کابل

يادی از نوروز در کابل قديم

hosseinn — Mon, 18 Mar 2013 11:42:04 +0000

نجم کاويانی

نجم کاويانی-در کابلستان، نوروز (Nowruz) به عـنوان جشـن بهار، نمادی از فرهنگ پارينۀ بومی توسط پير و برنا با مراسم و آداب نوروزی برگزار می‌شد و می‌شود.

شهر کهنۀ کابل، قلب تپيندۀ کابلستان، پيشنۀ ۳۵۰۰ ساله دارد و در دامنه‌های کوه شيردروازه، کاسه‌برج و آسمايی در دو طرف دريای کابل از باختر به سوی خاور افتاده است. اين شهر یادگار و نمادی است از باشندگانِ اصلی کابل، باشندگانی که به فرهنگ‌پروری و خردورزی، عیاری و جوانمردی مشهورند. سهم کابليان در جنبش‌های آزادی‌خواهی، مشروطيت، دموکراسی و پيشرفت سرزمين ما چشم‌گير بود و هست. اين شهر در درازنای تاريخ شهر فارسی‌زبان بود و هست. معماری شهر کهنۀ کابل بسيار زيبا بود، اما دريغا بخش‌هایی از اين شهر تاريخی در جريان جنگ‌های بين تنظيمی مجاهدين در دهۀ هفتاد خورشيدی به خاک يکسان شده است. اميد بر آن است که به همت جوانان و فرهنگيان کشور ما بخش‌های از شهر کهنه کابل به عنوان يادگاری از گذشت‌گان بازساری و پاسداری شود و به موزيم تبديل گردد، نام‌های شخصيت‌های برازندۀ کابل و نام کوچه‌های آن، بر خيابان‌های جديد نيز گذاشته شود.

برگزاری نوروز نزد کابليان به عنوان نماد آفرينيش دوبارۀ طـبـيعت، مژدۀ شکوفه و باران، جشن تکابـو و کار، پيـا‌م آور مهر و هم‌دلی، رويداد شادی‌آفرين و شورانگيز بود و هست. من که زادگاهم شهر کهنۀ کابل است، روايت و داستان‌های زيادی دربارۀ برگزاری نوروز در کابل قديم از بزرگان خانواده شينده‌ام، اما در اين نوشته چشم‌ديد و برداشت‌های نگارنده از برگزاری نوروز در شهر کهنۀ کابل آمده است. البته هر شهر و برزنِ حوزۀ نوروز مراسم و آداب برگزاری ويژۀ خود را نيز دارد که به زيبایی نوروز می‌افزايد.

باغ نوروزی، معروف به باغ بابر، افتاده در وادی کوه‌شیر دروازه کابل

خوب به ياد دارم که در شهر کهنۀ کابل، در دهۀ چهل خورشيدی، کابليان يکی دو هفته پيش از فرا رسيدن نوروز به پيشواز بهار صندلی‌ها (کرسی) و بخاری‌ها را برمی‌داشتند و خانه‌تکانی می‌کردند، کوچه‌ها را پاک، ديگدان‌های آشپزخانه را رنگ، ظروف مسی را با قلعی سفيد می‌کردند، پيش از تاريکی چراغ روشن می‌نمودند و دکانداران دکان‌های خود را چراغان می‌کردند و می‌آرستند، دهقانان فرآورده‌های خود را در نوروز به نمايش می‌گذاشتند و جشن نهال‌شانی برپا می‌شد.

در شـب و روز تدارک مقدمات برگزاری نوروز، بازارهای نوروزی شهر کابل گرم و پرتپش بود و كار پيشـه‌وران و بازاريان پررونق. برگزاری مراسـم نوروزی گردش چرخ اقتصاد و پويايی آن را نيز در پی داشت. بسياری از آنچه که به مناسبت و يا برای نوروز ساخته می‌شـد، کارهای دستی با بار هنری بود که دريغا در سال‌های پسين اين فرآورده‌های دستی-هنری زير سايۀ توليدات وارداتی و کلان رنگ باخته اسـت.
آيين نوروزی نقشِ پويا و نيرومند در انسجام و وفاق خانواده‌ها داشت و دارد. کابليان در نوروز تلاش می‌کردند که در هر جايی باشند، به خانه و کاشانۀ خود برگردند، تا در نوروز در جمع خانواده و در کنار سـفرۀ نوروزی باشند. کابليان فرهنگ و آداب نوروزی را رعايت می‌کردند، يادی از رفتگان، عيادت از بيماران، ديد و بازديد از دوستان و نزديکان همراه با آرزوی سلامتی و سال پربار برای تک‌تک آنها می‌پرداختند. محافل شادی و آواز‌خوانی برپا می‌داشتند. اين همه و همه در تحکيم صفا و دوستی، مهر و محبت ميان انسان‌ها نقش بارز دارد.

در روزهای بهاری، کابليان خانه‌ها را ترک می‌‌كردند و به دامان طبيعت پناه می‌برند و در كنار سبزه که نمادی از زندگی نو است، روز را سپری می‌کردند. آنها می‌خواستند که نوروز را در آغوش طبيعت جشن بگيرند و سرآغاز سال را با تجديد خاطره‌هایی از پيوند ديرينۀ انسان و طبيعت گره بزنند. کابليان بيشتر به گردش در دامنه‌های کوه خواجه صفا و سخی، تپۀ سياه‌سنگ و مرنجان، باغ‌ چهل‌ستون، باغ زنانه و باغ نوروزی (باغ بابر) ۱ می‌رفتند.

پيوند انسان با طبيعت، رمز پايداری و راز ماندگاری نوروز است که از آن به نام "فلسفۀ وجودی نوروز" ياد می‌کنند. انسان، با پايان يافتن شـب‌های سـرد و دلـگير زمستان و آمدن بهـار زنگارهای کهنه را از قلب و انديشـه برمی‌کند و با حركت نمادين خانه‌تكانی با طبيعت همگام می‌شـود و اين پيوند در شـعر و ادبيات سرزمين ما بازتاب گسترده دارد.

کابليان دو شب پيش از نوروز کشمش، زردآلو، شکرپاره و سنجد را پس از پاک کردن و شستن در درون يک ظرف با مقدار آب لازم می‌اندختند و يک شب پيش از نوروز بادام، چهارمغز (گردو) و پسته را پوست کرده همراه با قدری عرق گلاب با آن اضافه می‌کردند و آنرا هفت ميوه می‌ناميدند و در روز نوروز آن را روی سفره نوروزی می‌گذاشتند.

کابليان کوشش می‌کردند که در حد امکان جامۀ نو تهيه کنند و رخت تميز بر تن نمايـند، سبزی‌چلو را که نشانۀ از سال نيک و پربار اسـت، بپزند، خوان نوروزی بگسترانند و در کنار آن جمع خانواده با صفا و صميميت جمع آيند، گرد نفاق را بروبند، با مهر و دوستی دست يکديگر را بفشارند، يادی از رفتگان کنند و راهی عيادت بيماران و ديد بازديد دوسـتان شـوند.

هفت میوه:

کشمش، زردآلو، شکرپاره، سنجد، بادام، چهارمغز و پسته

در آن شب و روز بازار ماهی‌فروشان و جلبی‌پزان (زولبیا‌پزان) در کابل گرم بود. جوانان کابلی در ورزشگاه‌ها به ورزش ضرب ميل و پهلوانی می‌پرداختند و ديگران را به ورزش تشويق می‌کردند. کاغذ‌پران‌‌بازان (بادکنک‌بازان) با هوا کردن بادکنک شرط می‌بستند. کلچه‌پزان کلچۀ نوروزی می‌پختند.
در روز نوروز در ميان کابليان رسم بر اين بود که خانوادۀ ‌داماد ماهی، جلبی (زولبیا‌)، کلچه نوروزی، شيرينی را يکجا با رخت‌های زيبا برای عروس در پتنوس‌های بزرگ چوپی (خوانچۀ نوروزی) می‌گذاشتند و شماری از بانوان اين خوانچۀ نوروزی را بر سر گذاشته، همراه با دف و سرود آنرا از کوچه‌ها عبور می‌دادند و به خانۀ عروس می‌بردند.

