انتخابات مجلس نهم

سپاه چرا و چگونه در انتخابات دخالت کرد

Mon, 04 Jun 2012 09:31:01 +0000

گفت‌وگو با مراد ویسی

سراج‌الدین میردامادی - به تازگی فایل صوتی سخنرانی سردار سراج، رئیس مرکز آینده پژوهی و مطالعات راهبردی تابان و از سرداران به‌‌نام سپاه پاسداران در آستانه‌‌ مرحله‌ دوم انتخابات مجلس شورای اسلامی و در جمع هادیان سیاسی سپاه در شهر ری بر روی سایت‌ها و رسانه‌ها منتشر شده است.

از آقای مراد ویسی، روزنامه‌نگار در رادیو فردا پرسیدم، مهم‌ترین نکاتی که سردار سراج در این سخنرانی مطرح کرده چیست و به طور مشخص از کدام بخش از صحبت‌های سردار سراج دخالت سپاه در سیاست و انتخابات برداشت می‌شود؟

مراد ویسی: مهم‌ترین نکته صحبت‌های سردار سراج که می‌توان از آن تعبیر به دخالت سپاه در اوضاع سیاسی کشور و انتخابات کرد، این است که او تأکید می‌کند ما باید کاری کنیم که آقای حداد عادل رئیس مجلس شود و آقای ایکس که منظورش آقای لاریجانی‌ست، رئیس مجلس نشود. به طور طبیعی موقعی که او تحلیل می‌کند در مجلس و در انتخابات باید جناح و فردی پیروز و رئيس مجلس شود و جناح و فرد دیگری نشود، این می‌تواند عالی‌ترین نماد دخالت سپاه در انتخابات باشد، با توجه به این که آقای سراج پیش از این رئیس سازمان بسیج دانشجویی بود که مهم‌ترین تشکل دانشجویی در حوزه دانشگاه‌ها است.

از طرف دیگر آقای سراج معتقد به یک تحلیل راهبردی از طرف سپاه است. در هر حال او سردار سپاه هست و نمی‌تواند بدون اجازه‌ مقامات مافوق خود چنین صحبت‌هایی کند و اصلاً این سخنرانی در حضور یکی از نمایندگان ولی فقیه در سپاه انجام شده، فردی که قبلاً نماینده ولی فقیه در تیپ حفاظت انصار مجلس بوده است. آقای سراج آنجا به شنونده‌ها و مخاطبانش که هادیان سیاسی سپاه هستند، یک تحلیل ارائه می‌کند که می‌تواند تحلیل استراتژیک سپاه باشد و آن تحلیل این است که آقای هاشمی به‌عنوان جریان نزدیک به فتنه، آقای احمدی‌نژاد به‌عنوان رأس جریان انحرافی و آقای ایکس در ریاست مجلس که منظورش آقای لاریجانی‌ست، مثلثی هستند که می‌خواهند مذاکره و رابطه با آمریکا را بر مقام معظم رهبری به قول او تحمیل کنند و به این ترتیب انقلاب را به انحراف بکشانند. به یک معنا آقای سراج تحلیل راهبردی سپاه و سازمان اطلاعات سپاه را علیه مخالفین یا منتقدین وضع موجود که به قول او آقای رفسنجانی، آقای لاریجانی و آقای احمدی‌نژاد هستند، اعلام می‌کند.

به نظر می‌رسد تا حدی ابهام هم در این نوار وجود دارد. از طرفی سردار سراج مواضعی در برابر دولت یا به تعبیر او «جریان انحرافی» می‌گیرد و از طرفی هم به آقای لاریجانی به دلیل این که ریاست مجلسی را بر عهده داشته که با دولت کشمکش‌های بسیاری داشته‌اند، انتقاد می‌کند. موضع سپاه در کدام سمت این جغرافیای جناح‌بندی‌های سیاسی وجود دارد؟

ابهامی که در این نوار وجود دارد بیش از این است که شما گفتید. ابهامی که وجود دارد این است که آیا این موضع کل سپاه یا موضع بعضی از جریان‌های سپاه است. از آنجا که آقای زاکانی که قبلاً رئیس آقای سراج در بسیج دانشجویی بوده و الان در مجلس نزدیک‌ترین فرد به آقای حداد عادل و جریان تحت رهبری آقای حداد عادل است، این تحلیل وجود دارد که آقای سراج دارد تحلیل آقای زاکانی و آقای حداد را مطرح می‌کند. یعنی بخشی از سپاه که عمدتاً در بسیج دانشجویی‌ست، مایل نیست که آقای لاریجانی رئیس مجلس شود و برای این که آقای لاریجانی رئیس مجلس نشود، او را متهم می‌کند به همکاری با آقای احمدی‌نژاد و آقای رفسنجانی و از آن طرف برای این که آقای رفسنجانی را بزند، او را متهم می‌کند به همکاری با جریان انحرافی.

مراد ویسی: در میان سه نهاد اصلی اطلاعاتی کشور، یعنی سازمان اطلاعات سپاه به ریاست آقای طائب، وزارت اطلاعات به ریاست آقای مصلحی و اطلاعات ناجا، اکنون سپاه از همه قوی‌تر است و این اراده آقای خامنه‌ای بوده

من مطمئن نیستم که این تحلیل کل سپاه باشد. می‌تواند تحلیل بخشی از سپاه یعنی، بسیج دانشجویی و جریان آقای زاکانی و آقای طائب باشد، ولی می‌تواند تحلیل کل سپاه هم تلقی شود. ما چون خبر دقیقی نداریم، نمی‌دانیم که آیا این تحلیل جریان تحت نظر آقای زاکانی، آقای طائب و آقای رضا سراج است یا جریانی‌ست که کل سپاه را دارد فرماندهی می‌کند.

در این فایل صوتی به مسئله‌ انتخابات مرحله‌ی دوم هم خیلی پرداخته شده و اسامی‌ خاصی هم به میان آمده. هم انتقادات تندی متوجه آقای حسینیان شده و هم انتقادات تندی علیه آقای علی مطهری. به نظر شما سپاه در مرحله‌ دوم انتخابات در برابر لیست‌های متنوع اصول‌گراها بیشتر به کدام لیست توجه داشت و تلاش می‌کرد که آن لیست را برنده کند؟

من فکر می‌کنم جریان‌های مختلف سپاه موضع‌گیری‌های مختلفی داشتند. یک جریان از سپاه که «جمعیت ره پویان» و «جمعیت ایثارگران» است، مثل حسین فدایی، پرویز سروری، علیرضا زاکانی و الیاس نادران، در جبهه‌ متحد بود و زیر چتر جبهه‌ متحد در انتخابات حاضر شد. در حالی که پس از انتخابات این جریان از جبهه‌ متحد تا حدودی فاصله گرفت و در مسئله‌ ریاست آقای حداد به جبهه‌ پایداری نزدیک شد. بعضی از افراد سپاه هم مثل آقای زارعی، آقای صفار هرندی از همان ابتدا چه به شکل رسمی و چه غیررسمی با جبهه‌ی پایداری بودند. به اعتقاد من سپاه در مورد جبهه‌ متحد و جریان جبهه‌ پایداری به دو دسته تقسیم شده بود. نکته‌ دیگری که می‌شود گفت این است که بعضی از افرادی که نزدیک به سپاه بودند، در انتخابات رأی نیاوردند. مثلا در قم آقای ذوالنور که جانشین نماینده ولی فقیه در سپاه بود رأی نیاورد. یا در حوزه‌های دیگر حدود ۲۰ سردار سپاه کاندیدا شده بودند که رأی نیآورده بودند. در برابر ۱۱ سردار سپاه رأی آوردند و وارد مجلس شدند. من فکر می‌کنم حالا که اصلاح‌طلب‌ها از عرصه‌ حکومت‌داری حذف شده‌اند و حتی نزدیکان آقای هاشمی رفسنجانی هم حذف شده‌اند، عملاً سپاه به‌عنوان مهم‌ترین نهاد کشور بعد از آیت‌الله خمینی خودش به دساه‌ها و جریان‌های مختلفی تقسیم شده است.

اگر ما مواضع سردار سراج را مواضع بخشی از سپاه بدانیم، آیا می‌شود به گونه‌ای مواضع او را مواضع رأس حاکمیت نظام، آیت‌الله خامنه‌ای، هم دانست؟

تا حدی بله و تا حدی نه. من فکر می‌کنم این جریان طیف آقای طائب را در سپاه نمایندگی می‌کند، یعنی طیفی که نزدیک به مجتبی خامنه‌ای است. طیف مجتبی خامنه‌ای در این انتخابات تلاش کرد از طریق آقای طائب و از طریق بسیج دانشجویی و افرادی مثل سراج و زاکانی، اهداف انتخاباتی خودش را پیش ببرد و دنبال ریاست آقای حداد عادل هم بود. ولی من مطمئن نیستم که آقای خامنه‌ای خودش هم به چنین جمع‌بندی رسیده بود. من فکر می‌کنم با وجود این که طیف مجتبی خامنه‌ای و حداد عادل و طائب با سرعت بیشتری برای حذف جریان راست سنتی و از جمله جریان علی لاریجانی جلو رفتند، ولی خود آقای خامنه‌ای یا به این تحلیل نرسیده بود، یا به این تحلیل رسیده بود و مصلحت نمی‌دانست که خیلی آشکار دخالت کند.

تحلیل من این است که اگر آقای خامنه‌ای در مسئله‌ ریاست مجلس دخالت می‌کرد، علی لاریجانی نمی‌توانست به ریاست مجلس انتخاب شود. آقای خامنه‌ای یا آقای حداد عادل را برای ریاست مجلس در این مقطع قبول نداشت و یا مصلحت نمی‌دید که ورود کند که من به دومی قائلم. یعنی آقای خامنه‌ای آقای حداد را خیلی قبول دارد و یکی از سیاستمدارانی‌ست که بسیار آقای خامنه‌ای به وی علاقه دارد، چون عیناً نظرات آقای خامنه‌ای را مثل ضبط صوت تکرار می‌کند. ولی آقای خامنه‌ای مصلحت ندید که بین لاریجانی و حداد عادل به طور رسمی دست به انتخاب بزند و به همین خاطر علی لاریجانی به دلیل قدرت لابی که خودش و اطرافیانش مثل باهنر دارند و به دلیل قدرت زیاد راست سنتی و یک دلیل هم این که زودتر دست جنباند و یک فراکسیون راهروان ولایت را تشکیل داد و دلیل دیگر به دلیل بدنامی کسانی مثل حسینیان که پشت سر حداد عادل بودند، در مجموع توانست آقای حداد عادل را شکست دهد.

در انتخابات مجلس نهم جریان‌های مختلف سپاه موضع‌گیری‌های مختلفی داشتند. بخشی از آنها زیر چتر جبهه‌ متحد در انتخابات حاضر شدند و برخی هم زیر چتر جبهه پایداری

من فکر می‌کنم این تحلیل که سپاه و آقای طائب و مجتبی خامنه‌ای دنبال حداد عادل بودند و دخالت صریح در انتخابات درست است، ولی آقای خامنه‌ای به هر ملاحظه‌ای بود، دخالت مستقیم نکرد و اگر دخالت مستقیم می‌کرد، طبق تجارب گذشته آقای علی لاریجانی یا هر کسی دیگر نمی‌توانست خلاف نظر آقای خامنه‌ای در مجلس عمل کند.

در این نوار به موارد و اطلاعاتی اشاره می‌شود که هرگز در اخبار رسمی نیامده ازجمله تلاش‌هایی برای انفجارها و حرکت‌های تروریستی در سطح کشور که ظاهراً بر اساس ادعای او خنثی شده. چه‌قدر فکر می‌کنید که این اطلاعات درست باشد یا به گونه‌ای فضاسازی و جنگ روانی باشد؟

اتفاقاً همین اطلاعات که آقای سراج می‌گوید، نشان می‌دهد که آقای سراج خیلی به آقای طائب نزدیک است، چون آقای طائب مسئول اطلاعات سپاه است و این اطلاعاتی که او ارائه می‌دهد به طور منطقی مربوط به سازمان اطلاعات سپاه می‌شود. در هر حال این اراده از طرف آقای خامنه‌ای وجود داشته که سپاه به قوی‌ترین نهاد اطلاعاتی کشور تبدیل شود.

الان سپاه در میان سه نهاد اصلی اطلاعاتی که در کشور وجود دارد، قوی‌ترین است. یعنی سازمان اطلاعات سپاه به ریاست آقای طائب، وزارت اطلاعات به ریاست آقای مصلحی و اطلاعات ناجا. صرف‌نظر از اطلاعات رکن دو ارتش. در بین این سه سازمان اطلاعاتی سازمان اطلاعات سپاه قوی‌تر است، چرا که الان بر وزارت اطلاعات هم ریاست می‌کند. آقای مصلحی، نماینده سابق آقای خامنه‌ای در نیروی زمینی سپاه بوده. در واقع به نیابت از سپاه آقای مصلحی دارد وزارت اطلاعات را اداره می‌کند و الان این سازمان اطلاعات سپاه است که هم بر وزارت اطلاعات و هم بر دستگاه قضایی و امنیتی سایه انداخته است. من فکر می‌کنم این اطلاعاتی که اعلام شده نشانگر این است که سازمان اطلاعات سپاه مثل اوایل دهه ۶۰ دارد تبدیل به نهاد اول اطلاعاتی در کشور می‌شود. ولی این به معنای حذف بقیه نهادهای اطلاعاتی نیست، چون هیچ وقت در نظام‌های استبدادی و دیکتاتوری فردی که در رأس حاکمیت است، نهادهای اطلاعاتی را یکپارچه نمی‌کند، به این دلیل که آنها بتوانند علیه همدیگر رقابت کنند و علیه همدیگر فعالیت کنند و امکان همکاری مشترک علیه فردی را که در رأس نظام هست نداشته باشند.

آغاز دور دوم انتخابات مجلس نهم

Fri, 04 May 2012 07:44:55 +0000

مرحله دوم انتخابات نهمين دوره مجلس شورای اسلامی ايران صبح امروز آغاز شد.

به گزارش منابع خبری ايران مرحله دوم انتخابات مجلس نهم امروز جمعه ۱۵ ارديبهشت‌ماه در ۳۳ حوزه انتخابيه ۱۸ استان شروع شد.

در اين مرحله ۱۳۰ نامزد راه‌يافته به دور دوم انتخابات به‌منظور تعيين ۶۵ کرسی باقی‌مانده مجلس رقابت می‌کنند.

از اين تعداد ۸۰ نامزد و ۴۰ کرسی باقی‌مانده مربوط به استان‌ها است.

عباس‌علی کدخدايی امروز در جمع خبرنگاران مستقر در شورای نگهبان گفت: "حدود ۱۰ هزار نماينده نامزد وجود دارد که اين آمار در تهران بيش از چهار هزار نفر است."

وی در مورد اعلام نتايج مرحله دو انتخابات نهم مجلس اعلام کرد دو روز فرصت دريافت شکايت‌ها و هفت روز فرصت رسيدگی به شکايت‌ها است و بررسی‌ها تا ۲۱ ارديبهشت‌ماه انجام می‌شود.

کدخدايی افزود از ۲۲ ارديبهشت‌ماه درستی انتخابات در حوزه‌های انتخابيه اعلام می‌شود.

مسئولان جمهوری اسلامی ايران در هفته‌های اخير بر اين موضوع تبليغ می‌کردند که شرکت گسترده مردم در اين انتخابات بر روند مذاکرات هسته‌ای ايران با کشورهای ۵+۱ تأثير خواهد گذاشت

مصطفی محمدنجار، وزير کشور نيز امروز در جمع خبرنگاران تخلفات در دور نخست انتخابات نهم مجلس را "خيلی ناچيز" اعلام کرد و گفت در دور دوم نيز "يکی دو مورد تخلف در تهران و يک مورد از جاهای ديگر" گزارش شده است.

شخصيت‌ها و مسئولان جمهوری اسلامی، از جمله آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی و اکبر هاشمی رفسنجانی، رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام امروز رأی خود را به صندوق‌ها ريختند.

مسئولان جمهوری اسلامی ايران در هفته‌های اخير بر اين موضوع تبليغ می‌کردند که شرکت گسترده مردم در اين انتخابات بر روند مذاکرات هسته‌ای ايران با کشورهای ۵+۱ تأثير خواهد گذاشت.

دور نخست اين مذاکرات روز شنبه ۲۶ فروردين‌ماه سال جاری در استانبول برگزار شد و قرار است دور دوم آن سوم خردادماه سال جاری در بغداد برگزار شود.

مرحله نخست انتخابات مجلس نهم ۱۲ اسفندماه ۱۳۹۰ برگزار گرديد. حکومت ايران ميزان شرکت‌کنندگان در آن را ۶۴ درصد اعلام کرد و مدعی شد شرکت مردم بيشتر از دو دوره پيش انتخابات مجلس در ايران بود.

ادعای افزايش مشارکت شهروندان در انتخابات مجلس که با تبليغات گسترده‌ای از سوی حکومت پوشش داده شد در شرايطی عنوان گرديد که بر اساس آمار وزارت کشور، ميزان مشارکت در انتخابات هفتمين دوره مجلس ۵۱ درصد و در انتخابات دوره هشتم ۵۵ درصد بوده است.

با اين حال مخالفان حکومت ايران اين ادعا را رد می‌کنند و معتقدند تعداد شرکت‌کنندگان در نهمين دوره انتخابات مجلس کمتر از دوره‌های پيشين بوده و شمارش آرا توسط وزارت کشور دستکاری شده است.

