https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/2467/all fa https://archive.radiozamaneh.com/politics/2013/02/10/24352 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2013/02/10/24352" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفت‌وگوی بهنام دارایی‌زاده با علی علی‌زاده، تحلیل‌گر سیاسی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="563" height="364" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/iranian_revolution.jpg?1360511021" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">بهنام دارایی&zwnj;زاده - آیا ایرانیان باید انقلاب ۵۷ را- با توجه به پیامد&zwnj;های آن و نظم سیاسی&zwnj;ای که پس از آن حاکم شد- یکسر شکست خورده به حساب آورند؟</p> <p dir="RTL">آیا جامعه&zwnj;ی سیاسیِ کنونی ایران، توانسته است که به درستی نسبت خود را با آنچه که در بهمن ۵۷ رخ داد، تبیین کند؟</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">از سویی دیگر، آیا امکان مواجه با ۵۷، بدون میانجی&zwnj;ها و واسطه&zwnj;هایی که آن انقلاب را روایت کرده&zwnj;اند وجود دارد؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اساساً فهم امروز ایرانی&zwnj;ها از خود &laquo;ایده&zwnj;ی انقلاب&raquo; چگونه است؟</p> <p dir="RTL">آیا می&zwnj;توان گفت که در ایران، بر خلاف سایر مناطق خاورمیانه، نوعی &laquo;انقلاب&zwnj;هراسی&raquo; در میان نخبگان سیاسی کشور حاکم است؟</p> <table align="left" border="1" cellpadding="1" cellspacing="1" style="width: 200px;"> <tbody> <tr> <td> <p><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/ali_alizadeh.jpg" style="width: 181px; height: 220px; float: left;" /></p> <p class="rtecenter">علی علیزاده</p> </td> </tr> </tbody> </table> <p dir="RTL">و به طور عینی&zwnj;تر: تا چه اندازه شکست نمادین جنبش سبز و از دست رفتن &laquo;خیابان&zwnj;&laquo;، در کنار آن&zwnj;چه که پیروزی انقلاب&zwnj;های بهار عرب (مشخصاً در مصر و تونس) نام گرفته است، توانسته فهم ایرانی&zwnj;ها را از &laquo;ایده&zwnj;ی انقلاب&raquo; تغییر دهد؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>&bull; گفت&zwnj;وگو با علی علی&zwnj;زاده</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در سی و &zwnj;چهارمین سالروز انقلاب ۵۷، پرسش&zwnj;هایی از این دست را با علی علی&zwnj;زاده، تحلیل&zwnj;گر سیاسی و مدرس دانشگاه در لندن در میان گذاشته&zwnj;ایم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20130211_siasat_AliAlizadeh_BehnamD.mp3"><img alt="" height="35" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/musicicon.jpg" style="float: right;" width="315" /></a></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>در همین زمینه</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">کوروش عرفانی: <strong><a href="http://radiozamaneh.com/reflections/2013/02/08/24318">انقلاب ۱۳۵۷: حرکت از پایین، تغییر در بالا</a></strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2013/02/10/24352#comments انقلاب ۱۳۵۶ بهنام دارایی‌زاده علی علی‌زاده گوی سیاست Sun, 10 Feb 2013 15:43:42 +0000 politics 24352 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2013/01/28/24028 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2013/01/28/24028" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="320" height="207" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/punishment.jpg?1359767577" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">بهنام دارایی&zwnj;زاده &ndash; دقیقاً در ۱۶۰ سال پیش، در ۲۸ ژانویه ۱۸۵۳ مارکس یادداشتی کوتاه، اما مهم و خواندنی درباره&zwnj;ی مجازات اعدام نوشت. در میان تمامی آثار و مطالب پرشمار مارکس، این یادداشت، ظاهراً تنها یادداشتی است که او مشخصاً درباره&zwnj;ی &laquo;مجازات اعدام&raquo; نوشته شده است.<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" title=""><span dir="LTR">[1]</span></a></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">مطلب کوتاه است و بهانه&zwnj;ی نگارش آن هم، انتشار گزارشی در روزنامه &laquo;تایمز&raquo; با عنوان <span dir="LTR">Amateur Hanging</span> در تاریخ ۲۵ ژانویه ۱۸۵۳ است. یادداشت مارکس به رغم کوتاهی آن به خوبی نگرش او را به مجازات اعدام، چیستی مجازات&zwnj;&zwnj;ها و دلایل مخالفت او با این مجازات، به ویژه اعدام در ملأ عام را نشان می&zwnj;دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به نظر نمی&zwnj;رسد که مارکس، به هنگام تنظیم این یادداشت، از پیش در اندیشه&zwnj;ی نگارش مطلبی درباره&zwnj;ی مجازات اعدام بوده باشد. او پیش و پس از این یادداشت چیز دیگری درباره&zwnj;ی مجازات اعدام ننوشته است و شاید اگر مقاله تایمز را نمی&zwnj;دید، به این موضوع نمی&zwnj;پرداخت.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس این یادداشت را، در لندن سه روز پس از انتشار گزارش روزنامه تایمز نوشت و چند هفته بعد، در فوریه ۱۸۵۳، در روزنامه&zwnj;ی نیویورک دیلی-&zwnj;تریبون (<span dir="LTR">New-York Daily Tribune</span>) منتشر کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این مقاله در دوره&zwnj;ای نوشته شد که مجازات اعدام در انگلستان رو به کاهش بود. (نیمه&zwnj;ی قرن نوزدهم) مطابق قانونی که تا سال ۱۸۱۵ در انگلستان، مبنای اجرای احکام اعدام بوده (<span dir="LTR">Bloody Code</span>) ۲۲۰ عنوان مجرمانه تا پایان قرن هیجدهم، مشمول مجازات مرگ می&zwnj;شدند. بیشتر این جرایم هم با هدف حفظ مالکیت خصوصی ثروتمندان و سرکوب دست&zwnj;درازی به آن تعریف شده بود. در کنار سرقت، قتل، جعل، جادوگری، خیانت، جاسوسی و.. نیز در زمره&zwnj;ی جرایمی بودند که کیفرشان اعدام بود.</p> <p dir="RTL"> <img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/marx.jpg" style="width: 300px; height: 394px; margin: 20px; float: left;" /></p> <p dir="RTL">اما شمار این مجازات&zwnj;ها، در دهه&zwnj;های نخست قرن نوزدهم، در انگلستان به طور محسوسی رو به کاهش گذاشت. در سال ۱۸۶۱ دولت انگلستان شمار زیادی از جرایم را در یک اقدام واحد از شمول مجازات اعدام خارج کرد، به گونه&zwnj;ای&zwnj; که تنها پنج جرم قتل، خیانت، جاسوسی، آتش&zwnj;زدن کارخانه&zwnj;&zwnj;&zwnj; کشتی&zwnj;سازی سلطنتی (<span dir="LTR">Arson in royal dockyards</span>) و دزدی خشونت&zwnj;آمیز دریایی، در آن سال مشمول مجازات اعدام باقی ماند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>یادداشت تایمز و پاسخ مارکس</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس مقاله&zwnj;اش را با اشاره به گزارش روزنامه تایمز آغاز می&zwnj;کند. در گزارش تایمز آمده بود که این باور وجود دارد که معمولاً بلافاصله پس از اجرای احکام &laquo;اعدام در ملأ عام&raquo;، شاهد مرگ&zwnj;هایی هستیم که بر اثر حلق&zwnj;آویز شدن، چه خودکشی و چه به طور اتفاقی &zwnj;روی می&zwnj;دهند. نویسنده&zwnj;ی تایمز، چرایی این پدیده را به تاثیر عمیق اعدام جنایت&zwnj;کاران بر اذهان بیمار و رشدنیافته&zwnj;ی این افراد نسبت می&zwnj;دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس یادداشتش را با نقل همین قول آغاز می&zwnj;کند و بلافاصله رویکرد مقاله&zwnj;نویس تایمز را به چالش می&zwnj;گیرد، با این استدلال که این برخورد، در نهایت به تمجید از آزادی&zwnj;عمل جلاد می&zwnj;انجامد و مجازات اعدام را به مثابه&zwnj;ی غایت نهایی -خواست- جامعه (<span dir="LTR">the <em>ultima ratio</em> of society</span>) معرفی می&zwnj;کند و لاجرم به آن مشروعیت خواهد داد و...</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس در ادامه&zwnj;ی مقاله&zwnj;اش، به جدولی اشاره می&zwnj;کند که دو روز قبل از نوشتن یادداشتش در&laquo;مورنینگ ادویرتایز&raquo; (<span dir="LTR">Morning Advertiser</span> ) منتشر شده بود و به تعبیر او، &laquo;منطق خونین تایمز&raquo; را به حق به چالش گرفته است. در این جدول، به مرگ&zwnj;هایی اشاره شده است که در ظرف ۴۳ روز، در سال ۱۸۴۹ گزارش شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس به استناد داده&zwnj;های همین جدول می&zwnj;گوید: همان طور که نویسنده تایمز نیز تایید می&zwnj;کند، مرگ&zwnj;هایی که در پی اعدام&zwnj;های عمومی صورت گرفته است، صرفاً شامل خودکشی&zwnj;ها نمی&zwnj;شود، بلکه مواردی از بی&zwnj;رحمانه&zwnj;ترین قتل&zwnj;ها را نیز در بر می&zwnj;گیرد. (به <a href="http://www.marxists.org/archive/marx/works/1853/02/18.htm">اصل یادداشت</a> مراجعه شود)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همین جا است که استدلال محوری مارکس، در مخالفت با مجازات اعدام مطرح می&zwnj;شود: از نگاه مارکس، مجازات اعدام در درازمدت که هیچ، حتی در کوتاه&zwnj;مدت هم قادر به جلوگیری از تکرار قتل&zwnj;ها&zwnj; در جامعه نیست. مارکس در همین یادداشت، اشاره می&zwnj;کند که مستندات تاریخی به ما می&zwnj;گویند که از زمان &laquo;قابیل&raquo; تا کنون، اجرای مجازات&zwnj;ها، نه فقط موجب اصلاح یا تنبیه آدمیان نشده است، بلکه حتی برعکس نیزعمل کرده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس در این یادداشت، یک مسئله&zwnj;ی محوری دیگر نیز پیش می&zwnj;کشد: معمولاً گفته می&zwnj;شود که یکی از اهداف اصلی مجازات&zwnj;&zwnj;ها این است که جامعه از سرنوشت مجرمان درس &zwnj;می&zwnj;گیرد. مارکس با اشاره به همین موضوع، یعنی آن&zwnj;چه که کارکرد &laquo;اصلاحی&raquo; و &laquo;ارعابی&raquo; مجازات&zwnj;ها قلمداد می&zwnj;شود، این پرسش را مطرح می&zwnj;کند که: شما چه حقی دارید تا مرا با این هدف، یعنی &laquo;ارعاب دیگری&raquo; کیفر دهید؟ کارکرد &laquo;ارعابی&raquo; مجازات&zwnj;ها از دیرباز در رژیم&zwnj;&zwnj;های کیفری مختلف لحاظ شده است و تا همین امروز نیز مدافعان پرشماری دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">روشن است که مارکس ریشه&zwnj;ی اصلی مسئله را در جایی دیگر می&zwnj;بیند و از تحلیل انتزاعی و غیرعینی وضعیت سر باز می&zwnj;زند. او در همین یادداشت، با ارجاع به نقل قولی از هگل که آن را به نوعی صورت&zwnj;بندی خشکی (<span dir="LTR">Rigid formula</span>) از آرای کانت در باب &laquo;کرامت انتزاعی انسان&raquo; می&zwnj;داند، به &laquo;ایده&zwnj;آلیسم آلمانی&raquo; حمله می&zwnj;کند که جایگاه مجرم را در حد یک اراده آزاد و خودمختار (<span dir="LTR">free and self-determined</span>) ارتقا می&zwnj;&zwnj;دهد و به این ترتیب، وابستگی مجرم را به جامعه و مقتضیات اقتصادی-اجتماعی&zwnj;اش نادیده می&zwnj;گیرد. امری که بعدها محوری اصلی جرم&zwnj;شناسی مارکسیستی شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>نگاهی به اصول حقوقی مارکسیسم </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارکس دانش&zwnj;آموخته حقوق بود و پدرش نیز وکیل&zwnj; دادگستری. اما با این حال، در میان آثار پرشمار مارکس، به ندرت می&zwnj;توان به مجموعه&zwnj;ای منسجم از باورها و اصول حقوقی دست یافت. &laquo;اصول حقوقی فلسفه&zwnj;ی مارکس&raquo; را باید بر پایه&zwnj;ی آموزه&zwnj;ها و اندیشه&zwnj;های بنیادی&zwnj;ترش تبیین کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از نگاه مارکس، عامل اساسی تعیین&zwnj;کننده همه آنچه که &laquo;روبنای جامعه&raquo; نام می&zwnj;گیرد، واقعیت عینی زندگی و مناسبات اقتصادی- اجتماعی برآمده از آن است. این&zwnj;ها عواملی است که زندگی فکری آدمیان، آگاهی&zwnj;ها، هنجارهای اخلاقی، ارزش&zwnj;های اجتماعی، نظام&zwnj;های قانونی و چگونگی حقوق و آزادی&zwnj;ها را تعریف می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به گفته&zwnj;ی مشهوری از خود مارکس در &laquo;ایدئولوژی آلمانی&raquo;، این گاهی آدمیان نیست که زندگی آنان را تعیین می&zwnj;کند، بلکه این زندگی و هستی واقعی آنان است که آگاهی انسان&zwnj;ها را شکل می&zwnj;دهد. از این نگرش، حقوق بشر و تمامی موازین و ملاحظاتی که در آن تعریف شده است، یکسر باید محصول تاریخ و مبارزاتی باشد که برای آن صورت گرفته است. هیچ مجموعه&zwnj;ی منسجمی از حقوق یا آزادی&zwnj;ها را نمی&zwnj;توان &laquo;طبیعی&raquo; یا &laquo;پیشینی&raquo; معرفی کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر اساس آموزه&zwnj;های مارکسیسم کلاسیک، تنها واقعیت بنیادین و اصلی که تمامی جوامع انسانی با آن روبه&zwnj;رو بوده&zwnj;اند، شرایط مادی است که انسان&zwnj;ها در&laquo;وضع نخستین&raquo; (<span dir="LTR">The original position</span>) در آن قرار گرفته&zwnj;اند. هیچ طرح یا ایده&zwnj;ی پیشینی تعیین شده&zwnj;ای، برای انسان&zwnj;هایی که در اجتماعی عریان و بدون فرهنگ، اخلاق، ارزش&zwnj;های اجتماعی و...، یک دیگر را یافته&zwnj;اند مطرح نبوده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به تعبیر لوک فرتر، نویسنده&zwnj;ی اثری درباره&zwnj;ی اندیشه&zwnj;های آلتوسر، &quot;از نظر ماتریالیست&zwnj;ها، گفتن این که مردم ویژگی&zwnj;هایی فطری دارند که به هر کدام از ما به عنوان نوع بشر تعلق می&zwnj;گیرد، همانند: شان انسانی، حقوق، آزادی، انسانیت، تعهد و.. اسطوره&zwnj;ای فریبنده و دروغین است.&quot;<a href="#_ftn2" name="_ftnref2" title=""><span dir="LTR">[2]</span></a></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر این پایه، هیچ حق طبیعی، ذاتی یا الهی نیز نمی&zwnj;تواند وجود داشته باشد. یکایک حقوق و آزادی&zwnj;هایی که ما امروزه می&zwnj;شناسیم و از آنها دفاع می&zwnj;کنیم، حتی بنیادین&zwnj;ترین آنها که حق حیات باشد، محصول مبارزه، تاریخ و عقب راندن ساختارهای سرکوب و قدرت است. حق حیات و منع مجازات اعدام نیز نمی&zwnj;تواند از این قاعده کلی مستثنا باشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">حق حیات را ما امروز بنیادین&zwnj;ترین حق می&zwnj;شناسیم. به این معنا که سایر حقوق و آزادی&zwnj;ها، تابع تامین این حق است. اما آیا همواره این چنین بوده است؟ فرضاً در سازوکار و یک جامعه برده&zwnj;داری چگونه می&zwnj;توان از حق حیات صحبت کرد؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;از سویی دیگر، پذیرش حق حیات (در این معنایی که ما امروز می&zwnj;شناسیم) محصول عصر روشنگری و زدودن آن تصوراتی است که جان و حیات آدمی را متعلق به خداوند می&zwnj;دانست. بنابراین شکل&zwnj;گیری &laquo;مفهوم حق حیات&raquo; امری یکسر تاریخی و عینی می&zwnj;نماید و نمی&zwnj;توان با مفاهیم گنگی نظیر &laquo;کرامت ذاتی بشر&raquo; پیوندش زد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اگر به استدال&zwnj;های مارکس در مخالفتش با مجازات اعدام، بازگردیم، می&zwnj;بینیم که مارکس در آن یادداشتش هم هیچ صحبتی از &laquo;کرامت ذاتی انسا&zwnj;ن&zwnj;&laquo;، &laquo;حُرمت نفس آدمی&raquo; یا مفاهیمی از این دست نمی&zwnj;کند. در حالی که مشخصاً با مفهوم &laquo;کرامت انسانی&raquo; (<span dir="LTR">human dignity</span>) آشنا است و در همین یادداشت - آنجا که به آرای کانت ارجاع می&zwnj;دهد- به آن اشاره می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به نظر می&zwnj;رسد که از نگاه مارکس، مجازات اعدام، نخست به جهت نادیده انگاشتن بستر&zwnj;های اجتماعی-اقتصادی بروز جرم و نیز به سبب بی&zwnj;اساس بودن استدلال&zwnj;های موافقان اعدام (در کاهش شمار جرایم) غیرقابل دفاع و بی&zwnj;کارکرد معرفی می&zwnj;شود و نه به سبب کرامت یا حرمتی که گفته می&zwnj;شود انسان&zwnj;ها به طور &laquo;ذاتی&raquo; و &laquo;طبیعی&raquo; دارند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;از سویی دیگر، از نگاه مارکس، مدافعان مجازات اعدام نمی&zwnj;تواند به این پرسشِ محوری پاسخ دهند که به چه سبب، برای آنکه جامعه و مجرمان بالقوه درس بگیرند، باید از قربانی شدن مجرم و سایر افراد بهره گرفت؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">جرم پدیده&zwnj;ای اجتماعی است و مجرم هم محصول جامعه&zwnj;ای است که در آن رشد کرده است. اما جامعه، به جای آنکه مسئولیت خود را در این میانه بپذیرد، سعی دارد با معدوم کردن عامل نمادین جرم، به نوعی تطهیر خود را در ملأ عام به نمایش بگذارد. در حالی که جرم در خلأ اتفاق نیافتاده است و مجرم هم اراده&zwnj;ای مستقل نداشته است. به نظر می&zwnj;رسد که نه فقط در تحلیل جرایم منتهی به مجازات اعدام، بلکه در بررسی سایر جرایم نیز، &laquo;رد تحلیل&zwnj;های انتزاعی و مجرد&raquo; مهم&zwnj;ترین و اصلی&zwnj;ترین آموزه&zwnj;ی جرم&zwnj;شناسی مارکسیستی باشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>پانویس&zwnj;ها:</strong></p> <div> <div id="ftn1"> <p dir="RTL"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title=""><span dir="LTR">[1]</span></a> &nbsp;اصل مقاله مارکس را در این <a href="http://www.marxists.org/archive/marx/works/1853/02/18.htm">آدرس</a> می&zwnj;توانید بیابید. از مقاله&zwnj;ی مارس، برگردان&zwnj;هایی هم به فارسی در دسترس است که می&zwnj;توانید به <a href="http://www.negaresh.de/didgah/mehran_HokmeEdam.htm">اینجا</a> یا <a href="http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=8159">اینجا</a> مراجعه نماید.</p> </div> <div id="ftn2"> <p dir="RTL"><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" title=""><span dir="LTR">[2]</span></a> &nbsp;لوک فرتر، &laquo;لویی آلتوسر&raquo; برگردان: امیر احمدی&zwnj;آریان ( نشر مرکز،تهران، ۱۳۸۶) صفحه: ۲۲</p> </div> </div> https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2013/01/28/24028#comments انديشه زمانه بهنام دارایی‌زاده حق حیات حقوق بشر مارکسیسم مجازات اعدام کارل مارکس Mon, 28 Jan 2013 12:17:24 +0000 politics 24028 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/12/31/23173 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/12/31/23173" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="400" height="188" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/vokala.jpg?1357327489" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">بهنام دارایی&zwnj;زاده - جمهوری اسلامی از آغاز شکل&zwnj;گیری خود، وکلای مستقلی را که دلمشغولی&zwnj;های سیاسی- اجتماعی داشته&zwnj;اند، به انحای مختلف تحت فشارهای امنیتی قرار داده است.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">احضار، تهدید، بازجویی، بازداشت، اخراج از دانشگاه، محاکمه&zwnj;های خودسرانه و در نهایت، محکومیت&zwnj;های طولانی &zwnj;مدت یا تبعید، همه آن چیزهایی نیست که در طول این سال&zwnj;ها بر وکلای مستقل آوار شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در دهه شصت، وکلای متعددی بازداشت، شکنجه یا حتی اعدام شده&zwnj;اند. اعمال شکنجه&zwnj; بر وکیل دادگستری متهم یا محکوم، امروز نیز تکرار می&zwnj;شود. جدا از شرح روایت&zwnj;هایی که گاهی به طور خصوصی&zwnj;تر&zwnj; شنیده می&zwnj;شود، <a href="http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=45918">ر<strong>نج&zwnj;نامه&zwnj; جاوید هوتن&zwnj;کیان</strong></a> از زندان تبریز که خبر از سوزاندن بیضه&zwnj;هایش با آتش سیگار می&zwnj;دهد، تنها بخشی از گستره واقعیت پیش روی ماست.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">در سال&zwnj;های اخیر و به ویژه پس از آغاز اعتراض&zwnj;های سال ۱۳۸۸، به طور مشخص، شاهد موج تازه&zwnj;ای از فشارهای امنیتی و نظام&zwnj;مند بر وکلای مستقل یا وکلای حقوق بشری بوده&zwnj;ایم. آنها در چهارچوب همین قوانین یا مقررات آئین دادرسی حاکم در ایران، سعی داشته&zwnj;اند در برابر حاکمیتی تمامیت&zwnj;خواه، از حقوق موکلان خود دفاع کنند و در نهایت، قوت قلبی باشند برای موکلان و خانواده&zwnj;هایشان.</p> </blockquote> <p dir="RTL">در سال&zwnj;های اخیر و به ویژه پس از آغاز اعتراض&zwnj;های سال ۱۳۸۸، به طور مشخص، شاهد موج تازه&zwnj;ای از فشارهای امنیتی و نظام&zwnj;مند بر وکلای مستقل یا وکلای حقوق بشری بوده&zwnj;ایم. آنها در چهارچوب همین قوانین یا مقررات آئین دادرسی حاکم در ایران، سعی داشته&zwnj;اند در برابر حاکمیتی تمامیت&zwnj;خواه، از حقوق موکلان خود دفاع کنند و در نهایت، قوت قلبی باشند برای موکلان و خانواده&zwnj;هایشان.