مهدی محمودیان

گزارش زمانه از وضعیت روزنامه نگاران زندانی بیمار

Wed, 11 Jan 2012 02:29:48 +0000

مهدی تاجیک

سلامت روزنامه نگاران زندانی ایران در معرض تهدیدهای مستمر است. عدم رسیدگی پزشکی، عدم توزیع مواد غذای ضروری نظیر گوشت و سبزیجات و مجموعه‌ای از مشقت‌های همیشگی از جمله نبود وسایل گرمایشی در فصل سرما و فقدان وسایل خنک کننده در دوران گرم سال، غیراستاندارد بودن سلول‌ها و عدم دسترسی روزانه به هواخوری باعث بروز عوارض مزمن بر سلامت بسیاری از زندانیان شده است.

روزنامه نگاران زندانی مانند بسیاری دیگر از زندانیان سیاسی ایران به دلیل زندگی در چنین محیطی به بیماریهای متعدد مبتلا شده‌اند.

بی‌توجهی مقام‌های زندان در مقابل بیماری زندانیان فرضیه یک تلاش سیستماتیک برای تحمیل بیماری به زندانیان عقیدتی را برجسته ساخته است و گزارش‌ها درباره بدرفتاری، ضرب و شتم و اعمال شکنجه علیه زندانیان هم این فرضیه را تقویت می‌کند. "زمانه" در این گزارش به وضعیت روزنامه نگارانی پرداخته که به واسطه زندگی در شرایط سخت زندانهای ایران درگیر بیماریهای متعدد شده‌اند.

مسعود باستانی؛مبتلا به سردرد و بیهوشی

"مسعود باستانی" روزنامه نگار منتقد حکومت، مدتهاست که از بیماریهای مختلف رنج می‌برد اما مسوولان زندان رجایی شهر اجازه اعزام او به بیمارستان برای رسیدگی پزشکی را نمی‌دهند.

مسعود باستانی غیر از مشکلات گوارشی و لثه و دندان، از سردردهای شدید رنج می‌برد و این وضعیت سبب شده که چندین بار وی دچار لمسی بدن شده است. این روزنامه‌نگار باید در اسرع وقت به بیمارستان برای درمان اعزام شود اما مقام‌های زندان رجایی شهر اجازه چنین اقدامی را نمی‌دهند

منابع مطلع به "زمانه" گفته‌اند که او غیر از مشکلات گوارشی و لثه و دندان، از سردردهای شدید رنج می‌برد و این وضعیت سبب شده که چندین بار وی دچار لمسی بدن شده و به بهداری زندان منتقل شود.

بنابه گفته پزشکان پزشکی قانونی که به زندان آمده و وی را مورد معاینه قرار داده‌اند، این روزنامه‌نگار باید در اسرع وقت به بیمارستان برای معاینه و سی. تی. اسکن و درمان اعزام شود اما مقام‌های زندان رجایی شهر اجازه چنین اقدامی را نمی‌دهند. باستانی از تاریخ ۱۴ تیر ماه ۱۳۸۸ بازداشت و به اتهام تبلیغ علیه نظام و اجتماع و تبانی برای ایجاد اغتشاش به شش سال زندان محکوم شده است.

وی تا بهمن ماه ۱۳۸۸ در زندان اوین به سر می‌برد، اما در تاریخ پنجم بهمن ماه ۱۳۸۸ بر خلاف اصل تفکیک و طبقه‌بندی زندانیان از زندان اوین به زندان رجایی‌شهر که محل نگهداری مجرمین خطرناک است، منتقل و در این زندان نگهداری شد. وی تاکنون از مرخصی نیز نتوانسته استفاده کند و از جمله زندانیانی است که به صورت مداوم در زندان نگهداری می‌شود.

عیسی سحرخیز؛ با دست بند بر تخت بیمارستان

روزه‌های اعتراضی و اعتصاب غذاهای طولانی مدت باعث ایجاد مشکلات مزمن در سلامت عیسی سحرخیز روزنامه نگار زندانی در رجایی شهر کرج شده است.

او ماه گذشته به دلیل حاد شدن وضع جسمانی‌اش از زندان به بیمارستان منتقل شده است اما تدابیر شدید امنیتی درباره وی اعمال می‌شود و گزارش‌ها حاکی است که دست و پای او در اغلب ساعات شبانه روز به صورت ضربدری به تخت زنجیر شده است و چهار مامور امنیتی به صورت دائمی در اتاق کوچکی که تخت سحرخیز در آن قرار دارد، مراقب او و روابط‌اش هستند.

عیسی سحرخیز به دلیل حاد شدن وضع جسمانی‌اش از زندان به بیمارستان منتقل شده است در حالی که دست و پای او در اغلب ساعات شبانه روز به صورت ضربدری به تخت زنجیر شده است و چهار مامور امنیتی به صورت دائمی در اتاق کوچکی که تخت سحرخیز در آن قرار دارد، مراقب او و روابط‌اش هستند

بر اساس گزارشهای منتشر شده، سحرخیز نسبت به ماه‌های گذشته، دچار ضعف و لاغری شدید شده است و از تغییرات شدید فشار خون و کمر درد و گردن درد رنج می‌برد به حدی که امکان خم کردن سر و گردن خود را ندارد. همچنین در کبد سحرخیز نیز غده‌ای مشاهده شده که پزشکان در حال بررسی آن هستند.

عیسی سحرخیز، عضو شورای مرکزی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات ایران، مدیر مسئول ماهنامه توقیف شده آفتاب، و مدیرکل مطبوعات داخلی وزارت ارشاد در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی است. وی نیمه تیرماه ۸۸ و پس از نگارش چند یادداشت انتقادی، حمایت از جنبش سبز، و نقد صریح رهبر جمهوری اسلامی، بازداشت شد.

او در جریان بازداشت مورد ضرب و شتم ماموران امنیتی قرار گرفت، به شکلی که دنده‌های او شکست. سحرخیز ماه‌‌ها در انفرادی و شرایط سخت بازداشتگاه‌های ۲۰۹ و ۲۴۰ محبوس بود و بعد‌تر به زندان رجایی شهر تبعید شد.

مهدی محمودیان؛ ضربان های نامرتب قلب

"مهدی محمودیان" که از او به عنوان یکی از افشاگران نقض حقوق بشر در بازداشتگاه کهریزک نام می‌برند به دلیل شرایط سخت زندان دچار عارضه‌های جسمی متعدد شده است.

گزارش‌ها حاکی است که این روزنامه نگار از عوارض گوناگون تنفسی و مغزی ناشی از عدم فعالیت یکی از ریه‌هایش رنج می‌برد. یک منبع مطلع نیز در این ارتباط به رادیو زمانه گفت که پزشکان مدتی پیش ناچار به بریدن قسمتی از روده مهدی محمودیان در زندان شدند. او همچنین از نوسان فشار زیاد رنج می‌برد و مشکلات تنفسی‌اش به حدی است که دچار بیهوشی‌های ناگهانی می‌شود.