تقريبأ همه گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی و نيروهای اصلی اصلاح‌طلبان نهمين دوره انتخابات مجلس را تحريم کرده‌ بودند.

آن‌ها اين انتخابات را "غيردمکراتيک" می‌دانستند و معتقد بودند که حکومت ايران پس از سرکوب‌های سال ۸۸ در رويدادهای دهمين دوره انتخابات رياست جمهوری همچنان به دستگيری، تهديد و آزار و اذيت مخالفان ادامه داده است و هيچ چشم‌اندازی در باز شدن فضای باز سياسی در ايران ديده نمی‌شود.

مخالفان حکومت و اصلاح‌طلبان از مردم خواسته‌ بودند که در روز انتخابات در خانه‌های خود بمانند و در رأی‌گيری شرکت نکنند.

تبليغات مرحله دوم انتخابات مجلس نهم آغاز شد

Thu, 26 Apr 2012 09:30:43 +0000

تبليغات نامزدهای مرحله دوم انتخابات نهمين دوره مجلس شورای اسلامی ايران از صبح امروز آغاز شد.

به گزارش منابع خبری ايران تبليغات مرحله دوم انتخابات مجلس نهم امروز پنج‌شنبه هفتم ارديبهشت‌ماه در ۳۳ حوزه انتخابيه ۱۸ استان شروع شد.

در اين مرحله ۱۳۰ نامزد راه‌يافته به دور دوم انتخابات به‌منظور تعيين ۶۵ کرسی باقی‌مانده مجلس يک هفته برای تبليغات مهلت دارند.

از اين تعداد ۸۰ نامزد و ۴۰ کرسی باقی‌مانده مربوط به استان‌ها است.

مرحله نخست انتخابات مجلس نهم ۱۲ اسفند ماه ۱۳۹۰ برگزار شد و دومين مرحله آن روز جمعه ۱۵ ارديبهشت برگزار می‌شود.

کومت ايران ميزان شرکت‌کنندگان در مرحله نخست انتخابات مجلس را ۶۴ درصد اعلام کرد و مدعی شد شرکت مردم بيشتر از دو دوره پيش انتخابات مجلس در ايران بود.

۸۰ نامزد و ۴۰ کرسی باقی‌مانده مجلس نهم مربوط به استان‌ها است

با اين حال مخالفان حکومت ايران اين ادعا را رد می کنند و معتقدند تعداد شرکت‌کنندگان در نهمين دوره انتخابات مجلس کمتر از دوره‌های پيشين بوده و شمارش آرا توسط وزارت کشور دستکاری شده است.

ریزش و رویش‌های سیاسی در سال ۱۳۹۰

Mon, 19 Mar 2012 02:26:50 +0000

اشکان پارسا

آرایش نیروهای سیاسی ایران ثبات چندانی ندارد و ریزش‌ها و رویش‌ها در میان حامیان و مخالفان حکومت تبدیل به یک روند مستمر شده است. ریزش و شکاف هم در میان حامیان و هم در میان مخالفان مشخص است. بسیاری از وفاداران به "محمود احمدی‌نژاد" در طول سال گذشته از او فاصله گرفتند و به کمپ هواداران "آیت الله خامنه‌ای" رهبر جمهوری اسلامی پیوستند.

پیدایی دو قطبی خامنه ای-احمدی‌نژاد پیامد معارضه و ستیز دو طیف حامیان حکومت برای تقسیم منابع محدود قدرت است که گرچه کمی دیرهنگام، اما سرانجام علنی شد.

مخالفان حکومت هم از ریزش مصون نبودند. توان بسیج اجتماعی آن‌ها در خلاء حضور میرحسین موسوی و مهدی کروبی تقلیل پیدا کرد و اختلاف‌های درونی‌شان افزایش یافت. مشارکت محمد خاتمی در انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی نیز به شکاف‌ها میان آنان دامن زد و آینده‌ای نامعلوم را پیش رویشان گذاشت.

انتظار می‌رود که شکاف در میان مخالفان عوارض‌اش را در تحولات سیاسی سال آینده آشکار‌تر کند. دو جریان حامی و مخالف جمهوری اسلامی رویش‌هایی نیز داشته‌اند. گروهی از حامیان پیشین احمدی‌نژاد که اکنون به کمپ هواداران رهبری پیوسته‌اند در صدد تقویت توان تشکیلاتی برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۹۲ هستند.

گروهی از حامیان پیشین احمدی‌نژاد که اکنون به کمپ هواداران رهبری پیوسته‌اند در صدد تقویت توان تشکیلاتی برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۹۲هستند

در میان مخالفان حکومت هم موضع کسانی تقویت شده که از اصلاحات درون نظام فاصله گرفته و به کمپ هواداران اصلاحات ساختاری پیوسته‌اند.

گروهی از هواداران محمد خاتمی که از رای او در انتخابات ریاست جمهوری دل‌زده‌اند اکنون بر حمایت از مواضع میرحسین موسوی و مهدی کروبی تاکید می‌کنند. این قطب احتمالا نبض بازی را در جریان بحث‌های مربوط به انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۹۲ به دست خواهد گرفت.

البته نباید از یاد برد که متغیرهای غیرقابل پیش بینی همیشه در تحولات سیاسی ایران تعیین کننده بوده و آرایش نیروهای سیاسی معمولا به حدی سیال است که می‌تواند گروهی از هواداران متعصب یک گروه را در سال بعد به دشمنان سرسخت‌‌ همان گروه بدل کند.

سهم مجلس در صف‌بندی حامیان حکومت

خودی‌های نظام جمهوری اسلامی با یکدیگر مسابقه دادند و برندگانش بخت نشستن بر کرسی‌های مجلس شورای اسلامی را پیدا کردند. معترضان در این میدان حاضر نشدند.

آن‌ها انتخابات نهمین دوره مجلس را فاقد کمترین معیارهای دموکراتیک دانسته و در نتیجه تصمیم به عدم مشارکت در آن گرفتند. مجموعه‌ای وسیع از گروه‌های هوادار تغییر، اعم از احزاب محروم از فعالیت نظیر "سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی"، "جبهه مشارکت ایران اسلامی"، "نهضت آزادی ایران"، "ملی- مذهبی‌ها"، "جبهه ملی ایران"، زندانیان سیاسی پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ و "شورای هماهنگی راه سبز امید" موضعی نسبتا واحد درباره انتخابات مجلس اتخاذ کردند.

"میرحسین موسوی" و "مهدی کروبی" چهره‌های ارشد معترض حکومت که از ۲۵ بهمن ماه سال ۱۳۸۹ در حبس خانگی هستند نیز در پیام‌هایی این انتخابات را فرمایشی خواندند. رقابت میان گروه‌های هوادار حکومت در چنین فضایی شکل گرفت. آن‌ها از میانه تابستان به صف بندی‌های انتخاباتی خود سروسامان دادند. دو گرایش عمده در این جناح حول دو مجموعه موازی به نام‌های "جبهه متحد اصولگرایان" و "جبهه پایداری انقلاب اسلامی" گردآمدند.

هدایت جبهه متحد را "محمدرضا مهدوی کنی" رییس مجلس خبرگان رهبری به عهده گرفت و "محمد تقی مصباح یزدی" هم متولی جبهه پایداری شد. هر دو این گرایش‌ها بر سر تابعیت از "آیت الله خامنه‌ای" رهبر جمهوری اسلامی توافق دارند اما جبهه پایداری در واقع بخش تندرو‌تر حامیان حکومت را تشکیل می‌دهد.

علاوه بر این دو گرایش، عمده مجموعه از ائتلاف‌های اقماری با نام‌هایی چون "صدای ملت"، "جبهه ایستادگی"، "جبهه بصیرت و بیداری" و "ائتلاف بزرگ اصولگرایان" در نزدیکی انتخابات وارد صحنه شدند. این گروه‌ها در موعد رقابت‌های انتخاباتی با چاشنی افشاگری و جنگ روانی-رسانه‌ای، عملکردهای یکدیگر را مورد حمله قرار دادند.

نتایج اعلام شده انتخابات توسط وزارت کشور حاکی از این است که جبهه متحد اصولگرایان که از آن‌ها به عنوان محافظه کاران سنتی یاد می‌شود توانسته‌اند اکثریت کرسی‌های مجلس را از آن خود کنند. مجموعه‌ای ۱۱۰ نفره از نیرو‌ها نیز به مجلس راه یافته‌اند که خود را مستقل می‌نامند و مشخص نیست که به کدام یک از گرایش‌های عمده محافظه کاران نزدیکی بیشتری دارند. این انتخابات البته هنوز به طور کامل پایان نیافته است.

با توجه به نتایجی که تاکنون اعلام شده است، انتظار می‌رود که مجلس آینده نیز ترکیب و شکل و شمایلی شبیه مجلس فعلی پیدا کند با این تفاوت که وزن نیروهای اقلیت موسوم به اصلاح‌طلبان در آن کمتر است و هواداران دولت احمدی‌نژاد نیز در آن ریزش کرده‌اند

تاکنون تکلیف ۲۲۰ کرسی از ۲۹۰ کرسی مجلس روشن شده و دور دوم آن قرار است در هفته اول اردیبهشت ماه برگزار شود. گروه‌های معترض در آن دور از انتخابات نیز شرکت نخواهند کرد.

از نگاه آن‌ها مجلسی که در یک فرآیند فرمایشی تاسیس شود امکان قانون گذاری مستقلانه و نظارت بر قوای دیگر را نخواهد داشت. با توجه به نتایجی که تاکنون اعلام شده است، انتظار می‌رود که مجلس آینده نیز ترکیب و شکل و شمایلی شبیه مجلس فعلی پیدا کند با این تفاوت که وزن نیروهای اقلیت موسوم به اصلاح طلبان در آن کمتر است و هواداران دولت احمدی‌نژاد نیز در آن ریزش کرده‌اند.

این مجلس ممکن است احمدی‌نژاد را در سال آخر ریاست‌اش بر دولت دچار دردسرهای جدی کند اما این احتمال نیز دور از ذهن نیست که آیت الله خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی از مجلس بخواهد که سربه‌سر احمدی‌نژاد نگذارند و اجازه دهند که دور دوم ریاست جمهوری او بی‌درد سر پایان یابد.

سال سرنوشتِ احمدی نژاد

آیا احمدی‌نژاد ضعیف‌تر شده است؟ آیا او در حال از دست دادن پایگاه‌های خود در ساخت قدرت جمهوری اسلامی است؟ آیا او توان بسیج نیروهای حامی خود را از دست داده است؟ سوالهایی از این دست در طول سال گذشته ذهن بسیاری از تحلیلگران مسائل ایران را به خود مشغول کرد.

بلافاصله بعد از تعطیلات نوروز بود که احمدی‌نژاد به واسط اختلاف با آیت الله خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی به مدت ۱۱ روز از رفتن به دفتر کار خود امتناع کرد. او می‌خواست که "حیدر مصلحی" وزیر اطلاعات را برکنار کند اما رهبری این تصمیم را نپذیرفت و مصلحی را در جایگاه خود ابقا کرد.

پس از آن تنش‌های زیرپوستی میان احمدی‌نژاد و آیت الله خامنه‌ای عیان شد و صف‌بندی‌های تازه را در ساخت قدرت ایجاد کند.

حامیان حکومت به دو گرایش عمده یعنی حامیان رهبری و حامیان دولت تقسیم شدند و این حامیان دولت بودند که زیر ضرب افشاگری، بازداشت و تهدید به بازداشت از سوی حکومت قرار گرفتند. برخی از محافظه کاران منتقد احمدی‌نژاد نیز فرصت را مناسب دیدند و او را بابت آنچه ناکارآمدی دولت در حل بحران‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی می‌دانستند مورد سرزنش قرار دادند.طرح سوال از احمدی‌نژاد توسط "علی مطهری" نماینده مجلس تهران در چنین فضایی شکل گرفت.

سال آینده آخرین سال کاری احمدی نژاد است و وی در میان نهادهای قدرت واقعی نظیر سپاه پاسداران و بازار دیگر چنان نفوذی ندارد که بتواند نزدیکان خود را برای دور آینده ریاست جمهوری بسیج کند

او مجموعه‌ای مشتمل بر ۱۰ سوال را تهیه کرد که علاوه بر سوال پیرامون عدم تبعیت احمدی‌نژاد از رهبر جمهوری اسلامی درباره حکم ابقای وزیر اطلاعات شامل محورهای چون "اجرا نشدن قانون تسهیلات ارزی برای متروی تهران و کلان‌شهر‌ها، ابهام درباره آمار اشتغال، اجرای نشدن قانون هدفمندکردن یارانه‌ها در بخش تولید، سخنان احمدی‌نژاد درباره در رأس امور نبودن مجلس، معرفی غیرمعمول وزیر ورزش و جوانان به مجلس، چگونگی هزینه‌شدن بودجه فرهنگی، عزل تحقیر‌آمیز منوچهر متکی از وزارت خارجه، همکاری نکردن دولت برای اجرای قانون عفاف و حجاب و ترویج نظریه مکتب ایرانی" می‌شد.

هیات رییس مجلس شورای اسلامی چند بار برای اعلام وصل طرح سوال از احمدی‌نژاد تاخیر کرد و مدعی شد که امضاهای طرح از حد نصاب افتاده است اما سرانجام در ۳۱ آذرماه این طرح اعلام وصول شد.

پس از آن نوبت نمایندگان احمدی‌نژاد بود که به کمیسیون‌های مجلس بروند و درباره محورهای مورد سوال پاسخ دهند. پاسخ‌های آنان نتوانست اعضای منتقد مجلس را متقاعد کند و در نتیجه روز ۲۴ اسفند احمدی‌نژاد خود به صحن علنی آمد.

او در زمانی نزدیک ۴۰ دقیقه با کنایه و شوخی به سوالات پاسخ داد و لحن و ادبیات‌اش به گونه‌ای بود که گویی هیچ‌یک از این سوالات را جدی نگرفته است. احمدی‌نژاد گفت که سوالات طرح شده سخت نبوده و او حاضر بوده سوالات بهتری را در اختیار طراحان بگذارد.

این مواجهه احمدی‌نژاد با واکنش برخی اعضای مجلس شورای اسلامی همراه شد که خود را در مقابل رییس جمهوری تحقیر شده حس کردند. آن‌ها انتظار داشتند که با سوالات خود، احمدی‌نژاد را در تنگنا قرار دهند اما او عملا نمایندگان را با شوخی‌هایش دست انداخت و هیچ تقصیری را نیز متوجه خود ندانست.

این مواجهه را شاید بتوان به معنی اعتمادبه‌نفس بالای احمدی‌نژاد و احساس قدرت او در ساخت سیاسی ایران تلقی کرد اما روی دیگر سکه تاثیری است که رفتار او بر صف‌بندی‌های آینده سیاسی در ایران می‌گذارد.

سال آینده آخرین سال کاری او است و وی در میان نهادهای قدرت واقعی نظیر سپاه پاسداران و بازار دیگر چنان نفوذی ندارد که بتواند نزدیکان خود را برای دور آینده ریاست جمهوری بسیج کند. انتخابات مجلس نهم نیز نشان داد که او برخلاف اعتمادبه‌نفس بالایش نتوانسته حامیان خود را در شکلی قابل ملاحظه روانه مجلس سازد.

شکاف میان اپوزسیون

حالا دیگر تردیدی نیست که حصر خانگی چهره‌های ارشد مخالف حکومت یعنی میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی، بر بسیج اجتماعی اپوزسیون تاثیری جدی داشته است.

شورای هماهنگی راه سبز امید که اردشیر امیرارجمند مشاور میرحسین موسوی سخنگوی آن است، به دلایل مختلف از جمله نامعلوم بودن اعضای آن نتوانسته اعتماد چندانی را میان گروه‌های اپوزسیون برانگیزد.

حصر خانگی چهره‌های ارشد مخالف حکومت یعنی میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی، بر بسیج اجتماعی اپوزسیون تأثیری جدی داشته است. شورای هماهنگی راه سبز امید نتوانسته اعتماد چندانی را میان گروه‌های اپوزسیون برانگیزد

امیرارجمند می‌گوید که اسامی اعضای این شورا به دلایل امنیتی افشا نمی‌شود اما این ادعا از سوی برخی دیگر از گروه‌های اپوزسیون موجه و مقبول نیست. شورای هماهنگی راه سبز امید از زمان تاسیس‌اش در بهمن ۱۳۸۹ تاکنون فراخوان‌هایی را برای اعتراض و بیانیه‌هایی را برای محکومیت اقدام‌های جمهوری اسلامی درباره نقض حقوق بشر و سیاست‌های خارجی‌اش داده است.

در داخل کشور نیز بن بست سیاسی کماکان به قوت خود باقی است و احزاب عمده اصلاح‌طلبان نظیر جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین به دلیل حکم‌های قضایی امکان فعالیت ندارند.

برخی سران آن کماکان در حال سپری کردن حبس خود هستند و برخی دیگر نیز با قید وثیقه آزاد شده‌اند. در این فضا، اصلاح‌طلبان میانه‌رو نظیر "محمد خاتمی" به ایده‌هایی برای آشتی ملی و رفع بن بست معتقدند اما امید آن‌ها تاکنون راه ‌به‌ جایی نبرده است. خاتمی سال گذشته "آزادی زندانیان سیاسی، آزادی فعالیت احزاب و رسانه‌ها و برگزاری انتخابات آزاد و سالم" را به عنوان پیش شرط اصلاح‌طلبان برای شرکت در انتخابات مجلس طرح کرد اما برخلاف برآورده نشدن هیچ کدام از این شرط‌ها، خود به تنهایی در یک حوزه اخذ رای در شهر دماوند به پای صندوق رای رفت.

