فرشاد محمدی

دوباره: قلم در قربانگاه

society — Mon, 28 Jan 2013 14:52:46 +0000

فرشاد محمدی

شب گذشته، با یورش "همزمان" نیروهای امنیتی به دفتر پنج روزنامه و مجله، دست کم ۱۳ روزنامه نگار در ۴۸ ساعت گذشته بازداشت شده‌اند. شب پیش از آن نیز دو روزنامه‌نگار دیگر دستگیر شده بودند.

بر مبنای گزارش خبرگزاری مهر این دستگیری "به حکم دستگاه قضائی" صورت گرفته است و در این درحالی است که اتهام‌های احتمالی این روزنامه‌نگاران همچنان "نا‌مشخص" است.

در همین زمینه:

گفت‌وگوی ایرج ادیب‌زاده با رضا معینی، مسئول بخش ایران سازمان گزارشگران بدون مرز:

گفت‌وگوی فرشاد محمدی با احمد بخشايش‌اردستانی، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی

در ادامه خبرگزاری مهر با اشاره به اینکه "پیگیری‌های اولیه خبرنگار مهر درباره علت بازداشت این افراد حکایت از همکاری برخی از این افراد با رسانه‌های فارسی زبان ضد انقلاب دارد" عنوان کرده است: "دادستانی انقلاب به زودی اطلاعیه‌ای در این زمینه صادر خواهد کرد."

بازداشت همزمان روزنامه‌نگاران اصلاح‌طلب

بر اساس گزارش‌های موجود، شامگاه یکشنبه، هشتم بهمن‌ماه، نیروهای امنیتی با حضور در دفتر روزنامه بهار، پژمان موسوی، مسئول صفحه رسانه و امیلی امرایی، خبرنگار گروه فرهنگی این روزنامه را بازداشت کردند. سلیمان محمدی، دبیر گروه حوادث بهار و میلاد فدائی اصل، دبیر سرویس سیاسی خبرگزاری ایلنا نیز شب پیش از آن بازداشت شده بودند.

احمد بخشايش‌اردستانی، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی: "کسی به روزنامه حمله نمی‌کند، فرد خاص مورد نظر است. اگر بر فرض شما مورد نظر باشید در روزنامه‌ای که شما کار می‌کنید می‌روند و حکم را نشان می‌دهند و دستگیر می‌کنند. معنی آن، این نیست که به خبرگزاری یا روزنامه حمله شده است، بلکه یک فرد دستگیر شده است؛ این فرد طبق برآوردهای امنیتی اطلاعاتی برای بی‌بی سی، من و تو، صدای آمریکا، اخبار می‌فرستادند. احتمالاً چنین باشد و بیشتر به خاطر پیشگیری‌هایی است که برای سناریوهایی که غربی‌ها برای انتخابات ۹۲ در نظر گرفته‌اند باشد.

در روزنامه اعتماد، جواد دلیری، سردبیر این روزنامه به همراه نسرین تخیری، دبیر سرویس اجتماعی و ساسان آقایی، همکار سرویس سیاسی بازداشت شدند.

در روزنامه آرمان مطهره شفیعی، دبیر گروه سیاسی و نرگس جودکی، دبیر گروه اجتماعی این روزنامه بازداشت شدند. اکبر منتجبی، دبیر اجرایی هفته نامه آسمان هم توسط نیروهای امنیتی به دفتر این هفته نامه بازداشت شده است.

پوریا عالمی، همکار روزنامه شرق نیز بازداشت و هارد و دیسک‌های روزنامه توسط نیروهای امنیتی جمع‌آوری شده است.

همچنین گزارش شده است که صبا آذر پیک، خبرنگار پارلمانی و حسین یاغچی از روزنامه‌نگاران باسابقه مطبوعات ایران نیز بازداشت شده‌ا‌ند.

براساس گزارش‌های تائید شده، هشت نفر از ماموران وزارت اطلاعات دیشب حدود ساعت هشت به وقت تهران به خانه صبا آذرپیک مراجعه کردند و قصد بازداشت وی را داشتند.

آذرپیک به دلیل عدم ارائه حکم بازداشت توسط ماموران، در منزل را به روی آنان باز نمی‌کند و ماموران در ‌‌نهایت در را می‌شکنند و با برخورد "بسیار نامناسب" او را دستگیر می‌کنند و برخی از وسایل خانه را ثبت و ضبط می‌کنند. ماموران تا ساعت ۱۲ شب در آنجا حضور داشتند و در ‌‌نهایت حکمی برای بازداشت او نشان می‌دهند، اما حکم از دادسرای فرهنگ و رسانه نبوده است.

گفتنی است، کیوان مهرگان، روزنامه‌نگار و شاعر هم که اواخر سال ۱۳۹۰ ازسوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران، به یک‌سال حبس تعزیری و پنج سال محرومیت از فعالیت‌های مطبوعاتی، سیاسی، فرهنگی و مجازی محکوم شده بود صبح امروز، دوشنبه، نهم بهمن‌ماه برای اجرای حکم، خود را به شعبه اجرای احکام زندان اوین معرفی کرده است.

اعلام "پیش خبر" دستگیری روزنامه‌نگاران یک هفته پیشتر

بازداشت‌های گسترده روز یکشنبه درحالی است که غلامحسین اژه‌ای، سخنگوی قوه قضائیه هفته پیش در مصاحبه مطبوعاتی خود گفته بود: "متأسفانه عده‌ای از روزنامه‌نگاران امروز جدای آنکه در روزنامه‌های کشور قلم می‌زنند دستشان در دست غربی‌ها و ضد انقلاب است."

او با اشاره به اطلاعاتی که از سوی "منابع موثق" به او ادامه داد: "فردا اگر هرکدام از این افراد به دلیل یک اقدام مجرمانه دستگیر شوند داد و فریاد خود شما نیز بلند می‌شود، غافل از آنکه آن فرد بلندگو و تریبون دشمن بوده است."

اظهارات محسنی اژه‌ای سخنگوی قوه قضائیه جمهوری اسلامی بیشتر به اعلام پیش خبر دسنگیری‌های اخیر روزنامه‌نگاران شباهت دارد. این درحالی است که تا کنون اتهامات این روزنامه‌نگاران اعلام نشده است.

خبرنگار اعتماد چرا باید با بی‌بی‌سی همکاری کند؟

در پی بازداشت گروهی روزنامه‌نگاران و هجوم به رسانه‌ها تلاش داشته‌ایم تا با نمایندگان مجلس شورای اسلامی گفت‌وگو کنیم.

بخشايش‌اردستاني: «هیچکس در ایران برای شرکت در انتخابات اجازه از کسی نمی‌خواهد. اصلاً نیازی به اجازه ندارد. کسی به کروبی و موسوی توجهی ندارد. همه مردم اگاه هستند مردم ایران تفکر دارند. کسی منتظر نیست که مثلاً آقای کروبی بیاید بگوید در انتخابات شرکت بکن و مگر هوش کروبی خیلی از دیگر اصلاح‌طلبان بالا‌تر است؟ مردم ایران در انتخابات شرکت می‌کنند و شما خواهید دید. چه موسوی و کروبی و اصلاح‌طلبان و اپوزیسیون در خارج بخواهند یا نخواهند در انتخابات شرکت می‌کنند.»

احمد بخشايش‌اردستانی، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی درباره حضور و هجوم هماهنگ نیروهای امنیتی به دفاتر روزنامه‌های اصلاح‌طلب و بازداشت روزنامه‌نگاران به رادیو زمانه می‌گوید: "کسی به روزنامه حمله نمی‌کند، فرد خاص مورد نظر است. اگر بر فرض شما مورد نظر باشید در روزنامه‌ای که شما کار می‌کنید می‌روند و حکم را نشان می‌دهند و دستگیر می‌کنند. معنی آن، این نیست که به خبرگزاری یا روزنامه حمله شده است، بلکه یک فرد دستگیر شده است؛ این فرد طبق برآوردهای امنیتی اطلاعاتی برای بی‌بی سی، من و تو، صدای آمریکا، اخبار می‌فرستادند. احتمالاً چنین باشد و بیشتر به خاطر پیشگیری‌هایی است که برای سناریوهایی که غربی‌ها برای انتخابات ۹۲ در نظر گرفته‌اند باشد. حالا اشکالی ندارد که این‌ها را دستگیر می‌کنند؛ صحبتی با آن‌ها می‌کنند درباره برنامه‌هایی که دارند. اینکه اشکال قانونی ندارد. این‌ها که بی‌دلیل گرفته نشده‌اند؛ با حکم قضایی گرفته شده‌اند و این هم برای پیشگیری است. بالاخره ما تجربه فتنه ۸۸ را داریم و نمی‌خواهیم این تجربه یک بار دیگر تکرار شود."

بخشايش‌اردستاني در پاسخ به این پرسش که چرا سردبیر، دبیر سرویس سیاسی و دبیر سرویس اجتماعی روزنامه اعتماد را بازداشت کرده اید و مجوز آن را لغو نکردید، به رادیو زمانه می‌گوید: "منابع مالی روزنامه اعتماد از کجا امده است؟ بالاخره کسی نمی‌‌آید کسی را بی‌خود و بی‌جهت بازداشت کند. احتمالا اخباری اطلاعاتی درز پیدا کرده است. نوع خبرهایی که این‌ها می‌فرستند... اصلا چرا باید در روزنامه اعتماد خبرنگاری باشد که برای بی‌بی‌سی کار کند؟ چرا باید خبرنگاری باشد که خبر‌ها و داده‌های اطلاعاتی را بدهد مثلا به رادیو زمانه، رادیوی خودتان."

بازداشت روزنامه‌نگاران اصلاح‌طلب در حالی صورت می گیرد که طی روزهای گذشته به دنبال به مرخصی رفتن تعدادی از زندانیان سیاسی گمانه‌هایی مبنی بر اینکه در آستانه انتخابات آتی ریاست جمهوری، حکومت در صدد گشایش فضای سیاسی است از سوی برخی ناظران سیاسی عنوان می‌شد؛ موضوعی که با بازداشت گروهی روزنامه‌نگاران فروکش کرد.

با این حال، این عضو کمیسیون امنیت ملی در واکنش به این موضوع که بازداشت روزنامه‌نگاران اصلاح‌طلب در حالی صورت می‌گیرد که بسیاری از اصلاح‌طلبان شرکت در انتخابات را منوط کرده‌اند به آزادی میرحسین موسوی و مهدی کروبی می‌گوید: "اصلا اینطور نیست. من در انتخابات مجلس نهم خودم بودم بسیاری از چپ‌ها امدند دور من و به من هم رای دادند. خیلی هم طرفدار آن‌ها (موسوی و کروبی) بودند. شما از آن بالا نشسته‌اید، فکر می‌کنید اصلاح‌طلبان «منوط» کرده‌اند، هیچکس در ایران برای شرکت در انتخابات اجازه از کسی نمی‌خواهد. اصلاً نیازی به اجازه ندارد. کسی به کروبی و موسوی توجهی ندارد. همه مردم اگاه هستند مردم ایران تفکر دارند. کسی منتظر نیست که مثلاً آقای کروبی بیاید بگوید در انتخابات شرکت بکن و مگر هوش کروبی خیلی از دیگر اصلاح‌طلبان بالا‌تر است؟ مردم ایران در انتخابات شرکت می‌کنند و شما خواهید دید. چه موسوی و کروبی و اصلاح‌طلبان و اپوزیسیون در خارج بخواهند یا نخواهند در انتخابات شرکت می‌کنند. شاهد بر این انتخابات مجلس نهم بودو مردم در شهرستان‌ها به خاطر انگیزه‌های قومیتی، به خاطر انگیزه‌های سیاسی و به خاطر انگیزه‌های شخصی همه شرکت کردند و رای بالایی هم دادند. در صورتی که اگر قرار بود شرکت نکنند باید انصافاً در آن انتخابات مجلس نهم شرکت نمی‌کردند."

وزیر ارشاد: اتهام روزنامه‌نگاران بازداشت‌شده مطبوعاتی نیست

محمد حسينی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران در مورد بازداشت دست‌کم ۱۲تن از روزنامه‌نگاران نشریه‌های اعتماد٬ شرق٬ بهار٬ آرمان و آسمان ادعا کرد که اتهام آن‌ها مطبوعاتی نبوده است.

به گزارش خبرگزاری مهر، محمد حسینی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران در مورد بازداشت روزنامه‌نگاران که توسط نیروهای امنیتی صورت گرفت، گفت: "این موضوع را باید از نیروهای امنیتی بپرسید؛ چرا که قطعا اتهام آن‌ها مطبوعاتی نبوده است."

وی با اعلام این‌که هنوز بررسی دقیقی در مورد دلایل این مسئله انجام نشده است تأکید کرد: "به محض تکمیل و جمع‌آوری اطلاعات زوایای این موضوع مشخص و اطلاع‌رسانی خواهد شد."

