https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/28/all fa https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/21/25404 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/21/25404" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="254" height="188" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/hoghoogh.bashar.jpg?1363931661" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">نعیمه دوستدار - یک سال دیگر بر ایران گذشت؛ سالی که انتشار اخبار بازداشت و شکنجه و اعدام، همواره در صدر اخبار حوزه حقوق انسانی قرار داشت.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شهروندان در گروه&zwnj;های سنی گوناگون و متعلق به اقوام و اصناف مختلف، شاهد از بین رفتن ساده&zwnj;ترین حقوق خود بودند و در معرض بیشترین تهدیدها و ناامنی&zwnj;ها قرار گرفتند. این گزارش، تنها به برخی از موارد نقض حقوق بشر در ایران می&zwnj;پردازد.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در سال گذشته، روزی نبوده که خبر دستگیری یا اجرای حکم شهروندان ایرانی با اتهامات عقیدتی و سیاسی منتشر نشود. دستگیرشدگان از همه اقشار بوده&zwnj;اند: زندانیان سیاسی قدیمی، فعالان سیاسی اصلاح&zwnj;طلب یا متعلق به گروه&zwnj;های دیگر سیاسی، هنرمندان، روزنامه&zwnj;نگاران، دانشجویان، فعالان زنان و اقوام مختلف.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در حالی که تعداد زیادی از فعالان سیاسی از سال&zwnj;های گذشته در زندان هستند و رهبران جنبش سبز، میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی در حصر خانگی به سر می&zwnj;برند، در ماه&zwnj;های مختلف سال با دستگیری افراد تازه، بر شمار این زندانیان افزوده شده است. علاوه بر پرشماری دستگیری&zwnj;ها، وضعیت زندانیان سیاسی- عقیدتی در ایران، از نظر شیوه برخورد ماموران و نحوه بازجویی&zwnj;ها در سال گذشته وخیم بود. مرگ یک وبلاگ نویس جوان به نام &laquo;ستار بهشتی&raquo; چند روز بعد از بازداشت در اثر شکنجه، از مهم&zwnj;ترین اخبار منتشر شده در این حوزه بود؛ پرونده نامختومی که هرچند به دلیل انعکاس گسترده اخبار آن، واکنش&zwnj;های بسیاری را در میان نهادهای حکومتی برانگیخت، اما همچنان امید چندانی به رسیدگی عادلانه به آن جود ندارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اعتصاب غذای نسرین ستوده، وکیل دادگستری که به شش سال حبس محکوم شده، در اعتراض به عدم امکان ملاقات حضوری با فرزندان خردسالش و همچنین تشکیل پرونده کیفری و صدور حکم ممنوعیت خروج از کشور برای دختر ۱۳ ساله&zwnj;اش، از نمونه&zwnj;های خبرساز دیگر در حوزه حقوق بشر در ایران بود؛ اگرچه نمونه&zwnj;های بسیاری از اعتصاب غذاهای طولانی در میان زندانیان سیاسی کمتر شناخته شده، اقلیت&zwnj;های قومی و... همچنان در جریان است و کمتر به آن&zwnj;ها اشاره می&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/shadi.sadr_.jpg" style="width: 150px; height: 172px; float: right;" /></p> <p>شادی صدر: من جای گروه بزرگی را در این گزارش خاص خالی می&zwnj;بینم و آن پناهندگان و مهاجران افغان در ایران هستند. در این گزارش اشاره&zwnj;ای به این گروه جمعیتی بزرگ نشده است. این گزارش که ناظر به سال ۹۱ است و می&zwnj;دانیم این سال با مجموعه سیاست&zwnj;هایی در نقض حقوق مهاجران و پناهندگان افغان در ایران آعاز شد و در روز سیزده به در، افغان&zwnj;ها از ورود به پارک&zwnj;ها محروم شدند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">عدم دسترسی زندانیان سیاسی بیمار به امکانات پزشکی، از دیگر موارد نقض حقوق زندانیان است که هرچند در سال&zwnj;های گذشته حتی جان برخی از آنان را گرفته است، اما همچنان از سوی مسئولان زندان ها نادیده گرفته می&zwnj;شود. وضعیت سلامتی میرحسین موسوی، مهدی کروبی، عیسی سحرخیز، ابوالفضل قدیانی و ... در طول سال گذشته بار&zwnj;ها خبرساز شد و در حالی که زندانیان عادی با گواهی پزشکی قانونی حق استفاده از مرخصی استعلاجی را دارند و می&zwnj;توانند بیرون از زندان به درمان خود بپردازند، این حق از بسیاری از زندانیان سیاسی گرفته شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تحقیر و توهین زندانیان، استفاده از پابند و دستبند برای شرکت در دادگاه، ورود همراه با خشونت نیروهای یگان حفاظتی به بند زنان زندان اوین و بازرسی غیر متعارف زندانیان سیاسی از نمونه&zwnj;های دیگر نقض حقوق زندانیان در سال گذشته بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">روزنامه&zwnj;نگاران از دیگر گروه&zwnj;هایی بودند که در سال گذشته، شدیدترین موارد نقض حقوق بشر در مورد آنها اعمال شد. تنها در ماه دی، ۱۷روزنامه&zwnj;نگار بازداشت شدند: فاطمه ساغرچی، ریحانه طباطبایی، مطهره شفیعی، امیلی امرایی، نسرین تخیری، صبا آذرپیک، نرگس جودکی، علی دهقان، ساسان آقایی، اکبر منتجبی، جواد دلیری، میلاد فدایی اصل، کیوان مهرگان، حسین یاغچی، سلیمان محمدی، پژمان موسوی و پوریا عالمی.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بازداشت این افراد به بهانه ارتباط با رسانه&zwnj;های بیگانه صورت گرفت و بعد&zwnj; تعدادی دیگر نیز به این فهرست افزوده شد. هرچند تعدادی از این روزنامه&zwnj;نگاران مدتی بعد آزاد شدند، اما همچنان تعدادی از آن&zwnj;ها در زندان به سر می&zwnj;برند. تعداد دیگری نیز از سال&zwnj;های قبل در زندان مانده&zwnj; اند یا برای اجرای حکم فراخوانده شده&zwnj;اند. همچنین، خانواده خبرنگاران همکار رسانه&zwnj;های فارسی زبان خارج از ایران مانند بی&zwnj;بی&zwnj;سی و رادیو فردا و... در معرض تهدید و آزار قرار گرفتند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بازداشت، اخلال در تجمع، ضرب و شتم، لغو مجوز نشریه دانشجویی، احضار به مراجع قضایی-امنیتی، احضار به کمیته&zwnj;های انضباطی، تفکیک جنسیتی، پلمپ اماکن و دفا&zwnj;تر تشکیلات، تعلیق از تحصیل، اخراج و یا محرومیت از تحصیل از شیوه&zwnj;های نقض حقوق دانشجویان در طول سال ۹۱ بود. از چهر&zwnj;ه&zwnj;های شناخته شده فعالان دانشجویی نیز، هنوز تعدادی در زندان هستند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">علاوه بر اینها، خانواده&zwnj;های زندانیان سیاسی نیز در موارد بسیاری با نقض حقوق خود مواجه شدند. تهدید و مجازات بستگان زندانیان سیاسی، شیوه&zwnj;ای است که حکومت ایران برای اعمال فشار بیشتر به زندانیان سیاسی از آن استفاده می&zwnj;کند و به خصوص در برابر کسانی که اقدام به اطلاع رسانی درباره عضو زندانی خانواده خود کنند، با شدت بیشتری به کار گرفته می&zwnj;شود. سال گذشته، موارد زیادی از به کارگیری این شیوه، در اخبار منعکس شد. حمله ماموران امنیتی به خانه&zwnj;های دختران میرحسین موسوی و یکی از پسران مهدی کروبی و بازرسی منزل، کامپیوتر&zwnj;ها و وسایل شخصی آنان و بازجویی و تهدید تنها نمونه&zwnj;ای از این برخورد&zwnj;ها بوده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>چوبه بلند اعدام&zwnj;</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پرشماری اعدام در ایران، یکی از مهم&zwnj;ترین موارد نقض حقوق بشر است که همواره از سوی نهادهای بین&zwnj;المللی و فعالان حقوق بشر مورد اعتراض قرار می&zwnj;گیرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/daneshgah.jpg" style="width: 180px; height: 86px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">بازداشت، اخلال در تجمع، ضرب و شتم، لغو مجوز نشریه دانشجویی، احضار به مراجع قضایی-امنیتی، احضار به کمیته&zwnj;های انضباطی، تفکیک جنسیتی، پلمپ اماکن و دفا&zwnj;تر تشکلات، تعلیق از تحصیل، اخراج و یا محرومیت از تحصیل از شیوه&zwnj;های نقض حقوق دانشجویان در طول سال ۹۱ بود. از چهر&zwnj;ه&zwnj;های شناخته شده فعالان دانشجویی نیز، هنوز تعدادی در زندان هستند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">در سال گذشته، در هر ماه تعداد زیادی از افراد در ارتباط با جرایم مختلف اعدام شدند. برخی از این اعدام&zwnj;ها در ملاءعام و در فضاهای عمومی صورت گرفت. به گزارش <strong><a href="http://hra-news.org/333/14658-1.html">نهاد آمار، نشر و آثار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران</a></strong>، در ۹ ماه اول سال ۹۱، محکومیت ۴۲۸ نفر به اعدام و اجرای حکم اعدام ۵۸۶ نفر اعلام شد که از این تعداد ۵۹ نفر در ملاءعام اعدام شدند که ۴۱۵ نفر از ایشان مرد، ۱۲ تن زن و ۵۹ تن با جنسیت نامعلومی بوده&zwnj;اند. مشهور&zwnj;ترین نمونه آنها اعدام دو جوان به اتهام زورگیری در پارک هنرمندان تهران بود که شیوه اجرای حکم آن&zwnj;ها واکنش&zwnj;های زیادی برانگیخت. علاوه بر&zwnj; این آمار، در ماه دی نیز ۱۹ نفر اعدام شدند و در ماه بهمن نیز ۱۹ نفر به آمار قبلی افزوده شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">نهاد آمار، نشر و آثار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران چنین نتیجه گیری کرده که در نه ماه نخست سال۹۱، اجرای حکم اعدام شهروندان ۹ درصد نسبت به سال قبل افزایش یافته، اما صدور احکام اعدام با کاهش ۱۴ درصدی همراه بوده است. اعلام رسمی اعدام&zwnj;ها از سوی رسانه&zwnj;های نزدیک به حکومت ۱۳ درصد کاهش و اعدام&zwnj;های غیر رسمی ۴۲ درصد افزایش یافته است. همچنین تعداد اعدام&zwnj;ها در ملاء&zwnj;عام سه درصد نسبت به سال ۲۰۱۱ کاهش داشته و اعدام زنان ۵۰ درصد افزایش نشان داده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>اقلیت&zwnj;های قومی و مذهبی، محرومیت بیشتر</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اقلیت&zwnj;های قومی در ایران سال&zwnj;هاست که از سوی حکومت ایران با انواع تهدید&zwnj;ها و بی&zwnj;مهری&zwnj;ها مواجه&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">فعالان مدنی و سیاسی قومی، هموار جزو گروه&zwnj;هایی بوده&zwnj;اند که به کوچک&zwnj;ترین بهانه دستگیر شده&zwnj;اند و &zwnj;گاه در سکوت خبری و رسانه&zwnj;ای، شدید&zwnj;ترین مجازات&zwnj;ها برایشان تعیین شده است. به عنوان نمونه، تنها در ماه بهمن سال ۱۳۹۱، ۱۹ نفر در ایران اعدام شدند که شش نفر آن&zwnj;ها از اقلیت&zwnj;های قومی بوده&zwnj;اند. همچنین، در این ماه، حکم اعدام پنج نفر به نام&zwnj;های هاشم شعبانی&zwnj;نژاد، هادی راشدی، محمد علی عموری&zwnj;نژاد، سید یابر البوشوکه و سید مختار البوشوکه از عرب&zwnj;های ایرانی صادر شد. قطعی شدن حکم اعدام زانیار مرادی و لقمان مرادی، از کردهای ایران، نمونه دیگری از این تهدید&zwnj;ها و فشارها بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">هرچند اصل ۱۵ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، تدریس زبان و ادبیات را برای اقلیت&zwnj;های قومی مجاز می&zwnj;داند، اما این گروه امکان تدریس زیان خود را ندارند و تبعیض اقتصادی و اداری نیز در مناطقی که این اقلیت&zwnj;ها زندگی می&zwnj;کنند، بیش از دیگر مناطق دیده می&zwnj;شود. نتیجه سیاست&zwnj;های تبغیض&zwnj;آمیز حکومت در برابر اقلیت&zwnj;ها، ایجاد بحران و تشدید اختلاف&zwnj;های قومی و مذهبی شده و در شرایط نامطمئن خاورمیانه، تمایلات جدایی&zwnj;طلبانه را بیشتر کرده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/edam-2-javan.jpg" style="width: 180px; height: 102px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">در ۹ ماه اول سال ۹۱، محکومیت ۴۲۸ نفر به اعدام و اجرای حکم اعدام ۵۸۶ نفر اعلام شد که از این تعداد ۵۹ نفر در ملاءعام اعدام شدند که ۴۱۵ نفر از ایشان مرد، ۱۲ تن زن و ۵۹ تن با جنسیت نامعلومی بوده&zwnj;اند. مشهور&zwnj;ترین نمونه آنها اعدام دو جوان به اتهام زورگیری در پارک هنرمندان تهران بود که شیوه اجرای حکم آن&zwnj;ها واکنش&zwnj;های زیادی برانگیخت.</p> </blockquote> <p dir="RTL">بهاییان ایران هم گروه دیگری هستند که در سال&zwnj;های گذشته همواره در معرض شدید&zwnj;ترین فشار&zwnj;ها قرار داشته&zwnj;اند و سال گذشته تعداد زیادی از آن&zwnj;ها دستگیر و روانه زندان شدند. همچنین به این گروه باید دروایش گنابادی را هم افزود که خود و وکلایشان در سال گذشته زندانی شده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در مجموع در نه ماه نخست سال ۹۱، ۳۶۶ نفر از اقلیت&zwnj;های قومی بازداشت شدند. ۱۱ مورد ضرب و شتم، ۱۳ احضار به نهادهای امنیتی-قضایی و دو مورد قتل شهروندان نیز گزارش شد. همچنین ۵۷ شهروند از سوی دادگاه&zwnj;های انقلاب محاکمه شدند و برای ۷۸ نفر نیز هزار و ۶۸۰ ماه حبس تعزیری و ۲۲۲ ماه حبس تعلیقی و همچنین ۱۲میلیون ریال جریمه نقدی صادر شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از میان اقلیت&zwnj;های مذهبی نیز ۳۹۱ شهروند بازداشت شدند، ۱۷ مورد ضرب و شتم، ۷۱ مورد تفتیش منزل، سه مورد پلمپ اماکن مذهبی، ۲۷ مورد ممانعت از فعالیت اقتصادی اقلیت&zwnj;های مذهبی و ۱۲۷ مورد احضار به نهادهای امنیتی-قضایی در نه ماه نخست سال ۹۱ گزارش شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>کارگران ایران و نقض حق تامین معیشت</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">وضعیت کارگران ایران در شرایط کنونی اقتصاد ایران، از هر سال بغرنج&zwnj;تر شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در حالی که گرانی&zwnj;های فزاینده زندگی روزمره مردم را دچار مشکل کرده، شورای عالی کار که خود را نماینده کارگران می&zwnj;داند، با وجود درخواست&zwnj;های گسترده کارگران برای تعیین دستمزدی عادلانه برای تامین هزینه&zwnj;های زندگی یک خانوار کارگری، حداقل دستمزد کارگران را در سال ۱۳۹۲، ماهانه نزدیک به پانصد هزارتومان تعیین کرده است، اتفاقی که فعالان کارگری و حقوق بشر آن را فاجعه&zwnj;ای انسانی توصیف می&zwnj;کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به علاوه، تحریم&zwnj;های بین&zwnj;المللی، در عمل بسیاری از فعالیت&zwnj;های اقتصادی را غیرممکن کرده&zwnj; و بسیاری از کارخانه&zwnj;ها و صنایع از کار افتاده&zwnj;اند. حقوق کارگران ماه&zwnj;ها به تعویق افتاده است و کارگران کارخانجات زیادی اخراج شده&zwnj;اند. کارگران تعدیل شده مقرری بیمه بیکاری نمی&zwnj;گیرند. همزمان، بسیاری از فعالان کارگری با احکام بازداشت و زندان مواجه&zwnj;اند. کمک به ایجاد تشکل&zwnj;های کارگری جرم محسوب می&zwnj;شود و فعالان بازجویی می&zwnj;شوند و افرادی مانند رضا شهابی، عضو هیئت مدیره سندیکای شرکت واحد که سال گذشته در اعتراض به برخورد توهین آمیز مامور زندان در بیمارستان و همچنین عدم پیگیری مسئولان زندان نسبت به وخامت وضعیت جسمی&zwnj;اش، دست به اعتصاب&zwnj; تر و دارو زد، همچنان زندانی است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">دستگیری، ممانعت از اعتصاب کارگری، اخراج هزاران کارگر از کار و کشته شدن تعدادی از کارگران در سوانح کاری، از شیوه&zwnj;های نقض حقوق بشر در این حوزه بوده است. ده&zwnj;ها مورد بازداشت فعال حقوق صنفی، پلمپ اماکن، ممانعت از فعالیت تشکلات، جلوگیری از برگزاری مراسم، تجمع یا اعتصاب از شیوه&zwnj;های دیگری بوده که نهادهای امنیتی در مقابل کارگران و نهادهای صنفی در سال گذشته دنبال کردند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>فشار فعالان و نهادهای جهانی بر حکومت ایران</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بسیاری از فعالان مدنی و سیاسی معتقدند که اطلاع&zwnj;رسانی و واکنش نهادهای بین&zwnj;المللی و فشار آنها در کنترل موارد نفض حقوق بشر در ایران موثر بوده و تاکنون جان تعدادی از افراد بر اثر این واکنش&zwnj;ها نجات داده شده است. بر همین اساس، فعالان ایرانی و غیر ایرانی، در سال گذشته نیز با انتشار بیانیه&zwnj;ها و گزارش&zwnj;های متعدد نسبت به نقض گسترده حقوق بشر در ایران هشدار داده و آن را محکوم کرده&zwnj;اند. آنها از حکومت ایران درخواست کرده&zwnj;اند که نقض حقوق انسانی را متوقف کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/etesab.jpg" style="width: 180px; height: 120px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">دستگیری، ممانعت از اعتصاب کارگری، اخراج هزاران کارگر از کار و کشته شدن تعدادی از کارگران در سوانح کاری، از شیوه&zwnj;های نقض حقوق بشر در این حوزه بوده است. ده&zwnj;ها مورد بازداشت فعال حقوق صنفی، پلمپ اماکن، ممانعت از فعالیت تشکلات، جلوگیری از برگزاری مراسم، تجمع یا اعتصاب از شیوه&zwnj;های دیگری بوده که نهادهای امنیتی در مقابل کارگران و نهادهای صنفی در سال گذشته دنبال کردند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">به عنوان یکی از آخرین نمونه&zwnj;ها، احمدشهید، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور ایران، در <strong><a href="http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/archive/2013/march/13/article/-811312f691.html">آخرین گزارش رسمی&zwnj;اش</a></strong> به سازمان ملل، وضعیت حقوق بشر در ایران را &laquo;بدتر و بدتر&raquo; توصیف کرد. او در کنفرانس مطبوعاتی&zwnj;اش در سازمان ملل اعلام کرد: &laquo;طبق بررسی من وضعیت در ایران نقض گسترده حقوق بشر است که به صورت سیستماتیک اعمال می&zwnj;شود.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر اساس گزارش احمد شهید، نقض حقوق بشر به شکل&laquo;شکنجه جدی&raquo;، اکثر فعالان کشور را شامل می&zwnj;شود و روزنامه نگاران، فعالان حقوق بشر و وکلای شناخته شده، به&zwnj; حبس&zwnj;های طولانی محکوم شده&zwnj;اند یا از ادامه کار حرفه&zwnj;ای محروم شده&zwnj;اند. آزار، بازداشت، بازجویی و شکنجه و اتهام به اقدام علیه امنیت ملی در انتظار فعالان حقوق بشر در ایران است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ابراز نگرانی نسبت به نرخ بالای اعدام، اعتراف&zwnj;های اجباری، فقدان وکیل مدافع و نقض گسترده حقوق زندانی، از مواردی است که این گزارشگر ویژه سامان ملل در آخرین گزارش خود به آنها اشاره کرده است. در مقابل، محمد لاریجانی، نماینده ایران در شورا، این گزارش را &laquo;مجموعه&zwnj;ای از اتهامات واهی&raquo; نامیده و آن را محصول تلاش&zwnj;های بی&zwnj;اساس و ناسالم آمریکا و متحدان اروپایی&zwnj;اش دانسته است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">احمد شهید، به دلیل عدم صدور اجازه از سوی ایران، نتوانسته از نزدیک وضعیت را مشاهده کند اما اعلام کرده که بر اساس ۱۶۹ مصاحبه که دو سوم آنها در داخل ایران با منابع مستقل انجام شده، گزارش خود را نوشته است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">البته شادی صدر، حقوقدان و فعال حقوق بشر این گزارش را از نظر ساختاری مشابه گزارش&zwnj;های قبلی احمد شهید می&zwnj;داند و معتقد است تفاوت زیادی با آن گزارش&zwnj;ها ندارد اما با اینکه تلاش شده به همه موارد پرداخته شود، خلاها و خطاهایی در آن &zwnj;دیده می&zwnj;شود.&zwnj; او به رادیو زمانه <strong><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20130306_Hoghooghbashr_ShadiSadr_Behnam_D.mp3">می&zwnj;گوید</a></strong>:&laquo;به طور کلی، گزارشگر سازمان ادعایش این است که دسترسی همگانی و برابر به نهادهای حقوق بشری سازمان ملل و ازجمله گزارشگر ویژه آن وجود دارد، اما اینکه کدام افراد یا گروه&zwnj;های اجتماعی تحث فشار می&zwnj;توانند صدایشان را به این گزارشگر ویژه سازمان برسانند، مسئله وجود دارد. آیا گزارشگر ویژه در مورد گروه&zwnj;هایی که نمی&zwnj;توانند صدای خود را به نهادهای حقوق بشری برسانند دست به تحقیق ویژه می&zwnj;زند. به طور مشخص، من جای گروه بزرگی را در این گزارش خاص خالی می&zwnj;بینم و آن پناهندگان و مهاجران افغان در ایران هستند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در این گزارش اشاره&zwnj;ای به این گروه جمعیتی بزرگ نشده است. این گزارش که ناظر به سال ۹۱ است و می&zwnj;دانیم این سال با مجموعه سیاست&zwnj;هایی در نقض حقوق مهاجران و پناهندگان افغان در ایران آعاز شد و در روز سیزده به در، افغان&zwnj;ها از ورود به پارک&zwnj;ها محروم شدند. مهاجران افغان از منطقه مازندران رانده شدند و در کل با نقض حقوق کودکان افغان و حقوق پایه زندگی این گروه روبه&zwnj;رو هستیم که انعکاسی در گزارش احمد شهید نداشته است. همچنین، هرچند این گزارش سعی کرده به اقلیت&zwnj;ها بپردازد، اما باز هم درباره روزنامه&zwnj;نگاران، عمدتاً روزنامه&zwnj;نگارهای مرکز یا وکلای مرکز در این گزارش آمده&zwnj;اند. مثلاً نامی از عدنان حسن&zwnj;پور که ده سال حکم زندان داشته و هفت سال آن را گذرانده، برده نشده. تنها از کسانی که امکانش را داشتند که با او دیدار کنند یا صدایشان را به گوشش برسانند نام برده شده...&raquo; وی در گفت و گو با رادیو زمانه همچنین تاکید کرده است که محرومیت ایرانیان از حق هوای سالم و سایر حقوق انسانی و حقوق اقتصادی در گزارش احمد شهید انعکاس زیادی نداشته است.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شادی صدر معتقد است گویا اطلاعات کافی در همه زمینه&zwnj;ها به احمد شهید نمی&zwnj;رسد، در حالی که انتظار می&zwnj;رود حتی اگر اطلاعات کافی به وی نمی&zwnj;رسد، خود دست به تحقیق بزند: &laquo;به نظر من اما ضعیف&zwnj;ترین بخش گزارش، بخش حقوق زنان است. آمارهای ارائه شده ایشان در این زمینه غلط است. مثلا آمار اشتغال زنان را 32 درصد اعلام کرده، در حالی که خوشبینانه&zwnj;ترین آمارهای دولتی، تنها ۱۸ درصد است و ما می&zwnj;دانیم که نرخ واقعی اشتغال پایین&zwnj;تر از این است. یا همچنین اشتباه در اعلام نرخ سواد ابتدایی زنان وجود دارد. ۹۹ درصد اعلام شده است. در صورتی که بالاترین آمار نرخ باسوادی تحصیلات ابتدایی زنان، همواره در حدود ۷۸ درصد بوده است. بررسی وضعیت جمهوری اسلامی در حوزه دسترسی زنان به سلامت و درمان نیز مثبت ارزیابی شده است در حالی که بزرگ&zwnj;ترین اتفاق سال گذشته در این زمینه، کلیه کمک&zwnj;هایی که ایران از سازمان بهداشت جهانی می&zwnj;گرفت و در کل همه برنامه&zwnj;ها و بودجه&zwnj;های مربوط کنترل جمعیت و پیشگیری از بارداری و محدود شدن دسترسی زنان به این وسایل حذف و قطع شد... بحث خشونت علیه زنان هم درست در این گزارش مطرح نشده است و اشاره&zwnj;ای هم به قوانینی نشده است که لازم است برای جلوگیری از خشونت علیه زنان وضع شود. همچنین به فقدان خانه&zwnj;های امن نشده است و حتی به آمارهای موجود دولتی در این زمینه هم استناد کرده است.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پیش&zwnj;تر نیز در۲۰ مهر ۱۳۹۱، گزارش سوم گزارشگر ویژه سازمان ملل، با تاکید بر موارد گسترده نقض حقوق بشر در حوزه&zwnj;های مختلف و همکاری نکردن جمهوری اسلامی ایران برای پاسخ به موارد مطرح شده در گزارش&zwnj;های قبلی، منتشر شده بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/sattar_beheshti.jpg" style="width: 180px; height: 116px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">مرگ یک وبلاگ نویس جوان به نام &laquo;ستار بهشتی&raquo; چند روز بعد از بازداشت در اثر شکنجه، از مهم&zwnj;ترین اخبار منتشر شده در این حوزه بود؛ پرونده نامختومی که هرچند به دلیل انعکاس گسترده اخبار آن، واکنش&zwnj;های بسیاری را در میان نهادهای حکومتی برانگیخت، اما همچنان امید چندانی به رسیدگی عادلانه به آن جود ندارد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">نمونه&zwnj;های دیگری نیز از واکنش بین&zwnj;المللی به نقض حقوق بشر در ایران در سال گذشته اتفاق افتاد. سه&zwnj;شنبه ۲۸ آذرماه ۱۳۹۱، در قانونی که کنگره و سنای آمریکا <strong><a href="http://persian.iranhumanrights.org/1391/09/irib_bbc/">تصویب و نهایی کردند</a></strong>، سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی به عنوان نهاد ناقض نهاد حقوق بشر و رئیس آن عزت&zwnj;الله ضرغامی، در میان تحریم&zwnj;شدگان دولت آمریکا قرار گرفتند. در اجلاس ۲۰دسامبر ۲۰۱۲ (۳۰ آذر ۱۳۹۱) نیز، مجمع عمومی سازمان ملل با اکثریت قاطع، نقض فاحش حقوق بشر در ایران و سرکوب مدافعان حقوق بشر را محکوم کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در <strong><a href="http://persian.iranhumanrights.org/1391/11/house_arrest_anniversary/">نمونه&zwnj;ای دیگر</a></strong>، ۲۵بهمن ۱۳۹۱، شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل و شش سازمان حقوق بشری اعلام کردند: &laquo;مسئولان جمهوری اسلامی ایران باید فوری دو نامزد پیشین انتخابات ریاست جمهوری مهدی کروبی و میرحسین موسوی، همسر او زهرا رهنورد، نویسنده و فعال سیاسی را از حبس خودسرانه خانگی آزاد کنند و به آزار یا بازداشت بی&zwnj;دلیل دو دختر موسوی و رهنورد و پسر مهدی کروبی پایان دهند.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سازمان عفو بین&zwnj;الملل، دیدبان حقوق بشر، کمپین بین&zwnj;المللی حقوق بشر در ایران، فدراسیون بین&zwnj;المللی جوامع حقوق بشر، جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران و گزارشگران بدون مرز، این بیانیه مشترک را امضا کردند. <strong><a href="http://rsf-persan.org/article17196.html">سازمان گزارشگران بدون مرز</a></strong> سازمانی است که در طول سال گذشته، بارها موارد نقض حقوق بشر را در حوزه&zwnj;های گوناگون محکوم کرده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">علاوه بر این موارد، شیرین عبادی، مدافع حقوق بشر و برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۰۳، در طول سال گذشته هر ماه گزارشی از موارد نقض حقوق بشر منتشر کرده و توجه مقام&zwnj;های مسئول جمهوری اسلامی ایران را به بحران&zwnj;های موجود در این زمینه جلب کرده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">با وجود تمام این واکنش&zwnj;ها و اقدام&zwnj;ها، جایگاه ایران در محروم کردن شهروندان خود از حقوق انسانی، همچنان در بالای جدول ناقضان حقوق بشر است و ایران با آمار بالای زندانیان سیاسی و عقدیتی، محکومان به اعدام و موارد سانسور و نقض آزادی بیان، به استقبال سال جدید می&zwnj;رود.</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/21/25404#comments احمد شهید اعدام اقلیت‌های قومی و مذهبی حقوق بشر دانشجویان زندانیان سیاسی شیرین عبادی نعیمه دوستدار کارگران گردش سال ۱۳۹۲ حقوق انسانی ما Thu, 21 Mar 2013 00:08:58 +0000 society 25404 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/18/25354 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/18/25354" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفت‌وگو با منصور حسینی، تهیه‌کننده تئاتر ملی سوئد </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="251" height="188" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/chahrshanbehsooriokok.jpg?1363700238" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">ماهک نیک نهاد - در میان جشن&zwnj;های ایرانی کدام جشن قابلیت دربرگیرندگی گرایش&zwnj;های مختلف سیاسی، فرهنگی و قومی را دارد؟ چرا در ایران کمتر جشن خیابانی ملی داریم؟ در میان همین اندک جشن&zwnj;های موجود چرا جشن چهارشنبه سوری توانسته علی&zwnj;رغم محدودیت&zwnj;ها و سرکوب&zwnj;های حکومت اسلامی همچنان باقی بماند؟ چرا حکومت در برگزاری این جشن مانع&zwnj;تراشی می&zwnj;کند؟ آیا نگرانی حکومت اسلامی این است که مبادا مردم از روی بوته آتش بپرند و ترقه بترکانند و آسیب ببینند؟ به راستی نگرانی حکومت از چیست؟