محمد نوری‌زاد

اصولگرایان منتقد نظام

behnam — Thu, 19 Jan 2012 14:29:21 +0000

سراج‌الدین میردامادی

عماد افروغ، نماینده پیشین اصولگرای مجلس، ۲۶ دی‌ماه سال جاری (۱۳۹۰) در یک برنامه‌ زنده‌ تلویزیونی در شبکه اول صدا و سیمای جمهوری اسلامی به انتقادات تندی نسبت به ساختار سیاسی به‌ویژه مجلس خبرگان، دولت، وضعیت اقتصادی و همچنین جایگاه رهبری در ایران پرداخته‌ است.

در گفت‌وگو با محمدرضا یزدان‌پناه، روزنامه‌نگار مقیم پاریس از او پرسیده‌ام: اظهارات تند و انتقادی آقای افروغ را به‌عنوان یک نیروی اصولگرا چگونه ارزیابی می‌کنید؟

محمدرضا یزدان‌پناه: در نظام جمهوری اسلامی به‌عنوان نظامی که در سال‌های اخیر به شدت به سوی یک نظام سیاسی بسته با رهبریت فردی سوق پیدا کرده است، هرگونه انتقاد یا ابراز مخالفت با شخص رهبری به طور مشخص آیت‌الله خامنه‌ای می‌تواند واکنش‌ها و تبعات جدی به دنبال داشته باشد.

به‌هرصورت شاید بسیاری از اصولگرایان، حامیان آیت‌الله خامنه‌ای، رسانه‌ها و تحلیل‌گران این انتظار را نداشته باشند که چهره‌های اصولگرا (چهره‌هایی که علی‌رغم انتقاداتی که بعضاً ممکن است داشته باشند، خود را وفادار و حامی رهبر جمهوری اسلامی نشان می‌دهند و به ایشان ابراز وفاداری می‌کنند)، انتقادات صریح و گزنده‌ای نسبت به آیت‌الله خامنه‌ای ابراز کنند؛ آن هم در رسانه‌ای پربیننده و پرمخاطب مثل صدا و سیما.

به‌هر صورت روبه‌رو شدن، نقد و بیان یک‌سری مسائل که به‌نوعی شکستن تابوها به‌شمار می‌آیند درباره‌ نقد رهبر جمهوری اسلامی، در رسانه‌ای مثل صدا و سیما و آن هم توسط چهره‌های منتسب به جناح اصولگرا، ازجمله مواردی است که می‌تواند بسیار حساسیت حکومت و نهادهای وابسته به آن را به دنبال داشته باشد. به خاطر این که آنها فکر می‌کنند بیان چنین نقدهایی توسط اصولگرایان می‌تواند راه را برای افزایش انتقادات و احیاناً حملات مخالفان به شخص رهبری هموارتر کند.

ولی در عمل همانطور که توضیح دادید، دستگاه سرکوب و ارعاب علی‌رغم آن که حتی شدیدتر شده، نتوانسته است صداهایی همچون صدای عماد افروغ را ساکت کند.

همچنین در روزهای اخیر یادداشت حسین علایی، یکی از سرداران سپاه پاسداران ایران را داشتیم و پیش از آن هم انتقادات علی‌ مطهری، چهره‌ اصولگرا که قرائت خودش را از ولایت فقیه متفاوت با قرائت حاکم می‌داند و همچنین نامه‌های تند محمد نوری‌زاد را. این سلسله ریزش‌ها را علی‌رغم تندترشدن سرکوب‌ها چگونه ارزیابی می‌کنید؟

باید توجه کرد که هر سه‌ این چهره‌هایی که شما نام بردید و احیاناً برخی افراد دیگر که منتسب به جناح اصولگرا و حالا شاید بتوان با کمی اغماض گفت منتسب به جناح سیاسی مذهبی‌تر و ایدئولوژیک‌تر در در درون جمهوری اسلامی هستند، همگی اولاً وابسته‌ تشکیلاتی به هیچکدام از جریان‌ها و احزاب شناخته‌ شده‌ جریان حاکم در جمهوری اسلامی نیستند و ثانیاً پیشینه‌ کاملاً فکری و ایدئولوژیک دارند.