مسدود شدن دست کم سه وب سایت داخلی

روز یکشنبه، هشتم بهمن‌ماه، وب‌سایت خبری تابناک نزدیک به محسن رضایی، با حکم دادستانی تهران از دسترس خارج شد.

خبرگزاری دانشجویان ایران، ایسنا، گزارش داده است که دفتر کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه گفته است که فیلترینگ سایت تابناک از سوی این کارگروه انجام نشده و "رأسا از سوی دادستانی تهران صورت گرفته است".

صبا آذرپیک به دلیل عدم ارائه حکم بازداشت توسط ماموران، در منزل را به روی آنان باز نمی‌کند و ماموران در ‌‌نهایت در را می‌شکنند و با برخورد "بسیار نامناسب" او را دستگیر می‌کنند و برخی از وسایل خانه را ثبت و ضبط می‌کنند. ماموران تا ساعت ۱۲ شب در آنجا حضور داشتند و در ‌‌نهایت حکمی برای بازداشت او نشان می‌دهند، اما حکم از دادسرای فرهنگ و رسانه نبوده است.

برمبنای گزارش خبرگزاری فارس، این وب‌سایت به دلیل "انتشار نظرات برخی کاربران" از ساعت یک بامداد یکشنبه فیلتر شده است و مسئولان آن به دنبال رفع این مشکل از سوی مراجع مربوطه هستند.

روز دو شنبه نهم بهمن ماه هم گزارش‌شده است که دسترسی به وب سایت تاریخ ایرانی که به طور تخصصی به موضوعات و مطالب تاریخی می‌پرداخت، مسدود شده است.

وب سایت بازتاب امروز نزدیک به هاشمی رفسنجانی برای ساعاتی از دسترس خارج شد. این وب سایت خبری پس از آنکه مجدداً در دسترس قرار گرفت در گزارشی عدم دسترسی به وب سایت را به دلیل "از کار افتادن سرور" عنوان کرد و آن را در ارتباط با پروژه هماهنگ برخورد با روزنامه نگاران اصلاح‌طلب دانست.

وب‌سایت بازتاب امروز نوشت: "از نیمه شب گذشته و پس از دستگیری تعدادی از روزنامه‌نگاران که در فهرست آن‌ها نام خانم صبا آذرپیک که با سایت بازتاب نیز همکاری داشت، سرور سایت بنا به دلایلی از کار افتاد."

در ادامه گزارش بازتاب امروز آمده است: "این همزمانی موجب بروز شایعه توقیف این سایت و دستگیری عوامل بازتاب گردید که بدینوسیله به اطلاع مخاطبان می‌رساند بازتاب توقیف نشده و همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهد."

گزارشگران بدون مرز: این بازداشت‌ها هشداری روشن است!

در واکنش به بازداشت گروهی روزنامه‌نگاران ایرانی سازمان گزارشگران بدون مرز با انتشار بیانیه‌ای "خواهان آزادی بدون فوری و بدون قید و شرط همهٔ روزنامه‌نگاران زندانی در ایران" شد.

این سازمان همچنین در بیانیه خود آورده است: "مقامات مسئول ایران باید به بازداشت‌های خودسرانه و پی در پی که تنها هدفشان تضمین ثبات و ادامه حیات نظام است، پایان دهند. فرجام این اقدامات تنها شکست است."

همچنین کریستف دولوار، دبیر اول گزارش‌گران بدون مرز در این باره اعلام کرد: "تشدید سرکوب بی‌وقفه روزنامه‌نگاران در ایران ادامه دارد، هنوز دوران ترور و سرکوبی که از فردای انتخابات مورد اعتراض خرداد ١٣٨٨ آغاز شد، به پایان نرسیده است. پنج ماه پیش از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در ایران، این بازداشت‌ها هشداری روشن است! دهان و زبان روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها بسته خواهد شد."

باز داشت گروهی روزنامه‌نگاران ایرانی در حالی است که جمهوری اسلامی ايران يکی از بدترين رتبه‌ها را در زمينه بازداشت و سرکوب روزنامه‌نگاران در جهان دارد. گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز، ايران را بزرگترين زندان خاورميانه و يکی از سه زندان بزرگ جهان برای روزنامه‌نگاران و وب‌نگاران در سال ۲۰۱۲ معرفی کرده است.

مجله همکلاسی؛ رفتار تبعیض آمیز برخی بانک‌های امریکا با دانشجویان ایرانی

sara — Fri, 25 Jan 2013 11:55:23 +0000

فرشاد محمدی

فرشاد محمدی - ایالات متحده آمریکا با وضع تحریم‌های یک جانبه به بهانه مشکوک بودن برنامه هسته‌ای ایران و فشار بر اتحادیه اروپا برای اعمال تحریم‌های سنگین‌تر، مشکلات و آسیب‌های عدیده‌ای را به دانشگاه‌ها و جامعه دانشجویی وارد کرده است.

هفته‌های گذشته بانک تی سی اف امریکا حساب بانکی دانشجویان دانشگاه می‌نه سوتا (Minnesota) را مسدود کرد.

این دانشجویان روز ۲۶ دسامبر از طرف بانک تی سی اف نامه‌ای دریافت کردند با این مضمون که حساب‌های پس‌انداز شما بسته شده و تا یک ماه دیگر هم حساب جاری شما بسته خواهد شد.

تحریم‌هایی که قرار بود «برنامه هسته‌ای» ایران را هدف قرار بدهد پس از تحریم دارو، نفت، صنایع کشتی سازی و دانشگاه صنعتی شریف اینبار به طور مستقیم زندگی و تحصیل دانشجویان ایرانی مقیم ایالات متحده آمریکا را هدف قرار داده است. دانشجویان ایرانی دانشگاه مینه سوتا که حساب بانکی آن‌ها بسته شده است معتقدند که این اقدام به دلیل تحریم‌ها صورت گرفته است.

در واکنش به اقدام یک جانبه بانک تی سی اف برای بستن حساب‌های بانکی دانشجویان ایرانی، این دانشجویان تلاش کردند تا از طریق مسئولین دانشگاه موضوع را پیگیری کنند. چند تن از استادان دانشگاه می‌نه سوتا در نامه‌ای به بانک سی تی اف خواستار رسیدگی فوری به وضعیت حساب‌های بانکی دانشجویان شدند.

در مجله همکلاسی این هفته با دو دانشجوی دانشگاه «می‌نه سوتا» که حساب بانکی آن‌ها به خاطر تحریم‌ها بسته شده است گفتگو کرده‌ایم.

این برنامه را می‌توانید از اینجا بشنوید:

مجله هفتگی همکلاسی؛ پروژه اسلامی سازی دانشگاه‌ها

sara — Fri, 18 Jan 2013 15:32:59 +0000

فرشاد محمدی

فرشاد محمدی- با نزدیک شدن به فضای انتخابات، مسئولین رده بالای وزارت علوم صحبت‌هایی در مورد مجوز تشکل‌های دانشجویی بیان کردند که برخی ضد و نقیض هستند.

رئیس مرکز حراست وزارت علوم گفته است: "از دانشگا‌ه‌ها درخواست داریم در ایام حساس منتهی به انتخابات از ارائه مجوز برای تأسیس تشکل‌های جدید و مشکوک بدون تعامل با مجموعه حراست خودداری کنند."

اما مدیر کل فرهنگی وزات علوم در واکنش به این موضوع گفته است که دانشگاه‏‌ها نمی‌‏توانند از اعطاء مجوز به تشکل‏های دانشجویی که مطابق آئین‏نامه شرایط لازم را دارند، امتناع کنند.

او با بیان اینکه اخذ مجوز راه‏‌اندازی تشکل‏های دانشجویی یک روال طبیعی است، افزود: "این روال محدود به انتخابات نبوده و قرار نیست محدودیت خاصی در زمان انتخابات برای آن ایجاد شود."

بعد از انتخابات مناقشه برانگیز سال ۸۸ تشکل‌های دانشجویی با فشار‌های امنیتی منحل و یا توقیف شدند و در دانشگاه‌ها انگشت شمار تشکل‌هایی وجود دارند که با مجوز فعالیت می‌کنند. نمونه آن تشکل «مجمع اسلامی دانشجویان دانشگاه سمنان» بود که هفته‌های پیش گزارش دادیم که این تشکل نسبتا مستقل دانشجویی با کار شکنی مسئولین و نقض حکم شورای نظارت بر تشکل‌های دانشجویی در شش ماه گذشته از فعالیتش جلوگیری شده است.

فشار بر دانشجویان هائی
در روزهای گذشته فشار بر دانشجویان بهائی همچنان ادامه داشته است. شکوفه درخشانیان، دانشجوی بهائی رشتهٔ کار‌شناسی معماری در دانشگاه طبری بابل به علت «اعتقاد به آئین بهائی» از دانشگاه اخراج شد.

پیش‌تر هم میلاد صمیمی درزی، دانشجوی دانشگاه طبری شهر بابل ومیثاق امام وردی دانشجوی دانشگاه صنعتی خواجه نصیر از دانشگاه اخراج شده بودند.

از سوی دیگه دکتر فواد مقدم و شاهین نگاری، از اساتید دانشگاه آنلاین بهاییان، برای گذراندن احکام حبس به زندان منتقل شدند. فواد مقدم به ۵ سال و شاهین نگاری به ۴ سال حبس تعزیری محکوم شده‌اند.

پروژه «اسلامی کردن دانشگاه‌ها»
فشار بر دانشگاه ها در حالی است که مسئولین دانشگاه‌ها با جدیت پروژه اسلامی سازی دانشگاه‌ها رو پیگیری می‌کنند.

هفته گذشته، نماینده اصفهان در مجلس شورای اسلامی از آغاز فعالیت کمیته «اسلامی کردن دانشگاه‌ها» و همچنین تشکیل کمیته «تحول علوم انسانی و اسلامی شدن دانشگاه‌ها» در کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس خبر داده است.

پیشتر هم، صدرالدین شریعتی رئیس دانشگاه علامه طباطبایی، از پایان «اسلامی کردن» رشته‌های علوم‌انسانی این دانشگاه خبر داده و گفته بود: «روان‌شناسی، علوم‌سیاسی و مدیریت در این دانشگاه، اسلامی شده و به تایید وزارت علوم رسیده و سایر رشته‌ها در انتظار تائید هستند. سپس این اقدام در تمامی دانشگاه‌های ایران صورت خواهد گرفت.»

روز دوشنبه هم خبرگزاری مهر گزارش داد که رئیس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس از دیدار کمیته اسلامی دانشگاه‌های این کمیسیون با آیات عظام خبر داد و آخرین اقدامات برای اسلامی کردن دانشگاه‌ها را اعلام کرد.

اسلامی کردن دانشگاه‌ها پس از سخنان ٣ سال پیش آیت‌الله خامنه‌ای به یکی از دغدغه‌های مسولین دانشگاه‌ها تبدیل شده است. امری که بی‌شباهت به انقلاب فرهنگی سال ۵۸ نیست.

این برنامه را می‌توانید از اینجا بشنوید:

مجله همکلاسی؛ تفکیک جنسیتی ده هزار کلاس درس در استان اصفهان

sara — Fri, 11 Jan 2013 16:06:58 +0000

فرشاد محمدی

فرشاد محمدی - در ادامه سیاست‌های تبعیض‌آمیز در دانشگاه‌های کشور، این بار ده هزار کلاس درس در استان اصفهان، تفکیک جنسیتی شده‌اند. این خبر را میثم ریاحی٬ معاون فرهنگی ستاد احیاء امر به معروف و نهی از منکر استان اصفهان عنوان کرده است.

از سوی دیگر، معاون دانشجویی و فرهنگی وزارت بهداشت از اجرای آیین‌نامه پوشش دانشجویان علوم پزشکی از ترم آینده خبر داد و گفت: هر دانشجو در انتهای ترم تحصیلی نمره پوشش و رفتار حرفه‌ای از یک تا چهار می‌گیرد.

این اعلام معاون دانشجویی و فرهنگی وزارت بهداشت، پس از آن صورت می‌گیرد که در روزهای گذشته رئیس دانشگاه شهید بهشتی تهران از ارائه واحد "ارزش‌های دفاع مقدس" به دانشجویان علوم پزشکی خبر داده بود و گفت: "ورود از راه امور فرهنگی و تبیین فرهنگ شهادت بسیار در جامعه تاثیرگذار است. این واحد درسی به دانشجویان ارایه می‌شود اما باید جذابیت آن را به حدی برسانیم که مورد استقبال دانشجویان قرا گیرد."

اخراج دانشجویان بهائی

همچنین در ادامه این سیاست‌های تبعیض آمیز، میلاد صمیمی درزی، دانشجوی دانشگاه طبری شهر بابل و میثاق امام وردی دانشجوی دانشگاه صنعتی خواجه نصیر طوسی به دلیل "اعتقاد به آئین بهائی" از دانشگاه اخراج شدند.

