته‏اند، مسئله‏ای نیست و آن لباس شخصی‏ها هم که قبلاً گفته بودند همین الان آزادشان می‏کنیم. پس لطفاً آزادشان کنید که سوار ماشین من بشوند و ببرم‏شان. در هر صورت آن سرهنگ با من تندی می‏کرد و در نهایت هم چون من آن‏جا مانده بودم، پلاک‏های ماشین را کندند و ضبط کردند.»

دلسوزان جامعه کاری کنند...

یکی دیگر از زندانیانی که در مورد وضعیت جسمی او اخبار بدی می‏رسد، مهدی محمودیان، فعال حقوق بشر و عضو کمیته اطلاع‏رسانی جبهه مشارکت است.

محمودیان تلاش بسیار در افشای رویدادهای زندان کهریزک داشته است و به تازگی در نامه‏ای به رهبر حکومت اسلامی، در مورد خشونت‏هایی که در زندان‏ها روی‏ می‏دهد، اطلاعات بسیار تکان‏دهنده‏ای را فاش کرده است. با مادر مهدی محمودیان صحبت می‏کنم.

مادر مهدی محمودیان: ما هم‏چنان نگرانی سلامتی‏شان هستیم و همان‏طوری که دیگران از آن‏ها خواسته‏اند، ما هم از آ‏نان می‏خواهیم که انشاالله به هدف‏شان برسند و بقیه کسانی هم که باعث شد‏ه‏اند آن‏ها اعتصاب کنند، سر عقل بیایند و این غائله فیصله پیدا کند.

خبری هم از ایشان ندارم. چون تلفن که نزده‏اند، ملاقات هم که نداریم. از پنجشنبه که پدرشان به ملاقات رفته‏اند تا پنجشنبه دیگر که نوبت ملاقات است، خبر خاصی از ایشان ندارم دیگر!

آخرین ملاقات‏تان با ایشان چه زمانی بود و چه وضعی داشتند؟

پدرشان پنجشنبه پیش با ایشان ملاقات کردند. او می‏گوید که خیلی لاغر و ضعیف شده است. ولی هم‏چنان به اعتصاب‏شان ادامه داده‏اند.

آقای خاتمی از شما خواسته بودند که به ایشان بگویید که به اعتصاب غذای‏شان پایان بدهند. درست است؟

بله آقای خاتمی گفتند که به ایشان بگویید: «من از شما خواهش می‏کنم که این اعتصاب را بشکنید. انشاالله شما سلامت باشید و موفق باشید، سلامتی شما مهم است.»

گفتم آقای خاتمی، ما به ایشان گفته‏ایم، ولی تا پنجشنبه که ملاقات کنیم، امکان تماس نداریم. گفتند: «من برای‏شان نامه می‏فرستم و از آن‏ها خواهش می‏کنم که به اعتصاب‏شان پایان بدهند. انشاءالله خوب باشند و امیدواریم که همه چیز به خوبی بگذرد و به خوبی تمام بشود.» ما تا همین حد خبر داریم.

در حال حاضر چه امیدی دارید؟ یا چه نگرانی‏ای نسبت به این وضعیت دارید؟

فقط نگران سلامتی‏شان هستیم. سلامتی‏شان خیلی در خطر است. از نظر جسمی وضع‏شان خیلی خطرناک است. دیگر نمی‏دانم... انشاالله که دلسوزان‏‏مان ... البته اگر این جامعه دلسوز داشته باشد، به داد بچه‏های‏مان برسند؛ عکس‏العملی نشان بدهند و برای بچه‏های‏مان، برای سلامتی‏شان، برای آزادی‏شان و برای هدف‏شان حرکتی انجام بدهند.

خانواده‌های زندانیان سیاسی و احساس عدم امنیت

چهارمین زندانی‏ای که در وضعیت مشابهی به‏سر می‏برد و به‌تازگی به سلول انفرادی در گوهردشت کرج منتقل شده است، رسول بداقی، آموزگار و عضو هیئت مدیره کانون صنفی معلمان است.

او که از دهم شهریور سال ۱۳۸۸ تاکنون، در زندان به‏سر می‏برد، در دادگاه به شش سال حبس تغزیری و پنج سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شده است.

دسترسی به خانواده آقای بداقی نیز دشوار است و به‏نظر می‏رسد، آن‏چنان که مسیح علی‏نژاد، روزنامه‏نگار فعال می‏گوید، این عدم دسترسی ناشی از یک مشکل واقعی در بین خانواده‏های زندانیان سیاسی باشد.

مسیح علی‏نژاد: برخی از خانواده‏های زندانیان شاید در ایران خیلی احساس امنیت نمی‏کنند تا در مورد اعضای خانواده‏شان گفت‏وگو کنند.

به‏هرحال آقای بداقی آموزگاری است که عضو هیئت مدیره کانون صنفی معلمان است. او در دهم شهریور ماه بازداشت شده و در دادگاه به شش‌سال حبس و پنج سال محرومیت از فعالیت‏های اجتماعی محکوم شده است.

آقای بداقی در تمام این مدت نتوانسته است به مرخصی بیاید. او دو دختر دوقلوی خردسال هم دارد و این شرایط برای خانواده خیلی دشوار است. یک‏بار هم که شبنم، دختر ۱۴ ساله آقای بداقی با «جرس» گفت‏وگو کرد، سعی کرد بگوید که روحیه پدرش خیلی خوب است و در واقع، از دلتنگی‏های مادرش و خواهران خردسالش گفت.

اما با این همه، من فکر می‏کنم که شرایط خانواده‏ها مناسب نیست تا بیایند به مردم، به رسانه‏ها و افکار عمومی توضیح بدهند که این معلم چه وضعیت دشواری را در این نزدیک به دوسال پشت سر گذرانده است.