https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/2470/all fa https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2013/03/01/24907 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2013/03/01/24907" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> زیبا محمودیان </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="277" height="188" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/sepisocgew01.jpg?1362247979" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">زیبا محمودیان - برخلاف آنچه تصور می&zwnj;شود، خانه&zwnj; آدم&zwnj;ها آنقدرها هم جای امنی نیست؛ چون خشونت خانگی در سراسر دنیا به اشکال و درجات متفاوت، رایج است. امروزه در بسیاری از کشورها <span dir="RTL">دولت&zwnj;ها</span> و سازمان&zwnj;های غیر دولتی برای کاهش خشونت خانگی و حمایت از قربانیان تلاش می&zwnj;کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">یکی از معمول&zwnj;ترین اشکال حمایت از زنان خشونت دیده، پناه دادن به آن&zwnj;ها در &quot;خانه&zwnj;های امن&quot; است. در این مراکز مددکاران، روانشناسان و حقوقدانان به زنان خشونت دیده کمک می&zwnj;کنند تا اعتماد به نفس خود را بازیابند، توانمند شوند و زندگی جدیدی را شروع کنند.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تکتم جهانگیرفام، سال&zwnj;ها در سازمان&zwnj;های دولتی و غیر دولتی سوئد و آلمان به عنوان مددکار و مدیر فعالیت کرده است. او درباره خانه&zwnj;های امن در سوئد می&zwnj;گوید: &quot;در سوئد در هر شهر، خانه امن دولتی برای پناه دادن به زنان خشونت دیده و فرزندان آن&zwnj;ها وجود دارد. در برخی از شهرها علاوه بر این، سازمان&zwnj;های غیر دولتی هم توسط فعالان زنان ایجاد شده&zwnj;اند که مورد حمایت دولت&zwnj;اند. دستگاه قضائی، پلیس و سایر سازمان&zwnj;های دولتی با خانه&zwnj;های امن همکاری می&zwnj;کنند و در طول این سال&zwnj;های فعالیت، اطلاعات این نهادها نیز در حوزه خشونت علیه زنان افزایش پیدا کرده است.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در ایران اما خروج از چرخه خشونت خانگی برای زنان بسیار دشوار است. نه تنها دستگاه قضائی و سازمان&zwnj;های دولتی از این زنان حمایت نمی&zwnj;کنند، بلکه مانع فعالیت جدی سازمان&zwnj;های غیر دولتی در این حوزه می&zwnj;شوند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>سیستم مددکاری چه کمکی به زنان </strong><strong><span dir="RTL">خشونت&zwnj;دیده</span></strong><strong> می&zwnj;کند؟ </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&quot;سمیرا&quot; مددکاری که سال ها در سازمان های دولتی و غیر دولتی ایران کار کرده است، درباره رویکرد این نهادها می&zwnj;گوید: &quot;در مراکز خصوصی معمولاً به زن و شوهر مشاوره داده می&zwnj;شود، ولی در مراکز دولتی&nbsp;مثل کلانتری&zwnj;ها یا دادگاه بیشتر&nbsp;تلاش در جهت سازش یعنی کوتاه آمدن زن به نفع شوهر است. به همین دلیل در مراکز قضائی و انتظامی معمولاً از مددکاران حرفه&zwnj;ای استفاده نمی&zwnj;شود و بیشتر افرادی را تربیت می&zwnj;کنند که در راستای کاهش طلاق کار کنند<span dir="LTR">.</span>&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>پلیس، چه حمایتی از زنان خشونت&zwnj;دیده می&zwnj;کند؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/amniyat.jpg" style="width: 170px; height: 97px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">تکتم جهانگیرفام، فعال اجتماعی: &quot;در سوئد، در هر شهر خانه امن دولتی برای پناه دادن به زنان خشونت دیده و فرزندان آن&zwnj;ها وجود دارد. در برخی از شهرها علاوه بر این، سازمان&zwnj;های غیر دولتی هم توسط فعالان زنان ایجاد شده&zwnj;اند که مورد حمایت دولت&zwnj;اند.&quot;</p> </blockquote> <p dir="RTL">شادی صدر حقوقدان و فعال حقوق زنان معتقد است که در ایران &quot;فوریت ماجرا&quot; و اینکه یک زن مورد &quot;خشونت&quot; قرار گرفته است و به &quot;حمایت&quot; نیاز دارد به رسمیت شناخته نمی&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">او می&zwnj;گوید: &quot;بارها دیده شده است که زن خشونت&zwnj;دیده به پلیس مراجعه می&zwnj;کند یا تلفن می&zwnj;زند که همسرم دارد مرا یا بچه&zwnj;هایم را می&zwnj;کشد. در چنین موقعیت حساسی اما، اوبه جای گرفتن حمایت، فقط دعوت می&zwnj;شود به اینکه مدارا کند و با همسرش بسازد. نه آموزشی به پلیس داده شده است و نه امکاناتی برای حمایت از زنان آسیب&zwnj;دیده از خشونت وجود دارد. در واقع فرهنگی که خشونت علیه زنان را ترویج می&zwnj;کند بر نیروی انتظامی، دادسرا، قضات و غیره حاکم است. حتی همسایه&zwnj;ها هم مداخله نمی&zwnj;کنند. چون موضوع را شخصی قلمداد می&zwnj;کنند.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>دستگاه قضایی چه حمایتی از زن </strong><strong>خشونت&zwnj;دیده</strong><strong> می&zwnj;کند؟ </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شادی صدر درباره رویکرد قوانین ایران در زمینه خشونت خانگی تاکید می&zwnj;کند که &quot;در قوانین جزائی این کشور جرمی به عنوان خشونت خانگی پیش&zwnj;بینی نشده است&quot;.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">او ادامه می&zwnj;دهد: &quot;اگر زنی درباره خشونت خانگی شکایت کند با همان آئین دادرسی روبه&zwnj;رو است که کسی که در خیابان کتک می&zwnj;خورد. بنابراین از او می&zwnj;خواهند دو شاهد مرد بیاورد و ادله اثباتی که برای ضرب و جرح وجود دارد را ارائه کند. صدالبته در اکثر موارد چنین شاهدی وجود ندارد. چون خشونت خانگی جرمی است که در شرایطی خاص اتفاق می&zwnj;افتد؛ در خانه&zwnj;ای که هیچ شاهدی وجود ندارد. این در صورتی است که تنها خشونت فیزیکی را در نظر بگیریم و سایر انواع خشونت خانگی مثل خشونت روانی را که می&zwnj;تواند حتی شدیدتر از خشونت فیزیکی باشد، در نظر نگیریم. در قانون ایران این خشونت روانی اصلاً جرم شناخته نمی&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">حتی اثبات خشونت فیزیکی هم بسیار دشوار است. من موارد بسیاری را دیده بودم که زن با آثار شدید ضرب و شتم مورد تائید پزشکی قانونی به دادگاه می&zwnj;رود و قاضی می&zwnj;پرسد از کجا معلوم که این ضرب و جرح را شوهر زن انجام داده باشد؟ یا باید مرد خودش اقرار کند که معمولاً این کار را نمی&zwnj;کند یا باید دو شاهد مرد وجود داشته باشد. این پرونده&zwnj;ها معمولاً در مراحل ابتدایی متوقف می&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بسیاری از انواع خشونت علیه زنان را قانون تحت عنوان تمکین و وظیفه زن به رسمیت می&zwnj;شناسد. مثل واداشتن زن به رابطه جنسی در چهارچوب زناشویی. زنی که به چنین رابطه&zwnj;ای تن ندهد ناشزه محسوب می&zwnj;شود، نفقه ندارد و عواقب خودش را دارد. بنابراین قانون نه تنها از زنان در برابر خشونت خانگی حمایت نمی&zwnj;کند، بلکه حتی برخی از انواع خشونت خانگی را هم قانونی می&zwnj;داند و ترویج می&zwnj;کند.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>سرپناه زن خشونت&zwnj;دیده کجاست؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شادی صدر که پیش از این در ایران مرکز غیر دولتی &quot;راهی به سوی توانمند زیستن&quot; را برای حمایت از زنان اداره می&zwnj;کرد می&zwnj;گوید: &quot;در موسسه راهی یکی از بزرگترین مشکلات همین بود. وقتی زنی مراجعه می&zwnj;کرد که خشونت دیده بود، نمی&zwnj;توانستیم بگوییم برگرد همان جایی که مورد خشونت هستی. ولی در عین حال جایی هم نداشتیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/shadi.sadr_.jpg" style="width: 170px; height: 195px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">شادی صدر، فعال حقوق زنان: &quot;اگر زنی درباره خشونت خانگی شکایت کند با همان آئین دادرسی روبه&zwnj;رو است که کسی که در خیابان کتک می&zwnj;خورد. بنابراین از او می&zwnj;خواهند دو شاهد مرد بیاورد و ادله اثباتی که برای ضرب و جرح وجود دارد را ارائه کند که در اکثر موارد چنین شاهدی وجود ندارد. چون خشونت خانگی جرمی است که در شرایطی خاص اتفاق می&zwnj;افتد؛ در خانه&zwnj;ای که هیچ شاهدی وجود ندارد.&quot;</p> </blockquote> <p dir="RTL">اگر خانواده یا دوستی وجود نداشت که از زن حمایت کند، مورد به مورد تلاش می&zwnj;کردیم جایی را برای او پیدا کنیم. طبیعتاً رفتیم دنبال ایجاد خانه امن. به این نتیجه رسیدیم که برای این کار راه قانونی وجود ندارد و هیچ چشم&zwnj;اندازی هم نیست که در کوتاه&zwnj;مدت امکان این کار فراهم شود. ما به این نتیجه رسیده بودیم که غیر قانونی این کار را انجام دهیم و خانه&zwnj;ای اجاره کنیم که آسان هم نبود. ممکن بود صاحبخانه یا همسایه&zwnj;ها با دیدن تردد چند زن در یک خانه مجهول تصور کنند که آنجا تبدیل به خانه فساد شده است و بخواهند به پلیس گزارش دهند. به همین دلیل اقدامی نکردیم و مدتی بعد هم راهی تعطیل شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سازمان&zwnj;های غیردولتی دیگر هم تلاش&zwnj;های مشابهی داشتند، اما نتوانستند از بهزیستی مجوز بگیرند. سازمان غیر دولتی&zwnj;ای بود که پناهگاه موقت برای زنان معلول و بی&zwnj;خانمان داشت و ما گاهی به صورت غیر رسمی می&zwnj;توانستیم چند شب زنان را به این مرکز بفرستیم که البته جای مناسبی برای این زنان نبود.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&quot;سمیرا&quot; هم تصریح می&zwnj;کند که تلاش&zwnj;هایی که تا به حال در راستای ایجاد خانه امن در ایران شده، به بن بست رسیده است: &quot;چندی پیش خانم مشیر به عنوان مشاور شهردار تهران در امور بانوان، تلاش کرد مرکزی را تأسیس کند که زنان خشونت&zwnj;دیده بتوانند مدتی در آن بمانند و در طی این مدت خدمات مددکاری و مشاوره بگیرند، در نهایت یا با خانواده به تفاهم برسند و برگردند یا توانمند شوند و زندگی مستقلی را شروع کنند، اما با شبانه&zwnj;روزی شدن این مرکز مخالفت شد و در حال حاضر فقط خدمات مقطعی مددکاری و مشاوره به آنان ارائه می&zwnj;شود.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این مددکار می&zwnj;گوید: &quot;بهزیستی هم برای زنان تحت خشونت جایی را ندارد و بیشتر دختران فراری را می&zwnj;پذیرد. این سازمان دو مرکز مداخله در بحران نواب و دولت&zwnj;آباد را دارد که حتماً کسی را می&zwnj;&zwnj;پذیرد که طلاقنامه داشته باشد. آن هم موقت و حداکثر به مدت ۲۱ روز. زن شوهردار را اصلاً نمی&zwnj;پذیرند؛ مخصوصاً اگر بچه هم به همراه خود داشته باشد. دختران فراری هم اگر خانواده نداشته باشند یا خانواده حاضر به پذیرش آنها نباشد در دو مرکز ارشاد و محلاتی نگهداری می&zwnj;شوند که البته این دخترها الزاماً خشونت&zwnj;دیده نیستند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">یک مددکار اجتماعی: &quot;بهزیستی هم برای زنان تحت خشونت جایی را ندارد و بیشتر دختران فراری را می&zwnj;پذیرد. این سازمان دو مرکز مداخله در بحران نواب و دولت&zwnj;آباد را دارد که حتماً کسی را می&zwnj;&zwnj;پذیرد که طلاقنامه داشته باشد. آن هم موقت و حداکثر به مدت ۲۱ روز. زن شوهردار را اصلاً نمی&zwnj;پذیرند؛ مخصوصاً اگر بچه هم به همراه خود داشته باشد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">در مورد مراکز غیر دولتی برای زنان معتاد و خیابان خواب دو پناهگاه وجود دارد که به نظرم زندگی در خیابان بهتر از آنجاست. چون به شدت غیر بهداشتی و فاقد امکانات هستند.