اخراج این دانشجویان به دلیل اعتقاد به آئین بهائی در حالی صورت می‌گیرد که بهائیان ایران نه به دلیل فعالیت سیاسی بلکه صرفآ به جهت عقیده و اعتقاد به دیانت بهائی در تمام سال‌های پس از استقرار جمهوری اسلامی ایران از حق تحصیل و آموزش محروم بوده و هستند.

در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، حقوق اقلیت‌های دینی چون مسیحیان، یهودیان و زرتشتیان به رسمیت شناخته شده است، اما بهائیان به عنوان اقلیت دینی محسوب نمی‌شوند.

در مجله هفتگی همکلاسی مروری داشته‌ایم بر خبرهای دانشجویی که می‌توانید از اینجا بشنوید:

مجله همکلاسی؛ ویژه شانزدهم آذر، روز دانشجو

sara — Fri, 07 Dec 2012 15:08:39 +0000

فرشاد محمدی

فرشاد محمدی - ۱۶ آذر پنجاه و نه سال پیش، سه دانشجوی دانشگاه تهران در جریان اعتراضات دانشجویی به دیدار رسمی ریچارد نیکسون، نایبِ رئیس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا و همچنین از سرگیری روابط ایران با بریتانیا، کشته شدند.

پس از آن بود که این روز به پیشنهاد کنفدراسیون دانشجویان ایرانی خارج از کشور که در زمان پهلوی از گروه‌های اصلی مخالف حاکمیت بود به عنوان روز دانشجو نامگذاری شد. از آن زمان تاکنون هر سال دانشجویان تلاش می‌کنند تا با برگزاری مراسم‌هایی این روز را گرامی بدارند؛ مراسم‌هایی برای حفظ سنت مبارزاتی جنبش دانشجویی و اعتراض به وضع موجود، همچنین گرامی داشت کشته شدگان این روز، احمد قندچی، آذر شریعت‌رضوی و مصطفی بزرگ‌نیا.

روز دانشجو سال ۱۳۹۱

امسال با وجود فضای امنیتی و جو اختناق آمیزی که در دانشگاه‌ها حاکم بوده، دانشجویان نتوانستند آنچنان که سال‌های گذشته امکان داشت، مراسمی برگزار کنند. اما با این حال برخی از دانشجویان تلاش کردند با انتشار بیانیه و شبنامه دست کم این روز رو زنده نگهدارند.

جمعی از فعالین دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل به مناسبت فرا رسیدن روز دانشجو بیانیه‌ای صادر کردند. آن‌ها در این بیانیه عنوان کردند که "نسل‌های جدید جنبش دانشجویی کشور، با روشن نگه داشتن جرقه‌های امید در دل جامعه دانشجویی فصلی تازه را در سرنوشت ملت آزادی خواه ایران رقم می‌زنند."

همچنین، جمعی از دانشجویان دانشگاه علم وصنعت هم به مناسبت همین روز دربیانیه دیگری عنوان کردند که "همواره به خونخواهی همکلاسی‌هایمان و عهدی که با ملت و سرزمینمان بسته‌ایم، پایبند و استوار خواهیم ماند و همانطور که بار‌ها اعلام کرده‌ایم در تلاش خود برای اجرای حقوق اساسی ملت، لحظه‌ای غفلت نخواهیم کرد."

اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان سراسر کشور، یا‌‌ همان دفتر تحکیم وحدت نیز، با صدور بیانیه‌ای به مناسبت فرا رسیدن ١۶ آذر، روز دانشجو را به جامعه دانشگاهی کشور تبریک گفت. این اتحادیه همچنین در بیانیه خود به رهبر و مسئولان جمهوری اسلامی هشدار داد که مسیر سعادت جز تن دادن به خواست ملت نیست و انتهای بیراههٔ امروزشان جز دره‌ نفرینی نیست که دیکتاتور‌ها یکی پس از دیگری در آن سقوط می‌کنند.

آن‌ها همچنین، با یاد تمام دانشجویان شهید از آذران اهورایی تا ژاله، آسا و مختاری مجدداً، خواستار آزادی تمام دانشجویان زندانی شدند که به جرم آزادی‌خواهی دربندند و بادآور شدند که "تاریخ پر فراز و نشیب جنبش دانشجویی شاهد آن است که سکوت دانشگاه، مقدمه فریادی است که جان و تن دیکتاتور‌ها را خواهد لرزاند."

بیانیه روز دانشجو از طرف چند سازمان
از سوی دیگر، به مناسبت ۱۶ آذر، شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل به‌همراهِ سه سازمانِ عفو بین‌الملل، شورای دفاع از حق تحصیل و عدالت برای ایران بیانیه مشترکی منتشر کرده‌اند. آن‌ها از مسئولان جمهوری اسلامی ایران خواستند بدون قید و شرط و فوری همه زندانیان سیاسی از جمله دانشجویان زندانی را آزاد کنند.

در این بیانیه از مقام‌های جمهوری اسلامی خواسته شده تا به آزادی بیان و تشکل‌یابی دانشجویان احترام گذاشته و به پایمال کردن این حقوق خاتمه دهند.

همچنین در این بیانیه خواسته شده تا تمام سیاست‌ها و برخوردهای محدودکننده دسترسی افراد به آموزش عالی را مورد تجدید نظر قرار دهند تا به‌گفته آنان "هر کسی بر اساس ظرفیت‌ها و توانایی‌هایش و بدون هرگونه تبعیض جنسی، مذهبی یا سیاسی، به‌طور برابر به آموزش عالی دسترسی داشته باشد."

در ارتباط با ۱۶ اذر امسال و فضای حاکم بر دانشگاه‌ها همچنین بیانیه‌ای که دفتر تحکیم وحدت منتشر کرده نظر سجاد مرادویسی، فعال سابق دانشجویی و عضو دفتر تحکیم وحدت را جویا شده‌ایم. همچنین گفت‌وگویی با صادق شجاعی، عضو، شواری دفاع از حق تحصیل داشته‌ایم که می‌توانید در مجله هفتگی همکلاسی این هفته بشنوید:

آیا جنبش دانشجویی، جنبشی مترقی است؟

society — Thu, 06 Dec 2012 14:55:22 +0000

پای صحبت پریسا نصرآبادی، فعال سابق دانشجویی دانشگاه تهران

فرشاد محمدی - جنبش دانشجویی، در سراسر جهان یکی از مهم‌ترین و اثرگذارترین نیروهای تغییردهنده‌ وضعیت جوامع مختلف بوده است. آن چنان که چندان بیراه نیست اگر بگوییم تحولی در جامعه اتفاق نمی‌افتد، مگر این که کلید آن در دانشگاه خورده باشد.

از همین منظر هست که حکومت‌های استبدادی همواره دانشگاه‌ و دانشجو را زیر ذره‌بین قرار می‌دهند و آن چنان که در ایران هم با آن روبه‌رو هستیم، تلاش می‌کنند این جنبش را حذف یا تحت کنترل خودشان بگیرند.

بخش اول گفت‌وگو با پریسا نصرآبادی، فعال سابق دانشجویی

بخش دوم صحبت‌های پریسا نصرآبادی به مناسبت روز جهانی دانشجو در برنامه همکلاسی

دانشجوها به دلیل جوانی و آرمان‌گرایی و همچنین به دلیل این که خاستگاه اجتماعی آن‌ها وابسته به قدرت مرکزی سیستم نیست، جزو نیروهای رادیکال جامعه محسوب می‌شوند. تقریباً می‌شود گفت جنبش دانشجویی در هر انقلابی حضور داشته است. همچنین به نظر می‌رسد در جنبش دانشجویی خصلتی وجود دارد که باعث می‌شود این جنبش برای مدت طولانی نتواند با جریان‌های فاشیستی همزیستی کند. آن چنان که در وقایع دانشگاه پراگ در سال ۱۹۳۹، وقایع دانشگاه پلی تکنیک آتن در سال ۱۹۷۳ و جنبش مه ۶۸ فرانسه دانشگاه به پایگاهی برای مقاومت تبدیل شد.

چه خصلتی اما این جنبش را به نیرویی مترقی در روندهای سیاسی و اجتماعی بدل می‌کند؟ چرا جنبش دانشجویی یکی از بازوهای قدرتمند مقاومت علیه فاشیسم شناخته می‌شود؟ این‌ها پرسش‌هایی هستند که با پریسا نصرآبادی، فعال سابق دانشجویی دانشگاه تهران درمیان گذاشته‌ایم و سپس پای صحبت او نشسته‌ایم.

پریسا نصرآبادی: اگر قرار باشد که ما صرفاً از جنبش دانشجویی صحبت کنیم، در عمل باید به بعد از جنگ جهانی دوم و از اواسط دهه‌ ۵۰ شروع کنیم. منتهی ما شاهد این هستیم که دانشجویان، به‌عنوان جمعی از دانشجویان، از همان دهه‌ اول قرن بیستم، در دهه‌ ۲۰، ۳۰، ۴۰ میلادی و پیش از جنگ جهانی دوم هم فعالیت‌های زیادی داشتند.

پریسا نصرآبادی: هر زمانی که سنت‌های مبارزاتی که عمدتاً سابقه و رنگ و بوی چپ و کمونیستی داشته در دانشگاه‌ها وجود داشته، هر جایی که جنبش‌های مترقی اجتماعی به‌ویژه جنبش طبقه‌ کارگر اوج گرفته و هر جا که جنبش مبارزاتی طبقاتی اوج گرفته، وقتی علی‌العموم از آن صحبت می‌کنیم، جنبش دانشجویان هم رنگ و بوی مترقی داشته است.

بخشی از این فعالیت‌ها جنبه‌ مترقی و پیشرو داشت و بخشی از آن هم نه. کما اینکه شاهد این هستیم که بخشی از دانشجویان دانشگاه‌های آلمان خودشان از پیشگامان جنبش نازی‌ها بودند و به‌خصوص در اواخر دهه‌ ۲۰ به مناصب تشکیلاتی هم در حکومت نازی‌ها دست پیدا کردند. یا مثلاً شاهد این هستیم که کارتیه لاتن، محله‌ دانشجویی که در نهضت ۶۸ به‌عنوان مقر و سنگر دانشجویان مترقی خیلی اهمیت پیدا کرد، در قبل از جنگ جهانی دوم و اندکی بعد از آن مقر فاشیست‌ها در فرانسه بود.

بنابراین اینگونه نیست که فعالیت‌ها و تحرکات‌ دانشجوها در برهه‌های مختلف قرن گذشته و حتی در همین هزاره‌ جدیدی که آغاز کرده‌ایم و فعالیت‌ دانشجویان مجدداً اوج گرفته است، الزاماً مترقی و پیشرو باشد. منتهی هر زمانی که سنت‌های مبارزاتی که عمدتاً سابقه و رنگ و بوی چپ و کمونیستی داشته در دانشگاه‌ها وجود داشته، هر جایی که جنبش‌های مترقی اجتماعی به‌ویژه جنبش طبقه‌ کارگر اوج گرفته و هر جا که جنبش مبارزاتی طبقاتی اوج گرفته، وقتی علی‌العموم از آن صحبت می‌کنیم، جنبش دانشجویان هم رنگ و بوی مترقی داشته است. در غیر این صورت مثلاً می‌بینیم در بریتانیا یا در آمریکا مقامات اتحادیه‌های دانشجویی در دهه‌ ۲۰ و ۳۰ با سازمان‌های جاسوسی همکاری می‌کردند یا حتی در ارتباط‌شان با طبقه‌ کارگر در انگلیس، می‌بینیم که دانشجویان نقش اعتصاب‌شکن را در اعتصاب عمومی سال ۱۹۲۶ ایفا می‌کردند؛ اما همین دانشجویان کسانی هستند که مثلاً جنبش مترقی ضد جنگ در ویتنام و آمریکا را پیش می‌برند و یا می‌پیوندند به جنبش کارگران معدن در انگلستان و نقش بسیار پیشرویی را ایفا می‌کنند.

خصلت ذاتی و وجودی

برای جنبش دانشجویی الزاماً یک خصلت ذاتی و وجودی نمی‌توانیم قائل باشیم به این ترتیب که یک نقش مترقی و پیشرو دارد. این به فاکتورها و عوامل مختلفی بستگی دارد.

آنقدر دانشگاه‌ها گسترده شده‌اند که به نوعی می‌توان گفت ما شاهد «کوچک سری» در آنها هستیم. به این معنا که دانشگاه‌هایی که سنگر مبارزاتی بودند، سنت مبارزاتی در آن‌ها شکل گرفته بود، در دوره‌های مختلف، نیروهای مترقی به‌خصوص نیروهای چپ و کمونیست در آن فعالیت و مبارزه می‌کردند و در جریان مبارز طبقاتی درگیر شده بودند، در میان انبوه دانشگاه‌هایی که برای پاسخگویی به نیاز‌های دوره‌ جدید سرمایه‌داری ساخته شده‌اند (مانند دانشگاه آزاد، دانشگاه علمی‌ـ کاربردی و دانشگاه غیرانتفاعی در ایران)، گم می‌شوند.