این اقدام او هوادارانش را شوکه کرد و به اختلاف میان گروه‌های ناراضی از وضع موجود دامن زد. خاتمی پس از مواجهه با واکنش‌های شدید هوادارانش در توضیحی اعلام کرد که برای باز نگه داشتن روزنه‌های اصلاح‌طلبی در انتخابات مجلس شرکت کرده است.

او تصریح کرد که اعتراض‌های خود را در چارچوب نظام جمهوری اسلامی دنبال می‌کند. تاثیر آنی این اظهارات، ایجاد گسلی میان دو طیف از معترضان حکومت بوده است. کسانی که به چارچوب‌های نظام سیاسی جمهوری اسلامی وفادارند و کسانی که از اصلاحات ساختاری طرفداری می‌کنند در دو سوی این گسل قرار دارند.

دوری یا نزدیکی آن‌ها به یکدیگر تابعی از شرایط دست‌خوش تغییر سیاسی در ایران خواهد بود. اگر حصر میرحسین موسوی و مهدی کروبی در سال آینده ادامه یابد، احتمال بروز اختلاف های بیشتر میان این دو گرایش وجود دارد اما اگر رهبران مخالفان، آزادی عملی بیشتری برای ارتباط با هواداران خود پیدا کنند، شانس همسویی و همگرایی در میان آنان بیشتر می‌شود. با این حال نمی‌توان امید چندانی به آزادی موسوی و کروبی داشت.

چشم انداز سیاسی ایران حکایت از استمرار نقش آفرینی رادیکال‌های محافظه‌کار دارد و در این وضعیت امکان آشتی ملی و مصالحه با مخالفان، به نظر بسیار دور از ذهن می‌رسد.

فعالان ملی- مذهبی: انتظار نداشتيم خاتمی در انتخابات شرکت کند

Wed, 14 Mar 2012 09:24:59 +0000

۳۱ تن از فعالان ملی مذهبی برون‌مرزی، با انتشار بيانيه‌ای، هم شرکت محمد خاتمی در انتخابات مجلس نهم و هم برخی موضع‌گيری‌های تند نسبت به رئيس جمهور پيشين ايران را مورد انتقاد قرار دادند.

به گزارش زمانه، پس از شرکت محمد خاتمی، رئيس جمهور پيشين ايران در انتخابات مجلس نهم که گروهی از اصلاح‌طلبان را غافلگير کرد؛ اکنون جمعی از فعالان ملی مذهبی خارج از ايران بيانيه‌ای در اين رابطه منتشر کرده‌اند.

اين بيانيه با "نمايشی و فرمايشی" خواندن انتخابات مجلس، شرکت خاتمی در اين انتخابات را رخدادی "غير منتظره" عنوان کرده است.

فعالان ملی مذهبی گفته‌اند رئيس جمهور دوران موسوم به اصلاحات در ايران "برخلاف مواضع و مواعد گذشته" خود عمل نموده است.

آن‌ها نوشته‌اند: "پرواضح است که عمومأ از تعيين شرط‌های ايشان برای شرکت در انتخابات و سکوت تأييدآميزشان در برابر بيانيه‌های دوستان اصلاح‌طلب آزاد يا زندانی خود، اين استنباط را داشته و دارند که نظر ايشان عدم حضور در پای صندوق رأی بوده است."

فعالان ملی مذهبی: هيچ فردی، شايسته نيست به صورت فردی و بدون مشورت جمعی تصميمی بگيرد و با نديده گرفتن توافق‌های قبلی ناگهان آن را به اجرا بگذارد

آن‌ها افزوده‌اند اگر خاتمی در اين مدت معنا و منظور ديگری را مد نظر داشته، می‌بايست "به صراحت" با همگان مطرح می‌کرد.

محمد خاتمی چند ماه پيش با بيان شرط‌هايی برای شرکت در انتخابات مجلس گفته بود: "وقتی همه نشانه‌ها دلالت بر اين دارد که نبايد در انتخابات شرکت کنيم، شرکت در انتخابات معنايی ندارد."

رئيس‌جمهور پيشين ايران "تضمين سلامت انتخابات، رفع حصر از رهبران مخالفان، آزادی زندانيان سياسی و ايجاد فضای باز برای احزاب و مطبوعات" را به‌‌عنوان پيش‌شرط انتخابات مطرح کرده بود.

فعالان ملی مذهبی که در بيانيه خود تحريم انتخابات را "هم‌سويی وسيع ايرانيان منتقد و معترض" دانسته‌اند شيوه عمل محمد خاتمی را مورد انتقاد قرار داده و گفته‌اند: "هيچ فردی، به‌خصوص اگر مورد ارجاع و توجه جمعی قرار گيرد، شايسته نيست به صورت فردی و بدون مشورت جمعی (با ديگرانی که در آن تصميم‌گيری سهيم بوده‌اند) تصميمی بگيرد و با نديده گرفتن توافق‌های قبلی ناگهان آن را به اجرا بگذارد."

آن‌ها در همين حال متذکر شده‌اند که انتقاداتشان به‌معنای "انکار خدمات گذشته" و احتمالأ آينده محمد خاتمی نيست.

اين در حالی است که محمد خاتمی پس از شرکت در انتخابات مجلس گفته بود: "ما هیچ‌گاه انتخابات را تحریم نکردیم و جریان‌هایی قصد داشتند با جاانداختن این دروغ، نظام را به رویارویی مجدد با همه افراد و جریان‌ها و نهادهایی بکشانند که انتقاد و اعتراض دارند."

فعالان ملی مذهبی از سوی ديگر موضع‌گيری‌های مخالف اقدام محمد خاتمی را که با "خشم و پرخاش" همراه بود مورد انتقاد قرار داده‌ و گفته‌اند نه دوستان ستايشگر خاتمی بايد توقعی بيش از واقع داشته باشند و نه منتقدان وی راه افراط در پيش گيرند.

آن‌ها که خود را "جمعی از دوستان دلسوز آقای خاتمی" معرفی کرده‌اند از جوان‌ترها که در اين مواقع "دچار يأس و انفعال می‌شوند" و کسانی که "ابراز خشم و عصبانيت می‌کنند" خواسته‌اند که "اندازه نگه دارند و در حس درونی و بيان بيرونی خود مصالح ملک و ملت را بيشتر در نظر داشته باشند."

اين فعالان ملی مذهبی از محمد خاتمی نيز خواسته‌اند تا "اندازه نگه دارد و در طرح نظرات و مواضع خود نسبت به رويدادهای آينده و توانمندی‌های متناسب با هر مواجهه سياسی، پيش‌بينی واقع بينانه‌تری" داشته باشد.

در ميان امضاکنندگان اين بيانيه نام کسانی چون عبدالعلی بازرگان، حسن يوسفی اشکوری، رضا عليجانی، محمد صابر، هادی کحال‌زاده، فرزانه بذرپور و پروين بختيارنژاد به‌چشم می‌خورد.

یک‌هفته پس از انتخابات با روزنامه‌ها

Mon, 12 Mar 2012 11:11:13 +0000

پیشخوان؛

بهروز صمدبیگی

انتخابات مجلس نهم اگرچه بی‌ حضور رسمی طیف اصلاح‌طلب برگزار شد اما اعلام نتایج آن و تعبیر حماسی آن از سوی مسوولان نظام موضوعی بود که روزنامه‌های پایتخت در تمام هفته گذشته به آن پرداختند. ضمن این که حضور سیدمحمد خاتمی در انتخابات هم کم‌وبیش بازتاب رسانه‌ای در روزنامه‌های ایران داشت.

شنبه – حماسه و سیلی

همان طور که قابل پیش‌بینی بود، روز شنبه روزنامه‌ها به استقبال از برگزاری انتخابات مجلس نهم رفتند و عموما با تیترهایی احساسی و حماسی در کنار عکس‌های حضور مردم در صندوق‌های رای صفحه یک خود را آرایش دادند.

روزنامه اعتماد ترجیح داده بود عکسی از آیت‌الله خامنه‌ای را به همراه تیتر "انتخابات برای دوستان و دشمنان پیام‌هایی دارد" در صفحه یک بنشاند.

شرق، دیگر روزنامه منتقد دولت هم عکسی مشابه با تیتر "نامزدها در انتظار نتایج" منتشر کرده بود.

"ضیاء مصباح" در یادداشت صفحه اول روزنامه اعتماد، 14 اسفند سالگرد فوت دكتر مصدق را یادآوری می‌کرد و با اشاره به پیشینه تحزب، خواستار آن شده بود که "سازماندهی احزاب قوی و پایدار در جامعه از هم‌اكنون تا انتخابات ریاست‌جمهوری آنچنان فراهم شود كه مملكت به صورت دائم با بی‌برنامگی، تغییر مكرر مدیران اجرایی بر اساس ارتباطات نه ضوابط ... و نهایتا افت ارزش‌های اخلاقی و اجتماعی ناشی از عدم وقوف به مسائل اقتصادی و فرهنگی و... مواجه نباشد."

ضیاء مصباح- اعتماد: سازماندهی احزاب از هم‌اكنون تا انتخابات ریاست‌جمهوری آنچنان فراهم شود كه مملكت به صورت دائم با بی‌برنامگی، تغییر مكرر مدیران اجرایی و افت ارزش‌های اخلاقی و اجتماعی مواجه نباشد

شرق هم ستون سرمقاله خود را در اختیار حسن بیادی، نایب رییس شورای شهر تهران قرار داده بود.

او که از همراهان و نزدیکان محسن رضایی است دلیل حضور جبهه ایستادگی، یکی از طیف‌های اصولگرای منتقد دولت در انتخابات را این چنین عنوان کرده است: "محك سیاسی برای برخی افراد مدعی، از دیگر نتایج این انتخابات است.

باید برای مردم برنامه داشت و حرف آنها را شنید. اگر این اتفاق رخ ندهد، صرف اعلام فهرست‌های انتخاباتی و دعوت از آنها برای حضور در انتخابات، موثر نخواهد بود."

در بین روزنامه‌های طرفدار حاکمیت هم وطن امروز بار دیگر علاقه خود را به انتخاب تیترهای متفاوت نشان داد و در کنار عکس‌هایی از روز انتخابات تیتر زد: "حماسه 12/12"

از سوی دیگر کیهان نگاه ویژه‌ای به حضور خاتمی در انتخابات داشت. به روایت کیهان در مطلبی با تیتر " شیلنگ آقای فریب به هیكل همه تحریم‌چی‌ها" اعلام خبر حضور خاتمی ابتدا با "شوك و انكار و تكذیب در رسانه‌های مختلف ضد انقلاب" و سپس حمله به او مواجه شد.

دلیل خاتمی را برای رای دادن هم از نگاه کیهان، " شوك بی‌اعتنایی مردم به خط تحریم" و تلاش برای مصون ماندن از "ملامت‌های بعدی مردم و انگشت‌نما شدن" عنوان شده است.

یکشنبه – ناکام‌های بزرگ

در روز یکشنبه و با نهایی شدن نتایج، بررسی چهره‌های شاخص ناکام و ترکیب حزبی راه‌یافتگان جای پررنگی در روزنامه‌ها داشت.

تیتر یک اعتماد "سه ناکام بزرگ انتخابات" بود که به پروین احمدی‌نژاد، احمد ناطق‌نوری و مصطفی كواكبیان اشاره داشت. در این گزارش آمده بود: " عدم رای‌آوری خواهر رییس‌جمهوری آن هم در زادگاهش می‌تواند پایگاه رای احمدی‌نژادی‌ها را دست‌کم در استان محل تولد آنها نشان دهد."

ابتکار و آفتاب یزد هم تیترهای مشابهی داشتند و روزنامه دولتی ایران هم از تعبیر "خانه‌تکانی در بهارستان" استفاده کرده بود.

حمیدرضا شکوهی- مردم‌سالاری : اگر خاتمی از چند هفته قبل به محوری برای دلگرمی اصلاح‌طلبان و حامیانشان برای حضور در انتخابات تبدیل می شد، قطعا اصلاح‌طلبان با همین کاندیداهای اندک خود، موفقیت بیشتری کسب می کردند

روزنامه مردم‌سالاری به مدیریت کواکبیان، یکی از ناکام‌های انتخابات سرمقاله‌ای با عنوان " تصمیم شجاعانه" داشت که به موضوع رای دادن خاتمی می‌پرداخت. حمیدرضا شکوهی نوشته بود: "

برخلاف حامیان تحریم، اگر من انتقادی به خاتمی دارم این است که چرا او دیر تصمیم به مشارکت در انتخابات گرفت. ا

گر خاتمی از چند هفته قبل به محوری، نه لزوما برای فهرست انتخاباتی اصلاح‌طلبان، بلکه حتی برای دلگرمی اصلاح‌طلبان و حامیانشان برای حضور در انتخابات تبدیل می شد، قطعا اصلاح‌طلبان با همین کاندیداهای اندک خود، موفقیت بیشتری کسب می کردند و حتی حضور یک نماینده اصلاح‌طلب بیشتر در مجلس، به سود جناح اصلاحات و جریان منتقد وضع موجود است."

حسین شریعتمداری، سردبیر پرنفوذ کیهان هم در سرمقاله خود به موضوع انتخابات پرداخته بود و با بررسی موضع رسانه‌های خارجی در قبال انتخابات، دولت‌های غربی را به میمون‌هایی تشبیه کرده بود که از سوی انسان‌ها فریب خورده و در مقابل سنگ‌پرانی آدم‌ها نارگیل‌هایشان را پرتاب می‌کنند!

مرور هجوآلود مطالب فیس‌بوکی و وبلاگی موافقان و مخالفان رای دادن خاتمی هم همچنان چندین ستون از کیهان را به خود اختصاص داده است.

دوشنبه – برنده‌ها و بازنده‌ها

همچنان بازار گمانه‌زنی‌ها داغ است و اعتماد با پیش‌بینی "پایان کار راست سنتی" تیتر زده است: "بازنشستگی اجباری ریش‌سفیدان اصولگرا" در گزارش این روزنامه می‌خوانیم:

" با وجود حضور سنتیان و چهره‌های شاخص احزاب قدیمی و پرسابقه در جبهه متحد، محافظه‌كاران سنتی در دل جبهه متحد را بتوان بازنده این دور از انتخابات نامید. در بین اعضای شاخص سنتیان و ریشه‌داران اصولگرا، دیدن نام افرادی همچون غفوری‌فرد، محمدنبی حبیبی و اسدالله بادامچیان در قعر جدول راه‌یافتگان به مرحله دوم، شاید آغازی باشد بر پایان كار ریش‌سفیدان و مدعیان و نماد‌های اصول‌گرایی سنتی در كشور.

در این دور از انتخابات مجلس سنتیانی كه پایه‌گذار جناح راست در ایران هستند، توسط افرادی كنار گذاشته شدند كه از دل همین جریان برآمدند و به نظر می‌رسد اینك پس از سال‌ها فعالیت سیاسی در زمان‌های انتخابات، نوبت به بازنشستگی اجباری ریش‌سفیدان سنتی در برابر نیروهای تازه‌نفس و گاه رادیكال اصول‌گرا كه به سختی می‌توان آنان را محافظه‌كار نامید، رسیده باشد."

حسین شریعتمداری دولت‌های غربی را به میمون‌هایی تشبیه کرده بود که از سوی انسان‌ها فریب خورده و در مقابل سنگ‌پرانی آدم‌ها نارگیل‌هایشان را پرتاب می‌کنند

علی‌اكبر جوانفكر در سرمقاله روزنامه ایران که عنوان "انتخاب معنادار" دارد، تغییر ترکیب مجلس نهم را ناشی از دشمنی و مخالفت مجلسیان با دولت احمدی‌نژاد دانسته و نوشته است: " آنگاه كه مردم دیدند برخی افراد با سوء‌ استفاده از سكوت الهام‌بخش وحدت رئیس جمهوری،‌ به هوچی‌گری و جنجال‌های رسانه‌ای و سیاسی روی آورده و از خود گستاخی نشان می‌دهند و به طرح سؤالات بی‌پایه و اساس از خادم ملت می‌پردازند، تصمیم به حذف كسانی گرفتند كه منافع زودگذر را مبنای عمل خویش قرار داده بودند.

آری،‌ مردم ایران در انتخابات مجلس نهم درس‌های عبرت‌آموز فراوانی به دیگران دادند كه باید در جای خود با دقت مورد بررسی قرار گیرد اما تردیدی نیست كه مردم ایران به حق‌شناسی شهره‌اند و تجربه نشان داده است كه هرگاه كسانی منشأ آثار مثبت و سازنده‌ای برای كشور بوده‌اند، ملت حق‌شناس ایران،‌ به نحو شایسته‌ای از آنها تجلیل كرده است.

