کارگران زندانی

اقتصاد مقاومتی و بسیجیان عرصه تولید

society — Sun, 02 Dec 2012 09:29:00 +0000

بابک مینا ـ ماه‌هاست که بیشتر مسئولان اقتصادی کشور فشار تحریم‌های اقتصادی را به رسمیت شناخته‌اند و میزان آسیب‌های آن را سبک و سنگین می‌کنند.

از سویی دیگر فعالان کارگری نیز به طور مداوم بر این نکته تاکید می‌کنند که نوک پیکان تحریم‌ آنان را نشانه رفته است. با این همه هستند مدیران اقتصادی که تحریم اقتصادی را نه یک تهدید بلکه فرصتی برای رشد می‌دانند. برای آنان واقعیت‌های خشن اقتصادی کشور نشان از رشد و توسعه دارد.

همایش اقتصاد مقاومتی: تحریم فرصتی برای رشد

روز چهارشنبه در محل سالن اجتماعات ساپکو، همایشی با عنوان «اقتصاد مقاومتی، مدیران صنعتی و بسیج کارخانجات» برگزار شد. در این همایش سردار نقدی، رئیس سازمان بسیج مستضعفین نیز حضور داشت و سخنرانی کرد.

از جمله سخنرانان این همایش جواد نجم‌الدین مدیرعامل ایران‌خودرو بود. او در سخنان خود به طور مفصل از اثرات مثبت تحریم‌های اقتصادی سخن گفت. به گزارش خبرگزاری مهر، نجم‌الدین در سخنان خود تاکید کرد که ۲۰۶ ساخت داخل، طراحی موتور ملی، ساخت قالب‌های بزرگ بدنه خودرو و خودکفایی در تولید موتورهای کم‌مصرف از اثرات مثبت تحریم‌های اقتصادی بوده است.

وی در بخشی دیگر از سخنانش تاکید کرد: «با وجود تحریم‌های سنگین، همین که کارگران، چرخه اقتصاد و تولید را همچنان در حرکت نگهداشته‌اند و اجازه نداده‌اند دشمن از این فرصت استفاده کند، بارزترین نقش بسیج کارگری در جنگ اقتصادی است.»

او در پایان صحبت‌هایش به این نکته اشاره کرد که «تمامی بسیجیان پرتلاش عرصه ‌تولید و صنعت مصمم هستند تا در کنار کارفرمایان و کارآفرینان فهیم در تحقق منویات مقام معظم رهبری و جهاد اقتصادی همت گمارند و بار دیگر دین خود را در جهاد و مبارزه مقدس با تهاجم اقتصادی استکبار جهانی ادا کنند».

ظاهراً درباره اثرات تحریم‌ توافقی وجود ندارد و بعضی از مدیران اقتصادی و بسیجیان عرصه تولید آن را فرصتی برای رشد بیشر می‌دانند.

مشکلات واحدهای تولیدی

حقوق ۳۰ هزار بازنشسته ذوب آهن اصفهان مدت‌هاست که به تعویق افتاده است. بازنشستگان بارها در برابر کانون بازنشستگان دست به تجمع اعتراض‌آمیز زده‌اند، اما تاکنون نتیجه‌ای نگرفته‌اند.

فعالان کارگری به طور مداوم بر این نکته تاکید می‌کنند که نوک پیکان تحریم‌ آنان را نشانه رفته است. با این همه هستند مدیران اقتصادی که تحریم اقتصادی را نه یک تهدید بلکه فرصتی برای رشد می‌دانند. برای آنان واقعیت‌های خشن اقتصادی کشور نشان از رشد و توسعه دارد.

در یکی از روزهای اخیر، مردی از میان تجمع‌کنندگان به خبرگزاری ایلنا می‌گوید: «این تاخیر‌ها علاوه بر مشکلات اقتصادی که برای خانواد‌ها ایجاد کرده و زندگی روزمره‌مان را مختل کرده، به اعتبار و آبروی یک خانواده بازنشسته ذوب آهن ضربه زده و باعث شده مردم به چشم اقشار ضعیف و کم در آمد به ما نگاه کنند.»

جمعی از کارگران هلی فکس در آستانه بازنشستگی به دلیل انحلال کارخانه بیکار شدند. یکی از کارگران در این زمینه می‌گوید: «کارفرمای کارخانه هلی فلکس ایران در یک اقدام ناگهانی اطلاعیه‌ انحلال کارخانه را بر سردر نگهبانی چسبانده و با معرفی فردی به عنوان مدیر تسویه حساب کارگران، از ورود ۱۲ کارگر رسمی این کارخانه که در شرف بازنشستگی هستند ممانعت به عمل آورده و از آنان خواسته است برای تسویه حساب خود اقدام کنند.» کارگران این کارخانه انحلال آن را صوری می‌دانند.

حقوق بیش از هزار و ۵۰۰ کارگر دریایی شرکت کشتیرانی، شرکت ملی نفتکش و شرکت کیش راه‌آبی پرداخت نشده است. این کارگران باید حقوق خود را به دلار دریافت کنند. غلامرضا زنگی اهرمی، عضو انجمن صنفی کارگران دریایی می‌گوید: «هنگامی که پرسنل این شرکت‌ها برای دریافت حقوق خود مراجعه می‌کنند به آن‌ها گفته می‌شود که چون دلار نداریم حقوق شما را به ریال و مطابق نرخ بانک مرکزی (هر دلار ۱۲۵۰ ریال) پرداخت می‌کنیم، اما پرسنل از دریافت آن سر باز زده و به این موضوع اعتراض می‌کنند.»

بیش از ۶۰ درصد مطالبات چایکاران از دولت، هنوز پرداخت نشده است. محمد یعقوبی، دبیر خانه کارگر گیلان ضمن انتقاد از عملکرد دولت می‌گوید: «مطالبات چایکاران بالغ بر ۲۸ میلیارد تومان است که مقرر شده بود در دو مرحله پرداخت شود، اما این امر تاكنون محقق نشده است.»

گرانی لوازم یدکی خودروهای سنگین

گرانی وسایل یدکی کامیون و سایر وسایل نقلیه سنگین موجب اعتراض و نگرانی رانندگان شده است. به عقیده فعالان صنفی بخشی از این گرانی ناشی از تحریم‌های اقتصادی است و بخشی دیگر از بی‌توجهی مسئولان و عدم نظارت آنان بر قیمت‌ها ناشی می‌شود.

سرود قاسمی، رئیس انجمن صنفی رانندگان مسافربری برون شهری در این زمینه می‌گوید: «افزایش قیمت لاستیک در حدی است که بعضاً میزان آن به چهار برابر هم می‌رسد. در حالی که تا یکی دو ماه پیش می‌شد هر حلقه لاستیک را با هزینه یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومانی تهیه کرد که هم اکنون قیمت آن به بیش از چهار میلیون تومان رسیده است.»

از طرفی دیگر عدم افزایش کرایه رانندگان ماشین‌آلات سنگین موجب اعتراض و نارضایتی این رانندگان شده است که در هفته‌های گذشته دو نمونه آن را در اعتصاب تانکرداران سوخت و رانندگان بونکر دیدم.