بسياری از خانواده‌های کابلی يک و دو هفته پيش از نوروز مقداری گندم را در ظرفی می‌ريختند و روی آن را با پارچۀ ململ مرطوب و نازک می‌پوشاندند و انتظار می‌کشيدند که گندم جوانه بزند و ساقه‌های آن سبز شود. پس از سبز شدن ساقه‌ها، بانوان و دوشيزگان در حويلی (سرای) بزرگ‌تر يکی از همسايه‌ها جمع می‌شدند، از سر شب تا سپيده‌دم دسته‌جمعی با ساز و آواز مراسم پختن سمنک (سمنو) را که يکی از آيين‌های ديرپای نوروزی است، با کف‌زنی و پايکوپی شادمانه اجرا می‌کردند و ترانۀ ويژۀ سمنک را با هم زمزمه می‌کردند:

سمـنک در جـوش ما كپچه زنيم
ديگران در خواب ما دفچه زنيم
سمـنک نـذر بهار اسـت
ميلۀ شب‌زنده‌دار است
اين خوشی سالی يک بار است
سال ديگر يا نصـيـب.
سمـنک در جـوش ما كپچه زنيم
ديگران در خواب ما دفچه زنيم
آرزو امشب خـروشـد
سمنک در خود بجوشد
دل‌خوشی جامه بپوشد
سال ديگر يا نصيب
سمـنک در جـوش ما كپچه زنيم
دختران در خواب ما بوسه زنيم

بهـاران ۱۳۹٢ خجسته باد!

پانویس:

۱- دکتر احمد جاويد می‌نويسد: که نام قديم باغ بابر باغ نوروزی بود. از زمانيکه بابر در اين باغ دفن شد، معروف به باغ بابر شد. نگاه شود: نوروز خوش آيين، از انتشارات انجمن فرهنگ افغانستان، ١۹۹۹، ص ٤٤.

۱۹ کشته در دو حمله انتحاری در مرکز و جنوب افغانستان

Maryam — Sun, 10 Mar 2013 06:18:32 +0000

بر اثر دو حمله انتحاری در شهرهای کابل و خوست، ۱۹ تن که بیشتر آنان غیر نظامی هستند کشته و چندین تن دیگر زخمی شدند.

حمله انتحاری کابل که روز شنبه، نهم مارس در نزدیک یکی از دروازه‌های ورودی وزارت دفاع صورت گرفت، یک مهاجم انتحاری سوار بر دوچرخه، بمبی را که به کمر بسته بود انفجار داد.

دفتر ریاست جمهوری افغانستان در اطلاعیه‌ای اعلام کرد که در این رویداد ۹ غیرنظامی که در حال عبور از محل بودند، کشته و ۱۴ تن دیگر زخمی شدند.

بر پایه این خبرنامه، در رویداد خوست نیز که در نزدیک یک پاسگاه پلیس در مرکز این شهر رخ داد، ۸ کودک و دو پلیس کشته و دو تن دیگر زخمی شدند.

طالبان در بیانیه‌ای مسئولیت این حمله‌ها را برعهده گرفته و آن را پیامی از سوی این گروه به چاک هیگل، وزیر دفاع امریکا خواندند که بعد از ظهر جمعه به کابل سفر کرد

حامد کرزی، رئیس جمهور افغانستان در بیانیه‌ای این حمله‌های تروریستی را به شدت محکوم کرد و آن را اقدامی بر ضد دین و بشریت خواند.

طالبان در بیانیه‌ای مسئولیت این حمله‌ها را برعهده گرفته و آن را پیامی از سوی این گروه به چاک هیگل، وزیر دفاع امریکا خواندند که بعد از ظهر جمعه به کابل سفر کرد.

حمله‌های انتحاری یکی از تاکتیک‌های مهم جنگی طالبان به شمار می‌رود. اما با وصف اینکه تا اکنون بیشتر جان باخته گان و زخمی شدگان آن غیر نظامیان بوده‌اند، از شمار آن کاسته نشده است.

دو هفته پیش طی چهار حمله زنجیره‌ای مهاجمان انتحاری طالبان در حمله زنجیره یی طالبان که طی یک روز و پی هم در شهرهای کابل، جلال آباد و مناطق بره کی، قلعه جمعه ولایت لوگر صورت گرفت، سه مامور امنیتی کشته و هفت تن دیگر زخمی شدند.

این حمله‌ها از چهار مهاجم انتحاری عضو طالبان صورت گرفت که مجهز به اسلحه خودکار و بمب بودند.

دست‌ کم ۱۰ کشته در عملیات بمب‌گذاری جدید در قندهار افغانستان

society — Sun, 27 Jan 2013 12:12:18 +0000

مقام‌های رسمی در افغانستان، از یک انفجار جدید در شهر قندهار خبر داده‌اند که طی آن یک بمب کنار جاده‌ای منفجر و دست‌کم ده تن ازجمله هشت مأمور پلیس کشته شدند.

به گفته پلیس قندهار، این هشت مأمور بامداد امروز برای خنثی کردن یک بمب جاسازی شده به منطقه‌ای مسکونی در قندهار رفته بودند.

پلیس قندهار اعلام کرده است هشت مأموری که امروز کشته شده‌اند٬ پس از بازداشت سه مظنون به بمبگذاری در یک منطقه مسکونی، در مسیر بازگشت مورد حمله قرار گرفتند و بر اثر انفجار بمب کنار جاده‌ای، به همراه دو نفر از متهمان بازداشت شده کشته شدند.

افغانستان طی روزهای گذشته شاهد چندین عملیات بمبگذاری انتحاری و حمله به مقر پلیس بود که طی این رویدادهای خشونت‌آمیز شماری از نیروهای نظامی و غیر نظامی کشته شدند.

روز گذشته طی یک عملیات انتحاری ده تن از جمله دو افسر پلیس در ولایت قندوز در شمال افغانستان کشته و ۱۹تن زخمی شدند.

هشت مأموری که امروز کشته شده‌اند٬ پس از بازداشت سه مظنون به بمب‌گذاری در یک منطقه مسکونی، در مسیر بازگشت مورد حمله قرار گرفته و بر اثر انفجار بمب کنار جاده‌ای، به همراه دو نفر از متهمان بازداشت شده کشته شدند.

در حمله‌ مشابه دیگر که صبح روز شنبه انجام شد، یک بمبگذار انتحاری که سوار بر دوچرخه بود، یک مامور پلیس و یک غیر نظامی را در ولایت غزنی به قتل رساند.

همچنین در اثر یک حمله انتحاری علیه کاروان نیروهای ناتو در ولایت کاپیسا در شمال‌ شرق کابل، دست‌کم پنج غیر نظامی کشته شدند.

مقام‌های آیساف (نیروهای بین‌المللی تامین امنیت) گفته‌اند که به هیچ یک از سربازان آن‌ها در این حادثه، آسیبی نرسیده است.

این حمله که در ایالت ولسوالی تگاب رخ داد از سوی یک بمبگذار انتحاری که سوار بر یک موتور بوده، صورت گرفته است.

مقام‌های رسمی افغانستان می‌گویند که موتورسوار مذکور با یک خانه مسکونی تصادف کرده و با انفجار بمبی که به همراه داشته، اعضای خانواده در داخل این خانه و یک عابر کشته شدند. گروه طالبان، مسئولیت این حملات انتحاری را بر عهده گرفته است.

دوشنبه گذشته نیز مهاجمان گروه طالبان به ساختمان پلیس راهنمایی و رانندگی در چهار راه دهمزنگ در غرب شهر کابل حمله کردند که در پی درگیری هشت ساعته میان نیروهای پلیس و مهاجمان، سه مامور پلیس و پنج مهاجم کشته شدند.

قرار بود که با تکمیل روند سپردن مسئولیت‌های امنیتی به نیروهای امنیتی افغانستان، نیروهای آیساف این کشور را ترک کنند، اما با شتاب گرفتن روند خروج نظامیان خارجی و میزان بالای رویداد‌های خشونت‌آمیز که طالبان همواره مسئولیت آن را برعهده می‌گیرند، سبب افزایش نگرانی مردم این کشور شده است.

در همین زمینه:

حمله انتحاری در قندوز ۱۰ کشته و د‌ه‌ها زخمی برجای گذاشت

خروج نیروهای غربی از افغانستان؛ بیم‌ها و امیدها

politics — Wed, 16 Jan 2013 23:17:36 +0000

گفتگوی فرهمند علیپور با فاطمه امان روزنامه‌نگار و کارشناس مسائل منطقه

فرهمند علیپور - بسیاری می‌گویند که ارتش افغانستان هنوز آمادگی تامین امنیت این کشور را ندارد و خروج نیروهای خارجی از آن، ناامنی و عملیات تروریستی را تشدید می‌کند. برخی نیز معتقدند که این خروج، کمکی است به برگزاری آرام‌تر انتخابات ریاست جمهوری، گام نهادن در مسیر آشتی ملی و مشارکت تدریجی طیفی معتدلی از شورشیان در دولت.