مگر مردم ایران در انتخابات ریاست جمهوری سال 1388 با رأی بالایی كه به دكتر احمدی‌نژاد دادند،‌ مراتب حق‌شناسی خود را به خاطر خدمات و تلاش‌های ارزشمند او در پیش چشم دیگران قرار ندادند؟"

در مقابل روزنامه رسالت، نزدیک به موئتلفه اسلامی، حزبی که آن را شکست‌خورده انتخابات مجلس نام داده‌اند در مقابل به موضوع رای نیاوردن خواهر محمود احمدی‌نژاد پرداخته است. در سرمقاله این روزنامه با عنوان " زنگ‌ها برای کدام جریان به صدا در آمد؟" آمده است:

" انتخابات نهم نشان داد که گفتمان انقلاب فراتر از محمود احمدی نژاد است و قطار انقلاب و عرصه های خدمت گذاری میراث کسی نیست. محمود احمدی نژاد در یکی دو سال پایانی عمر دولت خود با فاصله گرفتن از گفتمان انقلاب به دلیل برخی حاشیه‌سازی‌های اطرافیان روند کاهش محبوبیت را حتی در شهرستان‌های کوچک سپری می کند و این درست بر خلاف محاسبات گروه انحرافی است که محبوبیت نظام را صرفا گره به محبوبیت رئیس جمهوری زده بودند."

علی‌اكبر جوانفكر- روزنامه ایران تردیدی نیست كه مردم ایران به حق‌شناسی شهره‌اند. مگر مردم ایران در انتخابات ریاست جمهوری سال 1388 با رأی بالایی كه به دكتر احمدی‌نژاد دادند،‌ مراتب حق‌شناسی خود را به خاطر خدمات و تلاش‌های ارزشمند او در پیش چشم دیگران قرار ندادند؟

روزنامه جوان، منتسب به سپاه پاسداران هم از "حذف دموکراتیک اصلاح‌طلبان از صحنه سیاسی کشور" خبر داده و تیتر زده است: "مردم بار دیگر اصول‌گرایان را بر کرسی نشاندند"

سه‌شنبه – چرا ترکیب مجلس عوض شد؟

روزنامه ایران همچنان مایل است به "دلایل ریزش مجلس هشتمی‌ها" بپردازد و جوانفکر بار دیگر در سرمقاله تلاش کرده است تا این ناکامان را مخالف احمدی‌نژاد بداند:

" مردم با چشمانی باز اما حیرت‌زده مشاهده می‌كنند كه یك فرد عالم، انقلابی، خاضع، صمیمی، دلسوز، مردمی و پرتلاش در بالاترین جایگاه رسمی كشور پس از رهبر معظم انقلاب، آستین همت خویش را برای به انجام رساندن كارهای بزرگ و در عین حال دشوار و پرمخاطره بالا زده و از موضع نوكری و خدمتگزاری به مردم، مجاهدتی بزرگ را آغاز كرده است اما به ناحق یك جبهه از عوامل قدرت‌گرا در برابرش صف آراسته‌اند تا او را به هر بهانه‌ای هرچند كودكانه، آماج حملات خویش كنند.

آیا مردمی كه نظاره‌گر این صحنه هستند، می‌توانند از خود بی‌تفاوتی و باری به هرجهت بودن را نشان دهند؟ روشن است كه آنها به یاری مظلوم برمی‌خیزند و آنان را كه ظلم و بی‌عدالتی روا داشته‌اند، سرجای خود می‌نشانند."

کیهان بار دیگر با مرور واکنش‌های مختلف به حضور خاتمی در انتخابات و انتشار توضیح دلایل رییس جمهور سابق، این بار موضعی ملایم‌تر در برابر او گرفته و به نوعی از تغییر موضع او استقبال کرده است:

" خاتمی اگرچه بدهی‌های فراوانی به مردم و نظام دارد ولی ظاهراً تلاش می كند اولین گام را برای بازگشت بردارد. {...} خاتمی باید برای خروج از كانون فتنه و بن‌بست خودساخته با شجاعت آماده برداشتن گام‌های بعدی باشد"

چهارشنبه و پنج‌شنبه - "خاتمی حالاحالاها باید منت بکشد"

در این روز صحبت‌های آیت‌الله مهدوی کنی، رییس مجلس خبرگان مورد توجه قرار گرفته و جهان صنعت و ابتکار و مردم‌سالاری به این بخش از سخنانش پرداخته‌اند:"حضور مردم نشانه رضایت از همه‌ چیز نیست"

روزنامه‌های اصولگرا در روز پنج‌شنبه با پرداختن به اظهارات جدید اوباما درباره احتمال جنگ با ایران، این موضع را عقب‌نشینی پس از "حماسه حضور" مردم در انتخابات تعبیر کرده‌اند.

حسین قدیانی هم در یادداشت روز وطن امروز به رای نیاوردن کواکبیان و حضور خاتمی پرداخته است: " مردم سمنان همیشه عزیزند؛ چه به کواکبیان رای بدهند، چه رایشان را از صاحب نظریه لویی‌جرگه پس بگیرند.

کواکبیان عمده وظایف نمایندگی خود را متمرکز بر حمله به دولت- نه حتی نقد دولت!- تمسخر سیاست‌های اصول‌گرایانه حکومت، «یکی به نعل و یکی به میخ زدن» و نطق‌های تند کرده بود.

در فتنه 88 هم، اغلب طرف اصحاب فتنه چرخید، هرچند گاهی به مذاق این سوی میدان، چیزهایی می‌‌گفت که از تحلیلش می‌‌گذرم. کواکبیان اما انتخابات جمعه را تحریم نکرد و خرج خود را جدا از فتنه‌گران کرد.

البته تحریم هم می‌‌کرد، اتفاقی نمی‌افتاد! چه اینکه بزرگ‌تر ایشان یعنی محمد خاتمی هم راه تحریم را امتحان کرد و هم راه مشارکت را اما این هر 2 کار، برای نظامی که استوار روی خون 300 هزار شهید است، محلی از اعراب ندارد. شأن جمهوری اسلامی، بالاتر از این است که خاتمی بر آن باشد یا با آن. جمهوری اسلامی بدهکار کسی نیست! ممنون کسی نیست! قرار نیست ممنون کسی باشد؛ چون که در انتخابات شکست خورد یا چون که در انتخابات شرکت کرد!

حسین قدیانی- وطن امروز: خاتمی، آن خسرویی است که دارد صلاح مملکت خویش می‌‌سنجد، لیکن رای ندهد و رای بدهد، فرقی برای ما ندارد. ما با خاتمی، بی‌حساب نشده‌ایم که فرش قرمز برایش پهن کنیم. او حالاحالاها باید منت نظام را بکشد خاتمی و حالاحالاها باید رای بدهد

نمی‌دانم آقای خاتمی با شرکت در انتخابات، خودش را کوچک کرد یا بزرگ اما کوچک و بزرگ این جماعت، اصلا محل اعتنای جمهوری اسلامی نیستند!

خاتمی، آن خسرویی است که دارد صلاح مملکت خویش می‌‌سنجد، لیکن رای ندهد و رای بدهد، فرقی برای ما ندارد! او هنوز هم دلش برای خودش دارد می‌‌سوزد، دلسوز نظام نیست، دلسوز خون شهدا نیست.

حالا که دشمن دارد به خاتمی فحش می‌‌دهد، ما شاید من‌باب اخلاق، چیزهایی را نگوییم و نبینیم اما من باب خون شهدا، رای دادن و رای ندادن او برایمان علی‌السویه است. ما با خاتمی، بی‌حساب نشده‌ایم که فرش قرمز برایش پهن کنیم!

حالاحالاها باید منت نظام را بکشد خاتمی و حالاحالاها باید رای بدهد. خاتمی رای می‌‌تواند بدهد اما رای نمی‌تواند بگیرد، چرا که لیاقت این نوع مشارکت در نظام را ندارد.

قرار نیست ما جورکش فحاشی دشمن به خاتمی باشیم. حتی می‌‌خواهم بگویم که تقصیر دشمن هم نیست، آنجا که به خاتمی فحش می‌‌دهد. این فحاشی‌ها، نه تقصیر دوست است و نه تقصیر دشمن، بلکه تقصیر خود آقای خاتمی است و به ما ربطی ندارد.

ما به آقای خاتمی، هیچ تشکری بدهکار نیستیم، همچنان که از طرف مردم سمنان، دلیل ندارد عذری بخواهیم از آقای کواکبیان. دموکراسی، شاید جای اخلاق باشد اما جای این حرف‌ها نیست!"

خاتمی و ضرورت پایان بخشی به رفتار پاندولی

Mon, 12 Mar 2012 09:57:34 +0000

علی افشاری

رای دادن سید محمد خاتمی یکی از مهمترین رویداد‌های انتخابات نهمین دوره مجلس بود. رای دیرهنگام و اعلام نشده وی اگر چه تاثیری بر پسامد انتخابات نداشت اما به لحاظ واکنش گسترده‌ای که ایجاد کرد حادثه ساز شد.

خاتمی هم مانند هر فرد دیگر حق دارد انتخاب خاص خودش را داشته باشد.یکی از عناصر اصلی فرهنگ انتخابات آزاد احترام گذاشتن به حق انتخاب شهروندان است. طبیعی است افراد انتخاب‌های خاص خودشان را خواهند داشت که لزوما خوشایند دیگران نیست. رای دادن وی برای نگارنده اقدامی عجیب نبود.

این اقدام کاملا با پیشینه و شخصیت واقعی خاتمی تناسب داشت. نفس رای دادن وی مورد اعتراض من نیست اما آنچه محل ایراد است نوع استدلال‌هایی است که خاتمی و مدافعانش در توجیه شرکت او در انتخابات مطرح می‌کنند.

این استدلال‌ها با عمل انتخاباتی خاتمی سازگار نیست و همچنین متضمن نسبت‌های غیرواقعی به دیگر کوشندگان سیاسی است که دیدگاهی غیر از آقای خاتمی دارند.

آشتی ملی

آقای خاتمی ادعا کرده است: "اقدام من از منش و بینش سیاسی و فکری من و آن چه به آن باور دارم و پای‌بندم ریشه می‌گیرد.

من از موضع اصلاحات و در جهت نگاه‌داشت روزنه‌های اصلاح‌طلبی که آن را مهم‌‌ترین و بلکه تنها راه سربلندی کشور و دست‌یابی به آرمان‌های اصیل انقلاب و تأمین حقوق مردم و مصالح ملت می‌دانم و نیز برای دفع مخاطرات و تهدیدهای درونی و بیرونی اقدام کرده ام. هدف ممکن و مطلوب، بازگرداندن امور به موقعیتی است که در آن مصلحت کشور و خواست‌های اساسی و تاریخی مردم اصل قرار گیرد.

من بر اساس راهبرد اصلاح‌طلبانه به آشتی ملی و بازگشت به آرمان‌های اصیل انقلاب و قانون اساسی و ایجاد فضای همدلی و مشارکت همگان دعوت کرده و می‌کنم و انتظار داشته و دارم که همه با اسیر نماندن در گذشته و با نگاه به آینده روند تازه‌ای را در کشور آغاز کنند. تأکید اصلاح‌طلبی بر روندها و اقدام‌های قانونی و غیر خشونت آمیز به این معنا نیست که اصلاح امور کشور بدون پرداخت هزینه میسر است.

اما در هر اقدام سیاسی در نظر گرفتن مصالح و شرایطی که نیروهای فعال در داخل کشور با آن مواجه‌اند ضرورت دارد."

خاتمی نمی‌تواند هم مدعی رهبر جنبش اصلاحات باشد و هم خود را یگانه منحی مردم معرفی بکند و هم بخواهد در هر انتخاباتی شرکت بکند و از ظرفیت اعتراضات خیابانی استفاده نکند

تا جایی که خاتمی رای دانش را بر اساس بینش سیاسی و باورهایش می‌داند ، ایرادی وجود ندارد اما وقتی می‌گوید از موضع اصلاحات دست به چنین اقدامی زده است ، منطق استدلالش رنگ می‌بازد.

کسی که می‌خواهد از موضع اصلاح‌طلبی به شرکت در پای صندوق‌های رای روی آورده و پارادایم اصلاح‌طلبی پارلمانتاریستی را تقویت کند ، اثبات کند که تحریم نکرده است و به بخش‌های اصلی قدرت نشان دهد که نمی‌خواهد با نظام سیاسی قهر کند ، نمی‌رود دقیقه 90 در حالی که نزدیک‌ترین افرادش نیز از اقدام وی بی‌خبر هستند در دهاتی در دماوند رای دهد و بعد هم اعلام کند که در برگه رای انتخابات مجلس " جمهوری اسلامی " نوشته است!

خبر رای دادن نیز توسط جریان رقیب و حکومتی خبرگزاری فارس منتشر شد و آقای خاتمی پس از سکوتی چندساعته که برخی از طرفدارانش پیرامون صحت خبر خبرگزاری فارس مناقشه می‌کردند ، رای دادنش را تایید کرد!

معلوم نیست اگر فارس خبر را منتشر نمی‌ساخت ، آیا خاتمی شخصا اقدام به اطلاع‌رسانی می‌کرد؟ این شائبه وجود دارد که وی وادان دماوند را برای رای دادن یواشکی و به‌دور از چشم عکاسان و خبرنگاران انتخاب کرد که تا فقط اثبات کند که رای داده است و از این موضوع در فرصت مقتضی استفاده کند.

البته درعین‌حال این فرضیه هم محتمل است که وی بر اساس آگاهی از تهدید‌های پیدا و پنهان مبنی بر حبس خانگی و یا تعطیلی بنیاد باران در واپسین لحظات قبل از انتخابات تصمیم به حضور در نزدیک‌ترین شعبه رای‌گیری گرفت. جایی که قرار بود حضور در آنجا بهانه رای ندادن باشد.

الزامات رویکرد اصلاح‌طلبی

شرکت در انتخابات بر مبنای قرائت کلاسیک از رویکرد رفورمیستی ، الزاماتی دارد. کسی که چنین پروژه‌ای دارد از مدت‌ها قبل از شروع تبلیغات انتخاباتی خیلی علنی ، اعلام می‌کند که به دلیل مساعد نبودن فضا در انتخابات کاندیدا معرفی نمی‌کند، اما در انتخابات شرکت می‌کند و رای می‌دهد.

رای دادن خاتمی شکاف وی با رهبران نمادین جنبش سبز را بیشتر کرد. هزینه‌ای که نظام برای بازگشت خاتمی به میدان مجاز سیاست طلب می‌کند فراتر از رای دادن یواشکی وی در انتخابات مجلس نهم است

همچنین طرفدارانش را نیز دعوت به حضور در پای صندوق‌های رای می‌کند. اما خاتمی چنین نکرد. چند روز مانده به انتخابات در مجلس ترحیم پدر عبدالله نوری از پاسخگویی به سوال خبرنگاران عمدتا حکومتی در خصوص رای دادن در انتخابات مجلس نهم طفره رفت.

تا روز قبل از انتخابات نیز تصور نزدیکان و جریان سیاسی متبوع وی رای ندادن بود. او پس از تعیین شروط برای شرکت در رقابت‌های انتخاباتی و پاسخ منفی نظام سیاسی ، درخصوص انتخابات موضع‌گیری منفی کرد.

این سمت‌گیری نقش زیادی در سیاست اعلام شده عدم شرکت در انتخابات توسط برخی از گروه‌های اصلاح‌طلب چون جبهه مشارکت ، سازمان مجاهدین انقلاب و مجمع روحانیون مبارز داشت و در نهایت نظر خاتمی تاثیر غیر قابل انکاری در تصمیم شورای هماهنگی جبهه دوم خرداد مبنی بر عدم لیست دادن و عدم استفاده از عنوان اصلاح‌طلبی از سوی کاندیدا‌ها داشت. خاتمی هیچ‌گاه نگفت تحریم نمی‌کند اما رای ندادن لزوما به معنای تحریم نیست.

برخی از کسانی که در انتخابات شرکت نمی‌کنند دلایلی غیر از تحریم دارند. کما اینکه برخی از چهره‌های اصلاح‌طلبی که رای ندادند و یا سکوت کرده‌اند ، مدعی تحریم انتخابات نشده‌اند. بنابراین موضع مبهم و ژلاتینی خاتمی و اعلام دیرهنگام رای دادن اکثر انتقادات نسبت به وی را محق جلوه می‌دهد.

اما از منظر نظام سیاسی نیز چنین رای دادنی واجد ارزش برای امتیاز دادن نیست. بده و بستان و تعامل در میدان سیاست شروط و آداب خاص خودش را دارد. نیرویی اگر می‌خواهد تمایل خود برای آشتی ملی و مصالحه برای نظام سیاسی را نشان دهد باید کاری بکند که برای حکومت معنادار باشد.

نظامی با ویژگی‌های جمهوری اسلامی و سکانداری اصلی سید علی خامنه‌ای قطعا چنین‌کاری را برای برداشتن منع سیاست‌ورزی از خاتمی در چهارچوب فضای رسمی کافی نمی‌داند.

واکنش گروه‌های سیاسی

واکنش محافل حکومتی به رای دادن خاتمی متفاوت بود. پروپاگندای رسانه‌ای حکومت کوشید با برجسته کردن اعتراضات جنبش سبز ضمن نمایش بحران برای این جریان ، رای دادن خاتمی را به معنای شکست تحریم و به‌ویژه فراخوان خانه‌نشینی شورای هماهنگی راه سبز امید جلوه بدهد.

نیرو‌های افراطی رای دادن خاتمی را اقدامی تاکتیکی برای فرار از انگشت‌نمایی تحلیل کردند و هشدار دادند که وی می‌خواهد از این اقدام برای تحرک‌بخشی دوباره به جنبش اصلاحات بهره‌بردرای کند.