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>چرا در ایران خانه امن تشکیل نمی&zwnj;شود؟ </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&quot;سمیرا&quot; درباره علل فرهنگی عدم شکل&zwnj;گیری خانه امن در ایران می&zwnj;گوید: &quot;دیدگاه مذهبی و سنتی رایج که زن تحت هر شرایطی باید در خانه بماند و زندگی کند یکی از&nbsp;موانع جدی در ایجاد فضاهایی است&nbsp;که زن بتواند در صورتی که مورد خشونت قرار گیرد به آنجا پناه ببرد.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">او با اشاره به اینکه فرهنگ غالب هم طلاق را امری ناپسند می&zwnj;داند ادامه می دهد: &quot;اغلب زنان هم این مسئله را باور کرده&zwnj;اند. مسئولان هم که اغلب مرد هستند تلاشی در ایجاد چنین فضاهایی نمی&zwnj;کنند.&nbsp;آنها معتقدند که وجود جاهایی به اسم خانه امن باعث می&zwnj;شود که زنان حتی به بهانه&zwnj;هایی واهی از خانه خارج شوند و راحت تن به طلاق بدهند.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شادی صدر نیز علت حقوقی این بن&zwnj;بست را چنین توضیح می&zwnj;دهد: &quot;قانون زن را ملزم می&zwnj;کند که در اقامتگاه مرد ساکن باشد. بنابراین زن از ترس عواقب آن مثلاً اینکه مورد خشونت واقع شود، ممکن است از شکایت خودداری کند. تنها در یک روند بسیار دشوار قضائی و با اجازه قاضی است که زن می&zwnj;تواند خانه را ترک کند و در غیر این صورت ناشزه به حساب می&zwnj;آید. اثبات این عسر و حرج در بسیاری از موارد غیر ممکن است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">کسی دنبال دردسر نمی&zwnj;گردد و این حق قانونی مرد که هر لحظه بداند همسرش کجاست و بتواند او را به خانه ببرد، بسیاری از افراد را از کمک منصرف می&zwnj;کند. سازمان&zwnj;هایی مثل بهزیستی به صورت سیستماتیک امکاناتی برای حمایت از زنان مورد خشونت ندارند. این سازمان&zwnj;ها در دوره&zwnj;هایی تلاش کردند که مکان&zwnj;هایی مشابه خانه امن ایجاد کنند، اما مهم&zwnj;ترین مانعی که در برابرشان بود همین قانون تمکین بود.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شادی صدر در نهایت راه حل را ایجاد یک شبکه زیر زمینی و مخفی برای حمایت از زنان خشونت دیده می&zwnj;داند.</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2013/03/01/24907#comments تکتم جهانگیرفام خانه امن خشونت زنان زنان ایران زیبا محمودی شادی صدر موسسه راهی Fri, 01 Mar 2013 10:41:17 +0000 society 24907 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/video/24174 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/video/24174" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-emvideo field-field-videoembeded"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <div class="emvideo emvideo-video emvideo-youtube"><iframe id="media-youtube-html5-1" title="YouTube video player" class="media-youtube-html5" type="text/html" width="425" height="350" src="http://www.youtube.com/v/dAy0PKl354E?hd=1" frameborder="0"></iframe> </div> </div> </div> </div> <p>در دی ماه ۱۳۹۱ شانزدهم کنفرانس بهایی در لندن، انگلستان برگزار شد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>انجمن ادب و هنر ایران این کنفرانس را مانند سال&zwnj;های گذشته به دو زبان فارسی و انگلیسی برگزار کرد. بیش از ۵۰۰ تن از هم&zwnj;وطنان ما از ۲۰ کشور جهان در این کنفرانس شرکت داشتند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در گزارش ویدیویی که اکنون مقابل شما قرار دارد، حمید جهان&zwnj;پور، یکی از مسئولان انجمن ادب و هنر ایران پیرامون چگونگی برگزاری این کنفرانس توضیحاتی می&zwnj;دهد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>موضوع شانزدهمین کنفرانس بهایی رفاه و سعادت جامعه بشری بود. در این کنفرانس، دکتر فرهاد ثابتان درباره حق و پیوند آن با عدالت اجتماعی و دکتر فرح دوستدار پیرامون زمینه&zwnj;های فرهنگی دموکراسی و شادی صدر درباره نقش زنان در دادخواهی سخن گفتند. رضا علامه&zwnj;زاده، کارگردان نام&zwnj;آشنا که چندی پیش مستند &laquo;تابوی ایرانی&raquo; را درباره دشواری&zwnj;ها و تبعیض&zwnj;های اجتماعی که بهائیان در ایران با آن روبرو هستند در کشورهای اروپایی و در آمریکای شمالی به نمایش گذاشت، از تجربه ساخت این فیلم سخن گفت.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در این برنامه پریسا بدیعی و هنرمندان دیگر هنرنمایی کردند. در مجموع می&zwnj;توان گفت انجمن ادب و هنر ایران یک برنامه هنری و فرهنگی متنوع به فارسی&zwnj;زبانان و به علاقمندان به فرهنگ ایران عرضه کرد.</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/video/24174#comments انجمن ادب و هنر ایران حمید جهان پور رضا علامه زاده شادی صدر شانزدهمین کنفرانس بهایی پریسا بدیعی Sun, 03 Feb 2013 00:25:08 +0000 hosseinn 24174 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/10/13/20616 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/10/13/20616" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> در گفت‌وگو با شادی صدر، وکیل و عضو هیئت مدیره سازمان عدالت برای ایران </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="224" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/etiyad2_0.jpg?1350401193" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">سارا روشن &ndash; چندی پیش، روز جهانی مبارزه با اعدام (<span dir="LTR">دهم</span> اکتبر)، جمعی از سازمان&zwnj;های حقوق بشری ایرانی نامه&zwnj;ای را منتشر کردند و در آن از سازمان ملل و کشورهای دیگر خواستند کمک&zwnj;های خود به ایران را برای مبارزه با مواد مخدر تا زمانی که ایران مجرمان مواد مخدر را ناعادلانه محکوم و اعدام می&zwnj;کند، متوقف کنند.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در این نامه آمده است: &laquo;جمهوری اسلامی ایران همچنان بالا&zwnj;ترین آمار صدور و اجرای احکام اعدام در میان کشورهای جهان را دارد و طبق گزارش&zwnj;های متنوع از سازمان&zwnj;های دولتی و غیردولتی داخل و خارج ایران بیشترین تعداد اعدام&zwnj;ها در این کشور مربوط به جرایم مواد مخدر است. سازمان بین&zwnj;المللی &quot;همه با همه علیه اعدام&quot; به&zwnj;همراه چهار سازمان حقوق بشری ایرانی عدالت برای ایران، مرکز اسناد حقوق بشر ایران، سازمان حقوق بشر ایران و عرصه&zwnj; سوم همزمان با دهم اکتبر روز جهانی مقابله با اعدام در نامه&zwnj;ای به دفتر مقابله با جرم و مواد مخدر سازمان ملل متحد به کشورهای کمک&zwnj;دهنده به ایران خواستار آن شدند که کمک&zwnj;های بین&zwnj;المللی برای مبارزه با مواد مخدر تا زمانی که جمهوری اسلامی اعدام&zwnj;های مرتبط با مواد مخدر را پایان ندهد، متوقف شود.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/shadi.sadr_.jpg" style="width: 180px; height: 206px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">شادی صدر: سازمان عدالت برای ایران سعی می&zwnj;کند که ناقضان حقوق بشر، بازجویان، قضات، مقامات اداری&zwnj;، اجرایی&zwnj;، انتظامی&zwnj; و امنیتی را که به طور مشخص و مستقیم در نقض گسترده&zwnj; حقوق بشر دست دارند شناسایی و به جامعه جهانی معرفی کند تا در حالی که در داخل ایران امکان شکایت از این افراد به دلیل اعمال غیر قانونی&zwnj;شان نیست، در خارج از ایران این امکان فراهم شود که به شکل&zwnj;های مختلف به دلیل نقض حقوق بشری که انجام داده&zwnj;اند در شرایط پاسخگویی قرار بگیرند<em><span dir="LTR">.</span></em></p> </blockquote> <p dir="RTL">شادی صدر، وکیل و از اعضای هیئت مدیره سازمان &laquo;عدالت برای ایران&raquo; از اهداف این نامه و سیاست دفتر مبارزه با مواد مخدر سازمان ملل متحد و کشورهای دیگر به زمانه گفت: &laquo;تا جایی که ما می&zwnj;دانیم دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرم سازمان ملل<span dir="LTR"> (UNODC) </span>بزرگ&zwnj;ترین کمک&zwnj;دهنده به جمهوری اسلامی در مبارزه با مواد مخدر است، اما کشورهایی مثل نروژ، کانادا، بریتانیا، لهستان، بلژیک و فرانسه نیز سالانه کمک&zwnj;های زیادی به ایران می&zwnj;کنند و هدف این کمک&zwnj;ها این است که بتوانند ارسال مواد مخدر را از ایران به کشورهای اروپایی و سایر کشور&zwnj;ها متوقف کنند. منتهی در عمل اتفاقی که می&zwnj;افتد، این است که جمهوری اسلامی با استفاده از این کمک&zwnj;ها تقویت می&zwnj;شود که بخشی از آن مربوط می&zwnj;شود به تجهیزات و امکاناتی که کمک می&zwnj;کند به شناسایی کسانی که در امر قاچاق مواد مخدر دست دارند و همینطور به دستگیری آن&zwnj;ها تا در سال تعداد بیشتری را بازداشت کنند<span dir="LTR">.</span> تحقیقات ما ثابت کرده که کسانی که به دلیل مواد مخدر بازداشت می&zwnj;شوند، به طور گسترده&zwnj;ای تحت شکنجه&zwnj;های بسیار شدید قرار می&zwnj;گیرند و از ابتدایی&zwnj;ترین حقوق یک متهم بی&zwnj;بهره&zwnj;اند.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سازمان &laquo;عدالت برای ایران&raquo; تلاش می&zwnj;کند با در ارتباط قرار گرفتن با خانواده&zwnj;های افرادی که به اعدام محکوم شده&zwnj;اند و خود این افراد، صدای آن&zwnj;ها را به مردم ایران و خارج ایران برسانند. شادی صدر می&zwnj;گوید: &laquo;مهم&zwnj;ترین نکته&zwnj;ای که وجود دارد در شرایط فعلی در ایران متأسفانه فضای امنیتی و سیاسی به شکلی&zwnj; است که صدای قربانیان نقض حقوق بشر خیلی سخت به گوش جامعه جهانی و حتی به گوش خود ایرانیان داخل ایران می&zwnj;رسد. بنابراین کاری که ما در وهله&zwnj; اول می&zwnj;کنیم، اطلاع&zwnj;رسانی راجع به این موارد است. سعی &zwnj;ما این است که از طریق ارتباطاتی که داریم و با توجه به فضای بین&zwnj;المللی که وجود دارد در مورد نقض حقوق بشر در ایران، تا آن حد که در توانمان هست کوشش کنیم تا صدای این افراد بیشتر شنیده شود و در فضای بین&zwnj;المللی با نقض حقوق بشر در ایران با این نمونه&zwnj;های عینی آشنا شوند و از این طریق دولت ایران را وادار کنیم نقض حقوق بشر را خاتمه دهد، تعهدات بین&zwnj;المللی&zwnj;اش را اجرا کند و حتی در بسیاری از موارد قوانین خود ایران را اجرا کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سازمان عدالت برای ایران سعی می&zwnj;کند که ناقضان حقوق بشر، بازجویان، قضات، مقامات اداری&zwnj;، اجرایی&zwnj;، انتظامی&zwnj; و امنیتی را که به طور مشخص و مستقیم در نقض گسترده&zwnj; حقوق بشر دست دارند شناسایی و به جامعه جهانی معرفی کند تا در حالی که در داخل ایران امکان شکایت از این افراد به دلیل اعمال غیر قانونی&zwnj;شان نیست، در خارج از ایران این امکان فراهم شود که به شکل&zwnj;های مختلف به دلیل نقض حقوق بشری که انجام داده&zwnj;اند در شرایط پاسخگویی قرار بگیرند<span dir="LTR">.</span>&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">گفت&zwnj;وگوی کامل با شادی صدر را پیرامون روش کار سازمان&zwnj;های حقوق بشری در گستره مشکل مواد مخدر در ایران و درخواست آن&zwnj;ها از سازمان ملل را از اینجا بشنوید.