فاطمه امان، روزنامه‌نگار و کارشناس مسائل منطقه به پاره‌ای پرسش‌ها در مورد دورنمای افغانستان پس از خروج سربازان خارجی، دولت آینده این کشور و حضور احتمالی کشورهایی چون هند یا چین در روند توسعه، آمورش و امنیت آن پاسخ می‌‌دهد.

او می‌گوید که نگرانی نسبت به از هم پاشیدن دولت افغانستان بیش‌تر از آن است که ارتش از هم بپاشد. فاطمه امان تاکید می‌کند که در صورت سقوط نهادهای حکومتی در افغانستان، قدرت به دست طالبان سنتی خواهد افتاد و این موضوع در نهایت به سود عربستان خواهد بود، نه ایران.

در سفر اخیر حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان به آمریکا، دو کشور تصمیم گرفتند که نیروهای خارجی حاضر در افغانستان در بهار پیش رو این کشور را ترک کنند. ظاهرا این موضوع به اصرار و درخواست حامد کرزی بوده است. با توجه به اینکه قرار است انتخابات ریاست جمهوری افغانستان به فاصله کوتاهی پس از این خروج انجام شود، آیا می‌توان رابطه‌ای میان این خروج و انتخابات اتی ریاست جمهور افغانستان یافت؟

فاطمه امان : ماه‌هاست که بحث‌‌وگفت‌وگو در باره کم و کیف و نحوه خروج نیروهای خارجی از افغانستان جریان دارد و این تصمیم هم‌زمان با سفر اخیر آقای کرزای به آمریکا گرفته نشده است. آن‌چه شاید تازگی داشته باشد این است که نیروهای آمریکایی، خروج از افغانستان را در بهار پیش رو شروع می‌کنند نه در پاییز که پیش‌تر مطرح شده بود.

اما همان گونه که اشاره کردید انتخاب مقطع زمانی پیش رو برای خروج از افغانستان، احتمالا به انتخابات آوریل ۲۰۱۴ افغانستان هم ارتباط دارد. زیاد استدلال می‌شود که انتخابات ریاست جمهوری افغانستان باید پس از خروج نیروهای بین‌المللی از این کشور انجام شود، یا انتخابات باید بعد از ائتلاف با دستکم بخش‌هایی از طالبان برگزار شود تا ترس از اقدام‌های تنبیهی طالبان مانع شرکت مردم در انتخابات نشود.

طرف دیگر خود آقای کرزای است که همواره آماج حمله‌های لفظی طالبان بوده که می‌گویند حکومت او بدون حضور نیروهای خارجی نمی‌تواند سرپا بایستد. طالبان اخیرا بیانیه‌ای داد و گفت هر گونه توافق کرزای که منجر به تداوم حضور آمریکایی‌ها در افغانستان پس از ۲۰۱۴ شود، نشان‌دهنده سرسپردگی اوست و ارزش حقوقی ندارد.

فاطمه امان: مسئله مصونیت سربازان امریکایی از چنان اهمیتی برخوردار است که کرزای در فردای بازگشت از واشنگتن٬ در کنفرانس خبری در کابل اعلام کرد که تصمیم‌گیری در این خصوص تنها در حیطه صلاحیت لویه جرگه است. با محول کردن این تصمیم به لویه جرگه، کرزای با یک تیر دو نشان زد. هم از پذیرش مسئولیت در مقابل مصونیت سربازان خارجی و پیامدهای تاریخی آن٬ سر باز زد و هم آن که از لویه جرگه‌ به مثابه ابزاری برای مانور سیاسی خویش استفاده کرد. کرزای طبق قانون نمی‌تواند یک بار دیگر کاندیدای ریاست جمهوری شود اما احتمالا همه تلاش خود را خواهد کرد که رییس جمهوری آینده به جناح خودش نزدیک‌تر باشد.

دیگر آن که کرزای طبق قانون نمی‌تواند یک بار دیگر کاندیدای ریاست جمهوری آفغانستان شود، ولی احتمالا همه تلاش خود را خواهد کرد که رییس جمهوری آینده به جناح خودش نزدیک‌تر باشد. به نظر من کرزای برای این منظور، به مانورهای سیاسی زیادی دست خواهد زد.

همین الان نگرانی وجود دارد که مثل دفعه قبل بی‌نظمی و تقلب در انتخابات افغانستان روی دهد. اپوزیسیون اصرار دارد که در کمیسیون رسیدگی به شکایت‌های انتخابات، از پنج عضو، دو نفر خارجی باشند و از طرف سازمان ملل متحد تعیین شوند. آقای کرزای با این مسئله مخالف است چون هر پنج عضو را خودش انتخاب می‌کند. شاید بتوان موافقت او با ترکیب جدید اعضای کمیسیون را، حمل بر حسن نیت وی کرد.

برگردیم به موضوع خروج نیروهای غربی، یکی از انتقادهایی که معمولا متوجه نیروهای خارجی در افغانستان می‌شود این است که آنها آن‌گونه که باید به تجهیز و آموزش افغان‌ها نپرداخته‌اند و هنوز ارتش و دستگاه‌های امنیتی افغانستان به آمادگی مطلوب دفاع و مقابله با گروه‌های پیکارجو نرسیده‌اند، با این وجود چرا ظاهرا مقامات کابل و واشنگتن علاقمندند تا به این خروج سرعت بخشیده شود؟

مسئله آموزش پلیس و ارتش افغانستان مسلما با خروج نیروهای خارجی متوقف نمی‌شود و احتمالا کشورهای دیگر هم در این کار مشارکت خواهند کرد. هند کاندیدای مناسب‌تری محسوب می‌شود که البته با حساسیت‌های پاکستان در این زمینه رو به روست. ولی حتی تعجب نکنید اگر چین وارد عمل شود. در سپتامبر ۲۰۱۲ ژو یان کانگ٬ رییس وقت امنیت داخلی چین به کابل رفت و چندین توافقنامه امنیتی با حامد کرزی امضا کرد. یان کانگ وعده داد که چین نیروی پلیس افغانستان را آموزش داده و آن را تجهیز می‌کند. چین در کنار سرمایه‌گذاری وسیع در بخش اقتصادی یک رادیوی اف ام هم برای افغانستان راه‌اندازی کرده است. سال گذشته نیز دانشکده زبان چینی در دانشگاه کابل آغاز به کار کرد.

آن بخش از نیروهای آمریکایی که در افغانستان می‌مانند، بیشتر نقش آموزش‌های ضد تروریستی به نیروهای افغان را به عهده خواهند داشت. یعنی بیشتر در کار مشاوره و تعلیمات و آموزش خواهد بود تا صرف عملیات نظامی.

مسئله خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان الان یکی از بحث‌های غالب در آمریکاست. بحث درباره رقمی بین دو هزار تا بیست هزار نفر است که پس از پایان موعد تعیین شده یعنی اخر سال ۲۰۱۴، قرار است در افغانستان بمانند. آمریکا خواستار تضمین مصونیت افراد خود در افغانستان است، مسئله‌ای که عده‌ای در افغانستان با آن مخالفند. اتفاقا به همین دلیل هم شد که نیروهای آمریکایی پس از پایان موعد حضور در عراق در این کشور نماندند چون عراقی‌ها حاضر به دادن این مصونیت نشدند.

مسئله مصونیت سربازان امریکایی از چنان اهمیتی برخوردار است که کرزای در فردای بازگشت از واشنگتن٬ در کنفرانس خبری در کابل اعلام کرد که تصمیم‌گیری در این خصوص تنها در حیطه صلاحیت لویه جرگه است. با محول کردن این تصمیم به لویه جرگه، کرزای با یک تیر دو نشان زد. هم از پذیرش مسئولیت در مقابل مصونیت سربازان خارجی و پیامدهای تاریخی آن٬ سر باز زد و هم آن که از لویه جرگه‌ به مثابه ابزاری برای مانور سیاسی خویش استفاده کرد.