همه جریانات حکومتی متفق‌القول هستند که رای دادن خاتمی ناکافی است. خواسته آنها مرزبندی آشکار و طرد علنی رفتار میر حسین موسوی و مهدی کروبی از سوی خاتمی است

اما طیف سنتی و میانه‌روی اصول‌گرایان از رای دادن خاتمی استقبال کردند. روزنامه رسالت ان را گامی برای جدا شدن از صف معاندان و پیوستن به منتقدان نامید. برخورد مثبت حداد عادل را تاحدی می‌توان موضع رهبری نیز به‌شمار آورد.

اما همه جریانات حکومتی متفق‌القول هستند که رای دادن خاتمی ناکافی است و تنها می‌تواند آغازی برای جبران کامل خطا‌ها باشد. بدیهی است این جبران به معنای مرزبندی آشکار و طرد علنی رفتار میر حسین موسوی و مهدی کروبی است.

امری که خاتمی علی رغم روشن کردن تمایزش تا کنون به آن اقدام نکرده و بعید است که در آینده نیز انجام دهد.

رای دادن خاتمی شکاف وی با رهبران نمادین جنبش سبز را بیشتر کرد که منجر به ریزش پایگاه اجتماعی خاتمی نیز شده است. به هر حال هزینه‌ای که نظام برای بازگشت خاتمی به میدان مجاز سیاست طلب می‌کند فراتر از رای دادن یواشکی وی در انتخابات مجلس نهم است.

اما وی در فرازی دیگر از دلایلش خنثی‌سازی اقدامات نیر وهای تند رو را مطرح می‌کند که وی با مایه‌گذاشتن از آبروی خود ، یک سری از اصلاح‌طلبان را نجات داده است!

این استدلال نیز مسموع به نظر نمی‌رسد. اولا آقای خاتمی باید بیان کند که این خطرات دقیقا چه بوده‌اند؟ طبیعی است وقتی وی اصل موضوع را اطلاع می‌دهد و بخشی از نیرو‌های حکومت را در مظان اتهام تهدید و مشکل‌سازی قرار می‌دهد دیگر از منظر پرداخت هزینه فرق چندانی نمی‌کند که خلاصه خبر فاش شود یا کل آن.

رصد کردن فضای سیاسی کشور قبل و بعد از انتخابات صحت ادعای خاتمی مبنی بر وجود طرح خطرناک توسط تندرو‌ها را با تردید مواجه می‌کند. هیچ علامتی دال بر ضرورت برخورد با اصلاح‌طلبان به دلیل رای ندادن وجود نداشت.

بعد از انتخابات نیز برخوردی صورت نگرفت. آن‌گونه که برخی از بازیگران مهم سیاسی حکومت چون محمد رضا باهنر و علی سعیدی نماینده رهبری در سپاه فاش ساخته‌اند ، حصر خانگی کروبی و موسوی جنبه تحمیلی و اضطراری برای نظام داشته است.

تداوم صدور و اجرای احکام سنگین حبس برای مخالفان و منتقدان نیز تاثیرگذاری اقدام خاتمی را زیر سوال می‌برد. حتی اگر فرض کنیم واقعا طرحی برای برخورد با اصلاح‌طلبان و به زندان انداختن تتمه آنها وجود داشته است ، یسیار بعید به نظر می‌رسد که رای فردی خاتمی و رای ندادن اکثریت قریب به اتفاق اصلاح‌طلبان بتواند جلوی آن ر ا بگیرد. حداکثر می‌توان گفت شاید خود سید محمد خاتمی از بلایای احتمالی جسته باشد.

یکه‌روی میدان

اما جدی‌ترین ایراد توضیحات خاتمی که از منظر اخلاقی نیز قابل اهمیت است ، اصرار وی بر این مدعای غلط است که راه حل و درک خاص وی از اصلاح‌طلبی تنها‌ترین راه سعادت ملت و کشور است.

او حق دارد مثل هر کنش‌گر سیاسی دیگر مناسب‌ترین و بهترین راه نجات کشور را بیان کند اما حق ندارد رویکرد‌های سیاسی اصلاح‌گرانه را در خود منحصر سازد.

هزینه‌ای که نظام برای بازگشت خاتمی به میدان مجاز سیاست طلب می‌کند فراتر از رای دادن یواشکی وی در انتخابات مجلس نهم است

انحصار‌طلبی در درستی مواضع سیاسی با روح آزادی و دموکراسی بیگانه است. برخلاف نظر آقای خاتمی هستند افرادی که معتقدند جمهوری اسلامی تاریخی نه آنچه در ذهن آقای خاتمی جریان دارد ، از ابتدا تا کنون منشاء ضلالت و گمراهی مردم بوده است و بیشترین آسیب ر ا به ایران و ایرانی در تاریخ معاصر زده است.

لازمه سعادت و آبادانی ایران و گذار مسالمت‌آمیز نیازمند تغییر بنیادین جمهوری اسلامی ، الغاء نظام ولایت فقیه و برقراری یک نظام جمهوری عرفی است.

به باور برخی از نیرو‌های سیاسی اصل جمهوری اسلامی و عملکرد تاریخی آن انحراف از آرمان‌های انقلاب است و نگرش‌های ضد انقلابی در آن به تدریج جایگزین انقلاب شد. برخلاف نظر آقای امام جمارانی قائلان به این نظریه نه لزوما همه مخالف اسلام و روحانیت هستند و نه برخلاف نظر آقای محمد رضا تابش ، افراطی‌های خارج‌نشین هستند. این نگرش در بخش‌های مختلف جامعه ایران اعم از مذهبی ، و غیر مذهبی و بیرون و داخل کشور طرفدار دارد .

آقای خاتمی از منظر اصول مردم‌سالاری و اخلاق سیاسی حق ندارد بگوید که پروژه سیاسی اصلاح‌طلبانه پارلمانتاریستی وی تنها راه ممکن برای بهبود وضعیت ایران است.

همه قائلان به راهبرد‌های مختلف برای گذار مسالمت آمیز به دمکراسی و ایران آباد ، آزاد و سرفراز حق دارند راه‌حل‌های خودشان را ارائه بدهند و ضمن حفظ قواعد بازی ، رقابتی سالم را سامان بدهد. هیچ فرد و گروهی حق ندارد ، راه حل خود را تنها راه گشوده به روی مردم ایران بداند.

در یک انتخابات و همه پرسی آزاد ، سالم و منصفانه مردم ایران هستند که به عنوان داور نهایی و فیصله بحش باید پیرامون سامان سیاسی مطلوب ایران تصمیم بگیرند.

تلقی غالب از اصلاحات به معنای مبارزه مسالمت‌آمیز و غیر مسلحانه به همراه بار ارزشی مثبت این کلمه نوعی آشفتگی سیاسی پدید آورده است که عده‌ای عامدانه به آن دامن می‌زنند تا اهداف خاص خود را دنبال کنند. شیوه مورد نظر خاتمی رفورم هست که در فارسی به اصلاح‌طلبی ترجمه شده است.

اگر اصلاحات را به معنای رفورم در نظر بگیریم آنگاه دیگر ربط وثیق و ضروری با مبارزه بی‌خشونت پیدا نمی‌کند.

رفورم به معنای مبارزه در چهارچوب یک نظام سیاسی و دست‌یابی به اهداف سیاسی بدون تغییر نهاد‌های پایه‌ای نظام است. درست بر عکس انقلاب که متضمن تغییر بنیادی نظام سیاسی است. در رفورم لزوما خشونت نفی نمی‌شود. پاره‌ای از تجارب موفق رفورم در دنیا همراه با خشونت بوده‌اند.. همچنین پاره‌ای از تجارب انقلاب‌های بی‌خشونت نیز وجود دارند.

حال با این تعریف لازمه رفورمیست بودن لزوما شرکت در انتخابات نیست. تحریم یک گزینه از بازی انتخاباتی است که هم می‌تواند در رفورم مورد استفاده قرار بگیرد و هم در مقام نفی مشروعیت یک نظام سیاسی.

خاتمی حق دارد مثل هر کنش‌گر سیاسی دیگر مناسب‌ترین و بهترین راه نجات کشور را بیان کند اما حق ندارد رویکرد‌های سیاسی اصلاح‌گرانه را در خود منحصر سازد

ارتباط الزام‌آوری بین تحریم و عدم شرکت در انتخابات با براندازی وجود ندارد. همچنین اصلی وجود ندارد که اگر فردی به اصلاحات به معنای رفورم باور داشت حتما در هر انتخاباتی و تحت هر شرایطی باید شرکت بکند!

برداشتهای مختلف از اصلاح‌طلبی

در حال حاضر قرائت‌های متفاوتی از اصلاح‌طلبی در داخل کشور وجود دارد. آقای خاتمی نوع محافظه‌کار آن ر ا دنبال می‌کند که نمی‌خواهد از خطوط قرمز رهبری نظام عبور کند. اما میر حسین موسوی و کروبی دیدگاه دیگری دارند.

آنها نیز هنوز اصل نظام را قبول دارند. دنبال اجرای بی تنازل قانون اساسی هستند. آقای کروبی معتقد است که حکومت از جمهوری اسلامی منحرف شده است.

آنها به دنبال انقلاب ، انحلال و براندازی نیستند. اما رویکرد رادیکال‌تری دارند که نه گفتن به انتخابات‌های نمایشی و ایستادگی در برابر رفتار‌های فرعون‌مآبانه و استبدادی را ضروری می‌دانند.

البته جبهه مردم سالاری نیز داعیه اصلاح طلبی دارد که رویکرد محافظه کار تر و همدلانه تر با نظام نسبت با دیدگاه اصلاح طلبانه خاتمی دارد.

بنابراین اخلاق حکم می‌کند که آقای خاتمی به شکل دقیق بگوید در تعریف وی از اصلاح‌طلبی رای دادن در هر شرایطی ضروری است. نه اینکه با پیوند رای دادن و اصل اصلاح‌طلبی ناخواسته مشکلی برای رهبران نمادین جنبش سبز و اصلاح‌طلبانی که رای نداده‌اند ، ایجاد کند و بهانه به دست حکومت بدهد تا از زبان خاتمی آنها را متهم به براندازی و عدول از اصلاح‌طلبی نماید.

توجیهات نارسا

اما برخی از مخالفان دوآتشه پیشین رئیس دولت اصلاحات و همدلان کنونی وی نگرانی از آلترنانیتو‌سازی از مخالفان توسط غرب ، گسترش تحریم‌های اقتصادی و افزایش امکان جنگ را به عنوان توجیه رای خاتمی بر شمرده‌اند.

صرف نظر از اینکه اساسا موضوعات فوق ربطی به رای دادن ندارد و توضیح این موضوع خارج از حوصله این مطلب است ، اما حتی اگر این عوامل را در نظر بگیریم باز برای توجیه رای خاتمی نارسا هستند و یا دست‌کم اقدام خاتمی فاقد کارایی برای مواجه با این عوامل است.

آلترناتیو‌سازی از سوی غرب که چگونگی و اساس صحت آن مورد مناقشه است ، حتی اگر وجود داشته باشد ریشه‌اش را از ناامیدی نیرو‌های خواهان تغییر از اصلاح نظام می‌گیرد. ویژگی‌های انتخابات مجلس نهم و روند حاکم بر سیاستگزاری حاکمیت تشدید کننده این ناامیدی است لذا رای دادن خاتمی تاثیری در این روند ندارد.

نیرو‌ها‌ی خواهان تغییر نظام هم در ایران و هم در خارج از کشور حضور دارند و بسیار فراتر از کسانی هستند که می‌کوشند با اتکا به میدان‌داری غرب به براندازی حکومت ایران بپردازند. تفاوت موضع خاتمی و اصلاح‌طلبان نیز با جریانات مدافع تغییر و براندازی روشن است و رای دادن خاتمی چیزی را در این میانه عوض نمی‌کند.

یکی از خطوط تبلیغاتی حاکمیت برای کشاندن مردم به پای صندوق‌های رای، انداختن این ترس بود که اگر رای ندهید ، آمریکا حمله می‌کند! اما در واقع ارتباط مستقیم و مشخصی بین این دو وجود ندارد

نابسامانی و وخامت اوضاع اقتصادی کشور عمدتا متاثر از ندانم‌کاری و بی‌کفایتی حکومت و دولت است. در بیشترین برآورد نیز وزن تحریم‌های اقتصادی کمتر از نقش مشکلات ساختاری و تصمیم‌گیری حاکمان در اوضاع پریشان معیشتی مردم است. حال رای دادن در انتخاباتی که خروجی آن ادامه‌دهندگان سیاست‌های غلط اقتصادی موجود هستند ، فاقد معنا است.

جنگ محتمل به صورت حمله محدود نظامی به تاسیسات هسته‌ای و نظامی به‌وقوع می‌پیوندد. بن‌بست در مسیر مذاکرات اتمی و ناامیدی از تغییر سیاست‌های حکومت توسط فشار نیرو‌های داخلی می‌تواند شعله‌های جنگ را برافروزد.

وقتی اساسا خود مجلس در خصوص برنامه‌های هسته‌ای تصمیم‌گیر نیست ، گرایش غالب در افکار عمومی بر عدم شرکت در انتخابات است و اکثر اصلاح‌طلبان و رهبران جنبش سبز ار مردم خواسته‌اند که رای ندهند ، طبیعی است که رای دادن خاتمی آن هم به صورت یواشکی فاقد تاثیر است و حتی چه بسا رای دادن این چنینی خاتمی باعث ناامیدی از توان اصلاح‌طلبان برای تغییر وضع موجود شود و به‌نوبه خود پاره‌ای از تصمیم‌گیران خارجی را به سمت ناگزیری برخورد نظامی سوق دهد.

ربط حمله امریکا به رای مردم

یکی از خطوط تبلیغاتی حاکمیت برای کشاندن مردم به پای صندوق‌های رای، انداختن این ترس بود که اگر رای ندهید ، آمریکا حمله می‌کند! اما در واقع ارتباط مستقیم و مشخصی بین این دو وجود ندارد. پایان دادن به ماجراجویی هسته‌ای و ترمیم شکاف ملت – دولت در تحلیل آخر نقش بازدارنده در برابر حمله نظامی احتمالی را دارد.

در مجموع رای دادن خاتمی اتفاق مثبتی در صحنه سیاسی ایران بود و منجر می‌شود که شناخت از چهره‌های سیاسی و میزان انتظارات از آنها به واقعیت نزدیک شود. خاتمی که رای دادن به شخصیت واقعی او نزدیک‌تر است.

آنهایی که انتظارات دیگری از وی دارند و به‌ویژه کسانی که چهره دیگری از خاتمی توصیف می‌کنند ، اشتباه کردند. خاتمی مشی متزلزل و ناپایداری در سیاست دارد و هر جا که به مرز نظام سیاسی و تقابل با رهبری نزدیک می‌شود ، سریع عقب نشینی می‌کند.

او مدعی شد لوایح دوگانه اصلاح انتخابات مجلس و اختیارات ریاست جمهوری کف مطالبات وی است و در صورتی که شورای نگهبان آنها را تصویب نکند ، استعفاد می‌دهد. شورای نگهبان آنها را رد کرد ولی وی استعفا نداد. یا گفت انتخابات مخدوش مجلس هفتم را برگزار نمی‌کند، ولی کرد. او ظرفیت کنش سیاسی رادیکال را ندارد و به نظام جمهوری اسلامی معتقد است.

او می‌خواهد فرزند فاضل آیت الله خمینی باقی بماند. او پروژه سیاسی مشخصی دارد که می‌خواهد بدون آنکه با رهبری در گیر شود در چارچوب نظام برخی از خواسته‌های مردم را به صورت تدریجی محقق گرداند.

این راه به نظر نگارنده نه به دموکراسی ختم می‌شود و نه به پیشرفت کشور اما خاتمی اگر امکانی به‌دست آورد سعی می‌کند ضمن حفظ پایه‌های نظام خدمتی به مردم نیز بکند.

خاتمی مشی متزلزل و ناپایداری در سیاست دارد و هر جا که به مرز نظام سیاسی و تقابل با رهبری نزدیک می‌شود ، سریع عقب نشینی می‌کند

بنابراین هم برای خاتمی و هم برای جنبش دموکراسی‌خواهی مفید است تا جایگاه سیاسی وی روشن شود. خاتمی نمی‌تواند هم مدعی رهبر جنبش اصلاحات باشد و هم خود را یگانه منحی مردم معرفی بکند و هم بخواهد در هر انتخاباتی شرکت بکند و از ظرفیت اعتراضات خیابانی استفاده نکند. جمع کردن همه این نقش‌ها با هم ممکن نیست.

جایگاه طبیعی خاتمی بین هاشمی رفسنجانی و میر حسین موسوی است تا پرچمدار اصلاحاتی باشد که می‌خواهد در چارچوب امکانات قانونی ، پذیرش محدودیت‌ها و رعایت خطوط قرمز خامنه‌ای عمل نماید.

خاتمی به شهادت کارنامه‌اش نشان داده است که در وهله می‌کوشد بین مردم و حکومت آشتی بدهد اما اگر از انتخاب بین دو راهی نظام و مردم گریزی نباشد ، نهایتا جمهوری اسلامی را انتخاب می‌کند.

نیرو‌های خواهان تغییر و جوانان نیز می‌بایست درکی واقعی از او داشته باشند نه آنکه وی را آیینه آرزو‌های خود بپندارند.