چه آقای علایی، چه آقای نوری‌زاد، چه آقای مطهری و حتی آقای افروغ یا چهره‌های دیگری مثل آقای خوش‌چهره، افرادی هستند که سابقه‌ طولانی در زمینه‌ مسائل تئوریک دارند و‌ مسائل فکری دارند و سخنرانی‌های تئوریک و ایدئولوژیک زیادی را برای گروه‌هایی مثل "انصار حزب‌الله" داشته‌اند یا در روزنامه‌هایی مثل کیهان می‌نوشتند و یا در سپاه فعالیت می‌کردند.

درست است که این‌ها این سابقه‌ها را دارند، منتهی به علت عدم وابستگی تشکیلاتی و حزبی به گروه‌های جریان حاکم در ایران، یک نوع آزادی فکری و آزادی عملی در رفتار خودشان دارند. به هر صورت می‌شود گفت این افراد را می‌توان نماینده‌ جریانی دانست که به جمهوری اسلامی و به آرمان‌های انقلاب اسلامی با قرائت صدالبته دینی اعتقاد دارند و نوعی آزادی بیان. حالا می‌شود گفت نوعی آزادی‌های سیاسی و مدنی را برای گروه‌های مخالف و در کل برای منتقدان به رسمیت می‌شناسند.

بیشتر این افراد تابع اندیشه‌های افرادی مثل آیت‌الله مطهری یا آیت‌الله بهشتی هستند که به هر صورت حداقل از لحاظ تئوریک و فکری می‌شود آنها را به روحانیون دگم و جزم‌اندیش اوایل انقلاب منتسب کرد. طبیعتاً این افراد که شما اسم بردید، شاید بتوان گفت شایسته‌ترین افراد هستند که واقعاً می‌توان عنوان اصولگرا را به آنها نسبت داد.

چه آقای علایی، چه آقای نوری‌زاد، چه آقای مطهری و حتی آقای افروغ یا چهره‌های دیگری مثل آقای خوش‌چهره، افرادی هستند که سخنرانی‌های تئوریک و ایدئولوژیک زیادی را برای گروه‌هایی مثل "انصار حزب‌الله" داشته‌اند یا در روزنامه‌هایی مثل کیهان می‌نوشتند و یا در سپاه فعالیت می‌کردند.

با این تعریف اصولگرا هستند که کاملاً دینی هستند و به قرائت دینی و مذهبی از جمهوری اسلامی و مردم سالاری اعتقاد دارند. آنها به آزادی‌های مدنی و سیاسی با همین دیدگاه نگاه می‌کنند و ممکن است با قرائت‌های مختلف به ولایت فقیه هم اعتقاد داشته باشند. منتهی به هرصورت نگاه‌شان به مقوله‌ ولایت فقیه، به مقوله‌ آزادی، به مقوله‌ جمهوری اسلامی و البته انقلاب اسلامی چندان مشابه گروه‌های تشکیلاتی یا چهره‌هایی که خودشان را به‌عنوان "ذوب در ولایت" تعریف می‌کنند همخوانی ندارد.

ولی همانطور که می‌دانید، همیشه نگاه توطئه‌ـ محورانه هم در بین سیاسیون ایرانی وجود داشته است و برخی معتقدند که اظهارات کسانی چون آقای عماد افروغ و دیگر افرادی که اسم برده شد، در آستانه‌ انتخابات به‌گونه‌ای می‌خواهد فضای امن و به نسبت آزادی را برای کسب مشارکت مردم جلب کند. نظر شما چیست؟

البته نمی‌شود در این زمینه نیت افراد را واقعاً پیش‌بینی یا تحلیل کرد، اما حداقل چهره‌هایی مثل آقای افروغ یا آقای نوری‌زاد یا چهره‌های دیگر، اولین‌بار نیست که درباره‌ مسائل بسیار حساسیت برانگیز در درون جمهوری اسلامی چنین مواضعی را می‌گیرند.

آقای افروغ سال‌هاست که یک منتقد بوده و به‌ هرصورت بیان‌کننده نگاه‌های خاصی نسبت به جمهوری اسلامی است. او چندین سال است که سوق داده شدن ساختار قدرت در جمهوری اسلامی را به سوی نوعی ماکیاولیست دینی تئوریزه کرده است. خب این امری است که واقعاً می‌تواند در درون حاکمیت بازتاب‌های جدی برای ایشان به دنبال داشته باشد.