</p> <p dir="RTL"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20121011_Edamha_ShadiSadr_SaraRushan_f.mp3"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" /></a></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/10/13/20616#comments اعدام در ایران سارا روشن سازمان عدالت برای ایران شادی صدر حقوق انسانی ما Sat, 13 Oct 2012 09:00:29 +0000 society 20616 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/11/16831 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/11/16831" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> در گفت‌وگو با شادی صدر، حقوقدان و مدیر &quot;سازمان عدالت برای ایران&quot; </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="436" height="303" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/1188.jpg?1342461475" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده - برخوردهای تبعیض&zwnj;آمیز با مهاجران افغان در ایران امر تازه&zwnj;ای نیست. سال&zwnj;هاست که در لایه&zwnj;های مختلفی از جامعه&zwnj;، آشکار و نهان، افغان&zwnj;ها تحت ظلم قرارگرفته&zwnj;اند، حقوق انسانی&zwnj;شان پایمال شده و به سبب ملیت&zwnj;شان تحقیر می&zwnj;شوند.</p> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">واژه&zwnj; &quot;افغانی&quot; حتی گاهی وقت&zwnj;ها در میان مردم به عنوان فحش و ناسزا به&zwnj;کار می&zwnj;رود. در این میان آنچه جدید به &zwnj;نظر می&zwnj;رسد، برخوردهای سازمان&zwnj;یافته و برنامه&zwnj;ریزی شده&zwnj; مقام&zwnj;های دولتی در ایجاد محدودیت&zwnj;های جدی برای زندگی، کار و تحصیل افغان&zwnj;ها در ایران است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">پرسشی که مطرح می&zwnj;شود این است: این محدودیت&zwnj;های دولتی تا چه اندازه قانونی و حقوقی است؟ به بیان دیگر، صرف نظر از پیامدهای اجتماعی و غیر قابل پذیرش این برخوردهای تبعیض&zwnj;آمیز، این سلسه اقدام&zwnj;ها تا چه میزان - دست کم در چهارچوب رژیم حقوقی داخلی - توجیه&zwnj;پذیر و مشروع است؟ این پرسش&zwnj; را با شادی صدر، حقوقدان و مدیر &quot;سازمان عدالت برای ایران&quot; که به تازگی گزارشی نیز در زمینه نقض حقوق افغان&zwnj;های مهاجر در ایران منتشر کرده است، در میان گذاشته&zwnj;ایم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;<b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>به نظر شما، به&zwnj;کارگیری تدابیر محدودکننده&zwnj;ای که به&zwnj;تازگی از سوی مقام&zwnj;های دولتی در قبال مهاجران افغان&zwnj; در ایران اعمال می&zwnj;شود می&zwnj;تواند دست کم در چهارچوب رژیم حقوقی داخلی توجیه حقوقی داشته باشد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شادی صدر:</b> برای اینکه بتوانیم به این قضاوت برسیم که آیا دولت ایران اساساً حق چنین برخوردهایی را با افغان&zwnj;های مهاجر در کشور دارد یا خیر، باید ابتدا تصویر روشن و درستی از تعهدات دولت ایران در مقابل افغان&zwnj;ها و همینطور وضعیت حقوقی و قانونی&zwnj; آنها در ایران داشته باشیم و این دقیقاً همان مسئله&zwnj;ای است که بر ابهام و سردرگمی ما می&zwnj;افزاید.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL" class="rtecenter"><img src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/blogestan_shadi_sadr_834047189_0.jpg" width="200" height="213" alt="" /></div> <div dir="RTL">شادی صدر: واقعیت این است که دولت ایران حاضر نیست افغان&zwnj;هایی را که در ایران زندگی و کار می&zwnj;کنند به عنوان &quot;پناهنده&quot; بپذیرد و قبول کند که آنها از &quot;حقوق پناهندگی&quot; برخوردارند. &quot;کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان&quot; نیز برخورد کاملاً دوگانه&zwnj;ای در مورد مهاجران افغان در ایران دارد.</div> </blockquote> <div dir="RTL">واقعیت این است که دولت ایران حاضر نیست افغان&zwnj;هایی را که در ایران زندگی و کار می&zwnj;کنند به عنوان &quot;پناهنده&quot; بپذیرد و قبول کند که آنها از &quot;حقوق پناهندگی&quot; برخوردارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&quot;کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان&quot; نیز برخورد کاملاً دوگانه&zwnj;ای در مورد مهاجران افغان در ایران دارد. از یک سو، یک و نیم میلیون نفر از اتباع افغانستان را به عنوان &quot;پناهنده&quot; در آمارهای رسمی خود اعلام می&zwnj;کند و از سوی دیگر، حاضر نیست به دولت ایران فشار بیاورد که &quot;حقوق و تسهیلات پناهندگی&quot; را برای این یک و نیم میلیون نفر به رسمیت بشناسد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">دولت ایران، عضو کنوانسیون مربوط به حقوق پناهندگان است. بنابراین از نظر موازین حقوق بین&zwnj;الملل، موظف به اجرای مفاد و حقوق در نظر گرفته شده در این کنوانسیون است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در این کنوانسیون، &quot;پناهنده&quot; تعریف مشخص و روشنی دارد و از حقوق معینی نیز برخوردار است؛ از جمله حق اقامت، حق برخورداری از امکانات اولیه&zwnj; زندگی، دسترسی به آموزش، بهداشت، خدمات درمانی و سایر حقوق شهروندی. در تمام این موارد، باید گفت که متاسفانه مهاجران افغان در ایران، در یک وضعیت بی&zwnj;حقوقی به سر می&zwnj;برند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>دولت ایران اما می&zwnj;گوید تدابیر به قول شما محدودکننده تنها در قبال مهاجرانی است که به نوعی &laquo;غیر قانونی&raquo; قلمداد می&zwnj;شوند. اساساً آیا معیار مشخصی در چهارچوب قوانین ایران به&zwnj;منظور تفکیک &laquo;مهاجر قانونی&raquo; از &laquo;مهاجر غیر قانونی&raquo; وجود دارد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">متأسفانه ما تعریفی دقیق یا مجموعه قوانینی روشن در مورد مهاجرت در ایران نداریم. آن&zwnj;چه داریم، در واقع مشتی آئین&zwnj;نامه، دستورالعمل و بخشنامه&zwnj;های پرشمار و مکرر است که به طور مشخص هم در این ده سال اخیر صادر شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">دفترچه&zwnj; اقامت اتباع افغانی، تنها برای یک استان صادر می&zwnj;شود و وقتی اقامت در آن استان غیرقانونی اعلام می&zwnj;شود، این به این معنا است که آن فرد مهاجر که تا دیروز &quot;مهاجر قانونی&quot; محسوب می&zwnj;شده به یک&zwnj;باره تبدیل به &quot;مهاجر غیر قانونی&quot; می&zwnj;شود که یا باید به زندگی مخفی روی بیاورد، یا به کشورش بازگردد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">در مواردی بسیار، این بخشنامه&zwnj;ها همدیگر را نقض می&zwnj;کنند یا مبهم هستند. واقعیت امر این است که این کلاف سردرگمی حقوقی- قانونی، هیچ تعریف روشن و مشخصی از &laquo;مهاجر&raquo; ارائه نمی&zwnj;دهد که بر پایه آن بخواهیم از حقوق مهاجران قانونی یا غیر قانونی صحبت کنیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از سویی دیگر، بر پایه همین ضوابط متعدد و گوناگون، اختیارات گسترده&zwnj;ای به مقامات دولتی داده شده که خود اسباب بروز مشکلات و نقض حقوق به دست آمده است. برای نمونه، دولت می&zwnj;تواند هر لحظه&zwnj;ای که اراده کند، افرادی را که از وضعیت &quot;قانونی&quot; برخوردارند، دفترچه&zwnj; اقامت دارند و به عنوان کارگر مهاجر مشغول به کار هستند تبدیل به &quot;مهاجر غیر قانونی&quot; کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">یک مثال می&zwnj;زنم: همانطور که می&zwnj;دانیم، اخیراً مقامات استانداری مازندران اعلام کردند که اقامت اتباع افغان در این استان ممنوع است. اما این ممنوعیت، شامل تمامی مهاجران افغان در این استان می&zwnj;شود، چه مهاجران قانونی باشند و چه غیر قانونی.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">معنای این ممنوعیت اما این نیست که مهاجران قانونی افغان، از این پس تنها در استان مازندران نمی&zwnj;توانند اقامت کنند و می&zwnj;توانند به سایر استان&zwnj;ها بروند. چراکه دفترچه&zwnj; اقامت اتباع افغانی، تنها برای یک استان صادر می&zwnj;شود و وقتی اقامت در آن استان &quot;غیرقانونی&quot; اعلام می&zwnj;شود، این به این معنا است که آن فرد مهاجر که تا دیروز &quot;مهاجر قانونی&quot; محسوب می&zwnj;شده به یک&zwnj;باره تبدیل به &quot;مهاجر غیر قانونی&quot; می&zwnj;شود که یا باید به زندگی مخفی روی بیاورد، یا به کشورش بازگردد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این اتفاق دقیقاً در سال ۱۳۸۷ در مورد مهاجران افغانی که در استان خوزستان اقامت داشتند، افتاد. در آن هنگام، استان خوزستان به یک&zwnj;باره تبدیل شد به منطقه&zwnj; &quot;افغان ممنوع&quot;. در پی این تصمیم، حدود پنج&zwnj;هزار مهاجر افغانی که برای سال&zwnj;ها در این استان زندگی و کار می&zwnj;کردند و برای خودشان خانه و زندگی و.. داشتند، یک مرتبه تبدیل شدند به &quot;مهاجران غیر قانونی&quot;.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>به باور بسیاری از تحلیل&zwnj;گران، به&zwnj;کارگیری چنین تدابیری تا اندازه&zwnj;&zwnj;ای زیاد بیگانه&zwnj;ستیزانه و حتی نژادپرستانه است. سئوال مشخص من این است که آیا در چهارچوب رژیم کیفری ایران، اساساً برخوردهای نژادپرستانه مجازاتی دارد؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">ما در مجموعه قوانین ایران، هیچ جرمی تحت عنوان &quot;جرم نژادپرستانه&quot; نداریم. در واقع برخورد قضایی-حقوقی با رفتارهای نژادپرستانه یا بیگانه&zwnj;ستیزانه در ایران پیش&zwnj;بینی نشده است و&nbsp; دولت در این زمینه ساکت است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL" class="rtecenter"><img src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/n_7.jpg" width="200" height="149" alt="" /></div> <div dir="RTL">ما در مجموعه قوانین ایران، هیچ جرمی تحت عنوان &quot;جرم نژادپرستانه&quot; نداریم. در واقع برخورد قضایی-حقوقی با رفتارهای نژادپرستانه یا بیگانه&zwnj;ستیزانه در ایران پیش&zwnj;بینی نشده است. دولت در این زمینه ساکت است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">طبیعتاً وقتی چنین جرمی تعریف نشده باشد، مجازاتی نیز برای آن در نظر نگرفته&zwnj;اند. بالاتر از آن، وقتی سیاست دولت ایران را &ndash; دست کم در بیست سال گذشته- مرور می&zwnj;کنیم، به&zwnj;طور روشن در می&zwnj;یابیم که خود دولت، عامل اصلی اشاعه رفتارهای افغان&zwnj;ستیزی در ایران است. می&zwnj;توان گفت گرایش&zwnj;های نژادپرستانه&zwnj;ای که در فرهنگ ما وجود دارد، به طور مدام از سوی دولت در قبال افغان&zwnj;ها تقویت و بازتولید شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آیا ممکن است نمونه&zwnj;ای از این سیاست&zwnj;های افغان&zwnj;ستیزی که از سوی دولت ایران پیگیری می&zwnj;شود بیاورید؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بازتولید فرهنگ ضد افغان در جامعه ما از سوی دولت، شکل&zwnj;های مختلفی داشته است؛ از نقل اخبار مغرضانه و نژادپرستانه در رسانه&zwnj;های دولتی بگیرید تا ابلاغ تصمیم&zwnj;ها و دستور&zwnj;های محدودکننده مانند ممنوع کردن ورود افغان&zwnj;ها به پارک&zwnj;ها، معرفی مناطق موسوم به &quot;افغان ممنوع&quot; یا موظف کردن شهروندان به درخواست ارائه کارت شناسایی از مهاجران.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نظر من به طور کلی این است که دولت و قوانین، تأثیر بسیار به&zwnj;سزایی در ساختن فرهنگ یا تغییر فرهنگ حاکم دارند. به خاطر همین است که ما اصلاً نمی&zwnj;توانیم نقش دولت ایران و سیاست&zwnj;هایش را در بازتولید فرهنگ نژادپرستانه و افغان&zwnj;ستیزی در کشور نادیده بگیریم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">خود دولت، مرتکب اصلی اشاعه رفتارهای نژادپرستی و بیگانه&zwnj;هراسی در قبال افغان&zwnj;های مهاجر در ایران است. به باور من، اگر چنین جرمی در رژیم حقوقی ایران وجود می&zwnj;داشت، مقامات دولتی ایران را می&zwnj;بایست به عنوان متهم اصلی معرفی کرد.