نقش اصلی در این میان را خود سید محمد خاتمی بر عهده دارد تا با پایان بخشیدن به رفتار نوسانی و پاندولی و کنار گذاشتن ادعای رهبری جنبش تغییرات ، عملکرد باثباتی از خود نشان دهد و جایگاه اصلی خود در نقشه سیاسی ایران را مشخص سازد. هیچ‌کس معترض رای دادن حسن خمینی و هاشمی رفسنجانی نشد برای اینکه اقتضای بازی سیاسی آنها شرکت در انتخابات بود .

در این صورت ضمن اینکه خاتمی مانعی برای رویکرد‌های خواهان تغییرات رادیکال‌تر نخواهد شد بلکه به عنوان بخش میانه‌رو و خواهان رفورم نظام، می‌تواند در گذار مسالمت آمیز به دموکراسی نقشی مثبت نیز داشته باشد.

البته منتقدان و نیرو‌های بدنه جنبش دموکراسی‌خواهی نیز شایسته است از تخریب خاتمی خودداری کنند و حق وی در تعقیب پروژه سیاسی دلخواه خودش ر ا به رسمیت بشناسند.

^{منبع عکس اول : خبرگزاری مهر}

خاتمی: هیچ‌گاه انتخابات را تحریم نکردیم

Maryam — Sun, 11 Mar 2012 13:34:49 +0000

محمد خاتمی، رئیس جمهوری پیشین ایران می‌گوید: "ما هیچ‌گاه انتخابات را تحریم نکردیم و جریان‌هائی قصد داشتند با جا انداختن این دورغ ، نظام را به رویارویی مجدد با همه افراد و جریان‌ها و نهادهائی بکشانند که انتقاد و اعتراض دارند."

وی که در جمع از اعضای شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و دانشگاه علوم پزشکی تهران سخن می‌گفت، افزود: " ندادن لیست و عدم معرفی نامزد به معنی تحریم انتخابات نیست ولی از دو سو این طور القاء شد که اصلاح‌طلبان تحریم کننده انتخابات هستند."

محمد خاتمی چند ماه پيش با بيان شروطی برای شرکت در انتخابات مجلس گفته بود: "وقتی همه نشانه‌ها دلالت بر اين دارد که نبايد در انتخابات شرکت کنيم، شرکت در انتخابات معنايی ندارد."

محمد خاتمی: من اطلاع دارم که خط تحریم از درون القاء می شد و جریان‌هائی قصد داشتند با جا انداختن این دورغ ، نظام را به رویارویی مجدد با همه افراد و جریان‌ها و نهادهائی بکشانند که انتقاد و اعتراض دارند

رئيس‌جمهور پيشين ايران "تضمين سلامت انتخابات، رفع حصر از رهبران مخالفان، آزادی زندانيان سياسی و ايجاد فضای باز برای احزاب و مطبوعات" را به‌‌عنوان پيش شرط انتخابات مطرح کرده بود.

بنا بر این گزارش که در وب سایت کلمه منتشر شده است، محمد خاتمی با بیان اینکه بعضی محافل "تندرو و انحصارطلب" در درون کشور به دنبال بهانه بودند تا مدعی "براندازی" اصلاح‌طلبان و ایجاد "تنگناهای جدید" شوند، گفت: "من اطلاع دارم که خط تحریم از درون القاء می شد و جریان‌هائی قصد داشتند با جا انداختن این دورغ ، نظام را به رویارویی مجدد با همه افراد و جریان‌ها و نهادهائی بکشانند که انتقاد و اعتراض دارند."

به گفته وی: "اگر این ادعا جا می‌افتاد می توانست موجب خسارت فراوان شود و آن وقت همه معترض بودند که چرا جلو آن گرفته نشد و اگر خدای ناخواسته چنین اموری اتفاق می افتاد بزرگترین خسارت نصیب نظام و کشور و مردم می شد، بخصوص اکنون که فشار و توطئه از بیرون نیز متوجه کشور است."

این چهره شاخص اصلاح‌طلبی پیش از این در در یادداشتی که در سایت خود منتشر شد درباره دلائل شرکت در انتخابات مجلس نوشته بود: "اقدام من از منش و بینش سیاسی و فکری من و آن چه به آن باور دارم و پای بندم ریشه می گیرد.»

رئیس جمهوری پیشین ایران در سخنان اخیر خود نیز با بیان اینکه ندادن لیست و نامزد انتخاباتی به معنای تحریم انتخابات نیست، ادامه داد: "هیچکس هم از شرکت در انتخابات منع نشد ولی فضا به سوئی رفت که انتخابات از سوی اصلاحات تحریم شده است و با توجه به اینکه هردو طرف مدعی تحریم انتخابات؛ تبلیغات و امکانات وسیع تبلیغی داشتند برآن دامن زدند و متاسفانه ذهنیت و انتظاری در میان بخشی از نیروها بخصوص جوانان شکل گرفت."

وی ادامه داد: "اگر بخواهیم از خود انتقاد کنم باید بگویم که ما نبایست بگذاریم چنین ذهنیت و توقعی پدید آید ولی به هر حال این مشکل وجود داشت. می بایست این توهم و بدنبال آن توطئه ای که وجود داشت خنثی شود و فکر می کنم شد."

محمد خاتمی: هیچکس از شرکت در انتخابات منع نشد ولی فضا به سوئی رفت که انتخابات از سوی اصلاحات تحریم شده است و با توجه به اینکه هردو طرف مدعی تحریم انتخابات؛ تبلیغات و امکانات وسیع تبلیغی داشتند، متاسفانه ذهنیت و انتظاری در میان بخشی از نیروها بخصوص جوانان شکل گرفت

گروه‌های اصلی اصلاح‌طلب نظير جبهه مشارکت ايران اسلامی و سازمان مجاهدين انقلاب اسلامی، همچنين گروه‌های نزديک به آنان، ملی ـ مذهبی‌ها و نهضت آزادی ايران در بيانيه‌های جداگانه‌ای از تصميم خود برای عدم شرکت در انتخابات نهمين دوره مجلس شورای اسلامی خبر داده بودند.

شورای هماهنگی راه سبز اميد، تشکل نزديک به ميرحسين موسوی، از رهبران مخالفان دولت ايران، نيز در فراخوانی از شهروندان معترض به حکومت خواسته بود در روز ۱۲ اسفند به نشانه همبستگی با ميرحسين موسوی و مهدی کروبی در خانه‌های خود بمانند.

شرکت خاتمی در انتخابات مجلس با واکنش برخی افراد نزدیک به حاکمیت نیز مواجه شد. علی سعيدی، نماینده رهبر جمهوری اسلامی در سپاه گفت که محمد خاتمی با حضور در انتخابات مجلس خواسته تا نشان دهد "از نظام فاصله نگرفته تا به اين ترتيب بتواند شرايط را برای ورود به مراحل بعدی هموار کند."

علی مطهری، نماینده اصولگرای مجلس نیز از محمد خاتمی برای "آشتی کسانی که با نظام قهر کرده‌اند" سپاسگزاری کرده بود.

محمد خاتمی در سخنان خود با تاکید بر لزوم انتقاد و اصلاح از درون نظام گفت: "من به صراحت اعلام می‌کنم که همه بزرگان و عزیزان از جمله آقایان کروبی و موسوی هم همین را قبول دارند و اگر انتقاد و اعتراضی هست در درون نظام است نه علیه آن."

وی در عین احال اضافه کرد: "همبستگی ملی و مقابله با توطئه های درونی و بیرونی با رفع حصرها و حبس ها و سیر به سوی انتخابات سالم و مطلوب و آزاد و رقابتی پدید می آید و درون نظام بودن به این معنی نیست که انتقاد و اعتراضی نیست. "

میرحسین موسوی و زهرا رهنورد روز يکشنبه ۱۴ اسفندماه، دو روز پس از انتخابات مجلس نهم در دیدار با دخترانشان گفتند که در انتخابات مجلس نهم شرکت نکرده‌اند. میرحسین موسوی شهريورماه سال جاری نیز در مورد انتخابات مجلس گفته بود: "با توجه به تداوم وضعيت فعلی نمی‌توان اميدی به انتخابات و شرکت در آن داشت."

در همین زمینه:

توضیح محمد خاتمی در مورد پشت کردن به تحریم انتخابات

"خاتمی درباره حضورش در انتخابات توضيح می‌دهد"

خبرگزاری‌های ایران: محمد خاتمی در انتخابات مجلس شرکت کرد

نتایج انتخابات تهران در بوته تحلیل

arezoo — Fri, 09 Mar 2012 04:12:24 +0000

علی افشاری

علی افشاری - تهران همان‌طور که انتظار می‌رفت، سیاسی‌ترین حوزه رقابت انتخابات مجلس نهم بود. رقابتی که در غیاب اصلاح‌طلبان و عدم حضور جریان احمدی نژاد به رویارویی دو نیروی عمده اصول‌گرایی تبدیل شد. مصاف "جبهه متحد" و "جبهه پایداری" شکافی را در داخل بلوک قدرت علنی ساخت که شکل‌دهنده منازعات و جنگ قدرت آینده جناح‌های حکومتی است.

اهمیت تجزیه و تحلیل انتخابات تهران در درک صف‌بندی جدید و چگونگی تحول‌یابی آرایش قوا در داخل حاکمیت است. اما تهران علاوه بر اینکه بستر مصاف دو نیروی اصلی حکومت بود از بعدی دیگر زورآزمایی حکومت و مخالفان بر سر دو گانه شرکت و تحریم را نیز بازتاب می‌داد. شهر و استان تهران پرشتاب‌ترین سیر نزولی مشارکت در انتخابات مجلس از دوره پنجم به بعد را تشکیل می‌دهد. بر این اساس انتظار می‌رفت تهران نوک پیشانی تحریم در انتخاباتی باشد که تنها یک‌طیف و جریان سیاسی نمایندگانش را در معرض انتخاب قرار داده بود.

رقابت بین گروه‌ها

لیست‌های شبه‌اصلاح‌طلبان، "صدای ملت" و "جبهه ایستادگی"، ضمن اینکه حداکثر برای نیمی از کرسی‌های پایتخت نامزد معرفی کرده بودند، فاقد توان برای یک رقابت جدی بودند. همچنین تفاوت‌های آنها با دو جریان اصلی اصول‌گرایان آن‌قدر نبود که تنور رقابت را گرم کند.

اما بالاگرفتن آتش اختلاف بین نیرو‌های قدیمی و نیروهای جدید اصول‌گرایان رقابت محدودی را ایجاد کرد؛ در بطن این اختلافات اصول‌گرایان قدیمی که محوریت آیت الله مهدوی کنی را پذیرفته بودند و نیرو‌های جدید که بازگشت نظام به قبل از گفتمان سوم تیر ۱۳۸۴ را غیرقابل‌قبول می‌دانستند، حضور داشتند. همچنین پیروان مصباح یزدی حریف را به سست‌قدمی در تبعیت از منویات رهبری متهم می‌ساختند و حضور افرادی چون علی لاریجانی و محمد رضا باهنر در لیست "جبهه متحد" و نقش آفرینی محمد باقر قالیباف که به باور آنها رفتار دوگانه‌ای دارند و به‌هنگام و صریح، علیه جنبش سبز موضع نگرفته‌اند، را دلیل عدم ائتلاف با "جبهه متحد" عنوان کردند.

یاران مصباح یزدی برخلاف هیاهوی بسیار در کل کشور شکست سنگینی از جبهه متحد و نامزدهای منفرد خوردند تا بار دیگر همچون انتخابات‌های خبرگان و مجلس هشتم معلوم شود که حتی در پایگاه اجتماعی هوادار حکومت، مقبولیت ندارند

جبهه پایداری به این افراد نسبت "ساکتین فتنه" داد تا جهت‌گیری انتخاباتی‌اش را علیه محورهای سه‌گانه "فتنه‌گران" (اصلاح‌طلبان)، "جریان انحرافی" (نزدیکان اسفندیار رحیم مشایی) و "ساکتین فتنه" ( بخش میانه‌رو و پراگماتیست اصول‌گرایان) سامان دهد.

یاران مصباح یزدی برخلاف هیاهوی بسیار در کل کشور شکست سنگینی از جبهه متحد و نامزدهای منفرد خوردند تا بار دیگر همچون انتخابات‌های خبرگان و مجلس هشتم معلوم شود که حتی در پایگاه اجتماعی هوادار حکومت و کسانی که به هر دلیل در انتخابات شرکت می‌کنند، مقبولیت ندارند. اما دامنه شکست جبهه پایداری شدیدتر از شکست سامان سیاسی خود در مجلس هشتم در قالب "رایحه خوشِ خدمت" بود.

صحنه انتخابات

ولی در صحنه انتخابات تهران چه گذشت؟ وزارت کشور مدعی است که در انتخابات شهر تهران ۴۶درصد و در استان تهران ۵۴درصد شرکت کرده‌اند. اما بررسی‌های آماری و رصد کردن آنچه در شعبه‌های اخذ رای در تهران گذشت خلاف این امر را نشان می‌دهد.

مطابق نتایج نظر سنجی سال ۱۳۹۰ جمعیت واجد حق رای شهر و استان تهران به ترتیب قریب به ۵،۵۰۰،۰۰۰ و ۱۰،۲۰۰،۰۰۰ است. اگر ادعای حکومت مبنی بر شرکت قریب به ۲،۳۵۰،۰۰۰ را بپذیریم، آنگاه نرخ مشارکت در شهر تهران می‌شود ۴۲درصد. ولی بررسی میزان مشارکت بر مبنای الگوی رفتار انتخاباتی شهروندان تهرانی و مشکلات گوناگون انتخابات مجلس نهم تردیدی بسیار جدی در خصوص صحت عدد اعلام شده کل آراء ماخوذه درکلان شهر تهران ایجاد می‌کند.

شهروندان تهرانی حتی در انتخابات مجلس ششم زیر ۴۵درصد شرکت کردند. این نرخ در انتخابات‌های هفتم و هشتم به ۳۵ تا زیر ۳۰درصد تقلیل یافت. باید توجه کرد عدد‌های فوق آمار‌های رسمی است و به‌ ویژه در دو دوره اخیر به احتمال بسیار زیاد ارقام واقعی به میزان ملموسی کمتر است. حال چگونه ممکن است میزان شرکت در انتخابات سرد مجلس نهم با آمار انتخابات داغ و رقابتی کامل مثل مجلس ششم برابر باشد؟ تقریبا چنین ادعایی محال است. سطح رقابت انتخابات‌های هفتم و هشتم و میزان جدیت آنان اگر چه کمتر از مجلس ششم بود اما شرایطی به‌مراتب بهتر از مجلس نهم داشت. منطق محاسباتی و مشاهدات شهروندان از نقاط مختلف شهر حکم می‌کند که سقف ظرفیت شرکت در انتخابات مساله‌دار مجلس نهم در شهر تهران ۲۵درصد باشد و حکومت با توجه به نیاز به نمایش گذاشتن مشروعیت‌اش، جریان انتخابات را از مسیر طبیعی منحرف ساخته است.

بررسی میزان مشارکت بر مبنای الگوی رفتار انتخاباتی شهروندان تهرانی و مشکلات گوناگون انتخابات مجلس نهم تردیدی بسیار جدی در خصوص صحت عدد اعلام شده کل آراء ماخوذه درکلان شهر تهران ایجاد می‌کند

نکته قابل توجه این است که نزدیک به ۲۱۵هزار رای از آراء اعلام شده سفید و باطله بوده است: یعنی در حد ۹درصد از کل آرای ریخته شده. تعداد آرای باطله و سفید در انتخابات تهران بیشتر از رای‌های نفرات ۴۰ تا ۵۰ راه یافته به دور دوم انتخابات است. اما اگر همین آراء اعلام شده را هم مبنا قرار دهیم، روند نزولی میزان نمایندگی منتخبان از شهروندان تهرانی بسیار جلب توجه می‌کند. جدول زیر نشان می‌دهد که چگونه سهم نفر اول انتخابات مجلس از سبد صاحبان رای در تهران از دوره اول تا کنون افت زیاد پیدا کرده است.

حداد عادل در سه دوره اخیر بین ۱۶ تا ۲۰درصد از شهروندان تهرانی را نمایندگی می‌کند. این رقم وقتی به رتبه‌های زیر ده، در شهر تهران می‌رسد به عدد نازل ۷درصد می‌رسد. طبیعی است حتی اگر رقم زیر سوال "دومیلیون و سیصدوسی‌وپنچ هزار" رای اخذ شده را بپذیریم باز رای‌های اعلام شده فاقد شرایط لازم برای اطلاق منتخبان واقعی شهروندان تهرانی است.