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">فهرستی که در پی می&zwnj;آید، نام، مشخصات و برخی از اطلاعات مربوط به پرونده&zwnj; وکلایی را در برگرفته است که در فاصله&zwnj; زمانی میان رویدادهای تابستان ۱۳۸۸ خورشیدی تا امروز، &laquo;بازداشت&raquo; یا &laquo;محکوم&raquo; شده&zwnj;&zwnj;اند. روشن است که وکلای دیگری نیز هستند که صرفاً به واسطه&zwnj; دفاع از حقوق موکلان خود یا فعالیت&zwnj;های حقوق بشری&zwnj;شان، بازجویی و تهدید شده&zwnj;اند یا از دانشگاه اخراج&zwnj;شان کرده&zwnj;اند و نامی از آنها در این فهرست نیامده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این فهرست تنها بر موارد &laquo;بازداشت&raquo; یا &laquo;محکومیت&raquo; تمرکز یافته است و گزارشی از تمامی فشارهای امنیتی وارد شده بر وکلا یا ابعاد آن ارائه نمی&zwnj;دهد. نهادهای حقوق بشری، اسامی بسیاری از وکلای بازداشت شده را ثبت کرده&zwnj;اند. فهرست زیر، بر اساس یکی از فهرست&zwnj;های تهیه شده به زبان انگلیسی، آماده شده است. تلاش کرده&zwnj;ایم فهرست، در برگیرنده آخرین اطلاعات موثق باشد، اما خود واقفیم که این فهرست کامل نیست و ممکن است برخی اطلاعات آن دقیق نباشد. با تلاش جمعی می&zwnj;توان فهرست را کامل و دقیق&zwnj;تر کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">جدول &quot;وکیلان زیر پیگرد&quot; را در فرمت پی&zwnj;.دی&zwnj;.اف از <strong><a href="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/the_list_of_presecuted_lawyers_-_farsi.pdf">اینجا</a></strong>&nbsp;می&zwnj;توانید دریافت کنید.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/12/31/23173#comments ایران بهنام دارایی‌زاده زندان سرکوب وکلای تحت پیگرد حقوق انسانی ما Mon, 31 Dec 2012 10:14:59 +0000 society 23173 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/12/04/22290 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/12/04/22290" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> نگاهی به وضعیت تازه فلسطین در حقوق بین‌الملل </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="540" height="360" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/screen-shot-2012-11-28-at-11.30.05-am.png?1354993572" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">بهنام دارایی&zwnj;زاده - آیا فلسطین به عضویت سازمان ملل درآمده است؟</p> <p dir="RTL">آیا به اعتبار این وضعیت تازه&zwnj;، می&zwnj;تواند علیه اقدامات اسرائیل در داخل سرزمین&zwnj;های فلسطینی به دیوان کیفری لاهه یا سایر مراجع قضایی مراجعه کند؟</p> <p dir="RTL">معنای حقوقی آنچه که روز پنجشنبه گذشته، در &quot;مجمع عمومی سازمان ملل&quot; به رای گذاشته شد چیست و پیامدهایی حقوقی آن برای دولت اسرائیل کدام است؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">روز پنجشنبه، ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲، مجمع عمومی سازمان ملل با اکثریت قابل ملاحظه&zwnj;&zwnj;&zwnj;ای (۱۳۸ رای مثبت در برابر تنها ۹ رای منفی)، &nbsp;به طرح ارتقای موقعیت سیاسی-حقوقی فلسطین از &quot;موجودیت ناظر غیرعضو&quot; (<span dir="LTR">Non-member observer entity</span>) به &quot;دولت ناظر غیرعضو&quot; <span dir="LTR">Non-member observer state)</span>) رای داد. معنای این تغییر وضعیت، به لحاظ حقوقی چیست؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">یک) واقعیت این است که فلسطین تا پیش از این نیز در تشکیلات سازمان ملل، حضور داشته است. نمایندگی فلسطین در سازمان ملل، همانند تمامی دولت&zwnj;های عضو، دائمی بوده و رئیس دولت مستقل فلسطینی نیز به مانند سایر به اصطلاح &quot;روسای کشورها&quot;، هر ساله در صحن مجمع&zwnj; عمومی سازمان ملل سخنرانی کرده است. اساساً همین حضور و پذیرش در مجمع عمومی است که به لحاظ قانونی، به نمایندگی فلسطین در سازمان ملل، صلاحیت ارائه و پیگیری این طرح اخیر را داد. به این معنا، پذیرش فلسطین در مجمع عمومی سازمان ملل - به عنوان &quot;ناظر&quot;- امر تازه&zwnj;ای نیست؛</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در نوامبر ۱۹۷۴ مجمع عمومی سازمان ملل از &quot;جنبش آزادی&zwnj;بخش فلسطین&quot; دعوت کرده تا به عنوان واحدی ناظر، به تشکیلات مجمع عمومی بپیوند و در جلسات و کنفرانس&zwnj;های آن شرکت کند. (<a href="http://unispal.un.org/UNISPAL.NSF/0/512BAA69B5A32794852560DE0054B9B2">متن سند</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در ۱۵ دسامبر ۱۹۸۸ نیز، مجمع عمومی در سند دیگری که آن نیز به لحا تاریخی اهمیت دارد، از فلسطین به عنوان &quot;دولت&quot; نام برد <span dir="LTR">State of Palestine)</span>) و وضعیت آن را به عنون ناظر (Observer status)&nbsp;پذیرفت و به طور رسمی اعلام کرد. (<a href="http://unispal.un.org/UNISPAL.NSF/0/146E6838D505833F852560D600471E25">متن سند</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/palestine-girls.jpg" style="margin: 10px; float: left; width: 276px; height: 240px;" /></p> <p dir="RTL">وضعیت &quot;ناظر&quot; به دولت&zwnj;ها، واحدهای سیاسی یا سازمان&zwnj;ها و نهادهای مرتبط، این اجازه را می&zwnj;دهد تا در سازمان ملل نمایندگی داشته باشند و در نشست&zwnj;ها و برنامه&zwnj;های مرتبط بدون حق رای یا قدرت تصمیم&zwnj;گیری شرکت کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در شرایط فعلی، وضعیت دولت مستقل فلسطین کماکان به عنوان &quot;واحدی ناظر&quot; باقی می&zwnj;ماند و این به معنای &quot;عضویت&quot; در سازمان ملل نیست.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">دوم) برابر سازوکار و موازین حقوق بین&zwnj;الملل، عضویت در سازمان ملل، شرط به رسمیت شناختن هیچ دولت یا کشوری نیست؛ کمااینکه دولت سوئیس، برای سال&zwnj;ها (تا سپتامبر ۲۰۰۲)عضو سازمان ملل نبود یا هم&zwnj;اینک نیز دولت کوزوو با داشتن تمامی شرایط یک دولت-ملت مستقل و شناخته شدنش از سوی بسیاری از کشورها، هنوز به عضویت سازمان ملل در نیامده است. موقعیت عکسش نیز وجود دارد؛ فرضاً، عضویت بلاروس در سازمان ملل در چهارچوب اتحاد جماهیر شوروی، یا عضویت هند در ۱۹۴۵، به هنگامی که هنوز به طور کامل از بریتانیا استقلال نیافته بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بنابراین، عضویت در سازمان ملل، (حال چه به عنوان واحدی ناظر یا عضویتی کامل) شرط به رسمیت شناخته شدن هیچ دولت&zwnj; یا کشوری نیست. مطابق اصول کلاسیک حقوق بین&zwnj;الملل، &quot;داشتن سرزمین&quot;، &quot;جمعیتی دائم&quot; و &quot;حکومتی مستقر&quot;، سه شرط اساسی تشکیل کشورها است. لذا، &quot;به رسمیت شناخته شدن&quot; چنین واحد&zwnj;های حقوقی-سیاسی از سوی سایر کشورها، فرع بر موجودیت آنها به عنوان کشورهایی با حکومت&zwnj;ها و دولت&zwnj;های مستقر است و نه شرطی اساسی.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">واقعیت این است که به رسمیت شناختن یک دولت یا سلب مشروعیت از آن را بیشتر باید در چهارچوب ملاحظات سیاسی ارزیابی کرد تا اصول و تئوری&zwnj;های صرف حقوقی. در مورد موجودیت دولت اسرائیل یا در مورد موجودیت خود دولت فلسطین (در جریان رای&zwnj;گیری هفته گذشته) این امر به خوبی آشکار بوده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سوم) <a href="http://www.un.org/en/documents/charter/chapter2.shtml">برابر ماده چهارم منشور ملل متحد، </a>&nbsp;&quot;دولت&zwnj;های&quot; صلح&zwnj;جویی که تعهدات آمده در منشور سازمان ملل را می&zwnj;پذیرند و قادر به انجام آن هستند، می&zwnj;تواند به &quot;عضویت&quot; سازمان درآیند. این تقریباً، مفاد بند نخست <a href="http://www.un.org/en/documents/charter/chapter2.shtml">ماده چهارم منشور</a> است. اما این ماده، بند دیگری نیز دارد؛ &quot;عضویت&quot; کشورهای داوطلب، منوط به تایید اعضای مجمع عمومی، پس از &quot;توصیه&quot; شورای امنیت است! به این معنا که تا شورای امنیت سازمان ملل، پیشنهاد عضویت دولتی را نپذیرد، اساساً پرونده مزبور به منظور رای&zwnj;گیری به مجمع عمومی (تمامی دولت&zwnj;های عضو با یک حق رای برابر) ارجاع داده نمی&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">بعید به نظر می&zwnj;رسد که در آینده&zwnj;ای نزدیک، با توجه به مفاد منشور سازمان ملل و شرایط حاکم، شاهد &quot;عضویت&quot; رسمی و کامل فلسطین در تشکیلات سازمان ملل باشیم. بنابراین، آنچه هم&zwnj;اکنون موجب خرسندی و شادی فلسطینی&zwnj;ها شده است، &quot;عضویت در سازمان ملل&quot; نیست؛ فلسطین، کماکان واحدی &quot;ناظر&quot; باقی خواهد ماند، اما نه به عنوان آنچه &quot;موجودیت&quot; (<span dir="LTR">Entity</span>) نامیده می&zwnj;شود؛ بلکه به عنوان یک &quot;دولت&quot; یا کشوری مستقل (<span dir="LTR">State</span>) و این آن تغییری است که در این میان اهمیت دارد و می&zwnj;تواند واجد پیامدهای حقوقی باشد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">با این حساب، تمامی اعضای دائم شورای امنیت که حق وتو دارند، می&zwnj;باید با عضویت کشور داوطلب موافق باشند. در مورد فلسطین، دولت&zwnj; امریکا (به عنوان یکی از اعضای اصلی دارنده حق وتو) بارها اعلام کرده است که با هرگونه اقدام فلسطین&zwnj;هایی در این رابطه مخالفت خواهد کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بنابراین به نظر می&zwnj;رسد، بر خلاف برخی از خوش&zwnj;بینی&zwnj;های نخستین، عضویت دولت فلسطین در سازمان ملل، دستکم تا تغییر مشخصی در سیاست&zwnj;های ایالات متحده منتفی خواهد بود. (در این میان، ظاهراً مهم هم نیست که این سیاست، تا چه اندازه با خواست روشن، آشکار و بیان شده جامعه جهانی در تقابل قرار &zwnj;گیرد.)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">چهارم) همان طور که در بند پیش اشاره شد، بعید به نظر می&zwnj;رسد که در آینده&zwnj;ای نزدیک، با توجه به مفاد منشور سازمان ملل و شرایط حاکم، شاهد &quot;عضویت&quot; رسمی و کامل فلسطین در تشکیلات سازمان ملل باشیم. بنابراین، آنچه هم&zwnj;اکنون موجب خرسندی وشادی فلسطینی&zwnj;ها شده است، &quot;عضویت در سازمان ملل&quot; نیست؛ فلسطین، کماکان واحدی &quot;ناظر&quot; باقی خواهد ماند، اما نه به عنوان آنچه &quot;موجودیت&quot; (<span dir="LTR">Entity</span>) نامیده می&zwnj;شود؛ بلکه به عنوان یک &quot;دولت&quot; یا کشوری مستقل (<span dir="LTR">State</span>) و این آن تغییری است که در این میان اهمیت دارد و می&zwnj;تواند واجد پیامدهای حقوقی باشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پذیرش فلسطین به عنوان &quot;کشوری با دولتی مستقر&quot;، به فلسطینی&zwnj;ها اجازه می&zwnj;دهد تا به مانند سایر کشورها، ارتش داشته باشند، ارتش خود را تجهیز کنند، از حق دفاع مشروع برخوردار شوند و به هنگام تجاوز یا بروز جنایات جنگی که عمدتاً نیز از سوی اسرائیلی&zwnj;ها محتمل است، به &quot;دیوان کیفری لاهه&quot; رجوع کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">دیوان کیفری لاهه (<span dir="LTR">ICC</span>) در تابستان سال ۲۰۰۲ برپایه معاهده رم (۱۹۹۸ (تشکیل شد.<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" title=""><span dir="LTR">[1]</span></a> برپایه این معاهده، دیوان صلاحیت رسیدگی به چهار جرم &quot;جنایت علیه بشریت&quot;، &quot;نسل&zwnj;کشی&quot;، &quot;جنایات جنگی&quot; و &quot;تجاوز&quot; را در سرزمین&zwnj;هایی را دارد که دولت&zwnj;های آن، اساسنامه دیوان را امضا کرده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">دولت اسرائیل، به مانند امریکا، چین، روسیه، رژیم حاکم بر سوریه، ایران، کوبا، بلاروس، کره شمالی و برخی دیگر از حاکمیت&zwnj;هایی که به طور مستمر از سوی نهادها و مراجع حقوق بشری محکوم می&zwnj;شوند، تاکنون زیر بار تعهدات و پیامدهای احتمالی پیوستن به دیوان کیفری لاهه نرفته است. اما این در معنای &quot;عدم امکان تعقیب نیروهای ارتش اسرائیل&quot; توسط دادستانی دیوان نیست. دیوان مطابق موازین خود می&zwnj;تواند به تمامی موارد مجرمانه&zwnj;ای که در داخل صلاحیت سرزمینی کشورهای عضو روی داده باشد، فارغ از اینکه عامل جنایت تبعه کدام کشور باشد رسیدگی کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">دولت اسرائیل، به مانند امریکا، چین، روسیه، رژیم حاکم بر سوریه، ایران، کوبا، بلاروس، کره شمالی و برخی دیگر از حاکمیت&zwnj;هایی که به طور مستمر از سوی نهادها و مراجع حقوق بشری محکوم می&zwnj;شوند، تاکنون زیر بار تعهدات و پیامدهای احتمالی پیوستن به دیوان کیفری لاهه نرفته است.</p> </blockquote> <p dir="RTL">در ژانویه سال ۲۰۰۹، پس از حمله&zwnj;های نوبت پیشین ارتش اسرائیل به نوار غزه، علی کاشان (<span dir="LTR">Ali Kashan</span> ) وزیر دادگستری دولت فلسطین، شاید بیشتر به منظور بهره&zwnj;گیری از این امکان قانونی و دادخواهی از اقداماتی که ارتش اسرائیل در در آن مقطع زمانی در غزه مرتکب شده بود، اعلامیه&zwnj;&zwnj;ای رسمی، مبنی بر پذیرش اساسنامه رم یا صلاحیت&zwnj; دیوان را به دفتر دادستانی تحویل داد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این درخواست در آوریل امسال (۲۰۱۲ )، در نهایت پس از تاخیری چند ساله از سوی دیوان رد شد. استدلال محوری دیوان این بود که &quot;وضعیتی&quot; که مجمع عمومی سازمان ملل برای فلسطین، به عنوان &quot;واحدی ناظر&quot; تعریف کرده است، &quot;دولت&quot; نیست و دیوان هم صلاحیت تصمیم&zwnj;گیری در این زمینه را ندارد. اما اکنون با رای&zwnj;گیری هفته پیش، این وضعیت به طور مشخص تغییر کرده است و مجمع عمومی، از فلسطین به عنوان &quot;دولت &quot; نام برده است. حال باید منتظر بود تا مقامات فلسطینی، با بهره&zwnj;گیری از این موقعیت تازه- دستکم به لحاظ حقوقی- امکان پیگیری و تعقیب رویدادهایی که می&zwnj;تواند مصداق آشکاری از &quot;جنایات جنگی&quot; باشد را فراهم &zwnj;آورند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پنهان نمی&zwnj;توان کرد که موازین حقوق بین&zwnj;الملل، تا اندازه زیادی دست&zwnj;خوش مناسبات سیاسی یا خواست قدرت&zwnj;های بزرگ است. با این حال، رسیدگی&zwnj;های حقوقی از یک سوی به جهت مشروعیتی که کماکان در نزد افکار عمومی دارد و از سویی دیگر، به لحاظ ادعاهای اکثر دولت&zwnj;ها، در احترام به موازین حقوق بین&zwnj;الملل، کماکان می&zwnj;تواند اسباب رسوایی ناقضان حقوق بشر و جنایت&zwnj;کاران جنگی را فراهم آورد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p><strong><span dir="RTL">پانویس:</span></strong></p> <div> <div id="ftn1"> <p dir="RTL"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title=""><span dir="LTR">[1]</span></a> ایده&zwnj; تشکیل یک دادگاه بین&zwnj;المللی که بتوان به موارد نقض فاحش حقوق بشر، جنایت&zwnj;های جنگی، نسل&zwnj;کشی و... &nbsp;بپردازد، طرح و ایده&zwnj;ای به نسبت قدیمی است که به سال&zwnj;های نخست فعالیت سازمان ملل در ۱۹۴۵، فضای حاکم پس از جنگ و برگذاری دادگاه نورنبرگ برای رسیدگی به جنایت نازی&zwnj;ها بر می&zwnj;گردد.</p> <p dir="RTL">طرح نخستین این دادگاه در سال ۱۹۵۰ از سوی کمیسیون حقوق بشر( تشکیلات حقوق بشری پیشین سازمان ملل، قبل از تاسیس شورای حقوق بشر) تدوین و به مجمع عمومی ارائه شد؛ اما در فضای جنگ سرد، طبیعی بود که طرح&zwnj;هایی از این دست تا چه اندازه می&zwnj;توانست بی&zwnj;نتیجه و دستاویز رقابت&zwnj;ها و بازی&zwnj;های سیاسی دولت&zwnj;ها بزرگ باشد و در نهایت هم کنارگذاشته شود. به هر روی، در ۱۹۹۴ &quot;کمیسیون حقوق بشر&quot;، طرح نهایی خود را به مجمع عمومی سازمان ملل ارائه داد؛ و مجمع عمومی نیز خواستار برگزاری کنفرانسی بین&zwnj;المللی در همین رابطه شد. این کنفرانس در ژوئیه سال ۱۹۸۹ در رم ایتالیا برگزار و نمایندگان ۱۶۰ کشور جهان نیز در آن شرکت کردند.</p> <p dir="RTL">هرچند دولت&zwnj;های امریکا، چین، روسیه، اسرائیل و برخی از کشورهای استبدادزده نظیر لیبی، یمن، عراق و&hellip; &nbsp;در آن زمان به اساسنامه رم رای منفی دادند، اما &quot;سند رم&quot; در کل با استقبال بسیار خوبی از سوی کشورهای جهان مواجه شد و در مجموع ۱۲۰ دولت به آن رای مثبت دادند. مطابق مفاد اساسنامه، پس از آنکه ۶۰ کشور به طور رسمی (پس از طی مراحل قانونی در نظام&zwnj;های حقوقی داخلی) به عضویت دیوان درآمدند، دیوان می&zwnj;تواند رسماً کار خود را آغاز کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;در اول ژوئیه سال ۲۰۰۲ &quot;دیوان کیفری لاهه&quot; پس از پیوستن شصتمین دولت کار خود را آغاز کرد. برابر اساسنامه، دیوان صلاحیت رسیدگی به چهار جرم &quot;جنایت علیه بشریت&quot;، &quot;نسل&zwnj;کشی&quot;، &quot;جنایات جنگی&quot; و &quot;تجاوز&quot; را دارد. مطابق قاعده پذیرفته شده دیگری، دیوان تنها صلاحیت رسیدگی به جرایمی را دارد که بعد از اول ژوئیه سال ۲۰۰۲ روی داده باشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>عکس&zwnj;ها:</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">محمود عباس، رئیس دولت فلسطین در سازمان ملل در روز ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲</p> <p dir="RTL">شادی فلسطینی&zwnj;ها از خبر پیروزی دیپلماتیک در سازمان ملل</p> </div> </div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/12/04/22290#comments اسرائیل و فلسطین اسرائیل بهنام دارایی‌زاده حقوق بین‌الملل سازمان ملل فلسطین گوی سیاست Tue, 04 Dec 2012 13:57:43 +0000 politics 22290 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/10/30/21244 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/10/30/21244" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> در گفت‌وگو با بهروز فراهانی، کارشناس مسائل اقتصادی و کارگری </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="320" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/greece1.jpg?1352057539" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">بهنام دارایی&zwnj;زاده - تمامی دولت&zwnj;هایی که سیاست&zwnj;های موسوم به &quot;ریاضت اقتصادی&quot; را به اجرا گذاشته&zwnj;اند به نوعی از بودجه&zwnj;های عمومی خود کم کرده&zwnj;اند.