افزایش کار کودکان

بیانیه کمیته هماهنگی: «کارگران و فعالان سیاسی و اجتماعی کشور، درست در شرایطی بازداشت و روانه زندان‌ها می‌شوند که تحت سلطه و حاکمیت سرمایه و در چنبره مناسبات نابرابر و ضدکارگری نظام سرمایه‌داری، خیل میلیونی مزد‌بگیران، زیر شدیدترین فشارهای اقتصادی و معیشتی قرار گرفته و مشکلات و گرفتاری‌های آنان به شکل روزافزونی در حال گسترش است.»

یک از پیامدهای شرایط تحریم و وضعیت نامناسب اقتصادی افزایش کار کودکان است. سعیده نورمحمدی، فعال حقوق کودک در این زمینه می‌گوید: «خانواده‌های فقیری كه در شرایط دشوار اقتصادی امكان یافتن چند شغل را برای گذران زندگی ندارند، به ناچار فرزندان‌شان را زودتر وارد بازار كار می‌كنند.»

با بالا رفتن هزینه‌های تولید کارفرما باید به نیروی کار جایگزین فکر کند که این نیرو معمولاً کودکان هستند. جاوید سبحانی، فعال حقوق کودکان کار در این زمینه به ایلنا می‌گوید: «اگر به فضای تولید نگاه کنیم با توجه به مشکلات اقتصادی موجود متوجه می‌شویم هزینه‌ها بسیار افزایش پیدا کرده است و از آنجایی که کارفرما طبق قانون کار نمی‌تواند حقوق کارگر را چندان کاهش دهد به نیروی کار جایگزین روی می‌آورد. نیروی کار جایگزینی که بیشترین آنها کودکان هستند، از شمول قانون کار خارجند و به عناوین مختلف تحت بهره‌کشی قرار می‌گیرند و بخشی از آنها در کارگاه‌های غیر قانونی که خارج از نظارت وزارت خانه هستند مشغول به کار می‌شوند.»

سبحانی در ادامه صحبت‌هایش به تبعات رعایت نشدن سه‌جانبه‌گرایی اشاره می‌کند و می‌گوید در اکثر کشورهای دنیا تلاش بر این است که کارفرمایان، کارگران و دولت نقشی مساوی در مذاکرات داشته باشند. در واقع می‌توان گفت کار کودکان یکی از ده‌ها پیامد خاموش بودن صدای صنفی ـ سیاسی کارگران در جامعه ماست.

بیانیه کمیته هماهنگی: کارگران به چه علت باید زندانی و کشته شوند؟

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری با صدور بیانیه‌ای زندانی شدن کارگران را محکوم کرد و از زندانیان سیاسی حمایت کرد.

در این بیانیه آمده است: «کارگران و فعالان سیاسی و اجتماعی کشور، درست در شرایطی بازداشت و روانه زندان‌ها می‌شوند که تحت سلطه و حاکمیت سرمایه و در چنبره مناسبات نابرابر و ضدکارگری نظام سرمایه‌داری، خیل میلیونی مزد‌بگیران، زیر شدیدترین فشارهای اقتصادی و معیشتی قرار گرفته و مشکلات و گرفتاری‌های آنان به شکل روزافزونی در حال گسترش است.»

همچنین این بیاینه با اشاره به کشته شدن ستار بهشتی در زندان، به زندانی بودن فعالان کارگری و اجتماعی و سیاسی همچون پدرام نصرالهی، رضا شهابی، بهنام ابراهیم‌زاده، محمد جراحی، فریبرز رئیس‌دانا، شاهرخ زمانی، نسرین ستوده، رسول بداقی نیز اعتراض کرده است.

کارگران زندانی و بحران روزافزون

Mon, 27 Aug 2012 08:47:22 +0000

پانته‌آ بهرامی

پانته‌آ بهرامی - ده‌ها فعال کارگری در زندان‌های جمهوری اسلامی به سر می‌برند. علت اکثر این بازداشت‌ها به خواست کارگران برای ایجاد تشکل‌های کارگری برمی‌گردد.

علی نجاتی، شاهرخ زمانی، محمد جراحی، ساسان واهیوش، بهنام ابراهیم‌زاده، رسول بداغی، محمد حسینی، مهدی فراهیشاندیز، فرزاد احمدی، مهرداد امین‌وزیری و پدرام نصراللهی از جمله فعالان سندیکایی مستقل زندانی هستند.

رضا شهابی صندوقدار و عضو هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران در فروردین ماه ۱۳۹۱ توسط وکیل خود مطلع شد که قاضی ابوالقاسم صلواتی، رئیس شعبه پانزده دادگاه انقلاب اسلامی وی را به شش سال زندان محکوم کرده است.

وی به اتهام تبلیغ علیه نظام یکسال و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی به پنج سال زندان محکوم شد. او همچنین به پنج سال محرومیت از فعالیت‌های اجتماعی و سندیکایی محکوم شده است. به‌علاوه محکومیت او شامل پرداخت جریمه نقدی به مبلغ ۷۰ میلیون رالا است. رضا شهابی هنگام دستگیری و در مدت بازجویی توسط وزارت اطلاعات در بند ۲۰۹ مورد ضرب و شتم شدید قرار گرفت تا جایی که نیاز به عمل جراحی در ناحیه گردن و دیسک پیدا کرد و احتمال می‌رفت که سمت چپ بدنش فلج شود.

وی قبل از محاکمه ۲۲ ماه در زندان به‌سر برد و برای اعتراض به این بلاتکلیفی و انتقال به بیمارستان دست به اعتصاب غذای خشک زد.

این اعتراض‌ها و همچنین فشار سازمان‌های بین‌المللی منجر به انتقال وی به بیمارستان شد. او چند ماهی در بیمارستان به‌سر برد و از ناحیه گردن مورد عمل جراحی قرار گرفت. زمانه گفت‌وگوی کوتاهی با ربابه رضایی، همسر رضا شهابی انجام داده است. رضا شهابی روز ۲۳ مردادماه دوباره از بیمارستان به زندان منتقل شد.

ربابه رضایی - سه ماه و نیم است که در بیمارستان است. گردنش را عمل کردند، مهره‌های گردنش را عمل کردند. توی زندان اینجوری شده. قبلاً این جوری نبود.

می‌خواستم از آخرین ملاقاتی که با آقای شهابی داشتید بپرسم. حال‌شان چطور بود؟ آخرین ملاقاتی که داشتید در بیمارستان بود یا در زندان؟

او سه ماه و نیم در بیمارستان بود و ما هر روز در بیمارستان به دیدن‌شان می‌رفتیم

روحیه‌شان چطور بود؟

خوب است.

مهره‌هاشان چرا آسیب دیده بود؟

بالاخره آن موقع که دستگیرشان کردند، یک مقداری اذیت‌شان کردند. به خاطر همین.

الان وضعیت‌شان چطور است؟ گردن‌شان را می‌توانند تکان بدهند؟

نه، گردنشان را که نمی‌توانند تکان دهند. چون عمل کردند و دکتر گفته باید مدتی تحت نظر باشد و یک مدتی استراحت کند تا بهتر شود. مثل قبل که نمی‌شود، ولی خب دیگر حالا یک مقداری بهتر شده.

یعنی ایشان اصلاً هیچ مشکل اینجوری نداشتند و بر اثر ضرب و شتم در زندان به این وضعیت افتادند؟

قبلاً هیچ مشکلی نداشتند، نه.

درد داشتند؟

خیلی درد داشتند. سمت چپ بدن‌شان که اصلاً یک مدت انگار که از کار افتاده بود.