در واقع می‌توانیم بگوییم جنبش دانشجویی تابعی‌ است از دیگر جنبش‌های مترقی اجتماعی که فعالیت‌ها و مبارزات‌شان اوج می‌گیرد. همچنین بسیار بستگی دارد به سنت‌های مبارزاتی که در دانشگاه‌ها وجود دارند که عمدتاً با نیروهای چپ و کمونیست تداعی می‌شوند. البته دلایل ساختاری و مادی هم دارد که به تغییر کارکرد و عملکرد دانشگاه‌ها در جوامع سرمایه‌داری در دوره‌های مختلف برمی‌گردد.

برای مثال اگر از قرن ۱۹ تا مقطع جنگ جهانی دوم را در نظر بگیریم، در واقع کار ویژه دانشگاه‌ها به این شکل هست که قرار است به صورت کلاسیک یکسری نیرو آموزش دهد؛ نیرویی که بر مبنای انحصار دانش در دست طبقات حاکم عمل کند و برای اداره‌ جامعه بر مبنای منافع طبقه‌ حاکم نیرویی را پرورش دهد و بسازد. در دوره‌های بعدی به‌خصوص بعد از جنگ جهانی دوم ما شاهد این هستیم که اولاً تقاضا برای آموزش عالی زیاد می‌شود، استانداردهای زندگی رشد می‌کند. طبقه‌ متوسط رشد می‌کند. در این دوره ما کارگران و کارمندان، به اصطلاح یقه سفیدها را داریم، کارگران ماهر و نیمه ماهر را داریم که یقه آبی‌ها هستند و این‌ها همه‌ تغییراتی ا‌ست که در بافت طبقه‌ کارگر ایجاد شده و به طور کلی در بافت و ساختار اقتصادی و اجتماعی دوره‌ سرمایه‌داری بعد از جنگ جهانی دوم ایجاد شده است. در دوره‌ بعد می‌بینیم - به قول اصطلاحی که استفاده شده است و می‌گویند در عصر سرمایه‌داری متأخر شکل کلاسیک دانشگاه به تکنوکراسی تغییر پیدا کرده است- مجدداً دانشگاه‌ها به نوعی به کارخانه‌ تولید پرولتر تبدیل می‌شوند.

یعنی آنقدر این دانشگاه‌ها گسترده شده‌اند که به نوعی می‌توان گفت ما شاهد «کوچک سری» در آنها هستیم. به این معنا که دانشگاه‌هایی که سنگر مبارزاتی بودند، سنت مبارزاتی در آن‌ها شکل گرفته بود، در دوره‌های مختلف، نیروهای مترقی به‌خصوص نیروهای چپ و کمونیست در آن فعالیت و مبارزه می‌کردند و در جریان مبارز طبقاتی درگیر شده بودند، در میان انبوه دانشگاه‌هایی که برای پاسخگویی به نیاز‌های دوره‌ جدید سرمایه‌داری ساخته شده‌اند (مانند دانشگاه آزاد، دانشگاه علمی‌ـ کاربردی و دانشگاه غیرانتفاعی در ایران)، گم می‌شوند و ما عملاً می‌بینیم که این دانشگاه‌ها به تدریج دارند استحاله می‌یابند در بین انبوهی از دانشگاه‌هایی که ساخته و تعبیه شده‌اند در این جامعه، برای اینکه نیروی تکنوکرات مورد نیاز این دوره را تأمین کنند و ما می‌بینیم که این چقدر با عصر و دوره‌ نئولیبرالیزاسیون اقتصادی مقارن است و همینطور نیز به تدریج ادامه پیدا می‌کند.

تهی از سنت مبارزاتی

بسیاری از دانشگاه‌ها به‌خصوص در اروپای غربی و در جوامع سرمایه‌داری پیشرفته به تدریج از سنت مبارزاتی خودشان تهی می‌شوند و در عمل و صرفاً تبدیل می‌شوند به تولید نیروی کار ماهر. این مسئله همزمان از یکطرف به نوعی باعث می‌شود که ما دیگر به آن معنا با جنبش‌های دانشجویی برای شاید بیش از سه دهه مواجه نباشیم.

بسیاری از دانشگاه‌ها به‌خصوص در اروپای غربی و در جوامع سرمایه‌داری پیشرفته به تدریج از سنت مبارزاتی خودشان تهی می‌شوند و در عمل و صرفاً تبدیل می‌شوند به تولید نیروی کار ماهر. این مسئله همزمان از یکطرف به نوعی باعث می‌شود که ما دیگر به آن معنا با جنبش‌های دانشجویی برای شاید بیش از سه دهه مواجه نباشیم. الان می‌بینیم دوباره جنبش‌های دانشجویی به صحنه برگشته‌اند.

الان دوباره می‌بینیم که جنبش‌های دانشجویی به صحنه برگشته‌اند. در اروپای غربی، در کشورهای پیشرفته‌ سرمایه‌داری و در آمریکای شمالی دوباره دانشجویان دارند به آن نقش سابق خودشان برمی‌گردند، زیرا الان تبدیل شده‌اند به نیروهایی که از یکطرف باید همزمان هم هزینه‌ گزاف آموزش عالی را به این سیستم پرداخت کنند و از طرف دیگر سیستم می‌خواهد آنها را به پیچ و مهره‌های خودش و به یکسری نیروهای پرولتر ماهر تبدیل کند.

یعنی ما در واقع در برهه‌ فعلی با پرولتاریایی مواجه هستیم جوان؛ پرولتاریایی که دارای تحصیلات و آموزش عالی‌ است؛ پرولتاریایی که تماماً شده است نیروی کار بسیار ارزان و ماهر در دست این سیستم که باید نقش آن کارویژه‌هایی را که مورد نیاز این سیستم هست، برای بازتولید سود سرمایه ایفا کند. برای همین است که زمانی که این شدت پیدا می‌کند، همزمان می‌شود با موجی از اعتصاب‌های عمومی و اعتراض‌ها و اعتصاب‌های کارگری و جنبش‌های کارگری که دوباره به صحنه برمی‌گردند و به این ترتیب جنبش‌های فرودستان به صورت کلی، که به شکل شورش‌های نان می‌شود، در کشورها و سرزمین‌های مختلف شکل می‌گیرد.

ما می‌بینیم که این‌ها دوباره می‌آیند و به‌ همدیگر می‌پیوندند. می‌بینیم که در شیلی چه خبر هست، یا مثلاً در استان کبک کانادا شاهد شکل ویژه‌ای از اعتراض‌های دانشجویی هستیم. یا در اروپا می‌بینیم که همین شکل جریان دارد. الان مثلاً جنبش دانشجویی یونان دوباره بخشی از آن صف مقدم مبارزه علیه طرح ریاضت‌های اقتصادی شده است. در اسپانیا، پرتقال و در کشورهای مختلف هم همینطور. در انگلستان هم به‌خصوص در یکی دو سال گذشته، شاهد هستیم که دانشجویان دوباره به صحنه بازگشته اند.

در همین زمینه:

گفت‌وگو با امیر معماریان، فعال دانشجویی و عضو دفتر تحکیم وحدت:

خشونت علیه دختران دانشجو:

خشونت علیه دختران دانشجو

society — Thu, 29 Nov 2012 12:44:45 +0000

فرشاد محمدی – کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت، گزارشی از وضعیت خشونت علیه دختران دانشجو در سال‌های اخیر تهیه و منتشر کرده و در آن به بررسی موارد خشونت علیه دختران دانشجو از انتخابات سال ۱۳۸۸ خورشیدی تاکنون پرداخته است.

بر مبنای این گزارش که در وب‌سایت دانشجو نیوز منتشر شده، از اردیبهشت ١٣٨٩ تا خرداد ١٣٩١ بیش از ٢٢٠ خبر در زمینه تفکیک و تبعیض جنسیتی، بازداشت دختران دانشجو، احضار آنان به کمیته‌های انضباطی، محرومیت از تحصیل، اخراج یا محرومیت از خوابگاه و امکانات رفاهی منتشر شده و در ١٦٦مورد از این اخبار حتی نام این دانشجویان دختر مشخص شده است.

در پیوند با این گزارش و خشونت‌هایی که علیه دختران دانشجو در ایران اعمال می‌شود، زینب پیغمبر‌زاده، عضو کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت که در تهیه این گزارش همکاری داشته است، به رادیو زمانه می‌گوید: "در مقطع مورد بررسی قرار گرفته در گزارش کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت، توانستیم دو نوع خشونت علیه زنان را تشخیص بدهیم. یک مسئله نقض حقوق عمومی دانشجویان بود که دختران دانشجو هم شامل آن می‌شدند؛ روی این موضوع که چطور دختران دانشجو به دلیل فعالیت‌های سیاسی یا نگرش‌های سیاسی‌شان از سوی نهادهای دانشگاهی و نهادهای امنیتی – قضائی تحت خشونت قرار گرفته‌اند. این خشونت‌ها از‌‌‌ همان خرداد ۸۸ شروع شده است.

از اردیبهشت ١٣٨٩ تا خرداد ١٣٩١ بیش از ٢٢٠ خبر در زمینه تفکیک و تبعیض جنسیتی، بازداشت دختران دانشجو، احضار آنان به کمیته‌های انضباطی و محرومیت از تحصیل یا اخراج یا محرومیت از خوابگاه و امکانات رفاهی منتشر شده و در ١٦٦مورد از این اخبار حتی نام این دانشجویان دختر مشخص است.

ما حمله به دختران دانشجو را در داخل دانشگاه‌ها و خوابگاه‌ها داشتیم و بعد از آن دختران دانشجو به دلیل مشارکت در اعتراض‌ها به کمیته‌های انضباطی احضار شدند و برای ورود به دانشگاه یا خوابگاه با ممنوعیت روبه‌رو شدند. همچنین با ممنوعیت تحصیلی روبه رو شدند و حتی در مواردی از دانشگاه اخراج شدند. در این بین ما ۲۳ مورد احضار دانشجویان دختر به مراجع قضائی را داشتیم. ۵۸ نفر از دانشجویان دختر طی این مدت یک بار یا بیشتر بازداشت شدند و در ‌‌‌نهایت در ۱۵ پرونده‌ای که برای دختران دانشجو تشکیل شد، ۱۳ دانشجوی دختر در مجموع به ۲۵ سال حبس و ۱۴۸ ضربه شلاق محکوم شدند."

خشونت رو به افزایش علیه زنان

خشونت‌ نسبت به دانشجویان دختری که فعالیت سیاسی دارند، تنها بخش کوچکی از مجموعه خشونت‌هایی است که دختران دانشجو متحمل می‌شوند. در ایران پس از روی کار آمدن جمهوری اسلامی، خشونت علیه زنان، خصوصاً از بُعد عمومی و اجتماعی به شدت افزایش پیدا کرد. بدین معنا که در این ۳۴ سال، وضع قوانین اسلامی و اعمال آن‌ها از سوی حاکمیت، معضل مردسالاری در ایران را افزایش داد و موجب شکل‌گیری موج "خشونت علیه زنان" شد.

به این ترتیب پس از فرمان آیت‌الله خمینی درسال ۱۳۵۸ برای اسلامی‌سازی دانشگاه‌ها که به انقلاب فرهنگی منجر شد، خشونت سازمان یافته علیه دانشجویان دختر شدت یافت. دامنه این خشونت سازمان یافته از آن زمان تاکنون هربار به بهانه‌های مختلف گسترده‌تر می‌شود.

زینب پیغمبرزاده: "دختران دانشجو بخشی از جنبش عمومی مردم ایران و بخشی از جنبش دانشجویی ایران بوده‌اند و در این راه هزینه داده‌اند و همراه پسرهای دانشجو در این راه فعالیت کرده‌اند. در کل هدف ما این بوده که نشان بدهیم به صورت خاص چطور یک جنبه از خشونت علیه زنان، خشونت علیه دختران دانشجو است؛ خشونتی که از ابتدای انقلاب، با انقلاب فرهنگی شروع شده و در سال‌های مختلف شکل‌های مختلفی به خودش گرفته است. حکومت ایران همواره تلاش دارد زنان را به حاشیه براند و کنترل‌شان کند."

زینب پیغمبرزاده درباره افزایش خشونت در چند سال اخیر در میان دانشجویان دختر می‌گوید : "از انتخابات سال ۸۸ تاکنون، خیلی از دانشگاه‌ها طرح تفکیک جنسیتی را اجرا کردند. در خیلی از دانشگاه‌ها برای ورودی دانشجویان در مقطع کارشناسی ارشد، سهمیه‌بندی جنسیتی در نظر گرفته شده که این سهمیه‌بندی‌ها همیشه به معنای حذف و به حاشیه رانده شدن دختران دانشجو بوده است. درواقع تلاش شده است تا مانع حضور دختر‌ها در رشته‌هایی بشوند که بعد می‌تواند به آنها فرصت‌های شغلی خوبی در سطح اجتماع بدهد.