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">میزان قابل ملاحظه&zwnj;ای از این کاهش بودجه&zwnj;ها نیز عمدتاً در بخش&zwnj;هایی صورت گرفته است که به خدمات عمومی، بیمه&zwnj;ها، کمک&zwnj; هزینه&zwnj;های بیکاری، تحصیلی، صندوق&zwnj;های بازنشستگی و بخش&zwnj;های بهداشت و آموزش کشور مربوط است. یعنی دقیقاً همان بخش&zwnj;هایی که به طور مستقیم، در زمره مصدایق &quot;نسل دوم حقوق بشر&quot; یا حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی شناخته می&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20121022_HB_BehroozFarahani_BehnamDaraieZadeh_f.mp3"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" /></a></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در گفت&zwnj;وگویی که با بهروز فراهانی، کارشناس مسائل اقتصادی و کارگری در پاریس انجام داده&zwnj;ایم، وی ضمن اشاره به وضعیتی کنونی یونان، درباره&zwnj; پیامدهای اجرای این سیاست&zwnj;ها - از منظر نقض موازین حقوق بشر- و نیز ناکارآمدی نظام &quot;دموکراسی پارلمانی&quot;، در پاسخگویی و حل این بحران&zwnj;ها پرداخته است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>بهروز فراهانی:</strong> در مورد یونان، که در حال حاضر تبدیل شده است به آزمایشگاهی برای اجرای سیاست&zwnj;های &quot;ریاضت اقتصادی&quot; با وضعیتی روبه&zwnj;رو هستیم که به نوعی در تاریخ معاصر اروپا &quot;بی&zwnj;سابقه&quot; است. بنا بر آمار خود دولت یونان و مؤسسه&zwnj;های بین&zwnj;المللی، در فاصله&zwnj; سال ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ درآمد مردم یونان در حدود ۲۵ درصد کاهش داشته است. این ۲۵ درصد &quot;کاهش درآمد&quot; که در بعد از جنگ جهانی دوم در اروپا بی&zwnj;سابقه است، نتیجه مستقیم سیاست&zwnj;های ریاضت اقتصادی است که همچون موجی ویرانگر بر مردم یونان آوار شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در حال حاضر در یونان، صحبت از سومین طرح ریاضت اقتصادی &quot;ترویکا&quot; است. یعنی طرح&zwnj;هایی که از سوی اتحادیه اروپا، صندوق بین&zwnj;المللی پول و بانک مرکزی اروپا، به اجرا گذاشته می&zwnj;شوند برای اینکه به یونان وام بدهند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/greece3.jpg" style="width: 180px; height: 115px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">&quot;حقوق بشر&quot; تنها محدود به خواست&zwnj;های مدنی و سیاسی نیست. حق کار، حق درمان، حق برخورداری از مسکن و... همه جزو حقوق انسانی ما است و همه این موارد هم در قوانین اساسی کشورهای پیشرفته سرمایه&zwnj;داری قید شده است. در این معنا، به نظر می&zwnj;رسد که تنها نتیجه&zwnj;ای که اجرای این سیاست&zwnj;&zwnj;های ریاضت اقتصادی برای مردم دارد این است که روز به روز، به حقوق انسانی مردم تعرض می&zwnj;شود و دولت&zwnj;ها نیز در این زمینه پاسخگو نیستند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">اجرای این سیاست&zwnj;های اقتصادی، به طور مستقیم بیکاری گستردی را همراه خود داشته است. نرخ رکود اقتصادی در یونان در سال گذشته هفت درصد و در سال پیش از آن نیز ۶/۵ درصد بود. امسال نیز پیش&zwnj;بینی می&zwnj;شود که یونان با نرخ هفت درصدی رکود مواجه باشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">نتیجه مستقیم اجرای چنین سیاست&zwnj;هایی این شده است که در یونان، &quot;حق کار&quot; شهروندان به گستردگی نادیده گرفته شده است. تعداد بیکاران در یونان به رقم باورنکردنی ۲۵ درصد رسیده است. یعنی از یک طرف، قدرت خرید مردم ۲۵ درصد کاهش یافته و از طرف دیگر، بیکاری هم از ۲۵ درصد فراتر رفته است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در مورد صندق&zwnj;های بازنشستگی نیز همینطور است. مطابق برآوردهایی که در آخرین بسته پیشنهادی &quot;ترویکا&quot; آمده است، پنج میلیار یورو باید در پرداخت حقوق بازنشستگی یونانی&zwnj;ها صرفه&zwnj;جویی شود. هفت میلیارد یورو &quot;صرفه&zwnj;جویی&quot; نیز در بخش بهداشت و آموزش عمومی در نظر گرفته&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">حق تحصیل، حق بهداشت، حق برخورداری از خدمات درمانی مناسب، حق بازنشستگی و... نیز دیگر جزو آن مواردی است که ما آنها را به عنوان &quot;مصادیق حقوق بشر&quot; می&zwnj;شناسیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">نباید فراموش کرد که &quot;حقوق بشر&quot; تنها محدود به خواست&zwnj;های مدنی و سیاسی نیست. حق کار، حق درمان، حق برخورداری از مسکن و... همه جزو حقوق انسانی ما است و همه این موارد هم در قوانین اساسی کشورهای پیشرفته سرمایه&zwnj;داری قید شده است. در این معنا، به نظر می&zwnj;رسد که تنها نتیجه&zwnj;ای که اجرای این سیاست&zwnj;&zwnj;های ریاضت اقتصادی برای مردم دارد این است که روز به روز، به حقوق انسانی مردم تعرض می&zwnj;شود و دولت&zwnj;ها نیز در این زمینه پاسخگو نیستند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>در برابر چنین وضعیتی، چه راهکار آلترناتیو و واقعی در دست هست؟ به نظر شما، چرا &quot;گزینه&zwnj;های جایگزین&quot;، آنچنان که باید و شاید برد ندارد؟ به فرض در انتخاباتی که برگزار می&zwnj;شود باز این احزاب رسمی یا در نهایت سوسیال&zwnj; دموکرات&zwnj;ها هستند که رأی می&zwnj;آورند. برای نمونه، در همین آخرین انتخاباتی که در یونان برگزار شد.</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">واقعیت این است که اجرای سیاست ریاضت اقتصادی، ما را وارد دورانی کرده است که به وضوح باید نام آن را &quot;بحران نمایندگی&quot; یا &quot;بحران دموکراسی پارلمانی&quot; گذاشت. مسئله این است که سیستم&zwnj;های نمایندگی فعلی، به این وضعیت منتهی شده&zwnj; است که میان انتخاب&zwnj;کنندگان و انتخاب&zwnj;شوندگان، فاصله زیادی دیده می&zwnj;شود. نمایندگان پارلمان&zwnj;ها، دیگر نمی&zwnj;توانند خواست&zwnj;ها و مطالبات عمومی مردم را نمایندگی کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بخش فعال کارگران و حقوق&zwnj;بگیران جامعه، بخش سازمان&zwnj;یافته&zwnj;&zwnj; این نیروها که در اتحادیه&zwnj;ها، در انجمن&zwnj;ها و در احزاب و انواع و اقسام کمیته&zwnj;های اعتصابی متشکل شده&zwnj;اند، هیچ امیدی به نمایندگان پارلمانی ندارند. چیزی که امروز در یونان شاهد آن هستیم، همان چیزی است که فردا در پرتغال، اسپانیا، ایتالیا، ایرلند و حتی فرانسه ممکن است اتفاق بیافتد. یونانی&zwnj;ها جلوی پارلمان می&zwnj;روند، آنجا را محاصره می&zwnj;کنند و می&zwnj;گویند که شما نماینده ما نیستید.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>با این وجود، وقتی انتخابات برگزار می&zwnj;شود باز همین نمایندگان - البته با اکثریتی ضعیف - هستند که انتخاب می&zwnj;شوند و جناح&zwnj;های رادیکال یا چپ که سیاست&zwnj;های آلترناتیو را آورده&zwnj;اند، در اکثریت قرار نمی&zwnj;گیرند. </strong></p> <blockquote><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/greece2.jpg" style="width: 180px; height: 116px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">اجرای سیاست ریاضت اقتصادی، ما را وارد دورانی کرده است که به وضوح باید نام آن را &quot;بحران نمایندگی&quot; یا &quot;بحران دموکراسی پارلمانی&quot; گذاشت. مسئله این است که سیستم&zwnj;های نمایندگی فعلی، به این وضعیت منتهی شده&zwnj; است که میان انتخاب&zwnj;کنندگان و انتخاب&zwnj;شوندگان، فاصله زیادی دیده می&zwnj;شود. نمایندگان پارلمان&zwnj;ها، دیگر نمی&zwnj;توانند خواست&zwnj;ها و مطالبات عمومی مردم را نمایندگی کنند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">جواب این مسئله است که اولاً مکانیسم انتخاباتی در بسیاری از این کشورها به گونه&zwnj;ای است که آرای مستقیم مردم، ترکیب نمایندگان پارلمان را تعیین نمی&zwnj;کنند. به طور مشخص در فرانسه- که البته بدترین نوعش هم است- حزب سوسیالیست فرانسه با کمتر از ۳۰ درصد آراء اکثریت مطلق را می&zwnj;آورد. در صورتی که بلوک چپ که نزدیک به ۷/۵ درصد آرا را آورد، یعنی تقریباً یک چهارم رأی سوسیالیست&zwnj;ها، تنها می&zwnj;تواند هشت نماینده به پارلمان بیاورد. در صورتی که سوسیالیست&zwnj;ها با نزدیک به ۳۰ درصد آرا، ۲۷۹ نماینده به پارلمان می&zwnj;فرستند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به اعتقاد من، هرچه بیشتر از عمر این سیاست&zwnj;های به اصطلاح ریاضت اقتصادی می&zwnj;گذرد، فاصله&zwnj;ای که میان نمایندگان و مردم، در چهارچوب این بحران نظام پارلمانی ایجاد شده است خودش را بیشتر نشان می&zwnj;دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از سویی دیگر، به نظر می&zwnj;رسد مبارزه برای تغییر این سیستم، از طریق پارلمان هم تا به&zwnj;حال در هیچ کجای جهان موفق نبوده است. راه&zwnj;های دیگر را باید آزمود. نیروهایی&zwnj; که برنامه&zwnj;های آلترناتیو دارند، باید از طریق بسیج خیابانی و بالا بردن آگاهی طبقاتی و سیاسی در میان مردم، توازن قوا را به نفع خود تغییر دهند.</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/10/30/21244#comments بهروز فراهانی بهنام دارایی‌زاده طرح‌های ریاضت اقتصادی اروپا حقوق انسانی ما Tue, 30 Oct 2012 12:22:19 +0000 society 21244 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/khiyaban/2012/10/03/20291 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/khiyaban/2012/10/03/20291" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="308" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/kulbar_09.jpg?1349548574" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">بهنام دارایی&zwnj;زاده - &laquo;کشتار کول&zwnj;بران کرد را متوقف کنید&raquo;. این عنوان متن بیانیه ۲۳۸ تن از فعالان مدنی، سیاسی، روزنامه&zwnj;نگاران و هنرمندان است که هفته&zwnj; پیش خطاب به مسئولان دولتی ایران منتشر شد.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&laquo;کولبران&raquo;، همان کاسبکاران&zwnj; محلی&zwnj;اند که از طریق گذرگاه&zwnj;های غیر رسمی، کالاهایی را که &laquo;قاچاق&raquo; محسوب می&zwnj;شوند پای پیاده یا با اسب&zwnj;ها و قاطرهای خود از نواحی مرزی عبور می&zwnj;دهند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این کولبران، اگر خوش شانس باشند و در فصل&zwnj;های سرد سال، گرفتار سرما و ریزش&zwnj;های بهمن نشوند، همیشه این خطر جدی برایشان وجود دارد که یا پای&zwnj;شان روی مینی خنثی نشده برود یا به طور مستقیم، هدف گلوله&zwnj;&zwnj;های پاسداران مرزی قرار گیرند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در سال&zwnj;های اخیر، ویدئوها و تصاویر متعددی از قربانیان کول&zwnj;بر منتشر شده است. بسیاری از این کو&zwnj;ل&zwnj;بران، پسران یا حتی دختران نوجوان روستایی&zwnj; هستند که برای امرار معاش خانواده&zwnj;های خود راهی مسیرهای پرخطر می&zwnj;شوند. در برخی از گزارش&zwnj;ها و ویدئوهایی که روی شبکه&zwnj; اینترنت نیز قابل دسترسی است، مأموران مرزی پس از حمله به کاروان&zwnj;های کول&zwnj;بران، نه فقط اموال آنها را ضبط می&zwnj;کنند، بلکه به طور جمعی حیوان&zwnj;های آنان را هم که تنها دارایی و ابزار کارشان محسوب می&zwnj;شود به گلوله می&zwnj;بندند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در پیوند با این موضوع، با سامان رسول&zwnj;پور، روزنامه&zwnj;نگار کرد که مسائل کردستان و منطقه را دنبال می&zwnj;کند، گفت&zwnj;وگویی انجام داده&zwnj;ایم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/samanrasoolpoor.jpg" style="height: 182px; width: 150px; " /></p> <p dir="RTL">سامان رسول&zwnj;پور: تا جایی که اطلاع دارم، تقریباً همه&zwnj; کسانی که قربانی شده&zwnj;اند، از سوی نیروهای مرزی و امنیتی جمهوری اسلامی مورد هدف قرار گرفته&zwnj;اند. هیچ گزارش یا منبع مستقلی، تأیید نمی&zwnj;کند که نیروهای عراقی یا گروه&zwnj;های کردی که در مناطق حضور دارند، کولبران را مورد هدف قرار داده&zwnj;اند.</p> </blockquote> <p dir="RTL"><strong>سامان رسول&zwnj;پور:</strong> در مناطق مرزی کردستان ایران، به این دلیل که به لحاظ توسعه اقتصادی، عقب نگهداشته شده است، وضعیتی پیش آمده که شهروندان و مردمی که در این مناطق زندگی می&zwnj;کنند، با مشکلات اقتصادی جدی و متنوعی روبه&zwnj;رو هستند. به همین دلیل، طبیعی است که به دنبال آلترناتیوهایی باشند تا بتوانند به نوعی امرار معاش کنند و زندگی خود و خانواده&zwnj;شان را بگردانند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در چنین شرایطی، یکی از کارهایی که شهروندان کرد در مناطق مرزی، به ناچار به آن روی می&zwnj;آورند کول&zwnj;بری یا همان کاسبکاری مرزی&zwnj; است. این افراد، در ازای پول بسیار ناچیز و اندکی که می&zwnj;گیرند و البته خطری که می&zwnj;کنند، اجناسی را در نقاط مرزی جابه&zwnj;جا می&zwnj;کنند و به این طریق، زندگی خود و خانواده&zwnj;هایشان را تأمین می&zwnj;کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تعداد این افراد هم بسیار زیاد است و وجودشان به طور مستقیم معلول همان وضعیت اقتصادی حاکم در منطقه است که به آن اشاره رفت. واقعیت این است که مردم منطقه در یک دایره بسته هستند. به این معنا که نه حکومت اقدامی اساسی برای اشتغال&zwnj;زایی بیکاران انجام می&zwnj;دهد و نه به روش&zwnj;ها و برخوردهای سخت&zwnj;گیرانه&zwnj;اش در مرزها پایان می&zwnj;دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>آیا آماری در دست هست که سالانه چه تعدادی از این کول&zwnj;بران قربانی برخوردهای خشونت&zwnj;آمیز مرزبانان می&zwnj;شوند؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">یکی از کارهایی که شهروندان کرد در مناطق مرزی، به ناچار به آن روی می&zwnj;آورند کول&zwnj;بری یا همان کاسبکاری مرزی&zwnj; است. این افراد، در ازای پول بسیار ناچیز و اندکی که می&zwnj;گیرند و البته خطری که می&zwnj;کنند، اجناسی را در نقاط مرزی جابه&zwnj;جا می&zwnj;کنند و به این طریق، زندگی خود و خانواده&zwnj;هایشان را تأمین می&zwnj;کنند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">به این دلیل که امکان گزارش&zwnj;دهی مستقلی وجود ندارد و آن منابعی هم که در کردستان فعال هستند، بیشترشان با مسائل امنیتی مواجهند، متأسفانه به طور دقیق نمی&zwnj;&zwnj;توان مشخص کرد که چند نفر یا چه شماری از کول&zwnj;بران هرسال قربانی می&zwnj;شوند. با این حال اما تلاش&zwnj;&zwnj;هایی صورت می&zwnj;گیرد تا گزارش&zwnj;هایی در این زمینه منتشر شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">منابع محلی در منطقه، سعی می&zwnj;کنند اخبار را به رسانه&zwnj;های کردزبان یا رسانه&zwnj;های دیگر برسانند. همانطور که اشاره کردم، هراز چندگاه هم، آمارها و گزارش&zwnj;هایی در این زمینه، منتشر می&zwnj;شود. به&zwnj;عنوان نمونه، اخیراً &laquo;کمپین بین&zwnj;المللی حقوق بشر در ایران&raquo; اعلام کرد که تنها ظرف دو ماه (اسفندماه ۱۳۹۰ و فروردین ۱۳۹۱) دست&zwnj;کم، ۷۴ کول&zwnj;بر کشته&zwnj; و ده&zwnj;ها نفر نیز زخمی شده&zwnj;اند. این آمار و این شمار از قربانیان، واقعاً یک &laquo;فاجعه&raquo; است. تقریباً هر روز، یک نفر کشته و زخمی می&zwnj;شود و این مسئله کماکان هم ادامه دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">من فکر می&zwnj;کنم آمار ارائه شده از کشته شدن کول&zwnj;بران، بخشی از واقعیت حاکم است. احتمالاً تعداد بسیار زیادی هستند که اخبار کشته&zwnj;شدن یا زخمی شدنشان هیچ جا درج و منتشر نمی&zwnj;&zwnj;شود. بنابراین تعداد این قربانیان را نمی&zwnj;توان به طور دقیق مشخص کرد، اما می&zwnj;توان با قاطعیت گفت که این روند، سال&zwnj;هاست که ادامه دارد و ظاهراً هیچ بهبودی نیز در آن ایجاد نشده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>در بخشی از این نامه&zwnj;ای که اخیراً منتشر شده، نسبت به سکوت و بی&zwnj;توجهی محافل &laquo;حقوق بشری&raquo; یا روشنفکران منطقه اعتراض شده است. به باور شما آیا این اعتراض&zwnj;ها و انتقاد&zwnj;ها، موجه و قابل دفاع است؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این انتظار هست که به این موضوع باید بیشتر اهمیت داده شود. من مطمئن نیستم&zwnj;، اما فکر می&zwnj;کنم &laquo;شلیک به کول&zwnj;بران&raquo; پس از حوادث رانندگی، عامل دوم مرگ در این مناطق مرزی است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/koolbarankurdistan.jpg" style="width: 180px; height: 108px; " /></p> <p dir="RTL">آمار ارائه شده از کشته شدن کول&zwnj;بران، بخشی از واقعیت حاکم است. احتمالاً تعداد بسیار زیادی هستند که اخبار کشته&zwnj;شدن یا زخمی شدنشان هیچ جا درج و منتشر نمی&zwnj;&zwnj;شود.</p> </blockquote> <p dir="RTL">با اشاره به چنین وضعیتی، حتی برخی از فعالان کرد، این نظریه را مطرح می&zwnj;کنند که این سلسله برخوردها، به نوعی &laquo;کُردکشی&raquo; و یک برنامه&zwnj; حساب شده است. مسئولان و مقامات امنیتی منطقه، در این زمینه ظاهراً &laquo;مصونیتی&raquo; پیدا کرده&zwnj;اند که اصلاً هم نگران پیامد اقدامات خود نیستند. برای نمونه، تا حالا دیده نشده است که یک مقام انتظامی یا نظامی به سبب برخوردهای خود مورد بازخواست یا تعقیب قضایی قرار گیرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در چنین فضایی،&zwnj; قابل پیش&zwnj;بینی است که انتظار از نهادهای حقوق بشری و شخصیت&zwnj;های ایرانی و غیر ایرانی منطقه هم افزایش &zwnj;یابد تا نسبت به این مسئله اعلام موضع جدی شود. البته لازم به ذکر است که به تازگی- در یکی دو سال اخیر- اقدام&zwnj;هایی هم در این زمینه صورت گرفته است. برای نمونه، به طور مشخص در گزارش آخری که آقای احمد شهید (گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران) تهیه کردند، به موضوع شلیک به کول&zwnj;بران هم اشاره شده است. دیگر نهادهای حقوق بشری نیز در این زمینه کارهایی کرده&zwnj;اند، اما واقعیت این است به دلیل ابعاد گسترده مسئله و اینکه در عمل اقدام&zwnj;های پیشین تاثیری مشخصی نداشته است کماکان این انتظارها در منطقه وجود دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>آیا تنها مأموران مرزی جمهوری اسلامی هستند که اقدام به تیراندازی می&zwnj;کنند یا گزارش&zwnj;هایی از برخورد مأموران عراقی هم در دسترس است؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">این حساسیت، در منطقه کردستان عراق وجود ندارد. افراد محلی، خیلی راحت&zwnj;تر در آنجا کالاهای مورد نیاز خودشان را جابه&zwnj;جا می&zwnj;کنند و معمولاً هم برخورد جدی با آنها صورت نمی&zwnj;گیرد. این کار بیشتر در داخل مرزهای ایران است که قربانی می&zwnj;دهد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">تا جایی که اطلاع دارم، تقریباً همه&zwnj; کسانی که قربانی شده&zwnj;اند، از سوی نیروهای مرزی و امنیتی جمهوری اسلامی مورد هدف قرار گرفته&zwnj;اند. هیچ گزارش یا منبع مستقلی، تأیید نمی&zwnj;کند که نیروهای عراقی یا گروه&zwnj;های کردی که در مناطق حضور دارند، کول&zwnj;بران را مورد هدف قرار داده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اساساً به نظر می&zwnj;رسد انگیزه و دلیل خاصی نیز برای آنها وجود نداشته باشد. در عمل هم، این ممانعت&zwnj;ها یا محدودیت&zwnj;ها، عمدتاً از سوی مقامات ایرانی است که اعمال می&zwnj;شود. مقامات ایرانی، این برخوردها را در چهارچوب ملاحظات امنیتی، کنترل مرزها و جلوگیری از اقدامات ضد امنیتی توجیه می&zwnj;کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">روشن است این حساسیت، در منطقه کردستان عراق وجود ندارد. افراد محلی، خیلی راحت&zwnj;تر در آنجا کالاهای مورد نیاز خودشان را جابه&zwnj;جا می&zwnj;کنند و معمولاً هم برخورد جدی با آنها صورت نمی&zwnj;گیرد. این کار بیشتر در داخل مرزهای ایران است که قربانی می&zwnj;دهد. اخیراً دیده شده است که برخی از منابع نزدیک به حاکمیت ایران، برای آنکه از اقدامات خود سلب مسئولیت کنند، گروه&zwnj;های کردی را که در منطقه حضور دارند، مسئول برخورد خشونت&zwnj;آمیز با کول&zwnj;بران معرفی می&zwnj;کنند و به باور من هیچ دلیل و منطقی نمی&zwnj;توان برای آن برشمرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <div class="field field-type-emvideo field-field-maghaleh-video"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <div class="emvideo emvideo-video emvideo-youtube"><iframe id="media-youtube-html5-1" title="YouTube video player" class="media-youtube-html5" type="text/html" width="425" height="350" src="http://www.youtube.com/v/cb3pYk6xa1k?hd=1" frameborder="0"></iframe> </div> </div> </div> </div> https://archive.radiozamaneh.com/society/khiyaban/2012/10/03/20291#comments بهنام دارایی‌زاده سامان رسول‌پور کردستان کولبران خیابان Wed, 03 Oct 2012 17:53:02 +0000 society 20291 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/08/07/17985 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/08/07/17985" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> در گفت‌وگو با عبدالکریم لاهیجی، حقوقدان - بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="296" height="246" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/358d150d495c4ebaafd61bbb49bf8c41-300x312.gif?1344701841" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده - &laquo;شرایط زندانیان در ایران روز به روز بدتر می&zwnj;شود. زندانیان سیاسی پس از محاکمه&zwnj;هایی که اغلب تنها چند دقیقه طول می&zwnj;کشد، حکم&zwnj;هایی به شدت ناعادلانه دریافت می&zwnj;کنند که گاهی حتی براساس قوانین پر نقص و ایراد ایران نیز غیر قانونی است.&raquo;</p> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">این بخشی از متن بیانیه مشترکی ا&zwnj;ست که فدراسیون بین&zwnj;المللی جوامع حقوق بشر آن را امضا کرده و در آن نسبت به وضعیت زندانیان سیاسی&zwnj; ـ عقیدتی در ایران ابراز نگرانی شده است. ابراز نگرانی از شرایط نگهداری زندانیان سیاسی&zwnj; ـ عقیدتی در ایران امر تازه&zwnj;ای نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در فضای سیاسی&zwnj; ـ رسانه&zwnj;ا&zwnj;ی&zwnj; ایران، معمول این است که هرازچندگاه، یکی از سازمان&zwnj;ها و گروه&zwnj;های سیاسی و حقوق بشری، نسبت به شرایط نگهداری زندانیان سیاسی در کشور ابراز نگرانی می&zwnj;کند. در چنین فضایی، انتشار این بیانیه مشخص چه اهدافی را می&zwnj;تواند دنبال کند و بر پایه چه نگرانی&zwnj;هایی تنظیم شده است؟ آیا اساساً انتشار این دست از بیانیه&zwnj;ها و گزارش&zwnj;ها، می&zwnj;تواند به بهبود وضعیت زندانیان سیاسی در ایران کمکی کند؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این پرسش&zwnj;ها را با عبدالکریم لاهیجی، نایب رئیس فدراسیون بین&zwnj;المللی جوامع حقوق بشر و یکی از دست&zwnj;اندرکاران تنظیم این بیانیه در پاریس در میان گذاشتیم و در نخستین پرسش، از او در پیوند با ضرورت انتشار این بیانیه در شرایط کنونی پرسیدیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>عبدالکریم لاهیجی:</b> متاسفانه به نظر می&zwnj;رسد که چه در موضع&zwnj;گیری&zwnj;های سازمان&zwnj;های حقوق بشری و چه در پوشش رسانه&zwnj;های خبری، به غیر از شماری از زندایان سیاسی نامدار، از وضعیت سایر زندانی&zwnj;ها گزارش&zwnj;های اندکی منتشر می&zwnj;شود و آنها به مرور زمان فراموش می&zwnj;شوند. به همین روی، این بیانیه خواسته است تاکید خود را روی زندانیانی بگذارد که در شرایط ویژه&zwnj;ای قرار دارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">من نمی&zwnj;خواهم بگویم که در این بیانیه، ما از همه زندانیان سیاسی یاد کرده&zwnj;ایم، ولی سعی کرده&zwnj;ایم لااقل درباره آن دسته از زندانیان سیاسی که در شرایط به واقع فوق&zwnj;العاده&zwnj;ای قرار دارند (چه به لحاظ وضعیت سلامتی، چه به لحاظ فشارهای خاصی که روی خانواده&zwnj;هایشان است و چه از نظر مسائل جانبی، نظیر زندان به &zwnj;اضافه&zwnj; شرایط تبعید و ...) صحبت کنیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تعدادی از این زندانیان سیاسی بیمارند و با توجه به وضعیت سلامتی&zwnj;شان، نیاز به درمان دارند. متاسفانه متصدیان زندان هیچ وقعی به وضعیت و خواسته آنان نمی&zwnj;گذارند. آخرین نمونه در این زمینه، وضعیت آقای کبودوند است که با وجود اینکه سه بار سکته کرده، بیمار کلیوی است، بیماری پروستات دارد و از طرفی دیگر پسرش نیز سخت بیمار است، به او اجازه نمی&zwnj;دهند حتی برای ملاقات با پسرش به مرخصی برود. آقای کبودوند به ناگزیر ۶۰ روز اعتصاب غذا کرد و پس از این، بالاخره با درخواست مدافعان حقوق بشر اعتصابش را هفته&zwnj; گذشته شکست. پرداختن به مسائلی از این دست، بیشتر در صدور این اعلامیه جمعی مد نظر ما بوده است تا این که بخواهیم فقط یک بیانیه معمولی در پیوند با وضعیت زندانیان سیاسی منتشر کنیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شما زندانیان سیاسی &zwnj;ـ عقیدتی در ایران را به &quot;گروگان&zwnj;هایی در دست حاکمیت&quot; تشبیه کرده&zwnj;اید. این تشبیه اشاره به چه دارد؟ به بیانی دیگر، حاکمیت ایران برای دستیابی به چه اهدافی - به تعبیر شما- &quot;گروگان&quot; می&zwnj;گیرد؟ </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مایلم ابتدا به بحثی مقدماتی اشاره کنم: شورای اقتصادی &zwnj;ـ اجتماعی سازمان ملل در سال ۱۹۷۷، یک مجموعه اصول استاندارد را برای &quot;رژیم زندانبانی&quot; در دنیا تعیین کرده است. این اصول، در سال ۱۹۸۸ نیز به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل رسید. بنابراین، تمام کشورهای عضو سازمان ملل باید این اصول را رعایت کنند و این هم شامل&zwnj; تمامی&zwnj; زندانیان می&zwnj;شود و نه فقط زندانیان سیاسی.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL" class="rtecenter"><img width="200" height="272" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/lahiji.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">عبدالکریم لاهیجی: عدم تمکین دولت&zwnj;ها نسبت به اصول و مقررات بین&zwnj;المللی، در نهایت سرنوشت هر دولتی را به مراجع نظارتی بین&zwnj;المللی خواهد &zwnj;کشاند. حال، یا در چهارچوب نهادها و مراجع حقوق بشری، مانند شورای حقوق بشر سازمان ملل، یا در چهارچوب صلاحیت&zwnj;ها و فعالیت&zwnj;&zwnj;های شورای امنیت.</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">متأسفانه وضعیت زندانیان سیاسی در ایران نسبت به استانداردهایی که در این اسناد معرفی شده است، بسیار بدتر از زندانیان عادی است. هرچند استانداردهای مورد اشاره در خصوص زندانیان عادی نیز به&zwnj;طور کامل رعایت نمی&zwnj;شود، اما وضعیت زندانیانی سیاسی، به هر حال از این نظر بسیار بدتر است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">حالا چرا چنین رفتاری با زندانیان سیاسی صورت می&zwnj;گیرد؟ برای این که می&zwnj;خواهند به تمام معنا، &quot;مقاومت و استقامت&quot; زندانی سیاسی را بشکنند. وقتی یک وکیل دادگستری، تنها و تنها به خاطر انجام امور وکالتی موکلانی که زندانی سیاسی هستند، به ۱۳، ۹ یا شش سال زندان محکوم می&zwnj;شود، می&zwnj;توان به دامنه این سیاست و برنامه پی برد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">وکیل دادگستری محکوم می&zwnj;شود، برای اینکه نخست آن وکیل را به سزای عملی برسانند که از نظر آنها &quot;جرم&quot; است و دوماً درسی باشد برای سایر وکلا یا همکاران وی که از متهمان پرونده&zwnj;های سیاسی دفاع نکنند. به زعم آنها، وضعیت و سرنوشت روزنامه&zwnj;نگارانی که زندانی هستند، درسی است برای سایر روزنامه&zwnj;نگاران. برخوردهایی که با مدافعان حقوق بشر، فعالان حقوق زنان، مدافعان حقوق سندیکایی، دانشجویان و تمام فعالان جامعه&zwnj; مدنی که در زندان هستند می&zwnj;شود بر پایه چنین ارزیابی و تحلیلی است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به این معنا که از یک طرف، با صدور احکام سنگین و از طرف دیگر با سخت&zwnj;گیری فوق&zwnj;العاده در خود زندان و فشار بر اطرافیان زندانی (از طریق ملاقات یا ندادن مرخصی یا حتی تبعید زندانی به یک محلی دوردست)، سیاست و برنامه خاص خود را در دامن زدن به رعب و وحشت در جامعه پیگیری می&zwnj;کنند تا کسی دیگر دنبال فعالیت اجتماعی نرود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>همانطور که اطلاع دارید، دولت ایران کنوانسیون&zwnj;ها و عهدنامه&zwnj;های حقوق بشری مهمی نظیر کنوانسیون حقوق مدنی&zwnj;ـ سیاسی سازمان ملل (۱۹۶۶)&nbsp;را امضا کرده است، اما آشکارا به آن پایبند نیست. ایران حتی حاضر نیست گزارشگر شورای حقوق بشر سازمان ملل را در کشور بپذیرد. در چنین شرایطی، انتشار بیانیه&zwnj;ها یا فعالیت&zwnj;های سازمان&zwnj;ها و نهادهای غیر دولتی حقوق بشری چه تأثیری می&zwnj;توانند بر واقعیت عینی حاکم یا رفتار مسئولان جمهوری اسلامی با زندانیان بگذارند؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در نوامبر گذشته، &quot;کمیته حقوق بشر&quot; که نهاد ناظر بر میثاق بین&zwnj;المللی حقوق مدنی &zwnj;&zwnj;ـ سیاسی است، گزارشی را بررسی می&zwnj;کرد که جمهوری اسلامی پس از ۱۹ سال به ناگزیر ارائه داده بود. برابر مقررات میثاق، دولتی که عضو میثاق است، حداکثر هر سه سال یکبار باید یک گزارش دهد. در غیر این صورت، به طور مرتب به او اخطار داده می&zwnj;شود. جمهوری اسلامی&zwnj; به ناگزیر، پس از ۱۹&nbsp;سال، این گزارش را داد. در کمیته حقوق بشر که من حضور داشتم، زمانی که در رابطه با گزارشی که هیئت نمایندگی جمهوری اسلامی ارائه داده بود سئوال&zwnj; می&zwnj;شد، هیئت جمهوری اسلامی، در هر مورد، نه فقط واقعاً عاجز مانده بود، بلکه به طور ضمنی اشاره می&zwnj;کرد که ایران قادر به اجرای مفاد میثاق نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در مقابل هم، &quot;کمیته حقوق بشر&quot; گزارش خودش را داد. این اسناد، نامه اعمال جمهوری اسلامی را در زمینه حقوق بشر سنگین می&zwnj;کند. الان کمتر کشوری هست که در شورای حقوق بشر، &quot;گزارشگر ویژه&quot; برایش تعیین شده باشد. ایران یکی از این معدود کشورها است. سال گذشته به آقای احمد شهید اجازه سفر به ایران را ندادند، امسال نیز به نظرم این اجازه را نخواهند داد؛ اما در نهایت آقای احمد شهید گزارش خودش را تا آخر امسال به شورای حقوق بشر ارائه می&zwnj;دهد و درباره آن تصمیم&zwnj;گیری می&zwnj;شود.&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">این گفته قابل دفاع است که &quot;مکانیسم&zwnj;های حقوق بشری، ضمانت اجرای کافی ندارند&quot;، ولی این طور هم نیست که این مکانیسم&zwnj;ها، به طور کامل بدون ضمانت اجرا باشند.</div> </blockquote> <div dir="RTL">به باور من، سرنوشت پرونده&zwnj; نقض حقوق بشر ایران نیز کم و بیش مانند سرنوشت پرونده هسته&zwnj;ای شده است. ابتدا مذاکره بود، گفت&zwnj;وگو بود، بعد هم مقامات جمهوری اسلامی رفتند روی همان مسیر لجبازی و دهن&zwnj;کجی به موازین بین&zwnj;المللی و... الان هم می&zwnj;بینیم که پرونده هسته&zwnj;ای ایران در شورای امنیت مطرح و تحریم&zwnj;ها و قطعنامه&zwnj;هایی نیز در همین ارتباط تصویب شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">می&zwnj;خواهم بگویم که عدم تمکین دولت&zwnj;ها نسبت به اصول و مقررات بین&zwnj;المللی، در نهایت سرنوشت هر دولتی را به مراجع نظارتی بین&zwnj;المللی خواهد &zwnj;کشاند. حال، یا در چهارچوب نهادها و مراجع حقوق بشری مانند شورای حقوق بشر سازمان ملل، یا در چهارچوب صلاحیت&zwnj;ها و فعالیت&zwnj;&zwnj;های شورای امنیت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">می&zwnj;دانید که از طریق مکانیسم شورای امنیت، تاکنون پرونده چند رئیس دولت به دادگاه جزایی بین&zwnj;المللی رفته است؛ محمد بشیر سودانی، قذافی و احتمالاً تا چند هفته دیگر، بشار اسد. این&zwnj;ها نمونه&zwnj;هایی است که در شورای امنیت سازمان ملل مطرح شده است یا احتمال دارد که مطرح شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این گفته قابل دفاع است که &quot;مکانیسم&zwnj;های حقوق بشری، ضمانت اجرای کافی ندارند&quot;، ولی اینطور هم نیست که این مکانیسم&zwnj;ها، به طور کامل بدون ضمانت اجرا باشند. وقتی ابعاد نقض حقوق بشر گسترده و مستمر شود، مسلم است که باید دنبال ضمانت&zwnj; اجراهای کافی و عینی بود. این راه&zwnj;ها و مکانیسم&zwnj;هایی که به آن اشاره شد وجود دارد. بنابراین، این جمهوری اسلامی ا&zwnj;ست که باید تصمیم بگیرد که آیا دست از این سیاست عناد و لجاج برمی&zwnj;دارد یا اینکه، می&zwnj;خواهد در این مورد نیز به اصطلاح، تا &quot;آخر خط&quot; برود.</div> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/08/07/17985#comments بهنام دارایی‌زاده حقوق زندانیان زندانیان سیاسی شورای حقوق بشر عبدالکریم لاهیجی حقوق انسانی ما Tue, 07 Aug 2012 15:18:04 +0000 behnam 17985 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/degarbash/2012/07/27/17565 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/degarbash/2012/07/27/17565" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> در گفت‌وگو با یکی از فعالان دگرباش در داخل کشور </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="403" height="403" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/409650_510728972286498_851759897_n.jpg?1343842139" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده - نخستین&nbsp; جمعه&zwnj; ماه مرداد، &quot;روز ملی دگرباشان جنسی ایران&quot; نام گرفته است؛ فرصتی برای آگاهی&zwnj;بخشی به جامعه و مرور دستاوردها و چالش&zwnj;هایی که جامعه&zwnj; دگرباش ایران با آن روبه&zwnj;روست.</p> <!--break--><!--break--><div dir="rtl">بیش از ده سال از هنگامی که نخستین وبلاگ&zwnj;ها و دست&zwnj;نوشته&zwnj;های اینترنتی با محور حقوق انسانی دگرباشان، ارزش&zwnj;های فرهنگی و هنجارهای حکومتی را در ایران به چالش گرفتند، می&zwnj;گذرد و اکنون جامعه&zwnj; دگرباش ایران دارای روزی مشخص است تا ایرانیان را دعوت کند پیرامون این موضوع بیاندیشند و به تضییع حقوق انسانی آنها حساس باشند.</div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl">در پیوند با این مناسبت، با یکی از فعالان حقوق دگرباش در داخل کشور که پذیرفت بدون ذکر نام، با ما گفت&zwnj;وگویی داشته باشد، صحبت کردیم و در نخستین پرسش&zwnj; از او درباره ایده یا طرح اصلی نامگذاری این روز در نخستین جمعه&zwnj; ماه مرداد پرسیدیم. در این گفت&zwnj;وگو، از او با نام &quot;آرش&quot; نام می&zwnj;بریم.</div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl"><a target="_blank" href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20120727_Hoghooghbashr_Interview_Arash_Behnam.D.mp3"><img align="right" width="273" height="31" alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/musicicon.jpg" /></a></div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl"><strong>آرش</strong> - ایده&zwnj; &quot;روز ملی برای اقلیت جنسی ایرانی&quot; به این ترتیب شکل نگرفت که به فرض عده&zwnj;ای دور هم جمع بشوند و بگویند ما فلان روز را به این دلیل مشخص انتخاب &zwnj;کردیم. واقعیت امر این است که این نامگذاری، در نتیجه یک فرایند چندساله میان کوشش&zwnj;گران دگرباش ایرانی شکل گرفته است.</div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl">اگر شما به بحث&zwnj;های وبلاگی یا آرشیو تالارهای گفت&zwnj;و&zwnj;گوی اینترنتی مراجعه کنید، می&zwnj;بینید که در آن زمان بحث&zwnj;های دامنه&zwnj;داری درباره روزها و مناسبت&zwnj;های مختلف در جریان بوده است تا اینکه دو سال پیش، گروهی آمد و گفت که این بحث&zwnj;ها را باید در جایی پایان داد و زودتر به نتیجه&zwnj; رسید. در نهایت، این جمع، روزی را که اتفاقاً مناسبت خاصی نیز نداشت، پیشنهاد داد. درباره &quot;گرم بودن&quot; این روز و &quot;مردادماه بودنش&quot; نیز دلایلی آوردند و سر آخر نیز &quot;اولین جمعه&zwnj; ماه مرداد&quot; به عنوان بهترین پیشنهاد انتخاب و معرفی شد.</div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl" class="rtecenter">&nbsp;</div> <div dir="rtl"><b>شما یکی از فعالان حقوق دگرباشان جنسی در ایران هستید که در قالب شبکه و گروه مرتبط خودتان دارید کار می&zwnj;کنید و با سایر جمع&zwnj;ها و گروه&zwnj;ها هم ارتباط دارید. ممکن است از برنامه&zwnj;ها و حرکت&zwnj;های امسال روز &quot;ملی دگرباشان&quot; در داخل ایران بگویید؟</b></div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl"><img align="left" width="273" height="180" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/degarbash_mordad.jpg" />به جهت فضای داخل کشور، نمی&zwnj;توان انتظار داشت که حرکت&zwnj;های خیلی برنامه&zwnj;&zwnj;ریزی شده و گسترده&zwnj;ای صورت بگیرد، اما با این وجود، حرکت&zwnj;های جسته گریخته&zwnj;ای در گوشه گوشه ایران در حال شکل&zwnj;گیری است.</div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl">در فضای سایبری نیز شاهد حرکت&zwnj;ها و اقدامات زیبایی هستیم؛ از جمله تغییر لوگو، گذاشتن عکس&zwnj;های مرتبط، انتشار مطالب وبلاگی و صداهایی که آرام آرام دارد بیرون می&zwnj;آید.</div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl">در هر گوشه&zwnj; ایران، جمع&zwnj;هایی را می&zwnj;توان دید که به این مناسبت قصد دارند دور هم جمع شوند؛ به هم تبریک بگویند و با هم عکس بگیرند و... یک &zwnj;سری از فعالیت&zwnj;های دیگر نیز وجود دارد که متمرکز و سازماندهی شده نیستند، اما به هر حال می&zwnj;&zwnj;توان حس کرد که در گوشه گوشه&zwnj; ایران، این فعالیت&zwnj;ها در جریان است.</div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl"><b>بسیاری بر این باورند که جامعه&zwnj; دگرباش جنسی ایران یا فعالان حقوق جنسی در کشور، در این چند سال اخیر توانسته&zwnj;اند تابوهای زیادی را بشکنند و فضا را تا اندازه&zwnj;ای برای فعالیت&zwnj;های خودشان باز کنند. شما در داخل ایران فعال هستید، با توجه به تجربه کاری خودتان، فکر می&zwnj;کنید در حال حاضر، &quot;مشکل اصلی&quot;، دولت، نهادها و ارگان&zwnj;های حکومتی هستند یا هنجار&zwnj;ها و ارزش&zwnj;های فرهنگی جامعه&zwnj;اند که به عنوان مانع اصلی و محوری دارند عمل می&zwnj;کنند؟</b></div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl">بزرگ&zwnj;ترین مشکل&zwnj; ما، کمبود آگاهی جامعه در مورد وضعیت اقلیت&zwnj;های جنسی ایرانی است. واقعیت امر این است که ما آنقدر که با خانواده&zwnj;ها و با اجتماع اطراف&zwnj;مان مشکل داریم، با خود دولت مشکل نداریم.</div> <div dir="rtl">البته اگر دولت به مانند برخی از کشورهای دیگر- حتی با توجه به وضعیتی که در ترکیه حاکم است -&nbsp; حامی بود یا حتی اگر حمایت هم &nbsp;نمی&zwnj;کرد، به طور مستقیم &quot;موضع&quot; نداشت و تیغ&zwnj; سرکوبش را روی دگرباشان جامعه نمی&zwnj;کشید، باز وضعیت ما از این بهتر بود.</div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl"><b>در خارج از کشور، سازمان و گروه&zwnj;هایی فعال هستند که به طور مشخص دارند روی نقض حقوق جنسی یا مطالبات دگرباشان جنسی ایران کار می&zwnj;کنند. به باور شما، آیا ارتباط فعالان داخل کشور یا خود دگرباشان ایرانی با این گروه&zwnj;ها، توانسته کارآمد و مفید باشد؟ اساساً شما چه کارکردهایی برای این گروه&zwnj;ها در داخل کشور قائل هستید؟</b></div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl">به نظر می&zwnj;رسد در حال حاضر، تمرکز سازمان&zwnj;های خارج از کشور، بیشتر روی مسئله مهاجرت یا کمک به مراحل پناهجویی و پناهندگی افراد است تا کارهای دیگر (البته این بزرگ&zwnj;ترین کاری هم هست که در شرایط فعلی می&zwnj;توان انجام داد.)</div> <blockquote><div dir="rtl" class="rtecenter"><img width="200" height="204" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/degarbash_3.jpg" /></div> <div dir="rtl">بزرگ&zwnj;ترین مشکل&zwnj; ما، کمبود آگاهی جامعه در مورد وضعیت اقلیت&zwnj;های جنسی ایرانی است. واقعیت امر این است که ما آنقدر که با خانواده&zwnj;ها و با اجتماع اطراف&zwnj;مان مشکل داریم، با خود دولت مشکل نداریم. البته اگر دولت به مانند برخی از کشورهای دیگر- حتی با توجه وضعیتی که در ترکیه حاکم است- حامی بود یا حتی اگر حمایت هم نمی&zwnj;کرد، به طور مستقیم &quot;موضع&quot; نداشت و تیغ&zwnj; سرکوبش را روی دگرباشان جامعه نمی&zwnj;کشید، باز وضعیت ما از این بهتر بود.</div> </blockquote> <div dir="rtl">&nbsp;&nbsp;هم&zwnj;اکنون، این سازمان&zwnj;ها تمرکزشان را از روی کارهای خبری که ممکن بود حساسیت برانگیز باشد برداشته&zwnj;اند. این امر، به جهت روند و سرعت اطلاع&zwnj;رسانی پدیده مطلوبی نیست، اما از سویی دیگر می&zwnj;تواند تا اندازه&zwnj;ای فضا را برای فعالان داخل کشور باز کند. فعالانی که در وسط این شرایط عینی قرار دارند و به جهت همین ویژگی، می&zwnj;توانند صداهای مفیدتری داشته باشند.</div> <blockquote></blockquote> <div dir="rtl">&nbsp;از سویی دیگر، سازمان&zwnj;های فعال حقوق دگرباشان در خارج از کشور می&zwnj;توانند به آشنا کردن گروه های مختلف به یکدیگر در داخل کمک کنند. البته این گروه&zwnj;ها، بیشتر گروه&zwnj;های دوستانه هستند. به این معنا که نمی&zwnj;توان از آنها به عنوان گروه&zwnj;های تشکل&zwnj;یافته نام برد. هنوز یک دید &quot;سازماندهی&quot; یا &quot;تشکل&zwnj;یابی&quot; در جامعه اقلیت جنسی ایرانی وجود ندارد. بلکه یک&zwnj;سری گروه&zwnj; &quot;دوستانه&quot; &nbsp;داریم که دارند فعالیت می&zwnj;کنند. گاهی کنار هم جمع می&zwnj;شوند و به همدیگر و افرادی که می&zwnj;شناسند کمک می&zwnj;کنند و سعی دارند اجتماع اطراف خودشان را باز کنند. به همین خاطر، اینکه گفته شود: &quot;فعالیت سازمانی وجود دارد&quot;، بیشتر نگاه و رویکردی است که دارد از بیرون به این گروه&zwnj;ها می&zwnj;شود و واقعیت خارجی ندارد.</div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl">شما نمی&zwnj;توانید آن ور دنیا باشید و بخواهید این اجتماع و این گروه&zwnj;ها را به طور کامل حس کنید و برای آنها تز بدهید. شما تا وسط این جامعه نباشید (حال چه یک سال، چه چندین سال باشید)، تزهایی که خواهید داد یا حرف&zwnj;هایی که می&zwnj;زنید، زیاد نمی&zwnj;تواند با متن جامعه همخوانی داشته باشد.</div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl">این سازمان&zwnj;ها می&zwnj;توانند با راه&zwnj;اندازی نشریات یا با راه&zwnj;اندازی وب&zwnj;سایت&zwnj;های آموزشی، به آنانی که مایل به آگاهی در این زمینه&zwnj;ها هستند کمک کنند. می&zwnj;توانند با صحبت کردن، با یاری فعالان داخل و وصل کردن&zwnj;شان به رسانه&zwnj;های مختلف، به مطرح شدن بیشتر این موضوع در جامعه و آشنایی خانواده&zwnj;ها - به ویژه خانواده&zwnj;ها که در ارتباط مستقیمی با وضعیت افراد هستند-&nbsp; کمک کنند.