آقای شهابی چند سالع هستند؟

۴۲سال‌شان است.

آیا در استخدام شرکت واحد هستند؟

قبل از اینکه دستگیرش کنند، استخدام بود، ولی بعد، هم بیمه‌اش را قطع کردند، هم حقوقش را قطع کردند. ما الان بیمه نداریم و نمی‌دانم آن‌ها چه تصمیم دیگری می‌گیرند. نمی‌دانم.

یعنی بیمه کل خانواده قطع شده است؟

بله. همان اول که او را دستگیر کردند بیمه ما هم قطع شد. ما هم بیمه‌مان قطع شده و هم حقوق‌مان.

مدت زمان حکم‌شان چقدر است؟

شش سال. دو سال و دو ماهش گذشته.

شما تقاضایی برای تجدید نظر داده‌اید؟

تقاضا دادیم، ولی در تجدید نظر گفتند که تأیید شده، ولی هنوز ابلاغ کتبی نشده. شفاهی گفتند که تأیید شده، ولی کتبی به آقای شهابی ابلاغ نشده.

خودشان نظرشان راجع به این حکم چیست؟ چقدر این حکم را عادلانه می‌دانند؟

نه عادلانه نیست. نه خودشان و نه خانواده‌شان، هیچکس این حکم را قبول ندارد. چون این حکم اصلاً عادلانه نیست.

چرا؟

چون ایشان کار خلافی انجام ندادند. فقط دفاع از حق و حقوق خودشان و دوستانشان و همکارانشان بوده. کار خلافی انجام ندادند. حالا این آقایان که این حکم را دادند، نمی‌دانم روی چه حسابی بوده.

با توجه به اینکه ایشان دو سال است در زندان هستند، شما چگونه هزینه‌های زندگی را فراهم می‌کنید؟

اطرافیان قدری کمک می‌کنند ولی بازهم به سختی می‌گذرد. وقتی بزرگ‌تر یک خانواده نباشد، معلوم است که زندگی به سختی می‌گذرد دیگر.

شما چند فرزند دارید؟

یک دختر و پسر ۱۳ و ۱۴ ساله.

با این وضعیتی که به‌وجود آمده، تقاضای‌تان از مسئولان چه هست؟

تقاضایم این است که حداقل حکمی را که می‌خواهند بدهند عادلانه باشد. چون این حکم اصلاً عادلانه نیست. همچنین می‌خواستم از پرسنل بیمارستان، از پرسنل اتاق عمل که خیلی برای آقای شهابی زحمت کشیدند، تشکر کنم.

محمود صالحی: فعالیت ما به قوت خود باقی است

روز جمعه ۲۶ تیرماه مأموران امنیتی با محاصره مسلحانه خانه‌ای در کرج، ۵۷ نفر از کارگران را دستگیر کردند. این کارگران در پیوند با کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل‌های کارگری فعالیت می‌کردند.

رضا شهابی هنگام دستگیری و در مدت بازجویی توسط وزارت اطلاعات در بند ۲۰۹ مورد ضرب و شتم شدید قرار گرفت تا جایی که نیاز به عمل جراحی در ناحیه گردن و دیسک پیدا کرد و احتمال می‌رفت که سمت چپ بدنش فلج شود.

دستگیری، همراه با ضرب و شتم شدید و بدون ارائه حکم صورت گرفت. پس از آن با تجمع خانواده‌ها اعتراض‌های خود دستگیرشدگان و فشارهای سازمان‌های حقوق بشری تمامی دستگیرشدگان به‌جز علیرضا عسکری آزاد شدند. جلیل محمدی و علیرضا عسکری همراه ریحانه انصاری در ۱۶ مردادماه با دستبند و پابند در دادگاه محاکمه شدند.

در جریان دادگاه سعی شد این کمیته هماهنگی به یکی از احزاب سیاسی نسبت داده شود. این موضوع اما با واکنش هر سه نفر مواجه شد و آنان بار دیگر بر استقلال کمیته هماهنگی از احزاب و جریان‌های سیاسی تأکید کردند. مأموران قصد داشتند فراخوان مجمع عمومی کمیته هماهنگی را به علیرضا عسکری نسبت دهند. کمیته هماهنگی از مدت‌ها قبل به دنبال پیداکردن سالن مناسبی در تهران بود و از تمامی اعضا درخواست کرد اگر مکان مناسبی سراغ دارند، به کمیته معرفی کنند. در همین زمینه علیرضا عسکری آدرس منزلی در کرج را در اختیار کمیته گذاشت و اعلام کرد هیچ مسئولیت خاصی در برگزاری مجمع ندارد و اساساً برگزاری مجمع به عهده همه اعضاست.

علیرضا عسکری و جلیل محمدی پس از اتمام دادگاه به زندان مرکزی کرج بازگردانده شدند و رحیانه انصاری پیشتر با قید کفالت آزاد شد. خبر جدید این است که در روزهای اواخر مردادماه جلیل محمدی از زندان آزاد شد.

علیرضا عسکری اما به‌هیچ وجه حال عمومی مناسبی ندارد و دارای تپش قلب شدید در ناحیه قلب، بی‌حسی در دست چپ و ضعف و بی‌حالی شدید است. این عوارض جسمی ناشی از فشارهای سنگین و صدماتی است که در دوره بازجویی به او وارد شده است. جلیل محمدی به علت صدمات وارده دچار مشکلات حاد در ناحیه کمر و ستون فقرات شده است. زمانه گفت‌وگوی کوتاهی کرده است با محمود صالحی که از دستگیرشدگان کمیته هماهنگی بود و اکنون آزاد است.

شما هم در زمان دستگیری بودید. شما و دیگران چگونه دستگیر شدید؟

محمود صالحی: بله، من خودم آنجا بودم. من همانجا بازداشت شدم. ۳۳ ساعت بازداشت بودم. به ما حمله کردند. خیلی وحشیانه حمله کردند. بچه‌های ما را زخمی کردند و زدند. من خودم کلیه‌هایم ناراحت است. آنها روی پشت من راه می‌رفتند. در آن حادثه چندتا از دنده‌های پشت‌ام شکست. یکی از بچه‌ها سرش شکسته بود. همه ما را به هر شکلی می‌زدند.

چند نفر در حال حاضر در زندان هستند؟

۵۷نفر دستگیر شدیم. هنوز هم یک نفر در زندان است.

لطفاً کمی در مورد کمیته هماهنگی توضیح دهید که اساساً چه هست و چه می‌کند و چرا این قدر حاکمیت روی آن حساس است؟

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری است. به‌هرحال این‌ها روی کمیته هماهنگی حساس هستند، چون کمیته هماهنگی در ایران فعالیت می‌کند و فعالیت‌اش هم گسترده است و به همین دلیل این‌ها حساسیت نشان می‌دهند و بچه‌های ما را درگیر می‌کنند، اعضای ما را درگیر و آن‌ها را تهدید می‌کنند که باید از کمیته هماهنگی استعفا دهید و آن را لغو کنید. چند نفر از بچه‌های ما مثل خسرو بوکانی و پدرام نصراللهی هرکدام به دو سال حبس محکوم شده‌اند، به جرم اینکه عضو کمیته هماهنگی هستند. به‌هرحال همیشه دوستان ما زیر فشار هستند و اکنون که با شما صحبت می‌کنم برای ۶۰ نفر از آنها پرونده تشکیل داده‌اند و پرونده همه مفتوح و در دادگستری در حال اقدام است.