پزشکان مدتی پیش ناچار به بریدن قسمتی از روده مهدی محمودیان در زندان شدند. او همچنین از نوسان فشار زیاد رنج می‌برد و مشکلات تنفسی‌اش به حدی است که دچار بیهوشی‌های ناگهانی می‌شود

مقام‌های امنیتی نه تنها ترتیب اثری به وضعیت سلامت او نداده‌اند بلکه گزارش‌ها از ضرب و شتم شدید وی در هفته گذشته حکایت دارد. پایگاه اینترنتی کلمه وابسته به میرحسین موسوی چهره ارشد مخالف حکومت روز شنبه (۱۷ دی) ماه گزارش داد که مهدی محمودیان در حالی که مشغول گذراندن حکم شش سال زندانش بود، از زندان رجایی شهر به زندان اوین منتقل شده و در تمام راه، ماموران او را به شدت مورد ضرب شتم قرار داده‌اند.

بر اساس این گزارش، ضرب و شتم محمودیان در بند دو الف هم ادامه یافته و او ضمن بازجویی مجدد مدام با کلمات رکیک بازجو‌ها مواجه بوده است. بر اساس این گزارش، شدت ضرب و شتم‌ها به حدی بوده که گفته می‌شود محمودیان بی‌هوش شده و بازجویان مجبور شده‌اند او را به بهداری زندان منتقل کرده و دستگاه اکسیژن به او وصل کنند.

مهدی محمودیان در تاریخ ٢۶ شهریور ٨٨، در جریان اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری، بازداشت و به زندان اوین منتقل شد. این روزنامه نگار در دوران زندانش نامه‌ای را خطاب به رهبری منتشر کرد که در آن پرده از وضعیت بسیار نامناسب زندان رجایی شهر بر می‌داشت.

مسعود لواسانی؛ جراحی دیر هنگام گردن

"مسعود لواسانی" روزنامه نگار منتقد حکومت در ۱۴ شهریور ماه امسال پس از گذراندن دوران دو ساله محکومیت خود از زندان اوین آزاد شد اما بیماریهای ناشی از زندگی در شرایط سخت زندان کماکان با اوست.

مسعود لواسانی در چهارم آبان ماه در حالی برای عمل جراحی گردن در بیمارستان بستری شد که پزشکان معالج وی اعلام کرده بودند این عمل باید خیلی زود‌تر از این انجام می‌گرفت و تاخیر در معالجه، خسارت‌های زیادی در ناحیه گردن ایجاد کرده است

این روزنامه نگار در چهارم آبان ماه در حالی برای عمل جراحی گردن در بیمارستان بستری شد که پزشکان معالج وی اعلام کرده بودند این عمل باید خیلی زود‌تر از این انجام می‌گرفت و تاخیر در معالجه، خسارت‌های زیادی در ناحیه گردن ایجاد کرده است.

مسعود لواسانی همچنین در مدت بازداشت خود علاوه بر درد گردن از درد در ناحیه ستون فقرات رنج می‌برد. این روزنامه نگار منتقد حکومت در مدت زمان بازداشت خود بار‌ها دچار تشنج و حمله‌های عصبی شده بود و در خرداد ماه ۱۳۸۹ نیز به بیماری زونا و آبله مبتلا شد. او همچنین در زمستان ۱۳۸۹ به دلیل شرایط بد بهداشتی در بند ۳۵۰ به بیماری پوستی حاد مبتلا شد.

حساسیت نهادهای امنیتی درباره این روزنامه نگار هنوز به قوت خود باقی است و روز یکشنبه (۱۸ دی) ماه نیز "فاطمه خردمند" همسر وی به بازداشت ماموران درآمده است. هنوز دلیل و انگیزه‌های بازداشت همسر آقای لواسانی مشخص نیست.

کیوان صمیمی؛ غده نگران کننده

"کیوان صمیمی" مدتهاست که از درد در ناحیه کبد رنج می‌برد اما مقام‌های زندان رجایی شهر تاکنون با اعزام او به بیمارستان برای معالجه موافقت نکرده‌اند. یک منبع آگاه در این ارتباط به رادیو زمانه گفت که غده‌ای در بدن آقای صمیمی وجود دارد که سلامتی‌اش را به شدت تهدید می‌کند و می‌تواند اثرات جبران ناپذیری بر جای بگذارد ولی به رغم تشخیص‌های اولیه پزشکان زندان هنوز هیچ اقدامی برای معالجه وی صورت نگرفته است.

کیوان صمیمی مدتهاست که از درد در ناحیه کبد رنج می‌برد اما مقام‌های زندان رجایی شهر تاکنون با اعزام او به بیمارستان برای معالجه موافقت نکرده‌اند

کیوان صمیمی، مدیرمسئول روزنامه توقیف شدهٔ نامه و عضو شورای فعالان ملی - مذهبی، عضو انجمن دفاع از آزادی مطبوعات، عضو شورای ملی صلح، عضو کمیته پیگیری بازداشت‌های خودسرانه و عضو کمیته دفاع از حق تحصیل است. صمیمی که سابقهٔ زندان طولانی مدت در رژیم پهلوی دارد، در جریان تحولات پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ بازداشت شد.

او درشعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به استناد مواد ۵۰۰ و ۶۱۰ قانون مجازات اسلامی مجموعا به ۶ سال حبس، و به استناد ماده ۱۹ قانون یاد شده به محرومیت مادام العمر از فعالیت‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی محکوم شد اما شعبه ۵۴ دادگاه تجدیدنظر استان تهران مدت زمان حبس این فعال سیاسی را تایید کرد اما محرومیت وی را به ۱۵ سال تقلیل داد.

سعید متین پور؛ درگیر با کمردرد مزمن

"سعید متین‌پور" اکنون بیش از دو سال و سه ماه است که در زندان اوین به سر می‌برد و در دوران حبس خود با بیماریهای متعدد دست و پنجه نرم کرده است. گزارش‌ها حاکی است که این روزنامه نگار و فعال حقوق بشر در ماه‌های اخیر از ناراحتی‌های گوارشی بویژه خونریزی معده، کمر درد، بیماری قلبی و سرگیجه‌های شدید رنج برده است.

همسر سعید متین پور: پزشک تشخیص داده‌ که یکی از مهره‌های کمر سعید جابجا شده و ملتهب است و دارو دادند. بعد گفتند با یک پزشک در بیرون از زندان هماهنگ کنید، اما چون می‌خواستند به سعید پابند بزنند و او را به دکتر ببرند، او حاضر نشد با پابند به مطب پزشک برود

همسر وی به تازگی در گفتگو با پایگاه خبری "جرس" ضمن ابراز نگرانی برای وضعیت سلامت آقای متین‌پور گفته بود: "سعید کمر درد شدیدی دارد که به پزشک مراجعه کرده و یک عکس خاصی از کمرش گرفته‌اند و تشخیص داده‌اند که یکی از مهره‌های کمرش جابجا شده و ملتهب است و دارو دادند.

بعد گفتند با یک پزشک در بیرون از زندان هماهنگ کنید، اما چون می‌خواستند به سعید پابند بزنند و او را به دکتر ببرند سعید حاضر نشد با پابند به مطب پزشک برود." سعید متین‌پور فارغ التحصیل فلسفه از دانشگاه تهران است که به دلیل فعالیتهای هویتطلبانه، نوشتن مقالات در وبلاگ شخصی و نشریات آذربایجانی برای نخستین بار در سال ۱۳۸۶ بازداشت شد و به مدت ۹ ماه تحت بازجویی قرار گرفت.