پس اگر ما از این منظر بخواهیم نگاه کنیم، واقعیت این است که نمی‌توان گفت آقای افروغ، آقای نوری‌زاد، آقای خوش‌چهره یا آقای مطهری و یا حتی آقای علایی، در شرایط کنونی و در ساخت سیاسی، منافع جدی و کلانی دارند. نمی‌توانیم احیاناً بگوییم که ممکن است با چنین بیانات و با چنین مواضعی می‌خواهند منافعی را کسب کنند. ضمن این که در شرایط کنونی بیان چنین سخنانی به‌جز دادن هزینه، برای‌شان هیچ چیزی به دنبال نخواهد داشت.

نتیجه‌ عملی چنین اظهاراتی چیست؟ با توجه به این که ما در روزهای اخیر، پاسخ سردار سعید قاسمی را هم به حسین علایی داشتیم. از این تیپ نوشته‌ها و مواضع تند هم همچنان در فضا و عرصه‌ سیاسی دیده می‌شود که سخاوتمندانه معتقدند هر مقدار ریزش‌ در بدنه جمهوری اسلامی صورت بگیرد، آسیبی به آن نمی‌زند و در مقابل رویش‌هایی هست که جای آنها را پر می‌کند. این بحث رویش و ریزش را با توجه به جایگاه کسانی چون عماد افروغ و حسین علایی چگونه ارزیابی می‌کنید؟

نظام جمهوری اسلامی نظامی است که مشروعیت خود را در پایه‌ اول از ایدئولوژی می‌گیرد و این ایدئولوژی بر مبنای یک نوع فقه شیعه‌ ۱۲ امامی است که مبتنی بر دو جزء است: یکی بحث مهدویت و دومی بحث ولایت فقیه. براین مبنا می‌توان گفت که در نهایت تمام ارکان حکومتی در جمهوری اسلامی مشروعیت خودشان را از اصل ولایت فقیه و به‌طور مشخص شخص ولی‌ فقیه می‌گیرند. انتقادهای چهره‌هایی مثل آقای افروغ یا هر چهره‌ اصولگرای دیگری که به جناح مذهبی و سنتی جمهوری اسلامی وابسته باشد، می‌تواند بخشی از همان اصولگرایان واقعی را که قبلاً اشاره شد تحت تأثیر قرار دهد و باعث بریدن آنها یا حداقل تحت تأثیر قرارگرفتن آنها نسبت به وقایعی شود که در جمهوری اسلامی رخ می‌دهد.

منتهی در واقع بدنه‌ اجتماعی جریان حاکم، بدنه‌ اجتماعی حامی جمهوری اسلامی و نیروهای سیاسی در درون بافت قدرت، مشروعیت این نظام را منتج از مقام ولایت فقیه و شخص رهبر جمهوری اسلامی می‌دانند و نشان داده‌اند در تمام موارد زمانی که اختلافی بین ایدئولوژیک‌ترین چهره‌های منتسب به حکومت (کسانی که تا همین امروز هم با حکومت همراه بودند اما یکشبه تغییر موضع داده‌اند)، با شخص رهبر جمهوری اسلامی به‌وجود می‌‌آید، این نظر رهبر جمهوری اسلامی، نظر آیت‌الله خامنه‌ای و پیش از آن آیت‌الله خمینی است که تعیین‌کننده می‌شود.

دو مثال مشخص را می‌توان مطرح کرد: یکی درباره‌ برخورد آیت‌الله خمینی با آیت‌الله شریعتمداری در اوایل انقلاب. آیت‌الله شریعتمداری یک چهره‌ بسیار مؤثر در مبارزات انقلابی بود. منتهی زمانی که راهش از آیت‌الله خمینی جدا شد، با او برخورد آن شکلی صورت گرفت و تمام بدنه‌ اجتماعی، بدنه‌ میانی قدرت در جمهوری اسلامی، مشروعیت اقدام آیت‌الله خمینی علیه آیت‌الله شریعتمداری را پذیرفت. نمونه دوم برخوردی است که چه در دوران رهبری آیت‌الله خمینی و چه در دوران رهبری آیت‌الله خامنه‌ای، با حضرت‌ آیت‌الله منتظری شد.

به نظر می‌آید آنچه در نهایت در بافت مشروعیت دینی جمهوری اسلامی تاثیرگذار است، شخص ولی فقیه و نظرات اوست، مگر این که ریزش‌ها در درون دستگاه ایدئولوژیک جمهوری اسلامی ایران و منتسبانش آن قدر زیاد شود که بتوان گفت نظر نهایی و فصل‌الخطابی آیت‌الله خامنه‌ای در این خصوص تحت‌الشعاع قرار گرفته است.