خانم ریحانه انصاری هم جزو دستگیرشده‌ها بودند؟

بله. ریحانه انصاری هم جزو دستگیرشده‌ها بود.

او هم الان در زندان است یا آزاد شده؟

به قرار وثیقه صد میلیون تومانی فعلاً آزاد است.

اساساً اینکه کارگران در ایران کمیته‌ها و سندیکاهای مستقلی داشته باشند، چه ضرری به حاکمیت می‌زند که اینقدر حساسیت روی آن نشان داده می‌شود؟

به‌هرحال باید این سئوال را از حاکمیت کنید نه از من. آنها باید جواب این سئوال را بدهند. من نمی‌توانم پاسخ این پرسش را بدهم که چه ضرری به حاکمیت می‌زند یا نمی‌زند. فعالیت‌های ما فعالیت‌هایی برای کارگران است، برای محرومان است، برای کسانی است که در واقع از زندگی محرومند. خواست ما این است که کارگران باید تشکل داشته باشند و از حق و حقوق خودشان دفاع کنند و کسی حق این‌ها را ضایع نکند، کسی آن‌ها را استثمار نکند. ما خواهان جامعه‌ای هستیم که در آن استثمار وجود نداشته باشد. این خواست طبقه کارگر ایران است.

حالا با توجه به این فشاری که حکومت آورده و ۶۰ نفر از اعضای کمیته هماهنگی را هم دستگیر کرده است که عمدتاً آزاد شده‌اند آیا فعالیت‌های شما به اصطلاح خواهد خوابید؟

نه، فعالیت ما نمی‌خوابد. فعالیت ما به قوت خودش باقی است. بچه‌ها همه روحیه‌شان عالی است و هیچ مشکلی نیست. دو سال پیش هم ۷۲ نفرمان در سنندج دستگیر شدند. به‌هرحال در یک مجمع دیگر ۷۲ نفر دستگیر شدند. حالا هم خب ۵۷ نفر دستگیر شده‌اند. هیچ مشکلی نیست. بچه‌ها همه روحیه‌شان عالی است. کارگران دیگری هنوز در زندان هستند. رضا شهابی از بیمارستان به زندان منتقل شده. بهنام ابراهیم‌زاده هم که مریض است. شاهرخ زمانی هم که زندانی تبعیدی است. پدرام نصراللهی هم که حبس تغزیزی گرفته. یک عده از دوستان دیگر هم حالا در زندان هستند.

نامه شاهرخ زمانی از زندان

شاهرخ زمانی ۴۷ ساله و نقاش ساختمان در دی‌ماه ۱۳۹۰ توسط مأموران وزارت اطلاعات در محل کارش بازداشت و به ۱۱ سال حبس تعزیری محکوم شد.

به گزارش خبرگزاری هرانا چندی پیش وی در حالی که حکم تبعید در پرونده‌اش وجود نداشت، از زندان تبریز یعنی شهر محل سکونت‌اش به زندان شهر یزد تبعید شد. شاهرخ زمانی در نامه‌ای با اشاره به امکانات زندان و بیماری‌های موجود در میان زندانیان نسبت به شرایط غیراستاندارد زندان یزد اعتراض کرد و نوشت: «شخصی به نام دکتر فقط اوضاع بیمار را از خود بیمار طی زمان بسیار کوتاهی می‌پرسد و سپس اغلب به پیشنهاد خود بیمار دارویی می‌نویسد.»

شاهرخ زمانی ۴۷ ساله و نقاش ساختمان در دی‌ماه ۱۳۹۰ توسط مأموران وزارت اطلاعات در محل کارش بازداشت و به ۱۱ سال حبس تعزیری محکوم شد.

به گفته مسئولان بهداری بیماری ایدز و هپاتیت از نوع C آن در بندهای چهار، پنج و شش به شدت رواج دارد.

یکی از مسئولان بهداری توضیح می‌دهد که «کسی از این زندان به مرخصی رفته و مغز بادام را از دهانش درآورده و به بچه‌اش داده که از همین طریق بچه و همسرش نیز مبتلا شده‌اند.»

وی ادامه می‌دهد: «در زمان وضعیت اضطراری زندانی بیمار باید حداقل دو ساعت درب زندان را به شدت بکوبیم تا نگهبان در را باز کند که در این مدت اغلب کسانی که بدحال می‌شوند، حالشان با سرعت به وخامت می‌گراید. طبق گفته زندانیانی که طولانی‌مدت اینجا هستند، تا به حال چهار مورد دیده‌اند که تا با باز کردن درب بند و بردن زندانی به بهداری یا جای دیگر، زندانی مرده است.»

وی در نامه خود اضافه می‌کند: «طبق آمار این زندان یکی از قصابی‌ترین زندان‌های ایران است که ۱۲ درصد کل اعدام زندانیان در اینجا انجام می‌شود. ماهی نیست که حداقل شش تا هفت زندانی اعدام نشوند. مثلاً از اردیبهشت تا ۲۰ تیرماه ۹۱، ۲۴ نفر در زندان یزد اعدام شده‌اند.»

وی در خاتمه اضافه می‌کند: «یکی از معمولی‌ترین مشکلات ۱۶ زندانی سیاسی تبعیدی که اغلب از استان‌های کردستان، آذربایجان شرقی و غربی، کرمانشاه و اهواز تبعید شده‌اند، آمدن خانواده‌ها از فاصله بین هزارودویست تا دو هزار کیلومتری با هزینه سنگین و مسافت طولانی برای یک دیدار ۲۰ دقیقه‌ای است. برخی از خانواده‌ها به خاطر مشکلات مالی بیش از سه سال است عزیزان‌شان را ندیده‌اند.» شاهرخ زمانی اکنون در زندان تبریز است.

زندانی سیاسی؛ پایداری یا فراموشی

arezoo — Mon, 14 May 2012 14:59:13 +0000

پانته‌آ بهرامی

پانته‌آ بهرامی -زندانیان سیاسی در ایران، انعکاس گروه‌ها و گرایش‌های مختلف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، قومی و مذهبی در جامعه‌اند و به همین دلیل هم به شدت رنگارنگ‌اند.

حسن زارع‌زاده اردشیر، مدیر اجرایی مرکز بین‌المللی حقوق بشر در کانادا و سخنگوی کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی، معتقد است نوعی تبعیض نسبت به طیف رنگارنگ زندانیان سیاسی وجود دارد. او می‌گوید: «نمی‌توانیم بگوییم همه زندانیان به جنبش سبز یا به طیف خاصی وابسته هستند. چه آنان از طیف‌های سیاسی مختلف چپ، راست، دانشجویان، زنان و روزنامه‌نگاران تشکیل شده‌اند. در شرایطی که طیف گسترده‌ای از زندانیان سیاسی در زندان‌های ایران وجود دارد، شاهد آنیم که برخی رسانه‌ها نگاه دقیقی نسبت به وضعیت زندانیان سیاسی ندارند و گرایش‌هایی که به برنامه‌سازان و فعالان رسانه‌ها نزدیک‌ترند بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرند و این باعث می‌شود ظلمی در حق دیگر زندانیان سیاسی بشود.»