جنبه‌ای که بیشتر از همه این‌ها زندگی دخترهای دانشجو را تحت تاثیر قرار داده، بحث کنترل پوشش است. همانطور که بعد از انتخابات ۸۸، کنترل پوشش در فضای عمومی جامعه به صورت فعالیت مدام گشت ارشاد و حراست نهادهای دولتی و مکان‌های عمومی افزایش پیدا کرده، در دانشگاه هم فشار به دختران دانشجو خیلی بیشتر شده است. ما در این گزارش به صورت مجزا به بحث کنترل پوشش پرداخته‌ایم. بررسی ها نشان می دهد دانشگاه‌ها به صورت مجزا این کار را انجام نداده‌اند، بلکه وزارت علوم نیز به طور مستقیم وارد عمل شده و آئین‌نامه‌ای به دانشگاه‌ها ابلاغ کرده است. دانشگاه‌های مختلف هم قوانین جدیدی در حوزه پوشش وضع کردند و حتی نیروهای جدید استخدام کردند تا دانشجویان را در سطح دانشگاه یا ورودی‌های آن مورد کنترل قرار بدهند. مثلاً در یک مورد خاص در دانشگاه آزاد شهر ری، ۷۱ دانشجو فقط به دلیل آنچه عدم رعایت شئونات اسلامی خوانده شده است به کمیته انضباطی احضار شده‌اند. دانشجویان زیادی بودند که در دانشگاه‌های مختلف به دلیل آنچه بدحجابی و بدپوششی خوانده شده، حتی نمره‌های امتحانیشان صفر منظور شده است یا اینکه اجازه پیدا نکرده‌اند در امتحانات شرکت پیدا کنند. درواقع تلاش شده است تا دختران دانشجو وادار شوند به معیار‌هایی که دانشگاه در نظر گرفته است تن بدهند."

جنبش دانشجویی و جنبش زنان در ایران در مقاطع مختلف با یکدیگر همکاری کرده و به لحاظ رویکرد و عملکرد دارای همگرایی‌های عمده‌ای بوده‌ است. زنان بخشی از جنبش دانشجویی در داخل دانشگاه بوده‌اند و دانشجویان بخشی از جنبش زنان در خارج از دانشگاه، اما تصویر کلی این حضور و فعالیت مشترک به دلایل مختلفی خدشه‌دار شده است.

زینب پیغمبرزاده در این‌ زمینه می‌گوید: "من فکر می‌کنم این گزارش به خوبی می‌تواند نشان دهد که چطور دختران دانشجو بخشی از جنبش عمومی مردم ایران و بخشی از جنبش دانشجویی ایران بوده‌اند و در این راه هزینه داده‌اند و همراه پسرهای دانشجو در این راه فعالیت کرده‌اند. در کل هدف ما این بوده که نشان بدهیم به صورت خاص چطور یک جنبه از خشونت علیه زنان، خشونت علیه دختران دانشجو است؛ خشونتی که از ابتدای انقلاب، با انقلاب فرهنگی شروع شده و در سال‌های مختلف شکل‌های مختلفی به خودش گرفته است. حکومت ایران همواره تلاش دارد زنان را به حاشیه براند و کنترل‌شان کند."

کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت، هفت سال پیش در روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان تاسیس شد. این کمیسیون در این مدت تلاش کرده است تا نوعی هماهنگی میان این دو جنبش اجتماعی پدید آورد. بهاره هدایت نخستین دبیر کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت، نازنین دیهیمی، نسیم سلطان‌بیگی، شبنم مددزاده و شیوا نظرآهاری ازجمله فعالان دانشجویی زندانی هستند که در حوزه حقوق زنان نیز فعالیت می‌کردند.

زندگی در زندان

society — Mon, 05 Nov 2012 00:46:47 +0000

فرشاد محمدی

فرشاد محمدی - در طول سالیان گذشته بسیاری از فعالان سیاسی و اجتماعی در جریان مبارزه با حکومت‌ پهلوی اول و دوم و همچنین جمهوری اسلامی، ماه‌ها و سال‌های بسیاری را در زندان‌ها به‌سر بردند؛ حبس‌هایی طولانی‌مدت در زندان‌هایی با حداقل امکانات.

در طول حیات ۳۳ ساله جمهوری اسلامی، مقامات قضائی بار‌ها از تعریف جرم سیاسی خودداری کرده‌اند و حتی از اساس منکر وجود زندانی سیاسی شده‌اند. این درحالی است که حکومت فعالان سیاسی و اجتماعی را عموماً با اتهام‌هایی از قبیل اقدام علیه امنیت ملی، توهین به مقدسات، تبلیغ علیه نظام و غیره به زندان محکوم می‌کند با این امید که با جدا شدن آنان از جامعه، وضع موجود را با دست بازتری کنترل کند.

تلاش رسانه‌های آزاد و وب‌سایت‌های حامی حقوق بشر برای توضیح شرایط زندان عموماً در مقاطعی بوده است که زندانیان سیاسی با شرایط ویژه‌ای روبه‌رو شده‌اند. اعتصاب غذای اعتراضی زندانیان، ممنوعیت ‌ملاقات یا عدم دسترسی به تلفن و همچنین شرایط بد بهداشتی و یا احیانا شیوع بیماری در زندان ازجمله مواردی هستند که بیشتر به آن‌ها پرداخته می‌شود، اما اگر خبر یا شرایط ویژه‌ای در مورد زندانی وجود نداشته باشد، به فراموشی سپرده می‌شود؛ حال آنکه زندگی در زندان همچنان جریان دارد.

برنامه زندگی روزمره زندانی سیاسی چیست؟ وقتی که به اصطلاح حوصله آنان سر می‌رود با چه چیز‌هایی می‌توانند خود را سرگرم کنند؟ شرایط زندگی در زندان چگونه است؟

این‌ها بخشی از پرسش‌هایی هستند که با علی عجمی، فعال دانشجویی دانشگاه تهران درمیان گذاشته‌ایم که از بهمن ماه ۸۸ تا بهمن ماه ۹۰ به مدت دوسال از عمر خود را در زندان (یکسال در بند ۳۵۰ زندان اوین و یکسال هم در سالن ۱۲ اندرزگاه چهار زندان رجایی‌شهر کرج) به‌سر برده است. او می‌گوید: به محض اینکه انفرادی تمام می‌شود و بازجویی و دورانی که در دست وزارت اطلاعات هستید تمام می‌شود و شما وارد بند عمومی می‌شوید، چون فضای تازه برای شما تازگی دارد معمولاً یک هفته‌ای طول می‌کشد تا با آدم‌های جدید آشنا شوید و در فضای تازه جا بیفتید. بعد از آن روزمرگی شروع می‌شود. البته روزمرگی تعبیر بدی است؛ بگوییم زندگی عادی شروع می‌شود فکر می‌کنم بهتر است.

زندانبان و قوانین داخل زندان

زندانی ناچار است که روز‌ها وشب‌های بسیاری را در زندان سپری کند. روز‌ها و شب‌هایی کاملاً شبیه به هم. روزهایی که می‌توانست بهترین روزهای زندگی زندانی باشد، باید در زندان سپری شوند. زندانبان هر روز آمار زندانیان را می‌گیرد تا مطمئن باشد که همه روزهای زندانی شبیه به هم هستند.

در روابط زندانبان و زندانی، همیشه نوعی بحران هست؛ یعنی همیشه بر سر همه موضوع‌ها کشمکش وجود دارد؛ بر سر غذا، بر سر نحوه آمارگیری، بر سر استفاده از هواخوری و بر سر برگزاری کلاس‌ها همیشه این مسئله وجود داشت. سعی می‌کردند مانع ایجاد کنند. می‌گفتند مشکلات امنیتی وجود دارد واین کلاس نباید برگزار شود.

علی عجمی در این زمینه توضیح می‌دهد: "در زندان معمولاً به جز روزهای تعطیل و روزهای ملاقات، بقیه روز‌ها کاملاً شبیه به هم هستند؛ روزهای تعطیل به دلیل تعطیل بودن یک مقداری متفاوت می‌شوند، روزهای ملاقات هم به دلیل جوی که به خاطر ملاقات به وجود می‌آید کمی متفاوت می‌شوند. بقیه روز‌ها کاملاً شبیه به هم هستند و هیچ تفاوتی ندارند. بقیه روز‌ها با مراسم صبحگاه آغاز می‌شوند. بعد از آن آمارگیری انجام می‌شود و بعد از آن هم صبحانه سرو می‌شود. البته معمولاً صبحانه از طرف زندان نیست. یعنی صبحانه را هر موقع که خواستند سرو می‌کنند، اما نهار و شام به صورت جمعی سرو می‌شود. بعد آمار عصرگاهی انجام می‌شود که البته گاهی اوقات هم کنسل می‌شود و بعد از آن هم آمار شامگاهی است."

دست زندانبانان در برقراری قوانین داخل زندان باز است. آن‌ها تصمیم می‌گیرند که چه قانونی اجرا شود و چه قانونی اجرا نشود. در این بین مقاومت زندانیان در برابر قوانین عامل موثری است که می‌تواند منجر به بهتر شدن اوضاع شود.

علی عجمی در این زمینه می‌گوید: "اوایل زمانی که وارد بند ۳۵۰ زندان اوین شدم (بهمن ۸۸) مراسم صبحگاه با یک سال بعد آن خیلی تفاوت داشت. اوایل که وارد زندان شدم در مراسم صبحگاه درست مثل صبحگاه مدرسه یا صبحگاه‌های نظامی قرآن خوانده می‌شد. حتی گاهی مسئولان آمار می‌آمدند و باید به صف می‌ایستادیم و پنج نفر پنج نفرآمار می‌گرفتند، اما بعد به دلایلی تصمیم گرفته شد که دیگر قرآن خوانده نشود."

به چه دلایلی؟

نمی‌دانم چه چیزی را در ذهن بیشتر زندانیان تداعی می‌کرد که یک مقدار اعتراض کردند، یک مقدار واکنش نشان دادند که هیچ چیزی در مراسم صبحگاه خوانده نشود. این موضوع هم کم‌کم جا افتاد. اوایل برای مسئولان زندان سخت بود. حتی یادم هست که واکنش نشان دادند، اما بعد دیگر این کار را نمی‌کردند. صرفاً آمار بود و زندانیان بعد از آن در اختیار خودشان بودند و می‌توانستند در هواخوری قدم بزنند.

آیا ممکن بود که مقاومت زندانیان در برابر برخی قوانین منجر به سخت‌تر شدن اوضاع شود؟

در روابط زندانبان و زندانی، همیشه نوعی بحران هست؛ یعنی همیشه بر سر همه موضوع‌ها کشمکش وجود دارد؛ بر سر غذا، بر سر نحوه آمارگیری، بر سر استفاده از هواخوری و بر سر برگزاری کلاس‌ها همیشه این مسئله وجود داشت. سعی می‌کردند مانع ایجاد کنند. می‌گفتند مشکلات امنیتی وجود دارد واین کلاس نباید برگزار شود. چون کلاس‌های مختلفی برگزار می‌شد. کلاس‌های تحلیل سیاسی بود. حتی کلاس آموزش روزنامه‌نگاری در بند ۳۵۰ زندان اوین برگزار می‌شد که من شنیدم این موضوع باعث شده است که یکی دو نفر را به زندان رجایی‌شهر تبعید کنند. یعنی بحث برخورد زندانی و زندانبان همیشه وجود دارد؛ گاهی کم می‌شود و گاهی زیاد ولی همیشه بر سر همه مسائل وجود دارد.

شنیده‌ایم که زندانیان برای آنکه شرایط زندان را بتوانند راحت‌تر تحمل کنند دست به خلاقیت‌های جالبی می‌زنند. از این جمله عملیاتی است که برای خوش طعم شدن غذای زندان انجام می‌داده‌اند: "غنی‌سازی غذا".

غذایی را خود زندان می‌دهد و یک غذایی هم هست که زندانیان برای آنکه غذای زندان قابل خوردن شود به قول خودشان یک «فرآوری» روی آن انجام می‌دهند یا به اصطلاح آن را به نوعی «غنی سازی» می‌کنند.

این اصطلاح "غنی سازی" را لطفا کمی باز‌تر کنید. غذای زندان را چگونه "غنی‌سازی" می‌کردند؟

مثلاً خورشت قیمه زندان را دوباره می‌بردند در آشپزخانه و به آن سیب‌زمینی سرخ کرده و لپه و پیازداغ اضافه می‌کردند و به این عملیات "غنی‌سازی" می‌گفتند.