نکته دیگر این که این جنگ برای آمریکا نزدیک به ۵۰۰ میلیارد دلار هزینه برداشته است. تا سال ۲۰۱۵ هم آمریکا و باقی کمک‌کننده‌های بین‌المللی حدود ۱۶ میلیارد دلار پرداخت خواهند کرد. مشکل همیشه این بوده که معلوم نیست این کمک‌ها تا چه اندازه موثرند. این را هم در نظر بگیرید که درباره پایداری ارتش افغانستان خوشبینی بیشتر است تا انتقال دولت حامد کرزای به رییس جمهوری بعدی. یعنی نگرانی این که دولت از هم بپاشد بیشتر از این است که ارتش از هم بپاشد. دلایل این نگرانی هم انتخابات پیش رو است. یعنی تعداد نامزدها آنقدر زیاد باشد که انتخابات به دور دوم برود و بعد برنده انتخابات رای کافی کسب نکند و در نتیجه در صورت پیروزی هم از مشروعیت محدودی برخوردار باشد.

طالبان و چند گروه جنگجوی دیگر افغان همواره یکی از دلایل ادامه پیکارهای خونین خود را حضور نیروهای اشغالگر در افغانستان معرفی کرده‌اند. آیا نفس خروج نیروهای آمریکایی و ناتو از افغانستان و بر طرف شدن این بهانه می‌تواند به روند صلح در افغانستان یاری رساند؟

شاید بهتر باشد همه این گروه‌ها را یکسان و یکدست نگیریم. طالبان یک گروه یکدست و یک طیف نیست. احتمالا بخش‌هایی از طالبان که از زاویه ناسیونالیسم و اعتراض به حضور نیروهای خارجی در افغانستان با حکومت این کشور می‌جنگد، به یک ائتلاف ملی خواهند پیوست که حکومت هم در آن شرکت دارد. بهترین سناریو این است که این گروه‌ها در هیبت سازمان‌های سیاسی به صحنه بیایند و احتمالا در رقابت پارلمانی قرار بگیرند. این طالبان از طالبان سنتی متمایز خواهد بود، بدین صورت که باید به مبارزه حزبی و پارلمانی بپیوندد و ترور کور را کنار بگذارد. کنار آمدن با این طالبان بسیار آسان‌تر است.

اما در عین حال نباید فراموش کرد که طیفی از طالبان که اساسا به نیروی مالی خارجی وابسته است و پا به پای القاعده در افغانستان حضور داشته، تمایلی به ادغام در حکومت افغانستان یا مشارکت در مبارزه پارلمانی ندارد و به کمتر از سرنگونی حکومت رضایت نمی‌دهد. این گروه می‌خواهد افغانستان را به طور مشخص به دوره حضور طالبان در قدرت برساند. بنابراین این بخش‌ها با خروج نیروهای خارجی آرام نخواهند گرفت بلکه فعال‌تر می‌شوند چون هدف را که همان سرنگونی حکومت باشد، نزدیک‌تر می‌بینند.

«این جنگ برای آمریکا نزدیک به ۵۰۰ میلیارد دلار هزینه برداشته است. تا سال ۲۰۱۵ هم آمریکا و باقی کمک کننده‌های بین‌المللی حدود ۱۶ میلیارد دلار پرداخت خواهند کرد. مشکل همیشه این بوده که معلوم نیست این کمک‌ها تا چه اندازه موثرند. این را هم در نظر بگیرید که درباره پایداری ارتش افغانستان خوشبینی بیشتر است تا انتقال دولت حامد کرزای به رییس جمهوری بعدی. یعنی نگرانی این که دولت از هم بپاشد بیشتر از این است که ارتش از هم بپاشد. دلایل این نگرانی هم انتخابات پیش رو است. یعنی تعداد نامزدها آنقدر زیاد باشد که انتخابات به دور دوم برود و بعد برنده انتخابات رای کافی کسب نکند و در نتیجه در صورت پیروزی هم از مشروعیت محدودی برخوردار باشد.»

به نظر من جذب عناصر معتدل طالبان در روند ثبات افغانستان اجتناب‌ناپذیر است. به واقع یکی از اشتباهات نیروهای ائتلاف در افغانستان راندن نیروهای معتدل طالبان بود. این نیروها باید جذب می‌شدند، چنانچه بسیاری از آن‌ها هم آماده پیوستن به حکومت جدید بودند، ولی بیشتر مشمول مجازات شدند تا رافت. در همان زمان باید بر آشتی ملی تاکید بیشتری می‌شد که نشد. باید راه نرمش پیش گرفته می‌شد تا بسیاری از کسانی که می‌توانستند در ائتلاف شرکت کنند، جذب شوند.

دولت ایران، یکی از جدی‌ترین منتقدان حضور نیروهای ناتو و آمریکا در افغانستان بوده و همواره از آنها خواسته آنجا را ترک گویند. از سوی دیگر ایران حامی دولت مرکزی افغانستان به شمار می‌رود و به نظر نمی‌رسد که خواهان سقوط و یا تضعیف آن در برابر گروه‌های شورشی باشد. با خروج نیروهای غربی از افغانستان چه دورنمایی از روابط ایران و افغانستان می‌توان مشاهده کرد؟

ایران در فردای سقوط طالبان همکاری گسترده‌ای در زمینه بازسازی و کمک در زمینه افغانستان شروع کرد. شاید به قول جیمز دوبینز اولین سفیر آمریکا در افغانستان پس از سقوط طالبان، یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات آن بود که برای حفظ اجماع بین‌المللی در زمینه افغانستان و حفظ آن ائتلافی که پس از سرنگونی طالبان ایجاد شده بود، تلاش زیادی به عمل نیامد. ایران در ابتدا نقش بسیاری فعال و سازنده‌ای داشت که متاسفانه در سایه تحولات درونی خودش و هم‌چنین رابطه این کشور و آمریکا قرار گرفت.

حمایت ایران از افغانستان موازی با گسترش قدرت نرم در این کشور و سرمایه‌گذاری طولانی مدت در این راه بوده است. ایران راه‌های متفاوتی از فرهنگی تا تخریبی در افغانستان پیموده است. مثلا از یک سو نقش مهمی در راه اندازی دانشگاه بامیان داشته [اتفاقا تعدادی از دست‌اندرکاران افغان، فارغ‌التحصیل‌های دانشگاه‌های ایران بودند] و از سوی دیگر در راستای کشمکش یا آنچه رقابت خود با آمریکا در افغانستان می‌‌داند، از ایجاد اختلال در روند صلح و آشتی ملی افغانستان و ثبات این کشور خودداری نکرده است.

ایران به حمایت و تجهیز عناصر وابسته به طالبان هم متهم بوده و بعد تلاش ایران برای اعمال سیاست‌های خود در بالاترین سطح حکومت و پارلمان افغانستان هم از نظرها پنهان نمانده است. به هر صورت ایران در همه این سال‌ها سعی در گسترش نفوذ خود در افغانستان داشته ولی وضعیت پس از پایان دولت کرزای می‌تواند عوض شود. یعنی ایران باید دوباره یارگیری کند و البته این احتمال هست که اگر ایران احساس کند که میدان به دست رقبایش افتاده، وارد مسیر کاملا غیرمسئولانه‌ای شود.

بخشی از مخالفت ایران با نیروهای خارجی در افغانستان لفاظی بوده است. حضور نیروهای خارجی در افغانستان و تلاش فعال این نیروها برای جلوگیری از بازگشت طالبان، عملا به ایران کمک کرده که پایگاه خود را استحکام بخشد. اما در صورت فروپاشی نهادهای حکومتی در افغانستان، آن که قدرت می‌گیرد طالبان سنتی و در نهایت عربستان سعودی است نه ایران.

در مورد همسایه جنوبی افغانستان یعنی پاکستان همواره نگرانی‌ها بسیار زیاد و جدی وجود داشته است. این‌که گروه‌های شورشی خاک این کشور را پایگاه خود قرار داده‌اند و ارتش و دستگاه‌های امنیتی پاکستان متهم به حمایت از این گروه‌ها و تحت فشار قرار دادن دولت افغانستان می‌شوند؛ آیا خروج این نیروها نمی‌تواند نگرانی‌ها را از بابت رفتار همسایه جنوبی بیشتر کند؟

آن بخشی که مربوط به دعوای هند و پاکستان و رقابت این‌دو بر سر افغانستان است، احتمالا در آینده نزدیک حل نخواهد شد. همین الان بر سر این که کدام کشور، ارتش ملی افغانستان را پس از ترک نیروهای ائتلاف آموزش دهد، اختلاف شدیدی وجود دارد. هند شاید مناسب‌ترین کاندیدا است اما بی‌شک پاکستان به آسانی هند را برنمی‌تابد. بنابراین باید در این معادلات پاکستان را هم به حساب آورد.