تبعیض نسبت به زندانیان سیاسی

در شرایطی که ما طیف گسترده‌ای از زندانیان سیاسی در زندان‌های مختلف داریم، می‌بینیم که برخی رسانه‌ها نگاه دقیقی نسبت به وضعیت زندانیان سیاسی ندارند و گرایش‌هایی که به برنامه‌سازان و فعالان رسانه‌ها نزدیک‌ترند بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرند.

حسن زارع‌زاده اردشیر، به مرخصی‌ نوروزی زندانیان سیاسی اشاره می‌کند و می‌گوید: «اندک شمار زندانیان سیاسی که برگه مرخصی نوروزی دریافت کردند، بیشتر از طیف‌های مثلاً اصلاح‌طلب بودند که توانستند به راحتی به مرخصی بیایند و حتی در طول سال هم از مرخصی برخوردار شوند. آنها حتی می‌توانند از امکانات دیگری که سایر زندانیان در اختیار ندارند بهره‌مند شوند. البته این جای خوشحالی است که شرایط برای آن‌ها آسان‌تر گرفته می‌شود و من امیدوارم که اصلاً هیچکدام از این عزیزان در زندان نباشند، ولی این نتیجه تلاش رسانه‌ها و گروه‌های حقوق بشری است که این امکانات را برایشان فراهم می‌کنند. اگر این فعالیت‌ها برای همه زندانیان سیاسی باشد، طبیعتاً دیگر ما نمی‌بینیم یک دانشجوی چپ و یک روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشری مستقل در زندان بماند. آن‌ها هم تحت فشار‌ نهادهای حقوق بشری و فعالیت‌های داخلی و بین‌المللی می‌توانند از حداقل امکانات استفاده کنند. به هرحال ما تلاش‌مان بر این است که همه زندانیان سیاسی آزاد شوند.

در شکل فعالیتی که ما در دو، سه سال اخیر از سوی فعالان سیاسی وابسته به جنبش سبز دیده‌ایم، آنها همواره خواهان آزادی زندانیان سیاسی پس از وقایع جنبش سبز بودند. این رویکرد امکانی را به خود رژیم جمهوری اسلامی می‌دهد که خود به خود نوعی تفکیک و تبعیض بین زندانیان سیاسی قائل شود. در حالی که ما باید تلاش کنیم همه زندانیان را با یک نگاه ببینیم و به آنها توجه کنیم. طیف گسترده‌ای از زندانیان سیاسی در زندان هستند و نه یک طیف خاص سیاسی یا ایدئولوژیک.»

واقعیت این است که در رسانه‌ها اخبار مربوط به برخی از زندانیان سیاسی بیشتر به چشم می‌خورد. وضعیت زندانیان سیاسی طیف‌های سکولارـ دموکرات کمتر رسانه‌ای می‌شود. این موضوع دو دلیل کلی دارد: اولاً ناشی از کم‌کاری طیف‌های دموکرات- سکولار است و دوماً این گروه‌ها رسانه‌های کمتری را در اختیار دارند و بنابراین جریان مسلط را در رسانه‌ها تشکیل نمی‌دهند و طبعاً اخبار آنها نیز به طور یکسان انعکاس نمی‌یابد. شما ماجرا را چگونه تحلیل می‌کنید؟

حسن زارع‌زاده اردشیر: ما باید تلاش کنیم همه زندانیان را با یک نگاه ببینیم و به آنها توجه کنیم. طیف گسترده‌ای از زندانیان سیاسی در زندان هستند و نه یک طیف خاص سیاسی یا ایدئولوژیک.

سایر نیرو‌ها هم در تلاش و تکاپو هستند. مثلاً ما آقای حشمت‌الله طبرزدی را کمتر در اخبار می‌بینیم. به خاطراینکه وابستگی به اصلاح‌طلب‌ها ندارد. ایشان ناراحتی قلب دارد، ناراحتی ریه دارد و خودش هم حاضر نیست در مورد مریضی‌اش صحبت کند یا از مقامات زندان درخواست کند که او را به بیمارستان ببرند. این امکانات درمانی اما برای بعضی دیگر از زندانیان فراهم می‌شود، برای اینکه وابسته به اصلاح‌طلب‌ها هستند و فشار آنها روی مقامات بیشتر است. در مورد این فرد که مستقل است اما این فشار وجود ندارد. در مورد افراد دیگر هم به همین ترتیب. هم اکنون در زندان رجایی‌شهر نزدیک به ۵۵ زندانی سیاسی وجود دارد که بیشتر از مرخصی و درمان برخوردار نیستند.

همین چند روز پیش که من و دوستانم از کانال‌های غیر مستقیم توانستیم با این‌ها صحبت کنیم، گفتند که مقامات زندان به هیچ عنوان حاضر نیستند که اجازه دهند آنان در بیمارستان مورد مداوا و درمان قرار بگیرند. در حالی که در برخی موارد شاهدیم که با احکام قضایی این امکان برایشان وجود دارد که بیرون از زندان بروند و معالجه شوند. در مواردی دادستانی موافقت کرده است و در مواردی قضات موافقت کرده‌اند. مقامات دیگری هم که البته باید امضا کنند، امضا نمی‌کنند و این‌ها با این کار می‌خواهند زندانیان مریض را در بلاتکلیفی نگهدارند و فشار روانی را روی آنها زیاد کنند. وقتی این انعکاس پیدا نمی‌کند، طبیعتاً به وضعیت آن‌ها هم توجه نمی‌شود.

درحال حاضر حضور طیف سیاسی خاصی در رسانه‌ها کاملاً مشهود است و به نظر می‌رسد فعالان اجتماعی و روزنامه‌نگاران، زندانیان سیاسی وابسته به خودشان را یا در واقع زندانیان سیاسی‌ای را که نزدیک به آن‌ها هستند و از نزدیک می‌شناسند بیشتر مورد توجه قرار می‌دهند. این باعث می‌شود زندانیان سیاسی طیف‌های دیگر کمتر مورد توجه قرار نگیرند. به‌خصوص آن دسته که بیمار هستند و نیاز مبرم به درمان دارند و همچنان در شرایط بدی در زندان‌ها نگهداری می‌شوند؛ ازجمله در زندان رجایی‌شهر که به تبعیدگاه و شکنجه‌گاه معروف است و ما مرتب اخبارش را در سایت‌مان، در کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی، منتشر می‌کنیم و علی‌رغم اینکه سعی می‌کنیم گزارش مربوط به آنها را انعکاسی وسیع بدهیم، ولی باز می‌بینیم که مورد اقبال بعضی از رسانه‌ها قرار نمی‌گیرد.

کارگران زندانی

زندانیان کارگر طیف بزرگی از زندانیان سیاسی ایران را تشکیل می‌دهند که معمولاً به خاطر داشتن سندیکاهای مستقل و تلاش در زمینه حقوق کارگران تحت فشار هستند. علی نجاتی از اعضای هیئت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه هم اکنون در زندان است. شاهرخ زمانی، کارگر نقاش و عضو هیئت بازگشایی سندیکای کارگران نقش و تزیینات ساختمان هم اکنون در زندان بسر می‌برد و به ۱۱ سال زندان به خاطر دفاع از حق تشکل و حقوق صنفی و قانونی کارگران محکوم شده است.