نامه نگاری، فرصتی برای گفت‌وگوی ملی

Wed, 04 Jan 2012 18:48:44 +0000

بهداد بردبار

زمانی که اختلافات درون حکومتی در ایران به اوج رسید و رهبران سیاسی نتوانستند در پشت درهای بسته اختلافات خود را با ریش‌سفیدی حل کنند، کوشیدند با انتشار نامه‌های سرگشاده رقیب را تحت فشار قرار دهند.

عموم مردم مخاطب این نامه‌های سرگشاده شدند درحالی که خطیب‌ با سابقه نماز جمعه و رهبران سیاسی که همیشه از موضع قدرت مردم را خطاب قرار داده بودند این بار درتنگنا قرار گرفته بودند و تنها راه را، کسب حمایت مردم می‌دیدند.

در جریان رقابت‌های انتخاباتی، اکبر هاشمی رفسنجانی با انتشار نامه‌ای خطاب به رهبری خواستار رسیدگی به اتهامات وارده به خود شد. او اظهارات و اتهامات مطرح شده توسط محمود احمدی‌نژاد را کذب خواند و خواستار حل این مشکل و رفع فتنه‌های خطرناک شد و از رهبر خواست "هرگونه که صلاح می‌داند اقدام موثری کند و مانع شعله‌ورتر شدن این آتش در جریان انتخابات و پس از آن شود."

پس از انتخابات ریاست جمهوری و اعتراض کاندیداها به نتیجه انتخابات، مهدی کروبی با نوشتن نامه‌های سرگشاده و خطاب قرار دادن هاشمی رفسنجانی برای اولین بار در سطح مقامهای نظام اسلامی موضوع تجاوز و شکنجه زندانیان سیاسی رامطرح کرد. هرچند او پاسخ روشنی از هاشمی دریافت نکرد اما به انتشار نامه‌های سرگشاده ادامه داد و وظیفه او را به عنوان رییس مجلس خبرگان رهبری یادآور شد.

کروبی خطاب به هاشمی نوشت: "می‌توان ده‌ها سئوال از عدم رعایت حقوق حقه مردم و بی‌کفایتی مدیران اجرایی و قضایی و به ویژه تجاوز به حقوق عمومی توسط نهادهای تحت پوشش رهبری مطرح کرد."

میر حسین موسوی، دیگر نامزد معترض به نتیجه انتخابات هم با انتشار نامه‌های سرگشاده انتقادات خود را به حاکمیت مطرح کرد با این تفاوت که او در این نامه‌ها مستقیما هواداران خود را مورد خطاب قرار می‌داد.

نامه‌های نوری زاد که با عناوین دوستانه رهبر را خطاب قرار می‌داد در ابتدا به اجرای فریضه دینی امر به معروف و نهی از منکر شباهت داشت. اما نامه‌هایی که اخیرا از طریق وب‌سایت او منتشر شده خط قرمزهای پیشین را شکسته‌اند

در هفته‌های اخیر محمد نوری زاد، روزنامه نگار و مستندساز منتقد حاکمیت پس از انتشار سلسله نامه‌هایی خطاب به آیت الله خامنه‌ای از همه‌ شخصیت‌ها و مردم ایران خواست در نهضت نامه‌نویسی به رهبر نظام اسلامی شرکت کنند. تارنمای محمد نوری‌زاد مدعی است که بعد از گذشت یک روز از انتشار این فراخوان عمومی ، قریب به صدها نامه از مردم ایران و جهان به رهبری، ارسال شده است.

نوری زاد، شخص رهبر را خطاب قرار می‌دهد و او را در برابر اقدامات مقامات اطلاعاتی و سپاه مسئول می‌داند. این در شرایطی است که بخشی از نیروهای اصلاح‌طلب قصد دارند نوک پیکان اعتراضات را به سوی احمدی نژاد نشانه بگیرند.

نامه‌های نوری زاد که با عناوین دوستانه رهبر را خطاب قرار می‌داد در ابتدا به اجرای فریضه دینی امر به معروف و نهی از منکر شباهت داشت و با اعتقاد به این که علی خامنه‌ای با شنیدن صدای اعتراض دوستان و دلسوختگان نظام رفتار خود را تغییر خواهد داد. اما نامه‌هایی که اخیرا از طریق وب‌سایت او منتشر شده خط قرمزهای پیشین را شکسته‌اند.