&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><strong>در همین زمینه:</strong></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/13649">موقعیت بحرانی مهاجران افغان در ایران</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/15276">محکوم به حاشیه&zwnj;نشینی</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/12919">مشکلات شهروندان افغان در ایران</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/12953">معاش، تحصیل و سکونت مهاجران افغان در ایران</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/16019">کودکان بی&zwnj;شناسنامه و بی&zwnj;حقوق</a></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/11/16831#comments بهنام دارایی‌زاده سازمان عدالت برای ایران شادی صدر مهاجران افغان در ایران حقوق انسانی ما Wed, 11 Jul 2012 21:57:24 +0000 16831 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/03/13/11924 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/03/13/11924" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> شهزاده سمرقندی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="400" height="255" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/eu_iran_sanctions_400x255.jpg?1332030850" /> </div> </div> </div> <p>شهزاده سمرقندی - روزهشتم مارس، در روز جهانی زن در پارلمان اروپا میزگردی با موضوع هدفمند کردن تحریم&zwnj;ها علیه ایران برگزار شد. سخنرانان اصلی این میزگرد سه کارشناس ایرانی شادی صدر (فعال حقوق بشر مقیم لندن)، پیام اخوان (استاد دانشگاه درکانادا) و روحی شفیعی (نویسنده و جامعه&zwnj;شناس مقیم لندن) بودند. گردانندهاین میزگرد ماریچه اسخاکه، سیاستمدار هلندی بود که عضو حزب دموکرات ونماینده پارلمان اروپاست.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20120311_EU_report_shahzadeh.mp3"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" /></a></p> <p>&nbsp;&nbsp;</p> <div dir="RTL">در این میزگرد شماری از سازمان&zwnj;های حقوق بشری و متخصصان ایران مقیم اروپا نیز دعوت شده بودند. بحث اصلی اینبود که چرا تحریم&zwnj;های فعلی بر رفتار دولت جمهوری اسلامی ایران تاثیر چندانی ندارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img align="left" width="250" vspace="4" border="4" hspace="4" height="170" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/shadi_and_eu__400x272.jpg" />شادی صدر که بخشی از سخنرانی&zwnj;اش ارائه فهرستی از پیشنهادها برای هدفمندسازی و موثرسازی تحریم&zwnj;ها علیه ایران بود به رادیو زمانه گفت: &quot;مادر سازمان عدالت برای ایران یک گزارش مفصل آماده کردیم که درنشست پارلمان اروپا توزیع شد. در مورد این که<span dir="LTR">:</span> بعد از حدود یکسال از اولین دوره&zwnj; تحریم&zwnj;های حقوق بشری، چقدر این تحریم&zwnj;ها در بهبود وضعیت حقوق بشر در ایران نقش داشته است؟ چقدر مؤثر بوده است؟ چه نقاط ضعفی وجود دارد؟ پیشنهادهای خود را هم داده&zwnj;ایم. مهم&zwnj;ترین پیشنهادهایی که از سوی ما مطرح شده یکی این است که کافی&zwnj; نیست فقط مقاماتی که در نقض حقوق بشر نقش داشتند در فهرست تحریم&zwnj;ها قرار بگیرند، بلکه لازم است نهادهایی هم که حقوق شهروندان را به&zwnj;طور گسترده نقض می&zwnj;کنند،در فهرست تحریم&zwnj;ها قرار بگیرند. به&zwnj;عنوان مثال یکی از نمونه&zwnj;هایی که امروز مطرح شد، کل سپاه پاسداران بود و به طور خاص چیزی که در گزارش مطرح شده، مرکز بررسی جرایم سازمان&zwnj;یافته و تیم پدافند سپاه است که به نظر باید در فهرست تحریم&zwnj;ها قرار بگیرد.&quot; <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><b>شادی صدر: کافی&zwnj; نیست فقط&nbsp;</b><b>مقاماتی که در نقض حقوق بشر نقش داشتند در فهرست تحریم&zwnj;ها قرار بگیرند، بلکه لازم است&nbsp;</b><b>نهادهایی هم که حقوق شهروندان را به&zwnj;طور گسترده نقض می&zwnj;کنند،</b><b>در فهرست تحریم&zwnj;ها قرار بگیرند.</b></div> </blockquote> </div> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">شادی صدر در ادامه افزود: &quot;پیشنهاد دیگری که مطرح شد این بود که اتحادیه اروپا و کشورهای اروپایی معمولاً مکان&zwnj;هایی نیستند که ناقضان حقوق بشر دارایی&zwnj;هاشان را به آنجا بیاورند و یا حتی در آنجا رفت و آمد کنند. آنها به کشورهای همسایه&zwnj;&zwnj; ایران مثل ترکیه یا امارات متحده عربی بسیار رفت و آمد می&zwnj;کنند. پیشنهاد این است که اتحادیه اروپا فشار بیاورد یا کشورهای همسایه&zwnj;ی ایران یا کشورهایی مثل مالزی را متقاعد کند و چنین تحریم&zwnj;هایی را آنجا هم اعمال کند. موضوع دیگری که البته خیلی مورد بحث واقع شد این بود که کافی نیست آن فرد مورد تحریم قرار گیرد، بلکه همکارانش وکسانی که شرکای تجاری&zwnj;اش هستند و حتی اعضایی از خانواده او که در واقع دارند به وی کمک می&zwnj;کنند نیز باید در فهرست تحریم قرار بگیرند. در واقع لازم است آنها نیز برای این که بتوانند به فعالیت خود تداوم دهند و فعالیت&zwnj;های اقتصادی&zwnj; در خارج از ایران را ادامه دهند، در فهرست تحریم&zwnj;ها قرار بگیرند<span dir="LTR">.</span>&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آتش زیر خاکستر</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img align="left" width="250" vspace="4" border="4" hspace="4" height="160" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/payam_at_eu_400x256.jpg" />پیام اخوان که در دانشگاه مک گیل مونترال حقوق درس می&zwnj;دهد، نزدیک به دو دهه است که پیگیر موارد نقض حقوق بشر است و طی دو سه سال اخیر نهادی به نام مرکز اسناد حقوق بشر ایران دایر کرده است<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آقای اخوان در سخنرانی خود گفت: &quot;کشورهای اروپایی باید اعتماد مردم ایران را جلب کنند.&quot; اوبرای نمونه به تاریخچه&zwnj; کشتار میکونوس اشاره کرد و این که کشور آلمان دربسته&zwnj; ماندن این پرونده نقش داشته است: &quot;مردم ایران این را همچنان در یاد دارند و خانواده&zwnj;های کشته&zwnj;شدگان هنوز در سوگ عزیزان خود&zwnj; هستند.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;<br /> <blockquote> <div dir="RTL"><b>پیام اخوان: اگرچه آن جوش و خروشی که پیش از این بود، دیگر وجود ندارد، اما خواسته&zwnj;های</b><b>مردم ایران برای آزادی و دموکراسی مانند آتش زیر خاکستر است.</b></div> </blockquote> </div> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">او همچنین گفت: &quot;وقایع مربوط به دهمین انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۸ فقط یک مرحله از یک جریان وسیع&zwnj;تر تاریخی برای دریافتآزادی و دموکراسی در ایران است. من مطمئن هستم کسانی که امروز در جمهوریاسلامی قدرت را در دست دارند، آگاه هستند که جنبش سبز و جنبش جامعه مدنی در ایران به&zwnj;هیچ&zwnj;وجه به پایان نرسیده است. با وجود این که حکومت ایران در حال حاضر با خشونت و نقض حقوق بشر به&zwnj;طور گسترده و سیستماتیک توانسته است که نظام را فعلاً برپا نگهدارد، اما با توجه به وقایعی که در منطقه شاهد هستیم، واضح است که بزرگ&zwnj;ترین تهدید برای جمهوری اسلامی خودمردم ایران هستند. اگرچه آن جوش و خروشی که پیش از این بود، دیگر وجود ندارد، اما خواسته&zwnj;های مردم ایران برای آزادی و دموکراسی مانند آتش زیر خاکستر است. ما باید این را درنظر داشته باشیم که تظاهراتی که ما در ایران شاهد آن بودیم، بسیار فراتر ازموضوع انتخابات بود. یعنی در اصل انتخابات بهانه&zwnj;ای بود که یک جنبش بسیار وسیع اجتماعی بتواند در خیابان&zwnj;های تهران و شیراز و اصفهان و شهرهای دیگرایران خواست&zwnj; خود را برای یک تحول عمیق در نظام نشان دهد. در اصل خواسته&zwnj;های مردم ایران جزو یک جنبش بزرگ تاریخی است. در این زمینه ما می&zwnj;توانیم توجه کنیم به وقایعی که در اروپای شرقی در دهه&zwnj; هشتاد رخ داد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">چه کسی می&zwnj;توانست تصورکند که یک روزی احزاب کمونیست متلاشی شوند و کشورهای اروپای شرقی به دموکراسی برسند؟ من فکر می&zwnj;کنم ما باید این دید را در مورد ایران داشته باشیم. دولتی که در چشم مردم مشروعیت ندارد، دولتی که با مردمش از طریق خشونت و قتل و شکنجه برخورد می&zwnj;کند، دولتی که نمی&zwnj;تواند با وجود ثروت عجیب ایران شرایط زندگی مردم را بهتر کند، به نظر من نمی&zwnj;تواند در درازمدت سر کار بماند.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>جامعه بحران&zwnj;زده ایران</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img align="left" width="250" vspace="4" border="4" hspace="4" height="176" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/roouhi_and_shadi_eu_400x282.jpg" />روحی شفیعی، جامعه&zwnj;شناس ایرانی مقیم لندن، افزایش خشونت در جامعه ایران را مورد بحث قرار داد.</div> <div dir="RTL">او به رادیو زمانه گفت: &quot;اگر تحریم، خانواده&zwnj;ها را نشانه بگیرد، مردم از لحاظ اقتصادی در شرایط بدتری قرار می&zwnj;گیرند. به همین دلیل درگیری&zwnj;ها در خانواده&zwnj;ها افزایش پیدا می&zwnj;کند. در نتیجه خشونت در جامعه بیشتر می&zwnj;شود. این خشونت همیشه دامن زنان و کودکان را می&zwnj;گیرد. از طرف دیگر من فکر می&zwnj;کنم وقتی در سطح جامعه فقر بیشتر شود یا سختی و کمبود بیشتر شود، اصولاً جو خشونت&zwnj;آمیز و جو خشنی را که ما نمی&zwnj;خواهیم در آن جامعه باشد، افزایش پیدا می&zwnj;کند<span dir="LTR">.</span>&quot; <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><b>روحی شفیعی: وقتی در سطح جامعه فقر</b><b>بیشتر شود یا سختی و کمبود بیشتر شود، اصولاً جو خشونت&zwnj;آمیز و جو خشنی را</b><b>که ما نمی&zwnj;خواهیم در آن جامعه باشد، افزایش پیدا می&zwnj;کند</b><b><span dir="LTR">.</span></b></div> </blockquote> </div> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">به گفته روحی شفیعی، حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد جوانان یا در کل مردم در ایران به کمک روحی&zwnj;ـ روانی نیاز دارند. او در پاسخ به اینکه برای کاهش این شما چه می&zwnj;توان کرد، می&zwnj;گوید: &quot;اشاره&zwnj; من به کنگره&zwnj;ای است که در خود ایران بود. کنگره&zwnj; روانشناسانی که در خود ایران برگزار شده بود و این آمار از همین برنامه می&zwnj;آید. سومین کنگره&zwnj; روانشناسی بالینی در ایران بود. من این آمار را ذکر کردم و این که چه می&zwnj;شود کرد؟ باید در خود ایران ببینند که چه می&zwnj;شود کرد. ما با پدیده&zwnj;های زیاد اجتماعی و روانی در ایران سروکار داریم که به سادگی نمی&zwnj;توانیم درباره آنها حرف بزنیم. یعنی ما اینجا حتی طبق آمار این کنگره با ۱۵میلیون جمعیت داریم صحبت می&zwnj;کنیم که از ناامیدی، از فقر، ازفشارهای فرهنگی، از فشارهای روانی- &zwnj;سیاسی که به آنها وارد می&zwnj;شود، دچار انواع ناراحتی&zwnj;های روانی هستند؛ از افسردگی گرفته تا ناراحتی&zwnj;های دیگر. حل این بحران&zwnj;ها&zwnj; برنامه&zwnj;های خیلی درازمدتی را می&zwnj;خواهد. برنامه&zwnj;هایی می&zwnj;خواهد که طی آن بتوانند مشکل را نشانه&zwnj;گیری وشناسایی کنند تا بعد ببینند چطور می&zwnj;توانند آنها را حل کنند. کار زیاد ساده&zwnj;ای نیست. متأسفانه به نظر من جامعه&zwnj; ایرانی جامعه&zwnj;ای است بسیار بیمار و تعداد بیماران روانی در آن خیلی زیاد هست؛ آن&zwnj; هم به دلایل بسیار زیادی که در ایران وجود دارد<span dir="LTR">.