کارگران زندانی به ترتیب از راست به چپ: محمد جراحی، رضا شعبانی، شیث امانی، علی نجاتی، ابراهیم مددی، علی خاوران، بهنام ابراهیم‌زاده، رسول بوداغی، شاهرخ زمانی، صادق کریمی و مهدی شاندیز.

صدیق کریمی و شیث امانی از اعضای هیئت مدیره اتحادیه آزاد کارگران نیز از دیگر زندانیان سیاسی به شمار می‌آیند. محمد جراحی به پنج سال، پدرام نصرالهی، به دوسال، مهدی فراحی شاندیز به سه سال و بهنام ابراهیم‌زاده برای فعالیت‌های کارگری به چهارسال زندان محکوم شده‌اند.

از مهم‌ترین خواست‌های کارگران، حق تشکیل سندیکاهای مستقل است. با اینکه به این خواست در قانون کار ایران توجه شده ولی در عمل جمهوری اسلامی با ایجاد تشکل‌هایی مانند خانه کارگر، آنها را وابسته به خود کرده است. در دهه اخیر شاهد خیل کارگرانی هستیم که به‌خاطر این ابتدایی‌ترین حقوق در زندان هستند؛ از آن جمله است رضا شهابی از کارگران شرکت واحد تهران.

حسن زارع زاده اردشیر، کنشگر حقوق بشر در این زمینه می‌افزاید: «الان آقای رضا شهابی که یکی از کارگران شجاع است که در زندان چندروزی دست به اعتصاب غذا زد و دچار بیماری‌هایی شد. به طور مرتب یک پای او در دادگاه است و پای دیگرش در بیمارستان و خلاصه در شرایط نامناسبی به‌سر می‌برد. علی اخوان از فعالان کارگری به سه سال زندان محکوم شده است یا رسول بداغی، مدیر روابط عمومی کانون صنفی معلمان نیز شرایط خوبی در زندان ندارد. به مناسبت روز کارگر و معلم پیامی از او در قالب شعر منتشر کردیم. ما این متن را در سایت‌مان به عنوان نخستین رسانه‌ای که آن را منتشر می‌کند ارائه دادیم.

بیانیه‌ای را نیز از یکسری از زندانیان سیاسی به عنوان زندانیان سکولارـ دموکرات منتشر کردیم که روز اول ماه مه را که روز کارگر است گرامی داشتند و عنوان کردند که تداوم رژیم جمهوری اسلامی باعث می‌شود که حقوق کارگر هم نقض شود. زندانیانی مثل حشمت‌الله طبرزدی، مجید دری، رضا شریفی بوکانی، میثاق یزدان‌نژاد، ناصر بردیا و جعفر اقدامی این بیانیه را امضا کرده بودند و همین نشان می‌دهد مسئله دفاع از حقوق کارگران الان به یک دغدغه و چالش اساسی تبدیل شده است و زندانیان سیاسی از طیف‌های مختلف، حتی در روز کارگر و معلم اقدام به صدور بیانیه برای آنان می‌کنند، علی‌رغم اینکه صدور چنین بیانیه‌ای تهدیدی هم برای آن‌ها در زندان محسوب می‌شود.»

زنجیر کردن پای زندانی در بیمارستان

هاشم خواستار معلم زندانی در بهمن سال ۱۳۸۹ به بیمارستانی در شهر مشهد منتقل شد و او را با زنجیر به تخت بستند.

در مجموع زندانیان سیاسی حتی در زمانی که برای معالجه به بیمارستان منتقل می‌شوند، با برخوردهایی توهین‌آمیز مثل زنجیر کردن پای زندانی به تخت مواجه‌اند. ازجمله در مورد کیوان صمیمی این اتفاق افتاد. این عمل با ضوابط و قوانین خود حاکمیت نیز در تضاد است.

حسن زارع‌زاده اردشیر، کنشگر حقوق بشر وضعیت زندانیان دانشجو را اینگونه ترسیم می‌کند: «در مواردی مثل مرخصی دانشجویان هم قبلاً دیدیم مثلاً وقتی خانم مهدیه گلرو آمده بود به مرخصی شبانه به منزلش ریختند یا خانم بهاره هدایت و تعداد دیگری که این امکان را پیدا کرده بودند با موارد مشابه روبه‌رو شدند. در زمان دادن مرخصی‌های نوروزی، آقای احمد زیدآبادی این امکان را نیافت، ولی بعد از چند روز به وی گفتند که می‌تواند از مرخصی استفاده کند. بعد هم خیلی سریع او را به زندان برگرداندند. بنابراین ما می‌بینیم که فشار روی زندانیان سیاسی خیلی زیاد است و این یک رویه کاملاً غیرانسانی است که در زندان‌ها از سوی مقامات قضایی و امنیتی برقرار شده است و به هیچ عنوان دارای ضابطه نیست. چه تمام این افراد را به عنوان خطری برای بقای جمهوری اسلامی تلقی می‌کنند و خارج از اصول حقوقی و انسانی با این افراد برخورد می‌کنند.»

زندانیان زن و دانشجو

در دهه ۶۰ عمده زندانیان سیاسی زن را کسانی تشکیل می‌دادند که وابسته به گروه‌های سیاسی بودند. در میان آنان شمار دانشجویان و دانش‌آموزان چشمگیر بود. در عین حال زنانی بودند که به خاطر دیانت بهایی در زندان بودند. امروز پس از گذشت سه دهه شاهد دگرگونی در ساختار زندانیان سیاسی زن ایران هستیم. دو گروه اصلی را می‌توان در این میان دید: گروه نخست زنانی هستند که به طور مشخص به خاطر فعالیت در حوزه حقوق زنان در زندان هستند؛ ازجمله کنشگران حرکت یک میلیون امضا. گروه دوم دانشجویان دختری هستند که به خاطر فعالیت‌های دانشجویی در پیوند با آزادی‌های سیاسی و حرکت‌های اعتراضی در زندان هستند.

درحال حاضر حضور طیف سیاسی خاصی در رسانه‌ها کاملاً مشهود است و به نظر می‌رسد فعالان اجتماعی و روزنامه‌نگاران، زندانیان سیاسی وابسته به خودشان را یا در واقع زندانیان سیاسی‌ای را که نزدیک به آن‌ها هستند و از نزدیک می‌شناسند بیشتر مورد توجه قرار می‌دهند.

حسن زارع‌زاده اردشیر، وضعیت آنان را در زندان‌های کنونی ایران چنین ترسیم می‌کند:

«شماری از دانشجویان زندانی را زنان تشکیل می‌دهند که در بند زنان هستند و در کنار دیگر زندانیان سیاسی زن و همینطور سایر زندانیان زن که غیر سیاسی هستند. آنها در بند زنان به طور مرتب گرفتار یک وضعیت غیر بهداشتی هستند که گزارش می‌شود و خود زندانیان سیاسی در مورد وضعیت آنجا گله دارند. از طرفی دانشجویان زندانی مرد هم در زندان‌های دیگر پخش شده‌اند. بعضی از آن‌ها مثل مجید دری به شهرهای دیگر تبعید شده‌اند و تعدادی هم به زندان رجایی‌شهر و تعدادی هم در بند ۳۲۵ زندان اوین به سر می‌برند. طیف گسترده‌ای از اعضای انجمن‌های دانشجویی را این‌ها تشکیل می‌دهند که از زمان جنبش سبز به اینسو با آن‌ها برخورد شده است و در زندان‌های جمهوری اسلامی نگهداری می‌شوند و همواره وقتی که مسئله مرخصی و درمان مطرح است، می‌بینیم که دانشجویان در اولویت قرار ندارند؛ به خاطر اینکه همواره در صدر فعالیت‌های سیاسی قرار داشتند و بیشترین اعتراض‌ها را در جامعه و به‌خصوص در دانشگاه‌ها سازماندهی می‌کردند. حال نیز در زندان با سخت‌گیری‌های بسیار زیاد روبه‌رو هستند: کاوه رضایی، آرش صادقی، جواد علیخانی، بهاره هدایت، ابوالفضل طبرزدی، ضیا نبوی، مجید توکلی، شبنم مددزاده، مهدی خدایی، حسین رونقی ملکی، فرشته شیرازی، سعید جلالی‌فر ازجمله فعالان دانشجویی در حوزه‌های مختلف هستند که همواره تحت فشار قرار دارند.