</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این پرسش&zwnj;ها را با منصور حسینی، فعال فرهنگی و یکی از تهیه&zwnj;کنندگان تئاتر ملی سوئد در میان گذاشته&zwnj;ایم. او برای چهارمین سال پی&zwnj;درپی است که با همراهی و مشارکت موسسه آموزشی کارگران سوئد و همچنین شمار زیادی از انجمن&zwnj;های ایرانی، جشن چهارشنبه سوری را در مرکز شهر استکهلم - و نه در مراکز حاشیه&zwnj;نشین- برگزار می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>در همین زمینه بیشتر بخوانید و بشنوید:</strong></p> <h2 dir="RTL"> <a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/18/25344">چهارشنبه سوری و حکومت نگران ایران</a></h2> <p dir="RTL"><strong><a href="http://radiozamaneh.com/taxonomy/term/18347">پرونده حق شادی</a></strong></p> <h2 dir="RTL"> <a href="http://radiozamaneh.com/society/haftkoocheh/2013/03/04/24989">کودک، ترقه&zwnj; و حکومت اسلامی</a></h2> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>به نظر شما چرا حکومت ایران با برگزاری جشن چهارشنبه سوری در ایران مخالف است؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>منصور حسینی</strong>: برگزاری جشن و ابراز شادی یک نیاز بشری است. این حق را در طول تاریخ کسی نتوانسته از بشر بگیرد. شاید حکومت&zwnj;های استبدادی بتوانند آن را در سطح جامعه ممنوع کنند، اما حتماً در چنین شرایطی در خانه&zwnj;ها و به شکل زیرزمینی پیش خواهد رفت. دهه ۶۰ در ایران را فراموش نکنیم که حکومت جمهوری اسلامی موفق نشد با ایجاد رعب و وحشت، خانه&zwnj;ها را از شادی تهی کند. حکومت اسلامی با تمام همتی که کرده هنوز نتوانسته است نوروز و چهارشنبه سوری را در ایران ممنوع کند. حتی اگر کمی دقت کنید می&zwnj;بینید مردم تنها کارناوال خیابانی ایران را که همان عاشورا باشد به فرصتی برای تفریح و تجربه در عرصه موسیقی و یکجور خالی کردن خود تبدیل کرده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/mansoor.hoseini.jpg" style="width: 170px; height: 243px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">منصور حسینی: مانع&zwnj;تراشی حکومت جمهوری اسلامی به این علت است که از شادی مردم می&zwnj;ترسد. شادی به مردم جسارت می&zwnj;دهد؛ جسارت بیان کردن خودشان و به صدای بلند خندیدن و حرف زدن و حرکات آزاد و رها داشتن. برعکس غم و عزاداری مردم را می&zwnj;بندد، به عقب می&zwnj;راند و توی خودشان جمع می&zwnj;کند. از غم، انزوا تولید می&zwnj;شود و از شادی حضور. این حضور و جسارت و خود را بیان کردن، حکومت اسلامی را می&zwnj;ترساند.(عکس از: دانش ساروئی)</p> </blockquote> <p dir="RTL">اینها را گفتم تا به این جمله برسم که مانع&zwnj;تراشی حکومت جمهوری اسلامی به این علت است که از شادی مردم می&zwnj;ترسد. شادی به مردم جسارت می&zwnj;دهد؛ جسارت بیان کردن خودشان و به صدای بلند خندیدن و حرف زدن و حرکات آزاد و رها داشتن. برعکس غم و عزاداری مردم را می&zwnj;بندد، به عقب می&zwnj;راند و توی خودشان جمع می&zwnj;کند. از غم، انزوا تولید می&zwnj;شود و از شادی حضور. این حضور و جسارت و خود را بیان کردن، حکومت اسلامی را می&zwnj;ترساند. آدم&zwnj;ها با شادی و هیجان و زبان طنز می&zwnj;توانند به اعتراض و انتقاد برسند. اگر دقت کنیم متوجه می&zwnj;شویم که حکومت با چهارشنبه سوری بیش از خود نوروز مشکل دارد. چرا؟ چون آنچه در این میان مهم است حضور خیابانی مردم است. نوروز جشن خصوصی و داخلی خانواده&zwnj;هاست و چهارشنبه سوری حضور خیابانی. این حضور و دربرگیرنده بودن این جشن باستانی، برای حکومت ترسناک است. به همین دلیل هم هست که اینهمه برای جشنی که شبیه آن در خیلی از نقاط جهان برگزار می&zwnj;شود، مانع&zwnj;تراشی می&zwnj;کند. وگرنه همه می&zwnj;دانیم حکومتی که سالیانه ده&zwnj;ها نفر را اعدام می&zwnj;کند، زیر شکنجه می&zwnj;کشد، بازداشت و اسیر و آواره و تبعید می&zwnj;کند و همچنین کودکان بی&zwnj;گناهی چون کودکان مدرسه شین&zwnj;آباد را به دلیل نبود امکانات و بخاری مناسب به آتش می&zwnj;کشاند، نگران مردم نیست. حکومت نگران بقای خودش هست و بقایش متکی به افسردگی مردم است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>آیا همه حکومت&zwnj;های دیکتاتوری با شادی و زیست شادمانه مردم مشکل دارند؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شما اگر به ویژگی&zwnj;های همه رژیم&zwnj;های دیکتاتوری در جهان دقت کنید متوجه می&zwnj;شوید که شهیدپروری یکی از آنهاست. در مقابل اپوزیسیون آنها هم قهرمان&zwnj;پروری دارند. این مشخصه رژیم&zwnj;های دیکتاتوری است. در چنین جامعه&zwnj;ای، سود ترس و افسرگی و اندوه برای حکومت بیشتر است تا نشاط و هیجان و تحرک و طنز. حکومت ایران هم برای اینکه بتواند این احساس شادی را کنترل کند و بداند چه روزی و چگونه افراد شادی می کنند در تمام حدود ۳۵ سال اخیر تلاش&nbsp; کرده است تا بدل&zwnj;هایی را به جامعه تحمیل کند و مثلا روز نیمه شعبان در ایران را به یک جشن ملی تبدیل کند؛ آن&zwnj;هم با این پیام پنهان: برای اهداف مورد نظر من شادی کن. خوشبختانه نیز موفق نشده است و مردم همچنان در مسیر دلخواه خود، هرچند با مشکلات زیاد پیش می&zwnj;روند.&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>جشن چهارشنبه&zwnj;سوری در میان برخی اقوام ایرانی، ازجمله کردها جامل نوعی پیام حقوق بشری است و اصلاً نوعی اعتراض است. شما به عنوان یک فعال فرهنگی چه نگاهی به این ماجرا دارید؟ &nbsp;</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بیایید به پاسخ این پرسش از زاویه دیگری برسیم. من فکر می&zwnj;کنم اینکه فارغ از تمام شعارها و فعالیت&zwnj;های سیاسی و رسانه&zwnj;ای، در ایجاد تحرک و فضای شاد برای ایران و ایرانیان تلاش کنیم، یک فعالیت حقوق بشری است؛ آگاهانه یا غیر آگاهانه. چون شادی یکی از &nbsp;حقوق راستین بشری است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">مردم ما شادی را دوست دارند و شادی همان چیزی است که به آن نیاز دارند. شادی کلید حل بسیاری از مشکلات در جامعه ماست. می&zwnj;توانیم با شادی، مبارزه با استبداد را بهتر از پیش ادامه دهیم. شاید شاعر، نویسنده و هنرمند اندوه&zwnj; زندگی خود را تبدیل به اثر هنری کند، اما مردم عادی نمی&zwnj;توانند در غم و اندوه ظرفیت&zwnj;های فکری خود را بروز دهند. افسردگی تمام ظرفیت&zwnj;های فکری یک جامعه را خشک می&zwnj;کند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">فکر می&zwnj;کنم همه آن انسان&zwnj;ها که برای برابری&zwnj;طلبی و آزادی، رنج زندان را تحمل کردند یا حتی در این راه کشته شدند، از جمله برای رسیدن ما به همین حق شادی، حق آزادی در پوشش، حق آزادی در انتخاب شریک جنسی و ده&zwnj;ها نکته دیگر بوده است. مهم این نیست که مدام در دیسکو باشی تا احساس شادی کنی. اینکه راحت در یک رستوران بنشینی و کسی مزاحم تو نشود و از تو سئوال و جواب بیهوده نپرسد، اینکه اثر هنری&zwnj;ات را بدون دغدغه خلق کنی، اینکه عقیده&zwnj;ات را مطرح کنی، بی آنکه نگران باشی که از هستی ساقط شوی، یعنی شادی و شاد زیستن. یعنی مقدمات یک زیست شادمانه را داشتن. به همین دلیل توجه به حق شادی، برای رسیدن به دیگر حق ها بسیار مهم می&zwnj;شود. به نظر من توجه به چهارشنبه سوری و خوب برگزار شدن و حفظ آن با وجود فشارهای حکومت اسلامی یک فعالیت حقوق بشری است که هم خودمان را شاد می کند و هم شادی را گسترش می&zwnj;دهد.&nbsp; &nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>به عنوان یک فعال فرهنگی رابطه دین و مذهب را با شادی چگونه می&zwnj;بینید؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">برخی از ادیان و مذاهب، با شادی و شادمانی رابطه تنگاتنگی دارند. بی آنکه ضد مذهب باشم، به عنوان یک فرد بی&zwnj;مذهب، می&zwnj;بینم که ادیان مختلف رویکردهای مختلفی نیز در این زمینه دارند. در برخی از آنها اساس بسیاری از مراسم مذهبی، بر اعمال و حرکات شاد گذاشته می&zwnj;شود، ولی برعکس در برخی مذاهب مانند مذهب شیعه، میزان عزاداری بسیار برجسته است. در برخی از مذاهب اما حتی سوگواری و عزاداری&zwnj;هایشان نیز با حرکات شاد و رقص و موسیقی پیش می&zwnj;رود و حتی هنگام خاکسپاری جسد، مراسم آوازخوانی برگزار می&zwnj;کنند. به همین دلیل در طول تاریخ کم&zwnj;کم بستری فراهم شده است تا علاقه&zwnj;مندان به موسیقی حتی در چنین فرصت&zwnj;هایی استعداد خود را نشان &zwnj;دهند. در برخی از کشورها در قبرستان&zwnj;ها شاهد هنر موسیقی و آوازخوانی هستیم. یا همین جشن مردگان، در بسیاری از کشورها با شادی توام می&zwnj;شود یا با روشن کردن شمع در قبرستان&zwnj;ها و گلباران کردن آنها.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">هندوهای بالی یک روز در سال که &nbsp;مردگان خود را آتش می&zwnj;زنند، همه لباس&zwnj;های رنگین می&zwnj;پوشند و در عین اندوهی که دارند فضایی شاد می&zwnj;سازند و ان را جشنواره خاکستر می&zwnj;نامند. توجه داشته باشید که آن را جشنواره می&zwnj;نامند و نه سوگواری. در کشور غنا و برخی دیگر از کشورهای آفریقای غربی بزرگ&zwnj;ترین دیسکوها در فضای قبرستان شکل می&zwnj;گیرد. در آنجا جمع می&zwnj;شوند و مشروب می&zwnj;خورند و یادی از عزیزان از دست رفته خود می&zwnj;کنند و به این ترتیب شادمانی خود را با نیاکانشان جشن می&zwnj;گیرند و البته چنین نیز بود در ایران باستان و روزهای بهیزک یا به اصطلاح امروز چهارشنبه سوری که بر اساس آئین اوستایی مردگان خود را دوباره با برافروختن آتش به خانه دعوت می کردند تا با مردم در شادی نوروز سهیم باشند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>فکر می&zwnj;کنید چرا در ایران میزان جشن&zwnj;های خیابانی اندک است؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">یکی از دلایل اصلی آن شاید مذهب تشیع است که &nbsp;بر اساس سوگواری پایه نهاده شده و تاثیر خود را بر جامعه ما گذاشته، اما با آمدن حکومت اسلامی، این گرایش جنبه قانونی پیدا کرده و دیگر نشانی از جشن&zwnj;های خیابانی برجای نمانده است یا برای بروز و گسترش آن تلاشی صورت نگرفته است.</p> <blockquote><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/chahrshanbehsooriokokok.jpg" style="width: 180px; height: 134px; float: right;" /></p> <p>هندوهای بالی یک روز در سال که &nbsp;مردگان خود را آتش می&zwnj;زنند، همه لباس&zwnj;های رنگین می&zwnj;پوشند و در عین اندوهی که دارند فضایی شاد می&zwnj;سازند و ان را جشنواره خاکستر می&zwnj;نامند. توجه داشته باشید که آن را جشنواره می&zwnj;نامند و نه سوگواری. در کشور غنا و برخی دیگر از کشورهای آفریقای غربی بزرگ&zwnj;ترین دیسکوها در فضای قبرستان شکل می&zwnj;گیرد. در آنجا جمع می&zwnj;شوند و مشروب می&zwnj;خورند و یادی از عزیزان از دست رفته خود می&zwnj;کنند و به این ترتیب شادمانی خود را با نیاکانشان جشن می&zwnj;گیرند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">هستند بسیاری از کشورهای جهان که اصلا سنت جشن خیابانی نداشته&zwnj;اند، اما تلاش کرده&zwnj;اند تا بر اساس اصل شادی همگانی این جشن&zwnj;ها را از دیگر فرهنگ&zwnj;ها عاریت بگیرند و به جشن ملی خود تبدیل کنند. همانند کارناوال&zwnj;های برزیلی که در بسیاری از کشورهای اروپایی مرسوم شده و یا همین جشن سان پاتریک ایرلندی&zwnj;ها که تقریباً امروزه یک جشن مرسوم بسیاری از دیگر کشورهای اروپایی شده است. جمهوری اسلامی نه نتها از پذیرش دیگر جشن&zwnj;ها خودداری کرده بلکه با زور سرنیزه و باتوم، جشن&zwnj;های باستانی ما را نیز محدود یا ممنوع کرده است. خب میزان&zwnj;شان اندک که چه عرض کنم حتی از تعداد انگشتان یک دست نیز کمتر است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>آیا در برگزاری برنامه چهارشنبه سوری برای ایرانیان سوئد نیز در وهله نخست برای تئاتر ملی سوئد، گسترش شادی مطرح بود؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بود، ولی شاید نه اینقدر اگاهانه که امروز. در گام&zwnj;های نخست برای ما مهم این بود که یک برنامه ایرانی را که واجد ویژگی&zwnj;های لازم برای جذب مخاطب اروپایی هست، در نقطه مرکزی شهر برگزار کنیم. درواقع هدف&zwnj; برگزارکنندگان، معرفی این مراسم ایرانی به جامعه سوئدی بود تا عابران در مقابل برنامه ما توقف کنند. هدف دوم جذب نسل دوم جامعه ایرانی بود. یعنی فرزندان ایرانیانی که اینجا به دنیا آمده&zwnj;اند. آنها مسلط به زبان فارسی نیستند و در واقع ایرانی- اروپایی&zwnj;&zwnj;اند. برای ما مهم بود که آنها با افتخار دست دوستان خود از ملیت&zwnj;های مختلف را بگیرند و به این مراسم بیایند. شاید برای آنها که در ایران زندگی می&zwnj;کنند درک این نکته کمی دشوار باشد که فرزندان ایرانیان بسیار با فرهنگ و آداب و رسوم ایرانیان فاصله دارند و درواقع دوفرهنگی هستند و جذب آنها به سمت فرهنگ ایرانی، نیاز به تمرکز، برنامه ریزی&nbsp; و تمهیدات دقیق دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">هدف سوم ما در برپایی جشن چهارشنبه سوری کم&zwnj;کم در میان همه این تلاش&zwnj;ها خودش را نشان داد و رنگ آگاهانه به خود گرفت؛ این که اروپایی&zwnj;ها درباره کشور ما و جور و ظلم حاکمان آن به مردم، کم و بیش چیزهایی می&zwnj;دانند و از مصیبت&zwnj;های مردم ما آگاه هستند، اما وجه فرهنگی و شادی&zwnj;طلب مردم را نمی&zwnj;شناسند. واقعیت این است که ملت ما علی&zwnj;رغم همه مشکلات شادی را دوست دارند و من به عنوان یکی از دست&zwnj;اندرکاران این برنامه، دلم می&zwnj;خواست با همراهی دیگر مراکز فرهنگی، یکی از برنامه های شاد ایرانیان را به یک کشور اروپایی معرفی کنیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مردم ما شادی را دوست دارند و شادی همان چیزی است که به آن نیاز دارند. شادی کلید حل بسیاری از مشکلات در جامعه ماست. می&zwnj;توانیم با شادی، مبارزه با استبداد را بهتر از پیش ادامه دهیم. شاید شاعر، نویسنده و هنرمند اندوه&zwnj; زندگی خود را تبدیل به اثری زیبا و هنری کند، اما مردم عادی نمی&zwnj;توانند اینگونه از آتش اندوه رد بشوند. آنها به سختی می توانند در غم و اندوه، ظرفیت&zwnj;های فکری خود را بروز دهند. افسردگی تمام ظرفیت&zwnj;های فکری یک جامعه را خشک می&zwnj;کند. به همین دلیل هم هست که این حق از مردم گرفته شده است و فکر می&zwnj;کنم توجه به سنت&zwnj;هایی چون چهارشنبه سوری، به این معناست که ما می&zwnj;خواهیم شاد باشیم و در حفظ و تداوم این میراث اصرار داریم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>جشن چهارشنبه سوری و نوروز تنها جشن ایرانی است که گرایش&zwnj;های مختلف سیاسی در برپایی آن هم نظر هستند. آیا این جشن می&zwnj;تواند صدای مطالبات حقوق بشری ما باشد؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به جز مراسم چهارشنبه سوری، هیچ مراسم دیگر ایرانی این همه مردم را از گرایش&zwnj;های مختلف سیاسی دور هم جمع نمی&zwnj;کند. در برون مرز، اگر برنامه&zwnj;هایی نظیر چهارشنبه سوری به شکلی قابل ارتباط برای جامعه اکثریت برگزار شود، نگاه رسانه&zwnj;ها متوجه ایران می&zwnj;شود و می&zwnj;توان کم&zwnj;کم از چنین فرصت&zwnj;هایی برای ساختن افکار عمومی پیرامون ایران و ایرانیان استفاده کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">درباره وجه حقوق بشری برنامه چهارشنبه سوری باید بگویم بسیار مهم است که این جشن ماهیت شادمانه خود را حفظ کند. نباید به عزاداری و تظاهرات تبدیل شود، ولی به واسطه آن اگر بتوانیم مطبوعات اروپایی را جذب کنیم، مشخص است که می&zwnj;توانیم از وضعیت نامطلوب حقوق بشر در ایران نیز بگوییم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همچنین همواره در حاشیه چنین برنامه&zwnj;هایی، غرفه&zwnj;ها و چادرهایی برپا می&zwnj;شود و به واسطه آنها فرصتی فراهم می&zwnj;شود تا نسبت به وضعیت حقوق بشر در ایران و شرایط بد روزنامه&zwnj;نگاران و فعالان اجتماعی اشاره کنیم. دیگر اینکه همه این برنامه&zwnj;های مختلف چهارشنبه سوری، چه از سوی تئاتر ملی سوئد و چه از سوی دیگر گروه&zwnj;ها، معمولاً توسط یک فرد مشهور گشایش می&zwnj;یابد یا در لابه&zwnj;لای برنامه سیاستمداران کشور میزبان برای حاضران در برنامه سخنرانی خواهند کرد. طبیعی است همه اینها فرصتی است تا به وضعیت ایران و نقض گسترده حقوق بشر در این کشور اشاره شود. افکار عمومی اینطوری ساخته می&zwnj;شود و نه با شعارهای مستقیم و گذرا. بازهم تکرار می&zwnj;کنم که جدای از همه اینها توجه به ضرورت گسترش شادی، خود یک فعالیت حقوق بشری در دنیای امروز است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>در همین زمینه:</strong></p> <p dir="RTL"><em>پرونده &laquo;حق شادی&raquo; در گروه جامعه زمانه، زیر نظر سپیده شایان و با مشارکت و همکاری اسماعیل جلیلوند (در گفت&zwnj;وگو با ناصر مهاجر، حسن مکارمی، حسن یوسفی اشکوری، مژگان کاهن و بهروز شیدا)، آیدا قجر(در گفت&zwnj;وگو با شاهرخ مشکین&zwnj;قلم، شهلا شفیق و سعید پیوندی)، بهنام دارایی&zwnj;زاده (در گفت&zwnj;وگو با جلال ایجادی و مانا نیستانی)، نعیمه دوستدار (در گفت&zwnj;وگو با احمد علوی)، حسین نوش&zwnj;آذر (مقاله شیللر: &laquo;به راه خود بروید، شادمانه، همچون یک قهرمان)، سارا روشن (در گفت&zwnj;و گو با محمدرضا نیکفر)، ماهک نیک نهاد (در گفت و گو با منصور حسینی) و اکبر فلاحیان (ده پرسش اساسی در مورد حقوق بشر) تهیه شده است.</em></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><em>گفت و گوهای حق شادی را می توانید از طریق لینک های زیر بخوانید:</em></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/22464">ده پرسش اساسی در مورد حقوق بشر</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/23401">حقوق بشر و افق دید ما- در گفت&zwnj;وگو با محمدرضا نیکفر، نویسنده و پژوهشگر- بخش نخست</a></p> <p dir="RTL">حق شادی- در گفت&zwnj;وگوبا محمدرضا نیکفر، بخش دوم و پایانی</p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/23521">اندوهباری نظام آموزشی در ایران &ndash; گفت&zwnj;وگو با سعید پیوندی، جامعه&zwnj;شناس و استاد دانشگاه</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/culture/khaak/2013/01/15/23554">شیللر: &laquo;به راه خود بروید، شادمانه، همچون یک قهرمان&raquo;</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/23679">مرگ&zwnj;پرستی حکومت ایران &ndash; گفت&zwnj;وگو با شهلا شفیق، جامعه&zwnj;شناس، پژوهشگر و فعال حقوق زنان</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/01/19/23771">پیوند شادی با محیط زیست سالم &ndash; گفت&zwnj;وگو با جلال ایجادی، استاد دانشگاه وکارشناس</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/01/19/23771">محیط زیست</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/23510">شادی در سکوت ممکن نیست- گفت&zwnj;وگو با بهروز شیدا، منتقد، نویسنده و پژوهشگر ادبی</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://www.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/02/02/24138">حق شادی و زخم&zwnj;های تاریخی - در گفت&zwnj;وگو با ناصر مهاجر، پژوهشگر تاریخ ایران</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/01/26/23962">سکس، شادی و حقوق بشر- گفت&zwnj;وگو با مژگان کاهن، روان&zwnj;شناس</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/02/09/24336">حق شادی، حق انتقاد - در گفت&zwnj;وگو با مانا نیستانی، کاریکاتوریست ساکن فرانسه</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/02/12/24442">جامعه ایران و زخم&zwnj;های روحی - در گفت&zwnj;وگو با حسن مکارمی، روانشناس، پژوهشگر و فعال اجتماعی</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://www.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/02/18/24622">افسردگی، تورم و بحران اقتصادی - گفت&zwnj;وگو با احمد علوی، اقتصاد&zwnj;دان و پژوهشگر علوم اجتماعی</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/24665">رقص، شادی و اعتراض- گفت&zwnj;وگو با شاهرخ مشکین&zwnj;قلم، رقصنده باله</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/02/24/24780">حق شادی، دین و دینداری- گفت&zwnj;وگو با حسن یوسفی اشکوری، پژوهشگر امور دینی و فعال ملی مذهبی</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/18/25354">شادی به مردم جسارت می دهد- در گفت&zwnj;وگو با منصور حسینی، تهیه&zwnj;کننده تئاتر ملی سوئد</a></p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/18/25354#comments حق شادی حقوق بشر چهارشنبه سوری گردش سال ۱۳۹۲ حقوق انسانی ما Mon, 18 Mar 2013 13:15:09 +0000 society 25354 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/16/25298 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/16/25298" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> درباره ستار بهشتی و استفن اسلوین </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="250" height="140" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/sattarbeheshti_0.jpg?1363452307" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">مجید محمدی - به این دو ماجرای واقعی توجه کنید: یک- استفن اِسلوین ۲۲ ماه را در بازداشتگاهی در نیومکزیکو در انفرادی گذراند. در طی انفرادی وضعیت سلامت روانی او رو به وخامت گذاشت، عفونت روی پوستش رشد کرد و به دلیل ممانعت وی از دسترسی به دندانپزشک مجبور شد خودش دندانش را بکشد.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در یک مصالحه میان وی و ناحیه&zwnj; دونا آنا او ۵.&nbsp;&nbsp;۱۵&nbsp;میلیون دلار خسارت دریافت کرد. اعضای هیئت منصفه ابتدا ۲۲ میلیون دلار خسارت برای وی در نظر گرفتند، اما بعد از استیناف این مبلغ کاهش یافت. وکیل وی بر این باور است که هیچ گونه پرداخت خسارتی نمی&zwnj;تواند آنچه را که از وی گرفته شده بدو بازگرداند. این مبلغ اما می&zwnj;تواند به او برای بازگشت به زندگی عادی کمک کند. او در طی ۲۲ ماه انفرادی حدود ۲۰ کیلو لاغر شد و زخم&zwnj;هایی روی بدنش به وجود آمد. اتهام وی در زمان بازداشت در سال ۲۰۰۵ رانندگی به هنگام مستی و دزدی اتومبیل بوده است. او را پس از بازداشت به دادگاه نیاورده و به طور رسمی محکوم نکرده بودند. او به خاطر زندگی در انفرادی دچار افسردگی و ناهنجاری&zwnj;های مابعد افسردگی صدمه&zwnj;آور (پی تی اس دی) شده است. (سایت یاهو نیوز، ۷ مارس ۲۰۱۳)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">دو- ستار بهشتی وبلاگ&zwnj;نویس ایرانی به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و فعالیت در شبکه&zwnj; فیس&zwnj;بوک توسط پلیس فتا در آبان ۱۳۹۱ بازداشت شد و به یکی از بازداشتگاه&zwnj;های غیر رسمی انتقال یافت. در مدت بازجویی شکنجه شد و در این دوره درگذشت. پس از انتشار خبر مرگ وی ۴۱ زندانی سیاسی در نامه&zwnj;ای اعلام کردند: &laquo;ستار بهشتی روزهای ۱۰ و ۱۱ آبان ۱۳۹۱ در بند ۳۵۰ اوین بوده و آثار شکنجه در تمام قسمت&zwnj;های مختلف بدنش مشهود بوده&zwnj; است&raquo;. در این نامه گفته شده که بهشتی در بازداشتگاه پلیس ایران مورد ضرب و شتم قرار گرفته، از سقف آویزان شده، دست&zwnj;هایش را به صورت قپانی بسته&zwnj;اند و با لگد به سر و گردنش ضربه زده&zwnj;اند. کمپین بین&zwnj;المللی حقوق بشر در ایران در گزارشی که در ۱۹ آبان ۱۳۹۱ منتشر کرد به نقل از یکی از بستگان بهشتی که جنازه&zwnj; او را دیده بود نوشت: &laquo;روی سرش فرورفتگی بزرگی بوده و روی سرش گچ کشیده بودند. صورتش باد کرده بوده&zwnj; است. به محض اینکه بند کفن را باز کردند از کنار زانوی راستش به کفن خون زده و کفن کاملاً خونی شده&zwnj; است. علائمی از کالبد شکافی هم روی بدنش بوده&zwnj;است.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>مقایسه&zwnj; دو پرونده</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اتهام زندانی امریکایی رانندگی در حالت مستی بوده که سالانه جان هزاران نفر را در ایالات متحده می&zwnj;گیرد (افکار عمومی به شدت علیه این نحوه رفتار است) و اتهام زندانی ایرانی کاری است که مردم در سراسر دنیا مثل آب خوردن انجام می&zwnj;دهند؛ یعنی حضور در فیس بوک و نوشتن آرا و نظرات<span dir="LTR">. </span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/madar.jpg" style="width: 170px; height: 198px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">قوه&zwnj; قضائیه&zwnj; جمهوری اسلامی در دوره&zwnj;ای پرونده&zwnj; ستار بهشتی را معطل گذاشته بود تا حدی که مادر وی تهدید کرد اگر مسئولان جمهوری اسلامی ایران به خواسته&zwnj;هایش توجه نکنند &laquo;مقابل دادگاه خودکشی خواهد کرد&raquo;. او می&zwnj;گوید: &laquo;فشار می&zwnj;آورند و می&zwnj;گویند مصاحبه نکنید، حرف نزنید، سکوت کنید. بعد هم پیشنهاد داده&zwnj;اند که بیایید دیه بگیرید.&raquo; در بسیاری از پرونده&zwnj;هایی از این قبیل دست&zwnj;آویز حکومت، فقر دادخواهان بوده است.</p> </blockquote> <p dir="RTL">فرض قصور یا اشتباه ماموران و روال نبودن این نوع برخورد در مورد زندانی آمریکایی یک فرض قابل قبول و در مورد زندانی ایرانی غیر قابل قبول است چون رهبر جمهوری اسلامی و افرادی که تحت نظر وی کار می&zwnj;کنند به صورت سازمان یافته و نهادینه با مخالفان به صورتی که گفته شد برخورد می&zwnj;کرده&zwnj;اند. زندانی آمریکایی کشته نشده و زندانی ایرانی مرده است<span dir="LTR">. </span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>فرض محال محال نیست</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">با همه&zwnj; این&zwnj;ها و در نظر گرفتن این نکته که محال را نیز می&zwnj;توان فرض کرد، فرض کنیم هر دو مورد صرفاً به خاطر غفلت و اشتباه ماموران اتفاق افتاده باشد. با فرض غفلت یا اشتباه باید برخورد دیگری با خانواده&zwnj; ستار بهشتی صورت می&zwnj;گرفت نه اینکه جنازه&zwnj; وی را در شرایط امنیتی به خاک بسپارند، در مراسم ختم به ضرب و شتم اعضای خانواده بپردازند و مرگ وی را عادی جلوه دهند (تحت عناوین غیر قابل تعقیبی مثل شوک روانی و فیزیکی) و با تهدید بازداشت دیگر اعضای خانواده بخواهند از مادر وی رضایت بگیرند و یکی از زندانیان سیاسی شهادت داده را تبعید کنند. سخنان ضد و نقیض مقامات جمهوری اسلامی در مورد علت مرگ ستار بهشتی و در &zwnj;&zwnj;نهایت انداختن گناه به گردن &laquo;شوک&raquo; که منشا آن نیز ذکر نشده نشان از مسئولیت ناپذیری دارد گرچه رئیس پلیس فتا بعد از این ماجرا برکنار شد بدون آنکه گفته شود علت برکناری&zwnj;اش چه بوده است. حتی اگر در این مورد خانواده رضایت دهد جنبه&zwnj; عمومی جرم باقی است و دادستان می&zwnj;تواند پرونده را پی&zwnj;گیری کند که عزمی در این مورد مشاهده نمی&zwnj;شود<span dir="LTR">. </span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">یک مورد را نمی&zwnj;توان سراغ داد که حکومت جمهوری اسلامی به دلیل وارد آوردن خسارت به منتقدان &laquo;غیر خودی&raquo; حتی در صورت پذیرش این امر بدان&zwnj;ها خسارت پرداخته یا از آن&zwnj;ها یا خانواده&zwnj;شان عذرخواهی کرده باشد. موردی نیست که شهروندی عادی بدون ارتباط با مقامات از قوای قهریه به خاطر نقض حقوقش شکایت کرده و دادگاه به نفع وی حکم داده باشد. اصولاً چنین امری از سوی مقامات ابراز نشده و چنین پرونده&zwnj;ای به دادگاه نرفته تا متعاقب آن اقداماتی انجام شده باشد. حکومت و دستگاه قضایی آن وانمود می&zwnj;کنند که در مقام عدل مطلق نشسته و هیچگاه اشتباهی نکرده&zwnj;اند. شکایت از مقامات قضائی یا اعضای شورای نگهبان مسموع نیست<span dir="LTR">. </span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تنها در ابتدای عمر نظام کسانی مثل خلخالی وقتی در برابر این سئوال قرار می&zwnj;گیرند که شما ممکن است در دادگاه&zwnj;های چند دقیقه&zwnj;ای و سرپایی خود مرتکب اشتباه شده و حکم مرگ بیگناهی را صادر کرده باشید او به دلیل ناپختگی سیاسی می&zwnj;گوید در این صورت او به بهشت می&zwnj;رود. هزینه&zwnj; اشتباه قضات و دیگر مقامات را نیز نه خود آن&zwnj;ها بلکه خدایشان باید بدهد<span dir="LTR">. </span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اگر قوه&zwnj; قضائیه&zwnj; جمهوری اسلامی فرض اشتباه پذیری ماموران و کارکنان قوای قهریه و مسئولیت پذیری حکومت را بپذیرد همانند دیگر کشور&zwnj;ها در مواردی که اشتباهی رخ می&zwnj;دهد (که صد&zwnj;ها مورد آن رخ داده و به مرگ زندانیان منجر شده) ماموران محکوم و به خانواده غرامت پرداخت می&zwnj;شد. در سال ۲۰۱۱ جوانی به نام برندون جکسون در ایالت نیویورک به اتهام حمل مواد مخدر بازداشت شده و برای تحمل دو سال حبس به زندانی در شمال ایالت فرستاده شد. این جوان به علت داشتن قلبی بزرگ شده و آسم در یک دوی ۲. ۳ کیلومتری از کف می&zwnj;رود. اکنون ایالت نیویورک قصور خود را پذیرفته و ۲. ۱ میلیون دلار خسارت به خانواده&zwnj; وی پرداخته است. اشتباه در همه جای دنیا رخ می&zwnj;دهد، اما نوع مواجهه&zwnj; دولت&zwnj;ها با اشتباهات خود متفاوت است<span dir="LTR">. </span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>می&zwnj;خواهند پرونده را جمع کنند</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">قوه&zwnj; قضائیه&zwnj; جمهوری اسلامی در دوره&zwnj;ای پرونده&zwnj; ستار بهشتی را معطل گذاشته بود تا حدی که مادر وی تهدید کرد اگر مسئولان جمهوری اسلامی ایران به خواسته&zwnj;هایش توجه نکنند &laquo;مقابل دادگاه خودکشی خواهد کرد&raquo;.