نامه‌های خط‌شکن

درهمین زمینه فعالان سیاسی داخل کشور جسورانه علی خامنه‌ای را رهبری مستبد و خودکامه می‌نامند. برای مثال نامه‌ای که از جانب ابوالفضل قدیانی، عضو ارشد سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی منتشر شد را می‌توان بی‌سابقه نامید.

در نامه‌ای که این فعال سیاسی از درون زندان اوین خطاب به علی خامنه‌ای نوشته چنین آمده است: "علاج کار نظام این است که از قدرت دست بکشید." . این زندانی شصت و شش ساله در ادامه اشاره می‌کند که "من و امثال من در راه پیروزی انقلاب جان، مال و آزادی خویش را نگذاشته‌ایم که سه دهه بعد آقای علی خامنه‌ای این‌گونه بر کشور سلطنت کند. ملت ما از مشروطه تا انقلاب اسلامی آن همه رنج نکشید تا امروز فردی به نام ولایت فقیه قانون را در تمامی مراتب به بازیچه‌ای برای اعمال قدرت مطلقه خویش بدل سازد. "

او با بیان این که "انقلاب اسلامی در آستانه فروپاشی قرار گرفته" خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای نوشته است: "تغییر ساختار ریاستی به پارلمانی راه علاج کشور نیست بلکه علاج کار در آن است که جنابعالی از قدرت دست بکشید."

ابوالفضل قدیانی با بیان این که انقلاب اسلامی در آستانه فروپاشی قرار گرفته، خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای نوشت که تغییر ساختار ریاستی به پارلمانی راه علاج کشور نیست بلکه علاج کار در آن است که جنابعالی از قدرت دست بکشید

هرچند که به نظر می‌آمد نهضت نامه نگاری تنها به فعالان سیاسی شناخته شده محدود شود اما در روزهای اخیر شهروندان عادی نیز با انتشار نامه‌هایی انتقادات خود را به رهبری مطرح کردند.

از سوی دیگر دو تن از زندانیان سیاسی دهه شصت که خود شاهد و قربانی خشونت حاکمیت در زمان رهبری آیت الله خمینی بوده‌اند با انتشار نامه‌هایی خطاب به محمد نوری زاد خواستار توجه او به فریادی شدند که نسل‌های پیشین فعالان سیاسی سر داده‌اند.

ایرج مصداقی، زندانی سیاسی و پژوهشگر در تبعید خطاب به نوری زاد می‌گوید:” برای این که دچار توهم نشوید بایستی به اطلاع‌تان برسانم همه‌ی آنچه را که امروز شما با تمام وجود فریاد می‌کنید بخش کوچکی از فریاد‌های نسل ما در ۳۳سال گذشته است. نسلی که همه‌ چیزش را در مبارزه با رژیم نکبت ولایت در طبق اخلاص گذاشت. نسلی که پرپر شد اما از تلاش و کوشش باز ‌نایستاد."

لیلا خالدی، دیگر زندانی دهه شصت ضمن برشمردن روند رسیدگی به اتهامات زندانیان در دادگاه‌های چند دقیقه‌ای به موارد بدرفتاری در زندان‌ها به عنوان موارد نقض حقوق بشر می‌پردازد.

لیلا خالدی می‌گوید: "به گذشته و به سال‌های زندان که نگاه می‌کنم حتی روزی را به خاطر نمی‌آورم که فارغ از درد و فشار زندانبان بوده باشد. دوره بازجویی، شلاق، کتک و تحقیر، مدت‌های طولانی انفرادی و سلول ، بندهای بی‌هواخوری، محروم از غذای کافی و هجوم گاه و بی‌گاه زندانبانان عربده‌کش، کف‌بردهان و قسی‌القلب. راستش را بخواهید خودم هم باورم نمی‌شود ما از آن دوزخ که لقب دانشگاه اسلامی بدان داده بودند، از آن دالان وحشت گذر کردیم، زنده ماندیم، جز عده‌ای، دچار جنون نشدیم و از بیخ‌وبُن عقل مان را از کف ندادیم. در حیرتم که پس از دیدن آن همه خشونت و بی‌رحمی چه‌گونه توانستیم بار دیگر سرپا بایستیم و زندگی عادی از سر بگیریم، تشکیل خانواده بدهیم، بچه‌دار شویم و به بچه‌هامان عشق و احترام به انسان را بیاموزیم.”