او چند ماهی را با تودیع وثیقه ۵۰۰ میلیونی در آزادی موقت گذراند اما همزمان با شروع اعتراضات پس از انتخابات دوباره به زندان اوین منتقل شد و از آن زمان تاکنون در حبس به سر می‌برد.

مهدی محمودیان: با دستبند و پابند به بیمارستان نمی‌روم

Maryam — Sat, 08 Oct 2011 16:15:36 +0000

مهدی محمودیان، روزنامه‌نگار زندانی سیاسی در نامه‌ای به عباس جعفری دولت‌آبادی، دادستان تهران نوشته است که با وجود وخامت حالش، با دستبند و پابند به بیمارستان نخواهد رفت و به این رفتار "غیرقانونی و غیر انسانی" تن نخواهد داد.

این عضو کمیته اطلاع رسانی جبهه مشارکت ایران اسلامی در نامه‌ای که امروز شنبه، ۱۶ مهرماه در سایت جنبش راه سبز (جرس) منتشر شده، نوشته است، در حالی که اجازه بستری شدن در بیمارستان پس از گذشت هفت ماه و از دست دادن بخشی از حجم ریه‌اش صادر شده، مسئولین زندان گفته‌اند که برای اعزام به بیمارستان باید به پا‌هایش پابند زده شود و هر یک از دستانش نیز به یک سرباز دستبند بسته شود.

بر اساس این نامه وی بر اثر شکنجه‌ دربند ۲۰۹ وزارت اطلاعات، دچار عفونت ریه شده و پس از حملات تنفسی در بند ۳۵۰ اوین، مسئولین بهداری زندان درخواست اورژانسی اعزام به بیمارستان را به دفتر دادستان ارسال کردند. با این درخواست هفت ماه بعد در مهر ماه ۱۳۸۹ موافقت شد و پزشکان اعلام کردند که او قسمت‌هایی از حجم ریه‌اش را به خاطر عدم رسیدگی به موقع از دست داده‌ و باید تا آخر عمر از اسپری برای تنفس استفاده کند.

مهدی محمودیان در ادامه این نامه با اشاره به اینکه در بهمن ماه ۱۳۸۹ "ده‌ها مرتبه و در مدت‌های طولانی دچار حملات عصبی و دچار بی‌هوشی و تشنج" شده‌ و تا کنون سه نفر از متخصصین بهداری زندان درخواست کردند تا برای "سی‌تی‌اسکن" مغز و انجام آزمایشات قلبی به بیمارستان خارج از زندان اعزام شود، می‌گوید که دادستان هفت ماه پس از شروع حملات عصبی و بی‌هوشی دستور اعزام به بیمارستان را داده است.

در بخشی از این نامه آمده است: "بیش از دو سال از محکومیت خود را گذرانده‌ام و حتی یک دقیقه هم به مرخصی نرفته‌ام و در بیش از ۲۰ ماه از این مدت حتی از حق تماس تلفنی نیز محروم بوده‌ام و به طور کاملا غیرقانونی و بدون هیچ حکم قضایی بیش از ۱۸ ماه است که به زندان رجایی‌شهر تبعید شده‌ام."

مهدی محمودیان بر اثر شکنجه‌ دربند ۲۰۹ وزارت اطلاعات، دچار عفونت ریه شده و به دلیل عدم رسیدگی به موقع قسمت‌هایی از حجم ریه‌اش را از دست داده‌ و باید تا آخر عمر از اسپری برای تنفس استفاده کند، وی همچنین در بهمن ماه ۱۳۸۹ ده‌ها مرتبه دچار "حملات عصبی و دچار بی‌هوشی و تشنج" شده‌ است

مهدی محمودیان ۲۵ شهریور ۱۳۸۸ در پی وقایع پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران بازداشت شد. دادگاه انقلاب وی را به پنج سال حبس تعزیری و محرومیت روزنامه‌نگاری محکوم کرده است.

این روزنامه‌نگار یکی از افرادی بود که در انتشار اسامی کشته‌شدگان وقایع انتخابات و فیلمی که گفته می‌شد حاوی تصاویری از "دفن پنهانی و دسته جمعی کشته‌شدگان وقایع انتخابات در قطعه ٣۰٢ بهشت زهرا است" مشارکت داشت.

وی شهریور ماه سال جاری با نوشتن نامه‌ای خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران وضعیت "نامناسب" زندان رجایی‌شهر و "شکنجه" زندانیان در این زندان را شرح داده بود.

مهدی محمودیان پس از انتشار این نامه به سلول انفرادی منتقل شد و در یکی از ملاقات‌ها به مادر خود در یکی از ملاقات‌ها گفته بود که مامورین امنیتی به او گفته‌اند: "نمی‌گذاریم کسی که به رهبر نامه می‌نویسد از این‌جا زنده خارج شود."

محموديان بار ديگر به سلول انفرادی منتقل شد

zamaanehnews — Wed, 08 Jun 2011 05:19:47 +0000

مهدی محموديان، روزنامه‌نگار زندانی در ايران بار ديگر به سلول انفرادی منتقل شده است.

به گزارش تارنمای تحول سبز از وب‌سايت‌های مخالفان حکومت ايران، مسئولان زندان رجايی‌شهر، عصر سه‌شنبه ۱۷ خرداد ۱۳۹۰، دستور داده‌اند محموديان به سلول انفرادی منتقل شود اما علت اين تصميم مقامات زندان اعلام نشده است.

اين روزنامه‌نگار پيش‌تر نيز به دليل انتشار نامه انتقادی خطاب به آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی به مدت ۱۰ روز به سلول انفرادی منتقل شده بود.

مهدی محموديان در اين نامه سرگشاده که ارديبهشت سال جاری منتشر شد از وجود «تجاوز جنسی در زندان‌ها» خبر داده بود.

وی در اين نامه، از رواج داشتن عمل «لواط» (تجاوز جنسی مرد به مرد) در زندان‌های ايران خبر داده و افزوده بود:‌ «در بندهای مختلف زندان رجايی‌شهر، عمل لواط به‌صورت امری معمولی و قابل پذيرش در آمده است و ظاهراً مسئولين زندان برای کمتر شدن آلودگی‌های آن، وسائل بهداشتی مورد لزوم افراد را آزادانه در اختيار زندانيان قرار می‌دهند.»

اين روزنامه‌نگار، سال ۸۹ به اتهام «تبانی عليه نظام» به پنج سال حبس تعزيری محکوم شد و هم‌اکنون در زندان به سر می‌برد.

پس از انتخابات جنجالی ریاست‌جمهوری در ایران، ده‌ها روزنامه‌نگار بازداشت شدند. گزارشگران بدون مرز که انجمنی بین‌المللی در دفاع از آزادی رسانه‌ها است از ایران به عنوان بزرگ‌ترین زندان روزنامه‌نگاران در خاورمیانه نام می‌برد.

مهدی محموديان چند روز پيش نيز پس از فراخوان شورای هماهنگی راه سبز اميد و دعوت از مردم برای حضور در راهپيمايی سکوت در روز ۲۲ خرداد ۱۳۹۰، در بيانيه‌ای مشترک با شماری از زندانيان سياسی رجايی‌شهر، خواهان حضور مخالفان در اين راهپيمايی شده بود.