در این دوره ۵ نفر از کاندیدا‌ها در دور اول به مجلس راه یافتند و ۲۵نفر راهی دور دوم شدند. نمودار زیر بررسی تطبیقی تعداد راه‌یافتگان در دور اول در ادوار مختلف انتخابات مجلس در تهران را نشان می‌دهد:

شهر تهران "فهرست‌دارترین" انتخابات کشور است. اما این امر بدین معنی نیست که همه لیستی رای می‌دهند و یا از ظرفیت کامل رای خود استفاده می‌کنند. در انتخابات مجلس پنجم شهروندان تهرانی به‌طور متوسط به ۱۲ نفر رای داده بودند و از ظرفیت گزینش ۳۰ نفره خود استفاده نکردند. (۱) در مجلس ششم به طور میانگین ۱۸ نفر را انتخاب کردند. (۲) برخی بررسی‌ها نشان می‌دهد که در مجلس نهم شهروندان به طور متوسط به ده نفر رای داده‌اند و به عبارت دیگر برگه‌های کم تعداد را به صندوق‌های رای ریخته‌اند. (۳)

بررسی نتایج انتخاباتی شهر تهران نشان می‌دهد که رای‌ها بیشتر سردرگم بوده‌اند و تمایز و صف‌بندی سیاسی شکل صریح و روشنی برای رای‌دهندگان پیدا نکرده است

اما برای اینکه بتوانیم نتیجه انتخاباتی تهران را تجزیه و تحلیل بکنیم ابتدا نیاز است تا وضعیت دو جریان اصلی رقیب در تهران را مرور کنیم. اینفوگراف زیر وضعیت "جبهه متحد اصول گرایان" در انتخابات مجلس نهم در شهر تهران نشان می‌دهد:

این جبهه از فهرست ۳۰ نفره خود توانست ۴ نفر را در دور اول راهی کرسی‌های سبز مجلس بکند. البته سه نفر از چهار نفر مشترک با جبهه پایداری بودند. این جبهه ۲۳ نفر در بین ۵۰نفری دارد که در دور دوم انتخابات رقابت می‌کنند. محمود فرشیدی، حمید فرمانی و حسین ابراهیمی سه نفر از کاندیدا‌های مورد حمایت این جبهه بودند که به‌طور‌کلی از صحنه انتخابات کنار رفتند. آنها وابسته به بخش سنتی این جریان یعنی "جامعه روحانیت مبارز" تهران و تشکل‌های هم‌سو با رهبری و امام هستند.

الگوی مطلوب رهبری، مجلسی است که اکثریت مطلق نمایندگان به لحاظ گفتمانی، فکری و عملی از دیدگاه‌های رهبری به عنوان سکان‌دار اصلی حکومت، اطاعت کنند

همان طور که مشاهده می‌شود. این جبهه اگر چه نفرات کمتری در دور دوم دارد اما رتبه‌های بهتری را در دور اول نسبت به جبهه پایداری کسب کرده است. میانگین رتبه به دست آورده این جبهه ۲۴ است. آرای تشکیلاتی این جبهه در حدود ۱۵۰ هزار تا است که معادل رای پایین‌ترین کاندیدای منتسب است. نسبت این رقم به کل رای‌های داده شده به کاندیدا‌های "جبهه متحد اصول‌گرایی" بسیار کم است. این امر نشان می‌دهد که کاندیدا‌های این جریان عمدتا بر اساس ویژگی‌های فردی خود رای آورده‌اند و وزن تشکیلات در رای‌های آنان پایین است. میانگین رای‌های به دست آورده در حدود ۳۸۸،۵۶۷ است و ضریب پراکندگی در حدود ۵۱ است. در کل نیرو‌های نزدیک به سپاهی این جریان رای بیشتری در قیاس با نیرو‌های سنتی و میانه رو کسب کرده‌اند. نیرو‌های وابسته به "جبهه رهپویان" و "جمعیت ایثارگران" که مشی افراطی‌تر‌ی دارند، اشتراکات بیشتری با "جبهه پایداری" دارند.

تفاوت بین نفر اول و آخر این لیست رقم زیاد ۹۶۱،۲۳۶ است. این رقم زیاد و ضریب پراگندگی نسبتا بالا معرف تشتت و بی‌معنایی رای‌های این گروه است که هدف‌مندی مشخصی را بازتاب نمی‌دهد.

اینفو گرافی که در ادامه نمایش داده می‌شود مربوط به "جبهه پایداری" است:

"جبهه پایداری" از لیست ۳۰نفره خود در تهران توانست ۴ نفر را در دور اول راهی مجلس کند که ۳ نفر آنها مشترک با "جبهه متحد" هستند. مرتضی آقا تهرانی، سر لیست این جریان بود که توانست به صورت متمایز بر کرسی سبز پارلمان تکیه زند، ۲۵ نفر دیگر از کاندیدا‌های مورد حمایت این جریان راهی مرحله دوم شدند. ۲ نفر آنها (طیب زاده و کوثری) با "جبهه متحد،" مشترک هستند.

وقتی افرادی چون محمدرضا باهنر که خود جزو تشکیلات "جبهه متحد" است به‌صراحت می‌گوید به همه کاندیداهای جبهه رای نمی‌دهد، دیگر تکلیف رای‌دهندگان معمولی روشن است

علی مطهری و محمد حسن غفوری فرد از نیرو‌های وابسته به اصول‌گرایان و علیرضا محجوب و سهیلا جلودارزاده از شبه‌اصلاح‌طلب‌ها، تنها کاندیدا‌های حاضر در جمع ۵۰ نفر هستند که در لیست‌های "جبهه متحد" و "پایداری" نبودند. از لیست "جبهه پایداری" تنها بابا پورگل افشانی، از صحنه رقابت به طور کامل کنار رفت. پس از انصراف حمیدرضا کاتوزیان، محمود دهقان کاندیدای مورد حمایت این جریان نیز به میدان رقابت برگشت. این جریان نفرات بیشتری در قیاس با رقیب در مرحله دوم انتخابات در شهر تهران دارد اما رتبه‌های نفرات آن به طور نسبی پایین‌تر است؛ میانگین رتبه‌های آنها ۲۸ است.

آرای تشکیلاتی و پایه این جریان در حدود ۱۵۶هزار است. این رقم خیلی نزدیک "جبهه متحد" است و نشان می‌دهد که حوزه نفوذ تشکیلاتی دو جریان در پایتخت یکسان است. همچنین نسبت کاندیداهای رای پایین این جریان به کل آرای ریخته شده ناچیز است و مانند "جبهه متحد" کاندیدا‌ها بیشتر متکی به موقعیت فردی خود بوده‌اند تا آرای تشکیلاتی. تفاوت رای بین نفر اول و آخر ۹۳۶،۴۷۴ و ضریب پراکندگی ۵۹ است. میزان تشتت آراء در "جبهه پایداری" کمی بیشتر از "جبهه متحد" است. چهره‌های شناخته شده این جریان رای‌های بیشتری کسب کرده‌اند. در کل پراکندگی و بی‌معنایی رای‌ها در این جریان نیز مشابه "جبهه متحد" بالا است. میانگین آرای نفرات "جبهه پایداری" ۳۵۹،۶۸۶ است و میانگین رای "جبهه پایداری" حدود ۲۹،۰۰۰ کمتر از "جبهه متحد" است.

تحلیل تحلیل‌گران

بنابراین تحلیل برخی از تحلیل‌گران مانند محمد مهاجری که حمایت سازمان‌دهی شده رای حکومت در برتری "جبهه پایداری" را مطرح می‌کنند، درست نیست. رای‌های سازمان‌یافته طرفین، تقریبا برابر است. بررسی نتایج انتخاباتی شهر تهران نشان می‌دهد که رای‌ها بیشتر سردرگم بوده‌اند و تمایز و صف‌بندی سیاسی شکل صریح و روشنی برای رای‌دهندگان پیدا نکرده است. به نظر می‌رسد بیشتر رای‌دهندگان به صورت ترکیبی به دو لیست و برخی به چهره‌های بیرون از دو جبهه رای داده‌اند. وقتی افرادی چون محمدرضا باهنر که خود جزو تشکیلات "جبهه متحد" است به‌صراحت می‌گوید به همه کاندیداهای جبهه رای نمی‌دهد، دیگر تکلیف رای‌دهندگان معمولی روشن است. در این انتخابات حتی اعضا و سمپات‌های ائتلاف‌ها هم تبعیت کامل نداشتند. به عبارت دیگر حضور تشکیلاتی و سازمان‌یافته در انتخابات مجلس نهم کم‌رنگ بوده است. همچنبن شهرت فردی و میزان شناخته‌شدگی کاندیدا‌ها نقش زیادی در میزان رای آنها داشته است. شدت حضور در برنامه‌های صدا و سیما، استفاده از تریبون‌های عمومی و برخورداری از تبلیغات حکومتی در الگوی رای‌دادن شهروندان معمولی تهرانی و مدافع حکومت نقش پر رنگی دارد.

برای آنکه میزان زیاد پراکندگی رای در این انتخابات مشخص شود، میزان ضریب پراکندگی فهرست حزب مشارکت در انتخابات مجلس ششم در تهران ذکر می‌شود که معادل ۲۱ بود. ضریب پراکندگی هر چقدر کمتر باشد به معنای تشابه بیشتر تعداد آرا و توان تشکیلاتی و سازمان‌یافتگی بالاتر است.

اگر انتخابات دور دوم روند انتخابات مرحله نخست را تداوم بخشد آنگاه جبهه متحد یک تا سه تا کرسی بیشتر از جبهه پایداری کسب می‌کند و گرنه وضعیت بر عکس می‌شود

در انتخابات مرحله دوم تعداد رای‌دهندگان به میزان زیادی کاهش می‌یابد. این عامل به نفع دو کاندیدای "خانه کارگر" است که پایه ثابت تشکیلاتی در تهران دارند و تحت هر شرایطی می‌توانند آنها را بسیج نمایند. اما علی مطهری در درو دوم کار سخت‌تری در پیش دارد اما می‌توان پیش‌بینی کرد که او به مجلس راه می‌یابد شاید با رتبه پایین‌تر. اما دو گروه "جبهه متحد" و "جبهه پایداری" رقابت نزدیک‌تر خواهند داشت و به نظر می‌رسد به میزان تقریبا برابر بتوانند کرسی‌های باقی‌مانده را بین خود تقسیم نمایند.

چشم "جبهه پایداری" به پایتخت است

پیروزی در شهر تهران برای "جبهه پایداری" اهمیت بیشتری دارد تا بتواند شکستش در شهرستان‌ها را تا حدی جبران کند. اما پیروزی فاحش نیازمند فعال شدن ماشین رای حکومت به نفع آنها است؛ در شرایط فعلی بعید به نظر می‌رسد که چنین اتفاقی بیفتد. حتی پیروزی معمول نیز نمی‌تواند قدرت فراکسیون این جبهه را در مجلس نهم به میزان زیادی افزایش دهد. در اصل این جبهه به دلیل تعداد کم نماینده، حوزه مانور محدودی در مجلس آینده دارد مگر اینکه از دوپینگ اراده‌های خارج از مجلس استفاده بکند.

دولت احمدی نژاد بیشتر به "جبهه پایداری" متمایل است. شاید احساس خطر از افزایش نقض نظارتی انگیزه‌ای در هواداران دولت ایجاد کند تا "جبهه پایداری" را در دور دوم یاری رسانند. اگر چه شکاف روبه‌افزایش بین آنها ایجاد انگیزه را دشوار می‌سازد.

اگر انتخابات دور دوم روند انتخابات مرحله نخست را تداوم بخشد آنگاه "جبهه متحد" یک تا سه تا کرسی بیشتر از "جبهه پایداری" کسب می‌کند و گرنه وضعیت بر عکس می‌شود. به میزانی که اعضای "جبهه پایداری" کمتر به مجلس بروند، ترکیب مجلس نهم از الگویی که حیدر مصلحی برای انتخابات مجلس نهم تصویر می‌کرد به صورت محدودی دورتر می‌شود. الگوی مورد نظر وی که در واقع الگوی مطلوب رهبری است. مجلسی است که اکثریت مطلق نمایندگان به لحاظ گفتمانی، فکری و عملی از دیدگاه‌های رهبری به عنوان سکان‌دار اصلی حکومت، اطاعت کنند.

منابع

۱) محسنیان راد، مهدی، بررسی انتخابات مجلس پنجم، مرکز پژوهش‌های مجلس ، ص ۴۳-۴۲.

۲) محسنیان راد، مهدی، بررسی انتخابات مجلس ششم، مرکز پژوهش‌های مجلس، ص ۳.

۳) مهاجری، محمد، انتخابات تهران شگفت انگیز بود؟ خبر آن لاین.

۴) رجوع کنید به این لینک

ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد در انتخابات شرکت نکرده‌اند

Wed, 07 Mar 2012 16:46:34 +0000

ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد در ديدار با دختران خود گفتند که در انتخابات مجلس نهم شرکت نکرده‌اند.

به گزارش تارنمای کلمه، ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد، دو تن از رهبران مخالف دولت ايران پس از مدت‌ها محدوديت، برای دومين بار در طول سال جاری موفق به ديدار فرزندان خود شدند.

بنا به اين گزارش در اين ديدار که روز يکشنبه ۱۴ اسفندماه، دو روز پس از انتخابات مجلس نهم در خانه يکی از دختران موسوی و رهنورد و در ميان تدابير امنيتی صورت گرفت ميرحسين موسوی گفته که در انتخابات شرکت نکرده است.

همچنين در اين ديدار آشکار گرديد که زهرا رهنورد نيز در انتخابات مجلس نهم شرکت نکرده است.

گروه‌های اصلی اصلاح‌طلبان و همچنين ديگر مخالفان حکومت ايران انتخابات مجلس نهم را به دليل "غيردمکراتيک بودن" آن و عدم آزادی‌های مدنی و ادامه سرکوب‌ها تحريم کرده بودند.

موسوی در اين ديدار پخش خبر مکالمه تلفنی خود با دخترانش مبنی بر ايستادگی بر مواضع پيشين را ستود و بار ديگر بر آن تأکيد کرد

شهريورماه سال جاری ميرحسين موسوی در ملاقات با سه دختر خود، در مورد انتخابات مجلس گفته بود: "با توجه به تداوم وضعيت فعلی نمی‌توان اميدی به انتخابات و شرکت در آن داشت."

کلمه در مورد ديدار روز يکشنبه افزوده است که موسوی و رهنورد از روحيه خوب و سلامت کامل برخوردار بودند و موسوی با وجود محدوديت‌ها در جريان اخبار جاری کشور بوده است.

موسوی در اين ديدار همچنين پخش خبر مکالمه تلفنی خود با دخترانش را ستود و بار ديگر بر آن تأکيد کرد.

چندی پيش ميرحسين موسوی در مکالمه تلفنی با فرزندانش گفته بود: "هيچ چيز عوض نشده... دخترانم شما بدانيد که من بر سر مواضع پيشين خود همچنان ايستاده‌ام."

گفته می‌شود که پس از اين گفت‌وگوی تلفنی بود که فشارها بر دختران موسوی و رهنورد و اعضای خانواده آن‌ها به شدت افزايش يافت.

در بهمن‌ماه گذشته مأموران امنيتی جمهوری اسلامی ايران دختران ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد را تهديد به بازداشت و انتقال به مکانی نامعلومی کرده بودند.

همچنين يکی از دختران موسوی و رهنورد از تدريس در رشته هنر دانشگاه الزهرا منع شد.

اين تهديد چند روز پس از انتشار نامه مشترک فرزندان ميرحسين موسوی و مهدی کروبی، يکی ديگر از رهبران اصلاح‌طلب مخالف حکومت، صورت گرفته بود.

فرزندان ميرحسين موسوی و مهدی کروبی در روز ۱۸ بهمن‌ماه جاری در نامه مشترکی، از همه هموطنان و "آزادی‌خواهان جهان" خواستند که "پژواک صدای حق‌خواهی" آن‌ها باشند و صدای‌شان را به گوش جهانيان برسانند تا زندانيان آن‌ها و همه زندانيان سياسی و عقيدتی در سراسر ايران آزاد شوند.

فرزندان موسوی و کروبی با ابراز نگرانی از وضعيت سلامت و امنيت والدين خود تصريح کردند که آن‌ها برخلاف خواست خود و برخلاف قانون يک سال است که در بازداشت به‌سر می‌برند.

ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد، به همراه مهدی کروبی، بيش از يک سال پيش، از ۲۵ بهمن‌ماه ۱۳۸۹ تحت بازداشت خانگی قرار دارند.

خاتمی در پارادوکس انتخابات

Tue, 06 Mar 2012 21:25:55 +0000

سعید بیانی

با حضور محمد خاتمی در پای صندق رأی نهمین دوره مجلس بحث‌ها و جدل‌های سیاسی بین منتقدان، مخالفان و موافقان او بالا گرفته است. دفتر محمد خاتمی، وعده داد تا وعده داد که به‌زودی در مورد شرکت وی در انتخابات توضیح می‌دهد.

در روز ۱۵ اسفند نامه‌ای به قلم رئیس جمهوری سابق بر خروجی‌ وب‌سایت شخصی او قرار گرفت تا به گمانه‌زنی‌ها در مورد دلایل شرکت کردن وی پایان دهد.

آنچه مشخص است بخشی از مخاطبان اصلی این نامه، گردانندگان و بازدیدکنندگان وب‌سایت کلمه نزدیک به میرحسین موسوی هستند. خود خاتمی به این امر اذعان دارد که پاسخ او امکان دارد برای طرفداران او قانع‌کننده نباشد.

به هر روی بسیاری بر این باورند که شرکت خاتمی، بعد از انتخابات ریاست جمهوری بحث‌برانگیز سید محمد خاتمی در بخشی از نامه خود می‌گوید: "اقدام من از منش و بینش سیاسی و فکری من و آن چه به آن باور دارم و پای‌بندم ریشه می‌گیرد."

دلبستگی به نظام

محمد خاتمی بارها در سخنان خود از دلبستگی‌اش به نظام سخن به میان آورده و با عملکرد خود این موضوع را به اثبات رسانده است.