با رفتن نیروهای خارجی، شرکت‌های چینی در افغانستان فعال‌تر خواهند شد و حتی غیرقابل تصور نیست که پاکستانی‌ها هم در این کشور از نظر اقتصادی فعال شوند. شرکت‌های چینی در زمینه معادن افغانستان فعال خواهند بود. همین اکنون نیز بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاری اقتصادی در افغانستان از سوی شرکت‌های چینی صورت گرفته و تنها در یک مورد٬ شرکت ام سی سی در معدن مس عینک بیش از چهار و نیم میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کرده است.

روس‌ها نیز تمایل به پروژه‌های اقتصادی در افغانستان دارند. به سود منافع درازمدت افغانستان است که کشورهای دیگر بر سر سرمایه‌گذاری در این کشور رقابت کنند. همکاری چند فرهنگی و چند کشوری در افغانستان آن هم میان کشورهایی مثل روسیه و چین که خودشان نگران گسترش اسلام‌گرایی افراطی هستند، سناریوی مقبول‌تری است تا بازگشت به دوره حکومت طالبان. در چنین صورتی حضور پاکستان در عرصه‌های مختلف در افغانستان آن‌چنان که انتظار می‌رود نگران‌کننده نخواهد بود.

«جرم عشق در کابل»

arezoo — Mon, 03 Sep 2012 03:29:39 +0000

در زندان زنان کابل، نیمی از زنان برای قتل، قاچاق، اقدام به حمله انتحاری زندانی‌اند؛ نیمی دیگر اما، برای «جرایم اخلاقی» زندانی شده‌اند: برای زنا یا‌‌ همان رابطه جنسی قبل از نکاح، فرار از خانه و عاشق شدن بدون اجازه پدر.

مستند «جرم عشق در کابل» پرتره‌ای صمیمی از سه زن جوان افغان است که متهم به ارتکاب «جرم اخلاقی»‌اند. فیلم این سه زن را در زندان، در رابطه با زندانیان دیگر و در مقابل قاضی در دادگاه دنبال می‌کند.

منبع: حساب کاربری afgvideo99 در تارنمای یوتیوب

شمسیه حسنی: «می‌خواهم خاطره جنگ را از دیوارهای کابل پاک کنم»

Wed, 08 Aug 2012 07:00:56 +0000

برنامه رادیویی «با همسایگان» در گفت‌وگو با شمسیه حسنی، دیوارنگار (Graffitist) جوان افغان

شهزاده سمرقندی

شهزاده سمرقندی - شمسیه حسنی یکی از هنرمندان جوان کابل، حدود دو سال است که به کار «گرافیتی» و یا «دیوارنگاری» روی آورده است. او اولین بار در زمستان سال ۲۰۱۰ با این هنر آشنا شد و به آن دل بست. در یک کارگاه آموزش گرافیتی در دانشگاه هنرهای زیبای شهر کابل اولین دیوارنگاره‌اش را انجام داد و پی برد که می‌تواند با این راه حرف دلش را روشن‌تر و گویا‌تر بیان کند.

شمسیه حسنی در گفت‌وگو با رادیو زمانه می‌گوید که آن زمان در کابل افراد زیادی با هنر دیوارنگاری آشنا نبودند، حتی خود او نیز فکر نمی‌کرد که روزی دست و دل به این کار می‌دهد.

شمسیه حسنی می‌گوید اندازه بزرگ «گرافیتی» و توجه‌برانگیزی آن در دیوار‌های خراب و ریخته را از اول دوست داشته و در ادامه می‌افزاید: «می‌خواهم با دیوارنگاری‌هایم خاطرات جنگ را از در و دیوار شهر و از ذهن مردم دور کنم و به جایش خاطرات تازه و شاد بیاورم.»

او در دیوارنگاری‌هایش علاقه زیادی به نقش زنان برقع‌پوش دارد. می‌گوید با دیوارنگاری می‌خواهد به این زنان فرصتی دهد که به خودشان از زاویه دیگری بنگرند و شاید هم بتواند از این طریق به آن‌ها کمک کند برای پیدا کردن شخصیت و شیوه تازه‌ای در زندگی که یکنواخت و پوشیده نباشد.

شمسیه حسنی مهمان این هفته برنامه «با همسایگان» است و از کار و برنامه‌هایش با ما سخن می‌گوید:

● آغاز گفت‌و گو

شمسیه حسنی، هنرمند افغان: «می‌خواهم خاطره جنگ را از دیوارهای کابل پاک کنم»

شمسیه حسنی: وقتی شروع کردم به دیوارنگاری، حتی هنرمندان نیز نمی‌فهمیدند که این هنر چی هست. خود من هم با وجود آنکه از قبل چیزهایی درباره آن شنیده بودم، اما آن‌ را خوب درک نمی‌کردم. کارگاه آموزش گرافیتی به من کمک کرد به عمق این هنر پی ببرم و بتوانم آن را به کار بگیرم و از این راه حرف‌هایم را در شکل بسیار بزرگ نمایش دهم، الفبای دلم را تصویری کنم و رو‌به‌روی مردم بگذارم. از اینکه آثارم روی دیوار شهر قرار می‌گیرد، خوشم آمده بود. مردم می‌توانستند آن را ببینند و برای دیدن کار‌هایم نیاز نداشتند به نمایشگاهی یا به جای خاصی بروند. به نظر من در افغانستان «گرافیتی» شاید یک راه آسان‌تر برای به نمایش گذاشتن هنر باشد. چون شما اگر در افغانستان نمایشگاه نقاشی بگذارید، نه همه مردم می‌توانند از آن دیدن کنند. شاید به خاطر اینکه نمی‌توانند از محل خود روند و یا به لحاظ اقتصادی خریدن بلیت برایشان مشکل باشد. اما گرافیتی بر دیوارهای شهر در دسترس همه قرار دارد.

آیا زنان افغان، به‌خصوص آن‌ها که برقع‌پوش‌اند، پیام‌های تو را درست متوجه می‌شوند؟ آیا می‌خواهی نظر آن‌ها را هم جلب کنی؟

تلاش می‌کنم پیامی داشته باشم که آنها را به طرف روشنی دعوت کند. با این‌حال درک می‌کنم که برقع مسأله مهم جامعه ما نیست و مشکل زنان افغان هم تنها برقع نیست. می‌خواهم خاطره جنگ را از ذهن آن‌ها کمی هم باشد دور کنم. می‌خواهم چهره جنگ‌زده شهررا با تصویر‌های زنان بپوشانم. می‌خواهم به فکرشان چیز‌های جدیدی بیاورم. می‌خواهم همین صلح را، هر چند که موقتی است نمایش دهم. چون نمی‌دانم در آینده نزدیک وضعیت چگونه خواهد بود. برای همین نمی‌توانم برنامه‌ریزی درازمدت داشته باشم.

قرار است دو سال دیگر نیروهای آمریکایی خاک افغانستان را ترک کنند. فعالان زن معتقدند که به‌طور حتم خروج نیروهای آمریکایی تأثیر خوبی بر امنیت افغانستان نخواهد گذاشت. گذشته از این، وضعیت همین حالا هم آن قدر امن به نظر نمی‌رسد، به‌خصوص برای دختران جوانی که برقع به سر نمی‌کنند. از داخل افغانستان مزاحمت‌های خیابانی زیادی گزارش می‌شوند. با این وضعیت تو چگونه به خیابان می‌روی و نقاشی می‌کنی؟

بله مشکل امنیتی زیاد داریم. اگر بخواهم در محل‌های شلوغ و پر آدم شهر کار کنم خیلی سخت است. حتی اگر کاری نکنم و برای مدت کوتاهی در جایی بمانم و یا در حال قدم زدن باشم، هم مزاحمت زیاد است چه برسد به اینکه بخواهم کار گرافیتی بکنم. اگر بخواهم دو ساعت جایی بمانم تا کارم را انجام دهم، حتمی گروهی و یا باندی از راه می‌رسد و مزاحم می‌شود.