شورای هماهنگی راه سبز اميد که پس از بازداشت خانگی ميرحسين موسوی و مهدی کروبی، دو تن از رهبران مخالفان شکل گرفته، سه‌شنبه ۱۰ خرداد طی فراخوانی از «راهيان سبز اميد» دعوت کرد تا در سالروز انتخابات بحث‌برانگيز رياست‌جمهوری ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ در تهران و شهرستان‌ها به خيابان‌ها بيايند و در «سکوت مطلق» دست به راهپيمايی بزنند.

اين شورا «آزادی رهبران جنبش و زندانيان سياسی، برگزاری انتخابات آزاد و اقدام موثر و فوری برای حل مسئله گرانی و بيکاری» را در شمار خواسته‌های راهپيمايی معترضان در روز ۲۲ خرداد ۱۳۹۰ اعلام کرده است.

وضعیت وخیم زندانیان سیاسی در زندان گوهردشت

arezoo — Tue, 31 May 2011 15:02:12 +0000

مریم محمدی

نگرانی‏ها در مورد وضعیت و شرایط جسمی زندانیان سیاسی در گوهردشت کرج که از اول خردادماه در اعتصاب غذا به‏سر می‏برند، شدت یافته است.

خبرهایی که به‏ویژه درباره‏ مهدی محمودیان، عیسی سحرخیز، کیوان صمیمی و رسول بداقی می‏رسد، حاکی از وضعیت وخیم جسمی آن‏هاست.

در این شرایط، تلاش‏‌ فعالان سیاسی، حقوق بشری و خانواده‌ها برای جلب توجه مسئولان زندان و رسیدگی به خواسته‏های زندانیان سیاسی و هم‏چنین تقاضا از زندانیان برای شکستن اعتصاب غذا ادامه دارد.

محمد خاتمی، رئیس جمهور پیشین، در پیامی به زندانیان سیاسی از آن‌ها تقاضا کرده است که اعتصاب غذای خود را پایان دهند.

مهدی سحرخیز، فرزند عیسی سحرخیز، امیدوار نیست که این پیام‏ها به داخل زندان برسد. عیسی سحرخیز این روزها با وضعیت جسمی بسیار بدی مواجه است. در همین حال، در حمله یک زندانی عادی به وی، دچار پارگی پرده گوش نیز شده است.

مهدی سحرخیز: هر دوهفته یک‏بار خانواده‏ها می‏توانند ملاقات کنند. خانواده ما هفته پیش ملاقات نداشت و هفته قبل از آن ملاقات داشت. در آن موقع، ۱۰ روز بوده که پرده گوش پدر من پاره شده بوده؛ به اضافه این‏که شش‌روز از اعتصاب غذای او گذشته بوده است.

از آن موقع تاکنون، ۱۰ روز دیگر گذشته است و ما هیچ خبری از پدرم نداریم. متأسفانه اصلاً نمی‏دانیم که ایشان زنده است یا خدای ناکرده برای‏شان اتفاقی افتاده است. ولی پنجشنبه گذشته که یک‌سری دیگر از دوستان ملاقات داشتند، گفتند که شرایط کسانی که اعتصاب کرده‏اند، خیلی بد است و از نظر جسمی خیلی ضعیف شده‏اند.

اطلاع مشخص شما از وضعیت جسمی و بیماری‏های پدرتان چیست؟

ایشان از وقتی که به زندان رفته‏اند، مشکلات زیادی برای‏شان پیش آمده است. پدر من فرد خیلی سالمی بود که هیچ‏گونه دارویی مصرف نمی‏کرد، اما از وقتی که به زندان رفته‏اند، تعداد زیادی دارو می‏خورند.
پدرم به خاطر فشارشان، چندبار هم در زندان غش کرده‏اند که دکترها گفته‏اند خیلی برای‏شان خطرناک است. موقع بازداشت هم که دنده‏های‏شان را شکاندند که هنوز موقعی که نفس می‏کشند، درد دارند و نمی‏توانند درست بخوابند.

همان‏طور که می‏دانید، خیلی‏ها تقاضا کرده‏اند که زندانیان به اعتصاب غذای خودشان پایان بدهند. امیدوار هستید که این اتفاق، این روزها بیافتد؟

فعلاً به نظر من، اخبار خیلی سخت به داخل زندان خواهد رسید. به‏خاطر این‏که آن‏ها را کاملاً بسته‏اند! نه تلفن اجازه دارند بزنند و نه هیچ راه دیگری دارند که بتوانند سریع از پیغام‏ها باخبر بشوند. فکر می‏کنم این اخبار در ملاقات‏ها به آنان می‏رسد و الان تا پنجشنبه، هیچ ملاقاتی نیست.

هفت‌سینی مقابل زندان زندان اوین

یکی دیگر از زندانیانی که به شدت در مورد وضعیت سلامتی او نگرانی وجود دارد، کیوان صمیمی، مدیر مسئول ماهنامه توقیف‏ شده «نامه»، عضو شورای ملی صلح و کمیته پی‏گیری بازداشت‏های خودسرانه است.

کیوان صمیمی در سال‏های اخیر، اغلب بیمار و بستری بود. با این همه، از فعالیت‏های اجتماعی و حقوق بشری خود دست برنمی‏داشت. او پس از اعتراض‌های مردم به نتایج دهمین انتخابات ریاست جمهوری، بازداشت و زندانی شد. متأسفانه هیچگونه دسترسی‏ای به افراد خانواده آقای صمیمی، برای گفت‏وگو درباره وی وجود ندارد. او پیش از این نیز بارها دستگیر شده بود.

به خاطرات‏مان از کیوان صمیمی مراجعه می‏کنیم، در سی‏ام اسفندماه سال ۱۳۸۷، در حالی‏که با جمعی از خانواده‏های زندانیان سیاسی، مشغول برپایی هفت‏سین در برابر زندان اوین بودند. پس از این مصاحبه، او دستگیر شد. وی در آن هنگام نیز بیمار بود: «دیروز، در زمان سال تحویل، چند دقیقه زودتر، به اتفاق تعدادی از خانواده‏های زندانیان سیاسی، به جلوی زندان اوین رفته بودیم و تعدادی از هم‏کلاسی‏های این دانشجویان دربند هم آن‏جا بودند. خیلی آرام، بدون هیچ‏گونه شعار و هیچ‏گونه پلاکاردی در گوشه‏ای ایستاده بودیم و می‏خواستیم هنگام سال تحویل، هفت‏سین‏مان را در آن‏جا پهن کرده باشیم.

یکی، دو نفر از مقامات امنیتی، بعد از چند دقیقه‏ای آمدند و تذکر دادند که از این‏جا بروید. البته آرام تذکر دادند. در هرصورت صحبت شد. فعالان حقوق بشر که آن‏جا بودند و خانواده‏ها صحبت کردیم که کاری نداریم، این‏جا در گوشه‏ای ایستاده‏ایم؛ نه مخل نظم هستیم و نه هیچی. بلکه یک ارتباط معنوی و یک سنت باستانی را می‏خواهیم به‏جا بیاوریم.