</span>&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b><img align="left" width="250" vspace="4" border="4" hspace="4" height="164" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/arjen_at_eu_400x263.jpg" />تقسیم پارازیت&zwnj;های ایران با ایران&zwnj;</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آرین د.ولف،&nbsp;مدیر رادیو زمانه نیز دراین نشست حضور داشت. وقتی بحث از افزایش تحریم&zwnj;ها و ازجمله تحریم راه&zwnj;های ارتباطی ایران شد، وی در مخالفت گفت<span dir="LTR">:</span> &quot;بسیاری رسانه&zwnj;ها مثل&nbsp;رادیو زمانه از طریق اینترنت و ماهواره با مخاطبان خود پیوند برقرار می&zwnj;کنند واگر تحریم&zwnj;ها ماهواره و اینترنت را هم دربرگیرد، آن وقت دسترسی این رسانه&zwnj;ها به مخاطبان&zwnj;شان در داخل ایران نیز قطع خواهد شد.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">وی پیشنهاد کرد<span dir="LTR">:</span> &quot;اگر امکان داشته باشد، باید کانال&zwnj;های رسانه&zwnj;های فارسی&zwnj; زبان خارج از کشور راروی همان خطوطی بگذارند که دولت ایران نیز برای پخش از آن استفاده می&zwnj;کند. در این صورت اگر ایران بخواهد پارازیت بیندازد، خود او نیز در عواقب آن شریک خواهد بود.&quot;&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><strong>عکس</strong>: شهزاده سمرقندی&nbsp;&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ایمیل گزارشگر:</div> <div dir="RTL">shahzoda@radiozamaneh.com</div> <p>&nbsp;</p> <p>در همین زمینه:</p> <p><a href="http://www.radiozamaneh.com/taxonomy/term/2147">شهزاده سمرقندی در رادیو زمانه</a></p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/03/13/11924#comments آرین د.ولف تحریم علیه ایران روحی شفیعی شادی صدر شهزاده سمرقندی پارلمان اروپا پیام اخوان حقوق انسانی ما Tue, 13 Mar 2012 16:10:00 +0000 arezoo 11924 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2012/03/09/11822 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2012/03/09/11822" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="260" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/eu-iran-sanction.jpg?1331343851" /> </div> </div> </div> <p>پارلمان اروپا در روز جهانی زن ميزگردی با موضوع هدفمند کردن تحریم&zwnj;ها علیه ایران برگزار کرد که در آن چند تن از فعالان ايرانی شرکت داشتند.</p> <!--break--><!--break--><p> به گزارش راديو زمانه، در ميزگرد پنج&zwnj;شنبه هشتم مارس پارلمان اروپا، سخنران&zwnj;های اصلی سه کارشناس ایرانی، شادی صدر، فعال حقوق بشر مقیم لندن؛ پیام اخوان، استاد دانشگاه در کانادا و فعال حقوق بشر؛ و روحی شفیعی، نویسنده و جامعه&zwnj;شناس مقیم لندن بود.</p> <p> گرداننده این میزگرد مریتچی سخاکی، سیاستمدار هلندی بود که عضو حزب دموکرات و نماینده پارلمان اروپا است.</p> <p> در این میزگرد گروهی از سازمان&zwnj;های مدافع حقوق بشر و کارشناسان ایران مقیم اروپا نیز دعوت شده بودند.</p> <p> بحث اصلی در این ميزگرد علت عدم تغيير رفتار دولت جمهوری اسلامی ايران با وجود تحریم&zwnj;های جهانی عليه اين دولت بود.</p> <blockquote><p><img align="middle" width="200" height="95" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/shadi-sadr-payam-akhavan.jpg" alt="" />شادی صدر: نهادهایی که حقوق شهروندان را نقض می&zwnj;کنند نيز باید در این فهرست تحریم&zwnj;ها قرار گيرند</p> </blockquote> <p>شادی صدر که بخشی از سخنرانی&zwnj;اش ارائه فهرستی از پیشنهادها برای هدفمندسازی و مؤثرسازی تحریم&zwnj;ها علیه ایران بود به رادیو زمانه گفت: &quot;ما در سازمان عدالت برای ایران گزارش مفصلی آماده کردیم که امروز در این نشست پيرامون آن توضيح داده شد.&quot;</p> <p> وی افزود: &quot;در این گزارش ما به اين می&zwnj;پردازيم که پس از حدود یک سال از دوره نخست تحریم&zwnj;ها عليه نقض حقوق بشر در ايران تا چه ميزان این تحریم&zwnj;ها در بهبود وضع حقوق بشر در ایران نقش داشته، چه نقاط ضعفی دارد و پیشنهادهای ما چیست.&quot;</p> <p> شادی صدر افزود: &quot;کافی نیست که فقط مقام&zwnj;هايی که در نقض حقوق بشر نقش داشته&zwnj;اند در فهرست تحریم&zwnj;ها قرار بگیرند بلکه نهادهایی که حقوق شهروندان را نقض می&zwnj;کنند نيز باید در این فهرست قرار گيرند.&quot;</p> <p> اين فعال حقوق بشر همچنين گفت: &quot;پیشنهاد دیگر ما این است که کشورهای اروپایی باید کشورهای همسایه و نزديک به ایران، همچون ترکیه، مالزی و امارات متحده عربی را تحت فشار قرار دهند تا چنین تحریم&zwnj;هایی را اعمال کنند.&quot;</p> <p> پیام اخوان در سخنرانی خود گفت که کشورهای اروپایی باید نسبت به مردم ایران اعتمادسازی کنند.<br /> وی برای نمونه به تاریخچه کشتار میکونوس اشاره کرد و گفت کشور آلمان در بسته ماندن این پرونده نقش داشته است.</p> <p> <img align="left" width="200" vspace="8" hspace="8" height="134" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/eu-parlement.jpg" alt="" />روحی شفیعی افزایش خشونت در جامعه ایران را مورد بحث قرار داد و به رادیو زمانه گفت اگر تحریم&zwnj;ها خانواده&zwnj;های ايرانی را نشانه بگیرند مردم به لحاظ اقتصادی در شرایط بدتری قرار می&zwnj;گیرند و به همین خاطر درگیری&zwnj; در خانواده&zwnj;ها افزایش پیدا کرده و خشونت در جامعه بیشتر می&zwnj;شود که این خشونت همیشه دامن زنان و کودکان را می&zwnj;گیرد.</p> <p> آریان دو ولف، مدیر رادیو زمانه نیز در این نشست حضور داشت. زمانی که بحث از افزایش تحریم&zwnj;ها، از جمله تحریم راه&zwnj;های ارتباطی ایران شد وی در مخالفت با اين پيشنهاد گفت بسیاری از رسانه&zwnj;ها همچون رادیو زمانه از طریق اينترنت و ماهواره با مخاطبان خود پیوند برقرار می&zwnj;کنند و اگر تحریم&zwnj;ها ماهواره و اينترنت را هم در بر گیرد آن وقت دسترسی این رسانه&zwnj;ها به مخاطبان&zwnj;شان در داخل ایران نیز قطع خواهد شد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>وی پیشنهاد داد که اگر امکان داشته باشد کانال&zwnj;های رسانه&zwnj;های فارسی&zwnj;زبان خارج از ايران را روی همان خطوطی بگذاریم که دولت ایران نیز برای پخش از آن&zwnj;ها استفاده می&zwnj;کند؛ بدين ترتيب با ارسال پارازيت از سوی جمهوری اسلامی، خود نیز در عواقب آن شریک خواهد بود.</p> <p> اتحادیه اروپا، پيش از اين در روز ۲۵ فروردین&zwnj;ماه سال جاری (۱۴ آوریل ۲۰۱۱) فهرست ۳۲ نفره&zwnj;ای را که مشمول تحریم&zwnj;های حقوق بشری شده&zwnj;اند اعلام کرد. این فهرست ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا را ملزم ساخت که از صدور روادید برای مقاماتی که در نقض گسترده و شدید حقوق بشر در ایران دست داشته&zwnj;اند، خودداری کنند.</p> <p> همچنین هرگونه منابع مالی این مقامات، یا شرکت&zwnj;ها و سازمان&zwnj;هایی که آن&zwnj;ها در آن عضویت یا شراکت دارند، مسدود خواهد شد.</p> <p> هیچ&zwnj;یک از اتباع یا شرکت&zwnj;ها یا دولت&zwnj;های اروپایی نیز حق هیچ&zwnj;گونه مبادلات اقتصادی با این افراد یا نهادهای وابسته به آنان را نخواهند داشت.</p> <p> بر پايه مصوبه اتحادیه اروپا، این مقام&zwnj;ها، مسئول مستقیم نقض شدید حقوق بشر در زمینه سرکوب اعتراضات مسالمت&zwnj;آمیز، سرکوب روزنامه&zwnj;نگاران، مدافعان حقوق بشر، دانشجویان و یا سایر گروه&zwnj;هایی که در دفاع از حقوق مشروع خود سخن گفته&zwnj;اند، هستند.</p> <p> اين فهرست ۳۲ نفره عمدتأ شامل فرماندهان سپاه و نیروی انتظامی از یک سو و قضات و مسئولان زندان&zwnj;ها از سوی دیگر می&zwnj;شد.</p> <p> &nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2012/03/09/11822#comments آرين دو ولف اخبار ایران تحريم حقوق بشر در ايران روحی شفيعی شادی صدر پارلمان اروپا پيام اخوان Fri, 09 Mar 2012 15:48:01 +0000 11822 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2011/10/09/7505 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2011/10/09/7505" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> سوده راد </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="250" height="159" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/shadia1.jpg?1318362950" /> </div> </div> </div> <p><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">سوده راد-<i> در سه دهه حیات جمهوری اسلامی ایران، فرهنگ سنتی جامعه و سیاست کلی نظام حاکم، مبتنی بر تلاش برای پنهان کردن تجاوز و خشونت&zwnj;های جنسی علیه زنان بوده است. این در حالی</i></span><i><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"> ا</span></i><i><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ست که موضوع شکنجه&zwnj;های جنسی همواره در پس&zwnj;زمینه اذهان حضور داشته و گویا چنین آزاردهنده است که خواسته یا ناخواسته مهر سکوت بر آن زده می&zwnj;شود. آن</span></i><i><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">&zwnj;</span></i><i><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">چه در ادامه می&zwnj;آید گفت&zwnj;وگو با شادی امین، فعال حقوق زنان است که به همراه شادی صدر</span></i><i><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">، وکیل دادگستری و فعال حقوق زنان</span></i><i><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"> در حال انجام </span></i><i><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">طرحی</span></i><i><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"> به نام &quot;جنایت بی&zwnj;عقوبت&quot;هستند که به موضوع تجاوز و آزار جنسی در زندان&zwnj;های جمهوری اسلامی می&zwnj;پردازد.</span></i></p> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b><span>سوده راد: خانم امین، شما در چهارمین گردهمایی سراسری درباره کشتار زندانیان سیاسی در ایران که از نهم تا یازدهم سپتامبر در سوئد برگزار شد، راجع به </span></b><b><span>تحقیقی</span></b><b><span>صحبت کردید که به</span></b><b><span>&zwnj;</span></b><b><span>طور مشترک با شادی صدر در </span></b><b><span>دست کار دارید</span></b><b><span>. این </span></b><b><span>طرح</span></b><b><span> را &quot;جنایت بی&zwnj;عقوبت&quot;</span></b><b><span>نامگذاری کرده&zwnj;اید و در واقع به بررسی، پیگیری و مستندسازی شکنجه&zwnj;ها و آزار جنسی در زندان&zwnj;های جمهوری اسلامی ایران می&zwnj;پردازید. این پروژه از کجا سرچشمه گرفت و چطور به این نتیجه رسیدید که انجام چنین پروژه&zwnj;ای جای کار دارد؟</span></b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b><span>شادی امین:</span></b><span> بعد از اعتراضاتی که پس از به اصطلاح انتخابات و در طی دو سال و نیم گذشته در ایران آغاز شد، بحث بر سر تجاوز در زندان&zwnj;ها و مواردی که علنی شد بالا گرفت، تا جایی که به نظر ما برای اولین</span><span>&zwnj;</span><span>بار یک گفتمان اجتماعی </span><span>پیرامون</span><span> مسئله تجاوز در زندان&zwnj;ها شروع شد. این بحث از طرف یکی از </span><span>نامزد</span><span>های ریاست جمهوری، یعنی آقای کروبی مطرح شد و ایشان حتی کمیته&zwnj;ای هم برای بررسی این مس</span><span>ئ</span><span>له تشکیل دادند</span><span>،</span><span>اما چیزی که برای ما مهم بود این بود که اولاً این بحث به شکلی در حال مطرح شدن بود که گویا این مس</span><span>ئ</span><span>له صرفاً در دو سال و نیم گذشته مطرح بوده و گویا چیز جدیدی است</span><span>.