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">مسئولیت&zwnj;پذیری دستگاه&zwnj;های دولتی در یک نظام دمکراتیک و مسئولیت&zwnj;ناپذیری آن&zwnj;ها در یک نظام استبدادی می&zwnj;تواند دغدغه&zwnj; کسانی باشد که گذار دومی از استبداد را می&zwnj;خواهند و اولی را به موردی برای درس&zwnj;آموزی تبدیل می&zwnj;کنند. علاوه بر این، کسانی که در ایران زندگی می&zwnj;کنند یا شرایط ایران را دنبال می&zwnj;کنند از خود می&zwnj;پرسند چرا ایرانیان دارای این حق نیستند که از دستگاه&zwnj;های دولتی و حکومتی شکایت کنند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">او می&zwnj;گوید: &laquo;فشار می&zwnj;آورند و می&zwnj;گویند مصاحبه نکنید، حرف نزنید، سکوت کنید. بعد هم پیشنهاد داده&zwnj;اند که بیایید دیه بگیرید.&raquo; در بسیاری از پرونده&zwnj;هایی از این قبیل دست&zwnj;آویز حکومت، فقر دادخواهان بوده است. حکومت در این موارد تلاش کرده با چند میلیون تومان سر و ته قضیه را جمع کند. پس از چند ماه بی&zwnj;عملی، مسئول پیگیری پرونده مرگ ستار بهشتی گفته است: &laquo;علت مرگ ستار بهشتی در گزارشات کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس عنوان شده و به عبارتی این پرونده بسته شده است.&raquo; (باشگاه خبرنگاران، ۲۴ اسفند ۱۳۹۱)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>پس از شش سال</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در پرونده&zwnj; استفن نیز از روز آزادی وی تا روز حکم شاهد شش سال فاصله هستیم. این فاصله نه به دلیل رد شکایت زندانی سابق یا عدم رسیدگی بلکه به دلیل فرایند طولانی مذاکرات میان شاکی و وکلای وی از یک سو و مقامات اجرایی از سوی دیگر و نیز رسیدگی به پرونده و حکم در دادگاه تجدید نظر است. هیچ دادگاهی نمی&zwnj;تواند شکایت افراد را از دستگاه&zwnj;های دولتی در ایالات متحده نادیده بگیرد، بلکه شکایات در نوبت رسیدگی قرار می&zwnj;گیرند. هیج دستگاه دولتی نمی&zwnj;تواند خود را فرا&zwnj;تر از رسیدگی به شکایات شهروندان در دادگاه&zwnj;ها تلقی کند<span dir="LTR">. </span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>چرا مقایسه؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">دستگاه قضائی ایران و دستگاه قضائی ایالات متحده قبل قیاس نیستند، اما همیشه افرادی که در معرض دو نظام با اسامی مشابه قرار می&zwnj;گیرند آن دو را با هم مقایسه می&zwnj;کنند. همچنین مسئولیت&zwnj;پذیری دستگاه&zwnj;های دولتی در یک نظام دمکراتیک و مسئولیت&zwnj;ناپذیری آن&zwnj;ها در یک نظام استبدادی می&zwnj;تواند دغدغه&zwnj; کسانی باشد که گذار دومی از استبداد را می&zwnj;خواهند و اولی را به موردی برای درس&zwnj;آموزی تبدیل می&zwnj;کنند. علاوه بر این، کسانی که در ایران زندگی می&zwnj;کنند یا شرایط ایران را دنبال می&zwnj;کنند از خود می&zwnj;پرسند چرا ایرانیان دارای این حق نیستند که از دستگاه&zwnj;های دولتی و حکومتی شکایت کنند و اگر حقی از آن&zwnj;ها ضایع شده است خسارت مربوطه جبران شود<span dir="LTR">.</span></p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/16/25298#comments استفن اسلوین حقوق بشر حکومت ایران ستار بهشتی مجید محمدی حقوق انسانی ما Sat, 16 Mar 2013 16:19:10 +0000 society 25298 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/12/25218 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/12/25218" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="260" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/iraneu-120313.jpg?1363118504" /> </div> </div> </div> <p>۹ مقام قضائی و رسانه&zwnj;ای ايران و همچنين پليس فضای توليد و تبادل اطلاعات نيروی انتظامی ايران (فتا) در فهرست جديد تحريم&zwnj;های اتحاديه اروپا به&zwnj;خاطر &quot;نقض جدی حقوق بشر&quot; قرار دارند.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p>به گزارش رويترز، امروز سه&zwnj;شنبه ۲۲ اسفندماه، اتحاديه اروپا فهرست تحريم ۹ مقام ايرانی و يک نهاد حکومتی در رابطه با نقض حقوق بشر در اين کشور را منتشر کرد. اين تحريم جديد روز گذشته به تصويب وزيران امور خارجه کشورهای عضو اتحاديه اروپا رسيد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>بر اساس اعلام اتحاديه اروپا، نام محمد سرافزار، مدیر بخش برون مرزی صداوسیما و رئیس پرس &zwnj;تی&zwnj;وی، شبکه تلویزیونی انگليسی&zwnj;زبان جمهوری اسلامی ايران و&nbsp; حمیدرضا عمادی، رئیس اتاق خبر اين شبکه، در فهرست جديد قرار دارد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>سرافراز متهم شده است که در انتشار اعترافات تلويزيونی دستگيرشدگان با ارگان&zwnj;های امنيتی حکومت ايران همکاری کرده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اتحاديه اروپا ملاک خود برای اين تصميم را پخش اعترافات تلويزيونی مازيار بهاری روزنامه&zwnj;نگار و فيلمساز ايرانی ـ کانادايی دانسته است.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/fata-cyber-police.gif" style="width: 180px; height: 94px;" />پليس فضای توليد و تبادل اطلاعات نيروی انتظامی ايران (فتا) به&zwnj;خاطر &quot;سرکوب فعالان سايبری&quot;، بستن سرويس وی&zwnj;پی&zwnj;ان، ضبط اطلاعات مربوط به کاربران اينترنت و نصب دوربین مداربسته در کافی&zwnj;نت&zwnj;ها، مورد تحريم قرار گرفته است</p> </blockquote> <p>مازيار بهاری در جريان رويدادهای پس از دهمين دوره انتخابات بحث&zwnj;برانگيز سال ۱۳۸۸ دستگير گرديد و چهار ماه را در زندان سپری کرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>وی پس از آزادی اعترافات خود را بر اثر فشارهای روحی و جسمی عنوان کرد و عليه شبکه تلويزيونی پرس تی&zwnj;وی نيز شکايت کرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>عبدالصمد خرم&zwnj;آبادی، دبیر کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه رایانه&zwnj;ای در ايران نيز به دلیل سانسور و فیلترينگ سایت&zwnj;ها و قطع دسترسی کاربران اينترنت به سايت&zwnj;های گوگل و سرویس جی&zwnj;میل در این فهرست است.&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <p>مرتضی کیاستی، قاضی شعبه چهار دادگاه انقلاب اهواز و محمدباقر موسوی، قاضی شعبه دوم دادگاه انقلاب اين شهر نيز به&zwnj;دليل اعدام چهار زندانی خوزستانی و صدور حکم اعدام برای پنج زندانی سیاسی عرب&zwnj;زبان ديگر در فهرست تحریم&zwnj;شدگان قرار دارند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>عباس حیدریان، طاها حیدریان، عبدالرحمان حیدریان و علی نعامی (شریفی) چهار زندانی&zwnj;ای بودند که در خردادماه سال جاری اعدام شدند. همچنين جابر آلبوشوکه، مختار آلبوشوکه، هادی راشدی، هاشم شعبانی&zwnj;نژاد و محمدعلی عموری&zwnj;نژاد، از اعضای فعال مؤسسه علمی -&nbsp; فرهنگی الحوار (بە معنای گفت&zwnj;وگو)، پنج زندانی عرب اهوازی هستند که حکم اعدامشان تأييد شده است و در حال حاضر در اعتصاب غذا به&zwnj;سر می&zwnj;برند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اتحادیه اروپا گفته است این افراد تحت شکنجه قرار گرفته و بدون رعایت ضوابط قضائی به اعدام محکوم شده&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>علی&zwnj;اشرف رشيدی، رئيس سازمان زندان&zwnj;های استان تهران به دليل دشوارتر شدن شرايط زندان اوين، به&zwnj;ويژه در مورد زنان زندانی، رحيم حمل&zwnj;بر، قاضی شعبه يک دادگاه انقلاب تبريز به دليل صدور احکام سنگين عليه روزنامه&zwnj;نگاران و فعالان آذری و همچنين بازداشت امدادگران داوطلب کمک به زلزله&zwnj;زدگان آذربايجان؛ اسدالله جعفری، دادستان استان مازندران به&zwnj;خطر بازداشت بهائيان و بدرفتاری با زندانيان؛ رضا موسوی&zwnj;تبار، رئيس دادستانی انقلاب شيراز به دليل بازداشت و شکنجه بهائيان، روزنامه&zwnj;نگاران و فعالان حقوق بشر، در فهرست تحریم&zwnj;های جديد اتحاديه اروپا قرار دارند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>پليس فضای توليد و تبادل اطلاعات نيروی انتظامی ايران (فتا) نيز به&zwnj;خاطر &quot;سرکوب فعالان سايبری&quot;، بستن سرويس وی&zwnj;پی&zwnj;ان، ضبط اطلاعات مربوط به کاربران اينترنت و نصب دوربین مداربسته در کافی&zwnj;نت&zwnj;ها، مورد تحريم قرار گرفته است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>حکومت ایران اکنون برای کنترل اینترنت به بستن امکان وی&zwnj;پی&zwnj;ان رو آورده است. وی&zwnj;پی&zwnj;ان امکان امنی است برای شکستن سد فیلترینگ.</p> <p>&nbsp;</p> <p>سازمان گزارشگران بدون مرز نيز امروز به&zwnj;مناسبت روز جهانی مبارزه با سانسور در اينترنت با انتشار بيانيه&zwnj;ای ايران را به&zwnj;دليل تلاش برای اقدامات مهارکننده بر روی اينترنت، به عنوان پنج کشور اصلی &quot;دشمن اينترنت&quot; معرفی کرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/12/25218#comments اتحاديه اروپا اخبار ایران اخبار ایران تحريم تحريم ايران از سوی اتجاديه اروپا حقوق بشر حقوق بشر در ايران نقض حقوق بشر در ايران Tue, 12 Mar 2013 16:07:50 +0000 news-zamaneh 25218 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/11/25198 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/11/25198" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="250" height="159" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/justice-110313.jpg?1363017629" /> </div> </div> </div> <p>سازمان عدالت برای ايران ضمن انتشار اسامی ۱۵ تن از مسئولان جمهوری اسلامی که به&zwnj;گفته اين نهاد &quot;در نقض حقوق و سرکوب و آزار گسترده بهائيان ساکن در ايران دست داشته&zwnj;اند&quot;، خواستار تحريم آن&zwnj;ها ازسوی اتحاديه اروپا و ساير کشور&zwnj;های مدافع حقوق بشر شد.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p>عدالت برای ايران که يک نهاد مدافع حقوق بشر در ايران است در گزارش تازه خود با عنوان &quot;چهره جنايت&quot;، اسامی ۱۵ تن از مسئولان دولتی و غيردولتی جمهوری اسلامی در حوزه قضايی، آموزش، اشتغال و رسانه را به&zwnj;عنوان ناقضان حقوق بهائيان معرفی کرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اين سازمان، ضمن معرفی اين افراد به دليل نقشی که در &quot;سرکوب و آزار گسترده بهائيان در ايران&quot; داشته&zwnj;اند از اتحاديه اروپا و ساير کشورهای مدافع حقوق بشر خواسته است ضمن استفاده از تمام توان خود در به&zwnj;کارگيری اهرم&zwnj;های سياسی و ديپلماتيک برای مجبور کردن دولت ايران به پايان دادن به آزار و اذيت بهائيان، اين ۱۵ تن را در فهرست تحريم&zwnj; ناقضان حقوق بشر، شامل ممنوعيت سفر ايشان و مسدود کردن دارايی&zwnj;ها، قرار دهد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>به&zwnj;گفته اين نهاد، برخی از مقامات مسئول نقض حقوق بهائيان در حوزه قضايی محمدقاسم عين الکمالی، قاضی دادگاه انقلاب سمنان، عباس علی&zwnj;زاده (موحد)، مسئول پرونده&zwnj;های بهاييان در اداره اطلاعات ساری، سيدرضا موسوی&zwnj;تبار، سرپرست دادسرای عمومی و انقلاب شيراز، مسعود ولايتی (معاذاللهی)، بازپرس شعبه هفتم دادسرای عمومی و انقلاب&nbsp; کرمان و اسدالله جعفری، دادستان عمومی و انقلاب مرکز مازندران، هستند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در اين گزارش همچنين از اصغر زارعی، رئيس سازمان حراست کل کشور، حکم&zwnj;علی نجفی، معاون پرورشی و تربيت بدنی آموزش و پرورش شهرستان شهريار، جلال&zwnj;الدين طباطبايی، معاون اجرايی سازمان سنجش آموزش کشور و مرتضی نوربخش، مدير کل گزينش دانشجوی وزارت علوم&nbsp; به&zwnj;عنوان برخی از مقامات مسئول نقض حق تحصيل بهائيان نام برده شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p>جامعه جهانی بهائی: از سال ۱۳۸۸ (۲۰۰۹) بیش از ۶۰۰ دانشجو و چندین مدرس دانشگاه به خاطر ابراز مسالمت&zwnj;آمیز نظراتشان دستگیر شده&zwnj;اند. از زمان روی کار آمدن محمود احمدی&zwnj;نژاد، به ویژه از سال ۱۳۸۸&nbsp; فشار علیه جامعه بهایی افزایش محسوسی داشته است. در این سال&zwnj;ها، تعداد زیادی از بهائیان، از جمله هفت مدیر جامعه بهایی در ایران، زندانی و به حبس&zwnj;های طولانی مدت محکوم شدند</p> </blockquote> <p>&quot;عدالت برای ايران&quot; محمدعلی نجفی، از مسئولان پليس اطلاعات و امنيت عمومی نيروی انتظامی تهران - نظارت بر اماکن عمومی، حسن فيروزآبادی، رئيس ستاد کل نيروهای مسلح و محمدرضا موالی&zwnj;زاده، معاون امور مجلس، حقوقی و بين&zwnj;الملل وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، مقامات مسئول در نقض حق اشتغال بهائيان دانسته است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>ناقضان حقوق بهائيان در عرصه رسانه&zwnj;ای نيز حسين شريعتمداری، سردبير و مديرمسئول روزنامه کيهان، حميدرضا مقدم&zwnj;فر، معاونت فرهنگی سپاه پاسداران و ميثم نيلی، مديرکل پيشين دفتر امور فرهنگی وزارت کار و مديرمسئول سايت رجانيوز، شناخته شده&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>سازمان عدالت برای ايران با اعلام اين&zwnj;که اين نخستين فهرستی است که از مسئولان نقض حقوق بهائيان منتشر می&zwnj;شود گفته است، تحقيق عدالت برای ايران برای شناسايی مسئولان ديگر در اين زمينه ادامه خواهد داشت.</p> <p>&nbsp;</p> <p>عدالت برای ايران بر اين باور است که تمامی ۱۵ نفر يادشده، بايد به دليل اعمال نقض شديد حقوق بهائيان و دست داشتن در اعمالی که حتی خلاف قوانين داخلی جمهوری اسلامی و تعهدات بين&zwnj;المللی آن است، پاسخگو شوند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اين نهاد تأکيد کرده است که ناقضان حقوق بهائيان به اسامی بالا محدود نيست و تکميل و افزايش اسامی اين افراد در دستور کار آينده عدالت برای ايران، قرار دارد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در ادامه اين گزارش آمده است، مقاماتی که در نقض گسترده حقوق بهاييان دخالت دارند همواره از مصونيت مطلق برخوردار بوده&zwnj;اند و هيچ&zwnj;گاه به دليل نقض حقوق بشر پاسخگو نشده&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>سرويس خبری جامعه جهانی بهائی در تاريخ ۱۱ خردادماه سال جاری (۳۱ مه ۲۰۱۲)، نوشت: &quot;از سال ۱۳۸۸ (۲۰۰۹) بيش از ۶۰۰ دانشجو و چندين مدرس دانشگاه به خاطر ابراز مسالمت&zwnj;آميز نظراتشان دستگير شده&zwnj;اند.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>بنابراين گزارش، از زمان روی کار آمدن محمود احمدی&zwnj;نژاد، به ويژه از سال ۱۳۸۸، فشار عليه جامعه بهايی افزايش محسوسی داشته است. در اين سال&zwnj;ها، تعداد زيادی از بهائيان، از جمله هفت مدير جامعه بهايی در ايران، زندانی و به حبس&zwnj;های طولانی مدت محکوم شدند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>عدالت برای ايران با اشاره به دستورالعمل بخش نظارت بر اماکن عمومی نيروی انتظامی جمهوری اسلامی در فروردين ماه ۱۳۸۶ نوشته است که اين بخشنامه دستور منع صدور مجوز فعاليت برای بسياری از مشاغل به بهائيان و دستور شناسايی بهائيان شاغل را در صنف&zwnj;های مختلف می&zwnj;دهد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در قانون اساسی ايران بهائيان به&zwnj;عنوان اقليت مذهبی به&zwnj;رسميت شناخته نشده&zwnj;اند و در طول ۳۰ سال اخير مورد تبعيض&zwnj;های سياسی، &zwnj;اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی گوناگون بوده&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>بنا بر آمار کمپين بين&zwnj;المللی حقوق بشر در ايران، ۲۰۰ نفر از بهائيان از انقلاب ۱۳۵۷ تاکنون اعدام شده&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>بهائيان پس از انقلاب ايران از حق تحصيل در دانشگاه&zwnj;ها و مشاغل دولتی محروم بوده&zwnj;، مجامع آن&zwnj;ها غيرقانونی اعلام شده و قبرستان&zwnj;های آنان در مناطق مختلف تخريب شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/11/25198#comments اخبار ایران اقليت های مذهبی بهائيان بهاييان حقوق بشر Mon, 11 Mar 2013 15:59:53 +0000 news-zamaneh 25198 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/11/25197 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/11/25197" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="260" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/brussel-110313.jpg?1363037443" /> </div> </div> </div> <p>اتحاديه اروپا امروز به&zwnj;شکل رسمی نام ۹ نفر از مقامات جمهوری اسلامی ايران را به&zwnj;خاطر &quot;نقض جدی حقوق بشر&quot; به فهرست مسئولان مورد تحريم ايران اضافه کرد.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p>به گزارش خبرگزاری فرانسه، وزيران امور خارجه اتحاديه اروپا در نشست امروز دوشنبه، ۲۱ اسفندماه خود در بروکسل، نام ۹ مقام ديگر جمهوری اسلامی ايران را به فهرست &quot;ناقضان حقوق بشر&quot; در ايران اضافه کرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>بنا به اين گزارش بر اساس تحريم&zwnj;های در نظر گرفته&zwnj;شده، دارايی&zwnj;های اين افراد ضبط و از ورود آن&zwnj;ها به ۲۷ کشور عضو اتحاديه اروپا جلوگيری می&zwnj;شود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>فهرست جديد تحريمی اتحاديه اروپا تا تاريخ ۲۴ فروردين&zwnj;ماه ۱۳۹۳ (۱۳ آوريل سال ۲۰۱۴) معتبر است و قرار است اسامی افراد جديد فردا، سه&zwnj;شنبه ۲۲ اسفند، در نشريه رسمی اين اتحاديه منتشر شود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اين تحريم&zwnj;های جديد اتحاديه اروپا جدا از تحريم&zwnj;هايی است که بر سر برنامه اتمی ايران عليه اين کشور برقرار شده است.&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p>اتحاديه اروپا تاکنون ۷۸ ايرانی از جمله صادق لاريجانی، رئيس قوه قضائيه و عزت&zwnj;الله ضرغامی، رئيس صدا و سيمای اين کشور را به اتهام &quot;نقض حقوق بشر&quot; تحريم کرده بود</p> </blockquote> <p>اتحاديه اروپا تاکنون ۴۹۰ شرکت و ۱۵۰ نفر از افراد مربوط به برنامه هسته&zwnj;ای ايران را تحريم کرده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>همچنين اين اتحاديه تاکنون ۷۸ ايرانی از جمله صادق لاريجانی، رئيس قوه قضائيه و عزت&zwnj;الله ضرغامی، رئيس صدا و سيمای اين کشور را به اتهام &quot;نقض حقوق بشر&quot; تحريم کرده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اتحاديه اروپا در حالی تصميم گرفته است ۹ مقام ايرانی را به فهرست تحريم&zwnj;ها بيفزايد که چندی پيش احمد شهيد، گزارشگر ويژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ايران با انتشار گزارش تازه خود ضمن اشاره به موارد متعدد نقض حقوق بشر بار ديگر خواهان حضور در ايران و بررسی وضعيت حقوق بشر در اين کشور شد، درخواستی که همچنان از سوی جمهوری اسلامی ايران رد شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>مقام&zwnj;های نظامی ايرانی که تاکنون از سوی اتحاديه اروپا به اتهام &quot;نقض حقوق بشر&quot; تحريم شده&zwnj;اند، عبارتند از: اسماعيل احمدی مقدم، فرمانده نيروی انتظامی؛ حسين الله&zwnj;کرم، رهبر انصار حزب&zwnj;الله و از افسران سپاه پاسداران؛ عبدالله عراقی، معاون نيروی زمينی سپاه؛ علی فضلی، معاون بسيج و فرمانده سابق قرارگاه سيدالشهدا سپاه در استان تهران؛ حسين همدانی، از فرماندهان سپاه؛ محمدعلی جعفری، فرمانده سپاه؛ علی خليلی، رئيس بخش پزشکی پايگاه ثارالله؛ بهرام حسينی مطلق، فرمانده قرارگاه سيدالشهدا؛ محمدرضا نقدی، فرمانده بسيج؛ محمدرضا رادان، معاون نيروی انتظامی؛ عزيزالله رجب&zwnj;زاده، فرمانده سابق نيروی انتظامی تهران؛ حسين ساجدی&zwnj;نيا، فرمانده نيروی انتظامی تهران و حسين طائب، فرمانده سابق بسيج و معاون سپاه.</p> <p>&nbsp;</p> <p>مقام&zwnj;های دستگاه قضايی که مورد تحريم قرار گرفته&zwnj;اند نيز عبارتند از: حسن شريعتی، رئيس قوه قضائيه مشهد؛ قربان&zwnj;علی دری نجف&zwnj;آبادی، دادستان سابق کل کشور؛ حسن زارع دهنوی معروف به حداد؛ قاضی دادگاه انقلاب؛ حجت&zwnj;الاسلام محمد سلطانی، قاضی دادگاه انقلاب مشهد؛ علی&zwnj;اکبر حيدری&zwnj;فر، قاضی دادگاه انقلاب؛ عباس جعفری دولت&zwnj;آبادی، دادستان تهران؛ محمدمقيسه، قاضی دادگاه انقلاب؛ غلام&zwnj;حسين محسنی اژه&zwnj;ای، دادستان کل کشور و سخنگوی قوه قضائيه؛ سعيد مرتضوی، دادستان تهران در زمان انتخابات؛ عباس پيرعباسی، قاضی دادگاه انقلاب؛ اميرمرتضوی، معاون دادستان مشهد؛ عبدالقاسم صلواتی، قاضی دادگاه انقلاب؛ ملک آجار شريفی، رئيس دادگستری آذربايجان شرقی؛ احمد زرگر- قاضی دادگاه تجديد نظر؛ علی&zwnj;اکبر ياسقی، قاضی دادگاه انقلاب؛مصطفی بزرگ&zwnj;نيا، رئيس بند ۳۵۰ زندان اوين؛ غلام&zwnj;حسين اسماعيلی، رئيس سازمان زندان&zwnj;ها؛ فرج&zwnj;الله صداقت، معاون سازمان زندان&zwnj;های تهران؛ و محمدعلی زنجيره&zwnj;ای، از مسئولان سازمان زندان&zwnj;ها.</p> <p>&nbsp;</p> <p>نهادها و انجمن&zwnj;های بين&zwnj;المللی مدافع حقوق بشر، ايران را به &quot;نقض مستمر حقوق انسانی شهروندان&quot; متهم می&zwnj;کنند اما حکومت ايران اين اتهام را رد می&zwnj;کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/11/25197#comments اتحاديه اروپا اخبار ایران تحريم تحريم ايران از سوی اتجاديه اروپا حقوق بشر حقوق بشر در ايران نقض حقوق بشر در ايران Mon, 11 Mar 2013 15:00:06 +0000 news-zamaneh 25197 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/08/25118 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/08/25118" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="260" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/homosexual-080313.jpg?1362822012" /> </div> </div> </div> <p>دو نهاد مدافع حقوق دگرباشان در بيانيه&zwnj;ای از توجه احمد شهيد، گزارشگر ویژه سازمان ملل به حقوق دگرباشان در گزارش اخير خود استقبال کردند. اين نخستين بار بود که گزارشگر ويژه سازمان ملل با دگرباشان ايرانی که در اين کشور مورد آزار و اذيت قرار گرفته&zwnj;اند به&zwnj;طور مستقيم گفت&zwnj;وگو کرد.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p>سازمان دگرباشان جنسی ایرانی (IRQO) که به نام سازمان همجنسگرایان ایرانی شناخته شده است به&zwnj;همراه کمیسیون بین&zwnj;المللی حقوق بشر زنان و مردان همجنسگرا (IGLHRC) بيانيه مشترکی به&zwnj;مناسبت انتشار گزارش اخير احمد شهيد، گزارشگر ويژه سازمان ملل در مورد وضعيت حقوق بشر در ايران، منتشر کردند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اين دو نهاد توجه احمد شهيد به نقض حقوق دگرباشان جنسی را فرصتی &quot;برای بازخوانی وضعیت خشونت&zwnj;های جنسی و جنسیتی قانونی و فراقانونی در جمهوری اسلامی ایران&quot; عنوان کرده&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>به&zwnj;گفته اين دو سازمان بيش از ۳۰ سال است که حکومت ايران دگرباشان جنسی را مورد &quot;تحقیر، اذیت و آزار&quot; قرار می&zwnj;دهد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>آن&zwnj;ها نوشته&zwnj;اند: &quot;در چارچوب قانون مجازات اسلامی، با افرادی که با همجنس خود رابطه جنسی دارند برابر با قاتلان و مجرمان جنایتکار برخورد می&zwnj;شود و محرومیت از حقوق اجتماعی، شکنجه بدنی و حتی اعدام از جمله حکم&zwnj;های قانونی علیه دگرباشان جنسی در ایران است.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/homosexual-2.jpg" style="width: 180px; height: 120px;" />دو نهاد مدافع حقوق دگرباشان جنسی راه خروج از این بحران اجتماعی در ايران را &quot;تغیير قوانین قضایی خشونت&zwnj;بار علیه دگرباشان جنسی؛ توأم با ایجاد شناخت و آشنایی بیشتر اجتماعی در مورد پدیده دگرباشی جنسی&quot; دانسته&zwnj;اند</p> </blockquote> <p>آن&zwnj;ها گفته&zwnj;اند گزارش احمد شهید از وضعیت دگرباشان جنسی ایران آشکار می&zwnj;کند که دگرباشان جنسی ایرانی از کودکی و در حریم خانه و مدرسه مورد آزار و خشونت قرار دارند و در جوانی نیز از سوی جامعه مورد خشونت و آزار قرار می&zwnj;گيرند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>به&zwnj;گفته آنان &quot;دگرباشان جنسی از امکانات ضروری و حیاتی تأمین زندگی اجتماعی و از تمام امنیت&zwnj;های معمول برای حفظ حداقل یک زندگی در کشور خود محرومند.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>احمد شهيد در گزارش اخير از چندين نمونه آزار و اذيت همجنسگرايان چه از سوی مأموران دولتی و چه اعضای خانواده و اطرافيان آنان نوشته بود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اين دو نهاد مدافع حقوق دگرباشان جنسی آورده&zwnj;اند: &quot;بر خلاف آنچه دولت ایران در صدد تلقین در ذهن مردم است، همجنسگرایان، دوجنسگرایان و تراجنسیتی&zwnj;ها، گروهی بیمار روانی و متجاوز جنسی &zwnj;نیستند. همانند سایر مردم، مردان و زنان همجنسگرا، علاقه به تحصیل، اشتغال، پیشرفت، رفاه، ایجاد رابطه عاطفی و جنسی، تعلق به خانواده و تشکیل خانواده دارند.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>محمدجواد لاريجانی، دبیر ستاد حقوق بشر ایران شب گذشته در تلويزيون اين کشور در واکنش به گزارش احمد شهید در مورد حقوق دگرباشان جنسی گفت: &quot;در نظام ما از نظر اجتماعی همجنسگرایی یک مرض و بیماری است. تبلیغ برای همجنسگرایی خلاف است. قوانین محکمی هم در این زمینه داریم. اما از لحاظ فردی آن را یک بیماری می&zwnj;دانیم که راهش معالجه فرد بیمار است.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>لاريجانی با وجود ارائه نمونه&zwnj;های مختلف در گزارش احمد شهيد، گفت: &quot;ما کتک زدن و آزار و اذیت همجنسگرایان را درست نمی&zwnj;دانیم. اما غربی&zwnj;ها آن را یک نرم معرفی کرده&zwnj;اند و به اجبار می&zwnj;گویند که ما هم آن را بپذیریم. ما کاملا با آن مخالف هستیم.