آقای معین غمین، دانشجوی علوم و فنون دانشگاه بابل هم روز چهارم اردیبهشت دستگیر شده است. آقای علی سالم، فعال دانشجوی چپ از آخر فروردین ماه که به زندان اوین مراجعه کرد، حکم دوسال حبس تعزیری‌اش به اجرا درآمد و به بند ۳۵۰ منتقل شد. همچنین آقای میلاد کریمی عضو اتحادیه دموکراتیک دانشجویان کرد از ۱۴ فروردین خودش را به زندان سنندج برای اجرای حکم معرفی کرد.

در بیرون از زندان دانشجویان فعال تلاش زیادی در دفاع از حقوق آن‌ها انجام می‌دهند و مرتب کمپین‌هایی را راه‌اندازی می‌کنند و همین کمپین اخیر با نام صدای دانشجویان در بند باشیم، یک حرکت بسیار موفق از سوی چندین تشکل دانشجویی و حقوق بشری است که توانست بار دیگر موضوع دانشجویان زندانی و زندانیان سیاسی را مطرح کند و تحرکی هم در دانشگاه‌ها و تشکل‌های دانشجویی در داخل و خارج از کشور به وجود آورد.»

وضعیت اسفبار زندان رجایی شهر

زندانی رجایی‌شهر در زمان پهلوی دوم ساخته و بهره‌برداری از آن در زمان جمهوری اسلامی آغاز شد.

این زندان در نزدیکی کرج واقع شده است. در دهه ۶۰ به نام زندان گوهردشت معروف بود و از آنجا که دارای شمار زیادی سلول انفرادی است، در ابتدا از آن به عنوان زندان تنبیهی استفاده می‌کردند؛ چون عدم ارتباط زندانی با دیگران و تنهایی ممتد و مدام باعث افسردگی، شکستن و اختلال‌های روانی در زندانی می‌شود.

حسن زارع‌زاده اردشیر: زندان رجایی شهر در دهه ۶۰ به نام زندان گوهردشت معروف بود و از آنجا که دارای شمار زیادی سلول انفرادی است، در ابتدا از آن به عنوان زندان تنبیهی استفاده می‌کردند.

دو زندان گوهردشت و اوین در تابستان ۶۷ شاهد خونین‌ترین قتل عام سیاسی در صدسال اخیر ایران بودند. هنوز آمار دقیقی از اینکه چه شمار زندانی در تابستان ۶۷ در این زندان‌ها اعدام شده‌اند، در دست نیست. امروز از زندان رجایی‌شهر به عنوان تبعیدگاه نام می‌برند چون امکاناتی اندک برای زندانی دارد.

حسن زارع‌زاده اردشیر می‌گوید: «ایقان شهیدی، دانشجوی زندانی در اوین و فعال حق تحصیل که بهایی هم هست، از زندان اوین به زندان رجایی شهر کرج تبعید شده و در کنار دیگر زندانیان سیاسی قرار گرفته است. می‌دانید اکثر کسانی که به زندان رجایی‌شهر تبعید می‌شوند، زندانیانی هستند که جمهوری اسلامی با آن‌ها برخورد تندتری انجام می‌دهد. کسانی که در زندان رجایی‌شهر کرج هستند، امکان تلفن به خانواده‌هایشان را ندارند و تلفن آن‌ها مدتی است که قطع شده. این‌ها در سالن ۱۲ در یک بند ویژه امنیتی در محاصره هستند و مقامات به هیچ عنوان اجازه نمی‌دهند که این‌ها بتوانند ملاقات و تلفن داشته باشند. ملاقات این‌ها هر دو هفته یکبار تحت تدابیر شدید امنیتی انجام می‌شود که البته ملاقات حضوری هم نیست، پشت شیشه است. ضمن اینکه هواخوری زندانیان رجایی‌شهر کمتر شده است و در روز دو سه ساعت بیشتر نیست. در حالی که قبلاً این‌ها در طول روز این اجازه را داشتند که به حیاط زندان بروند و برگردند. البته این فقط شامل زندان رجایی‌شهر نمی‌شود. در اکثر شهرستان‌ها ما این مشکلات را داریم. مجید دری دانشجوی زندانی که در زندان بهبهان است، نسبت به وضعیت این زندان بسیار انتقاد می‌کند و گزارش‌هایی را به بیرون داده که نشان می‌دهد تبعید زندانیان سیاسی به سایر زندان‌ها به این خاطر صورت می‌گیرد که آن‌ها را زیر فشارهای بیشتری قرار دهند. علی‌رغم این وضعیت اسفبار در زندان‌ها اما زندانیان سکولار دمکرات همواره از درون زندان بیانیه می‌دهند و به کوشش‌های خود ادامه می‌دهند.»

سایه‌ای بر موضوع حقوق بشر در ایران

اردشیر زارع‌زاده براین باور است که سازش حکومت ایران و غرب نمی‌تواند بر مسئله حقوق بشر در ایران سایه بیافکند. گستره فعالیت برای زندانیان سیاسی و حقوق بشر آنچنان افزایش یافته که غیر قابل بازگشت است.

وی ادامه می‌دهد: «اگرچه این مذاکرات به جایی رسیده که بعضاً گفته می‌شود ممکن است خیلی مسائل را تحت‌الشعاع قرار دهد، ولی با این حال من معتقد هستم که حجم گسترده فعالیت‌های حقوق بشری در برون‌مرز از سوی ایرانیان و غیر ایرانیان، نهادهای مدافع حقوق بشری ایرانی که در کشورهای مختلف در کانادا، آمریکا، اروپا و جاهای دیگر وجود دارند، این امکان را به دولت‌های خارجی نخواهند داد که نقض حقوق بشر را ندیده بگیرند و طبیعتاً در طول سال‌های گذشته هم این فعالیت‌ها بوده که بیشترین تأثیر را گذاشته است. ما بار‌ها دید‌ه‌ایم که در سطح بین‌المللی چقدر تمایل به مذاکره و سازش با جمهوری اسلامی زیاد بوده و همین کوشش‌های ایرانیان در خارج از کشور توانسته است مسیر این معاملات و این سازش‌ها را به سمت برخوردهای سختگیرانه با جمهوری اسلامی پیش ببرد.»