پس چطور کار خودت را انجام می‌دهی؟ در ساعت خلوت بودن خیابان‌ها یا شبانه؟

شب که اصلاً نمی‌شود. مشکلات خاص خودش را دارد. اصلاً امکان بیرون رفتن نداریم. اما خب، روز‌ها هم مشکل است. به همین خاطر به جاهای بسته می‌روم؛ به جایی که چهاردیواری باشد، یا داخل «حولی» کسی باشد. تلاش می‌کنم دور از خیابان‌های اصلی باشم. برای همین اختراع خاصی هم کرده‌ام در رابطه با گرافیتی که کارم راحت‌تر شود. چون نمی‌توانستم زمان زیادی در خیابان بمانم، وقتی دیوار و یا ساختمانی را پیدا می‌کنم که برای گرافیتی خوب است، عکس آن دیوار را برمی‌دارم و در «فوتوشاپ» روی آن کار گرافیتی خودم را انجام می‌دهم. گاهی هم اول عکس را «پرینت» می‌کنم و روی آن عکس با رنگ نقاشی می‌کنم. بعد کار نهایی را «پرینت» می‌کنم و روی همین دیوار آویزان می‌کنم. دقیقاً مثل گرافیتی واقعی از کار درمی‌آید.

هیچ پیش آمده که کار‌های گرافیتی‌ات را خراب کرده باشند و یا روش نوشته باشند؟

آری (می‌خندد). گاهی وقتی به دیدن کارهای خودم می‌روم و یا خبرنگاری می‌خواهد کارم را ببیند، می‌بینم خرابکاری کرده‌اند. یک روز دیدم که کسی با ذغال اسم خودش را روی کار‌های من نوشته بود. (می‌خندد)

چه حسی داشتی وقتی این را دیدی؟

خب، می‌خواهم خرابکاری‌ها را پاک کنم؛ نمی‌خواهم کارم دستکاری شود. ولی گرافیتی یک هنر ویژه است؛ در خیابان است؛ برای مردم است، یعنی دستکاری‌شدن‌هایش هم یکی از مزیت‌های این هنر است.

پلیس شهر چه می‌گوید؟ هیچ مشکلی در برخورد با پلیس داشته‌ای؟

تا حال هیچ به پلیس برنخورده‌ام. تلاش می‌کنم پنهان از پلیس کار کنم. اما هر کشوری مشکلات خاص خودش را دارد. در ویدیو‌هایی دیدم که در کشور‌های خارجی آنهایی که گرافیتی کار می‌کنند همیشه از پلیس فرار می‌کنند یا شب باید کار کنند. اما اینجا پلیس اصلاً نمی‌فهمد که چه‌کار می‌کنیم ما. شاید تعجب کند ولی نمی‌دانم که واقعاً واکنش پلیس چه خواهد بود. اینجا بیشتر مشکل اصلی امنیت و یا سیاست است تا رویارویی با پلیس.

کارهای تو در اینترنت دست به دست می‌گردد و رسانه‌های مهم بین‌المللی با تو تماس می‌گیرند و می‌شود گفت که به یک فرد معروف و شناخته‌شده‌ای تبدیل شده‌ای و همینطور از استادان جوان و موفق دانشگاه هنرهای زیبا هستی. آیا این شهرت توست که توجه شاگردان تو را به این هنر جلب می‌کند یا واقعاً به این هنر به عنوان یک جریان اعتراضی و یا هنری جدید علاقه پیدا کرده‌اند؟

دلیل توجه آن‌ها مختلف است. ولی شاید بیشتر این باشد که از تکرار خسته شده‌اند. می‌خواهند کاری کنند که تا حال نکرده‌اند و یا چیز تازه‌ای کشف کنند. ولی شهرت برایشان آن قدر مهم نیست. فکر کنم همین که می‌توانند کار هنری‌شان را روی دیوار‌های شهر ثبت کنند برایشان مهم‌تر باشد.

پدر و مادر‌ت چطور؟ آیا از کار تو پشتیبانی می‌کنند؟

آنها هیچ وقت با هنر من مخالفت نکرده‌اند. مرا آزاد گذاشته‌اند، ولی به خاطر اوضاع خراب، من خودم را محدود می‌کنم و بعضی کارهارا انجام نمی‌دهم.

برنامه‌های آینده‌ات چی‌هاست؟

اگر اوضاع همین‌گونه و یا تقریباً همین‌گونه بماند، دوست دارم یک کارگاه آموزش گرافیتی در دانشگاه هنرهای زیبا کابل برگزار کنم و از طریق آزمون بتوانم ده الی بیست نفر را برای کارگاه نهایی انتخاب کنم و آموزش دهم. اما به خاطر بد بودن شرایط سیاسی و موقت بودن کلی اوضاع هیچ‌وقت نمی‌توانم برنامه‌ریزی درازمدت داشته باشم. هیچ‌وقت نمی‌شود حدس زد. شاید یک سال یا دو سال دیگر وضع طوری شود که اصلاً از خانه بیرون رفته نتوانم. نمی‌دانم. تنها همین امروز و امشب را می‌دانم که باید چه کار کنم.

ایمیل گزارشگر:
shahzoda@radiozamaneh.com

در همین زمینه:
برنامه «با همسایگان» از شهزاده سمرقندی در رادیو زمانه

ویدئو : پاره‌ای از دیوارنگاری‌های شمسیه حسنی، هنرمند جوان افغان، موسیقی: کابل دریمز

آتش‌سوزی در کابل ۱۱ کشته و ده‌ها زخمی بر جای گذاشت

Thu, 05 Jul 2012 15:17:26 +0000

بر اثر وقوع آتش‌سوزی در مجموعه‌ای از شرکت‌های مواد نفتی و توليدی در حوزه نهم کابل، دست‌کم ۱۱ تن کشته و ۱۵۵ تن مجروح شدند.

اين رويداد که حوالی ساعت ۴ و ۳۰ دقيقه بعد از ظهر روز چهارشنبه ۱۴ تيرماه، از يک شرکت فروش گاز آغاز و تا ظهر امروز، پنج‌شنبه ادامه يافت، ۱۲ شرکت را در برگرفت و خسارات زيادی نيز بر جای گذاشت.

بر پايه اطلاعات منابع امنيتی و بيمارستانی کابل، وضعيت شماری از زخمی‌شدگان اين رويداد وخيم است و احتمال می‌رود شمار قربانيان افزايش يابد.

عبدالجبار صافی، رئيس اتحاديه صنعتگران افغانستان گفت تحقيقات نخستين نشان می‌دهد که آتش‌سوزی ابتدا از يک شرکت گاز آغاز و به ديگر شرکت‌های اطراف سرايت کرده است.

به گفته وی، در اين رويداد افزون بر اين شرکت گاز، انبار مواد اوليه، توليدات و ماشين‌آلات ۱۱ شرکت پلاستيک و کارتن‌سازی که ارزش آن بيش از ۱۰ ميليون دلار برآورد شده، از بين رفته است.

صافی افزود صدای مهيب انفجارهای پی در پی ناشی از انفجار بالون‌های گاز و تانکرهای مواد سوختی به حدی بود که شماری زيادی از ساکنان حوزه نهم مجبور به ترک خانه و محل کار خود شدند.

پايان حمله خونين طالبان به هتلی در نزديکی کابل

Fri, 22 Jun 2012 08:12:30 +0000

حمله طالبان به هتلی نزديک کابل پس از ۱۲ ساعت نبرد با کشته شدن چهار مهاجم به پايان رسيد.

به گزارش رويترز در اين حمله که شامگاه پنج‌شنبه يکم تيرماه به هتل پر رفت و آمد سپوژمی در نزديکی درياچه غرقه در شمال کابل رخ داد دست‌کم ۱۸ نفر ديگر کشته شده‌اند.

مهاجمان طالبان ۳۵ غيرنظامی، از جمله زنان و کودکان را در اين حمله به گروگان گرفتند که مأموران امنيتی افغانستان با کمک نيروهای ناتو موفق به آزادی آنان شدند.

مهاجمان مجهز به نارنجک و سلاح سنگين و سبک به جشنی که افغان‌ها در اين هتل برگزار کرده بودند حمله کردند.

با حمله مهاجمان، شرکت‌کنندگان در اين جشن با اضطراب خود را به درياچه انداختند تا از دست آنان بگريزند.