</div> https://archive.radiozamaneh.com/society/degarbash/2012/07/27/17565#comments بهنام دارایی‌زاده حقوق جنسی دگرباشان جنسی روز ملی دگرباشان ایران دگر باش Fri, 27 Jul 2012 16:55:00 +0000 behnam 17565 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/19/17111 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/19/17111" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="600" height="400" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/3243.jpg?1343062910" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده - هفته گذشته، اعتراض&zwnj;های خیابانی در اسپانیا در صدر اخبار جهان بود. اعتراض&zwnj;ها از سه هفته&zwnj; پیش آغاز شده است که معدنچیان منطقه&zwnj; &quot;آستوریاس&quot; در شمال غرب این کشور، در اعتراض به کاهش ۶۳درصدی کمک&zwnj;های دولتی در بخش صنعت به خیابان&zwnj;ها آمدند.</p> <!--break--><!--break--><p>گفته می&zwnj;شود کاهش ۶۳درصدی کمک&zwnj;های دولتی در بخش صنعت موجب به خطر افتادن ۳۳هزار فرصت شغلی خواهد شد. در پی طرح این سیاست، با اعلام برنامه&zwnj;های ریاضت اقتصادی و تصمیم دولت اسپانیا مبنی بر کاهش چشمگیر بودجه&zwnj;های آموزشی و بهداشتی، بسیاری از اقشار کم&zwnj;درآمد، دانشجویان و جوانان نیز به صف معترضان پیوسته&zwnj;اند؛ همبستگی&zwnj;ای که دولت اسپانیا آن را تاب نیاورد و به شدت با آن برخورد کرد.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20120714_Hoghooghbashr_BehroozFarahani_Behnam.D.mp3"><img src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" alt="" /></a></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این روزها، عکس&zwnj;ها و تصاویری که از برخورد خشن نیروهای پلیس در اسپانیا منتشر می&zwnj;شود، بی&zwnj;شباهت به درگیری&zwnj;های خیابانی در کشورهای خاورمیانه یا آمریکای لاتین نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در گفت&zwnj;وگو با بهروز فراهانی، فعال و آشنا به مسائل حقوق کارگری در اروپا، از او درباره علل شکل&zwnj;گیری این اعتراض&zwnj;ها و پیامدهای آن برای دمکراسی پارلمانی و چشم&zwnj;انداز جنبش&zwnj;های کارگری در اروپا پرسیده&zwnj;ایم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>به نظر می&zwnj;رسد در شرایط بحران&zwnj;های اقتصادی، این کارگران و حقوق&zwnj;بگیران ثابت هستند که نخستین قربانیان سیاست&zwnj;های به اصطلاح &quot;ریاضتی&quot; و &quot;تعدیل&zwnj;های ساختاری&quot; هستند. به باور شما، چرا چنین الگویی در تمامی کشورها تکرار می&zwnj;شود؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>بهروز فراهانی:</b> اگر بحران مالی کنونی، حجم عظیم سرمایه&zwnj;هایی که از بین رفته، بیکاری شدید و پایین آمدن قدرت خرید مردم و غیره را کنار هم بگذاریم در نهایت با این پرسش مواجه خواهیم شد که هزینه این بحران اقتصادی را چه کسی و چه گروهی باید بپردازد؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL" class="rtecenter"><img src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/farahani.jpg" width="200" height="151" alt="" /></div> <div dir="RTL">&nbsp;بهروز فراهانی: در این ساختار کنونی،&nbsp;شما نماینده را انتخاب می&zwnj;کنید، ولی او دیگر در مقابل اعمال شخصی و گروهی&zwnj;اش پاسخگو نیست. بنابراین شما باید تا چند سال صبر کنید تا دوباره به پای صندوق&zwnj;های رأی بروید و این بازی را تکرار کنید. به نظر می&zwnj;رسد چنین سیستم و مکانیسمی که نام خود را &quot;دموکراسی&quot; گذاشته، در عمل دچار بحران است.&nbsp;&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">وضعیت عینی که با آن مواجه هستیم، این است: دستمزدها کاهش یافته، قیمت&zwnj;ها بالا رفته و امنیت شغلی پایین آمده است. پنهان هم نمی&zwnj;توان کرد که در اثر پیگیری سیاست&zwnj;های نئولیبرالی، فشار اصلی و مستقیم بر دوش کارگران و حقوق&zwnj;بگیران ثابت است و در عمل، سیاست &quot;بالابردن مالیات افزوده&quot; تنها این گروه از مردم را زیر ضرب قرار داده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">وقتی شما میزان &quot;مالیات افزوده&quot; را بالا می&zwnj;برید، به طور اتوماتیک همه&zwnj; قیمت&zwnj;ها گران خواهد شد. با بالا رفتن قیمت&zwnj;ها، کسانی که صاحب کسب و کار هستند، مغازه و شرکت دارند و... این مالیات افزوده را به نوعی روی قیمت&zwnj; تمام شده کالا و خدمات خود می&zwnj;کشند و در نهایت تغییری در درآمدشان ایجاد نمی&zwnj;شود. تنها و تنها حقوق&zwnj;بگیران ثابت و کارگران دارای حقوق ثابت هستند که در چنین وضعیت&zwnj;هایی، قدرت خریدشان را از دست می&zwnj;دهند و مجبور می&zwnj;شوند از درآمد خودشان برای رفع نیازهای روزمره&zwnj;شان بیشتر خرج کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">برای همین هم خیلی روشن و ساده می&zwnj;بینید که تمامی این دولت&zwnj;ها در اروپا، آخرین نمونه&zwnj;اش دولت آقای راخوی در اسپانیا، در جواب حرکت معدن&zwnj;چیان اسپانیا، اعلام کرد که سه &zwnj;درصد به میزان مالیات افزوده خواهد افزود. برای اینکه می&zwnj;خواهند از این طریق درآمد دولت را بالا ببرند. یعنی به&zwnj;طور مستقیم، دست&zwnj;شان را می&zwnj;کنند توی جیب حقوق&zwnj;بگیران ثابت و کارگران و می&zwnj;خواهند از جیب آنها هزینه&zwnj; بحران&zwnj;های مالی را که دیگران عامل آن هستند، جبران کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>به نظر می&zwnj;رسد اعتراض&zwnj;های کارگری در کشورهای اروپایی که به هر حال خود را به ارزش&zwnj;های نظام دموکراسی و حق اعتراض پایبند </b><b>می&zwnj;دانند، </b><b>نسبت به گذشته کمتر تحمل می&zwnj;شود. آیا از دیدگاه شما، &quot;بحران&zwnj;های اقتصادی&quot; این قدرت را دارند که &quot;دمکراسی پارلمانی&quot; و ارزش&zwnj;های را که معرفی می&zwnj;کند، زیر سئوال ببرند؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مسئله&zwnj;ای که امروز ما با آن روبه&zwnj;رو هستیم، این است که &quot;دمکراسی پارلمانی&quot; یا در واقع این شکل از دمکراسی نمایندگی، دچار یک بحران جدی است. بخش بزرگی از مردمی که رای داده&zwnj;اند، فعال کارگران و حقوق&zwnj;بگیران ثابت، در مرحله بعدی در برابر نمایندگان انتخابی خودشان می ایستند و سیاست&zwnj;های آنان را مغایر منافع&zwnj;شان تشخیص می&zwnj;دهند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">شما تظاهرات مردم یونان در آتن در مقابل پارلمان، یا تظاهرات گسترده مردم فرانسه در اعتراض به قانون بازنشستگی دولت آقای سارکوزی در سال پیش یا همین الان در اسپانیا، تظاهراتی که معدن&zwnj;چیان این کشور آغاز کرده&zwnj;اند را در نظر بگیرید.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">واقعیت مسئله این است که نمایندگان مردم در پارلمان، باید تصمیم&zwnj;هایی بگیرند که به طور مشخص با منافع بخش سازمان&zwnj;یافته و فعال مردمی که به آنها رای داده&zwnj;اند، در تعارض و تضاد قرار می&zwnj;گیرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">شما نماینده را انتخاب می&zwnj;کنید، ولی او دیگر در مقابل اعمال شخصی و گروهی&zwnj;اش پاسخگو نیست. بنابراین شما باید تا چند سال صبر کنید تا دوباره به پای صندوق&zwnj;های رأی بروید و این بازی را تکرار کنید. به نظر می&zwnj;رسد چنین سیستم و مکانیسمی که نام خود را &quot;دموکراسی&quot; نیز گذاشته، در عمل دچار بحران است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">الان در فرانسه، صحبت از جمهوری ششم و تلاش برای تغییر این مناسبات بحران&zwnj;زا است. صحبت از این است که باید مکانیسمی معرفی شود که نمایندگانی که انتخاب می&zwnj;شوند یا دولت&zwnj;هایی که با رای مردم سر کار می آیند، به راحتی نتوانند به برنامه&zwnj;های خودشان پشت کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اتفاقاً اهمیت آن اصل معروف در کمون پاریس، اینک بیشتر خودش را نشان می&zwnj;دهد که نمایندگان قدرت را نه تنها باید انتخاب کرد، بلکه باید شرایطی را فراهم کرد که بتوان آنها را عزل هم کرد. واقعیت این است که از جنگ جهانی دوم به این سوی، هرگز دمکراسی پارلمانی تا این اندازه، بحران&zwnj;زده و ناکارآمد نبوده است. هیچگاه اینقدر بین نمایندگان مردم و توده&zwnj; مردم فاصله وجود نداشته است.</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>شما چشم&zwnj;انداز حقوق کارگری در اروپا را که به هر حال یکی از قدیمی&zwnj;ترین سنت&zwnj;های حمایتی از کارگران به حساب می&zwnj;آید، در شرایط کنونی چگونه ارزیابی می&zwnj;کنید؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">به نظر من، اگر این مسئله&zwnj; سیاست ریاضت اقتصادی، به &zwnj;رغم همه اعتراض&zwnj;ها و مقاومت&zwnj;هایی که در برابر آن می&zwnj;شود، در نهایت بتواند به پیش برود، ما شاهد یک حمله&zwnj; بسیار جدی به دستاوردهای کارگران، نه فقط در حوزه&zwnj; اقتصادی، بلکه در حوزه&zwnj; فعالیت&zwnj;های کارگری -سندیکالیستی نیز خواهیم بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><img src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/miners_2273750b.jpg" width="200" height="175" alt="" /></div> <div dir="RTL">&nbsp;اگر بخش سازمان&zwnj;یافته&zwnj; کارگران، موفق نشود در مقابل این فشارها و تعرض&zwnj;ها، افکار عمومی را بسیج کند و توده&zwnj; کارگران و حقوق&zwnj;بگیران را با خود همراه سازد، می&zwnj;توان پیش&zwnj;بینی کرد که آینده&zwnj; جنبش کارگری در اروپا، بسیار تیره و نگران&zwnj;کننده&zwnj;تر از آن چیزی است که اکنون گفته می&zwnj;شود.</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;اگر بخش سازمان&zwnj;یافته&zwnj; کارگران، سندیکاها، سازمان&zwnj;های کارگری و... در مقابل این حملاتی که صورت می&zwnj;گیرد، &zwnj;نتواند پیروزی&zwnj; و موفقیتی به دست آورد، به نظر می&zwnj;رسد طبقه&zwnj; حاکم قادر شود یک به یک تمامی دستاوردهای دهه&zwnj;های پیش را از بین ببرد. برای نمونه، هم&zwnj;اکنون در کشوهای مختلف شاهد این هستیم که نمایندگان کارگران را نه فقط به بهانه&zwnj;های واهی از سر کار بیرون می&zwnj;کنند، بلکه خیلی سریع علیه آنها اقامه&zwnj; دعوی حقوقی نیز می&zwnj;شود؛ چیزی که در گذشته تقریباً بی&zwnj;سابقه بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در حال حاضر، به محض اینکه یکی از کارگران اعتراضی یا فعالان سندیکاها و اتحادیه&zwnj;ها، به طور نمادین و سمبلیک دست به صندلی یک مدیر می&zwnj;زند، بلافاصله علیه او اقامه&zwnj; دعوی می&zwnj;شود. در صورتی که قبلاً، کارخانه&zwnj;ها را اشغال می&zwnj;کردند و حتی دست به تدابیری می&zwnj;زدند که کسی وارد کارخانه نشود یا از آن خارج نشود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">الان در کشورهای بزرگی مثل فرانسه و انگلستان، مسئله&zwnj; اقامه&zwnj; دعوای قضایی و شکایت از نمایندگان کارگران، به یک مسئله عادی روزمره تبدیل شده است. هر روز دادگاه تشکیل می&zwnj;شود و نمایندگان کارگران را به جرم خشونت، به جرم خراب کردن وسایل تولید، به جرم ایجاد مانع برای تردد کارگران غیراعتصابی و... به دادگاه می&zwnj;کشانند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به نظر من، اگر بخش سازمان&zwnj;یافته&zwnj; کارگران، موفق نشود در مقابل این فشارها و تعرض&zwnj;ها، افکار عمومی را بسیج کند و توده&zwnj; کارگران و حقوق&zwnj;بگیران را با خود همراه سازد، می&zwnj;توان پیش&zwnj;بینی کرد که آینده&zwnj; جنبش کارگری در اروپا، بسیار تیره و نگران&zwnj;کننده&zwnj;تر از آن چیزی است که اکنون گفته می&zwnj;شود.&nbsp;</div> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/19/17111#comments اسپانیا بحران اقتصادی بهروز فراهانی بهنام دارایی‌زاده جنبش کارگری معدنچیان اسپانیا حقوق انسانی ما Thu, 19 Jul 2012 16:58:46 +0000 17111 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/15/17006 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/15/17006" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> اعتراض پناهجویان در آلمان به شرایط دشوار پناهجویی </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="640" height="480" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/553242_394925060564899_1888179297_n.jpg?1342710910" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده - &laquo;پس از خودکشی محمد رهسپار، پناهجوی ایرانی ساکن شهر ورتسبورگ آلمان، شاهد شکل&zwnj;گیری موجی از اعتراض&zwnj;های پناهجویانی بودیم که همگی در شرایط سخت، طاقت&zwnj;فرسا و غیر انسانی زندگی پناهندگی به&zwnj;سر می&zwnj;برند.&raquo;</p> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20120713_Hoghooghbashr_Interview_AshkanKhorasani_Behnam_D.mp3"><img src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" alt="" /></a></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این بخش نخست از <strong><a href="http://asylaub.wordpress.com/tag/%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C/">متن بیانیه</a></strong> پناهجویان ایرانی در کمپ &laquo;آئوب&raquo; در جنوب آلمان است که از هفته&zwnj; پیش در اعتراض به وضعیت پناهندگی و بلاتکلیفی خود با برپایی چادر و خودداری از دریافت بسته&zwnj;های غذایی دست به اعتراض زده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اشکان خراسانی یکی از پناهجویان ایرانی&zwnj; این کمپ است که پس از ۲۲ ماه، هنوز پاسخی از اداره&zwnj; مهاجرت آلمان دریافت نکرده و بنا دارد از روز دوشنبه&zwnj; هفته پیش رو در اعتراض به وضعیت خود به همراه سایر معترضان حاضر در کمپ دست به اعتصاب غذا بزند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در گفت&zwnj;وگوی کوتاهی که با اشکان خراسانی داشتیم، نخست از او خواستیم به عمده&zwnj;ترین خواست&zwnj;ها و مطالباتی که برای آن دست به اعتراض زده&zwnj;اند اشاره کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>اشکان خراسانی:</b> یکی از مطالبات اصلی ما، برداشتن امکان &laquo;دیپورت&raquo; یا برگشت اجباری به برخی از کشورها مانند افغانستان، عراق &nbsp;یا کشورهای آفریقایی&zwnj; است. من فکر می&zwnj;کنم این حق ذاتی هر پناهجو یا هر انسان است که هرجا مایل است زندگی کند. این حق در اسناد حقوق بشری مانند اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز آمده است و دولت&zwnj;ها باید به آن احترام بگذارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">دومین مطالبه&zwnj; ما، برداشتن محدوده&zwnj; ۴۰ کیلومتری&zwnj; برای زندگی و تردد پناهجویان است. براساس قانون، هر پناهجو باید تنها در یک محدوده جغرافیایی مشخص زندگی کند و اگر از این محدوده خارج شود، یا جریمه نقدی خواهد شد یا به زندان می&zwnj;افتد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما در کشوری زندگی می&zwnj;کنیم که عضو اتحادیه اروپا است و عهدنامه&zwnj; &laquo;شینگن&raquo; را امضا کرده است. بنابراین در حالی که بسیاری از مرزهای بین&zwnj;المللی را به رسمیت نمی&zwnj;شناسد، چنین محدودیت&zwnj;هایی را درون مرزهای خودش مقرر کرده است. به نظر ما، این گونه برخورد &quot;مجرمانه&quot; با پناهجویان هیچ توجیه قانونی ندارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img width="253" height="190" align="left" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/weblog.jpg" alt="" />در خواست دیگر ما، برچیده شدن کمپ&zwnj;های پناهجویی با شرایط کنونی است. در این کمپ&zwnj;&zwnj;ها، در هر ۲۰ متر یا ۲۵متر، پنج یا شش پناهجو زندگی می&zwnj;کنند. این پناهجویان هیچ فضای خصوصی مشخصی برای خودشان ندارند و به واقع با کمبود فضا مواجه&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">کوتاه&zwnj;تر شدن زمان بررسی پرونده&zwnj;ها، خواسته دیگر ما است. در بسیاری از کشورهای اروپایی، یک &laquo;سقف زمانی&raquo; مشخص برای رسیدگی به پرونده&zwnj;ها در نظر گرفته شده است، اما متأسفانه در آلمان چنین تمهیدی وجود ندارد و هیچ پناهجویی نمی&zwnj;داند تا کی باید صبر کند تا &laquo;جواب رسمی&raquo; درخواستش بیاید. ما خواهان این هستیم که یک سقف زمانی مشخص شش ماهه، هفت&zwnj; ماهه، یکساله برای رسیدگی به درخواست&zwnj;های پناهندگی مقرر شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">برداشتن بسته&zwnj;های غذایی خشک نیز خواسته دیگر ما است.&nbsp;در بعضی از ایالت&zwnj;های آلمان مانند ایالت &laquo;بایرن&raquo;، به &zwnj;جای پرداخت مبلغی برای تهیه غذا، به پناهجویان بسته غذایی خشک و یکسان داده می&zwnj;شود. ما فکر می&zwnj;کنیم این حق طبیعی هر انسانی&zwnj; است که خودش انتخاب کند که چه غذایی می&zwnj;خواهد بخورد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">اشکان خراسانی: در بعضی از ایالت&zwnj;های آلمان مانند ایالت &laquo;بایرن&raquo;، به &zwnj;جای پرداخت مبلغی برای تهیه غذا، به پناهجویان بسته غذایی خشک و یکسان داده می&zwnj;شود. ما فکر می&zwnj;کنیم این حق طبیعی هر انسانی&zwnj; است که خودش انتخاب کند که چه غذایی می&zwnj;خواهد بخورد.</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مطالبه&zwnj; بعدی ما، داشتن اجازه کار است. مطابق قانون، هر پناهجو در آلمان، پس از یک سال می&zwnj;تواند کار کند. هرچند در عمل کمتر فرصت کاری برای پناهجویان فراهم می&zwnj;شود، اما وجود همین محدودیت یکساله، در برخی از موارد مشکل&zwnj;زا است. ما خواهان این هستیم که هر پناهجو از بدو ورودش به آلمان، &laquo;اجازه کار&raquo; داشته باشد. به نظر ما، هر انسانی این قابلیت ذاتی را دارد که با اتکا به توانایی&zwnj;های خودش، معاش خود را تأمین کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مطالبه&zwnj; بعدی &zwnj;ما، برخورداری از امکان فراگیری زبان آلمانی&zwnj; است و نه اجباری بودن کلاس&zwnj;ها. روشن است برقراری ارتباط بین فرد و جامعه&zwnj;ای که در آن زندگی می&zwnj;کند، مستلزم دانش زبان است. تا وقتی ما این دانش را نداریم، &laquo;ایزوله&raquo; و به&zwnj;دور از جامعه باقی خواهیم ماند. آخرین خواسته ما نیز فراهم آمدن امکان &laquo;انتخاب محل زندگی&raquo; ا&zwnj;ست. در حال حاضر، هیچ پناهجویی اجازه ندارد محل زندگی خود را خودش انتخاب کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>ممکن است از دامنه&zwnj; این حرکت اعتراضی بگویید و اشاره کنید در کدامیک از کمپ&zwnj;ها و شهرهای آلمان این اعتراض&zwnj;ها در جریان است و آیا غیر از پناهجویان ایرانی&zwnj;، سایر پناهجویان نیز در این اعتراض&zwnj;ها مشارکت و همراهی داشته&zwnj;اند؟ </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">حدود چهارماه پیش، در شهر ورتسبوگ مجموعه اعتراض&zwnj;هایی توسط چند پناهجوی ایرانی به همین شکل، یعنی بیرون آمدن از کمپ&zwnj;ها و خوابیدن در چادرها صورت گرفت. بعد از حدود۱۱۰، ۱۲۰ روز مقاومت و پیگیری&zwnj;های مستمر، این امید در دل خیلی از پناهجوها زنده شد که خودشان می&zwnj;توانند برای خودشان کاری انجام دهند. به همین دلیل، کمپ&zwnj;های دیگری مانند کمپ آب در نزدیکی شهر ورتسبورگ، شهر بامبرگ، رگنزبورگ در ایالت بایرن، شهر دوسلدورف و اوسنابروکه به این حرکت پیوستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">خوشبختانه با تلاش&zwnj;هایی که صورت گرفت، این حرکت&zwnj;های اعتراضی توانست &quot;فراملی&quot;، پیگیری شود. برای مثال، در چادر آئوب بچه&zwnj;های پناهجوی افغان، عراقی و ایرانی باهم دارند کار می&zwnj;کنند. حتی در دوسلدروف، پناهجوهای آفریقایی نیز به جمع بچه&zwnj;ها ایرانی&zwnj; و افغانی پیوسته&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>تاکنون چه واکنشی از سوی مقامات آلمانی یا مسئولان اداره مهاجرت منطقه داشتید؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">پس از اعتراض&zwnj;های طولانی در شهر ورتسبورگ که مدتی طولانی ادامه داشت. بسیاری از مقام&zwnj;های مسئول در امور پناهندگی به شهر ورتسبورگ آمدند و پاسخ&zwnj;های مختلف و گاه متناقضی به درخواست&zwnj;های پناهجویان دادند، اما پس از مشارکت و همراهی بقیه شهرها و گسترده&zwnj;تر شدن این آکسیون، هیچ فرد مسئولی تا الان هیچ پاسخی به مطالبات ما و سایر پناهجویان نداشته است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آیا گروه&zwnj;های حقوق بشری غیر دولتی آلمانی یا ایرانیان فعال در زمینه حقوق پناهندگان حمایتی از حرکت شما کرده&zwnj;اند؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در اولین روزهای اعتراض، حمایت&zwnj;های خیلی زیادی از گروه&zwnj;هایی که در زمینه حقوق پناهندگان فعال هستند دریافت کردیم؛ چه همبستگی&zwnj;های فکری- عملی و چه کمک&zwnj;های مالی. &nbsp;به طور مشخصمن می&zwnj;توانم از &laquo;صدای پناهندگان&raquo; و نیز تشکیلات &laquo;کاروان&raquo;، نام ببرم که کمک&zwnj;های خیلی زیادی به ما کردند. از میان گروه&zwnj;های ایرانی نیز می&zwnj;توانم به &laquo;کانون پناهندگان سیاسی در برلین&raquo; اشاره کنم. گستره&zwnj; این حمایت&zwnj;ها به اندازه&zwnj;ای است که می&zwnj;توانیم برای احداث بقیه چادرهای در شهرهای دیگر هم روی کمک آنها حساب کنیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p><strong>&nbsp;در همین زمینه:</strong></p> <p><a href="http://radiozamaneh.com/node/16934">موج اعتراضات پناهجويان ايرانی در جنوب آلمان</a></p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/15/17006#comments اشکان خراسانی بهنام دارایی‌زاده حقوق پناهندگان پناهندگان آلمان حقوق انسانی ما Sun, 15 Jul 2012 14:45:20 +0000 behnam 17006 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/11/16831 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/11/16831" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> در گفت‌وگو با شادی صدر، حقوقدان و مدیر &quot;سازمان عدالت برای ایران&quot; </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="436" height="303" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/1188.jpg?1342461475" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده - برخوردهای تبعیض&zwnj;آمیز با مهاجران افغان در ایران امر تازه&zwnj;ای نیست. سال&zwnj;هاست که در لایه&zwnj;های مختلفی از جامعه&zwnj;، آشکار و نهان، افغان&zwnj;ها تحت ظلم قرارگرفته&zwnj;اند، حقوق انسانی&zwnj;شان پایمال شده و به سبب ملیت&zwnj;شان تحقیر می&zwnj;شوند.