لیلا خالدی، زندانی دهه شصت: خودم هم باورم نمی‌شود ما از آن دوزخ که لقب دانشگاه اسلامی بدان داده بودند، از آن دالان وحشت گذر کردیم، زنده ماندیم، جز عده‌ای، دچار جنون نشدیم و از بیخ‌وبُن عقل‌مان را از کف ندادیم

همانگونه که از نامه‌های مورد اشاره برمی‌آید ، لیلا خالدی در این نامه محمد نوری زاد را برادر گرامی خطاب می‌کند و ایرج مصداقی هم قصد دارد تا با او وارد گفت‌وگو بشود. این ادبیات به‌نوعی گویای برقراری گفت‌وگو بین اپوزیسیون سنتی و معترضان پس از انتخابات ریاست جمهوری است که می‌تواند گام مثبتی برای مصالحه بین این دو نسل مبارز باشد. اما باید دید فعالان سیاسی داخل کشور همچون نوری زاد آیا حاضرند گذشته خود را مورد نقد قرار دهند و با اپوزیسیون خارج از کشور به این شکل تعامل و گفت‌وگو کنند؟

منابع:

ابوالفضل قدیانی خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای: علاج کار آن است که از قدرت دست بکشید

سه نامه از سه منتقد حکومت به رهبر جمهوری اسلامی

نامه یک زندانی دهه ۶۰ به محمد نوری زاد. لیلا خالدی

نامه سرگشاده به آقای محمد نوری زاد ایرج مصداقی

تارنمای محمد نوری زاد

درخواست نوری‌زاد از آيت‌الله خامنه‌ای

zamaanehnews — Tue, 17 May 2011 03:59:04 +0000

محمد نوری‌زاد، نويسنده و فيلم‌ساز که به تازگی از زندان آزاد شده از رهبر جمهوری اسلامی ايران خواسته تا هر روز حبس انفرادی، معادل ۱۰ روز محاسبه شود.

نوری‌زاد در وب‌سايت شخصی‌اش نوشته است:‌ «تقاضای من از رهبرشريف‌مان در وهله نخست آزادی همه زندانيان بعد از انتخابات است. اگر اين درخواست ناشدنی است، ناگزير دست به دامان ترميم همان حقوق ناديده گرفته شده می‌برم. اين که حضرت ايشان در فرمانی دستور فرمايند تا تحمل يک روز زندان انفرادی، حداقل معادل ده روز محاسبه شود.»

وی افزوده:‌«يکی از تلخ‌ترين ساعت‌ها و حتی ثانيه‌های زندان، لحظه‌ها و روزهای انفرادی است.»

نوری‌زاد، سلول انفرادی را اين‌گونه توصيف کرده است: «در يک فضای تنگ و ارعابی، بلاتکليفی عذاب‌آور، اضطرابی گسترده، نگرانی وسيع، آشوبی درهم پيچيده ، تلخ‌کامی آشوبنده، ترسی فراگير، اميدی که به سستی تار مو گراييده، بی‌خبری و بی‌کسی و بی‌پناهی روح‌خراش، حالت‌ها و وضعيت‌های آميخته به نفرت و ترس و آيند‌ه‌ای که به دره ای از بيچارگی درافتاده است.»

اين نويسنده و فيلم‌ساز از سلول انفرادی به عنوان «شکنجه» نام برده که باعث «فرسايش» زندانی می‌شود.

وی افزوده: «يکی از حقوقی که از زندانيان سياسی، به ناجوانمردانه‌ترين شکل زير پا نهاده می‌شود، محاسبه يکسان سلول انفرادی با بند عمومی است.»

محمد نوری‌زاد ابراز اميدواری کرده که اگر يک روز حبس انفرادی معادل ۱۰ روز محاسبه شود، بسياری از «جوانان و زندانيان اين روزهای عرصه سياست»، آزاد خواهند شد.

نوری‌زاد: يکی از حقوقی که از زندانيان سياسی، به ناجوانمردانه‌ترين شکل زير پا نهاده می‌شود، محاسبه يکسان سلول انفرادی با بند عمومی است

نوری‌زاد ادامه داده :«رهبر ما خود طعم زندان و تبعيد را چشيده‌اند و از هول و هراس انفرادی خبر دارند.»

آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ايران، در زمان حکومت محمدرضا پهلوی، آخرين پادشاه ايران به دليل فعاليت‌ و سخنرانی عليه حکومت به زندان افتاد.

اين نويسنده ادامه داده: «من هرچه در توان داشتم، از همان درون زندان، دراين خصوص گفتم و نوشتم. شخصاً به دادستان تهران گفتم اگر خود شما يا يکی از قضات صاحب رأی شما، تنها يک روز از هول و هراس زندان انفرادی را درک می‌کرديد، به محض بيرون آمدن، همان يک روز را معادل ۱۰۰ روز محاسبه می‌کرديد.»

به گفته وی «علت اين ظلم مستمر هيچ نيست الا اين که قانون گذار، مطلقاً خود به اين مهم واقف نيست.»

محمد نوری‌زاد سال گذشته به اتهام «توهين به مسئولان و تبليغ عليه نظام» در دادگاه بدوی به سه سال و نيم حبس و ۵۰ ضربه شلاق محکوم شد.

وی که از ۲۹ آذر ۱۳۸۸ در زندان بود، ارديبهشت سال جاری آزاد شد.

محمد نوری‌زاد از زندان آزاد شد

zamaanehnews — Sun, 08 May 2011 13:24:08 +0000

محمد نوری‌زاد، نويسنده و فيلم‌‌ساز ايرانی که از ۲۹ آذر ۸۸ در زندان بود، آزاد شده است.

تارنمای شخصی اين نويسنده و فيلم‌ساز با اعلام خبر آزادی نوری‌زاد، نوشته است:‌ «در خبر ها آمده بود که دکتر محمد نوری‌زاد در ايام نوروز به مرخصی آمده است. اين خبر نادرست در حالی به سايت‌های داخلی و خارجی راه يافت که وی تا دو روز پيش از آزادی در اعتصاب غذا به سر می‌برد و حتی از تماس تلفنی و ملاقات با خانواده‌اش اجتناب می‌کرد.»

اشاره اين تارنما به اعتصاب غذای اخير محمد نوری‌زاد است.

فاطمه ملکی، پنج‌شنبه هشتم ارديبهشت ۱۳۹۰ در يادداشتی نوشته بود همسرش ۴۰ روز است که دست به اعتصاب غذا زده و حاضر به ملاقات نيز نيست.

محمد نوری‌زاد از فروردين ۱۳۹۰ دست به اعتصاب غذا زده بود. وی پيش از اعتصاب غذا، با انتشار چند نامه به عباس جعفری دولت‌آبادی، دادستان تهران اعلام کرده بود که نسبت به همه احکام صادره عليه خود معترض است و اعتصاب غذا می‌کند.

تارنمای شخصی نوری‌زاد توضيح نداده که محکوميت اين نويسنده و فيلم‌ساز در دادگاه تجديدنظر کاهش يافته و يا اينکه پيش از پايان يافتن دوران حبس از زندان آزاد شده است

وی در يکی از نامه‌هايش خطاب به دادستان تهران نوشته بود: «تا رسيدن به خواسته‌هايم، نه غذا دريافت خواهم کرد و نه تقاضای تماس تلفنی يا ملاقات يا مرخصی خواهم داشت. من نسبت به همه احکام صادره عليه خود معترضم و روند اعتراض من، تا حصول نتيجه ادامه خواهد داشت و مسئوليت عواقب هرآن‌چه بر سر من بيايد، متوجه همه آنانی خواهد بود که در احکام صادره عليه من و بازداشت غيرقانونی من در بند دو - الف، سهم و نقش داشته‌اند.»

نوری‌زاد سال گذشته به اتهام «توهين به مسئولان و تبليغ عليه نظام» در دادگاه بدوی به سه سال و نيم حبس و ۵۰ ضربه شلاق محکوم شد.

با اين حال، تارنمای شخصی نوری‌زاد توضيح نداده که محکوميت اين نويسنده و فيلم‌ساز در دادگاه تجديدنظر کاهش يافته و يا اينکه وی پيش از پايان يافتن دوران حبس از زندان آزاد شده است.

محمد نوری‌زاد در يک سال و نيم گذشته چند نامه انتقادی خطاب به آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ايران نيز نوشت.