بازی و سرگرمی در زندان

یکی از مسائلی که زندانیان با آن روبه‌رو هستند موضوع گذر زمان است. تحمل پذیر کردن روزهای محکومیت دغدغه همیشگی آنان است. در زندان به علت محدودیت‌ها، زمان به نظر طولانی‌تر می‌آید. زندانیان برای آنکه مدت زمانی را که در زندان هستند قابل تحمل کنند به ناچار خود را مشغول بازی‌ها یا سرگرمی‌هایی می‌کنند.

زندان رجایی شهر از نظر امکانات رفاهی و استاندارد‌های زندگی خیلی به نسبت زندان اوین در سطح پایین‌تری قرار دارد. در این زندان سالن ایزوله‌ای بود که با هیچ جایی ارتباط نداشت. نحوه برخورد پرسنل و زندانبانان خیلی بد‌تر از زندان اوین بود. شکل سلول‌ها و اتاق‌ها کاملاً متفاوت بود. در زندان رجایی‌شهر در واقع سلول‌های انفرادی‌ای بود که به اتاق‌های چند نفره تبدیل شده بودند. سلول‌های انفرادی شبیه بند ۲۰۹ اوین که دو تا سه نفر در این اتاق‌ها زندگی می‌کنند.

علی عجمی درباره این سرگرمی‌ها می‌گوید: "ورزش صبحگاهی داشتیم. زندانیان گل کوچک یا والیبال بازی می‌کردند. جلسات مطالعه یا بحث و بررسی می‌گذاشتند و اخبار را مرور می‌کردند و حتی از کسانی که در زمینه‌ای تخصص داشتند برای برگزاری کلاس گروهی دعوت می‌کردند. بازی‌های جمعی می‌کردند؛ بازی‌های جمعی مثل «مافیا» که زمانی در زندان خیلی طرفدار داشت، زیاد بازی می‌کردیم. یک عده می‌توانستند روی تخت‌هایشان در اتاق‌های ده پانزده نفره بنشینند و مطالعه کنند. برخی مواقع بنا به توافق تلویزیون تماشا می‌کردند؛ برنامه‌هایی مثل اخبار، فیلم‌ و فوتبال. در این مورد کل اعضای یک اتاق به شکل دمکراتیک درباره دیدن این نوع برنامه‌ها تصمیم می‌گرفتند. بر سر همین برنامه‌ها گاهی دمکراسی خیلی لرزانی شکل می‌گرفت. یعنی دوطرف به سختی می‌توانستند تصمیم بگیرند که مثلا فیلم ببینند یا فوتبال؟"

آیا برخورد خاصی میان زندانیان عادی و سیاسی در زندان اوین پیش می‌آمد؟

اوایل سه چهار اتاق بالای بند ۳۵۰ زندان اوین زندانیان کارگری بودند در میان زندانیان عادی که کارهای زندان را روز‌ها انجام می‌دادند. چند مورد برخورد‌هایی پیش آمده بود که بیشتر به تحریک زندانبانان صورت گرفته بود. حتی یک بار زندانیان بند کارگری فکر می‌کنم به مناسبت ۲۲ بهمن به طبقه پایین آمده بودند و شعار‌هایی از قبیل مرگ برضد ولایت فقیه و مرگ برضد انقلاب و اینجور شعار‌ها سرداده بودند. برخوردهایی به تحریک و تشویق زندانبانان بین زندانیان عادی و زندانیان سیاسی پیش می‌آمد، اما کم‌کم یک رابطه‌ای بر مبنای اعتماد متقابل بین زندانیان عادی و سیاسی شکل گرفت و دیگر کمتر برخوردی پیش آمد.

زندان اوین اما تنها جایی نیست که زندانیان سیاسی در آن محبوس هستند. تعداد پرشماری از زندانیان سیاسی در زندان‌های رجایی‌شهر کرج، قزلحصار، کارون اهواز، بهبهان، عادل‌آباد شیراز، زندان مرکزی ارومیه و غیره محبوس هستند.

شما یکسال پایانی دوران محکومیت خود را در زندان رجایی‌شهر کرج بودید. چه ویژگی‌هایی زندان رجایی‌شهر کرج را به تبعیدگاه تبدیل کرده است؟

زندان رجایی شهر از نظر امکانات رفاهی و استاندارد‌های زندگی خیلی به نسبت زندان اوین در سطح پایین‌تری قرار دارد. در این زندان سالن ایزوله‌ای بود که با هیچ جایی ارتباط نداشت. نحوه برخورد پرسنل و زندانبانان خیلی بد‌تر از زندان اوین بود. شکل سلول‌ها و اتاق‌ها کاملاً متفاوت بود. در زندان رجایی‌شهر در واقع سلول‌های انفرادی‌ای بود که به اتاق‌های چند نفره تبدیل شده بودند. سلول‌های انفرادی شبیه بند ۲۰۹ اوین که دو تا سه نفر در این اتاق‌ها زندگی می‌کنند.

مجله همکلاسی؛ اعتراضات دانشجویی به ادامه طرح تفکیک جنسیتی- قسمت چهارم

sara — Fri, 26 Oct 2012 13:22:32 +0000

فرشاد محمدی

در هفته‌های گذشته حفاظت فیزیکی دانشگاه شیراز (حراست دانشگاه) در اطلاعیه‌ای اعلام کرد که قرار است به دلیل آنچه که «حفظ امنیت دانشجویان» خوانده شد، درهای ورودی دانشگاه برای دانشجویان دختر و پسر از هم جدا شوند.
این موضوع موجب شد که فعالین دانشجویی این دانشگاه روز شنبه فراخوانی را بین دانشجو‌ها پخش کنند و از آن‌ها بخواهند که روز سه شنبه در اعتراض به این موضوع دست به تحصن و اعتصاب بزنند.

در همین ارتباط اینبار با زینب پیغمبر‌زاده فعال سابق دانشجویی و همچنین از اعضای سابق کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت گفت‌وگو کرده‌ایم و نظر او را در این ارتباط جویا شده‌ایم.

همچنین این هفته خبرهایی از تشدید فضای امنیتی در دانشگاه‌های کشور با نصب دوربین‌های مداربسته را با هم مرور می‌کنیم.

این برنامه را می‌توانید از اینجا بشنوید:

اعتراض پناهجویان نسبت به حکم بازگشت چند پناهجو در آلمان

society — Mon, 22 Oct 2012 10:33:50 +0000

فرشاد محمدی

فرشاد محمدی- هفته گذشته، شماری از فعالان و پناهجویان در اعتراض به تصمیم دولت آلمان برای انتقال هفت پناهجوی نیجریه‌ای، اقدام به برپایی تجمع و اشغال سفارت نیجریه در برلین کردند. این موضوع موجب شد که پلیس این کشور با حمله به پناهجویان، ۲۸ نفر را برای چند ساعت بازداشت کند.

ماه‌هاست که پناهندگان در آلمان، علیه قوانین و سیاست‌های تبعیض آمیز این کشور دست به برگزاری اعتراض‌های گسترده‌ در بسیاری از شهر‌ها زده‌اند.

از مارس ۲۰۱۲ که محمد رهسپار، پناهجوی ایرانی در ورتسبرگ دست به خودکشی زد و جان خود را از دست داد، این اعتراض‌های پناهجویی گسترده‌تر و با سازماندهی بهتری برگزار شده است؛ آنچنان که دیگر از آن با عنوان "جنبش پناهندگان" یاد می‌شود.

پناهجویانی که به نحوه برخورد دولت آلمان با امر پناهجویی اعتراض دارند، در جریان خودکشی محمد رهسپار، هشدار داده بودند که دیگر "به قوانینی که به انسان بودنشان احترام نمی‌گذارد، احترام نخواهند گذاشت".

عسل اخوان یکی از فعالان حقوق پناهجویان می‌گوید: "از ماه مارس ۲۰۱۲، چادرهایی اول در شهر ورتسبورگ و پس از اینکه یک پناهجو در اعتراض به شرایط کمپ‌هایم خودکشی کرد برپا شد. بعد از آن در شهرهای مختلف آلمان فکر می‌کنم حدود ۹ شهر چادر‌های اعتراضی برپا شده است و عده‌ای از پناهجویان هم کمپ‌های پناهجویی را ترک کردند و به این چادر‌ها پیوستند. آنها در واقع سه خواسته دارند: یکی لغو دی‌پورت، دیگری از بین رفتن کمپ‌های پناهجویی و اینکه هرکس آزادانه بتواند انتخاب کند که کجا زندگی کند و در ‌‌نهایت خواسته سوم این بود که قانون محدودیت تردد از بین برود."

اعتراض به حکن انتقال چند پناهجو

این پناهجویان روز دوشنبه، در اعتراض به حکم انتقال هفت پناهجوی نیجریه‌ای به کشور مبداء، به خیابان ریختند و توانستند سفارت نیجریه را به اشغال خود درآورند.

وضعیت اسفناک زندگی پناهجویی و آنچنان که خود می‌گویند "تبعیض هویتی"، "نگاه جامعه به آنها به عنوان شهروند درجه دوم" و همچنین "خطر حکم انتقال به کشور مبداء" موجب اعتراض خیابانی آنها شد که البته سرکوب پلیس آلمان را به همراه داشت.

از مارس ۲۰۱۲ که محمد رهسپار، پناهجوی ایرانی در ورتسبرگ دست به خودکشی زد و جان خود را از دست داد، این اعتراض‌های پناهجویی گسترده‌تر و با سازماندهی بهتری برگزار شده است؛ آنچنان که دیگر از آن با عنوان "جنبش پناهندگان" یاد می‌شود. پناهجویانی که به نحوه برخورد دولت آلمان با امر پناهجویی اعتراض دارند، در جریان خودکشی محمد رهسپار، هشدار داده بودند که دیگر "به قوانینی که به انسان بودنشان احترام نمی‌گذارد، احترام نخواهند گذاشت".

عسل اخوان از سازمان‌دهندگان این تجمع اعتراضی درباره اولین لحظاتی که در تجمع مقابل سفارت نیجریه حضور یافت می‌گوید: "وقتی من رسیدم، پلیس، جلوی سفارت و خیابان را بسته بود و چهار نفر به همراه پلیس دم در سفارت بودند. یکسری از فعالان هم بیرون آنجا ایستاده بودند و تجمعی در اعتراض به این بازداشت‌ها و اعتراض به دیپورت به راه افتاد. پلیس خیلی وحشیانه به تجمع‌کنندگان حمله و چند نفر را دستگیر کرد."

پلیس برلین در برخورد با معترضان متوسل به خشونت شد؛ آنچنان که به توصیف شاهدان، اقدام به ضرب و شتم معترضان کرده، به صورت آنها اسپری فلفل پاشیده و تعدادی از آنها را بازداشت کرده است. دو نفر هم طی درگیری، مجروح و به بیمارستان منتقل می‌شوند.

هژیر پلاسچی از فعالان اجتماعی مقیم آلمان در این زمینه به رادیو زمانه می‌گوید: "اغلب بچه‌ها آسیب دیدند. درواقع پلیس خیلی با خشونت رفتار کرد و هم از گاز فلفل استفاده کرد و هم از گاز اشک‌آور. دیگر اینکه با مشت و لگد به بچه‌ها حمله کرد؛ جوری که اغلب کسانی که در آن تجمع اعتراضی بودند الان آسیب دیده هستند و بدن‌شان درد می‌کند و چند مورد مشکوک به شکستگی استخوان هم داشتیم، اما بعد از ظهر آن روز پلیس اصلاً فرصت یا شاید ابتکار استفاده از خشونت را نداشت. مگر در آخرین لحظات، در مقابل بازداشتگاه که جلوی ما را گرفتند و گاز فلفل به صورت بچه‌ها پاشیدند و به یکی دوتا از بچه‌ها با لگد و مشت ضربه زدند."

آنطور که این فعالان می‌گویند دو نفر از پناهجویان بر اثر ضربات مشت و لگد نیروهای پلیس به بیمارستان منتقل شده‌اند. آرش دوست حسین از دیگر سازمان دهنگان این تجمع در پیوند با این زخمی‌شدگان می‌گوید: "دو نفر زخمی شدید داشتیم که موقع دستگیری توسط پلیس زخمی شدند. یکی از آن‌ها از ناحیه چشم آسیب شدید دیده بود. دیگری تعدادی گوشواره داشت که پلیس هنگام دستگیری با دست آنها را کشیدند و گوشش یه شدت زخمی شد. پلیس اقدام به ضرب و جرح بچه‌ها کرد و می‌توان گفت به صورت ۲۰ الی ۳۰ درصد بچه‌هایی که در واقع گرداننده تظاهرات بودند اسپری فلفل پاشید."