تا این‏که یک سرهنگ نیروی انتظامی که خیلی تند برخورد می‏کرد، از راه رسید و بدون هیچ مقدمه‏ای گفت که سریع باید بروید. فحاشی می‏کرد و برخورد خیلی تندی داشت. دیگر نزدیک سال تحویل شده بود، دوستانی که آن‏جا بودند، خانواده‏ها و فعالان اجتماعی توضیح دادند که بسیار خوب، ما چند دقیقه دیگر می‏رویم. الان دعای تحویل سال را می‏خوانیم و می‏رویم.

این سرهنگ که خیلی برخورد ناجوری داشت، می‏گفت: "نخیر! باید همین الان بروید." کمی زدوخورد شد و آقای میلاد اسدی، عضو شورای مرکزی تحکیم و پدر ایشان مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و به دوستان اهانت شد.

به آن سرهنگ گفتم: بسیار خب! حالا که همه رفته‏اند، مسئله‏ای نیست و آن لباس شخصی‏ها هم که قبلاً گفته بودند همین الان آزادشان می‏کنیم. پس لطفاً آزادشان کنید که سوار ماشین من بشوند و ببرم‏شان. در هر صورت آن سرهنگ با من تندی می‏کرد و در نهایت هم چون من آن‏جا مانده بودم، پلاک‏های ماشین را کندند و ضبط کردند.»

دلسوزان جامعه کاری کنند...

یکی دیگر از زندانیانی که در مورد وضعیت جسمی او اخبار بدی می‏رسد، مهدی محمودیان، فعال حقوق بشر و عضو کمیته اطلاع‏رسانی جبهه مشارکت است.

محمودیان تلاش بسیار در افشای رویدادهای زندان کهریزک داشته است و به تازگی در نامه‏ای به رهبر حکومت اسلامی، در مورد خشونت‏هایی که در زندان‏ها روی‏ می‏دهد، اطلاعات بسیار تکان‏دهنده‏ای را فاش کرده است. با مادر مهدی محمودیان صحبت می‏کنم.

مادر مهدی محمودیان: ما هم‏چنان نگرانی سلامتی‏شان هستیم و همان‏طوری که دیگران از آن‏ها خواسته‏اند، ما هم از آ‏نان می‏خواهیم که انشاالله به هدف‏شان برسند و بقیه کسانی هم که باعث شد‏ه‏اند آن‏ها اعتصاب کنند، سر عقل بیایند و این غائله فیصله پیدا کند.

خبری هم از ایشان ندارم. چون تلفن که نزده‏اند، ملاقات هم که نداریم. از پنجشنبه که پدرشان به ملاقات رفته‏اند تا پنجشنبه دیگر که نوبت ملاقات است، خبر خاصی از ایشان ندارم دیگر!

آخرین ملاقات‏تان با ایشان چه زمانی بود و چه وضعی داشتند؟

پدرشان پنجشنبه پیش با ایشان ملاقات کردند. او می‏گوید که خیلی لاغر و ضعیف شده است. ولی هم‏چنان به اعتصاب‏شان ادامه داده‏اند.

آقای خاتمی از شما خواسته بودند که به ایشان بگویید که به اعتصاب غذای‏شان پایان بدهند. درست است؟

بله آقای خاتمی گفتند که به ایشان بگویید: «من از شما خواهش می‏کنم که این اعتصاب را بشکنید. انشاالله شما سلامت باشید و موفق باشید، سلامتی شما مهم است.»

گفتم آقای خاتمی، ما به ایشان گفته‏ایم، ولی تا پنجشنبه که ملاقات کنیم، امکان تماس نداریم. گفتند: «من برای‏شان نامه می‏فرستم و از آن‏ها خواهش می‏کنم که به اعتصاب‏شان پایان بدهند. انشاءالله خوب باشند و امیدواریم که همه چیز به خوبی بگذرد و به خوبی تمام بشود.» ما تا همین حد خبر داریم.

در حال حاضر چه امیدی دارید؟ یا چه نگرانی‏ای نسبت به این وضعیت دارید؟

فقط نگران سلامتی‏شان هستیم. سلامتی‏شان خیلی در خطر است. از نظر جسمی وضع‏شان خیلی خطرناک است. دیگر نمی‏دانم... انشاالله که دلسوزان‏‏مان ... البته اگر این جامعه دلسوز داشته باشد، به داد بچه‏های‏مان برسند؛ عکس‏العملی نشان بدهند و برای بچه‏های‏مان، برای سلامتی‏شان، برای آزادی‏شان و برای هدف‏شان حرکتی انجام بدهند.

خانواده‌های زندانیان سیاسی و احساس عدم امنیت

چهارمین زندانی‏ای که در وضعیت مشابهی به‏سر می‏برد و به‌تازگی به سلول انفرادی در گوهردشت کرج منتقل شده است، رسول بداقی، آموزگار و عضو هیئت مدیره کانون صنفی معلمان است.

او که از دهم شهریور سال ۱۳۸۸ تاکنون، در زندان به‏سر می‏برد، در دادگاه به شش سال حبس تغزیری و پنج سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شده است.

دسترسی به خانواده آقای بداقی نیز دشوار است و به‏نظر می‏رسد، آن‏چنان که مسیح علی‏نژاد، روزنامه‏نگار فعال می‏گوید، این عدم دسترسی ناشی از یک مشکل واقعی در بین خانواده‏های زندانیان سیاسی باشد.

مسیح علی‏نژاد: برخی از خانواده‏های زندانیان شاید در ایران خیلی احساس امنیت نمی‏کنند تا در مورد اعضای خانواده‏شان گفت‏وگو کنند.

به‏هرحال آقای بداقی آموزگاری است که عضو هیئت مدیره کانون صنفی معلمان است. او در دهم شهریور ماه بازداشت شده و در دادگاه به شش‌سال حبس و پنج سال محرومیت از فعالیت‏های اجتماعی محکوم شده است.

آقای بداقی در تمام این مدت نتوانسته است به مرخصی بیاید. او دو دختر دوقلوی خردسال هم دارد و این شرایط برای خانواده خیلی دشوار است. یک‏بار هم که شبنم، دختر ۱۴ ساله آقای بداقی با «جرس» گفت‏وگو کرد، سعی کرد بگوید که روحیه پدرش خیلی خوب است و در واقع، از دلتنگی‏های مادرش و خواهران خردسالش گفت.

اما با این همه، من فکر می‏کنم که شرایط خانواده‏ها مناسب نیست تا بیایند به مردم، به رسانه‏ها و افکار عمومی توضیح بدهند که این معلم چه وضعیت دشواری را در این نزدیک به دوسال پشت سر گذرانده است.

جبهه مشارکت: قرار نبود مجيزگويان بر صدر نشينند

Mon, 16 May 2011 08:23:17 +0000

جبهه مشارکت ايران اسلامی از احزاب اصلاح‌طلب می‌گويد قرار نبود حاصل انقلاب سال ۱۳۵۷ ايران، بر صدر نشستن «مجيزگويان وارونه‌نما» باشد.

به گزارش تارنمای نوروز، در بيانيه جبهه مشارکت آمده است: «قرار بود (پس از انقلاب سال ۱۳۵۷) شهروند يک لاقبا جرأت کند به حاکم خود بگويد که اگر کج بروی با همين شمشير کج، تو را راست می‌کنم.»