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/javad-larijani.jpg" style="width: 180px; height: 106px;" />محمدجواد لاريجانی: در نظام ما از نظر اجتماعی همجنسگرایی یک مرض و بیماری است. تبلیغ برای همجنسگرایی خلاف است. قوانین محکمی هم در این زمینه داریم. اما از لحاظ فردی آن را یک بیماری می&zwnj;دانیم که راهش معالجه فرد بیمار است</p> </blockquote> <p>دو نهاد مدافع حقوق دگرباشان جنسی در بيانيه خود تأکيد کرده&zwnj;اند: &quot;متأسفانه جامعه ایران با تکیه&zwnj; کردن به قوانین خشونت&zwnj;بار و همجنسگراستیز، قصد دارد تا اعضای جامعه&zwnj; دگرباش را وادار به تغییر هویت انسانی و گرایش جنسی خود کند و در صورت مقاومت، آن&zwnj;ها را وادار به انزوا یا ترک کشور سازد.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>اين دو نهاد راه خروج از این بحران اجتماعی را &quot;تغیير قوانین قضایی خشونت&zwnj;بار علیه دگرباشان جنسی؛ توأم با ایجاد شناخت و آشنایی بیشتر اجتماعی در مورد پدیده دگرباشی جنسی&quot; دانسته&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>آن&zwnj;ها خشونت عليه دگرباشان جنسی را &quot;مضاعف&quot; خوانده و گفته&zwnj;اند دگرباشان جنسی هم به لحاظ هويت جنسی خود مجازات می&zwnj;شوند و هم به&zwnj;عنوان &quot;فعال سياسی، دانشجو، زن، کارگر، اقليت قومی و اقليت مذهبی&quot;.&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <p>آن&zwnj;ها در پايان گفته&zwnj;اند گزارش احمد شهيد &quot;نشان می&zwnj;دهد که جامعه جهانی (و به&zwnj;ويژه سازمان ملل متحد) نقض حقوق دگرباشان جنسی از سوی حکومت ایران را &ndash; که تحت عنوان دفاع از ارزش&zwnj;های اسلامی صورت می&zwnj;گیرد- برنمی&zwnj;تابد و خواستار تغيیر رفتار حکومت ایران و الغای قوانین ضد دگرباشان جنسی و روابط همجنس با همجنس است.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>سازمان دگرباشان جنسی ایرانی برای دفاع از حقوق افراد همجنس&zwnj;گرا، دوجنس&zwnj;گرا و تراجنسیتی&zwnj; ایرانی در سال ۱۳۸۳ تشکيل شد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>این سازمان ضمن انتشار نشریه چراغ و دفاع از حقوق دگرباشان ایرانی در سراسر جهان به مسائل مربوط به پناهجویان دگرباش جنسی نیز رسیدگی می&zwnj;کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>این سازمان در سال ۲۰۰۸ میلادی برنده جایزه سالانه دفاع از حقوق بشر سازمان بین&zwnj;المللی دفاع از حقوق افراد دگرباش جنسی (جایزه فلیپا دو سوزا) شد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>کمیسیون بین&zwnj;المللی حقوق بشر زنان و مردان همجنسگرا (International Gay &amp; Lesbian Human Rights Commission) برای احیای حقوق کسانی تشکيل شده است که &zwnj;در سراسر جهان بر اساس تمایلات جنسی، گرایش جنسی، هویت جنسیتی و یا اجراگری جنسی و جنسیتی مورد تبعیض و خشونت قرار می&zwnj;گیرند. این سازمان در سال ۱۹۹۰ بنيان گذاشته شد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/08/25118#comments احمد شهيد اخبار ایران حقوق بشر حقوق بشر در ايران حقوق دگرباشان جنسی دگرباشان جنسی دگرباشان جنسی ايران Fri, 08 Mar 2013 18:59:10 +0000 news-zamaneh 25118 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/08/25116 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/08/25116" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="260" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/iran-eu-2_0.jpg?1362765486" /> </div> </div> </div> <p>اتحاديه اروپا ۹ مقام ديگر ايرانی را به دليل &quot;نقض حقوق بشر&quot; تحريم کرد.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p>به گزارش رويترز، ديپلمات&zwnj;های اتحاديه اروپا روز پنج&zwnj;شنبه ۱۷ اسفندماه گفتند نام اين مقام&zwnj;های ایرانی هفته آينده اعلام می&zwnj;شود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اين تحريم&zwnj;های جديد اتحاديه اروپا جدا از تحريم&zwnj;هايی است که بر سر برنامه اتمی ايران عليه اين کشور برقرار شده است. کشورهای غربی به برنامه هسته&zwnj;ای ايران به ديده شک می&zwnj;نگرند و معتقدند جمهوری اسلامی در پی ساختن سلاح اتمی است اما ايران اين اتهام را رد می&zwnj;کند و می&zwnj;گويد برنامه هسته&zwnj;ای آن کاملأ صلح&zwnj;آميز است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اتحاديه اروپا تاکنون ۷۸ ايرانی از جمله صادق لاريجانی، رئيس قوه قضائيه و عزت&zwnj;الله ضرغامی، رئيس صدا و سيمای اين کشور را به اتهام &quot;نقض حقوق بشر&quot; تحريم کرده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>گزارش شده است وزرای خارجه اتحاديه اروپا روز دوشنبه ۲۱ اسفند درباره تحريم مقام&zwnj;های ايرانی تصميم نهايی خود را اعلام می&zwnj;کنند. نام اين ۹ مقام ايرانی روز سه&zwnj;شنبه ۲۲ اسفند علنی می&zwnj;شود.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p>اتحاديه اروپا در حالی تصميم گرفته است ۹ مقام ايرانی را به فهرست تحريم&zwnj;ها بيفزايد که هفته گذشته سازمان ملل متحد از اعدام نوجوانان و بازداشت مخالفان در اين کشور انتقاد کرده بود</p> </blockquote> <p>اتحاديه اروپا در حالی تصميم گرفته است ۹ مقام ايرانی را به فهرست تحريم&zwnj;ها بيفزايد که هفته گذشته سازمان ملل متحد از اعدام نوجوانان و بازداشت مخالفان در اين کشور انتقاد کرده بود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>مقام&zwnj;های نظامی ايرانی که تاکنون از سوی اتحاديه اروپا به اتهام &quot;نقض حقوق بشر&quot; تحريم شده&zwnj;اند، عبارتند از: اسماعيل احمدی مقدم، فرمانده نيروی انتظامی؛ حسين الله&zwnj;کرم، رهبر انصار حزب&zwnj;الله و از افسران سپاه پاسداران؛ عبدالله عراقی، معاون نيروی زمينی سپاه؛ علی فضلی، معاون بسيج و فرمانده سابق قرارگاه سيدالشهدا سپاه در استان تهران؛ حسين همدانی، از فرماندهان سپاه؛ محمدعلی جعفری، فرمانده سپاه؛ علی خليلی، رئيس بخش پزشکی پايگاه ثارالله؛ بهرام حسينی مطلق، فرمانده قرارگاه سيدالشهدا؛ محمدرضا نقدی، فرمانده بسيج؛ محمدرضا رادان، معاون نيروی انتظامی؛ عزيزالله رجب&zwnj;زاده، فرمانده سابق نيروی انتظامی تهران؛ حسين ساجدی&zwnj;نيا، فرمانده نيروی انتظامی تهران و حسين طائب، فرمانده سابق بسيج و معاون سپاه.</p> <p>&nbsp;</p> <p>مقام&zwnj;های دستگاه قضايی که مورد تحريم قرار گرفته&zwnj;اند نيز عبارتند از: حسن شريعتی، رئيس قوه قضائيه مشهد؛ قربان&zwnj;علی دری نجف&zwnj;آبادی، دادستان سابق کل کشور؛ حسن زارع دهنوی معروف به حداد؛ قاضی دادگاه انقلاب؛ حجت&zwnj;الاسلام محمد سلطانی، قاضی دادگاه انقلاب مشهد؛ علی&zwnj;اکبر حيدری&zwnj;فر، قاضی دادگاه انقلاب؛ عباس جعفری دولت&zwnj;آبادی، دادستان تهران؛ محمدمقيسه، قاضی دادگاه انقلاب؛ غلام&zwnj;حسين محسنی اژه&zwnj;ای، دادستان کل کشور و سخنگوی قوه قضائيه؛ سعيد مرتضوی، دادستان تهران در زمان انتخابات؛ عباس پيرعباسی، قاضی دادگاه انقلاب؛ اميرمرتضوی، معاون دادستان مشهد؛ عبدالقاسم صلواتی، قاضی دادگاه انقلاب؛ ملک آجار شريفی، رئيس دادگستری آذربايجان شرقی؛ احمد زرگر- قاضی دادگاه تجديد نظر؛ علی&zwnj;اکبر ياسقی، قاضی دادگاه انقلاب؛مصطفی بزرگ&zwnj;نيا، رئيس بند ۳۵۰ زندان اوين؛ غلام&zwnj;حسين اسماعيلی، رئيس سازمان زندان&zwnj;ها؛ فرج&zwnj;الله صداقت، معاون سازمان زندان&zwnj;های تهران؛ و محمدعلی زنجيره&zwnj;ای، از مسئولان سازمان زندان&zwnj;ها.</p> <p>&nbsp;</p> <p>نهادها و انجمن&zwnj;های بين&zwnj;المللی مدافع حقوق بشر، ايران را به &quot;نقض مستمر حقوق انسانی شهروندان&quot; متهم می&zwnj;کند اما حکومت ايران اين اتهام را رد می&zwnj;کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/08/25116#comments اتحاديه اروپا اخبار ایران تحريم تحريم ايران از سوی اتجاديه اروپا حقوق بشر حقوق بشر در ايران نقض حقوق بشر در ايران Fri, 08 Mar 2013 13:27:04 +0000 news-zamaneh 25116 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/27/24854 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/27/24854" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="260" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/edam6_4.jpg?1361971991" /> </div> </div> </div> <p>در ادامه اعدام&zwnj;های پنهانی در زندان وکيل&zwnj;آباد مشهد، هر هفته &zwnj;دست کم ۲۰ نفر اعدام می&zwnj;شوند.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p>سازمان حقوق بشر ايران اعلام کرد، اعدام&zwnj;های پنهانی از اکتبر سال ۲۰۱۲ در زندان وکيل&zwnj;آباد مشهد از سرگرفته شده و تاکنون ادامه دارد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در گزارشی که اين سازمان منتشر کرده، آمده است، پس ازتوقفی چند ماهه به دليل فشارهای بين&zwnj;المللی، هر هفته دست&zwnj;کم ۲۰ نفر در روزهای يکشنبه و چهارشنبه اعدام می&zwnj;شوند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>طبق گزارش، در ماه&zwnj;های اکتبر و دسامبر سال گذشته ميلادی به ترتيب ۳۵ و ۵۰ زندانی اعدام شدند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>به گفته سازمان حقوق بشر ايران، اين اعدام&zwnj;ها بدون اطلاع وکيل و خانواده زندانيان صورت می&zwnj;گيرد و چند ساعت قبل از اجرای احکام خطوط تلفن زندان قطع خواهد شد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>آخرين مورد اعدام&zwnj;ها که در اين گزارش به آن اشاره شده، مربوط به روزهای ۲۲ و ۲۵ بهمن&zwnj;ماه سال جاری است.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/mahmoud-amiri-moghadam.jpg" style="width: 180px; height: 93px;" />محمود اميری&zwnj;مقدم، سخنگوی سازمان حقوق بشر ايران: آنچە در وکيل&zwnj;آباد می&zwnj;گذرد يک کشتار جمعی است. اين اعدام&zwnj;های گروهی، خودسرانە و غيرقانونی هستند که بايد متوقف شوند</p> </blockquote> <p>اتهام بيشتر اعدام&zwnj;شدگان جرايم مربوط به مواد مخدر عنوان شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>به گفته اين سازمان، يکی از اعدام&zwnj;شدگان در زمان وقوع جرم کمتر از ۱۸ سال سن داشته است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>همچنين در بخشی از گزارش آمده است، تعدادی از شهروندان افغان در ميان اعدام&zwnj;شدگان اخير بودند که در گورستان مشهد (بهشت&zwnj;رضا) همراه با ديگر اجساد دفن شده&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>پيشتر بی&zwnj;بی&zwnj;سی گزارش داده بود، اجساد پنج زندانی افغانی که در ايران اعدام شده بودند، در منطقه کلافگان ولايت تخار به خاک سپرده شدند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>بی&zwnj;بی&zwnj;سی با استناد به گفته خانواده&zwnj;ها اعلام کرد، در شش ماه گذشته حدود ۸۰ نفر از اهالی اين منطقه افغانستان، در ايران اعدام شده&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>محمود اميری&zwnj;مقدم، سخنگوی سازمان حقوق بشر ايران گفته است: &quot;آنچە در وکيل&zwnj;آباد می&zwnj;گذرد يک کشتار جمعی است. اين اعدام&zwnj;های گروهی، خودسرانە و غيرقانونی هستند که بايد متوقف شوند.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>آقای اميری&zwnj;مقدم از سازمان ملل خواسته است، فورا کميته حقيقت&zwnj;ياب به ايران بفرستد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>سخنگوی سازمان حقوق بشر همچنين از دولت افغانستان خواسته است که وضعيت شهروندان زندانی افغان در ايران را جدی&zwnj;تر پيگيری کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اعدام دسته&zwnj;جمعی و پنهانی بارها از سوی سازمان&zwnj;های مدافع حقوق بشر به&zwnj;ويژه در زندان&zwnj;های وکيل&zwnj;آباد مشهد، کارون اهواز، اروميه، قم و قزل&zwnj;حصار کرج گزارش شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>سيسيل پويلی، سخنگوی کميساريای عالی حقوق بشر سازمان ملل روز سوم بهمن&zwnj;ماه سال جاری در ژنو طی بيانيه&zwnj;ای نسبت به افزايش اعدام&zwnj;ها در ايران ابراز نگرانی کرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>احمد شهيد، گزارشگر سازمان ملل در امور حقوق بشر ايران گفته است، تا اواسط سپتامبر سال ۲۰۱۱ بيش از ۲۰۰ مورد اعدام در ايران انجام شده و تا ماه دسامبر ۲۰۱۱، ۴۲۱ مورد اعدام به&zwnj;شکل رسمی و ۲۴۹ مورد اعدام مخفيانه اعلام شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>به &zwnj;گفته احمد شهيد در سال ۲۰۱۱، ۸۱ درصد از تمامی موارد اعدام مربوط به مواد مخدر، ۴/۳ درصد محاربه و ۴/۱ درصد تجاوز بوده&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>سال ۱۳۹۰ کمپين بين&zwnj;المللی حقوق بشر در ايران نيز اسامی ۱۰۰ تن از اعدام&zwnj;شدگان زندان وکيل&zwnj;آباد مشهد را منتشر کرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/27/24854#comments اخبار ایران اعدام اعدام پنهانی حقوق بشر سازمان حقوق بشر ایران محمود امیری‌ مقدم محمود امیری‌مقدم وکیل‌ آباد مشهد وکیل‌آباد مشهد Wed, 27 Feb 2013 12:54:39 +0000 news-zamaneh 24854 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2013/02/22/24717 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2013/02/22/24717" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> فلیکس گارسیا موریون </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-motarjem"> <div class="field-label">برگردان:&nbsp;</div> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> مهدی بهلولی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="300" height="194" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/our_rights.jpg?1361563004" /> </div> </div> </div> <p>فلیکس گارسیا موربون &minus; بشریت هم اکنون با دگردیسی ژرفی در همه گستره&zwnj;های زندگی انسانی اعم از سیاست، اقتصاد، رابطه<span dir="LTR">&zwnj;</span>های اجتماعی یا باورهای دینی روبروست. اگر ما رویکرد کاستلز را بپذیریم، کانون این دگردیسی، فرآیند جهانی شدن است که شبکه جهانی وب و جریان&zwnj;های اطلاع رسانی بر آن فرمان می&zwnj;رانند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">هر دو جریان یاد شده با ویژگی نرمش&zwnj;پذیری شناخته شده&zwnj;اند، آن&zwnj;چنان که می&zwnj;توانند به شتاب، با هر دگرگونی در محیط و با هر جابه&zwnj;جایی سازگار شوند، زیرا همواره در حال تغییرند. برای وب، هیچ مرکز ویژه&zwnj;ای نیست. تنها گره&zwnj;هایی وجود دارند که هم می&zwnj;توانند تغییر کنند و هم می&zwnj;توانند رشد یابند یا ناپدید شوند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">جامعه ها- از رهگذر شبکه&zwnj;هایی که در مقیاس بزرگ درمیان&zwnj;کنش&zwnj;هستند و برداشت&zwnj;های روزانه ما را از مفهوم زمان و مکان دستخوش دگرگونی می&zwnj;سازند- به صورت شتابانی در حال پیوند با یکدیگر هستند. تا زمانی که این فرآیند جهانی شدن، زیر سایه دریافت نولیبرال از جامعه باشد، اقتصاد جریان اصلی هر سیاستی خواهد بود که از سوی دولت&zwnj;ها و همه نهادهای اجتماعی به اجرا درمی آید و تنها آن سیاست&zwnj;هایی پسندیده&zwnj;اند که موجب افزوده شدن سودهای مالی می&zwnj;شوند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;بازار آزاد، نزد همگان و در ارزیابی دستاوردهای زندگی اجتماعی، به مثابه تنها نقطه مرجع و معیارپذیرفته و به کارگرفته می شود: آزادی اقتصادی بیشتر ما، به سود همه کس و همه چیز است. یکی از بدترین پیامدهای این رویکرد فروکاستی (اقتصاد، بازار آزاد و شیوه&zwnj;های مدیریتی) این است که به جای جهانی شدن که پیوند فراگیر و همبسته&zwnj;تر میان ملت&zwnj;ها و فرهنگ&zwnj;ها را پیشنهاد می&zwnj;دهد، حذف میدان&zwnj;یافته و شکاف میان دارا و ندار را فراخ&zwnj;تر و ژرف&zwnj;تر کرده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;اکنون فقر فرهنگی، اجتماعی یا اقتصادی، حادتر از سی سال پیش شده که فرآیند جهانی شدن تنها گام&zwnj;های نوین خود را برمی داشت و شتاب می&zwnj;بخشید.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;این نتیجه بدبینانه، با ارزیابی پیش&zwnj;تر لیوتار از شرایط پسامدرن سازگار است. حتی پاره&zwnj;ای گرایش&zwnj;ها که لیوتار در جامعه&zwnj;های فن&zwnj;سالار پیشرفته شناسایی کرد، نه تنها رنگ نباخته&zwnj;اند که اغلب در زندگی اجتماعی کنونی، ژرف&zwnj;تر از سال ۱۹۷۹ ریشه &zwnj;دوانده&zwnj;اند که لیوتار توصف سنجش&zwnj;گرانه&zwnj;اش را منتشر ساخت. من در اینجا- هم راستا با هدف این نوشته- تنها به دو ویژگی اشاره می&zwnj;کنم: نخست این&zwnj;که کارکرد و کارایی، همچون سنجه رفتار فردی و اجتماعی، جای دلیل&zwnj;آوری را گرفته و به دانش، در حد چیزی درخور کالاهای اصلی در بازار&zwnj;های اقتصادی جنبه تجاری داده شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;دوم این&zwnj;که مردم در پذیرش برداشتی از انسانیت هم&zwnj;چون یک کل &quot;فراروایت ها&quot; دچار مشکل شده&zwnj;اند و به این گرایش دارند که تنها به دریافت&zwnj;های شخصی از کنش انسانی توجه کنند. دریافت&zwnj;هایی که هرکسی با نگرش کوته&zwnj;بینانه و محدودش تایید می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;رشد چشم&zwnj;گیر سازمان&zwnj;های غیردولتی در سال&zwnj;های گذشته می&zwnj;تواند نمونه خوبی از این رویکرد کوته&zwnj;بینانه به دشواره&zwnj;های نوع انسان ارزیابی شود: مردم بیشتر در همیاری با سازمان&zwnj;های کوچکی احساس راحتی می&zwnj;کنند که روی هدف های بسیار ویژه و جزیی متمرکزند. از همین رو، سازمان&zwnj;های خصوصی ، خیریه و غیرانتفاعی، جای برنامه&zwnj;های فراگیر و سامان یافته&zwnj;تر دولت رفاه را گرفته&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">آنچه ما در این دو دهه گذشته بدست آورده&zwnj;ایم، بازار جهانی بزرگی است که هر کسی و هر چیزی به کالایی نهفته و آماده خرید و فروش در بازار کرده است. بازاری که به پاس شبکه جهانی وب در طول ۲۴ ساعت برای خریداران سراسر جهان گشوده می&zwnj;ماند؛ خریدارانی که آرزوی سود هر چه بیشتر را دارند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;نرخ رشد کارگران مهاجر، زندگی و کار در شرایط فرو بشری، افزایش تجارت زنان و بردگی سفید یا فزونی بهره&zwnj;کشی از کودکان در بسیاری از کشورهای جهان، به غایت نفرت&zwnj;انگیز و زشت ترین پیامد این گرایش&zwnj;هاست. در همین هنگام آنچه ما داریم از دست می دهیم، پاره&zwnj;ای ارزش&zwnj;های مشترک است. این ارزش&zwnj;ها، آن&zwnj;گونه که هانا آرنت می&zwnj;گفت، به ما اجازه ساختن جامعه دموکراتیک مدنی را می&zwnj;دهند، جامعه&zwnj;ای که در آن می&zwnj;توانیم بدون پناه بردن به قدرت عریان، ناهمسازی&zwnj;ها را حل کنیم تا در همان زمان که تعادل میان هویت&zwnj;های فردی یا ملی&zwnj;مان را با هویت بایسته جهانی نگه می&zwnj;داریم، با همدیگر زندگی کنیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;در همایش وین در تابستان ۱۹۹۳ و پس از گفت&zwnj;وگوهای بلند و با وجود مخالفت برخی کشورها، اعلامیه&zwnj;ای امضاء شد. می&zwnj;دانید که در زبان سازمان ملل متحد، اعلامیه چیزی بیش&zwnj;تر از مجموعه&zwnj;ای اصول اخلاقی، بدون استلزام محلی و قضایی نیست که به همگی ما هدفی اخلاقی را پیشنهاد می&zwnj;دهد. در آن متن، از حقوق بشر به روشنی بسیار، به عنوان ارزشی جهانی نام برده شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در پاراگراف پنجم این اعلامیه آمده که &laquo;حقوق بشر امری جهانی، تقسیم&zwnj;ناپذیر، وابسته به هم و به هم پیوسته است. جامعه جهانی، بایستی با حقوق بشر به راه و روشی بی&zwnj;طرفانه و یکسان، در جایگاهی یکسان و با تاکیدی یکسان، برخوردی جهانی کند. با وجود آن که ارزش ویژگی&zwnj;های ملی و منطقه&zwnj;ای و پیش&zwnj;زمینه&zwnj;های دینی، فرهنگی و تاریخی باید به شمار آورده شوند، اما این وظیفه دولت هاست که بدون توجه به سامان های فرهنگی، اقتصادی و سیاسی، از همه حقوق بشر و آزادی های بنیادین پشتیبانی و دفاع کند.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این جهان&zwnj;روایی، معنایی دوگانه دارد. از یک سو، حقوق بشر پیروزی یا کامیابی است از بابت همکاری فرهنگ&zwnj;های بسیار، کشورهای بسیار و مردم بسیار در سراسر تاریخ. نوع بشر یا حقوق بشر، ساخته یا ایدئولوژی غربی نیست، گرچه ما باید همکاری برجسته تمدن&zwnj;های غربی، به ویژه از ۱۷۷۰ به بعد را بپذیریم. کاری که حقوق بشر را به فرمان&zwnj;هایی محلی&zwnj; کشاند که دولت&zwnj;ها و همچنین افراد را به آن پای&zwnj;بند می&zwnj;سازد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از سوی دیگر حقوق بشر با وجودی&zwnj;که بسیار والا و بیشینه است، یک معیار اخلاقی کمینه به شمار می&zwnj;آید که باید در سراسرجهان پاس داشته شده و عملی گردد. هیچ کشوری نمی&zwnj;تواند آن را رد کند یا حقی ویژه را به دلیل مختصات فرهنگی خود (همچون عربستان سعودی) یا شرایط اقتصادی و اجتماعی ویژه (همچون چین) زیرپا بگذارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">حقوق بشرشرطی ضروری برای زندگی انسانی و حقوقی جهانی است. یعنی نزد هر انسانی چه مرد و چه زن، آفریقایی یا اروپایی، کودک یا بزرگسال، مسلمان یا کاتولیک، مهاجر غیرقانونی یا شهروند بومی معتبر است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;پس حقوق بشر بایستی وجه مشترک ارزش&zwnj;هایی به شمار آورده شود که ما در جستجوی آن هستیم. همان ارزش&zwnj;هایی که بایسته است در کره زمین جهانی شده برپا شوند. هر کدام از ما، شهروندان جهان می&zwnj;شویم. نه از آن رو که می&zwnj;توانیم به شتاب و به آسانی از کشوری به کشوری دیگر سفرکنیم و نه از آن رو که می&zwnj;توانیم به یاری امکانات فراوان فن&zwnj;آوری نوین ارتباطات با هر کس دیگری در جهان در پیوند باشیم و نه به هیچ رو به این دلیل که می توانیم فیلم کداک بخریم، کفش ورزشی نایک به پا کنیم یا در هر کشوری از جهان، بیگ برگر مک دونالد بخوریم. ما شهروندان جهانیم، زیرا ما به راستی از حقوقی برخورداریم که همه دولت&zwnj;ها و نمایندگان&zwnj;شان (دستگاه کشوری، پلیس،ارتش ...) ناگزیرند آنها را پاس بدارند و پشتیبانی کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بدون توجه به کشوری که من در آن زاده شده&zwnj;ام، ملیتی که بر روی گذرنامه&zwnj;ام نوشته شده یا حتی این که من به کلی گذرنامه&zwnj;ای دارم یا نه، شهروندیِ جهانی و دست یافتن به حقوق بشر، کمابیش، چیز یکسانی هستند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همیشه شکاف ژرفی میان واقعیت و آرمان وجود دارد. واقعیت این&zwnj;که هم&zwnj;اکنون حقوق بشر چگونه پاس داشته می&zwnj;شود و آرمان چگونه باید پاس داشته شود، چیز دشواری است که من نمی&zwnj;توانم در این نوشته به شایستگی به آن بپردازم. هم&zwnj;چنین دولت&zwnj;ها و پاره&zwnj;ای کسان، حتی فیلسوفانی وجود دارند که جهان&zwnj;روایی حقوق بشر را به رسمیت نمی&zwnj;شناسند و در بهترین حالت، بحث&zwnj; پیرامون این حقوق را سخن&zwnj;پردازی پوچ، ایدئولوژی یا آرزواندیشی می&zwnj;شمارند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">من باز هم در اینجا نمی توانم به سنجش&zwnj;گری معمول خود در نوشته&zwnj;ها و کتاب&zwnj;های دیگرم بپردازم. در اینجا بدیهی می&zwnj;انگارم یا می&zwnj;پندارم که حقوق بشر، ارزش&zwnj;هایی هستند که ما به آنها در کمک به کودکان و به همه نیازمندیم تا شهروندان اخلاقی جهان و کشور، ملت یا جامعه خودمان شویم. این حقوق می&zwnj;توانند ما را یاری کنند تا آن گونه که بایسته و شایسته است به توضیح برخی از مسئله&zwnj;های پیچیده&zwnj;ای بپردازیم که جامعه&zwnj;های نوین با آنها روبرویند.</p> <p dir="RTL">این همان کار چالش&zwnj;برانگیز پاره&zwnj;ای کنشگران حقوق بشر است که از این مساله پرده برداشته تا بدانیم چگونه این ارزش&zwnj;های جهان&zwnj;روا را با زمینه&zwnj;های خاص، فرهنگ&zwnj;ها و جامعه&zwnj;های ویژه سازگار سازیم. از این رو دشواره&zwnj;ای که باید با آن رودررو شویم، این است که ما به عنوان آموزگاران و سامانه مدرسه، چگونه می&zwnj;توانیم حقوق بشر را بیاموزانیم. خوشبختانه در آموزش حقوق بشر، پاره&zwnj;ای نوشته&zwnj;های ارزنده هست که من از آنها به عنوان شالوده اندیشیدن خود وام می&zwnj;گیرم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>درونمایه و فرآیند</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">نخست این که حقوق بشر، گفتار یا موضوعی نیست که ما در آموزش&zwnj; بتوانیم چنان به آن نزدیک شویم که به ریاضیات، دستور زبان، املا، تاریخ یا علوم طبیعی نزدیک می&zwnj;شویم. البته گمانی نیست که حقوق بشر، پای پاره&zwnj;ای درونمایه&zwnj;های ویژه و داده&zwnj;ها و اطلاعاتی را به میان می&zwnj;کشد که دانش&zwnj;آموزان نیازمند به دانستن آنهایند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">برای نمونه در تاریخ حقوق بشر، ما می&zwnj;توانیم به این پرسش بیندیشیم که چرا مردم گرایش دارند بر این حقوق چشم&zwnj;بپوشند، صرفا به این خاطر که برای صدها سال در بخشی از زندگی اجتماعی&zwnj;شان از آن برخوردار بوده&zwnj;اند. مردم همچنین، درکی یکسونگرانه از عملی شدن حقوق بشر دارند و به گونه&zwnj;ای رفتار می&zwnj;کنند که گویی پایمال شدن حقوق بنیادین، چیزی است که هرگز در کشور خودشان رخ نمی&zwnj;دهد و این حقوق تنها در کشورهای دیکتاتوری و فقر زده زیر پا گذاشته می&zwnj;شوند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">آموزش حقوق بشر در این معنای بسته و ویژه خود، رشته&zwnj;ای تحصیلی است هم&zwnj;چون رشته&zwnj;های دیگر در برنامه درسی مدرسه&zwnj;ها. اما تفاوت راستین هنگامی نمایان می&zwnj;شود که ما به بعد فرآیند آموزش، بعد &quot;کاردانی&quot; [<span dir="LTR">know- how</span>] بپردازیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بنا بر نگرش تقریبا تمام دانشوران و دست اندرکاران آموزشی، نمی&zwnj;توان هیچ موضوعی را بدون توجه به &quot;فرآیند فراخور&quot; جا گرفته در آن موضوع آموخت. اگر ما می&zwnj;خواهیم که کودکان&zwnj;مان ریاضیات بیاموزند، باید ریاضیات &quot;ورزیدن&quot; را هم بیاموزند. فراگیری ریاضیات (زبان، تاریخ یا فلسفه) همراه است با ریاضیات (زبان، تاریخ یا فلسفه) ورزی. گرچه می&zwnj;توان درباره مهارت&zwnj;های اندیشیدن ِ فرادست ِهمگانی سخن گفت که در هر موضوع درسی&zwnj;ای بایسته&zwnj;اند. یا این که هر رشته&zwnj;ای مهارت&zwnj;های خود را دارد و اگر شما آنها را در ذهن خود پرورش ندهید، تنها به صورتی طوطی&zwnj;وار خواهید آموخت.