</span><span>دوماً اینکه به یک گفتمان دولتی تبدیل می&zwnj;شد و نقش و جایگاه سازمان&zwnj;های دفاع از حقوق بشر و اپوزیسیون در این مس</span><span>ئ</span><span>له خالی بود. به نظر ما در عرض </span><span>۳۰</span><span>سال گذشته و </span><span>در </span><span>زمانی که خود این آقایان سرکار بوده&zwnj;اند، </span><span>روی آن&zwnj;چه </span><span>در زندان&zwnj;های جمهوری اسلامی رخ داده و آنچه بر زندانیان سیاسی اعمال شده خاک پاشیده می&zwnj;شد</span><span>.</span><span>تلاش کردیم یک سری س</span><span>ئ</span><span>والات را درباره دهه&zwnj;های مختلف حیات جمهوری اسلامی و در رابطه با مس</span><span>ئ</span><span>له تجاوز به زندانیان سیاسی پاسخ بدهیم. طبیعتاً ما به دلیل محدودیت&zwnj;هایی که داریم نمی&zwnj;توانستیم به کلیه موارد بپردازیم و از این</span><span>&zwnj;</span><span>رو بین همه زندانیان سیاسی، زندانیان سیاسی زن را انتخاب کردیم &nbsp;و به بررسی شرایط آن&zwnj;ها اولویت دادیم. تلاش ما این بوده </span><span>است </span><span>که حتی به مواردی هم که بار&zwnj;ها توسط اپوزیسیون یا سازمان&zwnj;های سیاسی به آن&zwnj;ها اشاره شده و بدون اینکه مستنداتش ارائه شود به عنوان مسائلی ثابت شده در موردشان صحبت شده است، هم بپردازیم</span><span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>همانطور که گفته&zwnj;شد، این کار پروژه&zwnj;ای از سوی سازمان عدالت برای ایران &nbsp;و همراه با شادی صدر است و البته دوستان زیادی هم با ما همکاری دارند و کار ما این بوده که با گردآوری اسناد و مصاحبه با زندانیان سیاسی، گرفتن شهادت&zwnj;های معتبر، در حقیقت مدارک غیر قابل انکاری را در باب وجود یا عدم وجود شکنجه و آزار جنسی سیستماتیک و مس</span><span>ئ</span><span>له تجاوز در دهه شصت ارائه بدهیم</span><span>.</span></div> <div dir="RTL"><span dir="LTR">&nbsp;</span></div> <div dir="RTL"><b><span>شما گفتید که قصد دارید در دهه&zwnj;های مختلف حضور جمهوری اسلامی به عنوان نظام حاکم بر ایران موضوع شکنجه&zwnj;های جنسی را بررسی کنید و ال</span></b><b><span>آ</span></b><b><span>ن هم به دهه </span></b><b><span>۶۰</span></b><b><span>اشاره کردید. آیا برای دهه&zwnj;های آینده هم برنامه&zwnj;ای دارید و دیگر اینکه این زنانی که ایشان صحبت کرده&zwnj;اید، چه تعدادی هستند، چه میانگین سنی</span></b><b><span>&zwnj;ای</span></b><b><span>دارند، بیشتر در کجا زندگی می&zwnj;کنند و ب</span></b><b><span>ه&zwnj;</span></b><b><span>طور کلی چه تصویری از نسلی که زندان&zwnj;های دهه </span></b><b><span>۶۰</span></b><b><span>جمهوری اسلامی و به</span></b><b><span>&zwnj;</span></b><b><span>طور خاص شکنجه&zwnj;های جنسی را تجربه کرده&zwnj;اند، می&zwnj;توانید به ما بدهید؟</span></b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>در پاسخ به س</span><span>ئ</span><span>وال اول، بله، ما قصد داریم هر سه دهه را بررسی کنیم. ال</span><span>آ</span><span>ن مشغول دهه </span><span>۶۰</span><span>هستیم و امیدوارم که تا پایان ماه اکتبر گزارش و مستندات ما به دو زبان انگلیسی و فارسی منتشر شود. سپس به دهه </span><span>۷۰</span><span>و دهه </span><span>۸۰ </span><span>خواهیم پرداخت که در مورد دهه </span><span>۸۰</span><span>عمدتاً به اعتراضات پس از انتخابات توجه خواهیم داشت. آنچه که به مصاحبه&zwnj;شوندگان و کسانی که ما با ایشان گفت&zwnj;وگو داشتیم برمی&zwnj;گردد، در مورد میانگین سنی، بدیهی</span><span> ا</span><span>ست بیشتر دستگیرشدگان آن زمان که امروز مورد س</span><span>ئ</span><span>وال قرارگرفته&zwnj;اند، در زمان دستگیری بین </span><span>۱۶</span><span>تا </span><span>۲۵</span><span>سال سن داشته&zwnj;اند و این روز&zwnj;ها که </span><span>۲۰</span><span>تا </span><span>۳۰ </span><span>سال از دستگیری آن&zwnj;ها می&zwnj;گذرد بین </span><span>۴۵</span><span>تا </span><span>۵۵</span><span>سال سن دارند. البته کسانی هم بوده&zwnj;اند که جوان&zwnj;تر بوده&zwnj;اند یا یکی دو سال مسن&zwnj;تر بوده&zwnj;اند و این میانگین حدودی است ولی به هرحال این&zwnj;ها زندانیان سیاسی دهه اول جمهوری اسلامی محسوب می&zwnj;شوند.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">مسئله عمده&zwnj;ای که باعث می&zwnj;شود ما به سراغ شکنجه و آزار جنسی زنان برویم این است که در جامعه ایران موضوع تجاوز به دختران باکره پیش از اعدام مطرح بود و بحث تجاوز در زندان&zwnj;ها اساساً در دهه ۶۰ بسیار مطرح بود و حتی عاملی بود برای این&zwnj;که خانواده&zwnj;ها به دلیل نگرانی از آن&zwnj;چه در زندان&zwnj;ها می&zwnj;گذرد و چه بلایی سر دختران&zwnj;شان می&zwnj;آورد، از فعالیت سیاسی دختران خود جلوگیری کنند</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>در مورد کشورهای محل اقامت </span><span>افراد </span><span>و گرایش</span><span>&zwnj;های</span><span>سیاسی آن&zwnj;ها و یا زندان&zwnj;هایی که در ایران تجربه کرده&zwnj;اند، تلاش ما این بوده که بیشترین تنوع را پوشش بدهیم. در مورد محل زندگی در خارج از کشور، ما به همه جهان سر زدیم و هیچ محدودیتی نداشت</span><span>یم</span><span>که فرد در آلمان، انگلیس، فرانسه و غیره زندگی کند، اروپا باشد یا </span><span>آ</span><span>مریکا، کانادا باشد یا ایران، به همه جا سر زدیم و با همه تماس گرفتیم. خوشبختانه از اعتماد این دوستان برخوردار شدیم و توانستیم پای صحبت&zwnj;هاشان بنشینیم و به حرف&zwnj;هاشان گوش بدهیم. </span></div> <div dir="RTL"><span>آن&zwnj;ها تجربیات خود را با ما تقسیم کردند</span><span>.</span><span>بسیاری بر ضرورت چنین تحقیقی واقف بودند و با کمال میل در پیدا کردن مستندات دیگر ما را یاری کردند که من همین جا، جا دارد از همه دوستانی که با ما در این رابطه همکاری کردند تشکر کنم. در مورد گرایش</span><span>&zwnj;های</span><span>سیاسی هم باز ما سراغ تنوع بسیار وسیعی رفتیم، یعنی معیار ما این نبوده است که یک فرد در چه رابطه&zwnj;ای دستگیر شده&zwnj;است، بلکه پس از اینکه به گفت&zwnj;وگو نشسته&zwnj;ایم مشخص شده</span><span>که اتهام هرکس در زمان دستگیری چه بوده است و به دلیل </span><span>همین </span><span>عدم وجود محدودیت توانستیم طیف وسیعی از زندانیان سیاسی را پوشش بدهیم، از هواداران سازمان مجاهدین خلق در آن زمان تا هواداران سازمان پیکار، سازمان فداییان اقلیت تا حزب توده، اکثریت، فرقان، راه کارگر، رزمندگان، اتحادیه کمونیست&zwnj;ها، اتحاد مبارزان، هواداران کومله و غیره و </span><span>در </span><span>کل جریان</span><span>&zwnj;هایی</span><span>که در آن دوره فعال بودند</span><span>،</span><span>مورد خشم رژیم واقع شدند، هواداران&zwnj;شان دستگیر شد</span><span>ند </span><span>و به زندان افتادند. در حقیقت تلاش کردیم تنوع موجود در زندان&zwnj;های ایران را پوشش بدهیم</span><span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>در رابطه با خود زندان&zwnj;های ایران ما سعی کردیم کمی از این مرکزمحوری که در رابطه با زندان&zwnj;ها متأسفانه موجود است و عمدتاً در خاطره&zwnj;نویسی&zwnj;ها یا بحث&zwnj;هایی که هست، به زندان&zwnj;های استان تهران، </span><span>یعنی </span><span>گوهردشت، قزل حصار و اوین توجه </span><span>شده است </span><span>مقداری فرا&zwnj;تر برویم</span><span>.</span><span> علی&zwnj;رغم اهمیت این زندان&zwnj;ها در بررسی سیاست رژیم در آن دوره، ما به تربت حیدریه سر زدیم، به مرند، خوی، آستارا، سنندج، تبریز، شیراز، مشهد، اصفهان، مسجدسلیمان، ماهشهر، گچساران و هرجایی که شما فکر کنید</span><span>. سعی کردیم </span><span>زندانی</span><span>ان</span><span> سیاسی زنی </span><span>را که </span><span>در آنجا در بند بوده</span><span>&zwnj;اند </span><span>پیدا کنیم. البته من توجه شما را به این موضوع جلب می&zwnj;کنم که مواردی هست که ما هنوز به آن نپرداخته&zwnj;ایم و باید در این تحقیق بیشتر به آن پرداخته شود و مورد بررسی قرار گیرد. امیدوارم دیگران این کار را ادامه بدهند و یا خود ما در فرصت&zwnj;های دیگر این کار را بکنیم. به هر شکل تنوعی که ما سعی کرده&zwnj;ایم پوشش بدهیم، بسیار وسیع </span><span>است.</span><span>امیدواریم این کار کمک کند تا نقاط ناروشن زندان&zwnj;ها در</span><span>جمهوری اسلامی در تاریخ این دهه هرچه بیشتر مشخص شود</span><span>.</span></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b><span>چرا</span></b><b><span>شما فقط تأکید بر زنان زندانی سیاسی داشتید و آیا دلیل آن تعداد زیاد آن&zwnj;ها بود یا کیفیت این آزار&zwnj;ها و شکنجه&zwnj;های جنسی بود که شما ترجیح دادید به</span></b><b><span>&zwnj;</span></b><b><span>طور خاص روی زنان کار کنید؟</span></b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>من فکر می&zwnj;کنم پاسخ این س</span><span>ئ</span><span>وال خیلی واضح است. اصولاً مس</span><span>ئ</span><span>له شکنجه و آزار جنسی به</span><span>&zwnj;</span><span>طور عمده در رابطه با زنان اساساً معنی پیدا کرده است و فشار بیشتری را هم با توجه به تابو&zwnj;ها، فرهنگ و اخلاق حاکم در جامعه بر زنان موجب می&zwnj;شود</span><span>،</span><span>اما علاوه بر این، مس</span><span>ئ</span><span>له عمده&zwnj;ای که باعث می&zwnj;شود ما به سراغ زنان برویم این است که در جامعه ایران موضوع تجاوز به دختران باکره پیش از اعدام مطرح بود و بحث تجاوز در زندان&zwnj;ها اساساً در دهه </span><span>۶۰ </span><span>&nbsp;</span><span>بسیار مطرح بود و حتی عاملی بود برای این</span><span>&zwnj;</span><span>که خانواده&zwnj;ها به دلیل نگرانی از آن</span><span>&zwnj;</span><span>چه در زندان&zwnj;ها می&zwnj;گذرد و چه بلایی سر دختران&zwnj;شان </span><span>می&zwnj;</span><span>آورد، از فعالیت سیاسی دختران خود جلوگیری کنند. خود زنان زندانی هم به</span><span>&zwnj;</span><span>طور عمده دائماً در نگرانی تجاوز و نگرانی آزارهای جنسی ب</span><span>ه&zwnj;</span><span>سر می&zwnj;برده&zwnj;اند. به همین دلیل وسعت اعمال آزار جنسی بر زندانیان سیاسی زن با زندانیان سیاسی مرد قابل مقایسه نیست. </span></div> <blockquote><div dir="RTL">&nbsp;<img width="200" vspace="10" border="10" align="left" hspace="10" height="128" alt="" src="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/sites/default/files/shadias4.jpg" /></div> <div dir="RTL">شادی صدر و شادی امین، دو فعال حقوق زنان فعال در پروژه &quot;جنایت بی&zwnj;عقوبت&quot;</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>حتی اگر بپذیریم که واقعیت تجاوز و آزار جنسی برای زندانیان سیاسی مرد هم وجود داشته&zwnj;است، به دلایلی که گفته شد، زنان به خاطر زن بودن&zwnj;شان بیشتر در معرض آسیب اعمال این نوع آزار&zwnj;ها قرار داشته&zwnj;اند. ما هم به همین دلیل به سراغ زندانیان زن رفتیم چون پاسخ بسیاری از س</span><span>ئ</span><span>والات ما اساساً در مورد زنان معنی پیدا می&zwnj;کرده &zwnj;است. از جنبه دیگر هم باید بگویم که تأکید ما بر زندانیان زن به این معنی نیست که کار مشخص و مستند روی زندانیان مرد ضرورتی ندارد. البته که این ضرورت وجود دارد و امیدوارم دوستان دیگری که این امکان را دارند به این موضوع بپردازند چرا که توان ما برای آغاز کار در همین حد بوده&zwnj; است و بسیار امیدواریم دیگران به جنبه&zwnj;های دیگر تجاوز و آزار جنسی در زندان بپردازند</span><span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b><span>آیا در مورد نحوه انتشار این سند فکرکرده&zwnj;اید یا آن</span></b><b><span>را </span></b><b><span>موکول </span></b><b><span>به آینده</span></b><b><span>می&zwnj;کنید؟ اساساً مخاطبان این سند چه کسانی خواهند بود؟</span></b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>در رابطه با نحوه انتشار اجازه بدهید جواب ندهم و سورپرایز ما باقی بماند و امیدواریم که بتوانیم به بهترین شکلی این کار را </span><span>ارائه دهیم</span><span>. مخاطبان ما طیف وسیعی هستند. از افکار عمومی جهانی گرفته تا دولت&zwnj;ها و سازمان&zwnj;های حقوق بشری</span><span>،</span><span>سازمان&zwnj;هایی که در کشورهای مختلف، در </span><span>آ</span><span>مریکای لاتین یا آسیا، خود تجربه&zwnj;های مشابهی داشته&zwnj;اند و مورد سرکوب واقع شده&zwnj;اند</span><span>؛</span><span>تا تشکل&zwnj;ها و نهادهایی که در</span><span> پیوند</span><span>با شکنجه&zwnj;های جنسی کار می&zwnj;کنند، سازمان&zwnj;های زنان که در این </span><span>زمینه</span><span> فعالیت می&zwnj;&zwj;&zwnj;کنند، همه </span><span>و همه </span><span>مخاطب</span><span>ا</span><span>ن ما هستند. جامعه ایرانی هم به همین ترتیب</span><span>.</span><span>یکی از اهداف انتشار</span><span>این سند رساندن آگاهی به نسل&zwnj;های بعدی و تقویت حافظه تاریخی است. &nbsp;به همین دلیل است که هم&zwnj;زمان این سند را به دو زبان فارسی و انگلیسی منتشر خواهیم کرد. این یک سند صرفاً تخصصی نخواهد بود، ولی تلاش ما این</span><span> ا</span><span>ست که این سند به عنوان یک سند مکتوب تنها در قفسه&zwnj;های کتاب جا نگیرد، بلکه در پی انتشار این سند ما قصد داریم یک عمل اجتماعی را سازمان بدهیم که بیش از پیش حول این مس</span><span>ئ</span><span>له بحث و جدل صورت بگیرد. تا بتوانیم در مورد ناقضان حقوق زندانیان سیاسی و عامل</span><span>ا</span><span>ن جنایت</span><span>&zwnj;ها</span><span> و تجاوز&zwnj;ها یک عملی جمعی را پیش ببریم</span><span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b><span>چرا نام این پروژه را &quot;جنایت بی&zwnj;عقوبت&quot;انتخاب کردید؟</span></b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>انتخاب این نام </span><span>برمی&zwnj;گردد به این موضوع که از طرفی مجازات مجرمین و از طرفی تبلیغ مس</span><span>ئ</span><span>ولیت&zwnj;پذیری برای ما بسیار مهم بود. ما می&zwnj;خواهیم مس</span><span>ئ</span><span>ولیت هر فردی در هر جایگاهی به او گوشزد شود و این مس</span><span>ئ</span><span>ولیت&zwnj;پذیری را مطالبه کنیم، به خصوص در مورد افرادی که عاملین و آمرین این بحث بوده&zwnj;اند. معتقدیم که جنایتی صورت گرفته و حقوق انسان&zwnj;هایی نقض شده و به حقوق</span><span>&zwnj;</span><span>شان تجاوز شده، ولی کسی تاکنون در این رابطه پاسخگو نبوده &zwnj;است. در حقیقت دهه ۶۰&nbsp;</span><span>جزو دهه&zwnj;هایی است که خیلی از مسائلش همچنان پشت پرده مانده است</span><span>. </span><span>به دلیل عدم دسترسی به آرشیوهای حکومتی و اسنادی که بتوانند این جنایات را باز کنند و</span><span>برای جهان آن</span><span>&zwnj;</span><span>چه را گذشته مشخص کنند، و همچنین از بین رفتن بسیاری از افرادی که این تجربه را داشته&zwnj;اند و در حقیقت اعدام و کشته شدن آن&zwnj;ها، و سکوت اجتماعی که حول این مس</span><span>ئ</span><span>له موجود بوده</span><span> است</span><span>، ما فکر می&zwnj;کنیم که </span><span>این جنایت، </span><span>واقعاً جنایتی بی&zwnj;عقوبت</span><span> است. جنایتی که رخ داده و هیچ کسی به عنوان آمر و عام</span><span>ل</span><span>این جنایت طرح نشده و رژیم جمهوری اسلامی نیز پاسخی نداده است. از </span><span>هم</span><span>ین روی نام این پروژه را &quot;جنایت بی&zwnj;عقوبت&quot;</span><span>گذاشتیم و امیدواریم این&zwnj;طور نماند و با کارهای این&zwnj;چنین و کارهای وسیعی که زندانیان جان به دربرده طی این سال&zwnj;ها کرده&zwnj;اند، بتوان بیش از پیش به این مس</span><span>ئ</span><span>له پرداخت و با آن برخورد کرد</span><span dir="LTR">. </span></div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2011/10/09/7505#comments ازار جنسی تجاوز زنان زنان سوده راد شادی امین شادی صدر Sun, 09 Oct 2011 14:29:26 +0000 Maryam 7505 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/09/20/7080 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/09/20/7080" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="250" height="172" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/somahegweb.jpg?1331412700" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده - چرا جامعه روشنفکری، فعالان حقوق بشر، فعالان حقوق زنان و در کل &quot;کنشگران&nbsp;جامعه مدنی ایران&quot; در طول سه دهه گذشته، نسبت به صدور و اجرای احکام شلاق متهمان غیر سیاسی&nbsp;به نوعی سکوت کرده&zwnj;اند؟&nbsp;پیامد&zwnj;های این سکوت و انفعال چه بوده است و چرا امروز با اجرای حکم شلاق سمیه توحیدلو، از از فعالین اصلا&zwnj;ح&zwnj;طلب و&nbsp;عضو ستاد تبلیغاتی میرحسین موسوی در دهمین انتخابات ریاست جمهوری، فضای مجازی جامعه تا این میزان واکنش نشان می&zwnj;دهد؟&nbsp;این پرسش&zwnj;ها را با شادی صدر، وکیل دادگستری و فعال حقوق زنان در میان گذاشته&zwnj;ایم.&nbsp;<a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20110917_Hoghooghbashr_InterviewWithShadiSadr_Behnam.mp3">فایل صوتی </a></p> <p><img width="273" height="31" align="right" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon_14_2.jpg" alt="" /></p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <p> <strong>شادی صدر:</strong> همانطور که شما نیز اشاره کردید در روزهای گذشته واکنش&zwnj;های زیادی از سوی فعالان اجتماعی به&zwnj;خصوص در دنیای مجازی دیده شد. این مسئله هم در جای خودش مهم است که بیشتر این واکنش&zwnj;ها در دنیای مجازی بوده.&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <p>به&zwnj;هرحال چنین واکنش&zwnj;هایی از نگاه من می&zwnj;تواند سه علت داشته باشد: یک علت آن این است که در همه&zwnj;جای دنیا به&zwnj;ویژه در جوامعی همانند ایران، واکنش&zwnj;ها نسبت به نقض حقوق و آزادی&zwnj;های افرادی که به ما نزدیک&zwnj;ترند یا ما آنها را بهتر می&zwnj;شناسیم بیشتر از کسانی است که برای ما تنها نام&zwnj;هایی گم&zwnj; و ناشناسند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>بنابراین در این مورد خاص، به دلیل این&zwnj;که نویسنده وبلاگ &quot;بر ساحل سلامت&quot; در دنیای مجازی فردی شناخته&zwnj;شده است، طبیعی بود که ابتدا دوستان و نزدیکان او در دنیای مجازی واکنش نشان دهند و بعد هم حلقه&zwnj;های دیگر نزدیکان نسبت به این حکم معترض شوند.</p> <p> طبیعی است دل انسان، بیشتر به درد می&zwnj;آید وقتی حقوق شخصی که به او نزدیک&zwnj;تر است نقض می&zwnj;شود تا کسی که اصلاً او را نمی&zwnj;شناسد و تنها برایش یک &quot;نام&quot; است. در مورد ایشان هم همانطور که اشاره کردم نکته اصلی این بود که ایشان در &quot;دنیای مجازی&quot; فردی شناخته&zwnj;ای است.</p> <p>&nbsp;</p> <p> <img width="200" height="213" align="left" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/blogestan_shadi_sadr_834047189_0.jpg" alt="" />به نظر من علت دیگر هم این است که تا&zwnj;کنون برای بسیاری از فعالان اجتماعی، فعالان جنبش زنان و... احکام &quot;شلاق&quot; صادر شده بود، اما در مورد اجرای این احکام چیز خاصی نشنیده بودیم. اینطور به نظر می&zwnj;آمد که فعالان اجتماعی گمان می&zwnj;کردند اجرای حکم شلاق برای آنان نیست. انگار گمان می&zwnj;کردند که آنان فرق دارند با آن زن عادی که به سبب داشتن &quot;روابط خارج از ازدواج&quot; شلاق می&zwnj;خورد؛ فرق دارند با آن پسری که به اتهام &quot;شرب خمر&quot; شلاق می&zwnj;خورد!</p> <p>گویی نوعی طبقه&zwnj;بندی یا تفکیک میان زندانیان سیاسی با زندانیان غیر سیاسی در ذهن این فعالان وجود داشته و تصور غالب هم این بوده است که این نوع مجازات برای فعالان سیاسی یا متهمان سیاسی- اجتماعی اجرا نخواهد شد. به&zwnj;همین سبب، اجرای این حکم شلاق، به&zwnj;نوعی غیر &zwnj;منتظره بود و واکنش ایجاد کرد. من مطمئن هستم در مورد نفرات بعدی-هرکسی که باشند- حساسیت جمعی تا این میزان نخواهد بود.<br /> عامل سوم هم &quot;زن بودن&quot; ایشان بود. در نوشته&zwnj;هایی که در دنیای وب ملاحظه می&zwnj;شد مدائم می&zwnj;دیدیم که نویسندگان روی &quot;زن بودن&quot; ایشان تاکید می&zwnj;کردند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>شما حقوقدان هستید و در مقام وکیل دادگستری از نزدیک با نظام حقوقی- کیفری ایران کار کرده&zwnj;اید. همانطور که آگاهی دارید مطابق این &quot;نظام کیفری&quot;، جرایم زیادی هست که برای آن &quot;مجازات شلاق&quot; در نظر گرفته شده است. به&zwnj;نظر شما، چرا واکنش فعالان حقوق بشری، فعالان حقوق زنان و ... نسبت به این&zwnj;گونه موارد که شاید سیاسی تلقی نمی&zwnj;شود، تا این میزان ضعیف است</strong><strong>؟</strong></p> <p> در ایران مجازات شلاق در بسیاری از جرایم در نظر گرفته شده و همواره و در همه&zwnj;جا اعمال شده است. دست کم از زمان تصویب قوانین مربوط به &quot;حدود و قصاص&quot; از سال ۱۳۶۲&nbsp;به بعد این مجازات به&zwnj;طور قانونمند و سیستماتیک در حال اجراست.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p>هرکدام از ما باید این سئوال را از خودمان بکنیم: چرا وقتی آن دختر همسایه تنها به دلیل این که در پارک دست دوست پسر خودش را گرفته بود، بازداشت شد و بعد هم شلاق خورد، ما هیچ واکنشی نشان ندادیم؟ چرا وقتی در مهمانی گروهی از جوانان را دستگیر کردند و در برابر همدیگر شلاق&zwnj;شان زدند ما هیچ واکنشی نداشتیم؟</p> </blockquote> <p> جدا از این مسئله، ما در ایران با یک تاریخ طولانی از شلاق زدن به زندانیان سیاسی مواجه&zwnj;ایم. این پدیده&zwnj;ای است که در دهه ۱۳۶۰&nbsp;عنوان فقهی &quot;تعزیر&quot; به خودش می&zwnj;گیرد که فقط هم به شلاق زدن محدود نمی&zwnj;شود و کابل زدن و اشکالی بسیار وحشیانه&zwnj;تر و خشن&zwnj;تر را هم در بر می&zwnj;گیرد. با این وجود همانطور که شما نیز به درستی اشاره کردید، نفس &quot;وجود مجازات شلاق&quot; به&zwnj;عنوان یک مجازات خشن و غیر انسانی تاکنون نتوانسته است آنطور که باید حساسیت فعالان اجتماعی و فعالان سیاسی جامعه را برانگیزد.</p> <p> هرکدام از ما باید این سئوال را از خودمان بکنیم: چرا وقتی آن دختر همسایه تنها به دلیل این که در پارک دست دوست پسر خودش را گرفته بود، بازداشت شد و بعد هم شلاق خورد، ما هیچ واکنشی نشان ندادیم؟ چرا وقتی در مهمانی گروهی از جوانان را دستگیر کردند و در برابر همدیگر شلاق&zwnj;شان زدند ما هیچ واکنشی نداشتیم؟