اين حزب مخالف دولت در بخش دیگری از بيانيه نوشته است اگر در مسئولين قضايی، «درد دين و مردم» وجود داشت، با خواندن نامه مهدی محموديان درباره تجاوز جنسی در زندان رجايی‌شهر، «بر خود می‌لرزيدند.»

جبهه مشارکت افزوده: «مهدی محموديان با آگاهی از اينکه او را به‌خاطر اين فاش‌گويی، عذاب و از حقوق متعارف يک زندانی محروم خواهند کرد؛ از بيان حقيقت صرف‌نظر نکرد تا گواهی باشد بر راستی و درستی خبرنگاران و روزنامه‌نگاران دربند و اسطوره‌های حق‌گو و حق‌طلبی که به‌خاطر پاسداری از شرف قلم، اکنون در زندان‌های کشور روزگار می‌گذرانند.»

مهدی محموديان، روزنامه‌نگار و عضو جبهه مشارکت، ۱۹ ارديبهشت جاری با انتشار نامه‌ای به آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ايران از وجود «تجاوز جنسی در زندان‌ها» خبر داد.

جبهه مشارکت : مهدی محموديان با آگاهی از اينکه او را به‌خاطر اين فاش‌گويی، عذاب و از حقوق متعارف يک زندانی محروم خواهند کرد؛ از بيان حقيقت صرف‌نظر نکرد تا گواهی باشد بر راستی و درستی خبرنگاران و روزنامه‌نگاران دربند

اين روزنامه‌نگار سال گذشته به اتهام «تبانی عليه نظام» به پنج سال حبس تعزيری محکوم شد و هم‌اکنون در زندان به سر می‌برد.

وی در اين نامه، از رواج داشتن عمل «لواط» (تجاوز جنسی مرد به مرد) در زندان‌های ايران خبر داده و افزوده:‌ «در بندهای مختلف زندان رجايی‌شهر، عمل لواط به‌صورت امری معمولی و قابل پذيرش در آمده است و ظاهراً مسئولين زندان برای کمتر شدن آلودگی‌های آن، وسائل بهداشتی مورد لزوم افراد را آزادانه در اختيار زندانيان قرار می‌دهند.»

اين روزنامه‌نگار نوشته است: «در اين زندان هر کسی که کمی زيبايی در چهره داشته باشد و احياناً زوری در بازو نداشته باشد و يا پول خوبی در حسابش نداشته باشد که باج بدهد به ديگران، به زور در سالن‌های مختلف و هر شب در يک اتاق گردانده می‌شود و هر مفعولی صاحبی دارد و از اين بابت پولی به‌دست می‌آورد و بعد از چند وقت هم او را به ديگری می‌فروشد.»

به گفته مهدی محموديان «طبق مشاهده يک زندانی سياسی، به يک جوان در طول يک شب هفت مرتبه تجاوز شده است و وقتی (وی) صبح به زندانبان شکايت می‌کند به انفرادی منتقل می‌شود بدون اينکه هيچ‌کدام از متجاوزين حتی مورد سوال واقع شوند.»

تارنمای کلمه چند روز پيش گزارش داد محموديان پس از انتشار اين نامه، به ۱۰ روز حبس انفرادی و سه ماه ممنوعيت از ملاقات به عنوان «حکم تنبيهی» محکوم شده است

محموديان پس از انتقال به انفرادی، دست به اعتصاب غذای خشک زده است.

جبهه مشارکت در این بيانيه با ابراز نگرانی از سلامتی محموديان از وی «مصرانه» خواسته اکنون که پيام خويش را رسانده، تا سلامتی خويش را بيش از اين به خطر نياندازد.

شماری از خانواده‌های زندانيان سياسی ايران نیز چند روز پیش در خصوص اعتصاب غذای خشک مهدی محموديان، روزنامه‌نگار زندانی، «ابراز نگرانی شديد» کردند و خواهان پایان دادن وی به اعتصاب غذا شدند.

در آخرين گزارشی که تارنمای جنبش راه سبز (جرس) منتشر نموده است در پی سه روز اعتصاب غذای خشک و وخامت وضعيت جسمی، مهدی محموديان به بند عمومی منتقل شده است.

ابراز نگرانی درباره اعتصاب غذای مهدی محموديان

zamaanehnews — Sun, 15 May 2011 03:08:01 +0000

شماری از خانواده‌های زندانيان سياسی ايران در خصوص اعتصاب غذای خشک مهدی محموديان، روزنامه‌نگار زندانی، «ابراز نگرانی شديد» کرده‌اند.

به گزارش تارنمای کلمه در بيانيه اين خانواده‌ها که نامشان فاش نشده، آمده است: «زنان و مردان دليری که گناه‌شان انديشيدن و تلاش برای مردم و ميهن‌شان بوده، اينک برای به‌دست آوردن حداقل حقوق يک زندانی سياسی و عدم توجه کافی از سوی مسئولين مربوطه، ناچار به اعتصاب غذا شده‌اند.»

در اين بيانیه از محموديان و ديگر زندانيانی که اعتصاب غذا کرده‌اند، خواسته شده تا سلامتی‌شان را به خطر نياندازند و به اعتصاب غذا پايان دهند.

مهدی محموديان هفته گذشته با انتشار نامه‌ای به آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ايران از وجود «تجاوز جنسی در زندان‌ها» خبر داد.

کلمه گزارش داده پس از انتشار اين نامه، وی به ۱۰ روز حبس انفرادی و سه ماه ممنوعيت از ملاقات به عنوان «حکم تنبيهی» محکوم شده است.

محموديان پس از انتقال به انفرادی، دست به اعتصاب غذای خشک زده است.

تاريخ نامه محموديان به رهبری جمهوری اسلامی، شهريور ۱۳۸۹ است اما اين نامه دوشنبه ۱۹ ارديبهشت ۱۳۹۰ در تارنمای جنبش راه سبز (جرس) منتشر شد.

مهدی محموديان پس از انتشار نامه‌ای به آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ايران به ۱۰ روز حبس انفرادی و سه ماه ممنوعيت از ملاقات به عنوان «حکم تنبيهی» محکوم شده است

مهدی محموديان افزوده: «نمی‌دانم بعد از انتشار اين نامه چه سرنوشتی پيدا خواهم کرد، نمی‌دانم شايد در دادگاه‌های عادلانه سربازان گمنامت با زير پا گذاشتن شرافت و انسانيت، حرف‌ها و نوشته‌هايم را تکذيب کنم و اعتراف کنم در اين مدت که در زندان بودم توسط رژيم صهيونيستی و عوامل استکبار تحريک شده‌ام تا نسبت به نظام مقدس شما توطئه کنم و يا نمی‌دانم شايد اعتراف کنم سفير انگلستان و فرانسه و رابط سازمان‌های جاسوسی غربی، اين حرف‌ها را به من آموزش داده‌اند.»

زندان زنان در یک مرغداری و لواط در زندان مردان

Tue, 10 May 2011 13:49:37 +0000

ایرج ادیب‌زاده

ایرج ادیب‌زاده - انتشار نامه‌ی یک روزنامه‌نگار زندانی بار دیگر وضعیت زندان‌های جمهوری اسلامی ایران را، به صورت مسئله‌ی روز درآورده است. نامه‌ی مهدی محمودیان، روزنامه‌نگاری که در تاریخ ۲۵ شهریور ۱۳۸۸ بازداشت و روانه‌ی زندان اوین شد، در سایت «ندای سبز آزادی» منتشر شده است.