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این &quot;ورزیدن&quot; برای یاددهی و یادگیری ضروری است. آنچه که تفاوتی راستین میان دیگر رشته&zwnj;ها و حقوق بشر پدید می&zwnj;آورد، حقوق بشر &quot;ورزیدن&quot; است که کاری توان&zwnj;فرسا و بسیار پیچیده برای هم آموزگاران و هم شاگردان به شمار می&zwnj;رود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این کار، به درآمیختگی و پای&zwnj;بندی شخص به مثابه یک کل نیاز دارد. آن چنان که فرد بتواند از نظر سیاسی، هشیار و پاسخگو شود و برای درگیر شدن با کنش سیاسی و اجتماعی آماده. آموزش حقوق بشر، آموزشی است نزدیک به آموزش اخلاقی و باید با دشواره&zwnj;هایی بسیار همانند چیزهایی که آموزشگران اخلاقی در پی پاسخ گفتن به آنهایند، دست و پنجه نرم کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;یکی از چالش&zwnj;برانگیزترین جنبه&zwnj;های حقوق بشر و جنبه جداکننده&zwnj; آن از دیگر موضوعات این است که این حقوق، امتیازهایی قانونی یا اخلاقی نیستند که مقامات به مردم ببخشند، واگذار کنند، یا بدهند. حق بخشیده شده، حقی راستین نیست. تنها کسانی که به دفاع از حقوق خود بر می&zwnj;خیزند تا مقامات را ناگزیر از به رسمیت شناخته&zwnj;شدن، پشتیبانی یا احترام به این حقوق سازند، تنها همین کسان از این حق برخوردارند؛ آن هم تا زمانی که برای کسب این حقوق به مبارزه ادامه می&zwnj;دهند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مقامات همواره آماده&zwnj;اند این حقوق را به فراموشی بسپارند و پایمال کنند. تلاش برای کسب این حقوق، رهیافتی فردگرایانه نیست: مبارزه برای حقوق پایه و بنیادین، همواره کرداری همیارانه و گروهی بوده است که در آن یاری همدیگر، نقشی سرنوشت&zwnj;ساز بازی می&zwnj;کند. حقوق ما با وظایف&zwnj;مان در قبال مردم دیگر و جامعه به عنوان یک کل برخورد می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به هر صورت، پای&zwnj;بندی شخصی برای هر کدام از ما، پیمانی است که نباید از زیر آن شانه خالی کنیم. گاهی از آن رو که ما در شرایط بسیار ویژه ای هستیم، همچون مردمی که از شکنجه حکومت&zwnj;های دیکتاتوری در رنجند؛ گاهی به این دلیل که افراد و گروه&zwnj;هایی ویژه مثل کودکان، بیماران علاج&zwnj;ناپذیر یا آنها که فلج هستند، نمی&zwnj;توانند از قدرت لازم برای دفاع از خودشان برخوردار باشند. باری، در همه این حالت&zwnj;ها، یاری بخشیدن نمی&zwnj;تواند بیش از اندازه&zwnj; مورد نیاز ادامه یابد. هدف باید این باشد که یاری&zwnj;شوندگان، هم&zwnj;چون کارگزارانی اخلاقی و شهروندانی نیرومند و آماده برای دفاع از حقوق خویش، خویشتن را دوباره بازیابند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;هدف آموزش حقوق بشر، توانمند سازی دانش&zwnj;آموزان است. یعنی همه آنچه را که برای پرورش یا رشد خود نیاز دارند به عنوان دست&zwnj;اندرکاران کوشای زندگی خود و همچون شهروندانی که توانایی دریافتن حقوق خویش را دارند، در اختیار داشته باشند تا حقوق نوینی را که اینک گذرا و آشفته&zwnj;اند، گسترش دهند و مقامات را وادار سازند تا این حقوق را به رسمیت شناخته و محترم بشمارند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;پیش از هر چیز، کودکان باید مهارت&zwnj;های اندیشگی ِ فرادست ِسنجشگرانه و آفرینشگرانه را فراگیرند تا بتوانند با دقت به خود و جهان پیرامونشان بنگرند. وارسی و انتقاد کنند و برپایه نقد منطقی و گواه آزمون&zwnj;پذیر، به شایستگی به داوری بنشینند و پس از آن جایگزین&zwnj;های تازه برای حل دشواره&zwnj;هایی پیشنهاد دهند که در کنش&zwnj;هایشان با آنها دست به گریبانند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;این ابعاد شناختی، هنگامی در ذهن پرورانده می&zwnj;شوند که دانش آموزان در کلاس درس و در یک گفت و شنود باز، جدی و همیارانه با همکلاسی&zwnj;ها یا آموزگاران خود، فرصت گفت&zwnj;و&zwnj;گو درباره همه پرسش&zwnj;های همبسته با حقوق بشر را بیابند. دیویی، سخت بر پیوند میان آموزش و پرورش، مهارت&zwnj;های اندیشگی و دموکراسی پای فشرده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">نمونه تازه&zwnj;تر این پافشاری، به تاکید فریره بر نیاز به دانشی بر می&zwnj;گردد که به گفته او تنگدستان را در دمکراسی توانمند می&zwnj;سازد. لیپمن در برنامه درسی اجباری، درخواست حضور فلسفه را دارد تا در کلاس درس- که به خاطر حضور پرسشگران پایبند به دموکراسی دگرگون شده- مهارت های اندیشگی را پرورش دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;دوم این که دانش&zwnj;آموزان باید برخی از ابعاد عاطفی ویژه را هم پرورش دهند. ابعادی که در پیگیری برنامه&zwnj;های خودشان و حقوق بشر، سنگ زیربنای توانمندی انسان&zwnj;هاست. پاره ای دانشوران کنونی از جمله لیکوتا و رست، بیشتر چنین می&zwnj;پسندند که در اینجا از منش&zwnj;پروری [<span dir="LTR">character education</span>] سخن بگویند. من هم تا اندازه&zwnj;ای با آنها همراه خواهم بود، دست&zwnj;کم به این دلیل که گونه&zwnj;ای شهروند اخلاقی که من در این نوشته جست&zwnj;و&zwnj;جو می کنم، نیازمند داشتن منشی نیک و نیرومند است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ما این منش را باید نه به سان هویت شخصی پایدار و روشن، بلکه همچون خوشه&zwnj;ای از ویژگی&zwnj;ها در برخی رابطه&zwnj;های همتراز شده [<span dir="LTR">homeostatic</span>] با یکدیگر دریابیم. چنین منشی، خودشناسی درست همراه با خویشتن باوری را دربر</p> <p dir="RTL">می&zwnj;گیرد. صفت&zwnj;هایی که در اینجا می&zwnj;آید، سیاهه&zwnj;ای فراگیر از ویژگی&zwnj;های شخصی نیست. این به معنای آگاه بودن از محدودیت&zwnj;ها و امکانات ما، توانایی&zwnj;ها و ناتوانایی&zwnj;هایمان و تلاش برای پیوند همه اینها به همدیگر و ساخت شخصیتی قرص و متعادل اما به اندازه کافی نرمش&zwnj;پذیر است تا با شرایط ناپایدار سازگار شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همچنین دلیری و نیرومندی یا دلاوری، همان بنیاد رفتار اخلاقی را دربرمی&zwnj;گیرد که در بسیاری از فیلسوفان از افلاطون(دلیری) تا ماکیاول (فضیلت)، اسپینوزا (کشش و کوشش) و نیچه (خواست قدرت) می&zwnj;تواند یافت شود. دلیری، کیفیتی است که کودکان را توانا می&zwnj;سازد تا بدون ترس، با دشواری&zwnj;ها و خطرها رویارو شوند و برپایه باورهای خودشان، با وجود خرده&zwnj;گیری و فشار هم سن و سالان و دیگران رفتار کنند. دلیری، سخت با ویژگی چالشگر حقوق بشرهمبسته است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;یکی دیگر از شاخه&zwnj;های بسیار مهم ابعاد شخصیتی پایه برای آموزش حقوق بشر، ابعادی هستند که زیر عنوان توانایی&zwnj;های اجتماعی یا شخصیت اجتماعی نام&zwnj;گذاری می&zwnj;شوند. همدلی، توانایی بیرون خزیدن از پوست خودمان و رفتن به درون دیگری است؛ مردم باید ظرفیت نگاه از چشم&zwnj;اندازهای گوناگون را بپرورانند. ظرفیت نگریستن شرایط از دیدگاه کسان دیگر و تلاش برای سهیم شدن در احساسات آنها را داشته باشند. باید بتوانند برای همدلی توانا باشند، نه تنها همدلی با بستگان و دوستان نزدیک، بلکه با مردمی که برای نخستین بار آنها را می&zwnj;بینند. بیش از همه، با آنانی که از خشونت دیگران یا خود ما در رنجند یا همدلی با کسانی که دور از آنها می&zwnj;زیند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از توانایی&zwnj;های اجتماعی دیگر، یکی هم گشودگی است. یعنی پذیرا بودن در برابر اندیشه&zwnj;های نوین و نگرش&zwnj;ها و دیدگاه&zwnj;های گوناگون. دیگری رواداری است که بسیار فراتر از ظرفیت برتافتن و سهیم شدن در دلبستگی&zwnj;ها و دل&zwnj;نگرانی&zwnj;های دیگران می&zwnj;رود،همچنین فراتر از شریک شدن در رویکردهای مثبت برای باورهای ذهنی و کردارهایی که با باورها و کردارهای خود ما متفاوتند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به سخن دیگر، این گرایشی است به چنین نگاهی که اختلاف و گوناگونی، پرمایگی اجتماعی و شخصی است. یکی دیگر صمیمیت است، یعنی آمادگی برای دوست داشتن بهروزی دیگران و دل نگران دردهایشان بودن و در پایان، همبستگی و خوی همیارانه است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همه این نگرش&zwnj;های اجتماعی، بنیادی پی می&zwnj;ریزند برای عملی ساختن حقوق بشر. من با آنانی همداستانم که می&zwnj;پذیرند حقوق بشر،همه جا تنها به حقوق شخصی پرداخته است و از این رو سخت است که درباره حقوق جامعه و گروه&zwnj;های قومی و حقوق ملت سخن بگوییم مگر در جاهایی که مسئله درست برمی&zwnj;گردد به گروهی ویژه (کولی&zwnj;ها، زنان، کودکان و...) که کمبودی در به کاربستن حقوق&zwnj;شان وجود دارد. یا حتی بدتر، همین دلیلی است که چرا حقوق آنها زیر پا گذاشته می&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">با وجود این، ما برای حقوق تک تک افراد هر گروه مبارزه می&zwnj;کنیم، همان&zwnj;گونه که در ماده نخست اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده است. این گفتاری است که بحث بلندی را می&zwnj;طلبد و من در این نوشته کوتاه نمی&zwnj;توانم به آن بپردازم. به ویژه در نمونه اسپانیا که برخی از مردم باسک، به حمله&zwnj;هایی تروریستی دست می&zwnj;زنند و کارشان را با عنوان دفاع از حقوق ملت باسک توجیه می&zwnj;کنند. به هر رو، حتی اگر ما از حقوق شخصی سخن بگوییم، این حقوق تنها درجامعه&zwnj;ای معنادارند که هر کس دیگری، از همان حقوقی برخوردار باشد که ما برخورداریم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;این بعد اجتماعی حقوق بشر، سه جنبه گوناگون دارد. نخست این که حقوق همواره مسئله&zwnj;ای است اجتماعی. از آن رو که شما به عنوان عضوی از اجتماع یا کشوری که حقوق شما را به رسمیت می&zwnj;شناسد و محترم می&zwnj;شمارد، از آن حقوق برخوردارید و سراسر زندگی اجتماعی، برابر با همین حقوق سازمان&zwnj;دهی می شود. به همین دلیل است که مبارزه برای حقوق شخصی، همواره به دگرگونی&zwnj;های اجتماعی&zwnj;ای می&zwnj;انجامد که بر هر عضو گروه اثرگذار است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">دوم این که حقوق شما، معنادار است، اگر مردمی که از همان حقوق شما برخوردارند، آن را به رسمیت بشناسند. حقوق شما، آنجا که حقوق مردم دیگر آغاز می&zwnj;گردد، پایان نمی&zwnj;پذیرد. بلکه درست برعکس، حقوق شما و آنها در پیوندی ناگسستنی و ژرف به همدیگر می&zwnj;رسند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سوم این که، حقوق در دوری &quot;باطل&quot; وظایفی را به دنبال دارد. آن چنان که شما هرگز نمی&zwnj;توانید بگویید که نخستین کدام است. همان&zwnj;گونه که در ماده ۲۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده است : &quot;هر کس، تنها در برابر جامعه&zwnj;ای وظیفه دارد که رشد آزاد و همه جانبه شخصیت او را امکان&zwnj;پذیر می&zwnj;سازد.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;برای پرورش این ابعاد یا رویکردهای شناختی و عاطفی در دانش&zwnj;آموزا&zwnj;ن&zwnj;مان- و در خود ما آموزگاران- به دو نکته بسیار مهم نیازمندیم. نخست این که ما باید برای دانش&zwnj;آموزان، فرصت رفتارکردن، همچون کنشگران خودسامان اخلاقی را در هر کار زندگی فراهم آوریم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;بدبختانه، در سامانه آموزشی معمول ما شرکت فعال دانش&zwnj;آموزان چندان باب نیست. سامانه آموزشی، بیشتر توجه&zwnj;اش را به صادر کردن ارزش&zwnj;ها و شناخت جامعه به دانش&zwnj;آموزان متمرکز می&zwnj;کند. ارزش&zwnj;ها و شناختی که می&zwnj;پندارد ارزش انتقال دادن دارند و در فرآیند یادگیری، تنها مشارکت فعالی را از دانش آموز می&zwnj;خواهد که همه اینها را دریابد و جذب کند، نه هیچ چیز دیگر.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">آموزگاران و مدیران، سرپرستان آموزشی و روی هم رفته جامعه، چنین می&zwnj;اندیشند که کودکان و نوجوانان، شایستگی شرکت در طرح&zwnj;ریزی سیاست&zwnj;های مدرسه و عملی ساختن آنها را ندارند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;از سوی دیگر، درست مانند آموزش اخلاق، در آموزش حقوق بشر نیز کودکان از آنچه ما انجام می&zwnj;دهیم، بیشتر می&zwnj;آموزند تا از آنچه می&zwnj;گوییم. آنها به هیچ رو خوش نمی&zwnj;دارند که همیشه و همه جا پند و اندرز بشنوند. از چشم&zwnj;انداز آموزش اخلاقی نیز، هر چه اخلاق به کودکان و جوانان می&zwnj;گوید، به درد نخور است. آنها به دقت گوش می&zwnj;دهند، حتی اگر هنگام پند و اندرز شما جان&zwnj;شان از سخنان شما به لب رسیده باشد. اما به آن&zwnj;چه شما می&zwnj;گویید توجه درستی ندارند و همه اندرزهای شما را از یک گوش شنیده و از گوش دیگر بیرون می&zwnj;کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">حتی بیشتر آنها می&zwnj;توانند با اصول حقوق بشر هم&zwnj;داستان شوند، اما چیز بیشتری از تکرار گفتار اخلاق رسمی و همگان نمی&zwnj;پذیرند. کودکان آن الگوهای رفتاری را برخواهند گرفت که همانندند با الگوهای رفتاری بزرگسالانی که با آنها زندگی می&zwnj;کنند. شرایط مورد نیاز برای آنها که حقوق بشر را درونی سازند و آنها را همچون استاندارد اخلاقی رفتارهایشان برگزینند، این است که دریابند ما، آموزگاران و در کل بزرگسالان، در زندگی روزمره مان از آن استانداردهای اخلاقی، پیروی می&zwnj;کنیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;<strong>ساخت&zwnj;شکنی برنامه درسی </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;حقوق بشر گردآیه&zwnj;ای از ارزش&zwnj;هایی است که همه، در سرتاسر جهان همچون سنجه&zwnj;ای اخلاقی در کنش&zwnj;های اجتماعی،سیاسی،اقتصادی می&zwnj;پذیرند. این حقوق همچنین به عنوان راهنمایی برای سامانه&zwnj;های محلی پیشنهاد می&zwnj;شوند. آن&zwnj;چنان که به سان قوانین گسترش داده شوند یا به قانون&zwnj;گذاری رایج هر کشور شکل ببخشند. در گام فرجامین نیز، یک اعلامیه جهانی باید به پیمانی تبدیل گردد که پس از امضاء از سوی شماری از کشورها برای هر کس و هر کشوری الزامی شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;این سخن بدین معنا نیست که این الزام&zwnj;ها به راستی در رفتار اجتماعی و فردی یا در رویدادها و کارکردهای بنیادهای خصوصی و همگانی نمود می&zwnj;یابند. چه بسیار زمانه&zwnj;هایی که تحقق نویدهای درآمد اعلامیه جهانی با شکست روبرو می&zwnj;شود و زیرپا گذاشتن حقوق بنیادین قاعده&zwnj;ای فراگیر است. همه ما دیده&zwnj;ایم که مردم - به ویژه کسانی که در جامعه، برخوردار از شغلی دولتی یا در جایگاه قدرتند- تنها از حقوق بشر دم می&zwnj;زنند و آن را همچون ابزاری برای پیشبرد هدف&zwnj;هایی بسیار دور از هدف&zwnj;هایی به کار می&zwnj;گیرند که در آرمان های اعلامیه ۱۹۴۸ گنجانده شده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این کار در سیاست خارجی سراسر جهان کاری همیشگی است. نمونه برجسته آن آمریکا است که حقوق بشر را به کار می&zwnj;گیرد تا اعمال محدودیت&zwnj;ها بر کوبا را توجیه کند و آن هنگام که پای داد و ستد با چین و عربستان سعودی به میان می&zwnj;آید، سراسر آن را به فراموشی می&zwnj;سپارد. گزارش&zwnj;های سالیانه از بنیادهای مستقل ، همچون دیده بان حقوق بشر یا عفو جهانی، چهره زشتی از پیاده کردن حقوق بشر را جلوی دیدگان ما می&zwnj;گذارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;به هر رو این ناهم&zwnj;سازی میان ارزش&zwnj;هایی که مردم در گرامیداشت و ارج نهادن به آنها سخن&zwnj;ها می<span dir="LTR">&zwnj;</span>گویند و سنجه اخلاقی که آنها در سرتاسر زندگی&zwnj;شان پی می&zwnj;گیرند، تنها مسئله همه آنانی نیست که در جایگاه قدرتند. این ناهمسازی&zwnj;ای است که در هر بنیاد اجتماعی و کمابیش هر انسانی رخنه می&zwnj;کند و همه را فرامی&zwnj;گیرد. حتی آنهایی که مسئولیت&zwnj;های ویژه آموزشی را پذیرفته&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;ما وظیفه داریم تا اصول و جهت&zwnj;های پیمان حقوق کودکان را دنبال کنیم و این همان چیزی است که ما در زبان تایید می&zwnj;کنیم و به دانش&zwnj;آموزان&zwnj;مان آموزش می&zwnj;دهیم اما با نظم و سامان بسیار بدی هیچ&zwnj;کدام از کودکان را وارد پهنه عمل نمی&zwnj;سازیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;گاهی ما با توجیه پاره&zwnj;ای کنترل&zwnj;های بی&zwnj;ضرر، این حقوق را نادیده می&zwnj;گیریم؛ باردیگر هنگامی که می&zwnj;اندیشیم این حقوق، آن چنان که باید و شاید مهم نیستند و بایستی به سود پرورش کودکان کنار نهاده شوند. در اینجا بایستی از &quot;کارآموزی کودکان&quot; بگویم. بدتر ازهمه، بزرگسالانی هستند که به راستی بر این باورند که کودکان نیازی به بسیاری از حقوقی که در پیمان نامه حقوق کودک آمده است، ندارند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;از دید خود دانش آموزان، این مساله آن چنان است که گویی، ما بزرگسالان به آنها می&zwnj;گوییم &quot; آن&zwnj;چنان رفتار کنید که به شما گفته می&zwnj;شود، نه آن&zwnj;چنان که ما رفتار می&zwnj;کنیم&quot;. آنها در می&zwnj;یابند که ما از آنها می&zwnj;خواهیم مسئولانه رفتار کنند و ارزش&zwnj;های اخلاقی&zwnj;ای را پاس بدارند که خود ما به آنها پای&zwnj;بند نیستیم. محتمل&zwnj;ترین پیامد این است که آنها درست مانند ما رفتار خواهند کرد و کم و بیش، همان توجه اندک ما را به حقوق بشر خواهند داشت.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">آنها خواهند دانست که این آشفتگی اخلاقی، شیوه رفتار هنجار است. شما گهگاه می&zwnj;توانید بی آنکه تعادل عاطفی&zwnj;تان آزاری ببیند، زندگی کنید. بیش از آن، از آنجا که آنها در مدرسه، انباری پر از مهارت&zwnj;ها&zwnj;ی گوناگون اندیشیدن آشنا شده&zwnj;اند و اغلب این مهارت&zwnj;ها را مانند خود ما به کار خواهند گرفت تا هر رفتاری را توجیه کنند. حتی آنهایی را که آشکارا با مهم&zwnj;ترین ارزش&zwnj;های حقوق بشرناسازگارند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این فرق<span dir="LTR">&zwnj;</span>گذاری میان برنامه درسی نهان و آشکار ما را به دراندیشیدن درباره آنچه به راستی در سیستم مدرسه به دانش<span dir="LTR">&zwnj;</span>آموزان آموخته می<span dir="LTR">&zwnj;</span>شود، وادار می&zwnj;سازد. این درنگی بر اعلامیه&zwnj;های همگانی آنچنانی یا هر شکل دیگری از آرزواندیشی نیست. اندیشیدن درباب تصمیمی است که با سیاست&zwnj;های آموزشی برگزیده دولت گرفته می&zwnj;شود و به پیاده سازی این سیاست&zwnj;ها در مدرسه توسط آموزگاران، مدیران، سرایداران، آموزشگران و همه کسانی بستگی دارد که در آموزش و پرورش رسمی با کودکان درگیرند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">آن گونه که اپل می&zwnj;گوید &quot;سیاست&zwnj;های دانش رسمی، سیاست&zwnj; همسازی&zwnj;ها یا سازش&zwnj;هاست<em>&quot;. </em>گروه&zwnj;های گوناگون و جنبش&zwnj;های اجتماعی در جامعه در کشمکش&zwnj;اند تا منافع خودشان را نگه داشته و به آنها مشروعیت ببخشند و در عین حال، سهم&zwnj;شان را از قدرت افزایش دهند. در زمانه کنونی، هنگامی که برنامه سیاسی نولیبرال، بدون مخالفت انتقادی بسیار جدی به سرتاسر زندگی اجتماعی تحمیل شده است، دلبستگی&zwnj;های کمتر نیرومند عملا به حساب آورده نمی&zwnj;شوند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مدیرگرایی و تجارت، سرمشق آموزش&zwnj;اند. همه ما شنیده&zwnj;ایم که بایستی میان مدرسه و بازار کار پیوند نزدیکی باشد و لازم است که سرمشق&zwnj;های آموزشی آن کارآموزی را گسترش دهیم که استخدام، رقابت و یکپارچگی اجتماعی، نقشی بنیادین در آن بازی می&zwnj;کند. گفتنی است که دو هدف نخست (استخدام و رقابت) در آموزش و پرورش دست بالا را دارند و رقابت، آن گونه که پیش&zwnj;بینی می&zwnj;شد، محرومیت اجتماعی را تقویت می&zwnj;کند. سسیتم مدرسه، در معرض این خطر است که جایی در آن برای اختیار کودک نماند، بلکه جایگاه کسانی را نیرومند سازد که بر کودک و آموزش&zwnj;اش چیره&zwnj;اند تا شهروندانی فرمانبردار بار آورند که به پذیرش آن برنامه درسی&zwnj; تن می&zwnj;دهند که فرمانبری و محرومیت را روا می&zwnj;دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;موضوع پیچیده&zwnj;تر خواهد بود اگر به این نکته توجه کنیم که آموزگاران و دانش&zwnj;آموزان در روابط آموزشی، پاره&zwnj;هایی برابر نیستند. دانش&zwnj;آموزان به صورتی اجباری در مدرسه حضور می&zwnj;یابند. به زبان دیگر، آنها برای آموزش چیزی ناگزیرند به مدرسه بروند که بزرگسالان دریافتن&zwnj;اش را خوب ارزیابی کرده&zwnj;اند. چنین پنداشته می&zwnj;شود که آموزگاران از دانشی برخوردارند و باید هزینه&zwnj;ای پرداخت کرد تا این دانش را به کودکان انتقال دهند. اما کودکان از همان آغاز در کودکستان یا دبستان، درمی&zwnj;یابند که تحت فشار اجتماعی و اخلاقی&zwnj;اند تا آموزش&zwnj; را جدی گرفته و آنچه که به آنها آموخته می&zwnj;شود فرا بگیرند. این رویکرد همیشگی است تا کودکان به سن ده سالگی می&zwnj;رسند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">آموزگاران، مدیران، پدران و مادران و همه بزرگسالان، به گونه&zwnj;ای به کودکان می&zwnj;گویند که آنها هستند که بهتر می&zwnj;دانند چه کاری خوب است. پس اگر کودکان می&zwnj;خواهند انسان&zwnj;هایی نیک و شهروندانی شایسته باشند، باید سفارش&zwnj;ها و راهنمایی&zwnj;های بزرگان را بپذیرند و از آنها پیروی کنند، حتی اگر چندان هم خوب سر از دستاوردهای فراوانی درنیاورند که به پاس سرسپردگی بی کم و کاست کنونی خود، در آینده ای دور به دست خواهند آورد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;با این که ما پشتیبان آزاداندیشی، آزادی بیان و نوآوری هستیم و اینها را بارمایه&zwnj;های بنیادین رشد انسانی و جامعه&zwnj;های دموکراتیک می&zwnj;دانیم، بیش از آنچه که بایسته است اندیشه پیرو، رضایت، همسانی، سرسپردگی و پذیرش اتوریته را پرورش می&zwnj;دهیم، در حالی که به آن انتقاد داریم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پیاژه در دهه بیست میلادی، برای این رهیافت آموزشی، با شرح آن که کودکان پیش از دوازده سالگی فرمانبردار دیگری هستند، پشتیبانی نظری فراهم آورد. او نیز مانند ارسطو در بیش از دوهزار سال پیش، آزاداندیشی و خردورزی را تا پس از دوازده سالگی به پس راند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">هدف خود پیاژه این بود که به کودکان کمک کند تا افرادی خودسامان باشند. در واقع، یکی از تزهای بنیادین پیاژه این بود که کودکان احساس اخلاقی عدالت&zwnj;گرای رفتار خود را در زمانی می&zwnj;پرورانند که با هم سن و سالان&zwnj;شان برخورد می&zwnj;کنند. اما او به نوعی، درست از روشی خلاف این حمایت کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در دهه های پسین، روانشناسان و آموزشگران اخلاقی، با انجام شمار چشمگیری از پژوهش&zwnj;ها، داده&zwnj;های بسنده&zwnj;ای در اختیار ما گذاشته&zwnj;اند تا دریابیم که اندیشه دگرسالار کودکان، بیشتر تحمیلی است از بزرگسالان تا ویژگی پایه&zwnj;ای برای دوره&zwnj;ای خاص از رشد کودکان.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اگر شما با کودکان، هم&zwnj;چون افرادی دگرسالار و وابسته رفتار کنید، چه&zwnj;بسا آنها سربه راه و وابسته بار بیایند. شاید این دلیلی باشد که چرا دیویی، در همان دهه بیست میلادی پای می&zwnj;فشرد که پیوند میان آموزش و پرورش و دموکراسی- و در بحث ما، حقوق بشر- چیزی نیست که باید بدیهی انگاشته شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;اگر ما در مدرسه، جدی و راستین، به آموزش حقوق&zwnj;بشر روی آورده بودیم، ساخت&zwnj;شکنی آموزش واقعی و برنامه درسی رسمی را نیز جدی و راستین پذیرفته بودیم. ما با باسیل برنشتاین دانستیم که آموزش اجباری، فرصت&zwnj;های برابر را برای همه فراهم نمی&zwnj;آورد، زیرا برنامه درسی به گونه&zwnj;ای خاص پایه&zwnj;ریزی شده و به سود دانش&zwnj;آموزانی است که پیش زمینه&zwnj;های فرهنگی و اجتماعی&zwnj;شان با استاندارد&zwnj;هایی سازگارند که آموزگاران در ارزشیابی و برآورد فرآیند یادگیری کودکان به کارمی&zwnj;گیرند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در این برنامه درسی، تبعیضی کارساز به زیان کودکانی وجود دارد که با زبان طبقه&zwnj;های اجتماعی میانه و بالا سخن نمی&zwnj;گویند. ما هم&zwnj;چنین دریافتیم که دختران و پسران، تبعیض&zwnj;های آموزشی را درونی می&zwnj;سازند، زیرا مدرسه، همان شرایط زن ستیزانه&zwnj;ای را بازمی&zwnj;آفریند که در جامعه اثرگذارند، بی آنکه مهم باشد که ما تا چه اندازه به دلبستگی خودمان به برابری جنسیتی پایبند بمانیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">و برای نمونه سوم، دانستیم که همواره از همیاری و مشارکت در آموزش به به و چه چه کرده&zwnj;ایم اما دانش آموزان&zwnj;مان را با کارهای فردی، ارزشیابی نموده و نمره داده&zwnj;ایم. در واقع ما بیشتر به رقابت میدان می&zwnj;دهیم و در چارچوب افسانه&zwnj;های اجتماعی بنیادی جامعه های نولیبرال، دست به شستشوی مغزی دانش&zwnj;آموزان می&zwnj;زنیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;همه این نمونه&zwnj;ها و بسیار نمونه&zwnj;های دیگر، نشان می&zwnj;دهند که کار بردبارانه ساخت&zwnj;شکنی، سنگ&zwnj;بنای آموزش حقوق بشر است. گام بایسته برای آموزگاران این است که با صدای این حقیقت از خواب بیدار شوند که آنچنان هم که پیش&zwnj;بینی می&zwnj;شد، پایبند حقوق بشر نیستند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مهم نیست که آنها اغلب پشتیبان آگاه یا خودخواسته این ارزش&zwnj;های ناسازگار با حقوق بشر نیستند. این البته نافی این نیست که ما آموزگاران باید پاسخگوی رفتار در برابر دانش&zwnj;آموزان خود باشیم. کردارهای آموزشی خود ما از کاستی&zwnj;های زیادی رنج می&zwnj;برند، زیرا ما در جامعه&zwnj;ای زندگی می&zwnj;کنیم که در پیوندهای اجتماعی چندگانه و اغلب ناهمساز گرفتار آمده&zwnj;ایم و قانون&zwnj;های پنهانش را پذیرفته&zwnj;ایم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">گاهی ما تنها به این دلیل از این پیمان&zwnj;های اجتماعی پیروی می&zwnj;کنیم که می&zwnj;خواهیم قواعد بازی را رعایت کنیم. با این هدف تن به قانون&zwnj;های جاری می&zwnj;دهیم که نمی&zwnj;خواهیم از بازی بیرون گذاشته شویم زیرا کنار رفتن از بازی بدترین شرایط ممکن خواهد بود. گاهی اوقات نیز آن&zwnj;چنان رفتار می&zwnj;کنیم که از نظر اجتماعی از ما انتظار می&zwnj;رود: همان پذیرش هنجارهای اجتماعی سنتی بدون باریک&zwnj;اندیشی در ارزش اخلاقی&zwnj;شان.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ما کارگران فنی هستیم که کارمان را محدود به پیروی از مقررات و پیمان&zwnj;هایی می کنیم که کارگزاران رسمی، رسانه&zwnj;های همگانی یا دیگر نهادهای اجتماعی در اختیارمان می&zwnj;گذارند. ما متخصصان سنجش&zwnj;گر و نوآوری نیستیم که بر هدف&zwnj;ها و ابزارهای کردار آموزشی&zwnj;شان نیک بیندیشیم تا بدانیم اگر خواستار به جد گرفتن آموزش حقوق بشریم، ناگزیر بایستی رفتار خودسامان، سنجشگرانه و نوآورانه را گسترش دهیم و در این روند با &quot;سویه پنهان&quot; سامانه آموزشی درگیر شویم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ادامه دارد</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>منبع:</strong></p> <p><strong><a href="http://www.ffst.hr/ENCYCLOPAEDIA/doku.php?id=human_rights_and_education">F&eacute;lix Garc&iacute;a Moriy&oacute;n: Human Rights and Education</a></strong></p> https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2013/02/22/24717#comments آموزش و پرورش افلاطون انديشه زمانه حقوق بشر حقوق شهروندی ماکیاول مهدی بهلولی نیچه گارسیا موریون Fri, 22 Feb 2013 10:26:46 +0000 politics 24717 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/10/24372 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/10/24372" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="250" height="162" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/486103_412140318861530_1610608505_n.jpg?1360503042" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">منابع حقوق&zwnj;بشری در اهواز از بازداشت شماری از فعالان فرهنگی&zwnj; عرب&zwnj;زبان اين شهر از سوی نهادهای امنيتی جمهوری اسلامی ايران خبر داده&zwnj;اند.