پناهجویان آزاد شدند

بازداشت و ضرب و شتم پناهجویان و همچنین خطر انتقال پناهجویان نیجریه‌ای موجب شد تا فعالان و سازمان‌دهنگان چادرهای اعتراضی در برلین که ماه‌هاست در اعتصاب به سر می‌برند دست به بر پایی راهپیمایی دیگری در‌‌ همان روز بزنند.

آنها در مقابل بازداشتگاهی که شماری از پناهجویان معترض در آن نگهداری می‌شدند تجمع کردند؛ امری که در ‌‌نهایت منجر به آزاد شدن تمامی پناهجویان بازداشتی شد.

بازداشت و ضرب و شتم پناهجویان و همچنین خطر انتقال پناهجویان نیجریه‌ای موجب شد تا فعالان و سازمان‌دهنگان چادرهای اعتراضی در برلین که ماه‌هاست در اعتصاب به سر می‌برند دست به بر پایی راهپیمایی دیگری در‌‌ همان روز بزنند. آنها در مقابل بازداشتگاهی که شماری از پناهجویان معترض در آن نگهداری می‌شدند تجمع کردد؛ امری که در ‌‌نهایت منجر به آزاد شدن تمامی پناهجویان بازداشتی شد.

عسل اخوان از اولین ساعت‌های سازماندهی و برگزاری این تظاهرات و از سرانجام آن می‌گوید: "وقتی به چادر‌ها رسیدیم حدود ساعت سه بعد از ظهر بود. همه با هم فکر کردیم در مورد بازداشت‌ها چه بکنیم. تا ساعت‌ها ماشین‌های پلیس نزدیک چادر‌ها بودند و ما را کنترل می‌کردند. درجلسه‌ای که در چادر برگزار شد تصمیم گرفتیم که ساعت پنج به سمت زندان و محل نگهداری پناهجویان بازداشتی حرکت کنیم. از طریق وکلا متوجه شده بودیم که محل نگهداری آن‌ها کجاست. در عرض یک ساعت ما شروع کردیم به اطلاع‌رسانی از طریق وب سایت و تلفن و اس‌ام اس و حلقه‌های ارتباطی. نیاز داشتیم به اینکه تعدادمان زیاد باشد تا پلیس نتواند ما را در مقابل بازداشتگاه متوقف کند. حدود ۸۰۰ نفر در عرض یک ساعت جمع شدند و ساعت پنج با وجود اینکه پلیس سر هر چهار راهی جلوی ما را گرفت، راهپیمایی را آغاز کردیم. یک جوری سعی می‌کردیم از مقابل پلیس عبور کنیم تا جلوی زندان برسیم. فکر می‌کنم قبل از ساعت ۱۲ شب بود تا اینکه آخرین نفر آزاد شد."

هژیر پلاسچی نیز می‌گوید: "پلیس به بچه‌ها حمله و ۲۸ نفر را بازداشت می‌کند. به محض اینکه خبر رسید ما در کمپ شروع کردیم به اقدامات دفاعی و باز بدون اینکه به پلیس اطلاع بدهیم و در واقع بدون مجوز از کمپ به سمت بازداشتگاهی که بچه‌ها در آن بودند حرکت کردیم. پلیس تقریباً ده بار سعی کرد جلوی ما رو سد کند که خوشبختانه ما توانستیم ابتکار عمل را به دست بگیریم و از سد پلیس رد بشویم تا اینکه رسیدیم جلوی بازداشتگاه و پلیس موفق شد که جلوی ما را بگیرد. نماینده‌های حزب چپ آلمان از‌‌ همان ابتدا وارد بازداشتگاه شدند و با مسئولان آنجا و مسئولان قضایی آلمان در رابطه با آزادی پناهجویان بازداشتی شروع به مذاکره کردند و بعد هم اعلام کردند که قرار است بازداشتی‌ها را آزاد کنیم تا مجرا تمام شود."

مجله همکلاسی؛ اجرای احکام دانشجویان چپ‌گرا بعد از ۵ سال - قسمت سوم

sara — Fri, 19 Oct 2012 13:16:44 +0000

فرشاد محمدی

در هفته‌های گذشته منابع حقوق بشری، گزارش‌هایی مبنی بر به اجرا گذاشته شدن احکام قضایی عده‌ای از دانشجویان مرتبط با پرونده بازداشت‌های گسترده دانشجویان طیف چپ در سال ۸۶ را به اجرا گذاشته است که از آن جمله سروش ثابت فعال دانشجویی سابق دانشگاه شریف و نسیم سلطان‌بیگی فعال دانشجویی سابق دانشگاه علامه طباطبایی برای گذراندن دوران محکومیت، خود را به زندان اوین معرفی کرده‌اند.

در باره وقایع آذر ماه ۱۳۸۶ و اجرای احکام دانشجویانی که در این پرونده بوده‌اند با بهزاد باقری فعال دانشجویی دانشگاه تهران که خود نیز در جریان این وقایع بازداشت شده بود و در جریان این پرونده بوده است گفت‌وگویی انجام داده‌ایم.

این گفتگو و همچنین خبرهایی بیشتر از دانشگاه را می‌توانید از اینجا بشنوید:

شلاق تحریم‌ بر پیکر بیماران

society — Sun, 14 Oct 2012 11:45:19 +0000

فرشاد محمدی

فرشاد محمدی - روز جمعه گذشته، ‌بان کی‌مون در گزارشی به مجمع عمومی سازمان ملل متحد عنوان کرد که مردم ایران به خاطر تحریم‌های بین‌المللی با مشکلاتی از جمله تورم، افزایش بی‌کاری و تهیه دارو‌های حیاتی روبه‌رو شده‌اند.

شورای امنیت سازمان ملل متحد تاکنون چهار دور از تحریم‌ها را برای محدود کردن برنامه هسته‌ای ایران به اجرا گذاشته است. اروپا و آمریکا هم تحریم‌های ویژه‌ای را در قبال ایران به اجرا گذاشته‌اند.

بان کی‌مون در گزارش خود عنوان کرد: "تحریم‌های اعمال شده بر جمهوری اسلامی آسیب‌های زیادی به مردم عادی ایران وارد کرده‌اند که از آن جمله می‌توان به افزایش نرخ تورم، افزایش قیمت کالاهای مصرفی، افزایش قیمت انرژی، افزایش بی‌کاری و کمبود کالاهای ضروری مثل دارو اشاره کرد."

هشدار بان کی‌مون در حالی است که آمریکا بار‌ها تحریم‌های موجود علیه ایران را هدفمند توصیف کرده است. در مورد طرح متمم لایحه بودجه نظامی ایالات متحده که منجر به تحریم بانک مرکزی جمهوری اسلامی شد وندی شرمن، یکی از معاونان وزیر امور خارجه آمریکا تاکید کرد که دولت اوباما از تحریم "حساب شده" و "هدفمند" بانک مرکزی ایران حمایت می‌کند.

بان کی مون تاکید کرد: "حتی اقدامات بشردوستانه برای کمک به بیماران قلبی و تنفسی و همچنین مبتلایان به سرطان نیز به خاطر تحریم‌ها مختل شده است."

وضع رو به وخامت دارو در حالی در ایران بحرانی‌تر می‌شود که مبتلایان به هموفیلی، بیماری‌های مغز و اعصاب، زنان، زایمان و نازایی، سرطان و تالاسمی از جمله بیمارانی هستند که به داروهای وارداتی نیازمند هستند.

وضع رو به وخامت دارو در حالی در ایران بحرانی‌تر می‌شود که مبتلایان به هموفیلی، بیماری‌های مغز و اعصاب، زنان، زایمان و نازایی، سرطان و تالاسمی از جمله بیمارانی هستند که به داروهای وارداتی نیازمند هستند.

مطابق آمار رسمی تعداد بیماران تالاسمی ۱۸ هزار ، ام‌اس بیش از ۴۰ هزار ، دیالیز ۱۹ هزار ، دیابت چهار میلیون، سرطان۴۰۰ هزار، هموفیلی بیش از هشت هزار و مبتلایان به ویروس اچ‌آی‌وی بیش از ۲۳ هزار نفر هستند.

مجید غلام‌حسینی، مدیر مرکز پزشکی خاص شرق در تهران در رابطه به تحریم دارویی ایران می‌گوید: "جایگزین این شرکت‌ها زیاد است. یعنی اگر از یک شرکتی نتوان دارو تهیه کرد شرکت‌های زیادی هستند؛ شرکت‌های بزرگ دارویی رقیب همدیگر هستند و منتظر چنین فرصت‌هایی هستند که دارو‌هایشان را بفروشند. حالا اگر از کانادا نتوان تهیه کرد از جاهای دیگر."

مسئولان جمهوری اسلامی هم علی‌رغم وضعیت وخیم واردات داروهای ضروری، تحریم‌ها را همچنان "هدفمند" توصیف می‌کنند، آن چنان که نعمت‌الله منوچهری، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس تحریم‌ها را "موجب رشد و خودکفایی ایران در صنعت دارو" می‌داند. او همچنین گفته که ایران می‌تواند به "قطب تولید و صادرات دارو" تبدیل شود، اما قطب تولید و صادرات دارو کجا و سرازیر شدن داروهای چینی به ایران کجا.

مجید غلام‌حسینی می‌گوید: "ما در محل کار خودمان برای بررسی دقیق کنترل کیفیت و میزان تاثیر دارو‌های مصرفی جای خاصی نداریم که بتوانیم داروهای مختلف را با هم مقایسه کنیم، اما در مورد دارو‌های چینی شنیدم که منجر به صدماتی به برخی از افراد شده حتی باعث فوت هم شده است، اما خودم تاکنون با چنین چیزی برخورد نداشته‌ام."

اشباع بازار داخلی از تجهیزات و داروهای چینی

مدت‌هاست هشدارهای زیادی درباره اشباع بازار داخلی از تجهیزات و داروهای چینی شنیده می‌شود، اما مسئولان جمهوری اسلامی اعتقاد دارند این کالا‌ها از طریق قاچاق وارد کشور می‌شوند.

مسئولان جمهوری اسلامی هم علی‌رغم وضعیت وخیم واردات داروهای ضروری، تحریم‌ها را همچنان "هدفمند" توصیف می‌کنند، آن چنان که نعمت‌الله منوچهری، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس تحریم‌ها را "موجب رشد و خودکفایی ایران در صنعت دارو" می‌داند. او همچنین گفته که ایران می‌تواند به "قطب تولید و صادرات دارو" تبدیل شود، اما قطب تولید و صادرات دارو کجا و سرازیر شدن داروهای چینی به ایران کجا.

حسینعلی شهریاری، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس در این زمینه گفته است: "واردات تجهیزات پزشکی بی‌کیفیت چینی از طریق مسافر به کشور صورت می‌گیرد و قطعاً وزارت بهداشت مجوزی برای ورود چنین کالای بی‌کیفیتی صادر نمی‌کند."

به هر حال غیر قابل انکار است که محصولات دارویی و پزشکی ساخت چین در ایران وجود دارد آنچنان که دکتر نوشین اشکانی‌زاده، مدیر یکی از شعبه‌های سازمان تدارکات پزشکی جمعیت هلال احمر ایران می‌گوید: "وقتی که در تحریم هستیم، روی اسم دارو یا ژنریک دارو در پخش کار می‌کنیم. مثلاً اوستین ما ساخت چین است. اوستین از آمریکا باشد یا از جای دیگر ما ناچاریم آن را توزیع کنیم. طبق پروتوکل درمانی داروهایی که ژنریک‌شان یکی است را مجبوریم استفاده کنیم."

ازجمله کشورهای تحریم‌کننده صنایع دارویی ایران کانادا است که از فروشندگان عمده مواد دارویی به ایران محسوب می‌شد. این کشور همزمان با قطع کلیه روابط سیاسی خود با این کشور چندین شرکت عمده دارویی و تحقیقاتی ایران را تحریم کرد که از آن جمله می‌توان به شرکت توسعه دارویی ایران، شرکت تجزیه و تحقیق خون ایران، مؤسسه پژوهشی سرم و واکسن رازی و چندین موسسه اشاره کرد.

تحریم‌های دارویی ایران از سوی دولت کانادا در حالی است که این کشور یکی از اصلی‌ترین صادرکنندگان دارو خصوصاً داروهای بیماری‌های خاص به ایران محسوب می‌شد. بر همین مبنا بسیاری این اقدام دولت کانادا را "جنگ دارویی" و برخلاف ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق یک و همچنین میثاق ۱۲ حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی قلمداد می‌کنند.

در ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده است: "هرکس از حق دستیابی به سطح قابل‌ قبولی از زندگی که برای سلامت و رفاه وی و خانواده‌اش کافی باشد از جمله خوراک، پوشاک، مسکن و مراقبت پزشکی... برخوردار است."

ماده ۱۲ میثاق حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نیز به "حق هر کس در بهرمندی از بالا‌ترین سطح (استاندارد) قابل‌حصول سلامت بدنی و روانی" اشاره ‌دارد.