</p> <p>&nbsp;</p> <p> همین امروز آثار شلاق بر بدن بسیاری از افراد عادی جامعه باقی مانده است. هنوز بسیاری از مردم عادی جامعه ما از آثار روحی- روانی و تحقیری که متحمل شده&zwnj;اند رنج می&zwnj;برند. با این وجود فعالان اجتماعی ما در همه این سال&zwnj;ها روی خود را برگرداندند و به تلویح گفتند که این چیزی نیست که شایسته پرداخته شدن داشته باشد!</p> <p>&nbsp;</p> <p> این اتفاقی که هفته پیش رخ داد، شاید بتواند اندکی ما را متوجه عملکرد گذشته خودمان و غفلت&zwnj;هایی که در این زمینه صورت گرفته است بکند. به&zwnj;هرحال به&zwnj;نظر من، اگر پرداختن به این رویداد&zwnj; باعث شود ما اندکی به خودمان بیاییم و شروع کنیم به &quot;نفی کلی مجازات شلاق&quot; و لغو آن را به عنوان یک مجازات خشن و غیر&zwnj; انسانی در دستور کار قرار دهیم، باز جای امید و خوشبختی دارد.&nbsp;باید تلاش کنیم این مجازات نه فقط برای فعالان سیاسی- اجتماعی و... بلکه به&zwnj;عنوان یک مجازات خشن و غیرانسانی برای همگی افراد جامعه لغو شود!</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/09/20/7080#comments بهنام دارایی‌زاده سمیه توحیدلو شادی صدر مجازات شلاق مجازات‌های خشن نظام کیفری ایران حقوق انسانی ما Tue, 20 Sep 2011 15:44:22 +0000 behnam 7080 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/02/25/2058 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/02/25/2058" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفتار حقوقی هفته </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="319" height="270" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/shadi-sadr.jpg?1304020273" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده ـ اخیراً &laquo;دیوان عالی کشور&raquo; در جایگاه مهم&zwnj;ترین نهاد قضایی ایران، رایی صادر کرده که بر دشواری طلاق برای زنان ایرانی بیش از پیش افزوده است. بر پایه&zwnj;ی این رای، &laquo;وحدت رویه&raquo; که در چهارچوب نظام قضایی ایران، درست به مانند قوانین عادی مجلس، برای تمامی دادگاه&zwnj;ها و مقامات قضایی، &laquo;لازم&zwnj;الاجرا&raquo; است، زنانی که از نگاه قضات دادگاه&zwnj;های خانواده، به اصطلاح &laquo;ناشزه&raquo; تلقی شوند، حق استناد به &laquo;شرط وکالت ضمن عقد&raquo; را نخواهند داشت.</p> <!--break--><!--break--><p><a target="_blank" href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20110221_Shadisadr_daraeizadeh.mp3"><img height="31" width="273" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" /></a></p> <p> در عقد&zwnj;نامه&zwnj;های ایران، شرطی پیش&zwnj;بینی شده است که بر پایه&zwnj;ی آن، زنان می&zwnj;توانند در صورتی که همسرشان ازدواج مجددی کند، به استناد شرط وکالت موجود در عقد&zwnj;نامه&zwnj;ها، به دادگاه خانواده مراجعه کنند و برای طلاق خود اقدام کنند.</p> <p> با صدور رای تازه&zwnj;ی دیوان عالی کشور، به نظر می&zwnj;آید این امکان حقوقی نیز از زنان ایرانی سلب شده است. امکانی که با توسل به آن زنان می&zwnj;توانستند در صورت ازدواج مجدد همسرشان، به طور قانونی از رابطه&zwnj;ی زناشویی پیشین خارج شوند.</p> <p> در گفتار حقوقی این هفته، از &laquo;شادی صدر&raquo; حقوقدان و وکیل دادگستری که پرونده&zwnj;های پرشماری را در پیوند با &laquo;مسائل حقوقی زنان در ایران&raquo; پیگیری کرده، نخست پرسیده&zwnj;ام: اصطلاح &laquo;عدم تمکین&raquo; چه معنایی دارد؟</p> <p> <strong>شادی صدر</strong>: &laquo;عدم تمکین&raquo; یک معنای بسیار وسیع در فقه دارد. همان&zwnj;طور که می&zwnj;دانید این یک اصطلاح فقهی است که از &laquo;فقه شیعه&raquo; وارد قوانین ایران شده است، اما به&zwnj;طور کلی، آن چیزی که از روح قانون مدنی و رویه&zwnj;ی قضایی حاکم و نیز تفاسیر دادگاه&zwnj;های خانواده می&zwnj;توان برداشت کرد این است که: &laquo;عدم تمکین&raquo; (در معنای خاص) به معنای عدم&zwnj;اطاعت زن از امیال، خواسته و دستورات شوهر در امور جنسی است.</p> <p><img height="300" align="left" width="200" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/shadi_sadr_photo.jpg" /><br /> درست به همین دلیل است که خروج زن از منزل و عدم دسترسی شوهر به او، به عنوان اماره یا نشانه&zwnj;ای از &laquo;عدم تمکین زن&raquo; محسوب می&zwnj;شود. دادگاه&zwnj;ها به جهت این که اساساً قادر نیستند متوجه شوند که در چهاردیواری خانه، در رابطه با امور جنسی زن و مرد چه می&zwnj;گذرد و آیا زن در این مورد از مرد اطاعت می&zwnj;کند یا خیر، &laquo;خروج زن از منزل و ترک زندگی مشترک&raquo; را به عنوان عدم تمکین و یا ناشزه بودن زن و نافرمانی او محسوب می&zwnj;کنند.</p> <p> <strong>مطابق قانون مدنی ایران، طلاق و پایان بخشیدن به رابطه&zwnj;ی زناشویی، تنها در اختیار مردان است و زنان، هیچ حق و اراده&zwnj;ی مستقلی در پایان دادن قانونی به رابطه&zwnj;ی عاطفی خود ندارند. مقررات فوق، بی&zwnj;شک یکی از آشکارترین تبعیض&zwnj;های جنسیتی، در نظام حقوقی- قضایی کشور است.</strong></p> <p><strong><br /> زنان ایرانی تنها در صورتی می&zwnj;توانند یک&zwnj;جانبه تقاضای طلاق دهند که یا همسرشان به واسطه&zwnj;ی برخی از مسائل مشخص و تعیین شده در متن قانون؛ نظیر اعتیاد جدی و مستمر به مواد مخدر، ناتوانی جنسی و حبس طولانی&zwnj;مدت، شرایط زندگی مشترک را به اندازه&zwnj;ای دشوار کرده باشد که زن در یک استیصال و درماند&zwnj;گی کامل به سر ببرد یا وکالتنامه&zwnj;ای از همسر خود داشته باشد که به اصطلاح در ایران به آن &laquo;حق طلاق&raquo; می&zwnj;گویند.</strong></p> <p> <strong>رای تازه&zwnj;ی دیوان عالی کشور چه تاثیری بر روند قانونی درخواست&zwnj;های طلاق در ایران خواهد داشت؟</strong></p> <p> به نظر من، برای اینکه ابهام این رای دیوان عالی کشور در خصوص روند طلاق زنان برطرف شود، باید کمی آن را توضیح دهیم. در حال حاظر در عقد&zwnj;نامه&zwnj;&zwnj;ها یک مجموعه شروط سیزده&zwnj;گانه&zwnj;ای وجود دارد که هر زن و مردی که بخواهند ازدواج کنند، در صورتی که هر دو آن را امضا کنند در حالت&zwnj;های خاصی؛ مرد به زن &laquo;وکالت مطلق&raquo; می&zwnj;دهد که در آن موارد خاص زن بتواند خود را مطلقه کند.</p> <p> از آنجایی که طبق قوانین ایران، طلاق حق مطلق مردان است، به موجب این شروط، مرد این حق مطلق را در موارد مشخصی، همانند اختیار کردن همسر مجدد، زندانی شدن بیشتر از شش ماه و ترک انفاق و ... به زن می&zwnj;بخشد.</p> <p> رای دیوان عالی کشور در مورد دو پرونده&zwnj;ی شبیه و بسیار نزدیک به هم صادر شده است. در هردوی این پرونده&zwnj;ها، زن به استناد این&zwnj;که همسرش بدون اجازه&zwnj;ی او ازدواج مجدد کرده است، براساس شروط ضمن عقد، از دادگاه خانواده خواسته است که اجازه&zwnj;ی طلاق او را صادر کند.</p> <p><img height="185" align="left" width="250" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/dwf15-579962.jpg" /><br /> در یکی از این پرونده&zwnj;ها، دادگاه حق را به زن می&zwnj;دهد و حکم طلاق را صادر می&zwnj;کند، اما در دادگاهی دیگر، رئیس دادگاه استدلال می&zwnj;کند که به خاطر آن که شما &laquo;ناشزه&raquo; شده بودید، منزل را ترک کرده&zwnj;اید و بعد همسرتان اختیار زن دیگری کرده، به این دلیل شما نمی&zwnj;توانید از این &laquo;شرط وکالت&raquo; موجود در عقد&zwnj;نامه استفاده کنید!</p> <p> به نظر من و به نظر بسیاری دیگر از حقوقدانان، این برداشت، برداشتی کاملاً خلاف و مغایر حتی با خود &laquo;شرط&raquo; است. با هیچ تفسیری، نمی&zwnj;توان به نظریه&zwnj;ای رسید که این دادگاه رسیده است. امری که متاسفانه مسئله را بدتر می&zwnj;کند، این است که &laquo;دیوان عالی کشور&raquo; همین نظر دوم را تایید می&zwnj;کند و اعلام کرده است که حتی اگر هرکدام از آن شروطی که در عقدنامه&zwnj;ها پیش&zwnj;بینی شده تحقق هم یابد (یعنی مرد معتاد شود و یا ترک&zwnj;انفاق کند و...) چنانچه زن خانه&zwnj;ی مشترک را ترک کرده باشد، دیگر نمی&zwnj;تواند به استناد آن شروط، دادخواست طلاق دهد.</p> <p> بنابراین با در نظر گرفتن شرایط حاضر، از این به بعد، چنین زنی نه می&zwnj;تواند از دادگاه&zwnj;ها&zwnj;ی خانواده اجازه&zwnj;ی طلاق بگیرد و نه قادر خواهد به زندگی&zwnj;ای بازگردد که زن &zwnj;دیگری در آن هست.</p> <p> سئوال من این است: قضات دیوان عالی کشور که این رای را صادر کرده&zwnj;اند، آیا به عواقب اجتماعی چنین تصمیمی فکر کرده&zwnj;اند؟ من مطمئنم که قضات دیوان عالی کشور به &laquo;برابر جنسیتی&raquo; اعتقادی ندارند. بنابراین با زبان &laquo;برابری جنسیتی&raquo; نمی&zwnj;توان با آنها سخن گفت. اما آیا به تبعات اجتماعی چنین شرایطی نمی&zwnj;توان فکر کرد؟ چنین زنی &laquo;ناشزه&raquo; که هست! نفقه هم که نمی&zwnj;گیرد! با چنین وضعیتی، این زن چکار باید کند؟</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>با در نظر داشتن این شرایط جدیدی که شما توصیف کردید، به نظرتان چه راهکار عملی&zwnj;ای می&zwnj;توان به زنان ایرانی پیشنهاد داد؟</strong></p> <p> راهکار عملی&zwnj;ای که می&zwnj;توان به خانواده&zwnj;ها یا زنانی که می&zwnj;خواهند ازدواج کنند ارائه داد، این است که: برای این&zwnj;که جلوی همه&zwnj;ی این مسائل گرفته شود، به جای این که زنان دل خودشان را به مهریه&zwnj;های بالا و این &laquo;شروط ضمن عقد&raquo; که از این به بعد دیگر هیچ کارکرد و اعتباری هم نخواهد داشت خوش کنند، بهتر آن است که از همسران خود یک &laquo;وکالت مطلق در طلاق&raquo; بگیرند.</p> <p> زنان می&zwnj;توانند این موضوع را اینچنین مطرح کنند: همان طور که یک روز، آزادانه و بااختیار و برابری مطلق، ازدواج کردند و وارد این زندگی&zwnj;مشترک شدند، باید یک روز نیز بتوانند با آزادی و برابری کامل از آن خارج شوند.</p> <p> زنان برای به دست آوردن این حق، به نظرم حتی می&zwnj;توانند بگویند که حاضرند در قبال آن مهریه&zwnj;شان را نیز بذل کنند. چرا&zwnj;که همیشه این انتقاد مطرح است: &laquo;زنانی که حق طلاق می&zwnj;خواهند، مهریه نیز خواهند خواست و این امر یک آشفتگی ایجاد خواهد کرد.&raquo;</p> <p> گرچه تجربه&zwnj;ی عملی من نشان می&zwnj;دهد: &laquo;مهریه&raquo; هرگز در هنگام اختلاف و جدایی، واجد هیچ کارکرد خاصی نیست (برخلاف تصور بسیاری که گمان می&zwnj;کنند مهریه در این بین همانند یک حربه&zwnj;ی مهم عمل می&zwnj;کند). برای این که مردان عمدتاً به مهریه&zwnj;های بالایی متعهد می&zwnj;شوند که اساساً توانایی پرداخت آن را ندارند.</p> <p> به&zwnj;نظر من، همان&zwnj;طور که پیشتر نیز اشاره کردم، به جای درگیر شدن با همه&zwnj;ی این مسائل و مشکلات، بهتر آن است که زنان یک &laquo;وکالت مطلق در طلاق&raquo; از همسران خود بگیرند و به جای این که از ابتدا خودشان را وارد رابطه&zwnj;ای نابرابر کنند (که مسلماً آثار منفی&zwnj;ای بر اساس خانواده&zwnj;&zwnj;ی آنها خواهد گذاشت) با گرفتن &laquo;وکالت مطلق در طلاق&raquo; هم خیال خودشان را از آینده&zwnj;&zwnj;ی رابطه راحت کنند و هم خیال همسرشان را برای همه&zwnj;ی زندگی آسوده کنند که دارد با یک &laquo;زن&raquo; به عنوان یک انسان ازدواج می&zwnj;کند و نه زنی که همانند &laquo;کالا&raquo; آن را با مهریه خریده است.</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/02/25/2058#comments بهنام دارایی‌زاده حق طلاق شادی صدر حقوق انسانی ما Fri, 25 Feb 2011 10:41:05 +0000 Babak M 2058 at https://archive.radiozamaneh.com