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به گزارش فعالان حقوق&zwnj;بشر در اهواز، بازداشت&zwnj;شدگان که از فعالان فرهنگی عرب&zwnj;زبان ساکن کوی ملاشيه اهواز بودند که روز جمعه ۲۰ بهمن جهت شرکت در مراسم &quot;شعرخوانی&quot; گرد هم آمده بودند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">گفته می&zwnj;شود طی روزهای اخير &nbsp;بيش از ۵۰ نفر از فعالان فرهنگی کوی ملاشيه و کوت عبدالله شهر اهواز بازداشت شده&zwnj;اند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">کوی ملاشيه و کوت عبدالله &nbsp;شهر اهواز در روزهای اخیر شاهد اعتراض&zwnj;هايی &nbsp;نسبت به تاييد حکم اعدام پنج فعال عرب اهوازی بوده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">روز چهارشنبە ۲۰ دی&zwnj;ماه (نهم ژانویە) احکام اعدام پنج فعال مدنی و فرهنگی عرب اهوازی، که پيش&zwnj;تر از سوی دادگاه انقلاب صادر شده بود از سوی ديوان عالی کشور تأييد و به خانوادە آنان ابلاغ شد<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">محمد علی عموری&zwnj;نژاد، کار&zwnj;شناس شيلات و معلم مدرسه، هاشمی شعبانی&zwnj;نژاد، دانشجوی کار&zwnj;شناسی ارشد علوم سياسی دانشگاه اهواز و دبير ادبيات عرب، هادی راشدی، کار&zwnj;شناس ارشد شيمی کاربردی و معلم، جابر آلبوشوکه، سرباز وظيفه و برادرش مختار آلبوشوکه، کارگر سنگ&zwnj;تراشی به اتهام &quot;محاربه و عمليات تروريستی&quot; به اعدام محکوم شده&zwnj;اند.</p> <blockquote><p dir="RTL">به گزارش فعالان حقوق&zwnj;بشر در اهواز، بازداشت&zwnj;شدگان که از فعالان فرهنگی عرب&zwnj;زبان ساکن کوی ملاشيه اهواز بودند که روز جمعه ۲۰ بهمن جهت شرکت در مراسم &quot;شعرخوانی&quot; گرد هم آمده بودند<span dir="LTR"> </span></p> </blockquote> <p dir="RTL">اين پنج زندانی از اعضای فعال مؤسسه علمی- فرهنگی الحوار (گفت&zwnj;وگو) بوده&zwnj;اند که در بهمن و اسفند ۱۳۸۹ دستگير شدند. به گفته خانواده اين افراد، چند روز بعد از تأييد حکم، &quot;زندانيان از زندان کارون اهواز به مکانی نامعلوم منتقل شدند<span dir="LTR">&quot;.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">هفته گذشته کا&zwnj;ترين اشتون، مسئول سياست خارجی اتحاديه اروپا از ايران خواست که اجرای حکم اعدام پنج فعال عرب اهوازی را متوقف کند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">وی با ابراز نگرانی از احتمال اجرای قريب&zwnj;الوقوع حکم اعدام اين پنج نفر گفته است که گزارش&zwnj;هايی دريافت کرده که نشان می&zwnj;دهد &quot;اين فعالان اقليت عرب ناعادلانه محاکمه و به اعتراف دروغ مجبور شده&zwnj;اند<span dir="LTR">.&quot;</span></p> <p dir="RTL">مسئول سياست خارجی اتحاديه اروپا از ايران خواسته که حقوق اقليت&zwnj;های قومی ايران از جمله پنج زندانی اهوازی را بر اساس تعهدات بين&zwnj; المللی رعايت کند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شيرين عبادی، برنده جايزه صلح نوبل و ۲۹ سازمان حقوق بشری نيز در چهارم بهمن ماه در بيانيه&zwnj;ای خواستار توقف حکم اعدام و برگزاری محاکمه عادلانه برای فعالان عرب اهوازی شده بودند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در ارديبهشت ۱۳۹۰، دست&zwnj;کم هشت عرب در اهواز اعدام شدند و در خرداد ۱۳۹۱ نيز چهار زندانی سياسی عرب، چهار فعال عرب اهوازی از جمله سه برادر به جرم &quot;محاربه و کشتن يک مأمور پليس&quot; در تظاهرات اعتراضی کوی ملاشيه اعدام شدند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سازمان&zwnj;های حقوق بشری می&zwnj;گويند که در ايران ۳۰ نفر ديگر از اعضای اقليت&zwnj;های قومی و مذهبی حکم اعدام دارند و اين احکام هنوز اجرا نشده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL">۲۶آبان ماه سال جاری وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی با صدور اطلاعيه&zwnj;ای از &quot;شناسايی&quot; و &quot;بازداشت&quot; تعدادی از افرادی که به&zwnj;گفته اين وزارتخانه &quot;با انجام چندين مورد بمب&zwnj;گذاری در شبکه&zwnj;های انرژی استان خوزستان قصد اخلال در امنيت اين استان را داشته&zwnj;اند&quot; خبر داد<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در اطلاعيه وزارت اطلاعات همچنين آمده است: &quot;مقادير قابل توجهی مواد منفجره و اقلام ارسال شده از يکی از کشورهای حاشيه&zwnj;ای خليج فارس&quot; از اين افراد به دست آمده است<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">براساس گزارش سازمان عفو بين&zwnj;&zwnj;الملل اقليت عرب زبان اهوازی در استان خوزستان همواره شکايت داشته&zwnj;&zwnj;اند که به حاشيه رانده شده و در زمينه &zwnj;های تحصيل، استخدام، مسکن، مشارکت سياسی و حقوق فرهنگی مورد تبعيض قرار گرفته &zwnj;اند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در اصل سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی ايران آمده است: &quot;رفع تبعيضات ناروا و ايجاد امکانات عادلانه برای همه، در تمام زمينه&rlm;های مادی و معنوی&quot; از وظايف دولت است و اصل نوزدهم بر &quot;حقوق مساوی مردم ايران از هر قوم و قبيله&zwnj;&zwnj;ای&quot; تاکيد دارد.</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/10/24372#comments اخبار ایران اخبار ایران اقلیت‌های قومی اقلیت‌های مذهبی اهواز تبعیض حقوق بشر خوزستان فعالان فرهنگی وزارت اطلاعات وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران Sun, 10 Feb 2013 10:29:11 +0000 Maryam 24372 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/02/04/24222 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/02/04/24222" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="302" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/shekanjeh.jpg?1360232475" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">محسن کاکارش - &quot;پاهای هاشم شعبانی را در آب جوش گذاشتند. ماموران وزارت اطلاعات از طریق كابل برق، شلنگ گاز، تسمه ماشین، لوله سبز و شوک الكتریكی این افراد را شکنجه كرده&zwnj;اند. دست&zwnj;های آنان را از پشت بستند و به سقف آویزان كردند.&quot;</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این بخشی از سخنان کمیل آلبوشوکه، پسرعموی جابرآلبوشوکه و مختار آلبوشوکه دو تن از زندانیان سیاسی عرب است که هم اکنون در زندان کارون اهواز در انتظار حکم اعدام به&zwnj;سر می&zwnj;&zwnj;برند. این دو زندانی همراه با هادی راشدی، هاشم شعبانی&zwnj;نژاد و محمدعلی عموری نژاد در ماه مه ۲۰۱۲ به اتهام اقدام علیه امنیت ملی، اقدام علیه نظام، محاربه با خدا، افساد فی الارض به اعدام محکوم شدند. به گفته بستگان این زندانیان عرب، آن&zwnj;ها به مدت هفت ماه در سلول&zwnj;های مخفی اداره اطلاعات زیر سخت&zwnj;ترین شکنجه&zwnj;ها بوده&zwnj;اند تا سرانجام وادار به اعتراف اجباری شدند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>قربانیان شکنجه</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اگرچه اطلاع رسانی در مورد نقض حقوق بشر در مناطق عرب&zwnj;نشین ایران به دلیل فشار نیروهای امنیتی طی سال&zwnj;های گذشته همواره با مشکلاتی روبه&zwnj;رو بوده است، اما فعالان حقوق بشر در ایران سالانه موارد فراوانی از بدرفتای و شکنجه زندانیان سیاسی در زندان&zwnj;های این منطقه گزارش می&zwnj;دهند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">کمیل آلبوشوکه در مورد شکنجه شدن پنج زندانی سیاسی عرب به زمانه می&zwnj;گوید: &quot;همه آنان به صورت وحشیانه شكنجه شدند به طوری كه فک و دندان&zwnj;های جابر شكسته شده و حدود ده كیلو وزن كم كرده است. مختار هم برادر ایشان با بیماری فراموشی و مشكل لرزش دست مواجه است.&quot;</p> <blockquote><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/arab1.jpg" style="width: 180px; height: 97px; float: right;" />کمیل آلبوشوکه در مورد شکنجه شدن پنج زندانی سیاسی عرب به زمانه می&zwnj;گوید: &quot;همه آنان به صورت وحشیانه شكنجه شدند به طوری كه فک و دندان&zwnj;های جابر شكسته شده و حدود ده كیلو وزن كم كرده است. مختار هم برادر ایشان با بیماری فراموشی و مشكل لرزش دست مواجه است.&quot;(تصویر: سید مختار آلبوشوکه و محمدعلی عموری&zwnj;نژاد)</p> </blockquote> <p dir="RTL">پنج زندانی عقیدتی عرب ایرانی اعلام کرده&zwnj;اند که پس از ماه&zwnj;ها شکنجه شدید، مجبور به انجام اعتراف&zwnj;های دروغین درباره دست داشتن در عملیات مسلحانه و براندازی نظام جمهوری اسلامی شده&zwnj;اند. اعتراف&zwnj;های هادی راشدی و هاشم شعبانی&nbsp; در ماه دسامبر ۲۰۱۱ در تلویزیون انگلیسی زبان پرس تی&zwnj;وی جمهوری اسلامی پخش شد<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شکنجه و اعتراف اجباری این زندانیان در هفته&zwnj;های گذشته توجهی جهانی را به سوی خود جلب کرده است، تا جایی که خوان ای.مندز، گزارشگر ویژه شکنجه در سازمان ملل در پیوند با این کنشگران عرب، ضمن ابراز نگرانی شدید خود از احکام صادره، گفته است: &quot;اتهامات پنج فرد را که در دوران بازداشت مورد شکنجه و بدرفتاری قرار گرفته&zwnj;اند و به منظور اعتراف تحت فشار بوده&zwnj;اند، نه تنها ناقض میثاق&zwnj;های بین&zwnj;المللی است که به روشنی شکنجه را منع می&zwnj;کنند، بلکه ناقض قوانین اساسی ایران است که به صراحت اعمال هرنوع شکنجه برای گرفتن اعتراف و به دست آوردن اطلاعات را ممنوع کردە است.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شکنجه این زندانیان عرب در حالی گزارش می&zwnj;شود که در آبان&zwnj;ماه سال جاری، ستار بهشتی، وبلا&zwnj;گ&zwnj;نویس، در زندان اوین به دلیل شکنجه بازجویان پلیس فضای تولید و تبادل اطلاعات نیروی انتظامی ایران (فتا) جان خود را از دست داد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">براساس گزارش&zwnj; فعالان عرب اهوازی، در سال ۲۰۱۲ نیز ناصر البوشوکه، جوان ۲۰ ساله روز پنجشنبه ۲۶ ژانویه ۲۰۱۲ در بازار نادری اهواز توسط نیروهای امنیتی ایران بازداشت شد و پس از دستگیری و انتقال به بازداشتگاه وزارت اطلاعات در اهواز، روز دوشنبه ۳۰ &rlm;ژانویه زیر شکنجه جان سپرد. همچنین محمد کعبی یکی دیگر از شهروندان عرب که در محله احمدآباد شوش از سوی نیروهای امنیتی بازداشت شده بود، روز دوم فوریه بر اثر شکنجه جان خود را از دست داد<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>اعدام نکنید</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">روز هجدهم ژانویه، این پنج زندانی سیاسی عرب به&zwnj;طور ناگهانی به مکانی نامعلوم منتقل شدند. این مسئله موجب افزایش نگرانی خانواده&zwnj;ها و نهادهای بین&zwnj;المللی حقوق بشر شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">آنان تقریباً پس از ده روز بی&zwnj;خبری، سرانجام در روز یکشنبه ۲۷ ژانویه با خانواده&zwnj;های خود تماس گرفتند. کمیل آلبوشوکه به زمانه گفت، پنچ زندانی عرب تنها چند دقیقه توانسته&zwnj;اند با خانواده&zwnj;هایشان حرف بزنند. آن&zwnj;ها گفته&zwnj;اند در زندان هستند و فعلاً حالشان خوب است، اما خانواده&zwnj;ها کماکان نگران اجرای احکام اعدام هستند.</p> <blockquote><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/arab6.jpg" style="width: 151px; height: 150px; float: right;" />کاترین اشتون (مسئول سیاست خارجه اتحادیه اروپا)، احمد شهید (گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران) و گروهی از کارشناسان مستقل این سازمان از اجرای احتمالی حکم این شهروندان عرب&zwnj;تبار ابراز نگرانی کردند. همچنین سازمان دیدبان حقوق بشر، سازمان عفو بین&zwnj;الملل، بخش حقوق بشر وزارت خارجه آلمان، شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل و 29 نهاد حقوق بشری خواهان توقف حکم اعدام این پنج زندانی سیاسی شده&zwnj;اند<em>.</em>(تصویر: هاشم شعبانی&zwnj;نژاد)</p> </blockquote> <p dir="RTL">در آخرین واکنش&zwnj;ها نسبت به وضعیت این زندانیان سیاسی، کاترین اشتون (مسئول سیاست خارجه اتحادیه اروپا)، احمد شهید (گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران) و گروهی از کارشناسان مستقل این سازمان از اجرای احتمالی حکم این شهروندان عرب&zwnj;تبار ابراز نگرانی کردند. همچنین سازمان دیدبان حقوق بشر، سازمان عفو بین&zwnj;الملل، بخش حقوق بشر وزارت خارجه آلمان، شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل و ۲۹ نهاد حقوق بشری خواهان توقف حکم اعدام این پنج زندانی سیاسی شده&zwnj;اند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">احمد شهید گفته است: &quot;غیر قابل قبول است که افراد به خاطر استفادە از حقوق خود در ارتباط با آزادی تشکل و تجمع مسالمت&zwnj;آمیز، عقیده و بیان و یا وابستگی به گروە اقلیتی و یا نهادی فرهنگی به زندان افتادە و محکوم به اعدام شوند.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به نظر می&zwnj;رسد تاکید احمد شهید به حق تجمع مسالمت&zwnj;آمیز به این دلیل است که این پنج زندانی عرب اهوازی در سالگرد اعتراض&zwnj;های استان خوزستان دستگیر شده&zwnj;اند<span dir="LTR">.</span> فعالان عرب هر سال در پانزدهم آوریل تلاش می&zwnj;کنند، گردهمایی&zwnj;هایی در اهواز برگزار کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پانزدهم آوریل ۲۰۰۵ شهرهای عرب&zwnj;نشین در اعتراض به &quot;تغییر بافت جمعیت&quot; شاهد اعتراض&zwnj;هایی بود که درپی آن ده&zwnj;ها نفر کشته و زخمی شدند<span dir="LTR">.</span> تظاهرات آن زمان پس از انتشار نامه منسوب به دفتر ریاست جمهوری اسلامی ایران مبنی بر اجرای برنامه&zwnj;هایی برای &quot;تغییر جمعیتی استان خوزستان به زیان مردم عرب بومی در مناطق عرب&zwnj;نشین استان&quot; برگزار شده بود، اما دولت ایران وجود چنین برنامه&zwnj;هایی را تکذیب کرد و نامه منتشر شده را جعلی خواند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از سوی دیگر ریتا ایزاک، کارشناس مستقل سازمان ملل در پیوند با مسائل اقلیت&zwnj;ها از دولت ایران خواسته است حکم اعدام پنج شهروند عرب را متوقف کند و در دادگاهی عادلانه که حقوق بشر (ازجمله حقوق اقلیت&zwnj;ها) مورد احترام باشد، محاکمه شوند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکوس لونینگ، کمیسر حقوق بشر دولت فدرال آلمان نیز گفته، صدور این حکم برخلاف حاکمیت قانون و &quot;کاملا غیر قابل قبول و غیر انسانی&quot; است<span dir="LTR">.</span> وی همچنین افزوده است، ایران باید حقوق بشر شهروندان خود را بدون در نظر گرفتن وابستگی&zwnj;های قومی یا مذهبی رعایت کند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پنج کنشگر عرب یادشده از اعضای گروه علمی &ndash; فرهنگی &quot;الحوار&quot; بودند. به گفته کمیل آلبوشوکه الحوار یک گروه&nbsp; قانونی در زمان ریاست جمهوری محمد خاتمی بود و مجوز داشت. از جمله فعالیت&zwnj;های این گروه بربایی جشن&zwnj;های عربی، شعر، موزیک و حتی تئاتر به زبان عربی بوده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>مملکت صاحب دارد</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">برپایه آمارها، اعدام&zwnj;ها در ایران رو به افزایش است و این امر اعتراض و نگرانی بیشتر نهادهای حقوق بشری را در پی داشته است. در پاسخ به این اعتراض&zwnj;ها، مقامات جمهوری اسلامی اجرای احکام اعدام را مسائل داخلی می&zwnj;خوانند<span dir="LTR">.</span></p> <blockquote><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/arab5.jpg" style="width: 180px; height: 104px; float: right;" />کارشناسان یکی از دلیل افزایش روز افزون آمار اعدام در ایران را ایجاد رعب و وحشت می&zwnj;دانند. رحمان جوانمردی مدافع حقوق بشر به زمانه می&zwnj;گوید: &quot;مجازات مرگ که در تقابل با حق حیات و از اصلی&zwnj;ترین حقوق یک انسان است، مجازاتی وحشیانه و ضد انسانی است که در ایران به ابزاری برای سلب آزادی و عدالت، انداختن ترس و وحشت در میان جامعە تبدیل شدە است.&quot;(تصویر: سید جابر البوشوکه و هادی راشدی)</p> </blockquote> <p dir="RTL">احمد شهید، گزارشگر ویژه سازمان ملل نیز گفته است، در سال ۲۰۱۱ بیش از ۲۰۰ مورد اعدام در ایران تا اواسط سپتامبر انجام شده و تا ماه دسامبر ۲۰۱۱، ۴۲۱ مورد اعدام به&zwnj;شکل رسمی و ۲۴۹ مورد اعدام مخفیانه اعلام شده است. به &zwnj;گفته احمد شهید ۸۱ درصد از تمامی موارد اعدام در ۲۰۱۱ مربوط به مواد مخدر، ۴/۳ درصد محاربه و ۴/۱ درصد تجاوز بوده&zwnj;اند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">کارشناسان یکی از دلیل افزایش روز افزون آمار اعدام در ایران را ایجاد رعب و وحشت می&zwnj;دانند. رحمان جوانمردی مدافع حقوق بشر به زمانه می&zwnj;گوید: &quot;مجازات مرگ که در تقابل با حق حیات و از اصلی&zwnj;ترین حقوق یک انسان است، مجازاتی وحشیانه و ضد انسانی است که در ایران به ابزاری برای سلب آزادی و عدالت، انداختن ترس و وحشت در میان جامعە تبدیل شدە است.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این فعال حقوق بشر بر این باور است که دلیل اصلی رویکرد حاکمیت در افزایش اعدام&zwnj;ها را باید در &quot;نظام دیکتاتوری&quot; و &quot;قدرت مطلقه&quot; جست&zwnj;وجو کرد. او می&zwnj;گوید: &quot;همانگونه که از زبان کسانی در داخل نظام بیان شدە است، مجازات&zwnj;های سنگین از جملە اعدام&zwnj;ها برای نمایش اقتدار است و نشان دادن اینکه، مملکت صاحب دارد. پس این مجازات ها برای پیشگیری از جرم نیست.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مقامات جمهوری اسلامی ایران اعدام را به عنوان عاملی برای پیشگیری از افزایش جرم معرفی می&zwnj;کنند، اما کارشناسان تاکید می&zwnj;کنند که اعدام&zwnj;ها تاثیری در کاهش جرم ندارند. رحمان جوانمردی ادامه می&zwnj;دهد: &quot;طرفداران اعدام در ایران که گاه اجرای آن را برای پیشگیری از جرم مطرح می&zwnj;کنند باید پاسخ دهند کە بالا رفتن آمار ارتکاب به جرایم در ایران علی&zwnj;رغم آمار فزایندە اعدام در این کشور چە توجیهی دارد؟<span dir="LTR">&quot;</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به گفته این مدافع حقوق بشر، تنوع و شکل و نحوە اعدام از پارەای جهات جایگاه منحصر به فردی به ایران دادە است<span dir="LTR">.</span> او می&zwnj;افزاید: &quot;وضعیت اعدام در ایران در&nbsp; نوع خود در جهان بی&zwnj;نظیر است، ازجمله، ایران تنها کشور جهان است که هنوز افراد زیر سن قانونی را اعدام می&zwnj;کند، تنها کشور جهان است که اعدام در ملاعام انجام می&zwnj;دهد و هنوز برای رابطه جنسی سنگسار و یا برای شرب الکل (بیش از دوبار) حکم اعدام&nbsp; صادر می&zwnj;کند، تنها کشور جهان است که احکام اعدام را در خفا اجرا می&zwnj;کند. تنها کشور جهان است که برخلاف قوانین رسمی خود کسانی را که با شکنجه مجبور به اعتراف شدەاند اعدام می&zwnj;کند.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>در همین زمینه:</strong></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/01/23/23877">پنج فعال عرب&zwnj; ایرانی در خطر اعدام</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/04/16/3280">تحولات منطقه و اعتراض عرب&zwnj;های ایران</a></p> <p dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/03/29/2866">نفت و فعالان عرب اهواز</a></p> <p dir="RTL"><a href="radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/02/05/10796">مرگ، شکنجه، بازداشت</a></p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/02/04/24222#comments احمد شهید اعدام اقلیت‌ها اهواز حقوق اقلیت‌ها حقوق بشر زندانیان سیاسی عرب محسن کاکارش حقوق انسانی ما Mon, 04 Feb 2013 21:30:23 +0000 society 24222 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2013/01/28/24028 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2013/01/28/24028" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="320" height="207" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/punishment.jpg?1359767577" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">بهنام دارایی&zwnj;زاده &ndash; دقیقاً در ۱۶۰ سال پیش، در ۲۸ ژانویه ۱۸۵۳ مارکس یادداشتی کوتاه، اما مهم و خواندنی درباره&zwnj;ی مجازات اعدام نوشت. در میان تمامی آثار و مطالب پرشمار مارکس، این یادداشت، ظاهراً تنها یادداشتی است که او مشخصاً درباره&zwnj;ی &laquo;مجازات اعدام&raquo; نوشته شده است.<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" title=""><span dir="LTR">[1]</span></a></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">مطلب کوتاه است و بهانه&zwnj;ی نگارش آن هم، انتشار گزارشی در روزنامه &laquo;تایمز&raquo; با عنوان <span dir="LTR">Amateur Hanging</span> در تاریخ ۲۵ ژانویه ۱۸۵۳ است. یادداشت مارکس به رغم کوتاهی آن به خوبی نگرش او را به مجازات اعدام، چیستی مجازات&zwnj;&zwnj;ها و دلایل مخالفت او با این مجازات، به ویژه اعدام در ملأ عام را نشان می&zwnj;دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به نظر نمی&zwnj;رسد که مارکس، به هنگام تنظیم این یادداشت، از پیش در اندیشه&zwnj;ی نگارش مطلبی درباره&zwnj;ی مجازات اعدام بوده باشد. او پیش و پس از این یادداشت چیز دیگری درباره&zwnj;ی مجازات اعدام ننوشته است و شاید اگر مقاله تایمز را نمی&zwnj;دید، به این موضوع نمی&zwnj;پرداخت.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس این یادداشت را، در لندن سه روز پس از انتشار گزارش روزنامه تایمز نوشت و چند هفته بعد، در فوریه ۱۸۵۳، در روزنامه&zwnj;ی نیویورک دیلی-&zwnj;تریبون (<span dir="LTR">New-York Daily Tribune</span>) منتشر کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این مقاله در دوره&zwnj;ای نوشته شد که مجازات اعدام در انگلستان رو به کاهش بود. (نیمه&zwnj;ی قرن نوزدهم) مطابق قانونی که تا سال ۱۸۱۵ در انگلستان، مبنای اجرای احکام اعدام بوده (<span dir="LTR">Bloody Code</span>) ۲۲۰ عنوان مجرمانه تا پایان قرن هیجدهم، مشمول مجازات مرگ می&zwnj;شدند. بیشتر این جرایم هم با هدف حفظ مالکیت خصوصی ثروتمندان و سرکوب دست&zwnj;درازی به آن تعریف شده بود. در کنار سرقت، قتل، جعل، جادوگری، خیانت، جاسوسی و.. نیز در زمره&zwnj;ی جرایمی بودند که کیفرشان اعدام بود.</p> <p dir="RTL"> <img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/marx.jpg" style="width: 300px; height: 394px; margin: 20px; float: left;" /></p> <p dir="RTL">اما شمار این مجازات&zwnj;ها، در دهه&zwnj;های نخست قرن نوزدهم، در انگلستان به طور محسوسی رو به کاهش گذاشت. در سال ۱۸۶۱ دولت انگلستان شمار زیادی از جرایم را در یک اقدام واحد از شمول مجازات اعدام خارج کرد، به گونه&zwnj;ای&zwnj; که تنها پنج جرم قتل، خیانت، جاسوسی، آتش&zwnj;زدن کارخانه&zwnj;&zwnj;&zwnj; کشتی&zwnj;سازی سلطنتی (<span dir="LTR">Arson in royal dockyards</span>) و دزدی خشونت&zwnj;آمیز دریایی، در آن سال مشمول مجازات اعدام باقی ماند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>یادداشت تایمز و پاسخ مارکس</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس مقاله&zwnj;اش را با اشاره به گزارش روزنامه تایمز آغاز می&zwnj;کند. در گزارش تایمز آمده بود که این باور وجود دارد که معمولاً بلافاصله پس از اجرای احکام &laquo;اعدام در ملأ عام&raquo;، شاهد مرگ&zwnj;هایی هستیم که بر اثر حلق&zwnj;آویز شدن، چه خودکشی و چه به طور اتفاقی &zwnj;روی می&zwnj;دهند. نویسنده&zwnj;ی تایمز، چرایی این پدیده را به تاثیر عمیق اعدام جنایت&zwnj;کاران بر اذهان بیمار و رشدنیافته&zwnj;ی این افراد نسبت می&zwnj;دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس یادداشتش را با نقل همین قول آغاز می&zwnj;کند و بلافاصله رویکرد مقاله&zwnj;نویس تایمز را به چالش می&zwnj;گیرد، با این استدلال که این برخورد، در نهایت به تمجید از آزادی&zwnj;عمل جلاد می&zwnj;انجامد و مجازات اعدام را به مثابه&zwnj;ی غایت نهایی -خواست- جامعه (<span dir="LTR">the <em>ultima ratio</em> of society</span>) معرفی می&zwnj;کند و لاجرم به آن مشروعیت خواهد داد و...</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس در ادامه&zwnj;ی مقاله&zwnj;اش، به جدولی اشاره می&zwnj;کند که دو روز قبل از نوشتن یادداشتش در&laquo;مورنینگ ادویرتایز&raquo; (<span dir="LTR">Morning Advertiser</span> ) منتشر شده بود و به تعبیر او، &laquo;منطق خونین تایمز&raquo; را به حق به چالش گرفته است. در این جدول، به مرگ&zwnj;هایی اشاره شده است که در ظرف ۴۳ روز، در سال ۱۸۴۹ گزارش شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس به استناد داده&zwnj;های همین جدول می&zwnj;گوید: همان طور که نویسنده تایمز نیز تایید می&zwnj;کند، مرگ&zwnj;هایی که در پی اعدام&zwnj;های عمومی صورت گرفته است، صرفاً شامل خودکشی&zwnj;ها نمی&zwnj;شود، بلکه مواردی از بی&zwnj;رحمانه&zwnj;ترین قتل&zwnj;ها را نیز در بر می&zwnj;گیرد. (به <a href="http://www.marxists.org/archive/marx/works/1853/02/18.htm">اصل یادداشت</a> مراجعه شود)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همین جا است که استدلال محوری مارکس، در مخالفت با مجازات اعدام مطرح می&zwnj;شود: از نگاه مارکس، مجازات اعدام در درازمدت که هیچ، حتی در کوتاه&zwnj;مدت هم قادر به جلوگیری از تکرار قتل&zwnj;ها&zwnj; در جامعه نیست. مارکس در همین یادداشت، اشاره می&zwnj;کند که مستندات تاریخی به ما می&zwnj;گویند که از زمان &laquo;قابیل&raquo; تا کنون، اجرای مجازات&zwnj;ها، نه فقط موجب اصلاح یا تنبیه آدمیان نشده است، بلکه حتی برعکس نیزعمل کرده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس در این یادداشت، یک مسئله&zwnj;ی محوری دیگر نیز پیش می&zwnj;کشد: معمولاً گفته می&zwnj;شود که یکی از اهداف اصلی مجازات&zwnj;&zwnj;ها این است که جامعه از سرنوشت مجرمان درس &zwnj;می&zwnj;گیرد. مارکس با اشاره به همین موضوع، یعنی آن&zwnj;چه که کارکرد &laquo;اصلاحی&raquo; و &laquo;ارعابی&raquo; مجازات&zwnj;ها قلمداد می&zwnj;شود، این پرسش را مطرح می&zwnj;کند که: شما چه حقی دارید تا مرا با این هدف، یعنی &laquo;ارعاب دیگری&raquo; کیفر دهید؟ کارکرد &laquo;ارعابی&raquo; مجازات&zwnj;ها از دیرباز در رژیم&zwnj;&zwnj;های کیفری مختلف لحاظ شده است و تا همین امروز نیز مدافعان پرشماری دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">روشن است که مارکس ریشه&zwnj;ی اصلی مسئله را در جایی دیگر می&zwnj;بیند و از تحلیل انتزاعی و غیرعینی وضعیت سر باز می&zwnj;زند. او در همین یادداشت، با ارجاع به نقل قولی از هگل که آن را به نوعی صورت&zwnj;بندی خشکی (<span dir="LTR">Rigid formula</span>) از آرای کانت در باب &laquo;کرامت انتزاعی انسان&raquo; می&zwnj;داند، به &laquo;ایده&zwnj;آلیسم آلمانی&raquo; حمله می&zwnj;کند که جایگاه مجرم را در حد یک اراده آزاد و خودمختار (<span dir="LTR">free and self-determined</span>) ارتقا می&zwnj;&zwnj;دهد و به این ترتیب، وابستگی مجرم را به جامعه و مقتضیات اقتصادی-اجتماعی&zwnj;اش نادیده می&zwnj;گیرد. امری که بعدها محوری اصلی جرم&zwnj;شناسی مارکسیستی شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>نگاهی به اصول حقوقی مارکسیسم </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس دانش&zwnj;آموخته حقوق بود و پدرش نیز وکیل&zwnj; دادگستری. اما با این حال، در میان آثار پرشمار مارکس، به ندرت می&zwnj;توان به مجموعه&zwnj;ای منسجم از باورها و اصول حقوقی دست یافت. &laquo;اصول حقوقی فلسفه&zwnj;ی مارکس&raquo; را باید بر پایه&zwnj;ی آموزه&zwnj;ها و اندیشه&zwnj;های بنیادی&zwnj;ترش تبیین کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از نگاه مارکس، عامل اساسی تعیین&zwnj;کننده همه آنچه که &laquo;روبنای جامعه&raquo; نام می&zwnj;گیرد، واقعیت عینی زندگی و مناسبات اقتصادی- اجتماعی برآمده از آن است. این&zwnj;ها عواملی است که زندگی فکری آدمیان، آگاهی&zwnj;ها، هنجارهای اخلاقی، ارزش&zwnj;های اجتماعی، نظام&zwnj;های قانونی و چگونگی حقوق و آزادی&zwnj;ها را تعریف می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به گفته&zwnj;ی مشهوری از خود مارکس در &laquo;ایدئولوژی آلمانی&raquo;، این گاهی آدمیان نیست که زندگی آنان را تعیین می&zwnj;کند، بلکه این زندگی و هستی واقعی آنان است که آگاهی انسان&zwnj;ها را شکل می&zwnj;دهد. از این نگرش، حقوق بشر و تمامی موازین و ملاحظاتی که در آن تعریف شده است، یکسر باید محصول تاریخ و مبارزاتی باشد که برای آن صورت گرفته است. هیچ مجموعه&zwnj;ی منسجمی از حقوق یا آزادی&zwnj;ها را نمی&zwnj;توان &laquo;طبیعی&raquo; یا &laquo;پیشینی&raquo; معرفی کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر اساس آموزه&zwnj;های مارکسیسم کلاسیک، تنها واقعیت بنیادین و اصلی که تمامی جوامع انسانی با آن روبه&zwnj;رو بوده&zwnj;اند، شرایط مادی است که انسان&zwnj;ها در&laquo;وضع نخستین&raquo; (<span dir="LTR">The original position</span>) در آن قرار گرفته&zwnj;اند. هیچ طرح یا ایده&zwnj;ی پیشینی تعیین شده&zwnj;ای، برای انسان&zwnj;هایی که در اجتماعی عریان و بدون فرهنگ، اخلاق، ارزش&zwnj;های اجتماعی و...، یک دیگر را یافته&zwnj;اند مطرح نبوده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به تعبیر لوک فرتر، نویسنده&zwnj;ی اثری درباره&zwnj;ی اندیشه&zwnj;های آلتوسر، &quot;از نظر ماتریالیست&zwnj;ها، گفتن این که مردم ویژگی&zwnj;هایی فطری دارند که به هر کدام از ما به عنوان نوع بشر تعلق می&zwnj;گیرد، همانند: شان انسانی، حقوق، آزادی، انسانیت، تعهد و.. اسطوره&zwnj;ای فریبنده و دروغین است.&quot;<a href="#_ftn2" name="_ftnref2" title=""><span dir="LTR">[2]</span></a></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر این پایه، هیچ حق طبیعی، ذاتی یا الهی نیز نمی&zwnj;تواند وجود داشته باشد. یکایک حقوق و آزادی&zwnj;هایی که ما امروزه می&zwnj;شناسیم و از آنها دفاع می&zwnj;کنیم، حتی بنیادین&zwnj;ترین آنها که حق حیات باشد، محصول مبارزه، تاریخ و عقب راندن ساختارهای سرکوب و قدرت است. حق حیات و منع مجازات اعدام نیز نمی&zwnj;تواند از این قاعده کلی مستثنا باشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">حق حیات را ما امروز بنیادین&zwnj;ترین حق می&zwnj;شناسیم. به این معنا که سایر حقوق و آزادی&zwnj;ها، تابع تامین این حق است. اما آیا همواره این چنین بوده است؟ فرضاً در سازوکار و یک جامعه برده&zwnj;داری چگونه می&zwnj;توان از حق حیات صحبت کرد؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;از سویی دیگر، پذیرش حق حیات (در این معنایی که ما امروز می&zwnj;شناسیم) محصول عصر روشنگری و زدودن آن تصوراتی است که جان و حیات آدمی را متعلق به خداوند می&zwnj;دانست. بنابراین شکل&zwnj;گیری &laquo;مفهوم حق حیات&raquo; امری یکسر تاریخی و عینی می&zwnj;نماید و نمی&zwnj;توان با مفاهیم گنگی نظیر &laquo;کرامت ذاتی بشر&raquo; پیوندش زد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اگر به استدال&zwnj;های مارکس در مخالفتش با مجازات اعدام، بازگردیم، می&zwnj;بینیم که مارکس در آن یادداشتش هم هیچ صحبتی از &laquo;کرامت ذاتی انسا&zwnj;ن&zwnj;&laquo;، &laquo;حُرمت نفس آدمی&raquo; یا مفاهیمی از این دست نمی&zwnj;کند. در حالی که مشخصاً با مفهوم &laquo;کرامت انسانی&raquo; (<span dir="LTR">human dignity</span>) آشنا است و در همین یادداشت - آنجا که به آرای کانت ارجاع می&zwnj;دهد- به آن اشاره می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به نظر می&zwnj;رسد که از نگاه مارکس، مجازات اعدام، نخست به جهت نادیده انگاشتن بستر&zwnj;های اجتماعی-اقتصادی بروز جرم و نیز به سبب بی&zwnj;اساس بودن استدلال&zwnj;های موافقان اعدام (در کاهش شمار جرایم) غیرقابل دفاع و بی&zwnj;کارکرد معرفی می&zwnj;شود و نه به سبب کرامت یا حرمتی که گفته می&zwnj;شود انسان&zwnj;ها به طور &laquo;ذاتی&raquo; و &laquo;طبیعی&raquo; دارند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;از سویی دیگر، از نگاه مارکس، مدافعان مجازات اعدام نمی&zwnj;تواند به این پرسشِ محوری پاسخ دهند که به چه سبب، برای آنکه جامعه و مجرمان بالقوه درس بگیرند، باید از قربانی شدن مجرم و سایر افراد بهره گرفت؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">جرم پدیده&zwnj;ای اجتماعی است و مجرم هم محصول جامعه&zwnj;ای است که در آن رشد کرده است. اما جامعه، به جای آنکه مسئولیت خود را در این میانه بپذیرد، سعی دارد با معدوم کردن عامل نمادین جرم، به نوعی تطهیر خود را در ملأ عام به نمایش بگذارد. در حالی که جرم در خلأ اتفاق نیافتاده است و مجرم هم اراده&zwnj;ای مستقل نداشته است. به نظر می&zwnj;رسد که نه فقط در تحلیل جرایم منتهی به مجازات اعدام، بلکه در بررسی سایر جرایم نیز، &laquo;رد تحلیل&zwnj;های انتزاعی و مجرد&raquo; مهم&zwnj;ترین و اصلی&zwnj;ترین آموزه&zwnj;ی جرم&zwnj;شناسی مارکسیستی باشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>پانویس&zwnj;ها:</strong></p> <div> <div id="ftn1"> <p dir="RTL"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title=""><span dir="LTR">[1]</span></a> &nbsp;اصل مقاله مارکس را در این <a href="http://www.marxists.org/archive/marx/works/1853/02/18.htm">آدرس</a> می&zwnj;توانید بیابید. از مقاله&zwnj;ی مارس، برگردان&zwnj;هایی هم به فارسی در دسترس است که می&zwnj;توانید به <a href="http://www.negaresh.de/didgah/mehran_HokmeEdam.htm">اینجا</a> یا <a href="http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=8159">اینجا</a> مراجعه نماید.</p> </div> <div id="ftn2"> <p dir="RTL"><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" title=""><span dir="LTR">[2]</span></a> &nbsp;لوک فرتر، &laquo;لویی آلتوسر&raquo; برگردان: امیر احمدی&zwnj;آریان ( نشر مرکز،تهران، ۱۳۸۶) صفحه: ۲۲</p> </div> </div> https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2013/01/28/24028#comments انديشه زمانه بهنام دارایی‌زاده حق حیات حقوق بشر مارکسیسم مجازات اعدام کارل مارکس Mon, 28 Jan 2013 12:17:24 +0000 politics 24028 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/01/28/24023 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/01/28/24023" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="373" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/moshkelatemali.jpg?1359372572" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">فرشاد محمدی &ndash; طی هفته&zwnj;های گذشته، بانک تی&zwnj;سی&zwnj;اف (<span dir="LTR">TCF</span>) آمریکا حساب بانکی دست کم ۲۲ تن از دانشجویان دانشگاه مینه&zwnj;سوتا را مسدود کرد. این دانشجویان روز ۲۶ دسامبر از طرف بانک تی&zwnj;سی&zwnj;اف نامه&zwnj;ای دریافت کردند با این مضمون که حساب&zwnj;های پس&zwnj;انداز شما بسته شده است و تا یک ماه دیگر هم حساب جاری شما بسته خواهد شد.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ایالات متحده آمریکا با وضع تحریم&zwnj;های یکجانبه به بهانه مشکوک بودن برنامه هسته&zwnj;ای ایران و فشار بر اتحادیه اروپا برای اعمال تحریم&zwnj;های سنگین&zwnj;تر، مشکلات بسیاری را برای جامعه دانشجویی ایران در اروپا و آمریکا ایجاد کرده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20130125_Hamkelasi_FarshadMohammadi.mp3"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" style="width: 273px; height: 31px;" /></a></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تحریم&zwnj;هایی که قرار بود برنامه&zwnj; هسته&zwnj;ای ایران را هدف قرار دهد، پس از تحریم هایی چون <a href="http://radiozamaneh.com/society/khiyaban/2012/10/14/20655">تحریم دارو</a>، <a href="http://radiozamaaneh.biz/taxonomy/term/9167">نفت</a>، <a href="http://radiozamaneh.com/news/iran/2012/12/22/22884">صنایع کشتی&zwnj;سازی</a> و <a href="http://www.radiozamaneh.com/news/iran/2012/12/23/22918">دانشگاه صنعتی شریف</a>، این بار به طور مستقیم زندگی و تحصیل دانشجویان ایرانی مقیم ایالات متحده را هدف قرار داده است. در پیوند با این موضوع با دو دانشجوی این دانشگاه که حساب بانکی&zwnj;شان بسته شده است گفت&zwnj;وگو کرده&zwnj;ایم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سامان، دانشجوی دانشگاه مینه&zwnj;سوتا به رادیو زمانه می&zwnj;گوید: &laquo;ما اصلاً فکر نمی&zwnj;کردیم این یک اقدام گروهی باشد. فکر می&zwnj;کردیم شاید به صورت موردی یا فرد به فرد است و ممکن است در یک یا دو مورد این اتفاق افتاده باشد. برخی دوستان از چند نفر دیگر پرسیده بودند و کم کم متوجه شدند که تعداد زیادی از دانشجویان ایرانی در اینجا این نامه را دریافت کرده&zwnj;اند. حداقل ۲۲ نفر این نامه را از بانک درباره مسدودسازی حساب&zwnj;شان به همین شکل دریافت کرده&zwnj;اند و جالب است در این نامه هیچگونه توضیحی هم نداده بودند که ما چرا می&zwnj;خواهیم حساب&zwnj;تان را ببندیم. فقط گفته بودند طبق آن مقرراتی که شما هنگام باز کردن حساب، امضا کرده&zwnj;اید، ما این حق را داریم که بدون هیچ دلیلی حساب&zwnj;تان را ببندیم. اینکه حداقل ۲۲ دانشجو ایرانی در یک روز، یک نامه&zwnj; مشابه دریافت کنند، چیزی جز یک تبعیض آشکار به نظر نمی&zwnj;رسید.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در واکنش به اقدام یکجانبه&zwnj; بانک تی&zwnj;سی&zwnj;اف برای مسدودسازی حساب&zwnj;های بانکی دانشجویان ایرانی، این دانشجویان تلاش کردند تا از طریق مسئولان دانشگاه موضوع را پیگیری کنند. حامد دیگر دانشجوی دانشگاه مینه&zwnj;سوتا که حساب او هم بسته شده است در این زمینه می&zwnj;گوید: &laquo;وقتی ما دیدیم این اتفاق دارد برای تعدادی از دوستان می&zwnj;افتد، با همفکری تصمیم گرفتیم که یک کپی از نامه&zwnj;هایمان را تهیه کنیم و ایمیل بزنیم به افراد مختلفی که در دانشگاه هستند و از مراجع قانونی دانشگاه گرفته تا استادها و غیره درخواست کمک کنیم. من می&zwnj;دانم که حتی چند ایمیل و نامه به چند نفر از سناتورهای آمریکایی اینجا هم فرستاده شد و خوشبختانه برخورد دانشگاه هم خیلی مفید بود. دانشگاه هم خودش از این قضیه شوکه شده بود. چون بالاخره بانک با دانشگاه رابطه&zwnj; نزدیکی دارد و دانشگاه هیچ وقت انتظار نداشت که با دانشجویان بین&zwnj;المللی&zwnj;اش اینطور برخورد شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="https://mail.google.com/mail/u/0/?ui=2&amp;ik=ed3f34cde9&amp;view=att&amp;th=13c7cca9794b5e1b&amp;attid=0.1&amp;disp=thd&amp;realattid=f_hcgdmvpj1&amp;zw" style="width: 170px; height: 133px; float: right;" />سامان: &laquo;حداقل ۲۲ نفر این نامه را از بانک درباره مسدودسازی حساب&zwnj;شان به همین شکل دریافت کرده&zwnj;اند و جالب است در این نامه هیچگونه توضیحی هم نداده بودند که ما چرا می&zwnj;خواهیم حساب&zwnj;تان را ببندیم. فقط گفته بودند طبق آن مقرراتی که شما هنگام باز کردن حساب، امضا کرده&zwnj;اید، ما این حق را داریم که بدون هیچ دلیلی حساب&zwnj;تان را ببندیم. اینکه حداقل ۲۲ دانشجو ایرانی در یک روز، یک نامه&zwnj; مشابه دریافت کنند، چیزی جز یک تبعیض آشکار به نظر نمی&zwnj;رسید.&raquo;</p> </blockquote> <p dir="RTL">دانشگاه به ما گفت از شما حمایت می&zwnj;کنیم، داریم پیگیری می&zwnj;کنیم و با بانک هم ارتباط برقرار کردیم که چرا این اتفاق افتاده. حتی با تعدادی از دانشجویان ایرانی جلسه&zwnj;ای گذاشتند که ما رفتیم آنجا و صحبت کردیم و دغدغه&zwnj;هامان را گفتیم. آن&zwnj;ها هم اظهار تأسف کردند و قول دادند که هر کاری از دست&zwnj;شان برآید انجام&zwnj; دهند، اما در عین حال هم به ما گفتند که ما انتظار نتیجه&zwnj; آنچنانی نباید داشته باشیم و این فکر را نکنیم که به فرض بانک بیاید و ابراز شرمندگی کند و حساب&zwnj;مان را دوباره باز کند. تنها کاری که ما حس کردیم می&zwnj;توانیم انجام دهیم این بود که این قضیه را رسانه&zwnj;ای کنیم و به مردم آمریکا و مردم ایران بگوییم که چه اتفاقی دارد می&zwnj;افتد. این اتفاق هم افتاد و چندتا از روزنامه&zwnj;های آمریکایی یا یکی از رادیوهای آمریکایی این قضیه را پخش کردند که بالاخره برای اعتبار بانکی که اینجا وجود دارد این قضیه کمی سنگین خواهد بود.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>تلخی تبعیض</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر اساس آمارهای رسمی بیش از ۸۰ هزار دانشجوی ایرانی در خارج از کشور تحصیل می&zwnj;کنند. بسیاری از این دانشجویان برای پرداخت شهریه و تامین هزینه&zwnj;های زندگی به خانواده&zwnj;های خود در داخل ایران وابسته&zwnj;اند. همچنین این دانشجویان به لحاظ حقوقی نیاز به حمایت&zwnj;های دیپلماتیک از جانب ایران دارند. این موضوع آنجا وخیم&zwnj;تر می&zwnj;شود که ایران در آمریکا سفارتی ندارد. صرافی&zwnj;هایی که خدمات ارزی به دانشجویان مقیم آمریکا ارائه می&zwnj;دهند به دلیل تحریم&zwnj;ها ناچارند از طریق بانک سومی در کشوری جز آمریکا اقدام به انتقال ارز کنند که این موضوع کارمزد انتقال ارز را چندبرابر می&zwnj;کند؛ آن هم در شرایطی که نسبت نرخ دلار به ریال به دلیل سقوط بازار ارز ایران به شدت افزایش پیدا کرده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این اما همه ماجرا نیست. دانشجویان و خانواده&zwnj;های آنان که با مشقت بسیار هزینه زندگی و تحصیل را فراهم می&zwnj;کنند با رفتار تبعیض&zwnj;آمیز برخی بانک&zwnj;ها روبه&zwnj;رو می&zwnj;شوند. پیشتر بانک اچ اس بی&zwnj;سی و حتی آر چ بی&zwnj;مالزی خدمات به دانشجویان ایرانی را متوقف کرده بودند و اینک بانک تی&zwnj;سی&zwnj;اف به همین منوال حساب ۲۲ دانشجوی ایرانی را بسته است. حامد در این زمینه می&zwnj;گوید: &laquo;مشکل اینجا بود که وقتی ما از بانک سئوال کردیم که دلیل اینکه شما حساب&zwnj;های ما را می&zwnj;بندید چیست، آن&zwnj;ها از جواب دادن طفره رفتند و هرچقدر ما اصرار کردیم که چرا شما این کار را کردید، آن&zwnj;ها بیشتر طفره رفتند و تقریباً هیچ دلیلی به ما ارائه ندادند و این قضیه کمی برایمان مشکوک بود. درست است که بانک به لحاظ حقوقی این حق را دارد، ولی تا زمانی که مشتری کار غیر قانونی انجام ندهد، (<span dir="LTR">Transaction</span>) معامله غیر قانونی نداشته باشد، این اتفاق نمی&zwnj;افتد. اینکه این بانک می&zwnj;آید حساب بانکی تعداد زیادی از دانشجویان مربوط به یک کشور خاص را می&zwnj;بندد، پیش از اینکه از نظر اقتصادی یا در زندگی روزمره دانشجویان بخواهد مشکل ایجاد کند، آن حس اعتماد به&zwnj;نفس&zwnj; و همین طور شخصیت&zwnj; آنها را به&zwnj;عنوان یک انسان زیر سئوال می&zwnj;برد. این ادعا که آن&zwnj;ها با بقیه هیچ فرقی ندارند، زیر سئوال می&zwnj;رود و ما احساس کردیم به گونه&zwnj;ای، حالا نمی&zwnj;توانم بگویم این عمل نژادپرستانه است، ولی می&zwnj;توانم به یقین بگویم که ما حس کردیم با بقیه دانشجویان متفاوت هستیم و داریم به خاطر مسائل دیگر و شاید به خاطر مشکلات سیاسی و غیره تاوان پس می&zwnj;دهیم.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>تفتیش حریم خصوصی</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بانک تی&zwnj;سی&zwnj;اف بر اثر پیگیری&zwnj;های دانشجویان پرسش&zwnj;نامه&zwnj;ای برای آنها فرستاده که به گفته دانشجویان ایرانی دانشگاه مینه سوتا به طور مشخص به &laquo;تفتیش حریم خصوصی&raquo; آنها شباهت داشته است. این موضوع در بانک تی&zwnj;سی&zwnj;اف محدود نبوده وحتی در بانک&zwnj;های بزرگتری که دانشجویان تلاش&zwnj;داشته اند در آن حساب باز کنند هم روی داده است.</p> <blockquote><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/moshkelat2.jpg" style="width: 180px; height: 133px; float: right;" />حامد: &laquo;به ما گفتند که ما انتظار نتیجه&zwnj; آنچنانی نباید داشته باشیم و این فکر را نکنیم که به فرض بانک بیاید و ابراز شرمندگی کند و حساب&zwnj;مان را دوباره باز کند. تنها کاری که ما حس کردیم می&zwnj;توانیم انجام دهیم این بود که این قضیه را رسانه&zwnj;ای کنیم و به مردم آمریکا و مردم ایران بگوییم که چه اتفاقی دارد می&zwnj;افتد. این اتفاق هم افتاد و چندتا از روزنامه&zwnj;های آمریکایی یا یکی از رادیوهای آمریکایی این قضیه را پخش کردند که بالاخره برای اعتبار بانکی که اینجا وجود دارد این قضیه کمی سنگین خواهد بود.&raquo;</p> </blockquote> <p dir="RTL">سامان درباره این پرسش&zwnj;نامه می&zwnj;گوید: &laquo;پس از فشارهایی که آوردیم بانک یک قدم عقب نشست و قول همکاری داد و گفت ما به صورت فرد به فرد بررسی می&zwnj;کنیم که ببینیم مشکل این حساب&zwnj;ها چه بوده. پرسش&zwnj;نامه&zwnj;ای برای هرکدام از بچه&zwnj;ها فرستادند و سئوالاتی پرسیدند در مورد مراسلات مالی که با این حساب بانکی انجام شده است. ما واقعا نمی&zwnj;دانیم که این پرسش&zwnj;نامه&zwnj;ها برای این بوده که کمک بکند به ما یا می&zwnj;خواستند بهانه&zwnj;ای به دست بیاورند که حساب&zwnj;های ما را ببندند. پرسش های طرح شده در هر پرسشنامه برای هر فرد متفاوت بود، ولی سئوالاتی پرسیده بودند از این قبیل که آیا از زمانی که آمده&zwnj;اید تا الان وضعیت ویزای شما تغییر کرده است یا خیر؟ اگر کسی گرین کارت بگیرد یا ملیتش را تغییر دهد و آمریکایی شود این مشکلات را دیگر نخواهد داشت. یا اینکه پرسیده بودند: شما می&zwnj;دانید که از این اکانت یا حساب نمی&zwnj;توانید استفاده تجاری کنید؟ یا اینکه: دلیل این مراسلات مالی بخصوص چه بوده است؟ یا اینکه: اگر زمانی بخواهید از کشور خارجی پول دریافت کنید از کدام کشور است و دلیل آن چه می&zwnj;تواند باشد؟ برای برخی از بچه&zwnj;ها حتی مقدار پولی که در بدو ورودشان به امریکا با خودشان آورده بودند و وارد حساب کرده بودند را ذکر کرده و پرسیده بودند که منبع این پول کجاست؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">برخی از دوستان پس از این اتفاق تصمیم گرفتند که حساب دیگری در بانک&zwnj;های بزرگ&zwnj;تر باز کنند، چون احتمال می&zwnj;دادند که ترس مواجه شدن با مشکلات ناشی از تحریم&zwnj;ها بانک&zwnj;های بزرگ&zwnj;تر را وادار به چنین اقداماتی نکرده باشد، ولی احتمال دارد که آن&zwnj;ها هم به زودی دست به چنین کارهایی بزنند. وقتی دانشجویان رفته بودند که حساب جدید در بانک&zwnj;های دیگر باز کنند، آن&zwnj;ها هم سئوالات عجیب و غریبی از دانشجویان می&zwnj;رسیدند؛ ازجمله آیا اقوامی دارید در ایران که سیاستمدار باشند یا به نوعی مشمول تحریم باشند؟ اگر زمانی قرار باشد پولی از ایران برای شما به بانک ارسال شود آن را چه کسی برای شما می&zwnj;فرستد؟ آیا امکان دارد که زمانی بخواهید بالای پنج هزار دلار وارد حسابتان یا از آن خارج کنید؟ اینها سئوالاتی بود که مشخص بود خود کارمند بانک هم خجالت می&zwnj;کشید از پرسیدن آنها و احتمالاً فقط برای ایرانیان طراحی شده بود.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>حمایت استادان دانشگاه از دانشجویان</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">چندتن از استادان دانشگاه مینه&zwnj;سوتا در نامه&zwnj;ای به بانک تی&zwnj;سی&zwnj;اف خواستار رسیدگی فوری به وضعیت حساب&zwnj;های بانکی دانشجویان ایرانی شدند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/moshkelat1.jpg" style="width: 170px; height: 150px; float: right;" />سامان: &laquo;وقتی دانشجویان رفته بودند که حساب جدید در بانک&zwnj;های دیگر باز کنند، آن&zwnj;ها هم به سئوالات عجیب و غریبی از دانشجویان می&zwnj;رسیدند؛ ازجمله آیا اقوامی دارید در ایران که سیاستمدار باشند یا به نوعی مشمول تحریم باشند؟ اگر زمانی قرار باشد پولی از ایران برای شما به بانک ارسال شود آن را چه کسی برای شما می&zwnj;فرستد؟ آیا امکان دارد که زمانی بخواهید بالای پنج هزار دلار وارد حسابتان یا از آن خارج کنید؟ اینها سئوالاتی بود که مشخص بود خود کارمند بانک هم خجالت می&zwnj;کشید از پرسیدن آنها و احتمالاً فقط برای ایرانیان طراحی شده بود.&raquo;</p> </blockquote> <p dir="RTL">سامان در پیوند با تهیه این نامه می&zwnj;گوید: &laquo;این نامه در راستای فشارهایی بود که می&zwnj;خواستیم به تی&zwnj;سی&zwnj;اف بیاوریم و آن را وادار به عقب&zwnj;نشینی کنیم. ما علاوه براینکه با دانشگاه صحبت کردیم، مصاحبه&zwnj;هایی هم با رسانه&zwnj;های محلی داشتیم که این خبر خیلی خوب پخش شد در سطح میناپولیس (<span dir="LTR">Minneapolis</span>)، حداقل در سطح دانشگاه. تعداد زیادی از این موضوع خبردار شدند و همه احساس همدردی می&zwnj;کردند با بچه&zwnj;های ایرانی که این اتفاق برای&zwnj;شان افتاده بود. مکاتبه&zwnj;ای هم کردیم با نایاک (<span dir="LTR">National Iranian-American</span> <span dir="LTR">Council</span>) با آقای تریتا پارسی. ایشان هم آقای جمال عبدی را مسئول پیگیری این کار کرد. آقای عبدی هم یک نامه خیلی تند به تی&zwnj;سی&zwnj;اف نوشتند. همچنین جلسه&zwnj;ای داشتیم با آقای کیث الیسون (<span dir="LTR">Keith Ellison</span>) که نماینده کنگره آمریکا از همین شهر است و همینطور معاون&zwnj;شان آقای باس زنجانی <span dir="LTR">(Bass Zanjani)</span> که آن&zwnj;ها هم قول همکاری دادند، اما دقیقاً نمی&zwnj;دانم که دیگر چه جور فشاری توانستند روی تی&zwnj;سی&zwnj;اف بیاورند.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به گفته این دانشجوی ایرانی، حمایت نهادهای خارج از دانشگاه، از دانشجویانی که حساب بانکی آنها بسته شده می&zwnj;تواند برای آنها مفید باشد. سامان در این زمینه ادامه می&zwnj;دهد: &laquo;به&zwnj;هرحال کارهایی را که ما می&zwnj;توانستیم بکنیم کردیم. یکی از همین کارها هم صحبت با استادانی بود که اظهار همدردی می&zwnj;کردند و از میان این&zwnj;ها پرفسور بیرمان خیلی از این قضیه ناراحت بود و با آنکه در مسافرت بود، سعی کرد که خیلی راهنمایی&zwnj;مان کند که چه بکنیم. حتی خود پرفسور بیرمان پیشقدم شد که نامه&zwnj;ای به امضای تعدادی از استادان برساند و این نامه را خیلی شدیدالحن برای تی&zwnj;سی&zwnj;اف بفرستند. ایشان در این نامه اشاره کرده&zwnj;اند که ما این اقدام را یک اقدام تبعیض&zwnj;&zwnj;آمیز می&zwnj;بینیم و خیلی کار زشتی ا&zwnj;ست و توضیحاتی که شما به دانشجویان داده&zwnj;اید قانع&zwnj;کننده نیست و ما به همین دلیل به حمایت از این دوستان دانشجو، حساب&zwnj;&zwnj;های&zwnj;مان را در تی&zwnj;سی&zwnj;اف می&zwnj;بندیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همینطور یک چیزی هست به نام دیرکت دیپازید (پرداخت مستقیم) که حقوق استادان از طریق آن به حساب&zwnj;شان وارد می&zwnj;شود و مثل اینکه خیلی برای بانک&zwnj;ها مهم است که این را داشته باشند. آقای بیرمان گفتند آن را هم قطع می&zwnj;کنیم. وام&zwnj;هایی را که داشتیم را هم قطع می&zwnj;کنیم و کلاً همه&zwnj; ارتباطات مالی&zwnj;شان را با بانک تی&zwnj;سی&zwnj;اف قطع کردند و این قضیه بازتاب خیلی خوبی داشته است. در روزنامه&zwnj; مینه&zwnj;سوتا که بیشتر اخبار دانشگاه را منتشر می&zwnj;کند، در صفحه&zwnj;ی اولش آمده که فکر می&zwnj;کنم همه&zwnj;ی اعضای هیئت علمی از آن خبردار شده&zwnj;اند. در این نامه هم ذکر شده بود که این گروه به همین اکتفا نمی&zwnj;کند و ما همچنان پیگیری می&zwnj;کنیم که استادان دیگر هم این کار را بکنند.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p><span dir="RTL">سامان ادامه می&zwnj;دهد: &laquo;تی&zwnj;سی&zwnj;اف یک بانک کوچک است و احتمالاً به دلیل گرفتاری&zwnj;هایی که ممکن است در مواجهه با وزارت خزانه&zwnj;داری آمریکا و جاهای دیگری که در پیوند با تحریم ایران دخالت دارند، برایش پیش بیاید چنین اقدامی کرده است. ما فکر می&zwnj;کنیم احتمالاً تی&zwnj;سی&zwnj;اف خواسته حساب این تعداد از دانشجویان را ببندد تا احیاناً برایش مشکل&zwnj;ساز نشود. همه بچه&zwnj;های ایرانی اینجا حامی مالی ندارند. ممکن است از ایران برای&zwnj;شان پول بفرستند. احتمالاً به خاطر پیشگیری از آن موارد خواسته&zwnj;اند این حساب&zwnj;ها را ببندند.&raquo;</span></p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/01/28/24023#comments بانک تی سی اف تبغیض بانکی تحریم حقوق بشر حقوق دانشجویان فرشاد محمدی دانشگاه می‌نه‌سوتا فشار بر دانشجویان خارج از کشور حقوق انسانی ما Mon, 28 Jan 2013 09:19:10 +0000 society 24023 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/01/24/23895 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/01/24/23895" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="281" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/edamdarmohiteomoomi2_0.jpg?1359354628" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">گروه جامعه - در پی اعدام دو جوان به جرم زورگیری و تحت عنوان - مورد مناقشه - &laquo;محاربه&raquo; در صبح روز یکشنبه (نخستین روز بهمن ماه سال جاری) در پارک هنرمندان تهران، بار دیگر موج مخالفت&zwnj;ها با مجازات اعدام در ایران به راه افتاده است.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در این میان، جدا از مخالفت با مجازات اعدام، بیشترین واکنش&zwnj;ها نسبت به برگزاری اعدام در مکان&zwnj;های عمومی مانند میدان&zwnj;های بزرگ شهر، استادیوم&zwnj;ها و پارک&zwnj;هاست.&nbsp; همچنین ریشه&zwnj;یابی علت&zwnj;های گسترش بزهکاری در جامعه، از اصلی&zwnj;ترین بحث&zwnj;های جاری در میان کارشناسان اجتماعی و اقتصادی، حقوقدانان، روزنامه&zwnj;نگاران و مردم عادی است. کم شدن حساسیت جامعه نسبت به خشونت نیز واکنش بسیاری را برانگیخته است.