ماده یک میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی اعلام داشته است: "در هیچ فرضی نمی‌توان مردم را از لوازم بقایشان محروم ساخت."

مجله همکلاسی؛ ادامه مشکلات صنفی دانشجویان - قسمت دوم

sara — Fri, 12 Oct 2012 13:11:38 +0000

فرشاد محمدی

هفته گذشته به دستور رئیس دانشکده حقوق دانشگاه آزاد تهران مرکز، نشریه «آرمان»، تنها نشریه مستقل دانشجویی این دانشکده توقیف شد.

فعالین دانشجویی می‌گویند مامورین حراست و انتظامات این دانشگاه قفل درب دفتر این نشریه را شکسته‌اند و کلیه وسایل که با هزینه شخصی خود دانشجویان تهیه شده بود و همچنین چندین پایان نامه و جزوه و کتاب که متعلق به دانشجو‌ها بوده را ضبط و دفتر نشریه را هم پلمپ کردند.

این نشریه در سال‌ها گذشته فشارهای زیادی را متحمل شده بود؛ چندین بار به طور موقت توقیف شده بود و بسیاری از دانشجویان مرتبط با این نشریه نیز به دلایل واهی بازداشت شده‌اند.

از سوی دیگر برخی از رسانه‌ها هم گزارش‌هایی مبنی بر این منتشر کرده‌اند که بعضی از دانشگاه‌ها از دانشجویان سنواتی شهریه گرفته‌اند. مدتی پیش وزارت علوم بخش نامه‌ای صادر کرد که بر مبنای آن دانشگاه‌ها مجاز بودند از دانشجویان سنواتی ورودی سال ۹۰ به بعد شهریه دریافت کنند اما برخی دانشگاه‌ها از دانشجویان ورودی قبل از ۹۰ شهریه دریافت می‌کنند.

علاوه بر این‌ها در مجله هم‌کلاسی این هفته به ادامه روند محرومیت از تحصیل دانشجویان و همچنین حمایت جمعی از فعالین سابق دانشجویی از رشید اسماعیلی پرداخته‌ایم.

این مجله را می‌توانید در اینجا بشنوید:

مجله همکلاسی؛ قصه پر غصه ارز دانشجویی -قسمت اول

sara — Fri, 05 Oct 2012 13:44:17 +0000

فرشاد محمدی

هفته گذشته بانک مرکزی حمهوری اسلامی، بخشنامه‌ای صادر کرد که بر مبنای آن تهیه ارز دانشجویی فقط برای دانشجویانی که بورس دولتی هستند میسر خواهد بود. این موضوع موجب شد که در روزهای یک شنبه، دوشنبه وسه شنبه گذشته تجمعاتی اعتراضی در مقابل بانک مرکزی و مجلس شورای اسلامی ازسوی دانشجویان و خانواده‌های آن‌ها شکل بگیرد و معترضین با در دست داشتن پلاکاردهایی نسبت به این موضوع اعتراض خود را اعلام کردند.

قطع ارز دانشجویی همزمان با نوسانات شدید نرخ ارز موجب شده زندگی بسیاری از دانشجویان در خارج از کشور با مخاطرات جدی روبرو شوند.

در مجله همکلاسی این هفته که هر جمعه از رادیو زمانه پخش می‌شود قطع ارز دانشجویی، محرومیت ۵۰ دانشجوی دختر دانشگاه شهرکرد از حق استفاده از خوابگاه به علت آنچه که «بد حجابی» خوانده شد، ابراز نگرانی خانواده رشید اسماعیلی، فعال سابق دانشجویی که در بازداشت به سر می‌رود و همچنین اعتراضات گسترده دانشجویان در کابل به علت تغییر نام یک دانشگاه از موضوعاتی بود که به آن‌ها پرداختیم.
این مجله را می‌توانید در اینجا بشنوید:

چه کسی نسل‌کشی کرده است؟

behnam — Mon, 26 Dec 2011 17:09:11 +0000

فرشاد محمدی

فرشاد محمدی - به دنبال تصویب لایحه قانون مجازات "انکار نسل‌کشی ارامنه" در پارلمان فرانسه، تنش میان ترکیه و فرانسه بالا گرفته و روابط دیپلماتیک میان این دو کشور به حالت تعلیق درآمده است.

پارلمان فرانسه روز پنجشنبه ۲۲ دسامبر لایحه‌ای را تصویب کرده است که بر اساس آن "انکار نسل‌کشی ارامنه" در زمان جنگ جهانی اول "یک سال زندان و ۴۵ هزار یورو" جریمه در پی خواهد داشت.

در واکنش به این اقدام فرانسه، رجب طیب اردوغان، نخست‌وزیر ترکیه، این‌‌بار فرانسه را متهم کرد که پس از جنگ جهانی دوم در الجزایر مرتکب "نسل‌کشی" شده است. اردوغان گفت: "فرانسه از سال ۱۹۴۵ حدود پانزده درصد مردم الجزایر را از بین برده است و این یک نسل‌کشی است."

نخست‌وزیر ترکیه با اشاره به درگیری‌های میان فرانسه و الجزایری‌های استعمارزده در سال ۱۹۴۵ میلادی گفت: "آن‌هایی که به دنبال شناسایی نسل‌کشی هستند، بهتر است نگاهی به تاریخ کثیف و خون‌آلود خود بیندازند."

بر مبنای اسناد تاریخی نیروهای فرانسوی در جریان درگیری‌های الجزاير به اعدام‌های گسترده و انتقام‌جویی دسته‌جمعی پرداخته‌اند. آنها برای جلوگیری ازهر بررسی در مورد این جنایات، محل انباشت پیکر‌ها را کنده‌اند و جسد‌ها را در کوره‌های آهک سوزاندند. در جریان این درگیری‌ها ۲۵۰ هزار الجزایری کشته شدند. نخست‌وزیر ترکیه همچنین اشاره‌ای به نسل‌کشی ۱۹۹۴ در رواندا و نقش فرانسه در این کشتار داشته است.

تنش میان دو کشور

دولت ترکیه این لایحه را "توهین به تاریخ خود" تلقی کرده و در اعتراض به آن سفیر خود را از پاریس فرا خوانده و به همکاری نظامی خود با فرانسه پایان داده.است

خبرگزاری رویترز به نقل از نخست‌وزیر ترکیه خبر داد که مجوز هواپیماهای نظامی فرانسه برای فرود در محدوده مرزی ترکیه و نیز مجوز ناوهای جنگی فرانسه برای لنگرانداختن در محدوده آب‌های قلمرو ترکیه لغو می‌شود. با واکنش شدید ترکیه، روابط دیپلماتیک میان دو کشور در عمل قطع شده است. رجب طیب اردوغان، نخست‌وزیر ترکیه گفته که "زخم‌های سخت و التیام‌ناپذیر در روابط دو کشور پدید آمده است".

نخست‌وزیر ترکیه هشدار داده است که "بر اثر این اقدام خصمانه روابط دو کشور به شدت آسیب می‌بیند". او تهدید کرده است که اگر لایحه به تصویب برسد و به شکل قانونی در آید، ترکیه به سوی تحریم کامل فرانسه پیش خواهد رفت. اردوغان با خشم افزوده است: "دوست و دشمن باید بدانند ما به تاریخ گذشته خود افتخار می‌کنیم و می‌کوشیم ابهامات را برطرف کنیم."

بازنگری در تاریخ و یا تبلیغات انتخاباتی؟

نیکلا سارکوزی، رئیس‌جمهور دست راستی فرانسه، با اعتقاد به اینکه "قتل عام ارمنی‌ها یک واقعیت تاریخی است"، کشتار ارمنی‌ها در دوران عثمانی را "نسل‌کشی" خوانده و خواستار آن شده است که این کشور "در تاریخ معاصر خود را بازنگری کند".

اما منتقدان نیکلا سارکوزی، این اقدام را انتخاباتی و درجهت جلب آرای ۵۰۰ هزار ارمنی‌تبار مقیم فرانسه در انتخابات آینده قلمداد می‌کنند. اغلب ارمنی‌های فرانسه به خانواده‌هایی تعلق دارند که در دهه دوم قرن بیستم از ترکیه بیرون رانده شده‌اند. این اتهام از سوی دولت محافظه‌کار فرانسه رد شده است. آنها اقدام خود را در "حمایت از حقوق بشر" عنوان کرده‌اند.

ژرارد لارشه، از نمایندگان پارلمان فرانسه گفته است که "کار مجلس تصویب قوانینی برای یادآوری رویدادهای تاریخی نیست و این کار بر عهده تاریخ‌نویسان است". او پیش از این گفته بود که به چنین طرحی رای منفی خواهد داد.

گفتنی است در سال ۲۰۰۶ سوسیالیست‌های فرانسه که اکنون در اقلیت هستند، طرحی مشابه را برای تصویب به پارلمان ارائه کردند که آرای لازم را کسب نکرد.

علی‌رغم فشار‌ها، فرانسه کوتاه نیامد

پیش از این، ترکیه تهدید کرده بود در صورتی که چنین طرحی در پارلمان فرانسه به تصویب برسد، نه تنها سفیر خود را از پاریس فرامی‌خواند، بلکه با وجود ۱۲ میلیارد یورو مبادلات بازرگانی میان دو کشور، دست به تحریم‌های اقتصادی علیه این کشور خواهد زد.

آلن ژوپه، وزیر امور خارجه فرانسه نیز مخالفت خود را با تصویب قانون مجازات "انکار نسل‌کشی ارامنه" در پارلمان فرانسه اعلام کرده و نسبت به تیره شدن روابط فرانسه با شریک تجاری مهمی مانند ترکیه هشدار داده است. در همین راستا، رسانه‌های فرانسوی‌زبان خبر از آن داده‌اند که در روزهای گذشته دیپلمات‌ها و صاحبان صنایع ترکیه با نمایندگان پارلمان فرانسه تماس‌هایی داشته‌اند و تلاش کرده‌اند از تصویب این قانون در پارلمان فرانسه جلوگیری کنند.

عبدالله گل نیز کوشیده است با همتای فرانسوی خود در این زمینه به شکل تلفنی گفت‌وگو کند، اما تلاش او بی‌نتیجه مانده است. با این وجود، ژان لئونتی، وزیر امور اروپایی در کابینه فرانسه، واکنش شدید دولت ترکیه را "ناموجه" خوانده و خواهان "گفت‌وگوی آرام" با ترکیه شده است.

ما نسل‌کشی نکردیم، بلکه از میهن خود دفاع کردیم

"مادرم تمام عمر زاری می‌کرد چراکه تمام اعضای فامیلش قربانی این نسل‌کشی شدند." این جمله را "شارل آزناوور" خواننده مشهور فرانسوی می‌گوید که یک ارمنی‌ تبار است. در فاصله آوریل ۱۹۱۵ تا ژوئن ۱۹۱۶ دو سوم ارمنی‌های که در ترکیه امروز ساکن بودند، به قتل رسیدند یا از این کشور رانده شدند. چیزی که تاریخ از آن با عنوان "هولوکاست ارامنه" یاد می‌کند.

مطابق برخی برآورد‌ها شمار قربانیان این جنایت به یک میلیون و ۲۰۰ هزارنفر می‌رسد. با این حال، خبرگزاری فرانسه گزارش داد در شهر آنکارا، پایتخت ترکیه، جمعیتی خشمگین در واکنش به این اقدام دولت فرانسه دست به تظاهرات زدند و شعار دادند: "ما نسل‌کشی نکردیم، بلکه از میهن خود دفاع کردیم."

مورخان بر این باورند که میان سال‌های ۱۹۱۵ و ۱۹۱۷ حدود یک و نیم میلیون ارمنی در ترکیه امروز کشته شده‌اند، اما ترکیه شمار قربانیان را تا نیم میلیون کاهش می‌دهد و قتل ارمنی‌ها را نتیجه همکاری آنها با روس‌ها قلمداد و عنوان می‌کند که بسیاری از شهروندان ترک نیز در این درگیری‌ها کشته شده‌اند. با این حال امروز در حدود ۶۰ هزار ارمنی در ترکیه زندگی می‌کنند.

بیش از بیست کشور و نهاد بین‌المللی از جمله پارلمان اروپا، پارلمان سوئد، اروگوئه، سنای بلژیک، کنگره آمریکا، مجلس دومای روسیه، مجلس سفلای سوئیس، مجلس عوام کانادا و سنای آرژانتین آنچه را که از آن به عنوان "نسل‌کشی ارامنه" یاد می‌شود، به رسمیت شناخته‌اند.

* توضیح عکس‌ها:

عکس نخست: نیروهای فرانسوی در جریان جنگ الجزایر (۱۹۵۴-۱۹۶۲)

عکس سوم: مقاله‌ای در نیویورک تایمز به تاریخ ۱۵دسامبر ۱۹۱۵ درباره نسل‌کشی ارامنه توسط دولت عثمانی.