در این نامه که خطاب به آیت‌اله خامنه‌ای نوشته شده است، از بیگاری گرفتن زندانیان بدون حقوق یا حقوق اندک، شکنجه و فشار روحی، رفتار وحشیانه با زندانیان سیاسی، تجاوز جنسی به زندانیان جوان، ضرب و شتم مأمورین امنیتی با زندانیان، نبودن وسائل بهداشتی و رفاهی و نحوه بازجویی‌ها و رفتار خشونت‌بار بازجویان با زندانیان، دروغگویی و فریب مأمورین، زندانیان را برای به اجراء گذاشتن پروژه‌ی اعتراف‌گیری و تهدید همسر و دیگر افراد خانواده‌ی زندانیان سخن رفته است.

نامه‌ی مهدی محمودیان روزنامه‌نگار زندانی که در حال حاضر در زندان رجایی‌شهر به‌سر می‌برد، در شهریورماه ۱۳۸۹ نوشته شده، اما پیش از این منتشر نشده بود. برای بررسی وضعیت زندان‌ها با آقای محمد مصطفایی وکیل دعاوی تماس گرفتم.

آقای محمد مصطفایی شما وکیل دعاوی بوده‌اید. وکیل بسیاری از زندانیان سیاسی و غیر سیاسی، ازجمله سکینه محمدی یا نوجوانانی که محکوم به اعدام شده بودند. و حالا مدتی‌ است که به نروژ پناهنده شده‌اید. وضعیت زندان‌های ایران بار دیگر به صورت مسئله‌ی روز درآمده است. شما این وضعیت را چه طور ارزیابی می‌کنید؟

زندان‌های ایران به نظر من از استانداردهای حتی ملی برخوردار نیستند، چه رسد به این که از استانداردهای بین‌المللی برخوردار باشند. هفته‌ی گذشته در مجلس شورای اسلامی، زمانی که بحث بودجه‌ی سال ۱۳۸۹ مطرح بود و نمایندگان مجلس به قسمت بودجه‌ی سازمان زندان‌ها رسیدند، یکی از نمایندگان مجلس وضعیت زندان‌های ایران را بسیار وخیم توصیف کرد. ایشان اعلام کردند که باید بودجه‌ی خاصی به زندان‌ها اختصاص داده شود تا بتوانیم وضعیت زندان‌ها را به آن حد مطلوب درآوریم. ولی آقای کوچک‌‌زاده در مخالفت با نظر ایشان اعلام کردند که نه، وضعیت زندان‌های ایران به‌هیچ‌وجه بد نیست و کاملاً مناسب است و نیازی به اضافه‌کردن بودجه نیست.

نامه‌ی آقای محمودیان دقیقاً چند روز پس از این اتفاقی که در مجلس شورای اسلامی افتاد منتشر شد. یکسال پیش این نامه نوشته شده بود، ولی تا به‌حال منتشر نشده بود. به نظر من یکی از علل اصلی عدم انتشار این نامه این بوده است که مأمورین امنیتی و دادگاه انقلاب نظارت بسیار زیادی بر روی بازداشت‌شدگان سیاسی و امنیتی دارند. به همین دلیل اگر یکی از بازداشت‌شدگان اظهارنظری کند برخلاف نظر دولت و آنچه مقامات دولتی انجام می‌دهند، در نهایت محاکمه خواهد شد، همان طور که در نامه هم اشاره شده و آقای محمودیان اعلام کرده بود که می‌دانند اگر چنین نامه‌ای منتشر شود، ایشان به مجازات‌های دیگری محکوم و محاکمه خواهند شد.

ببینید، چه میزان و در چه حد وضعیت زندان‌ها اسفبار و نامناسب برای زندانیان است که ایشان حاضر شدند که مجازات زندان بیشتر را به جان بخرند و این نامه را در نهایت پس از مدتها منتشر کنند. ایشان کسی بودند که بحث کهریزک را هم پیش کشیدند و در اینجا هم بحث زندان رجایی‌شهر و خیلی از زندان‌های دیگر را مطرح کردند و ما می‌بینیم که در زندان‌هایی چون قرچک ورامین هم بلاهای مختلفی سر زنان می‌آید.

آقای مصطفایی شما به زندان قرچک ورامین اشاره کردید. گزارش‌هایی که رسیده است، نشان می‌دهد که صدها زن سیاسی و عقیدتی و بیش‌تر جرائم عمومی در محلی به عنوان زندان قرچک ورامین نگهداری می‌شوند که در گذشته مرغداری بوده است. یک سالن بزرگ با سقفی بلند که در آن صدها زندانی زن، بدون کمترین امکانات بهداشتی در سرما و گرما، روی هم انباشته شده‌اند. دست‌کم ۳۰۰ تا ۴۰۰ زندانی زن در این زندان نگهداری می‌شوند که فقط چهار توالت و دستشویی دارد. چند روز پیش چند زندانی هم از زندان گوهردشت به آنجا منتقل شدند، ازجمله خانم‌ها مهوش ثابت و فریبا کمال‌آبادی که اعضای هیئت مدیره‌ی جامعه‌ی بهاییان ایران بوده‌اند. به این زندان شما چه طور نگاه می‌کنید؟

من نکته‌ای را اضافه کنم و به اینجا برسم، و آن این که البته من هم وضعیت زندان‌ها را تا جایی که اطلاع دارم و موکلین من در زندان بودند، همان طوری دیده بودم که آقای محمودیان اعلام کرده‌اند و در حال حاضر هم که می‌بینیم در زندان قرچک ورامین چه اتفاقاتی افتاده است. کسانی که در زندان هستند، صدای‌شان صدای بلندی نیست. به نظر من کار از ریشه عیب دارد. آنچه در سال‌های گذشته اتفاق افتاد، در خصوص مسائل اقتصادی، بر روی زندان‌ها بسیار تأثیرگذار بوده. با توجه به این که ما می‌دانیم و از قدیم هم گفته‌اند که زندان در ایران به‌عنوان یک دانشگاه برای زندانیان به حساب می‌آید، کسانی که وارد زندان می‌شوند به جای این که تعلیم و تربیت ببینند، به جای این که بتوانند رفتارهای ناهنجار خود را ترک کنند و به جامعه برگردند، بدتر آموزش می‌بینند که چه طور جرائم را به گونه‌ای انجام دهند که در آینده با مشکلی مواجه نشوند و بتوانند دست به کار های خلاف بیش‌تری بزنند. با چنین روندی که ادامه دارد، من فکر می‌کنم سازمان زندان‌ها با چنین دستگاه قضایی و دستگاه قضایی با چنین دولتی که در حال حاضر روی کار است، توانایی و کارآمد نیست برای این که بتواند یک زندان استاندارد را درست کند.