</p> <table align="left" border="2" cellpadding="1" cellspacing="1" dir="rtl" style="width: 310px;"> <tbody> <tr> <td> <p dir="RTL" style="font-size: 12px;"><strong>در همین زمینه، سه گزارش زیر را بخوانید:</strong></p> <h2 align="right"> <a href="http://radiozamaneh.com/society/khiyaban/2012/12/31/23174"><span dir="RTL">کاهش ارزش ریال، فقر و شیوع دله&zwnj;دزدی</span></a></h2> <h2 align="right"> <a href="http://radiozamaneh.com/society/khiyaban/2013/01/13/23591"><span dir="RTL">بزهکاران؛ حاشیه&zwnj;نشینان رانده شده</span></a></h2> <p dir="RTL" style="font-size: 12px;"><strong><a href="http://radiozamaneh.com/society/khiyaban/2012/12/25/22998">زورگیری؛ قربانی، مجرم و پلیس</a></strong></p> </td> </tr> </tbody> </table> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">گزارشی که در پی می&zwnj;آید می&zwnj;تواند به نوعی بازتاب دهنده دو نگاه باشد؛ نگاهی که مبتنی بر تجربه روزمره از دشواری&zwnj;های زندگی در ایران است و بیشتر ناظر به پاسخ فوری به دغدغه&zwnj;های ملموس است؛ و نگاهی که با تجربه حرفه&zwnj;ای و تخصصی آمیخته شده و&nbsp; متوجه گذشته یا آینده دور است. هرچه تجربه عمومی و روزمره به ناهمگنی روی دارد، تجربه آکادمیک جهت تقریباً یکسانی را در پی می&zwnj;گیرد. این البته شگفت&zwnj;آور نیست. چون همان تجربه ناهمگن آنگاه که از صافی نظریه&zwnj;های و تجربه آکادمیک گذر می&zwnj;کند در نهایت ساخت می&zwnj;یابد و به شکلی سامان یافته با نظریه مسلط در علوم اجتماعی سازگار می&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p><strong>۱ - از دیدگاه مردم: گرگ کدام است و بره کدام؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در برابر نمایش عمومی اعدام&zwnj;های این&zwnj;چنین در شهرهای مختلف ایران و در مکان&zwnj;های عمومی مانند استادیوم و پارک، ایرانیان داخل و خارج واکنش&zwnj;های مختلفی داشته&zwnj;اند. برخی معتقدند شرکت در مراسم اعدام، در مقایسه با خشونت جامعه ایران عادی است و مردم به دلیل زیست در فضایی خشن، واکنشی جدی به این صحنه&zwnj;ها نشان نمی&zwnj;دهند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">آرش، ۳۵ ساله و دانشجوی فیزیک در تهران <span dir="RTL">معتقد است خشونت به امری عادی در جامعه تبدیل شده است. او </span> می&zwnj;گوید: &laquo;باید اعتراف کنم اگر آن روز صبح در صحنه اعدام بودم، حتماً می&zwnj;ایستادم و نگاه می&zwnj;کردم. آنقدر در جامعه خشونت دیده&zwnj;ایم که انگار برایمان عادی شده. این را می&zwnj;گویم چون در صحنه&zwnj;های دیگر و جاهای دیگر مچ خودم را گرفته&zwnj;ام. دیگر آستانه تحمل&zwnj;مان بالا رفته و به قول معروف رقت قلب نداریم. نمی&zwnj;دانم چه بلایی سر ما آمده است؟&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/edam1.jpg" style="width: 180px; height: 114px; float: right;" />یک روزنامه&zwnj;نگار در تهران: صرف نظر از اینکه این متهمان خودشان خشونت کرده بودند و خشونت آن&zwnj;ها هم با ویدئو ثبت و پخش شده بود، دادگاه &nbsp;به ریاست قاضی صلواتی نمایشی بود برای اثبات قدرت کنترل حکومت. اگر دادگاه این&zwnj;ها را که با استفاده از سلاح سرد و ارعاب دزدی کرده بودند مقایسه کنید با دادگاه&zwnj;های &quot;فساد مالی بزرگ&quot; که از تابستان ۱۳۹۱ آغاز شد و همچنان هم ادامه دارد می&zwnj;بینید که متهمان دادگاه&zwnj;های زورگیری نسبت به متهمان اختلاس&zwnj;های بزرگ در ایران اصلاً حق و حقوقی ندارند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">در حالی که برخی معتقدند اعدام افرادی مانند زورگیران که امنیت جامعه را به خطر می&zwnj;اندازند، می&zwnj;تواند در کاهش جرم موثر باشد، عده&zwnj;ای هم از اساس با مجازات اعدام مخالف&zwnj;اند. برخی هم به انعکاس گسترده عکس&zwnj;های مراسم اعدام معترض&zwnj; هستند و آن را باعث گسترش خشونت در جامعه می&zwnj;دانند. به اعتقاد این گروه، خشونت در جامعه ایران به خودی خود بالاست و&nbsp; این کار حساسیت لازم نسبت به آن را کمتر می&zwnj;کند و به نوعی به عادی&nbsp;سازی آن می&zwnj;انجامد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به عنوان نمونه، شهلا، معلم ۴۹ ساله در تهران<span dir="RTL">، از بازنمایی بیش از حد خشونت در جامعه شکایت دارد. او</span> برای زمانه نوشته است: &laquo;من تصمیم گرفتم از این به بعد به هیچ وجه به عکس&zwnj;های اعدام&zwnj;ها نگاه نکنم. آنقدر در زندگی اضطراب داریم که حاضر نیستم موقع خواب هم برای خودم داستان ذهنی دیگری هم درست کنم. انتشار این عکس&zwnj;ها جز تقویت خشونت چه معنایی می&zwnj;دهد؟ مانده&zwnj;ام در کار کسانی که از این صحنه&zwnj;ها عکس می&zwnj;گیرند. هدفشان چیست؟ چه عکس&zwnj;هایی هم می&zwnj;اندازند! کم مانده است عکس&zwnj;ها را روی کاغذ گلاسه منتشر کنند و کنار خیابان بفروشند! کاش روزنامه&zwnj;ها انتشار این عکس&zwnj;ها را تحریم کنند. من به شاگردانم هم می&zwnj;گویم نگاه نکنند، اما راستش گاهی دچار احتیاط می&zwnj;شوم. نکند به خاطر این حرف&zwnj;ها از کار بی&zwnj;کار شوم.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ناصر، ۶۴ ساله، استاد خطاطی در شهر اصفهان شهروند دیگری است که هم با انتشار تصاویر این نوع مراسم مخالف است و هم به حضور تماشاچیان در این برنامه&zwnj;ها اعتراض دارد: &laquo;من متاسفم برای کسانی که حتی از درخت&zwnj;ها بالا رفته&zwnj;اند تا صحنه اعدام را تماشا کنند. آنها لابد عکس می&zwnj;گیرند تا برای دوستان&zwnj;شان ارسال کنند یا آنها را در فیس بوک&zwnj;شان بگذارند. برای چه؟ برای هیجان&zwnj;سازی&zwnj;های کاذب یا برای گرفتن موضع ضد اعدام؟ برای اینکه بگوییم با اعدام مخالفیم که نیازی به شرکت در صحنه تماشای اعدام نداریم. اگر این نمایش&zwnj;های وحشتناک تماشاچی نداشته باشند، کم&zwnj;کم حکومت می&zwnj;فهمد که دارد آب در هاون می&zwnj;کوبد. متاسفانه اما تماشاچی دارد و کم هم نیستند و نمی&zwnj;دانم چه باید کرد؟&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">با اینکه عده&zwnj;ای مردم را به خاطر شرکت در این برنامه&zwnj;ها سرزنش می&zwnj;کنند، عده&zwnj;ای بر این باورند که از این نظر میان مردم ایران و دیگر کشورهای دنیا تفاوتی وجود ندارد و ریشه مشکل را باید در جای دیگری، در قوانین موجود جست. یک استاد علوم سیاسی که مایل به ذکر نام خود نیست می&zwnj;پرسد: &laquo;اگر در همین اروپا و در قوانین موجود، اعدام جایی داشت و این اعدام فرضی در خیابان اجرا می&zwnj;شد آیا مردم جمع نمی&zwnj;شدند؟ مردم را محکوم نکنیم. قانون باید بر اساس صلاح جامعه اصلاح شود و بداند این برنامه&zwnj;ها نه تنها جلوی خشونت را نمی&zwnj;گیرد که به آن دامن هم می&zwnj;زند.&raquo;&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/photo33.jpg" style="width: 150px; height: 194px; float: right;" />عفت، شهروند تهرانی: &laquo;مردم به جای هر کاری، به جای دفاع، به جای اعتراض، زود این دوربین&zwnj;های موبایلشان را درمی&zwnj;آورند و فقط عکس و فیلم می&zwnj;گیرند. که چه؟ دارید مبارزه می&zwnj;کنید یا می&zwnj;خواهید به قول خودتان آس رو کنید که بچه&zwnj;ها ببینید چه سوژه داغی دارم؟&raquo;</p> </blockquote> <p dir="RTL">عفت، یک شهروند تهرانی است. او اعتقاد دارد این توجیه که اعدام&zwnj; باعث عبرت جوانان می&zwnj;شود، توضیح ناواردی است. او می&zwnj;پرسد پس چرا این&zwnj;همه جامعه بی&zwnj;اخلاق شده است؟ او در توصیف فضای ناامن جامعه می&zwnj;گوید: &laquo;توی روز روشن می&zwnj;آیند و از ماشین پیاده&zwnj;ات می&zwnj;کنند و هرچه داری را با خود می&zwnj;برند. بعضی&zwnj;ها خیلی گرگ شده&zwnj;اند. فقیر، جیب فقیر را می&zwnj;زند. کاش فقط همین بود. وسط میدان شهر، برخی از مردها به خودشان جرئت می&zwnj;دهند که دامن دختران مردم را بالا بزنند. آخر چه سودی از این کارها می&zwnj;برید؟ زن&zwnj;ها ناچار می&zwnj;شوند لایه لایه و روی هم لباس بپوشند تا اگر اتفاقی برایشان در خیابان افتاد، حداقل سوژه نشوند. پس فردا می&zwnj;بینی عکس&zwnj;شان در همان حالت توی اینترنت منتشر شده است. مردم به جای هر کاری، به جای دفاع، به جای اعتراض، زود این دوربین&zwnj;های موبایلشان را درمی&zwnj;آورند و فقط عکس و فیلم می&zwnj;گیرند. که چه؟ دارید مبارزه می&zwnj;کنید یا می&zwnj;خواهید به قول خودتان آس رو کنید که بچه&zwnj;ها ببینید چه سوژه داغی دارم؟&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">یک روزنامه&zwnj;نگار که در ایران زندگی می&zwnj;کند و به همین دلیل مایل به طرح نام خود نیست دادگاه دو متهم و اعدام آنها را نمایشی برای اثبات قدرت و کنترل حکومت می&zwnj;&zwnj;داند. او به تفاوت چگونگی برخورد سیستم قضائی با دو جوان اعدام شده در پارک هنرمندان و متهمان دادگاه&zwnj;های فساد مالی اشاره می&zwnj;کند و می&zwnj;نویسد: &quot;دادگاه این زورگیران آن زمان که پس از انتشار فیلم در یوتیوب متهم شدند و آنها را به شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب آورده بودند، دردناک بود. صرف نظر از اینکه این متهمان خودشان خشونت کرده بودند و خشونت آن&zwnj;ها هم با ویدئو ثبت و پخش شده بود، دادگاه &nbsp;به ریاست قاضی صلواتی نمایشی بود برای اثبات قدرت کنترل حکومت. اگر دادگاه این&zwnj;ها را که با استفاده از سلاح سرد و ارعاب دزدی کرده بودند مقایسه کنید با دادگاه&zwnj;های &quot;فساد مالی بزرگ&quot; که از تابستان ۱۳۹۱ آغاز شد و همچنان هم ادامه دارد می&zwnj;بینید که متهمان دادگاه&zwnj;های زورگیری نسبت به متهمان اختلاس&zwnj;های بزرگ در ایران اصلاً حق و حقوقی ندارند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از این مسئله صرف نظر کنیم که یکی از زورگیران در دادگاه به قاضی صلواتی التماس می&zwnj;کرد که به دلیل بیماری مادرش مجبور به دزدی شده است. می&zwnj;بینید که اسم این متهمان زورگیری، صورت&zwnj;شان، همه هویت&zwnj;شان حتی قبل از اینکه مجرم شناخته شوند همه&zwnj;جا پخش می&zwnj;شود. همین کار را با کسانی انجام می&zwnj;دهند که آنها را &quot;اراذل و اوباش&quot; می&zwnj;خوانند. پیش از اینکه در دادگاهی مجرم شناخته شوند همه&zwnj;جوره این&zwnj;ها را در فضای عمومی نمایش می&zwnj;دهند. در مورد دزدان کلان دادگاه&zwnj;های فساد مالی بزرگ اما خیلی لطف دارند و آبروی متهم را نمی&zwnj;برند. نام متهمان در رسانه&zwnj;ها سانسور می&zwnj;شوند و صورت&zwnj;هاشان هم نمایش نمی&zwnj;دهند.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>۲ -</strong> <strong>از دیدگاه حقوقدان: تماشای نمایش مرگ</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">رادیو زمانه در گفت&zwnj;وگویی به همت بهنام دارایی&zwnj;زاده با با پیام ابوطالبی، وکیل دادگستری در تهران، اعدام این دو جوان را که یکی از آن&zwnj;ها متولد ۱۳۶۸ و دیگری متولد ۱۳۷۱ بود، از زاویه حقوقی بررسی کرده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/payam.abootalebi.jpg" style="width: 150px; height: 150px; float: right;" />پیام ابوطالبی: &laquo;اگر قرار است قانون، با فردی که مبلغ اندکی را به خشونت از شخصی می&zwnj;گیرد، چنین برخوردی بکند (مبلغی که اصلاً قابل مقایسه با اعدادی نیست که در جرایمی اقتصادی می&zwnj;شنویم)، آنگاه تهیدستان و بی&zwnj;بهره&zwnj;گان جامعه این سئوال را مطرح می&zwnj;کنند که قانون، سیستم قضائی و به طور کلی جامعه، با کسانی که با فعالیت&zwnj;های غیرقانونی اقتصادی&zwnj;شان (که جز &quot;تروریسم اقتصادی&quot; اسم دیگری نمی&zwnj;شود روی آن گذاشت)، منجر به این تهیدستی و این تنگناهای حاکم در کشور می&zwnj;شوند، چه برخوردی می کند؟&raquo;</p> </blockquote> <p dir="RTL">پیام ابوطالبی در پاسخ به اینکه آیا به لحاظ قانونی صدور احکام اعدام در چنین پرونده&zwnj;هایی معمول و مستند است، توضیح داده: &laquo;یکی از مجازات&zwnj;هایی که برای چنین عنوان مجرمانه&zwnj;ای در قانون مجازات اسلامی در نظر گرفته شده اعدام است، اما با توجه به تعریف محاربه، مبنی بر اینکه مرتکب جرم می&zwnj;باید انگیزه &quot;سلب امنیت عمومی&quot; داشته باشد، پرسش اینجاست که آیا این افرادی که اخیراً بنا به این اتهام محاکمه و محکوم شدند و حکم هم در نهایت اجرا شد، چنین انگیزه&zwnj;ای داشتند یا نه؟ برای تحقق هر جرمی شما احتیاج به سه عنصر&nbsp; دارید. علاوه بر آن عنصر قانونی که همان عنوان مجرمانه مشخص شده در قانون&nbsp; است و عنصر مادی، که ارتکاب خود فعل مجرمانه است، احتیاج به عنصر روانی، یعنی سوءنیت یا انگیزه ارتکاب جرم نیز دارید.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در جرم محاربه، اساساً انگیزه مرتکب ایجاد رعب و هراس و سلب آزادی و امنیت مردم است. جالب است بدانید که اداره&zwnj; حقوقی دادگستری در نظریه&zwnj;ای که تاریخ&nbsp; آن ۳/ ۶/ ۱۳۷۱ است، به صراحت اعلام می&zwnj;کند: &quot;اسلحه&zwnj; کشیدن به روی مردم، اگر جنبه&zwnj; عمومی داشته باشد و باعث رعب و هراس و سلب آزادی و امنیت مردم باشد، طبق ماده&zwnj; ۱۸۳ قانون مجازات اسلامی حکم محاربه را دارد. ولی اگر جنبه&zwnj; عمومی نداشته باشد، محاربه نیست.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">وی در ادامه تاکید کرده است: &laquo;بحث اصلی بر سر نیت یا انگیزه مرتکب است. اگر نیت مرتکب، &quot;بردن مال&quot; باشد، به نظر می&zwnj;رسد طبق تعاریف لااقل حقوقی، به سختی می&zwnj;توان این را مشمول تعریف محاربه&nbsp; دانست.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <table align="left" border="2" cellpadding="1" cellspacing="1" dir="rtl" style="width: 310px;"> <tbody> <tr> <td> <strong style="font-size: 12px;"><span dir="RTL">گفت&zwnj;وگوی بهنام دارایی&zwnj;زاده با پیام ابوطالبی را می&zwnj;توانید از طریق لینک صوتی زیر بشنوید</span></strong><strong style="font-size: 12px;">:</strong> <div> <p dir="RTL" style="font-size: 12px;"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20130122_Human_Rights_PayamAboutalebi_Execution_Iran_BehnamDaraeiZadeh.mp3"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" style="width: 273px; height: 31px;" /></a></p> </div> </td> </tr> </tbody> </table> <p dir="RTL">پیام ابوطالبی در پاسخ به اینکه آیا اساساً امکان رسیدگی یا انجام مراحل مختلف دادرسی از بازجویی گرفته تا صدور کیفرخواست و برگزاری دادگاه اولیه و در نهایت تائید دیوان عالی کشور و اجرای حکم، در مدت زمانی کوتاه&zwnj;تر از یک ماه امکان&zwnj;پذیر هست یا خیر، توضیح داده است: &laquo;دلیل یک بخش عمده از مواردی که در آئین دادرسی کیفری و سایر قوانین شکلی لحاظ شده است و ترتیباتی&zwnj; که قانونگذار پیش&zwnj;بینی کرده از جمله برای این است که متهم امکان دفاع کامل و شایسته را از خودش داشته باشد. تا حقی از کسی تضییع نشود. به&zwnj;هرحال کسی که در مظان اتهام قرار می&zwnj;گیرد، به گونه&zwnj;ای دچار بی&zwnj;پناهی&zwnj; است و تنها پناهش قاعدتاً باید همان قانونی باشد که به وسیله&zwnj; همان قانون می&zwnj;بایست مجازات شود. بنابراین درست است که &quot;سرعت در رسیدگی&zwnj;های قضائی&quot;، می&zwnj;تواند در بعضی موارد امر مثبتی تلقی شود، اما تمامی حقوقدانان بر این باورند که هیچ وقت، عدالت را نباید فدای سرعت کرد.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">کسی که در مظان اتهام قرار می&zwnj;گیرد، به گونه&zwnj;ای دچار بی&zwnj;پناهی&zwnj; است و تنها پناهش قاعدتاً باید همان قانونی باشد که به وسیله&zwnj; همان قانون می&zwnj;بایست مجازات شود. بنابراین درست است که &quot;سرعت در رسیدگی&zwnj;های قضائی&quot;، می&zwnj;تواند در بعضی موارد امر مثبتی تلقی شود، اما تمامی حقوقدانان بر این باورند که هیچ وقت، عدالت را نباید فدای سرعت کرد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">این وکیل دادگستری درباره چند و چون اجرای مجازات اعدام در ملاءعام و پیش&zwnj;بینی آن در متن قانون و اینکه در نهایت، چه کسی یا چه مرجعی مشخص می&zwnj;کند که یک مراسم اعدام در ملاءعام صورت گیرد توضیح می&zwnj;دهد:<strong> &laquo;</strong>در آئین&zwnj;نامه&zwnj; اجرای احکام اعدام سال ۱۳۸۲ هم ترتیباتی روشن در نظر گرفته شده است. رئیس قوه قضائیه می&zwnj;تواند، اگر صلاح بداند، دستور دهد که تصاویر فردی که اعدام شده است در رسانه&zwnj;های جمعی و حتی رسانه&zwnj; ملی پخش شود. دادستان هم در این زمینه وظایفی دارد. به &zwnj;عنوان مثال، در همین آئین&zwnj;نامه آمده است که اگر حضور افراد یا طیف خاصی مانع اجرای حکم تشخیص داده می&zwnj;شود، دادستان می&zwnj;تواند به وسیله نیروی انتظامی برای حضور آنها ممانعت ایجاد کند.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پیام ابوطالبی در انتهای این گفت&zwnj;وگوی رادیویی مطرح کرده است که &laquo;اگر قرار است قانون، با فردی که مبلغ اندکی را به خشونت از شخصی می&zwnj;گیرد، چنین برخوردی بکند (مبلغی که اصلاً قابل مقایسه با اعدادی نیست که در جرایم اقتصادی می&zwnj;شنویم)، آنگاه تهیدستان و بی&zwnj;بهره&zwnj;گان جامعه این سئوال را مطرح می&zwnj;کنند که قانون، سیستم قضائی و به طور کلی جامعه، با کسانی که با فعالیت&zwnj;های غیرقانونی اقتصادی&zwnj;شان (که جز &quot;تروریسم اقتصادی&quot; اسم دیگری نمی&zwnj;شود روی آن گذاشت)، منجر به این تهیدستی و این تنگناهای حاکم در کشور می&zwnj;شوند، چه برخوردی می کند؟ اگر این برخورد به همان میزان لااقل &quot;قاطع&quot; و &quot;سریع&quot; (به تعبیر کسانی که قائل به این برخورد هستند) و &quot;عادلانه&quot; نباشد، آن وقت، این احساس بی&zwnj;عدالتی و تبعیض در جامعه، در نهایت منجر به بازتولید اموری خواهد شد که فکر نمی&zwnj;کنم برای کسی، چندان خوشایند باشد.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>۳- از دیدگاه پژوهشگران: فراموشی قتل و قاتل</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">برخی گزارش&zwnj;ها روایت می&zwnj;کند که در مراسم اعدام ای دو جوان، شمار شرکت&zwnj;کنندگان از نمونه&zwnj;های مشابه کمتر بوده، با این&zwnj;حال، تاکنون این اقدامات حکومت از سوی مردم با مقاومت و مخالفت جدی روبه&zwnj;رو نشده است و جز گروهی از فعالان اجتماعی، بسیاری دیگر حتی با اصل مجازات اعدام در این موارد مخالفتی ندارند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در این شرایط، حکومت ایران، همچنان می&zwnj;تواند به قتل&zwnj;های گوناگون در چارچوب مبارزه با ناامنی یا دلایل مشابه ادامه دهد و با قتل&zwnj;های &laquo;خوب&raquo; و قتل&zwnj;های&laquo;بد&raquo;، همچنان در رتبه&zwnj;های بالای جدول کشورهای اعدام&zwnj;کننده باقی بماند. در کنار این مسائل اما، برخی کارشناسان به تحلیل اراده حکومت در نمایش عمومی این شکل از خشونت پرداخته&zwnj;اند و آن را همراه با سایر موضوعات روز، از منظری دیگر بررسی می&zwnj;کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>الف: احمد علوی: قاتل یکی بیش نیست</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">احمد علوی، نویسنده و پژوهشگر، <span dir="RTL">معتقد است حاکمیت به&zwnj;وسیله اعدام در پی پنهان ساختن شکست&zwnj;های خود در ساماندهی اقتصادی و اجتماعی جامعه است</span>: &laquo;بدین ترتیب یک قتل دولتی دیگر به نام حاکمیت ایران ثبت شد تا با نابودی قربانیان فلاکت و فقر، ناامنی موجود در جامعه را پنهان کند. این دو جوان از نسلی بودند که در همین حاکمیت رشد کرده بودند و از حاشیه&zwnj;نشینان اجتماعی و اقتصادی جامعه به شمار می&zwnj;آمدند.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/ahmad.alavi_.jpg" style="width: 150px; height: 165px; float: right;" />احمد علوی: دزد اگر از ابواب جمعی حاکمیت باشد، راه فراری را برایش پیدا می&zwnj;کنند و با فرسوده کردن مسئله همه چیز به فراموشی سپرده می&zwnj;شود. بالعکس اگر دزد جزو این ابواب جمعی نباشد و بی&zwnj;کس و کار باشد، به خاطر تومانی سرنوشتش به قطع دست می&zwnj;کشد. گزاره&zwnj;های اخلاقی باید غیر مشروط باشند تا اعتبار داشته باشند. بدون این شرط همه اصول و قواعد اخلاقی و حتی قانونی چیزی جز مضحکه نخواهند بود. بنابراین اگر احترام به قانون جایی در جامعه ایران ندارد، چندان موجب شگفتی نخواهد شد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">همزمان با این حادثه، یک قتل دیگر به تدریج از اذهان محو و فراموش می&zwnj;شود؛ قتل ستار بهشتی، ویلاگ&zwnj;نویس معترض ایرانی در بازداشتگاه. با این نگاه به نظر می&zwnj;رسد حاکمیت در سودای محو آثار قتل ستار بهشتی است و تلاش می&zwnj;کند با تهدید، تطمیع و فشار بر خانواده او و جلب رضایت آنها از اتهام قتل تبرئه شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">احمد علوی، در تحلیل این ماجرا می&zwnj;گوید: &laquo;در هر دو مورد، قاتل یکی بیش نیست و آن حاکمیت است که بنا به استناد احکام فقهی چنین حکم می&zwnj;کند. در مورد اول دو جوان که دست به سرقت زده&zwnj;اند، به اشد مجازات محکوم و به سرعت مجازات می&zwnj;شوند. در مورد دوم ابواب جمعی حاکمیت مرتکب قتل زیر شکنجه شده است، اما حاکمیت سعی در فراموشی قتل و قاتل دارد. نمونه بارز دیگر برای چنین امری داستان کهریزک، فرسوده کردن پرونده سعید مرتضوی و همکار او حیدری است که علیرغم برخی هیاهوی رسانه&zwnj;ای هنوز هیچ اثری بر آن مترتب نشده است.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">احمد علوی معتقد است که برخورد حاکمیت ایران در مواجهه با موضوع قتل دوگانه و متناقض است: &laquo;این دو قتل که در هردو، حاکمیت دارای نقشی اصلی است، ذهن را به دنیایی دوگانه می&zwnj;کشاند که قتل و قاتل در آن دارای دو معنای متفاوت هستند. قتل درست و قتل نادرست، قتل مشروع و قتل نامشروع، قاتل خوب و قاتل بد. قاتل خوب آنی است که در تیم من است. قتل خوب هم آنی است که من انجام می&zwnj;دهم، اما قاتل بد آنی است که از من و با من نیست و قتل بد هم آنی است که در جهت منافع من نیست. چنین دوگانگی استانداردی را در سیاست خارجی حکومت می&zwnj;توان دید. تظاهرات سوری&zwnj;ها علیه رژیم سوریه همدستی با غرب و محکوم، اما تظاهرات بحرینی&zwnj;ها علیه خاندان حاکم بر آن جزیره البته درست و بر حق است. آزادی شیعیان مصر و تونس برای تبلیغ و ترویج تشیع درست، اما اهل سنت در تهران اجازه تاسیس حتی مسجدی برای خود هم ندارند. دزدان دارایی&zwnj;های عمومی چنین هستند، دزدان تیم حاکمیت و دزدان دیگر. دزد اگر از ابواب جمعی حاکمیت باشد، راه فراری را برایش پیدا می&zwnj;کنند و با فرسوده کردن مسئله همه چیز به فراموشی سپرده می&zwnj;شود. بالعکس اگر دزد جزو این ابواب جمعی نباشد و بی&zwnj;کس و کار باشد، به خاطر تومانی سرنوشتش به قطع دست می&zwnj;کشد. گزاره&zwnj;های اخلاقی باید غیر مشروط باشند تا اعتبار داشته باشند. بدون این شرط همه اصول و قواعد اخلاقی و حتی قانونی چیزی جز مضحکه نخواهند بود. بنابراین اگر احترام به قانون جایی در جامعه ایران ندارد، چندان موجب شگفتی نخواهد شد. تزلزل اخلاقی و قانونی آنگاه به هنجار تبدیل می&zwnj;شود که ریاکاری نهادهای سیاسی و مذهبی چنین بارز و آشکار خود را فریاد می&zwnj;کشد.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به عقیده احمد علوی، باید میان انگیزه و توجیه رسمی اعدام این جوانان تفاوت قائل شد: &laquo;دستگاه قضائی رژیم بر اساس یک تفسیر گسترده و به اصطلاح فقهی &quot;موسع&quot; از قانون و حکم فقهی، این دو جوان را محارب اعلام کرده است حال آنکه می&zwnj;توان تفسیر دیگری از جرم داشت. بنا به یک تفسیر محدود یا مضیق، می&zwnj;توان این افراد را محارب ندانست و محکومیت اعدام نیز بالطبع غیر موجه خواهد شد. درواقع حال که رژیم در بلندمدت نتوانسته جرم و بزهکاری را کاهش دهد، کوشش می&zwnj;کند با سرکوب و رعب این کار را انجام دهد. بنابراین انگیزه این مجازات چیزی است، اما دلیل توجیه رسمی آن چیز دیگری است. به زبان دیگر حال که امنیت با اجرای سیاست&zwnj;های اجتماعی- اقتصادی فراهم نشده به ضرب زور مسئله پاک می&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p>این ناسازگاری یعنی استفاده ابزاری از احکام و فتوای فقهی همواره در این رژیم معمول بوده است. مثلا به دلیل رقابت سیاسی و قدرت با جناحی از در دشمنی در می&zwnj;آیند، اما واژه فتنه را چنان باز تفسیر می&zwnj;کنند که به هر مخالفی می&zwnj;خورد. طبیعی است در رژیمی که احکام فقهی بر فرهنگ آن حاکم است، احکام فقهی که موضوع مناقشه هزارساله است، بر واقعیت تحمیل می&zwnj;شود؛ حال آنکه واقعیت چیز دیگری است. به زبان دیگر گویا مردگان بر زندگان حکم می&zwnj;رانند و زندگی&zwnj;شان را تباه می&zwnj;کنند.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>ب: محمدرفیع محمودیان: مجازات اعدام سه پیام برای جامعه</strong> <strong>دارد</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">محمدرفیع محمودیان، جامعه&zwnj;شناس و پژوهشگر دیدگاه دیگری دارد. او اعدام عمومی را ابزار اِعمال قدرت حکومت می&zwnj;داند: &laquo;امروز باید دید چرا قدرت به چنین شکلی از مجازات روی می&zwnj;آورد. سازمان نیافتگی و &quot;بی&zwnj;خردی&quot;&nbsp;قدرت می&zwnj;تواند عاملی باشد، ولی به سختی می&zwnj;توان قدرتی را که توانسته در ایران برای هزاران سال (و در کالبد جمهوری اسلامی برای بیش از سی سال) دوام آورد متهم به سازمان نیافتگی و بی&zwnj;خردی کرد. قدرت با استراتژی خاصی روی به اجرای عمومی حکم اعدام می&zwnj;آورد.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/mohammad-rafia-mahmoodian.jpg" style="width: 150px; height: 132px; float: right;" />محمدرفیع محمودیان: &laquo;امروز باید دید چرا قدرت به چنین شکلی از مجازات روی می&zwnj;آورد. سازمان نیافتگی و &quot;بی&zwnj;خردی&quot;&nbsp;قدرت می&zwnj;تواند عاملی باشد، ولی به سختی می&zwnj;توان قدرتی را که توانسته در ایران برای هزاران سال (و در کالبد جمهوری اسلامی برای بیش از سی سال) دوام آورد متهم به سازمان نیافتگی و بی&zwnj;خردی کرد. قدرت با استراتژی خاصی روی به اجرای عمومی حکم اعدام می&zwnj;آورد.&raquo;</p> </blockquote> <p dir="RTL">این جامعه&zwnj;شناس معتقد است مجازات عمومی اعدام، سه&nbsp;پیام را از سوی قدرت برای جامعه می&zwnj;فرستد و توضیح می&zwnj;دهد: &laquo;یک: قدرت هم می&zwnj;کشد و هم کشته شده را&nbsp;به قربانی مقدس حکم مجازات ارتقاء می&zwnj;دهد.&nbsp;مجازات&zwnj;شونده هم موجودی لعنت شده است، هم قربانی ناعدالتی&zwnj;ها. دولت فقط در ورای جامعه قرار ندارد. از آن جامعه و ادغام شده در آن است. قدرت را جزئی از وجود خود بدانید. قدرت عدالت را برقرار می&zwnj;سازد، ولی بی&zwnj;عدالتی را باز می&zwnj;پروراند.&nbsp;این را نیز قدرت آگاهانه و به قصد انجام می&zwnj;دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">دوم: قدرت مباحت&nbsp;حوزه عمومی را تعیین می&zwnj;کند. دموکراسی رسانشی (<span dir="LTR">communicative</span>)&nbsp;نه پدیده&zwnj;ای مستقل از&nbsp;قدرت که جزئی جدانشدنی از آن است.&nbsp;قدرت مدرن نه فقط بسیاری از مسائل را به مسائل حقوقی فرو می&zwnj;کاهد، بلکه حوزه عمومی را به حوزه بازاندیشی مسائل حقوقی فروکاسته است. قدرت همچنین&nbsp;حوزه عمومی&nbsp;را به حوزه&nbsp;بروز و بررسی واکنش&zwnj;های عاطفی فرو می&zwnj;کاهد.&nbsp;اعدام عمومی عاطفه را نمی&zwnj;کشد، آن را شکوفا می&zwnj;سازد. اعدام عمومی سیاست را و واکنش سیاسی را می&zwnj;کشد.&nbsp;به &nbsp;رسانه&zwnj;های همگانی بنگرید. در آنها &nbsp;انسان&zwnj;ها از انزجار خود از مجازاتی خشن سخن می&zwnj;گویند.&nbsp;روزنامه&zwnj;نگاران و پژوهشگران از بی&zwnj;رحمی و سبعیت&nbsp;دولتی بی&zwnj;خرد می&zwnj;نویسند.&nbsp;دل به حال کسانی می&zwnj;سوزانند که به طور معمول و&nbsp;به گونه&zwnj;ای روزمره&nbsp;زیر چرخ ساختار اقتصادی &nbsp;و سیاسی جهان مدرن له می شوند.&nbsp;قدرت این را می&zwnj;خواهد. قدرت از آن واهمه دارد و بیزار است که انسان&zwnj;ها با ژرف&zwnj;اندیشی&nbsp;به&nbsp;چگونگی کارکرد آن توجه نشان دهند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سوم: مهار صحنه نمایشی بیش از پیش در اختیار قدرت قرار دارد. بزرگترین نمایش جهان در این چند روز گذشته نه فیلم های هالیودی که مراسم ادای سوگند اوباما در آمریکا بود. در ایران بزرگترین نمایش اجرای حکم اعدام بود. بدین شکل قدرت خود را و همچنین بی رحمی و لطف، عدالت و بی عدالتی و مهارت و سهل انگاری خود در زمینۀ صحنه آرائی به نمایش می گذارد.&raquo;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/01/24/23895#comments احمد علوی اعدام بهنام دارایی زاده حقوق بشر حکومت اسلامی زورگیری در تهران محمدرفیع محمودیان پیام ابوطالبی حقوق انسانی ما Wed, 23 Jan 2013 23:26:19 +0000 society 23895 at https://archive.radiozamaneh.com