</p> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">واژه&zwnj; &quot;افغانی&quot; حتی گاهی وقت&zwnj;ها در میان مردم به عنوان فحش و ناسزا به&zwnj;کار می&zwnj;رود. در این میان آنچه جدید به &zwnj;نظر می&zwnj;رسد، برخوردهای سازمان&zwnj;یافته و برنامه&zwnj;ریزی شده&zwnj; مقام&zwnj;های دولتی در ایجاد محدودیت&zwnj;های جدی برای زندگی، کار و تحصیل افغان&zwnj;ها در ایران است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">پرسشی که مطرح می&zwnj;شود این است: این محدودیت&zwnj;های دولتی تا چه اندازه قانونی و حقوقی است؟ به بیان دیگر، صرف نظر از پیامدهای اجتماعی و غیر قابل پذیرش این برخوردهای تبعیض&zwnj;آمیز، این سلسه اقدام&zwnj;ها تا چه میزان - دست کم در چهارچوب رژیم حقوقی داخلی - توجیه&zwnj;پذیر و مشروع است؟ این پرسش&zwnj; را با شادی صدر، حقوقدان و مدیر &quot;سازمان عدالت برای ایران&quot; که به تازگی گزارشی نیز در زمینه نقض حقوق افغان&zwnj;های مهاجر در ایران منتشر کرده است، در میان گذاشته&zwnj;ایم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;<b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>به نظر شما، به&zwnj;کارگیری تدابیر محدودکننده&zwnj;ای که به&zwnj;تازگی از سوی مقام&zwnj;های دولتی در قبال مهاجران افغان&zwnj; در ایران اعمال می&zwnj;شود می&zwnj;تواند دست کم در چهارچوب رژیم حقوقی داخلی توجیه حقوقی داشته باشد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شادی صدر:</b> برای اینکه بتوانیم به این قضاوت برسیم که آیا دولت ایران اساساً حق چنین برخوردهایی را با افغان&zwnj;های مهاجر در کشور دارد یا خیر، باید ابتدا تصویر روشن و درستی از تعهدات دولت ایران در مقابل افغان&zwnj;ها و همینطور وضعیت حقوقی و قانونی&zwnj; آنها در ایران داشته باشیم و این دقیقاً همان مسئله&zwnj;ای است که بر ابهام و سردرگمی ما می&zwnj;افزاید.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL" class="rtecenter"><img src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/blogestan_shadi_sadr_834047189_0.jpg" width="200" height="213" alt="" /></div> <div dir="RTL">شادی صدر: واقعیت این است که دولت ایران حاضر نیست افغان&zwnj;هایی را که در ایران زندگی و کار می&zwnj;کنند به عنوان &quot;پناهنده&quot; بپذیرد و قبول کند که آنها از &quot;حقوق پناهندگی&quot; برخوردارند. &quot;کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان&quot; نیز برخورد کاملاً دوگانه&zwnj;ای در مورد مهاجران افغان در ایران دارد.</div> </blockquote> <div dir="RTL">واقعیت این است که دولت ایران حاضر نیست افغان&zwnj;هایی را که در ایران زندگی و کار می&zwnj;کنند به عنوان &quot;پناهنده&quot; بپذیرد و قبول کند که آنها از &quot;حقوق پناهندگی&quot; برخوردارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&quot;کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان&quot; نیز برخورد کاملاً دوگانه&zwnj;ای در مورد مهاجران افغان در ایران دارد. از یک سو، یک و نیم میلیون نفر از اتباع افغانستان را به عنوان &quot;پناهنده&quot; در آمارهای رسمی خود اعلام می&zwnj;کند و از سوی دیگر، حاضر نیست به دولت ایران فشار بیاورد که &quot;حقوق و تسهیلات پناهندگی&quot; را برای این یک و نیم میلیون نفر به رسمیت بشناسد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">دولت ایران، عضو کنوانسیون مربوط به حقوق پناهندگان است. بنابراین از نظر موازین حقوق بین&zwnj;الملل، موظف به اجرای مفاد و حقوق در نظر گرفته شده در این کنوانسیون است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در این کنوانسیون، &quot;پناهنده&quot; تعریف مشخص و روشنی دارد و از حقوق معینی نیز برخوردار است؛ از جمله حق اقامت، حق برخورداری از امکانات اولیه&zwnj; زندگی، دسترسی به آموزش، بهداشت، خدمات درمانی و سایر حقوق شهروندی. در تمام این موارد، باید گفت که متاسفانه مهاجران افغان در ایران، در یک وضعیت بی&zwnj;حقوقی به سر می&zwnj;برند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>دولت ایران اما می&zwnj;گوید تدابیر به قول شما محدودکننده تنها در قبال مهاجرانی است که به نوعی &laquo;غیر قانونی&raquo; قلمداد می&zwnj;شوند. اساساً آیا معیار مشخصی در چهارچوب قوانین ایران به&zwnj;منظور تفکیک &laquo;مهاجر قانونی&raquo; از &laquo;مهاجر غیر قانونی&raquo; وجود دارد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">متأسفانه ما تعریفی دقیق یا مجموعه قوانینی روشن در مورد مهاجرت در ایران نداریم. آن&zwnj;چه داریم، در واقع مشتی آئین&zwnj;نامه، دستورالعمل و بخشنامه&zwnj;های پرشمار و مکرر است که به طور مشخص هم در این ده سال اخیر صادر شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">دفترچه&zwnj; اقامت اتباع افغانی، تنها برای یک استان صادر می&zwnj;شود و وقتی اقامت در آن استان غیرقانونی اعلام می&zwnj;شود، این به این معنا است که آن فرد مهاجر که تا دیروز &quot;مهاجر قانونی&quot; محسوب می&zwnj;شده به یک&zwnj;باره تبدیل به &quot;مهاجر غیر قانونی&quot; می&zwnj;شود که یا باید به زندگی مخفی روی بیاورد، یا به کشورش بازگردد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">در مواردی بسیار، این بخشنامه&zwnj;ها همدیگر را نقض می&zwnj;کنند یا مبهم هستند. واقعیت امر این است که این کلاف سردرگمی حقوقی- قانونی، هیچ تعریف روشن و مشخصی از &laquo;مهاجر&raquo; ارائه نمی&zwnj;دهد که بر پایه آن بخواهیم از حقوق مهاجران قانونی یا غیر قانونی صحبت کنیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از سویی دیگر، بر پایه همین ضوابط متعدد و گوناگون، اختیارات گسترده&zwnj;ای به مقامات دولتی داده شده که خود اسباب بروز مشکلات و نقض حقوق به دست آمده است. برای نمونه، دولت می&zwnj;تواند هر لحظه&zwnj;ای که اراده کند، افرادی را که از وضعیت &quot;قانونی&quot; برخوردارند، دفترچه&zwnj; اقامت دارند و به عنوان کارگر مهاجر مشغول به کار هستند تبدیل به &quot;مهاجر غیر قانونی&quot; کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">یک مثال می&zwnj;زنم: همانطور که می&zwnj;دانیم، اخیراً مقامات استانداری مازندران اعلام کردند که اقامت اتباع افغان در این استان ممنوع است. اما این ممنوعیت، شامل تمامی مهاجران افغان در این استان می&zwnj;شود، چه مهاجران قانونی باشند و چه غیر قانونی.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">معنای این ممنوعیت اما این نیست که مهاجران قانونی افغان، از این پس تنها در استان مازندران نمی&zwnj;توانند اقامت کنند و می&zwnj;توانند به سایر استان&zwnj;ها بروند. چراکه دفترچه&zwnj; اقامت اتباع افغانی، تنها برای یک استان صادر می&zwnj;شود و وقتی اقامت در آن استان &quot;غیرقانونی&quot; اعلام می&zwnj;شود، این به این معنا است که آن فرد مهاجر که تا دیروز &quot;مهاجر قانونی&quot; محسوب می&zwnj;شده به یک&zwnj;باره تبدیل به &quot;مهاجر غیر قانونی&quot; می&zwnj;شود که یا باید به زندگی مخفی روی بیاورد، یا به کشورش بازگردد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این اتفاق دقیقاً در سال ۱۳۸۷ در مورد مهاجران افغانی که در استان خوزستان اقامت داشتند، افتاد. در آن هنگام، استان خوزستان به یک&zwnj;باره تبدیل شد به منطقه&zwnj; &quot;افغان ممنوع&quot;. در پی این تصمیم، حدود پنج&zwnj;هزار مهاجر افغانی که برای سال&zwnj;ها در این استان زندگی و کار می&zwnj;کردند و برای خودشان خانه و زندگی و.. داشتند، یک مرتبه تبدیل شدند به &quot;مهاجران غیر قانونی&quot;.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>به باور بسیاری از تحلیل&zwnj;گران، به&zwnj;کارگیری چنین تدابیری تا اندازه&zwnj;&zwnj;ای زیاد بیگانه&zwnj;ستیزانه و حتی نژادپرستانه است. سئوال مشخص من این است که آیا در چهارچوب رژیم کیفری ایران، اساساً برخوردهای نژادپرستانه مجازاتی دارد؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">ما در مجموعه قوانین ایران، هیچ جرمی تحت عنوان &quot;جرم نژادپرستانه&quot; نداریم. در واقع برخورد قضایی-حقوقی با رفتارهای نژادپرستانه یا بیگانه&zwnj;ستیزانه در ایران پیش&zwnj;بینی نشده است و&nbsp; دولت در این زمینه ساکت است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL" class="rtecenter"><img src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/n_7.jpg" width="200" height="149" alt="" /></div> <div dir="RTL">ما در مجموعه قوانین ایران، هیچ جرمی تحت عنوان &quot;جرم نژادپرستانه&quot; نداریم. در واقع برخورد قضایی-حقوقی با رفتارهای نژادپرستانه یا بیگانه&zwnj;ستیزانه در ایران پیش&zwnj;بینی نشده است. دولت در این زمینه ساکت است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">طبیعتاً وقتی چنین جرمی تعریف نشده باشد، مجازاتی نیز برای آن در نظر نگرفته&zwnj;اند. بالاتر از آن، وقتی سیاست دولت ایران را &ndash; دست کم در بیست سال گذشته- مرور می&zwnj;کنیم، به&zwnj;طور روشن در می&zwnj;یابیم که خود دولت، عامل اصلی اشاعه رفتارهای افغان&zwnj;ستیزی در ایران است. می&zwnj;توان گفت گرایش&zwnj;های نژادپرستانه&zwnj;ای که در فرهنگ ما وجود دارد، به طور مدام از سوی دولت در قبال افغان&zwnj;ها تقویت و بازتولید شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آیا ممکن است نمونه&zwnj;ای از این سیاست&zwnj;های افغان&zwnj;ستیزی که از سوی دولت ایران پیگیری می&zwnj;شود بیاورید؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بازتولید فرهنگ ضد افغان در جامعه ما از سوی دولت، شکل&zwnj;های مختلفی داشته است؛ از نقل اخبار مغرضانه و نژادپرستانه در رسانه&zwnj;های دولتی بگیرید تا ابلاغ تصمیم&zwnj;ها و دستور&zwnj;های محدودکننده مانند ممنوع کردن ورود افغان&zwnj;ها به پارک&zwnj;ها، معرفی مناطق موسوم به &quot;افغان ممنوع&quot; یا موظف کردن شهروندان به درخواست ارائه کارت شناسایی از مهاجران.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نظر من به طور کلی این است که دولت و قوانین، تأثیر بسیار به&zwnj;سزایی در ساختن فرهنگ یا تغییر فرهنگ حاکم دارند. به خاطر همین است که ما اصلاً نمی&zwnj;توانیم نقش دولت ایران و سیاست&zwnj;هایش را در بازتولید فرهنگ نژادپرستانه و افغان&zwnj;ستیزی در کشور نادیده بگیریم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">خود دولت، مرتکب اصلی اشاعه رفتارهای نژادپرستی و بیگانه&zwnj;هراسی در قبال افغان&zwnj;های مهاجر در ایران است. به باور من، اگر چنین جرمی در رژیم حقوقی ایران وجود می&zwnj;داشت، مقامات دولتی ایران را می&zwnj;بایست به عنوان متهم اصلی معرفی کرد.&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><strong>در همین زمینه:</strong></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/13649">موقعیت بحرانی مهاجران افغان در ایران</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/15276">محکوم به حاشیه&zwnj;نشینی</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/12919">مشکلات شهروندان افغان در ایران</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/12953">معاش، تحصیل و سکونت مهاجران افغان در ایران</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/16019">کودکان بی&zwnj;شناسنامه و بی&zwnj;حقوق</a></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/11/16831#comments بهنام دارایی‌زاده سازمان عدالت برای ایران شادی صدر مهاجران افغان در ایران حقوق انسانی ما Wed, 11 Jul 2012 21:57:24 +0000 16831 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/08/16761 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/08/16761" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="364" height="239" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/705716_orig.jpg?1342207867" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده - چرا این<span dir="LTR">&zwnj;</span>همه عکس از مراسم اعدام داریم؟ چرا برخی از این عکس&zwnj;ها اینقدر خوب و دقیق عکاسی شده&zwnj;اند و حتی واجد جنبه&zwnj;های &quot;زیباشناختی&quot; و &quot;هنری&quot; نیز هستند؟ آیا این امر، تنها به این برمی&zwnj;گردد که شمار قابل ملاحظه&zwnj;ای از اعدام&zwnj;ها در ایران، در &quot;ملاعام&quot; صورت می&zwnj;گیرند؟</p> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به تازگی خبرگزاری فارس، <a href="http://farsnews.com/imgrep.php?nn=13910408000235"><strong>مجموعه&zwnj; عکس&zwnj;هایی</strong></a> از مراسم اعدام را &zwnj;&zwnj;به&zwnj; مانند&zwnj; برخی از ژورنال&zwnj;های عکاسی یا سایت&zwnj;های فاین آرت (<a href="https://www.google.com/search?num=10&amp;hl=en&amp;site=imghp&amp;tbm=isch&amp;source=hp&amp;q=fine+art+photography&amp;oq=fine+art&amp;gs_l=img.1.0.0l10.4208.6695.0.8927.8.6.0.2.2.0.195.791.1j5.6.0...0.0.YarFk3ieEI8&amp;biw=1745&amp;bih=860&amp;sei=hUHzT6T5H6uP4gTXzLWBCg"><strong><span dir="LTR">fine art</span></strong></a>)، &quot;سیاه-سفید&quot; و با فیلتر منتشر کرده&zwnj; است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ایران، نه فقط بالاترین سرانه اعدام را (در نسبت با جمعیت آن) در کل جهان دارد، بلکه بیشترین عکس یا ثبت گزارش تصویری از مراسم اعدام نیز متعلق به این کشور است. در طول یک دهه اخیر، به اندازه&zwnj;ای عکس، تصویر و خبر از مراسم اعدام در ایران منتشر شده است که دیدن آنها، آرام آرام دارد تبدیل به امری عادی و روزمره در زندگی جمعی ما ایرانیان می&zwnj;شود. درست به مانند نمایش مکرر عکس&zwnj;ها و تصاویر شهدای جنگ که نقاشی بدن&zwnj;های مثله شده&zwnj; آنها روی دیوار&zwnj;های بزرگ شهر، دیگر حس خاصی را در شهروندان برنمی&zwnj;انگیزد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><a href="http://duihua.org/wp/?page_id=3874"><strong>برآورد می&zwnj;شود</strong></a> که سالانه چهارهزار نفر در چین - یعنی دست کم ده برابر ایران - در این کشور اعدام می&zwnj;شوند، اما یک دهم ایران نیز عکس و تصویر از مراسم اعدام در چین وجود ندارد. این سخن قابل دفاع است که بسیاری از اعدام&zwnj;ها در چین، مخفیانه صورت می&zwnj;گیرد و گزارش رسمی و مستندی از آنها در دسترس نیست. در ایران اما دست کم بخشی از اعدام&zwnj;ها، بنا به ملاحظات حکومتی یا توصیه&zwnj;های مذهبی، در &quot;ملاء عام&quot; صورت می&zwnj;گیرند و همین امر نیز موجب شده است تا تصاویر پرشماری از اعدام در ایران داشته باشیم؛ اما آیا همه ماجرا همین است؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در برخی از کشورهای اسلامی، مانند عربستان یا یمن نیز بنا به ملاحظات مذهبی، بخشی از احکام اعدام&zwnj; در &quot;ملاءعام&quot; اجرا می&zwnj;شود، اما به هیچ وجه این همه عکس و تصویر از مراسم اعدام به&zwnj;مانند ایران در دسترس نیست. از سویی دیگر، به&zwnj;نظر می&zwnj;رسد بیشتر عکس&zwnj;ها یا ویدئوهایی که از مراسم اعدام در کشورهای اسلامی منتشر می&zwnj;شود به سبب مخفیانه بودن یا تصویربرداری از فاصله&zwnj;های دور کیفیت خوب و مناسبی ندارند. در مقابل، برخی از عکس&zwnj;ها و ویدئو&zwnj;های اعدام در ایران، آنقدر با کیفیت و دقیق هستند که حتی گاهی از شبکه&zwnj;های تلویزیونی استانی یا&zwnj; سراسری نیز پخش می&zwnj;شوند.&nbsp;</div> <div dir="RTL" class="rteright">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL" class="rteright"><img width="200" height="145" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/12.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL" class="rteright">&nbsp;در طول این سال&zwnj;ها، نه فقط روز به روز بر شمار اعدام&zwnj;هایی که در ملاءعام اجرا می&zwnj;شود افزوده شده، بلکه به نظر می&zwnj;&zwnj;رسد شمار تماشاچیان اینگونه مراسم نیز از گروه&zwnj;های چند صد نفره، به جمع&zwnj;های چندهزار نفره، افزایش یافته&zwnj; است.</div> </blockquote> <div dir="RTL">به نظر می&zwnj;رسد انتشار گسترده، مناسب و با کیفیت عکس&zwnj;ها و تصاویر اعدام در ایران، در کنار فراخواندن مردم به تماشای زنده این مراسم در محله&zwnj;ها و مراکز شهرها با نصب بنر&zwnj;ها و اعلان&zwnj;های تبلیغاتی (<a href="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/208874_2912146782693_356984663_n.jpg"><strong>برای نمونه</strong></a>)،&nbsp;نشان از سیاستی خاص و مشخص دارد: جمهوری اسلامی می&zwnj;خواهد &quot;اعدام&quot; را امری عادی، طبیعی، منطقی و نه حتی ناگزیر جلوه دهد؛ امری که اجرای آن، &quot;باید&quot; عین اجرای عدالت تلقی شود و از آن گریزی نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">واقعیت این است که اگر حرکتی در سطح جامعه زیاد تکرار شود، پس از مدتی نیز کمتر به &quot;چالش&quot; گرفته می&zwnj;شود. در نهایت هم ممکن است به این بیانجامد که مردم آن را &quot;طبیعی&quot; و &quot;عادی&quot; قلمداد کنند و درباره چرایی&zwnj;اش کمتر صحبتی &zwnj;کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">باید اذعان کرد جمهوری اسلامی، در پیگیری این سیاست&zwnj;های &quot;عادی&zwnj;سازی&quot; که به منظور نهادینه کردن، بازتولید و نمایش هنجارهای ایدئولوژیک صورت می&zwnj;گیرد، به نسبت موفق عمل کرده&zwnj; است. قانون حجاب اجباری در ایران، نمونه مشخص چنین وضعیتی است؛ ممکن است شماری از مردم به طور فردی تنش&zwnj;هایی با حاکمیت داشته باشند، اما به نظر می&zwnj;رسد که از سر تکرار، این هنجار حکومتی را به نوعی پذیرفته&zwnj;اند و وقتی نسل پس از انقلاب برای نخستین بار در محیطی خارج از کشور قرار می&zwnj;گیرند، این &quot;بی&zwnj;حجابی&quot; است که برایش به&zwnj;نوعی &quot;غریب&quot; و &quot;غیرطبیعی&quot; به نظر می&zwnj;رسد.[۱]</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">خطر و دل&zwnj;نگرانی اصلی اینجاست که اعدام و اجرای آن در ملاء عام، آنقدر تکرار و عادی شود که دیگر واکنش و اعتراض خاصی را برنیانگیزد. در طول این سال&zwnj;ها، نه فقط روز به روز بر شمار اعدام&zwnj;هایی که در ملاءعام اجرا شده&zwnj; افزوده شده است، بلکه به نظر می&zwnj;&zwnj;رسد شمار تماشاچیان اینگونه مراسم نیز از گروه&zwnj;های چند صد نفره، به جمع&zwnj;های چندهزار نفره، افزایش یافته&zwnj; است. (برای نمونه <a href="http://radiozamaneh.com/news/iran/2012/07/01/16478"><strong>به این مورد اخیر</strong></a> نگاه کنید.)