ایمیل گزارشگر:

pantea.bahrami@yahoo.com

تجمع در برابر مقر سازمان ملل در ژنو به پشتيبانی از کارگران ايران

Sat, 11 Jun 2011 12:45:00 +0000

در حمايت از حقوق کارگران ايرانی و برای آزادی فعالان کارگری در زندان، تجمعی در ژنو برگزار شد.

به گزارش راديو زمانه، هم‌زمان با نشست سالانه سازمان بين‌المللی کار در مقر سازمان ملل، سه سنديکای کارگری فرانسه به همراه دو سنديکای سوئيسی، پنج‌شنبه، ۹ ژوئن، جهت حمايت از حقوق کارگران ايرانی و درخواست آزادی فعالان کارگری در زندان، روبه‌روی درب ورودی اين سازمان در ژنو، گردهمايی‌ای بر پا کردند.

تجمع فوق که بر اساس فراخوان مشترک سنديکاهای نامبرده شکل گرفته بود، حمايت سازمان‌ها و احزاب سياسی ايرانی و برخی فعالان مستقل کارگری را در برداشت.

شرکت‌کنندگان که از ساعت ۱۱ صبح تا چهار بعدازظهر همراه با حمل پلاکارد، شعارهايی جهت آزادی فعالان کارگری ايرانی در زندان سردادند در پايان بر لزوم احقاق حقوق کارگران ايران و آزادی کارگران زندانی پای فشردند. در اين تجمع برخی از فعالان حقوق بشری نيز حضور داشتند.

هم‌اکنون برخی از اعضای سنديکاها و فعالان کارگری ايرانی در زندان‌های جمهوری اسلامی به‌سر می‌برند.

نام‌هايی چون رضا شهابی، بهنام ابراهيم‌زاده، رضا رخشان، غلام‌رضا غلام‌حسينی، ابراهيم مددی و علی نجاتی از آن جمله هستند که تنها به دليل خواسته‌های صنفی محاکمه و به زندان افکنده شدند. برخی از آنها در شرايط وخيمی به‌سر می‌برند.

منصور اسانلو يکی از اين کارگران بود که که دوران محکوميت وی به پايان رسيده است که پس از تحمل شرايط بسيار سخت، اخيرا اجازه مرخصی يافته و برای ۴ روز خارج از زندان است.

منصور اسانلو، رهبر سندیکای کارگران شرکت اتوبوس‌رانی تهران و حومه از جمله کارگرانی است که کمتر از چند ماه از اتمام دوران پنج سال زندان‌اش باقی نمانده است و بارها از سوی پزشکان به دلیل بیماری قلبی‌اش عدم تحمل حبس دريافت کرد.

او چندین بار به دلیل گرفتگی سه رگ قلب‌اش مجبور به بستری شدن در بیمارستان شد و سرانجام پنج‌شنبه شب ۱۲خرداد به مرخصی چهار روزه آمد که در ادامه مرخصی او به مدت یک ماه تمدید شد.

تاريخ محاکمه اعضای سنديکای کارگران شرکت واحد مشخص شد

Mon, 25 Apr 2011 10:22:23 +0000

در آستانه روز کارگر تاريخ محاکمه غلام‌رضا غلام‌حسينی، مرتضی کمساری، علی‌اکبر نظری و رضا شهابی مشخص شد.

بنا بر اطلاعيه‌ای که سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه منتشر کرده است، تاريخ محاکمه اعضای زندانی اين سنديکا تعيين گرديد.

بر اساس اين اطلاعيه غلام‌رضا غلام‌حسينی در تاريخ ۲۱ ارديبهشت ۱۳۹۰ در دادسرای شهريار محاکمه خواهد شد و دادگاه مرتضی کمساری و علی‌اکبر نظری در روز ۳۱ ارديبهشت ۱۳۹۰ در دادسرای کارکنان دولت برگزار می‌شود.

همچنين دادگاه رضا شهابی عضو هیأت مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه نيز در تاريخ‌ در تاريخ ۴ خرداد ۱۳۹۰ برگزار خواهد شد.

غلام‌رضا غلام‌حسينی، فعال سنديکايی، در تاريخ ۱۲ آبان‌ماه سال ۱۳۸۹ بازداشت و سپس به زندان رجايی‌شهر کرج منتقل گرديد. در روزهای پس از دستگيری وی، تارنما‌های مخالفان حکومت ايران از «شکنجه‌های جسمی و روحی» او توسط بازجويان برای اعتراف‌گيری خبر دادند.

منصور اسالو و ابراهيم مددی دو تن ديگر از رهبران سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه هستند که هم‌اکنون در زندان رجايی‌شهر کرج دوران محکوميت خود را طی می‌کنند

او در جريان اعتصابات و اعتراضات گسترده کارکنان شرکت واحد تهران در سال ٨۴ دستگير و چند هفته در زندان اوين در بازداشت به‌سر برد و نزديک به چهار سال از کار تعليق شد.

مرتضی کمساری عضو ديگر سنديکای کارگران شرکت واحد نيز روز دوم آذرماه سال ۱۳۸۹ و به دنبال مراجعه به دادسرای اوين بازداشت شد. وی چهارشنبه شب هشتم دی‌ماه سال گذشته به قيد کفالت از زندان اوين آزاد گرديد.

مرتضی کمساری پيش از اين نيز در دی‌ماه سال ۸۴ و به دستور قاضی سعيد مرتضوی، دادستان وقت تهران، به دليل فعاليت‌های صنفی بازداشت و از کار تعليق، و در نهايت در بهمن‌ماه سال ۸۵ از هیأت تشخيص اداره کار شرق تهران رأی بازگشت به کار دريافت کرده بود.

علی‌اکبر نظری راننده خط واحد، ۹ آذرماه پس از احضار به دادسرای زندان اوين دستگير و به اين زندان و سپس زندان قزل‌حصار منتقل گرديد.

وی نيز در جريان اعتصابات و اعتراضات کارکنان شرکت واحد در سال ۱۳۸۴ دستگير و مدتی را در زندان اوين در بازداشت به‌سر برد او سپس به مدت ۴ سال از کار تعليق شد و از حقوق و مزايای کاری محروم بود تا اين‌که در آبان‌ماه سال گذشته اداره کار رأی بر بازگشت به‌کار وی را صادر نمود و از آن زمان مشغول به کار شد.

رضا شهابی، عضو هيئت مديره سنديکای کارگران شرکت واحد تهران و حومه، در ۲۲ خردادماه ۸۹ در محل کار خود بازداشت شد. وی در بند ۲۰۹ زندان اوين است.

رضا شهابی که در اين مدت بارها خبر وضعيت نامناسب جسمانی او در زندان منتشر شد و حتا قرار وثيقه ۶۰ ميليون تومانی برای آزادی وی صادر گرديد، از تاريخ ۱۳ آذرماه سال گذشته دست به اعتصاب غذای خشک زد و پس از گذشت هفت روز از اعتصاب غذا به بيمارستان منتقل گرديد. وی در تاريخ ۲۹ آذر به اعتصاب غذای خود پايان داد.

سازمان عفو بين‌الملل دو روز پس از دستگيری شهابی، در تاريخ ۲۴ خردادماه ۸۹ با ابراز نگرانی شديد از وضعيت وی خواهان آزادی هر چه سريع‌تر او شد.

منصور اسالو و ابراهيم مددی دو تن ديگر از رهبران سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه هستند که هم‌اکنون در زندان رجايی‌شهر کرج دوران محکوميت خود را طی می‌کنند.