تارنمای کلمه نزديک به ميرحسين موسوی یکی از رهبران مخالفان، از نوری‌زاد به عنوان فردی نام برده که تا پيش از سال ۱۳۸۸ «مخالف سرسخت جريان اصلاح‌طلبی» بوده اما در جريان اعتراضات پس از انتخابات رياست‌جمهوری ۱۳۸۸ به صف منتقدان حکومت پيوسته است.

نوری‌زاد پيش‌تر يکی از نويسندگان روزنامه کيهان بود. مدير اين روزنامه توسط آيت‌الله خامنه‌ای انتخاب می‌شود.

«نگرانی از ۴۰ روز اعتصاب غذای محمد نوری‌زاد»

zamaanehnews — Thu, 28 Apr 2011 10:55:54 +0000

فاطمه ملکی همسر محمد نوری‌زاد، نويسنده و فيلم‌ساز زندانی در ايران از ادامه اعتصاب غذای وی به شدت ابراز نگرانی کرده است.

به گزارش تارنمای کلمه، فاطمه ملکی، امروز پنج‌شنبه هشتم ارديبهشت ۱۳۹۰ در يادداشتی نوشته است همسرش ۴۰ روز است که دست به اعتصاب غذا زده و حاضر به ملاقات نيز نيست.

فاطمه ملکی در اين يادداشت خطاب به محمد نوری‌زاد نوشته است: «در مورد اعتصاب غذا با تو سخت مخالفم؛ به خصوص با شرايط سست شدن دندان‌ها و بيماری پوستی و سنگ کليه‌ات. اين قضيه همه خانواده را به شدت نگران کرده است و نمی دانيم تا کی هم ادامه خواهد داشت.»

وی افزوده است: «ما همگی آزادی تو و ساير زندانيان بی‌گناه را به انتظار نشسته‌ايم، آزادی، حداقل پاسخ نامردمی‌هايی است که در اين مدت صورت گرفته است.»

ملکی نوشته است نوری‌زاد، اعتصاب غذايش را تا رسيدن به خواسته‌هايش ادامه خواهد داد.

محمد نوری‌زاد که ۲۹ آذر ۱۳۸۸ بازداشت شد، به اتهام «توهين به مسئولان و تبليغ عليه نظام» به سه سال و نيم حبس و ۵۰ ضربه شلاق محکوم شده است

محمد نوری‌زاد از فروردين ۱۳۹۰ دست به اعتصاب غذا زده است. وی پيش از اعتصاب غذا، با انتشار چند نامه به عباس جعفری دولت‌آبادی، دادستان تهران اعلام کرده بود که نسبت به همه احکام صادره عليه خود معترض است و اعتصاب غذا می‌کند.

وی در يکی از نامه‌هايش خظاب به دادستان تهران نوشته است: «تا رسيدن به خواسته‌هايم، نه غذا دريافت خواهم کرد و نه تقاضای تماس تلفنی يا ملاقات يا مرخصی خواهم داشت. من نسبت به همه احکام صادره عليه خود معترضم و روند اعتراض من، تا حصول نتيجه ادامه خواهد داشت و مسئوليت عواقب هرآن‌چه بر سر من بيايد، متوجه همه آنانی خواهد بود که در احکام صادره عليه من و بازداشت غيرقانونی من در بند دو - الف، سهم و نقش داشته‌اند.»

نوری‌زاد در نامه خود تأکيد کرده است: «تداوم بازداشت من در بند دو - الف، غيرقانونی است. من بايد به بند عمومی ۳۵۰ منتقل شوم.»

اين نويسنده که ۲۹ آذر ۱۳۸۸ بازداشت شد، به اتهام «توهين به مسئولان و تبليغ عليه نظام» بازداشت شد به سه سال و نيم حبس و ۵۰ ضربه شلاق محکوم شده است.

فاطمه ملکی در بخش ديگری از اين نامه خطاب به همسرش نوشته است: «مدت کوتاهی در بند ۳۵۰ بودی و به مرخصی آمدی. برادران (مأموران امنيتی)، آزادی‌ات را تاب نياوردند و اواخر تابستان تو را بازگرداندند. اين بار، نه به بند ۳۵۰؛ که به قرنطينه.»

نوری‌زاد، زمستان گذشته برای مداوای پزشکی به مرخصی آمد اما از روز هفتم اسفند ٨٩ بدون اتمام اقدامات درمانی و برخلاف وعده مأموران امنيتی، به زندان اوين بازگشت.