</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>جلادان خوش&zwnj;تیپ</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ظاهر امر این است که &quot;سیاست عادی&zwnj;سازی اعدام&quot;، تنها بر پایه تکرار یا انتشار عکس&zwnj;ها و تصاویر اعدام در رسانه&zwnj;ها یا انجام مصاحبه&zwnj;های تلویزیونی با تماشاچیان راضی از اجرای نمایش، تمرکز نیافته است. مسئولان قضایی جمهوری اسلامی سعی کرده&zwnj;اند به منظور عادی&zwnj;سازی و طبیعی جلوه دادن مجازات مرگ، مراسم اعدام را به&zwnj;گونه&zwnj;ای سامان دهند که تماشاچیان، قرابت و همسویی بیشتری با عوامل اجرای حکم داشته باشند. در نمونه&zwnj;های مختلفی که تصاویر آن نیز در رسانه&zwnj;ها منتشر شده است، (<a href="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/163749_504_1.jpg"><strong>برای نمونه</strong></a>)&nbsp;عوامل اجرای حکم، روز به روز به لحاظ ظاهری بیشتر&nbsp; به مردم عادی شباهت بیشتری پیدا می&zwnj;کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در ایران، ماموران اجرای احکام، یا کارمند و وابسته دادسراها و سازمان&zwnj; زندان&zwnj;ها هستند یا سربازان وظیفه&zwnj;ای که در این مراکز خدمت می&zwnj;کنند. به هر صورت، انتظار می&zwnj;رود &quot;مامور رسمی جمهوری اسلامی&quot;، آن هم به هنگام اجرای چنین ماموریتی که توسط ده&zwnj;ها دوربین ثبت می&zwnj;شود، هنجارهای ظاهری جمهوری اسلامی را رعایت کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL" class="rteright"><img width="200" height="155" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/815750_orig.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL" class="rteright">&nbsp;آیا مسئله غیر از این است که مقامات جمهوری اسلامی می&zwnj;خواهند اعدام و اجرای آن را در ملاعام، امری &quot;عادی&quot; و &quot;طبیعی&quot; معرفی کنند که هر فرد معمولی با پوششی آشنا و مرسوم نیز می&zwnj;تواند انجامش دهد؟</div> </blockquote> <div dir="RTL">شلوارجین سنگ&zwnj;شور شده، کفش کتونی یا ژاکت آستین کوتاه،<a href="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/815742_orig.jpg">(<strong>در این نمونه</strong></a>)، مسلماً پوشش مطلوب جمهوری اسلامی نیست. حالا پرسشی که مطرح می&zwnj;شود این است: آیا چنین امری اتفاقی است؟ اگر اتفاقی است، چرا پس هیچ نمونه دیگری از سال&zwnj;های پیش در دسترس نیست؟ چرا به هنگام اجرای سایر احکام قضایی، ماموران اجرا، چنین پوشش متفاوتی با ارزش&zwnj;های حاکم ندارند؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">واقعیت این است که هنوز در خیلی از شهرهای کوچک و مذهبی ایران، اگر مرد جوانی با همین پوشش در خیابان ظاهر شود ممکن است نگاه&zwnj;های&zwnj; عموم بر او سنگین باشد. حال چطور شده است که مامور رسمی جمهوری اسلامی که قاعدتاً وابسته و کارمند دستگاه مهمی نظیر دادسرا است با شلوار جین سنگ&zwnj;شور و کفش اسپرت به مراسم اعدام می&zwnj;رود؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آیا مسئله غیر از این است که مقامات جمهوری اسلامی می&zwnj;خواهند اعدام و اجرای آن را در ملاء عام، امری &quot;عادی&quot; و &quot;طبیعی&quot; جلوه دهند که هر فرد معمولی با پوششی آشنا و مرسوم نیز می&zwnj;تواند انجامش دهد؟ وقتی رویدادی عادی، طبیعی و منطقی جلوه داده شود روشن است که مبارزه با آن نیز دشوار خواهد شد؛ به&zwnj;ویژه اگر به طور منسجم و برنامه&zwnj;ریزی شده تکرار شود و مشارکت عینی شهروندان را نیز بطلبد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اعدام سالانه بیش از چهارهزار نفر در چین، بیشتر یک &quot;آمار قضایی&quot; است، اما اعدام ده&zwnj;ها نفر در کوچه و خیابان، در روز روشن، با فراخوان قبلی و تماشاچیانی پرشمار که اعتراضی هم از سوی آنها دیده نمی&zwnj;شود، نمی&zwnj;تواند تنها یک مسئله ساده حقوقی باشد، بلکه نشان&zwnj;دهنده یک بحران، دل&zwnj;نگرانی و بیماری اجتماعی است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>پانویس:<br /> </b><br /> ۱- برخورد&zwnj;های انتظامی یا حتی قضایی، با افرادی که در ماه رمضان در مکان&zwnj;های عمومی غذا خورده&zwnj;اند یا حتی سیگار کشیده&zwnj;اند، نمونه دیگر چنین وضعیتی است؛ آنقدر این محدودیت مذهبی در اثر تبلیغات و فشارهای حکومتی &quot;عادی&quot; شده است که آرام آرام پس از سه دهه، نه فقط شهروندان چنین محدودیتی را &quot;درونی&quot; کرده&zwnj;اند و به آن &quot;احترام&quot; می&zwnj;گذارند، بلکه کمتر هم از خود می&zwnj;پرسند چرا باید به مدت یک ماه، ابتدایی&zwnj;ترین حقشان که خوردن و آشامیدن است در فضاهای عمومی، به نوعی تضییع شود یا دستکم با اضراب و نگرانی همراه باشد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><strong>در همین زمینه:</strong></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/2222">تبیین جامعه&zwnj;شناسانه اعدام در ملاء عام</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/7112">تماشای نمایش مرگ</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/1396">حکومتی که مرگ می&zwnj;پراکند</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/02/17/1837">اعدام به مثابه امری غیر حقوقی</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/02/17/1837">لغو اعدام و نظر اکثریت</a></div> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/08/16761#comments اعدام در ملاعام بهنام دارایی‌زاده رژیم کیفری ایران مجازات اعدام مراسم اعدام حقوق انسانی ما Sat, 07 Jul 2012 23:15:51 +0000 behnam 16761 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/06/22/16053 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/06/22/16053" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> در گفت‌وگو با رویا غیاثی از دست‌اندرکاران کارزار &quot;ایران تریبونال&quot; </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="260" height="240" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/header1.jpg?1340642440" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده &ndash; روزهای ۱۸ تا ۲۲ ژوئن (۲۹خرداد تا دوم تیرماه) جمعی از خانواده&zwnj;های زندانیان سیاسی اعدام شده در دهه&zwnj; شصت و بخشی از جان به در بردگان آن دوران، در لندن گرد آمدند تا با طرح روایت&zwnj;ها، خاطرات، اسنادی که در دست است و شهادت&zwnj;های خود، مسئولان جمهوری اسلامی را در برابر هیئتی از حقوقدانان و وکلای بین&zwnj;المللی به پای میز محاکمه بکشانند.</p> <div dir="RTL">این دادگاه نمادین است و قرار نیست حکمی که در نهایت صادر می&zwnj;شود، جنبه&zwnj; &laquo;قضایی&raquo; یا &laquo;اجرایی&raquo; داشته باشد.</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">بنا بر آنچه در سایت برگزاری این کارزار حقوقی <a href="http://www.irantribunal.com/farsi.html">&quot;ایران تریبونال&quot;</a> آمده است، این محاکمه در کلیات خود از &quot;دادگاه راسل&quot;&nbsp; (<span dir="LTR">Russell Tribunal</span> <span dir="LTR">The</span>) پیروی می&zwnj;کند. دادگاهی که در دهه&zwnj; ۱۹۶۰، به منظور رسیدگی نمادین به جنایت&zwnj;های آمریکا در ویتنام، از سوی جمعی از روشنفکران تشکیل شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به منظور آشنایی با سازوکار دادگاه لندن یا &quot;ایران تریبونال&quot;، با رویا غیاثی* یکی از دست&zwnj;اندرکاران این کارزار گفت&zwnj;وگویی داشته&zwnj;ایم و در پرسش نخست از او پرسیده&zwnj;ایم: دادگاه راسل چه ویژگی&zwnj;هایی داشت که دست&zwnj;اندرکاران کارزار در شرایط فعلی، آن را به عنوان &laquo;الگوی کار&raquo; خود پذیرفته&zwnj;اند و تفاوتش با کارزار حقوقی کنونی چیست؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>رویا غیاثی:</b> به نظر می&zwnj;رسد تا زمانی که رژیم جمهوری اسلامی هنوز در مسند قدرت است، هیچ کشوری و هیچ دادگاه بین&zwnj;المللی حاضر نباشد مسئولان آن را به پای میز محاکمه بکشاند. به همین دلیل، دست ما برای ثبت و بررسی حقوقی مدارک از همه جا کوتاه بود. الگوی دادگاه راسل را هم از این جهت انتخاب کردیم که دادگاهی بود مردمی که توانسته بود اسناد و مدارک رویدادهایی که در ویتنام اتفاق افتاده بود را نشان دهد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بنابراین تا زمانی که این محدودیت&zwnj;ها وجود دارد، تنها راه بازمانده برای ما این است که به شیوه &quot;دادگاه راسل&quot; عمل کنیم. دادگاه راسل نتایج خوبی در پی داشت و با ارائه سند توانست جنایت&zwnj;های آمریکا را نشان دهد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما هم به همین شیوه، با ارائه اسناد و مدارک و بیان شهادت&zwnj;ها خواستیم نشان دهیم جمهوری اسلامی چه جنایت&zwnj;هایی بر ملت ایران، زندانیان سیاسی و خانواده&zwnj;های آنها روا داشته است. ما دلایلی و اسنادی داریم که به حقوقدانان و وکلای بین&zwnj;المللی ارائه می&zwnj;دهیم. آنها نیز این مدارک را ثبت و بررسی خواهند کرد و بر پایه&zwnj; همین مدارک، در نهایت کیفرخواست و حکمی مستند صادر خواهد شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تفاوت دادگاهی که الان در لندن در حال برگزاری است، با &quot;دادگاه راسل&quot;، این است که دادگاه لندن، دادگاه ستمدیدگان، خانواده&zwnj;های جانباختگان و کسانی است که از کشتار دسته&zwnj;جمعی&zwnj;&nbsp; سال&zwnj;های۱۳۶۰ جان سالم به در برده&zwnj;اند؛ ازجمله فعالان سیاسی&zwnj; که خوشبختانه توانسته&zwnj;اند آن دوران را پشت سر بگذرانند و امروز از دیده&zwnj;ها و شهادت&zwnj;های خود بگویند. این&zwnj; دست از افراد و قربانیان در این دادگاه نقش اصلی و مستقیم را دارند. در حالیکه دادگاه راسل، دادگاهی بود که روشنفکران دست به دست هم داده بودند و می&zwnj;خواستند با سند، پرده از جنایت بردارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL" class="rtecenter"><img src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/khavaran.jpg" width="200" height="170" alt="" /></div> <div dir="RTL" class="rteright">&nbsp;گورستان خاوران، در نزدیکی تهران که شمار نامشخصی از اعدامیان دهه شصت(مشخصاً تابستان ۱۳۶۷) در گورهایی دسته&zwnj;جمعی دفن شده&zwnj;اند.</div> </blockquote> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شما در اظهارات خود اشاره کردید که در این دادگاه، جمعی از وکلا و حقوقدان&zwnj;های بین&zwnj;المللی، به عنوان ناظر یا رسیدگی&zwnj;کننده حضور دارند. حضور این&zwnj; دسته از افراد تا چه اندازه می&zwnj;تواند دادگاه را از حالت &quot;نمادین&quot; خارج کند؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از نگاه من، این دادگاه تمامی شرایط یک دادگاه &quot;رسمی&quot; را دارد. تنها تفاوتی که می&zwnj;کند این است حکم صادره، جنبه &quot;اجرایی&quot; ندارند. یعنی دستگاه اجرایی وجود ندارد که این حکم&zwnj; مستند و حقوقی را اجرا کند. ما خواهان چنین شرایطی بودیم، ولی چنین امری برای ما مقدور نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آیا</b> <b>در این مرحله،</b> <b>دادگاه منتهی به صدور حکم خواهد شد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در حال حاضر، مرحله&zwnj; اول دادگاه در حال برگزاری است. به این ترتیب که تمامی شهادت&zwnj;ها دارد جمع می&zwnj;شود. از روی این شهادت&zwnj;ها و شکایت&zwnj;های طرح شده &laquo;دادخواهی&zwnj; حقوقی&raquo; صورت می&zwnj;گیرد. در مرحله&zwnj; دوم دادگاه که قرار است در هلند برگزار &zwnj;شود این اسناد به قاضی&zwnj;های بین&zwnj;المللی نشان داده خواهند شد و آنها بعد از بررسی تمامی این اسناد و شنیدن مجدد شهادت&zwnj; شاکیان، به قضاوت می&zwnj;نشینند و در نهایت هم حکم صادر خواهند کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در این مرحله از روی تمامی شواهد و اسناد موجود، کیفرخواستی تنظیم می&zwnj;شود. با این کیفرخواست مستند و حقوقی است که به دادگاه می&zwnj;رویم، ولی چنانکه گفتم، در نهایت، حکم صادره به این معنا نیست که به فرض سران جمهوری اسلامی فردا دستگیر شوند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آیا در جریان روزهایی که دادگاه</b> <b>داشت برگزار می&zwnj;شد، سند، اظهارنامه و عکس&zwnj;هایی بود که به تازگی ارائه شده باشند و تاکنون در سایر مراجع مشابه یا از سوی گروه&zwnj;های مختلف سیاسی یا در اینترنت منتشر نشده باشند؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">من شخصاً نمی&zwnj;توانم بگویم که آنچه در این دادگاه ارائه می&zwnj;شود، با آنچه تاکنون در سایر سایت&zwnj;ها و رسانه&zwnj;ها منتشر شده تفاوت داشته است. به باور من، آنچه تاکنون گفته شده، چهره و هویت منسجم و حقوقی نداشت، اما اکنون تمامی این موارد در قالب &quot;سند حقوقی&quot; ارائه می&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL" class="rtecenter"><img src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/london.jpg" width="200" height="170" alt="" /></div> <div dir="RTL">&nbsp;تفاوت دادگاهی که الان در لندن در حال برگزاری است، با &quot;دادگاه راسل&quot;، این است که دادگاه لندن، دادگاه ستمدیدگان، خانواده&zwnj;های جانباختگان و کسانی است که از کشتار دسته&zwnj;جمعی&zwnj; جان سالم به در برده&zwnj;اند.</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در این دادگاه، هر روز شاهدان می&zwnj;آیند و می&zwnj;نشینند جلوی دوربین و در برابر انظار عمومی شهادت می&zwnj;دهند. جهان دارد این شهادت&zwnj;ها را می&zwnj;بیند، روزنامه&zwnj;های مختلف و سایت&zwnj;های مختلف دارند آنها را بازتاب می&zwnj;دهند. اینگونه نیست که کسی در خفا چیزی گفته باشد. این اشخاص چهره و هویت مشخص دارند. آمده&zwnj;اند و اینجا نشسته&zwnj;اند و حرف&zwnj;ها و مشاهدات خود را می&zwnj;گویند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">وقتی شاهدان شروع به صحبت می&zwnj;کنند، تمامی کسانی که در سالن نشسته&zwnj;اند تحت تاثیر قرار می&zwnj;گیرند و به گریه می&zwnj;افتند. واقعاً صحنه&zwnj;های غیر قابل توصیفی است؛ وقتی آدم رنج را در چهره&zwnj; تک&zwnj;تک این شاهدان می&zwnj;بیند. به نظر من، این خود سندی بزرگ است. شاید کسی بتواند روی کاغذ دروغی بنویسد، ولی وقتی در اینجا در جلوی چنین جمعیتی نشسته است و می&zwnj;داند که تمام جهان چشم به او دوخته&zwnj;اند، دیگر این نمی&zwnj;تواند دروغ باشد، این سند یک جنایت است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">البته جدا از این شهادت&zwnj;ها، برخی از گزارش&zwnj;های پزشکی قانونی نیز وجود دارد. از جمله این&zwnj;که فرد &quot;با شلیک&zwnj; گلوله، ۹ گلوله در سینه&quot; کشته شده است. یا &nbsp;دست و پای فردی بسته بوده و پزشکی قانونی نوشته است که این فرد اعدام شده و... اسنادی از این دست نیز وجود دارند که اکنون همه جمع&zwnj;آوری می&zwnj;شوند و به دادگاه ارائه خواهند شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آیا فعالیت&zwnj;های کارزار به برگزاری همین دادگاه ختم می&zwnj;شود یا در قالبی دیگر در آینده نیز ادامه خواهد داشت؟ </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اولین هدف ما، برگزاری قسمت اول دادگاه بود که الان در حال برگزاری است. این هدفی بود که شاید خیلی&zwnj;ها گمان می&zwnj;کردند دست نیافتنی است. پس از این، مرحله&zwnj; دوم دادگاه در اکتبر و در لاهه برگزار خواهد شد. بعد از این مرحله است که می&zwnj;توانیم بگویی کار ما به پایان می&zwnj;رسد و باید منتظر صدور حکم نهایی باشیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>پانویس:</b></div> <div dir="RTL"><b>*</b>رویا غیاثی، خواهر &quot;کبری غیاثی&quot; است که در فروردین&zwnj;&zwnj;ماه سال ۱۳۶۱ در اصفهان دستگیر و در آذر همان سال نیز تیرباران شد. کبری غیاثی به هنگام اعدام، ۲۳ ساله بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;&nbsp;</div> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/06/22/16053#comments اعدام‌های دسته‌جمعی ایران تریبونال بهنام دارایی‌زاده حق دادرسی حقوق زندانیان دادگاه راسل دهه ۱۳۶۰ رویا غیاثی حقوق انسانی ما Fri, 22 Jun 2012 13:10:07 +0000 behnam 16053 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/khiyaban/2012/06/17/15822 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/khiyaban/2012/06/17/15822" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> در گفت‌وگو با حسین قاضیان، جامعه‌شناس </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="283" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/hosseineghazian.jpg?1340302823" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده - این روز&zwnj;ها در سومین سالگرد شکل&zwnj;گیری جنبش سبز و حرکت&zwnj;های اعتراضی پس از دهمین انتخابات ریاست جمهوری در ایران، در میان ایرانیان داخل و خارج از کشور و بیشتر هم در بین کاربران شبکه&zwnj;های اجتماعی، شاهد نوعی فضای سانتیمانتال و نوستالژیک هستیم.</p> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بسیاری از کسانی که دل در گرو جنبش سبز دارند، یا در آن حضور فعالی داشته&zwnj;اند، در این روز&zwnj;ها در فضایی احساسی که تا اندازه&zwnj;ای نیز توام با یاس و حسرت شده است، به مرور رویدادهای سه سال پیش ایران می&zwnj;&zwnj;پردازند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">گفته &zwnj;می&zwnj;شود سیاست عرصه خردورزی و رویارویی با موقعیت&zwnj;های عینی است. با در نظر داشتن این ملاحظه محوری، تقویت و تداوم این نوع نگاه آمیخته با نوستالژی را در جامعه ایران و در شرایط کنونی، چگونه باید تعبیر کرد و استمرار آن&zwnj; چه پیامدهایی برای جنبش اعتراضی در ایران دارد؟ این پرسش&zwnj;ها را با حسین قاضیان، جامعه&zwnj;شناس در آمریکا، در میان گذاشته&zwnj;ایم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>به&zwnj;کارگیری یک ادبیات <b><span dir="RTL">هیجان&zwnj;زده</span></b> و احساسی در مواجهه با رویداد&zwnj;ها و جریان&zwnj;های سیاسی، نشان چیست؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>حسین قاضیان</b>: به نظرم نشانه چندین و چند مسئله است؛ اول و ساده&zwnj;تر از هرچیز، نشانه این است که آدم&zwnj;ها احساس دارند و احساس&zwnj;شان را بیان می&zwnj;کنند.&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span dir="RTL">حسین قاضیان: هرجا احساسات حرف اول را بزند، عرصه عمومی که محل سیاست&zwnj;ورزی است، از خرد خالی خواهد شد و به این معنی، سیاست همیشه امکان مبتذل شدن را پیدا می&zwnj;کند. از سویی دیگر، در فضایی احساسی که از نفرت انباشته باشد، همیشه این امکان وجود دارد که خشونت در ابعاد گسترده&zwnj;ای تجربه شود و ما را با آینده خونینی مواجه سازد.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">دوم اینکه&zwnj; اگر آدم&zwnj;ها با یک رویداد سیاسی به نحو &laquo;وجودی&raquo; پیوند خورده باشند، انتظار می&zwnj;رود که از نظر &laquo;احساسی&raquo; نیز با آن پیوند بخورند و کنش و واکنش احساسی نسبت به آن داشته باشند. حال ممکن است این رویداد برگزاری یک انتخابات معمولی باشد یا یک جنبش سیاسی- اجتماعی جدی.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نکته دیگری که باید به آن توجه داشت این است که هم&zwnj;اکنون &laquo;فضای مجازی&raquo; تا اندازه&zwnj; زیادی نقش &laquo;رسانه&zwnj;ای&raquo; پیدا کرده است و به این ترتیب، این امکان وجود دارد که شمار بیشتری از آدم&zwnj;ها خود را در این فضا بیان کنند؛ عده&zwnj;ای که در رسانه&zwnj;های اصلی معمولاً فرصت بیان خودشان را نمی&zwnj;یابند. به علاوه، رسانه&zwnj;های اصلی و عمده به شیوه&zwnj;ای عمل می&zwnj;کنند و با استانداردهایی کار می&zwnj;کنند که جای کمی را برای بیان احساس باقی می&zwnj;گذارد یا باید بگذارد، به&zwnj;ویژه در حوزه &laquo;سیاست&raquo;.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در حال حاضر، فضای مجازی تبدیل شده است به یک رسانه جایگزین که به فرد امکان می&zwnj;دهد این احساسات را به خام&zwnj;ترین شکل ممکن، بدون در نظر داشتن هیچ آداب و ترتیب خاصی، بیان کند و به اصطلاح آنچه دل تنگش می&zwnj;خواهد را بگوید. البته شاید به همین علت هم خریدار دارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در نهایت هم با توجه به اینکه&zwnj; در جامعه ما این نوع از &laquo;بیان احساسی&raquo; در فضای مجازی یا حتی در برخی از رسانه&zwnj;های عمده، هنوز به چشم می&zwnj;خورد و جای عمده&zwnj;ای را اشغال کرده است، می&zwnj;تواند نشان&zwnj;دهنده جامعه&zwnj;ای باشد که با &laquo;احساس و هیجان و عاطفه&raquo; بیشتر سر و کار دارد تا بررسی&zwnj;های پیچیده، پرزحمت و &laquo;عقلانی&raquo;. واقعیت این است در جامعه&zwnj;ای که با خرد سر مهر داشته باشد، آن&zwnj;قدر&zwnj;ها به احساسات بها داده نمی&zwnj;شود که ما بها می&zwnj;دهیم. بر پایه همین ملاحظه کلی است که فضاهای رسانه&zwnj; جامعه ما نیز جای زیادی برای &laquo;احساس&raquo; می&zwnj;گذارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>به نظر شما، تداوم و تقویت این رویکرد در فضای مجازی و شبکه&zwnj;های اجتماعی، چه پیامدی می&zwnj;تواند برای جنبش عینی سیاسی- اجتماعی در ایران داشته باشد؟