مقامات گفته‌اند در اين حمله دست‌کم ۱۸ نفر، از جمله ۱۷ غيرنظامی جان خود را از دست دادند. سه نفر از نگهبانان هتل و يک افسر پليس در ميان کشته‌شدگان هستند.

درياچه غرقه با هتل، رستوران و زمين بازی گلف، از جمله مکان‌های نادر ييلاقی در اطراف پايتخت افغانستان است که مقامات سياسی، تاجرها و خارجيان برای گذران آخر هفته‌، به‌ويژه پنج‌شنبه‌ها، به آن‌جا می‌روند

نيروهای امنيتی افغانستان شب گذشته با کمک هلی‌کوپترهای ناتو خود را به اين هتل مجلل که محل تفريح افغان‌های ثروتمند و خارجيان است رساندند و نبرد طولانی با مهاجمان را که تا بامداد امروز ادامه داشت، آغاز کردند.

طالبان که مسئوليت اين حمله را بر عهده گرفته‌اند افغان‌های ثروتمند و خارجيان را متهم به برگزاری "جشن‌های وحشی" در اين هتل در روز پيش از نماز جمعه مسلمانان کرده‌اند.

آيساف يا نيروهای بين‌المللی کمک به تأمين امنيت افغانستان که تحت نظر ناتو قرار دارد، در بيانيه‌ای اعلام کرد که در اين حمله نيروهای پليس و غيرنظاميان کشته شدند.

درياچه غرقه با هتل، رستوران و زمين بازی گلف، از جمله مکان‌های نادر ييلاقی در اطراف پايتخت افغانستان است که مقامات سياسی، تاجرها و خارجيان برای گذران آخر هفته‌، به‌ويژه پنج‌شنبه‌ها، به آن‌جا می‌روند.

با گذشت بيش از ۱۰ سال از سرنگونی حکومت طالبان توسط آمريکا و متحدانش، افغانستان همچنان از کشتار و خشونت‌های اسلام‌گرايان تندرو رنج می‌برد.

روز گذشته حامد کرزی در نشست ويژه قوای سه‌گانه افغانستان اعلام کرد که حملات شورشيان عليه پليس و ارتش افغانستان رو به افزايش داشته است.

اين در حالی است که مسئوليت امنيت افغانستان به مرور در حال واگذاری از نيروهای ناتو به نيروهای امنيتی افغانستان است و نيروهای خارجی حاضر در اين کشور قرار است تا پايان سال ۲۰۱۴ ميلادی خاک اين کشور را ترک کنند.

انفجار در کابل چندين کشته و زخمی بر جای گذاشت

Mon, 18 Jun 2012 14:54:49 +0000

بر اثر انفجار يک بمب کنترل از راه دور در ولايت کاپيسا در شمال شرق کابل، شش تن از جمله يک فرمانده پليس محلی کشته و ۱۷ تن نيز مجروح شدند.

وزارت کشور افغانستان در اطلاعيه‌ای گفت که اين انفجار حوالی ظهر امروز دوشنبه ۲۹ خردادماه، در بازار منطقه تگاب رخ داده است.

در اين اطلاعيه آمده است که افزون بر يک فرمانده پليس محلی، پسر اين فرمانده، دو پليس محلی و دو غيرنظامی در اين رويداد جان باخته‌اند.

وزارت کشور افغانستان گفته است که مجروحان که همه غيرنظامی هستند به کمک مردم و پليس به مراکز درمانی تگاب و مرکز کاپيسا منتقل شده‌اند.

تاکنون هيچ گروهی از جمله طالبان که همواره مسئوليت کارگذاری بمب‌های کنار جاده‌ای را برعهده می‌گيرند، در اين مورد اظهارنظری نکرده‌اند.

پليس محلی يک واحد جداگانه از پليس افغانستان است که در مناطق ناامن اين کشور برای مقابله با گروه‌های مسلح غيرمسئول به‌ويژه طالبان ايجاد شده است.

اعضای اين واحد پليس از مردم بومی محل تشکيل می‌شود و اختيارات و حوزه فعاليت‌شان نيز محدود و منحصر به مناطق محل سکونت‌شان است.

حمله بزرگ به کابل و ترور معاون کرزی خنثی شد

Maryam — Sat, 21 Apr 2012 14:03:31 +0000

اداره امنیت ملی افغانستان اعلام کرد هشت تن از جمله سه شهروند پاکستانی را با بیش از ۱۰ تن مواد انفجاری، اسلحه و کمربندهای انتحاری درکابل بازداشت کرده است.

شفیق‌الله طاهری، ‌ از سخنگویان امنیت ملی افغانستان روز شنبه دوم اردیبهشت ماه، ‌ در یک نشست خبری در کابل گفت گروه اول شامل پنج تن هستند که سه تن ازآنان از منطقه پیشاور و خیبر ایجنسی پاکستان و دو تن دیگر از منطقه منطقه اله سای ولایت کاپیسا در شمال کابل هستند.

وی گفت: “این افراد به دستور آی اس آی (سازمان اطلاعات ارتش پاکستان) بیش از ۱۰ تن مواد انفجاری را با جاسازی زیر بار سیب‌زمینی از منطقه حیات‌آباد پیشاور واقع درپاکستان، به کابل انتقال داده بودند و قصد داشتند یک حمله بزرگ را در این شهر سازمان‌دهی کنند.”

در نوار ویدئویی که از سوی امنیت ملی به دسترس رسانه‌ها قرار گرفت، ‌ بازداشت‌شدگان اعتراف می‌کنند که مواد انفجاری را به دستور “افضل” و “محمد عمر” از اعضای کلیدی طالبان پاکستان و سازمان آی اس آی، برای انجام یک حمله به کابل انتقال دادند.

خنثی شدن حمله انتحاری به معاون حامد کرزی

در یک رویداد دیگر، ‌شفیق‌الله طاهری، ‌از بازداشت سه عضو شبکه حقانی (زیر مجموعه طالبان) به اتهام اقدام به سازمان‌دهی حمله انتحاری به محمد کریم خلیلی، معاون دوم رئیس جمهور افغانستان خبر داد.

شفیق‌الله طاهری: مهاجمان به دستور آی اس آی (سازمان اطلاعات ارتش پاکستان) بیش از ۱۰ تن مواد انفجاری را از منطقه حیات‌آباد پیشاور به کابل انتقال داده بودند و قصد داشتند یک حمله بزرگ را در این شهر سازمان‌دهی کنند

طاهری گفت: “از این افراد دو کمربند انتحاری، ‌ چند قبضه اسلحه، ‌ مواد انفجاری و یک ویدئو که چگونگی سازمان‌دهی حمله به کریم خلیلی را نشان می‌دهد، ‌ به‌دست آمده است.”

این مقام امنیت ملی افغانستان افزود که بازداشت‌شدگان از شهروندان افغانستان و عضو شبکه حقانی هستند که در منطقه میرانشاه پاکستان بخاطر انجام حمله به معاون رئیس جمهور، ‌ آموزش دیده بودند.

گفته می‌شود این افراد روز ۲۷ فروردین ماه سال جاری که طی آن به طور هم‌زمان یک رشته حملات زنجیره‌ای در کابل و سه شهر دیگر صورت گرفت، ‌ بازداشت شده‌اند.

در این حمله‌ها که با واکنش تند نیروهای امنیتی افغانستان مواجه شد، ‌ ۵۱ تن از جمله ۳۶ مهاجم انتحاری عضو طالبان کشته شدند.

شورای ملی افغانستان و شماری از سفارت خانه‌های خارجی در کابل و ادارات دولتی و قرارگاه‌های ناتو در چند شهر دیگر از اهداف این حمله‌ها بودند که به گفته مقامات دولت افغانستان، از سوی شبکه حقانی سازمان‌دهی شده بود.

روز گذشته رایان کراکر، ‌ سفیر امریکا در کابل نیز در سخنانی شبکه تندرو حقانی را که در پاکستان حضور دارد متهم کرد که حمله‌های اخیر را در افغانستان انجام داده است.

کراکر شبکه حقانی را یک “تهدید بزرگ” به امنیت افغانستان، ‌ امریکا و جهان خواند و از پاکستان خواست تا به طور جدی با این شبکه مقابله کند.

آغاز انتقال مسئولیت تامین امنیت به افغانستان

Maryam — Sun, 17 Jul 2011 14:31:05 +0000

نخستین مرحله برنامه انتقال مسئولیت‌های امنیتی از نظامیان خارجی به نیروهای امنیتی افغانستان در ولایات بامیان درمرکز این کشور آغاز شد.