آقای خامنه‌ای که این نامه خطاب به ایشان نوشته شده است چه طور؟ آیا ایشان می‌توانند دستور رسیدگی به وضعیت زندان‌ها را دهند؟

آقای خامنه‌ای فقط در حد توصیه می‌توانند اظهارنظری کنند و بعد از مدت کوتاهی وضعیت زندان‌ها هم کمی بهبود پیدا می‌کند و بعد بازهم به آن وضعیت قبلی برمی‌گردد. مگر زندان کهریزک نبود که ایشان دستور دادند، بعد از این جنایت‌های مختلفی انجام شد، تعطیل شود. و در حال حاضر مگر می‌توان عملی انجام داد یا دستوری صادر کرد که تمام زندان‌های ایران تعطیل شوند. آقای محمودیان در زندانی هستند که نسبتاً می‌گویند از استانداردهای خوبی برخوردار است. پس وای به حال زندان‌هایی که مثل زندان اوین و مثل زندان رجایی‌شهر نباشند. متأسفانه ما در هر استانی و در هر شهری زندان‌های مختلفی داریم که در هرکدام از این زندان‌ها مشکلاتی همچون مشکلاتی که در زندان رجایی‌شهر یا قرچک ورامین هست وجود دارد. بنابراین آقای خامنه‌ای شاید برای این که بخواهند خودشان را محبوب کنند یا خودشان را توجیه کنند، دستوری را صادر کنند. ولی تا زمانی که بودجه‌ای اختصاص داده می‌شود به سازمان زندان‌ها، آن بودجه صرف بهره‌برداری شخصی می‌شود و تا زمانی که افرادی هستند که از این بودجه‌ها سوءاستفاده‌ی شخصی می‌کنند و این بودجه‌ها در راستای منافع زندانیان خرج و هزینه نمی‌شود و تورم در جامعه هم به این صورت است، به نظر من نمی‌توان امیدوار بود به چنین سیستمی.

زندان استاندارد از نظر شما چگونه باید باشد؟

من مثالی می‌زنم. در کشورهای اروپایی زندان‌ها به قدری استاندارد هستند، که برای هر زندان برنامه‌های آموزشی خاصی در نظر گرفته می‌شود. زندانی هر هفته دو بار به سینما می‌رود. زندانی هر هفته دو بار به استخر می‌رود. زندانی هر روز ورزش می‌کند. زندانی به راحتی می‌تواند از امکاناتی استفاده کند، که بتواند به آینده‌اش در جامعه امیدوار شود. در صورتی که در زندان‌های ایران متأسفانه وقتی یک زندانی وارد زندان می‌شود، نه تنها راههای امید به آینده مسدود است، بلکه روش‌هایی در داخل زندان جلو پای زندانی گذاشته می‌شود که متأسفانه بازهم یا برمی‌گردد به زندان یا این که در جامعه تخلفاتی انجام می‌دهد و امنیت جامعه را به‌هم می‌زند. نکته‌ی مهمی که در صحبت‌ها و در نامه‌ی آقای محمودیان توجه من را جلب کرد، بحث لواط در زندان است. ما می‌توانیم به این نتیجه برسیم که نامه‌‌ای که ایشان نوشته‌اند، دقیقاً با واقعیت مطابقت می‌کند. ما می‌توانیم برای مطابقت‌‌اش به آمار مبتلایان به ایدز مراجعه کنیم و ببینیم تا چه حد تعدادشان زیاد شده است. ببینیم که وضع به گونه‌ای شده است که در حال حاضر در زندان‌های مردان، کاندوم در اختیار مردها گذاشته می‌شود که بتوانند از کاندوم استفاده کنند که مبتلا به ایدز نشوند. این‌ها دردهایی‌ست که متأسفانه آقای خامنه‌ای نمی‌توانند این دردها را مداوا کنند.

نامه يک روزنامه‌نگار به آيت‌الله خامنه‌ای درباره زندان‌های ايران

zamaanehnews — Mon, 09 May 2011 06:42:38 +0000

مهدی محموديان، روزنامه‌نگار زندانی در ايران، طی نامه‌ای به آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، وضعيت زندان‌های ايران را «اسف‌بار» توصيف کرده است.

اين نامه که تاريخ آن شهريور ۱۳۸۹ است، امروز دوشنبه ۱۹ ارديبهشت ۱۳۹۰ در تارنمای جنبش راه سبز (جرس) منتشر شده است.

این روزنامه‌نگار سال گذشته به اتهام «تبانی علیه نظام» به پنج سال حبس تعزیری محکوم شد و هم‌اکنون در زندان به سر می‌برد.

محموديان در اين نامه، از رواج داشتن عمل «لواط» (تجاوز جنسی مرد به مرد) در زندان‌های ايران خبر داده و افزوده:‌ «در بندهای مختلف زندان رجايی‌شهر، عمل لواط به‌صورت امری معمولی و قابل پذيرش در آمده است و ظاهراً مسئولين زندان برای کمتر شدن آلودگی‌های آن، وسائل بهداشتی مورد لزوم افراد را آزادانه در اختيار زندانيان قرار می‌دهند.»

اين روزنامه‌نگار همچنين از «به کار بردن الفاظ رکيک، فحاشی، تحقيرهای لفظی، تحقيرهای روحی و جنسی، لخت کردن زندانیان، ضرب و شتم و جرح و دخالت در حريم خصوص متهمين و ايجاد درگيری‌های خانوادگی» به عنوان رفتارهای بازجويان عليه زندانيان سياسی نام برده است.

مهدی محمودیان خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای: در حکومت شما زندانيان به بيگاری‌های بدون حقوق و يا حقوق اندک، کارگری در سالن‌های سرويس بهداشتی و محوطه زندان گمارده می‌شوند و زندان‌ها به شهر مردگان می‌ماند که بايد به هر طريقی فقط از آن خارج شد

وی خطاب به آيت‌الله خامنه‌ای افزوده: ‌«با جشمان خودم ديدم که در بند ۲۰۹ جوان بيست و چند ساله به خاطر تماس‌های مکرر بازجويان با مادر تنهايش چند بار اقدام به خودکشی کرد.»

اين روزنامه‌نگار نوشته است:‌ «در حکومت شما زندانيان به بيگاری‌های بدون حقوق و يا حقوق اندک، کارگری در سالن‌های سرويس بهداشتی و محوطه زندان گمارده می‌شوند و زندان‌ها به شهر مردگان می‌ماند که بايد به هر طريقی فقط از آن خارج شد.»

وی ادامه داده است:‌ «اما امروز در سلامت و آزادی کامل به خدای بزرگ و ائمه اطهار و همين طور به خون تمام شهدای راه آزادی به‌خصوص شهدای يک سال اخير سوگند ياد می‌کنم و اعلام می‌کنم ضمن اينکه اين مطالب عين واقعيت رخ داده در زندان‌های تحت امر شماست، هيچ هدفی جز تلاشی در راه اصلاح امور همين طور انجام فريضه امر به معروف و نهی از منکر و نصيحت‌الملوک نداشته و ندارم.»

اين روزنامه‌نگار در انتهای نامه نوشته است: «جناب آقای آيت‌الله، کاش حاکمان صدای ملت خود را قبل از آن‌که دير شود، می‌شنيدند تا لازم نبود ملت‌ها برای رساندن صدايشان به حاکمان شيشه‌ها را بشکنند.»

در دو دهه‌ای که آيت‌الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران بوده است، چندين نامه سرگشاده و انتقادی خطاب به وی منتشر شده است.

تاکنون قوه قضائيه و نهادهای امنيتی ايران با نويسندگان چنين نامه‌هايی برخوردهای شديدی داشته‌اند.