</b></div> <div dir="RTL"><b><span dir="LTR">&nbsp;</span></b></div> <div dir="RTL">در آن حد که آدم&zwnj;ها احساسات&zwnj;شان را بیان می&zwnj;کنند و نمی&zwnj;گذارند اینها بخوابد، اتفاقاً می&zwnj;تواند هم مفید باشد. چون انباشت این احساسات و عدم بیان آن، گاهی اوقات وضعیت مخرب&zwnj;تری را به وجود می&zwnj;آورد؛ به&zwnj;ویژه هنگامی که این احساسات خیلی یأس&zwnj;آلود شده باشد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><img width="200" height="179" align="middle" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/jonbesh.sabz_.tarh_.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نیروهای سیاسی برای اینکه مخاطب&zwnj;شان را از دست ندهند، در فضای احساسیِ پرهیجان، به سراغ برنامه&zwnj;های بلندپروازانه و حتی ماجراجویی&zwnj;های سیاسی می&zwnj;روند که در عمل ره به به جایی نمی&zwnj;برد، ولی از آنجا که غیر مسئولانه بیان می&zwnj;شود و احساس برانگیز است، عده زیادی را در این فضا به دنبال خودش می&zwnj;کشاند.</div> </blockquote> <p>یاس همسایه دیوار به دیوار &laquo;نفرت&raquo; هم هست. چراکه یأس، حاکی از استیصال فرد است در رسیدن به آمال و آرزوهایی که برایش به نوعی نقشه داشته است. وقتی فرد احساس می&zwnj;کند طرف مقابلش آن&zwnj; قدر پرزور است که نمی&zwnj;تواند به برنامه&zwnj;ها و آمال&zwnj;های تعریف شده&zwnj;اش برسد، این احساسات ممکن است خود را در قالب کینه نشان دهد و از این نظر بهتر است بیان بشود.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بنابراین من فکر می&zwnj;کنم در حد بیان صرف، شاید ایرادی نداشته باشد، اما <span>اگر این درگیری با احساسات جای خِرد را بگیرد و نگذارد ما رویدادهای سیاسی- اجتماعی، بازیگران این رویداد&zwnj;ها، مواضع آن&zwnj;ها، هدف&zwnj;های سیاسی- اجتماعی و روش&zwnj;های وصول به آن هدف&zwnj;ها را به گونه&zwnj;ای عقلانی ارزیابی کنیم، آن وقت است که این رویکرد احساسی مشکل&zwnj;ساز می&zwnj;شود.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">چیزی که الان در فضای رسانه&zwnj;ای ما، به ویژه در فضای مجازی، جا را تنگ کرده، این است که این احساسات جای ارزیابی&zwnj;های عقلانی را گرفته است. در نتیجه، برنامه و دستور کار نیروهای سیاسی- اجتماعی در بهترین حالت، بر مبنای همین احساسات دارد تنظیم می&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">چراکه همین کسانی که این فضاهای احساسی را تقویت می&zwnj;کنند، مخاطب آن گروه&zwnj;های هدف&zwnj;گذار و برنامه&zwnj;ریز هستند و از آنجایی که احساسات همیشه مانع از دیدن درست واقعیت&zwnj;ها و ارزیابی واقع&zwnj;بینانه امور می&zwnj;شود، برنامه&zwnj;ای هم که آنها بر مبنایش تنظیم می&zwnj;کنند، بی&zwnj;خاصیت و ناکارآمد از کار در می&zwnj;آید و به جایی نمی&zwnj;رسد؛ کما اینکه تا حالا هم به جایی نرسیده است. ضمن اینکه در چنین فضاهایی که احساسات غلبه <span dir="RTL">می&zwnj;کند</span>، ماجراجویی سیاسی و غیر مسئولانه، برنامه&zwnj;های سیاسی بلندپروازانه و امثال آن نسبت به برنامه&zwnj;های سیاسی&zwnj; جدی&zwnj;تر، خریداران بیشتری پیدا می&zwnj;کند تا برنامه&zwnj;های سیاسی&zwnj;ای که کمتر بلندپروازانه اما ممکن هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در چنین شرایطی <span>نیروهای سیاسی برای اینکه مخاطبشان را از دست ندهند، در فضای احساسیِ پرهیجان، به سراغ برنامه&zwnj;های بلندپروازانه و حتی ماجراجویی&zwnj;های سیاسی می&zwnj;روند که در عمل ره به به جایی نمی&zwnj;برد، ولی از آنجا که غیر مسئولانه بیان می&zwnj;شود و احساس برانگیز است، عده زیادی را در این فضا به دنبال خودش می&zwnj;کشاند.</span></div> <div dir="RTL"><span dir="LTR">&nbsp;</span></div> <div dir="RTL">در چنین فضایی، معمولاً آن رهبرانی رشد می&zwnj;کنند که می&zwnj;توانند بر دوش احساس&zwnj;های مردم سوار شوند. این رهبران در صورت توفیق هم مجبورند به همین احساسات جواب بدهند. در نتیجه چنین وضعیتی، سیاست که عبارت باشد از عرصه عمومی برای بررسی و ارزیابی و تصمیم&zwnj;گیری عمدتاً عقلانی و خِردورزانه درباره مسائل جمعی، آکنده و آلوده به احساسات بی&zwnj;شماری می&zwnj;&zwnj;شود که قادر نیست مسائل عمومی را به خوبی سازمان بدهد. بنابراین، در چنین فضایی سیاست به یک معنی &laquo;مبتذل&raquo; می&zwnj;&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>آیا با ارجاع به رویدادهای تاریخ معاصر ایران، نظیر شهریور ۱۳۲۰، کودتای ۲۸ مرداد و جنبش سیاهکل، می&zwnj;توان فضای کنونی جامعه ایران را از حیث &laquo;تجربه شکست&raquo;، با آن رویدادها مشابه دید؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">از یک جهت شباهت دارد و آن این است که این فضا، یأس&zwnj;آلود، سرخورده و مستأصل است. یأس و سرخوردگی هم همیشه می&zwnj;تواند مولد و منبع تغذیه &laquo;نفرت&raquo; باشد.&zwnj;&zwnj; نفرتی از آن دست که برای نمونه در انباشت ۵۰ ساله خودش، سر از انفجار بهمن ۵۷ درآورد. البته حاصل آن نوع احساس&zwnj;ها و کینه&zwnj;ها را در خشونتی که پس از انقلاب بروز کرد هم می&zwnj;توان دید؛ چه خشونتی که از سوی حاکمان رخ داد و چه خشونتی که از سوی مخالفان بروز کرد (البته در حد و اندازه دیگری). مهم&zwnj;تر از آن، &laquo;خشونتی&raquo; بود که در فضای عمومی و گفتار غالب تجربه می&zwnj;شد و همگان داشتند در آن فضا نفس می&zwnj;کشیدند. از این جهت شباهتی هست، اما شدت این شباهت بستگی به میزان تداوم این فضا دارد و این که یاس و سرخوردگی چقدر و چگونه ابراز می&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><span dir="RTL">اگر درگیری با احساسات جای خِرد را بگیرد و نگذارد ما رویدادهای سیاسی- اجتماعی، بازیگران این رویداد&zwnj;ها، مواضع آن&zwnj;ها، هدف&zwnj;های سیاسی- اجتماعی و روش&zwnj;های وصول به آن هدف&zwnj;ها را به گونه&zwnj;ای عقلانی ارزیابی کنیم، آن وقت است که این رویکرد احساسی مشکل&zwnj;ساز می&zwnj;شود.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">خوشبختانه الان با وجود فضای عمومی بازتری که نسبت به گذشته وجود دارد، امکان بیان، بررسی و تبادل آرا و باورها بیشتر است. گرچه چون خود این فضا تحت سیطره احساسات است، بازهم اجازه نمی&zwnj;دهد که همه چیز به نحو عمدتاً عقلانی و خردورزانه بررسی شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در چنین فضایی، شما همه جور &laquo;روضه سیاسی&raquo; که از مخاطب اشک و آه و حسرت می&zwnj;خواهند را می&zwnj;توانید ببینید؛ حال چه روضه&zwnj;های مذهبی باشد چه روضه&zwnj;های سکولار. یعنی می&zwnj;بینید که آدم&zwnj;های سکولار نیز گاهی وقت&zwnj;ها برای اینکه اشک مخاطب را در بیاورند و حرف خودشان را پیش ببرند روضه می&zwnj;خوانند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">طبیعی است در چنین فضایی، آدم&zwnj;هایی که بتوانند عواطف مردم را خوب تحریک و با آن&zwnj; خوب بازی کنند، حرف&zwnj;شان بهتر پیش می&zwnj;رود تا کسانی که می&zwnj;خواهند با زحمت و وسواس جزئیات مسائل را بررسی کنند، در هر چیزی چون و چرا کنند و چیزهایی رو که بدیهی پنداشته شده مورد تردید عقلانی قرار بدهند. واقعیت این است که در چنین فضایی، حرف این دست از آدم&zwnj;ها خریدار ندارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">همانطور که می&zwnj;بینید، اینگونه آدم&zwnj;ها هستند که فضای عمومی جامعه ما را به ویژه در حوزه رسانه&zwnj;ای (عمدتاً هم در فضای مجازی) شکل داده&zwnj;اند و موج&zwnj;آفرینی می&zwnj;کنند نه نیرو&zwnj;ها، جریان&zwnj;ها و آدم&zwnj;های خردورزی که توی حاشیه&zwnj; قرار گرفته&zwnj;اند و کسی نیز حال و حوصله گوش کردن به حرف&zwnj;شان را ندارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این اتفاق پیش از انقلاب هم رخ داد و هم فضای روشنفکری ما را متأثر کرد و هم فضایی که نیروهای سیاسی در آن نفس می&zwnj;کشیدند و تأثیرش را در رویدادها و خط&zwnj; مشی&zwnj;های پس از انقلاب هم می&zwnj;شود دید. با این حساب البته که ما هنوز هم باید نگران غلبه چنین فضایی باشیم که ممکن است گذشته را دوباره در جامعه ما تکرار کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به هرحال، به نظر می&zwnj;رسد <span>هرجا احساسات حرف اول را بزند، عرصه عمومی که محل سیاست&zwnj;ورزی است، از خرد خالی خواهد شد و به این معنی، سیاست همیشه امکان مبتذل شدن را پیدا می&zwnj;کند. از سویی دیگر، در فضایی احساسی که از نفرت انباشته باشد، همیشه این امکان وجود دارد که خشونت در ابعاد گسترده&zwnj;ای تجربه شود و ما را با آینده خونینی مواجه سازد.</span>&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>در همین زمینه:</b></div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/taxonomy/term/12517"><span dir="RTL">دوسیه <span dir="RTL">۲۲</span><span dir="RTL"> خرداد</span></span></a>&nbsp;</div> https://archive.radiozamaneh.com/society/khiyaban/2012/06/17/15822#comments بهنام دارایی‌زاده جنبش سبز حسین قاضیان دوسیه ۲۲ خرداد خیابان Sun, 17 Jun 2012 12:19:53 +0000 15822 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/06/15/15724 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/06/15/15724" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="277" height="180" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/behn01.jpg?1340132568" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده - یکشنبه هفته آینده، ۱۷ ژوئن (۲۸ خردادماه) قرار است که در یونان بار دیگر انتخابات پارلمانی برگزار شود. در پی برگزاری انتخابات ششم ماه می ( ۱۷ اردیبهشت)، هیچ&zwnj;یک از احزاب اصلی این کشور موفق نشدند دولت ائتلافی تشکیل دهند.</p> <!--break--><!--break--><p> برابر قانون اساسی یونان، چنانچه هیچ حزبی نتواند به طور مستقل، اکثریت لازم برای تشکیل دولت را به&zwnj;دست آورد، به سه حزبی که بیشترین میزان آرا را کسب کرده&zwnj;اند، فرصت داده می&zwnj;شود تا به طور جداگانه از طریق رایزنی با سایر گروه&zwnj;ها، دولت ائتلافی تشکیل دهند. چنانچه هیچ&zwnj;یک از این سه حزب، قادر به تشکیل دولت نشدند، انتخابات باید دوباره برگزار شود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در انتخابات ماه مه&zwnj;، آرای هیچ&zwnj;یک از این احزاب حتی به ۲۰ درصد نیز نرسید. حزب دست&zwnj;راستی &laquo;دموکراسی نوین&raquo;، هرچند توانست با کسب نزدک به ۱۹ درصد آرا، نخستین حزبی باشد که بختش را برای تشکیل دولت ائتلافی بیازماید، اما واقعیت این است که نتایج انتخابات ماه مه&zwnj;، یک شکست بزرگ سیاسی برای این حزب بود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>حزب &laquo;دموکراسی نوین&raquo; در انتخابات سال ۲۰۰۹ موفق شده بود نظر مثبت&nbsp;۳۳/۴ درصد رأی&zwnj;دهندگان یونانی را به سیاست&zwnj;ها و برنامه&zwnj;های خود جلب کند. با در نظرگرفتن این پیروزی، نتایج انتخابات ماه مه را باید یک ناکامی جدی سیاسی برای این حزب دانست. در ردیف دوم، حزب چپ&zwnj; &laquo;سیریزا&raquo; به رهبری الکسیس سیپراس قرار دارد که توانست در نوبت اول انتخابات ۱۷ درصد آرا را به دست آورد. در &zwnj;&zwnj;نهایت نیز حزب سوسیال دموکرات &laquo;پاسوک&raquo; در رقابت&zwnj;های انتخاباتی شرکت داشت که هرچند تنها&nbsp;۱۳/۲ آرا را به دست آورد، اما با این حال در رده سوم جای گرفت و فرصت تشکیل دولت ائتلافی به آن نیز داده شد</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>بحران اقتصادی یا بحران سیاسی</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>به&zwnj;رغم همه این درگیر&zwnj;های و چانه&zwnj;زنی&zwnj;های به ظاهر سیاسی، به&zwnj;نظر می&zwnj;رسد که بحران اصلی یونان، کماکان اقتصادی است. بحران جدی که طبیعتاً بر جهت&zwnj;گیری&zwnj;های سیاسی و نظر رأی&zwnj;دهندگان یونانی نیز اثر می&zwnj;گذارد. نزدیک سه سال است که بحران بدهی&zwnj;های یونان، نه فقط زنگ خطر را برای سیاستمداران مستأصل این کشور به صدا درآورده، بلکه شبح بحران و نگرانی را بر تمامی اتحادیه اروپا، به&zwnj;ویژه کشورهای ضعیف&zwnj;تر حوزه مالی یورو، نظیر پرتغال، اسپانیا، ایرلند و حتی ایتالیا نیز کشیده است. واقعیت این است که بحران مالی یونان، فراتر از مرزهای این کشور تعریف می&zwnj;&zwnj;شود و نه تنها سیاست&zwnj;های اقتصادی، بلکه برنامه&zwnj;های سیاسی احزاب حاکم در سایر کشورهای حوزه یورو را نیز تحت تاثیر خود قرار داده است.</p> <blockquote><p><img align="middle" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/behn02.jpg" alt="" />وام&zwnj;های کلان بانک&zwnj;های اروپایی، یا در نظام اداری یونان به&zwnj;هدر رفته و یا اینکه در بازارهای مالی صرف تقویت سرمایه&zwnj;داری غیر تولیدی شده است.</p> <p>&nbsp;</p> </blockquote> <p>برابر<a href="http://dl.dropbox.com/u/46265023/20Oct%20Fifth%20Review%20Compliance%20Report-All.pdf "> آخرین برآورد</a> &laquo;کمیسیون اروپا&raquo; در اکتبر گذشته، پیش&zwnj;بینی می&zwnj;شود که میزان بدهی&zwnj;های یونان در سال ۲۰۱۳ به رغم باورنکردنی ۴۲۵ میلیارد یورو برسد. یونان از سال ۲۰۰۲ وارد حوزه مالی یورو شده است و با کنار گذاشتن پول قدیمی خود (دراخما) بیش از گذشته تحت تاثیر سیاست&zwnj;های بانک مرکزی اتحادیه اروپا و برنامه&zwnj;های تجویزی صندق بین&zwnj;المللی پول بوده است. نزدیک چهار سال است که رشد اقتصادی یونان آن هم به طور مداوم و بی&zwnj;وقفه منفی بوده است. (جدول شماره یک) در طول دهه گذشته، بخش صنایع یونان روز به روز ضعیف&zwnj;تر شده است تا جایی که در حال حاظر، سهم یونان از تولید ناخالص اتحادیه اروپا تنها دو درصد است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>وام&zwnj;هایی کلانی که بانک&zwnj;های اروپایی &ndash;به&zwnj;ویژه بانک&zwnj;های آلمانی و فرانسه- به یونان داده&zwnj;اند یا در بروکراسی بیمار، فربه و فاسد یونان به هدر رفته یا در بازارهای اعتباری صرف تقویت سرمایه&zwnj;داری مالی و غیر تولیدی شده است. سرمایه&zwnj;ای که در تولید نقش مشخصی ندارد و در مواقع بحرانی به سرعت هم می&zwnj;تواند فرار کند. گفته می&zwnj;شود که به دنبال کاهش سرمایه&zwnj;گزاری در بخش تولید و بی&zwnj;اعتباری بازارهای مالی، میلیاردهای یورو به طور قانونی یا غیرقانونی از این کشور خارج شده است. رشد حیرت&zwnj;آور بیکاری که به&zwnj;طور مستقیم در نتیجه کاهش سرمایه&zwnj;گزاری و اجرای برنامه&zwnj;های ریاضت اقتصادی، نتیجه تداوم چنین وضعیتی است. برابر آمارها، تقریباً چهار سال پیش (سپتامبر سال ۲۰۰۸) نرخ <a href="http://epp.eurostat.ec.europa.eu/cache/ITY_PUBLIC/3-01032012-AP/EN/3-01032012-AP-EN.PDF">بیکاری عمومی</a> در یونان&nbsp;۷/۵ درصد بوده است. این آمار در نوامبر ۲۰۱۱ نزدیک به ۲۰ درصد می&zwnj;رسد. (<a href="http://epp.eurostat.ec.europa.eu/cache/ITY_PUBLIC/3-01032012-AP/EN/3-01032012-AP-EN.PDF">نرخ بیکاری جوانان</a> در این مقطع، به رقم قابل ملاحظه ۴۸/۱ درصد می&zwnj;رسد.)</p> <p>&nbsp;</p> <p>در ماه مه سال ۲۰۱۰ کشورهای حوزه یورو با جلب نظر صندق بین&zwnj;المللی پول، موافقت کردند که برای حل بحران بدهی&zwnj;های یونان، یک وام ۱۱۰میلیاردی یورویی در ظرف سه سال در اختیار این کشور قرار دهند. <a href="http://epp.eurostat.ec.europa.eu/cache/ITY_PUBLIC/3-01032012-AP/EN/3-01032012-AP-EN.PDF">در اکتبر گذشته</a> نیز رهبران اروپایی با پرداخت یک وام ۱۳۰ میلیارد یورویی دیگر به یونان موافقت کردند. در این مدت صحبت از تسهیلات دیگری نیز بوده است. ولی روشن که همه این پرداخت&zwnj;ها و به اصطلاح همیاری&zwnj;های کشورهای اروپایی، مشروط و مقید به یک شرط است؛ پیگیری سرسختانه برنامه&zwnj;های موسوم به ریاضت اقتصادی (Economic Austerity) یا کاهش هزینه&zwnj;های عمومی دولت است.<br /> &nbsp;</p> <p>این برنامه&zwnj;ها از همان ابتدا با افزایش مالیات&zwnj;های عمومی، کاهش حداقل میزان دستمزدها، بالارفتن سن بازنشستگی و کاهش بودجه&zwnj;های خدماتی دولت همراه بود. سیاست&zwnj;هایی که به طور طبیعی به خشم و نارضایتی گسترده&zwnj;ای در جامعه یونان دامن زد. اعتراض&zwnj;های خیابانی از همان سال ۲۰۱۰ آغاز و در پاره&zwnj;ای از مواقع به خشونت و در گیری با پلیس نیز انجامد. (برای نمونه در <a href="http://www.nytimes.com/2010/05/06/world/europe/06greece.html?_r=1&amp;src=me ">درگیری&zwnj;های ماه مه</a> سال، ۲۰۱۰ سه نفر در آتن کشته شدند.)<br /> &nbsp;</p> <p><strong>تحمل دموکراسی</strong><br /> &nbsp;</p> <p>صورت مسئله روشن است؛ بانک&zwnj;ها و مراکز مالی که به یونان پول قرض داده بودند، حالا بازپرداخت وام&zwnj;هایشان را می&zwnj;خواهند. اگر یونان از منطقه یورو و یا حتی اتحادیه اروپا خارج شود، طبیعی است دسترسی و اعمال فشار بر سیاستمدارها و مردم یونان دشوارتر خواهد شد. در چنین وضعیتی، بانکداران و نمایندگان مالی در اروپا به دولت&zwnj;هایشان فشار می&zwnj;آورند تا هر طور شده، یونان را در حوزه مالی یورو نگاه دارند تا بلکه از این طریق بتوان با کنترل سیاست&zwnj;های مالی دولت، دست&zwnj;کم به اصل پولشان برسند. <br /> &nbsp;</p> <blockquote><p class="rtecenter"><img align="middle" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/behn03.jpg" alt="" /></p> <p class="rteright">الکسیس سیپراس رهبر ۳۷ ساله این حزب گفته است که در صورت موفقیت حزبش، موافق&zwnj;نامه&zwnj;های مالی پیشین با رهبران اتحادیه اروپا را لغو خواهد کرد. حداقل دستمزد را به ۷۵۰ یورو ارتقا خواهد داد و از فشارهای مالیاتی بر اقشار میانی و پایئنی جامعه خواهد کاست.</p> </blockquote> <p>در این میان، خواست مردم یونان یا احترام به ارزش&zwnj;های &laquo;دموکراسی اروپایی&raquo; نیز ظاهراً هیچ محلی از اعراب ندارد. وقتی در پاییز سال گذشته، جورج پاپاندرئو نخست&zwnj;وزیر پیشین یونان از حزب سوسیالیست، طرح خود را برای برگزاری یک رفراندوم عمومی در قبول یا رد بسته&zwnj;های پیشنهادی اروپایی&zwnj;ها و&zwnj; برنامه&zwnj;های ریاضتی دولت اعلام کرد، آنچنان با مخالفت سرسختانه و آشکار رهبران آلمان و فرانسه و احزاب دست&zwnj;راستی داخلی مواجه شد که در نهایت نه فقط از طرح و برنامه&zwnj; اعلامیش عقب کشید، بلکه با از دست دادن اکثریت لازم در پارلمان، مجبور شد به ائتلاف با حزب &laquo;دموکراسی&zwnj;نوین&raquo; تن دهد و اندکی بعد نیز قدرت را واگذار کند.<br /> &nbsp;</p> <p>اکنون چشم&zwnj;ها به نتایج انتخابات روز یکشنبه یونان است؛ بر پایه آخرین برآوردها، اتحاد چپ رادیکال &laquo;سیریزا&raquo; برنده این دور از انتخابات خواهد بود. الکسیس سیپراس رهبر ۳۷ ساله این حزب گفته است که در صورت موفقیت حزبش، موافق&zwnj;نامه&zwnj;های مالی پیشین با رهبران اتحادیه اروپا را لغو خواهد کرد. حداقل دستمزد را به ۷۵۰ یورو ارتقا خواهد داد و از فشارهای مالیاتی بر اقشار میانی و پایئنی جامعه خواهد کاست. البته سیپراس اخبار مربوط به خروج یونان از منطقه یورو را تکذیب کرده و گفته است که خواهان باقی ماندن یونان در اتحاد پولی یورو است. هرچند که در جریان <a href="http://www.dw.de/dw/article/0,,15970069,00.html ">دیدارش در برلین </a>با برخی از سیساتمداران چپ آلمان به شدت به برنامه&zwnj;های ریاضت اقتصادی اروپایی&zwnj;ها حمله کرد و آنها را کاملاً بی&zwnj;فاید و ناکارآمد خواند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>به&zwnj;نظر می&zwnj;رسد که بهبود نسبی شرایط زندگی در یونان، به طور مستقیم در گرو همیار&zwnj;های بین&zwnj;المللی و طرح&zwnj;ها و برنامه&zwnj;هایی است که در درجه اول بر پایه منافع عینی مردم تعریف شده باشد و نه اقلیتی خاص. <br /> &nbsp;</p> <p>حال پرسش محوری این است: در صورت پیروزی اتحاد چپ رادیکال در انتخابات روز یکشنبه، رهبران اتحادیه اروپا، سیاست&zwnj;گذاران صندق بین&zwnj;المللی پول و بانکداران و سایر مراکز تصمیم&zwnj;گیرنده مالی تا چه اندازه حاظرند به رأی مردم یونان احترام بگذارند و از دیکته سیاست&zwnj;ها و برنامه&zwnj;های خود اجتناب کنند؟<br /> &nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/06/15/15724#comments اتحادیه اروپا انتخابات یونان بحران اقتصادی بهنام دارایی‌زاده گوی سیاست یونان Fri, 15 Jun 2012 11:05:20 +0000 15724 at https://archive.radiozamaneh.com