بامیان از جمله ولایات نسبتا امن افغانستان به شمار می‌رود که در آن حدود ۲۶۰ نظامی از کشورهای زلاندنو و مالزی در قالب گروهای بازسازی ولایتی حضور دارند.

عبدالرحمان احمدی، سخنگوی والی گفت که امنیت این ولایت روز یک شنبه ۲۶ تیر با حضور وزیران دفاع، کشور، رئیس کمیسیون انتقال امنیت و شماری از مقامات و بزرگان محلی به طور رسمی به نیروهای امنیتتی افغانستان واگذار شد.

ولایت بامیان که والی آن یک زن است طی ده سال گذشته شاهد کمترین نا‌امنی بوده است اما شماری از ساکنان بامیان درمورد تاثیرگذاری ناامنی‌ها در ولایات همجوار بر امنیت بامیان بعد از خروج نظامیان خارجی ابراز نگرانی کرده‌اند.

حبیبه سرابی، والی بامیان طی سخنانی دراین مراسم تایید کرد که این ولایت با کمبود نیروهای امنیتی داخلی و تجهیزات ناکافی مواجه است و دولت افغانستان باید توجه بیشتری دراین راستا داشته باشد.

در نخستین مرحله انتقال امنیت به نیروهای امنیتی افغانستان، افزون بر ولایت بامیان، ولایات کابل، پنج‌شیر و شهرهای هرات، لشکرگاه، مهترلام و مزار شریف نیز گنجانده شده است

اما با وصف این والی بامیان می‌گوید که حضور گروهای بازسازی ولایتی خارجی دست کم تا دو سال دیگر حضور خواهند داشت تا این ولایت را در راستای برنامه‌های بازسازی کمک و همکاری کنند.

طبق توافق دولت افغانستان با سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) در نخستین مرحله انتقال امنیت به نیروهای امنیتی افغانستان، افزون بر ولایت بامیان، ولایات کابل (بدون شهرک سروبی)، پنج‌شیر و شهرهای هرات، لشکرگاه، مهترلام و مزار شریف نیز گنجانده شده است.

حامدکرزی، رئیس جمهور افغانستان در فروردین ماه سال جاری اعلام کرد که با آغاز این روند، نیروهای خارجی نیز به تدریج تا پایان سال ۱۳۹۳ از افغانستان خارج خواهند شد.

در راستای این برنامه هفته گذشته نخستین گروه ۶۵۰ نفری نظامیان امریکایی خاک افغانستان را ترک کردند.

در حال حاضر دست کم ۱۵۰ هزار نظامی خارجی که بیشترآنان امریکایی هستند درافغانستان حضور دارند.

حمله طالبان به هتل اينترکنتينانتال کابل

zamaanehnews — Wed, 29 Jun 2011 05:31:14 +0000

در جريان حمله افراد مسلح گروه شبه نظامی طالبان به هتل اينترکنتينانتال کابل، دست‌کم ۱۳ نفر کشته شده‌اند.

داوود امين، معاون رئيس پليس کابل به خبرگزاری شينهوا گفته شش فرد انتحاری نيز با حمله پليس کشته شده‌اند.

حمله انتحاری افراد طالبان به این هتل شامگاه سه‌شنبه هفت تير ۱۳۹۰ رخ داده است.

ذبيح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان با پذيرش مسئوليت حملات نيمه شب گذشته گفت چندين فرد مسلح که مجهز به جليقه انتحاری بوده به مهمانان خارجی و افغان در هتل اينترکنتينانتال حمله کردند.

به گفته وی «شبه نظاميان طالبان کنترل هتل را درراختيار داشته و ۵۰ نفر از ميهمانان را از جمله مقام‌های خارجی را کشته و افزون بر ۳۰۰ نفر را نيز گروگان گرفته‌اند.»

مهمانانی که هنگام حمله مسلحانه در هتل اینترکنتینانتال حضورداشتند،‌ از مقام‌های دولتی افغاستان از سراسر اين کشور بودند که برای شرکت در کنفرانس مربوط به تفويض اختيارات امنيتی از نيروهای امنيتی خارجی به نيروهای افغان در ماه جولای به این هتل آمده بودند

هتل اينترکنتينانتال که تحت تدابير شديد امنيتی قرار دارد از مهم‌ترین هتل‌های کابل است.

مهمانانی که هنگام اين حمله مسلحانه در هتل اینترکنتینانتال حضورداشتند،‌ از مقام‌های دولتی افغاستان از سراسر اين کشور بودند که برای شرکت در کنفرانس مربوط به تفويض اختيارات امنيتی از نيروهای امنيتی خارجی به نيروهای افغان در ماه جولای به این هتل آمده بودند.

در چند ماه گذشته چندين حمله انتحاری در کابل رخ داده است.

شنبه ۲۸ خرداد بر اثر هجوم گروهی از مهاجمان انتحاری به يک قرارگاه پليس در پايتخت افغانستان، دست کم ۹ تن از جمله پنج غيرنظامی جان باختند.

گروه طالبان با انتشار اطلاعيه‌ای مسئوليت اين حمله را برعهده گرفتند.

همچنین اردیبشهت سال جاری بر اثر يک حمله انتحاری در بيمارستان نظامی «محمد داود خان» شهر کابل، شش تن کشته و ۲۳ تن ديگر مجروح شدند.

ذبيح‌الله مجاهد، از سخنگويان طالبان گفت اين حمله از سوی دو عضو اين گروه صورت گرفته است و در نتيجه آن ده‌ها تن از جمله شماری از استادان خارجی آنان کشته شده‌اند.

در پنج سال اخير حملات شورشيان طالبان که بيشتر انتحاری و يا کارگذاری بمب‌های کنار جاده‌ای بوده است روز به افزايش بوده است.

سازمان ملل با ابرازنگرانی از افزايش شمار قربانيان غيرنظامی، ماه می را مرگ‌بار‌ترين ماه از آغاز ثبت شمار قربانيان جنگ در پنج سال گذشته خوانده است.

دراين گزارش گفته شده است که طالبان مسئول مرگ دست کم ۸۲ درصد از اين غيرنظاميان بوده‌اند.

اين حملات در حالی صورت می‌گيرد که قرار است مسئوليت تامين امنيت شماری از مناطق افغانستان در تابستان سال جاری از نظاميان بين‌المللی به نيروهای امنيتی افغانستان واگذار شود.

حمله مرگبار انتحاری در بیمارستان نظامی کابل

Maryam — Sat, 21 May 2011 18:18:21 +0000

براثر یک حمله انتحاری در بیمارستان نظامی «محمد داود خان» شهر کابل، شش تن کشته و ۲۳ تن دیگر مجروح شدند.

وزارت دفاع افغانستان با انتشار اطلاعیه‌ای اعلام کرد این رویداد ظهر شنبه ۳۱ اردیبهشت هنگامی رخ داد که دانشجویان پزشکی نظامی و شماری از استادان در حال صرف غذا بودند.

یک منبع بیمارستان محمد داود خان که خواست نامش فاش نشود نیز گفت که دراین حمله دو مهاجم انتحاری که مجهز به کمربند انتحاری و اسلحه بودند شرکت داشتند.

وزارت دفاع افغانستان دراین مورد جزییات بیشتری ارایه نکرده اما گفته است که تحقیقات گسترده‌ای در مورد بروز این رویداد آغاز شده است.

طی یک ماه گذشته در سه حمله به مراکز حضور نظامیان ارتش افغانستان و نیروهای بین‌المللی ا ده‌ها تن کشته و زخمی شده‌اند

ذبیح‌الله مجاهد، از سخنگویان طالبان گفت که این حمله از سوی دو عضو این گروه صورت گرفته است و در نتیجه آن ده‌ها تن از جمله شماری از استادان خارجی آنان کشته شده‌اند.

تا اکنون این ادعای طالبان در مورد کشته شدن استادان خارجی بیمارستان نظامی کابل تایید نشده است.

طی یک ماه گذشته در سه حمله به مراکز حضور نظامیان ارتش افغانستان و نیروهای بین‌المللی ا ده‌ها تن کشته و زخمی شده‌اند.

این حملات در حالی صورت می‌گیرد که قرار است مسئولیت تامین امنیت شماری از مناطق افغانستان درآغاز تابستان سال جاری از نظامیان بین المللی به نیروهای امنیتی افغانستان واگذار شود.