در جریان اعتراضات دانشجویی سال ۱۳۷۸ که به دنبال حمله به کوی دانشگاه تهران روی داد، در حالی که دانشجویان معترض در اعتراض به توقیف روزنامه سلام و حمایت از اصلاحات دوم خرداد به خیابان‌ها ریختند، و خواهان حمایت محمد خاتمی از خود شدند، رئیس جمهوری در صحنه نبود تا روزی که اعتراضات سرکوب شد و گروه کثیری از دانشجویان به بند کشیده شدند و هزینه‌های گزافی به آنان تحمل شد.

خاتمی با شرکت خود پیامی برای حکومت دارد مبنی بر اینکه اگرچه ما به شیوه برگزاری انتخابات انتقاد داریم ولی از نظام و آرمانهای آن دست بر نخواهیم داشت

کشته شدن عزت الله ابراهیم‌نژاد، فرشته علیزاده، تامی حامی فر، اکبر محمدی و دستگیری و شکنجه وحشیانه دست کم ۳۰۰ دانشجو مانند احمد باطبی، اکبر محمدی، منوچهر محمدی ومیثم لطفی توسط نیروهای امنیتی و اطلاعاتی نمونه آشکار هزینه‌ای بود که به جنبش دانشجویی تحمیل شد ولی باز خبری از خاتمی نبود که نبود. [۱] [۲]

خاتمی بار‌ها نشان داده است در حمایت از نیروهای منتقد نیز جناحی و حزبی عمل می‌کند. زمانی که اعتراضات دانشجویی بخشی از نیروهای به زعم حکومت ساختارشکن را در بر گرفت خاتمی خود را از آن جریان کنار کشید، چون اعتقاد او به نظام و جمهوری ولایت فقیه بر کسی پوشیده نیست و این اعتقاد قلبی اوست.

از سوی دیگر، خاتمی همواره در عرصه سیاست با دیگر نیروهای درون نظام تفاوتی آشکار داشته است. همواره دلبسته و همواره به آرمان‌های این نظام پایبند بوده و یک شبه و تنها به خاطر منافع اقتصادی و گروهی این دلبستگی را ظاهری نشان نداده است.

در بخشی از این نامه، رئیس جمهوری سابق می‌نویسد: " من از موضع اصلاحات و در جهت نگاه‌داشت روزنه‌های اصلاحطلبی که آن را مهم‌ترین و بلکه تنها راه سربلندی کشور و دست‌یابی به آرمان‌های اصیل انقلاب و تأمین حقوق مردم و مصالح ملت می‌دانم و نیز برای دفعمخاطرات و تهدیدهای درونی و بیرونی اقدام کرده‌ام."

خطر جنگ و پیام به حکومت

تهدید‌های گاه‌وبی‌گاه مقامات اسرائیلی و آمریکایی به همراه تحریم‌های کمرشکن اقتصادی به ایران همه دوست‌داران ایران را نگران کرده است.

بحث پیرامون اجماع و اتحاد اپوزسیون خارج و داخل کشور و تحرکات نیروهای مخالف نظام محمد خاتمی و تمامی نیروهای معتقد به حکومت را نگران کرده و به‌ فکر انداخته است تا راهی برای جلوگیری از سقوط و فروپاشی بیندیشند

محمد خاتمی از این غائله مستثنی نیست. شکی نیست که گروه تندرویی در رژیم خواهان حمله نظامی به ایران هستند تا همانند دهه ۶۰ با سرکوب مخالفان و منتقدان معتدل و میان‌رو راه‌های سد شده در برابر راه جمهوری اسلامی را بشکنند و در توجیه ناکارآمدی دستگاه مدیریتی حکومت در اداره کشور تمامی تقصیرها را به گردن دشمنان نظام و جنگ تحمیلی بیندازند.

خاتمی با شرکت خود پیامی برای حکومت دارد مبنی بر اینکه اگرچه ما به شیوه برگزاری انتخابات انتقاد داریم ولی از نظام و آرمانهای آن دست بر نخواهیم داشت. محمد خاتمی به شیوه خود به مسائل سیاسی می‌نگرد، او نمی‌خواهد با ساختارشکنان حتی به‌طور مقطعی همراهی کند، حتی اگر این همراهی یک تحریم ساده انتخاباتی باشد و یا حمایت از یک حرکت اعتراضی محدود در داخل کشور.

از سوی دیگر، بحث پیرامون اجماع و اتحاد اپوزسیون خارج و داخل کشور و تحرکات نیروهای مخالف نظام محمد خاتمی و تمامی نیروهای معتقد به حکومت را نگران کرده و به‌ فکر انداخته است تا راهی برای جلوگیری از سقوط و فروپاشی بیندیشند. [ ۳ [

محمد خاتمی همچنان امیدوار

او امیدوار است، امید به بازگشت به قطاری (نظام) که او را سالهاست از آن پیاده کرده‌اند، قطاری که امروز، راه دیگری برای خود برگزیده است و به هیچ صراطی هم مستقیم نیست.

راه سرکوب در داخل، اختناق، استبداد، یاغی‌گری و گردن‌کشی در برابر جامعه بین المللی، فساد و ناکارآمدی دستگاه جمهوریِ ولایت فقیهی، ذهن محمد خاتمی را به خود مشغول کرده است. محمد خاتمی نیک می‌داند این راه به ناکجاآبادی منتهی خواهد شد که پیش از این صدام حسین، قذافی، بن علی و مبارک پیمودند و این اواخر بشار اسد در حال پیمود آن است.

محمد خاتمی به شیوه خود به مسائل سیاسی می‌نگرد، او نمی‌خواهد با ساختارشکنان حتی به‌طور مقطعی همراهی کند، حتی اگر این همراهی یک تحریم ساده انتخاباتی باشد و یا حمایت از یک حرکت اعتراضی محدود در داخل کشور

دلبستگی او به نظام بر او تکلیف می‌کند که در انتخابات حتی اگر نمایشی شرکت کند و توجیهی عقلانی از دید خود ارائه دهد. امید به اصلاح و تعیین خطی درست از دید او باعث شده در هر مناسبت مذهبی و سیاسی خود را موظف به بیان راهکار برای دستیابی به واژه موهوم "مردم سالاری دینی" کند. اما غافل از آنکه ولی فقیه مدت‌هاست او و یاران نزدیک او را در صحنه وارونه شطرنج سیاسی با جبر و اجبار کیش و مات کرده است.

هاشمی رفسنجانی که پس از دوم خرداد عالیجناب سرخ‌پوش نام گرفته بود، حال به جهت نزدیکی به دیدگاه‌های اصلاح طلبانه خاتمی مورد غضب نظام قرار گرفته و زمزمه پیاده کردن او از قطار نظام از پیش تر نیز به گوش می‌رسید. خاتمی خواهان بازنگاه داشتن در این قطار است تا در زمان مقتضی با چانه‌زنی و مذاکرات سیاسی به نتیجه دلخواه برسند.

انتخابات بی رمق و حتی با خاتمی

انتخابات ۱۲ اسفند برگزار شد، با رقابتی بدون رقیب و عدم رعایت قواعد بازی، انتخاباتی که اگرچه وزیر کشور، محمد نجار آن را با مشارکت ۶۴ درصدی اعلام کرد، ولی در کلان‌شهر‌ها از جمله تهران این مشارکت در پایین‌ترین سطح خود ارزیابی شده است بر اساس آمار به دست آمده میزان مشارکت مردم در مناطق شمال تهران به مرز ۳۰ درصد رسید که یک رکورد محسوب شده است. در خوشبین‌ترین آمار به میزان مشارکت در تهران ۴۰ و در سراسر کشور ۵۸ درصد ارزیابی شده است. [۴]

محمد خاتمی برخلاف فشار‌های داخلی از جانب طرفدارن خود برای اعلام تحریم انتخابات تنها به بیان برگزاری انتخاباتی آزاد و رقابتی و شرایط آن آزادی زندانیان سیاسی- برداشتن حصر رهبران جنبش سبز- آزادی رسانه‌ها بسنده کرد، و از حق قانونی خود (شرکت در انتخابات) چشم‌پوشی نکرده است.

باید پذیرفت انتخابات حقی است که هر حکومت حتی سرکوبگر‌ترین آن همانند جمهوری اسلامی در اختیار مردم قرار می‌دهد. جدا از عادلانه بودن یا نبودن آن، تقلبی و نمایشی بودن یا نبودن آن، هر کس بنا به خواست خود مختار است در آن شرکت کند و از این حق خود بنا به نگرش و دیدگاه خود استفاده کند.

اگربه نظام جمهوری اسلامی باور نداریم و شرکت در آن را نیز بیهوده می‌دانیم، باید شرایط و قواعد بازی دموکراسی را از هم اکنون در میان خود تمرین کنیم. تاختن به خاتمی گره‌ای از مشکل بزرگ کشور یعنی "استبداد دینی" باز نخواهد کرد، زیرا آن کس که باید تصمیم آخر را بگیرد و راه درست را برگزیند ، تصمیم خود را گرفته و راه درست را برگزیده است؛ مردم ایران راه دستیابی به آزادی، دمکراسی و رعایت حقوق بشر را برگزیده‌اند. این راهی است که دهه‌هاست طی می‌کنند و آن را تا پایان خواهد پیمود.

پا‌نویس‌ها :

1. باطبی: «طناب دار ۴۵ دقیقه روی گردنم بود»

2. فرشته علیزاده فعّال دانشجویی یکی از قربانیان واقعه کوی دانشگاه ۱۸ تیر ۷۸

3. توافق مخالفان جمهوری اسلامی بر ادامه گفت و گو

۴. رجوع کنید به این لینک: آمار اولیه از مشارکت در حوزه انتخابیه تهران

علی مطهری از خاتمی به‌خاطر شرکت در انتخابات تشکر کرد

Tue, 06 Mar 2012 10:07:49 +0000

علی مطهری، نماينده اصولگرای مجلس ايران از محمد خاتمی به‌خاطر شرکتش در انتخابات مجلس نهم سپاسگزاری کرد.

به گزارش تارنمای خبرآنلاين، علی مطهری، نماينده تهران، در سخنان امروز سه‌شنبه ۱۶ اسفندماه خود در مجلس گفت: "از آقای خاتمی برای آشتی کسانی که با نظام قهر کرده‌اند، سپاسگزارم."

مطهری افزود: "قهر مصلحان جامعه با نظام، يعنی رخنه فرصت‌طلبان و تندروها و به حاشيه راندن انقلابی‌های اصيل."

اين نماينده اصولگرا که برای مجلس نهم نيز انتخاب شده است، گفت: "معتقدم آن‌ها که علی‌رغم اعتراض‌شان در انتخابات شرکت کردند، روش درست‌تری را برگزيدند. چرا که بايد از راه انتخابات وارد شد و نه واگذاری ميدان به حريف و حرکت در راستای خواست دشمن."

محمد خاتمی، رئيس جمهور پيشين ايران و از چهره‌های اصلاح‌طلب، روز جمعه ۱۲ اسفندماه در ميان ناباوری گروهی از اصلاح‌طلبان در انتخابات مجلس نهم شرکت کرد.

علی مطهری: قهر مصلحان جامعه با نظام، يعنی رخنه فرصت‌طلبان و تندروها و به حاشيه راندن انقلابی‌های اصيل

محمد خاتمی چند ماه پيش با بيان شروطی برای شرکت در اين انتخابات گفته بود: "وقتی همه نشانه‌ها دلالت بر اين دارد که نبايد در انتخابات شرکت کنيم، شرکت در انتخابات معنايی ندارد."

خاتمی روز گذشته با انتشار نامه‌ای در تارنمای شخصی خود در مورد دلايل شرکتش در انتخابات توضيح داد.

وی نوشت: "اقدام من از منش و بينش سياسی و فکری من و آن چه به آن باور دارم و پای‌بندم ريشه می‌گيرد."

محمد خاتمی همچنين گفت: "تعيين استراتژی عدم معرفی نامزد و ارائه ليست هيچ‌گاه به معنی تحريم انتخابات نبود و می‌بايست اين امر را در عمل اثبات کنيم تا با گرفتن هرگونه بهانه‌ای از بدخواهان روزنه‌ای برای امکان مفاهمه بيشتر با تکيه بر حقوق و مصلحت مردم و پيشرفت واقعی کشور باز شود."

اين اقدام خاتمی در حالی صورت گرفت که گروه‌های اصلی اصلاح‌طلب نظير جبهه مشارکت ايران اسلامی و سازمان مجاهدين انقلاب اسلامی، همچنين گروه‌های نزديک به آنان، ملی ـ مذهبی‌ها و نهضت آزادی ايران در بيانيه‌های جداگانه‌ای از تصميم خود برای عدم شرکت در انتخابات نهمين دوره مجلس شورای اسلامی خبر داده بودند.

موسوی و کروبی بيش از يک سال است که در بازداشت خانگی به‌سر می‌برند و بنا به گفته اطرافيان و اعضای خانواده‌های آنان، اين دو نماينده اصلاح‌طلبان در دهمين دوره انتخابات رياست جمهوری ايران نيز خواهان شرکت در انتخابات نبودند.

خاتمی همان خاتمی است

Tue, 06 Mar 2012 09:38:02 +0000

انسان‌ها موقعیت و جایگاه خود را می‌سازند، اما نه آنطورکه می‌خواهند، بلکه آن‌گونه که شرایط عینی به آنها تحمیل می‌کند.

این بحث در ایران امروز و در میان کنشگران سیاسی نیز صادق است. در دهه اخیر، اقدام‌ها و تصمیم‌های محمد خاتمی همیشه معرف جایگاه کنونی و آینده‌اش بوده است. اقدام‌هایی که معمولاً طیف وسیعی از واکنش‌ها را نیز در پی داشته است.

آخرین دست از این موارد، شرکت او در انتخابات مجلس نهم بود. یک سر طیف، وی را "خائن" معرفی می‌کند و سر دیگر او را "شجاع" می‌داند.

برخلاف نظر برخی از تحلیل‌گران، توضیح و اعلام نظر رسمی محمد خاتمی در مورد شرکت "فردی‌اش" در انتخابات مجلس، بسیار هم خوب و مناسب بود. دست کم برای همه کنشگران سیاسی و شهروندان پیگیر وضعیت جامعه ایران نکات مهمی را روشن کرد.

۱- محمد خاتمی در بیانیه رسمی خود، هیچ اشاره‌ای به جنبش مردم ایران، جنبش سبز و مسئله دهمین انتخابات ریاست جمهوری در سال 1388 نکرده و به‌طور تلویحی خواهان "فراموشی" گذشته شده است. او در جایی از این متن آورده است: "انتظار داشته و دارم که همه با اسیر نماندن در گذشته و با نگاه به آینده، روند تازه‌ای را در کشور آغاز کنند."

وی نه به صراحت، اما به شفافیت "خاتمی‌وارش"، حساب خودش را از جنبش مردم ایران و جنبش سبز جدا کرده است. هرچند برای برخی، این واقعیت خوشایندی نیست و ممکن است نوعی "ریزش" محسوب شود اما به‌طور حتم این ریزش موجب رویش‌هایی نیز خواهد بود.

۲- محمد خاتمی به صراحت اعلام کرده است که خواهان "اصلاحات" است و هنوز باور دارد که راه "مفاهمه"، بسته نشده است. این امر با واقعیت موجود در تناقض است. کسی از مصالحه و مفاهمه حرف می‌زند که در موضع قدرت باشد، اما به نظر می‌رسد کسانی که قدرت‌های اجرایی کشور را در دست دارند، چندان به چنین امری باور و رغبت ندارند.

محمد خاتمی هنوز باور دارد که راه "مفاهمه" بسته نشده است. این امر با واقعیت موجود در تناقض است. کسی از مصالحه و مفاهمه حرف می‌زند که در موضع قدرت باشد،اما به نظر می‌رسد کسانی که قدرت‌های اجرایی کشور را در دست دارند، چندان به چنین امری باور و رغبت ندارند

محمد خاتمی نظر"شخصی" خودش را این گونه بیان می‌کند: "اقدام من از منش و بینش سیاسی و فکری من و آنچه به آن باور دارم و پای‌بندم ریشه می‌گیرد. من از موضع اصلاحات و در جهت نگاه‌داشت روزنه‌های اصلاح‌طلبی که آن را مهم‌ترین و بلکه تنها راه سربلندی کشور... "

باید از ایشان پرسید: شما به کدام"منش" و "بینش" پای‌بند هستید که در آن انتخاباتی را که هیچ تضمینی در مورد سلامت و درستی‌اش وجود نداشت و هم اکنون نیز آمار‌های اعلامی، همه نشان از "نمایشی" بودن آن دارد، "تنها راه سربلندی ایران" می‌دانید؟

به نظر می‌رسد محمد خاتمی نه تنها دیگران را دعوت به فراموشی می‌کند، بلکه خودش نیز دچار"نسیان" شده است. درست دو سال پیش بود که به "سلامت برگزاری انتخابات" در ایران شک داشت.

آیا در این میان اتفاق خاصی افتاده است که "شک"‌اش برطرف شده است؟ واقعیت این است که مردم "با وجود تحمل زندان، تجربه کهریزک، کشته شدن در خیابان و... هنوز به این بصیرت نرسیده‌اند که "تنها راه سربلندی کشور"، شرکت در انتخابات است.

۳- در جای دیگر از بیانیه، اشاره می‌کند که "من براساس راهبرد اصلاح‌طلبانه به آشتی ملی و بازگشت به آرمان‌های اصیل انقلاب و قانون اساسی و ایجاد فضای همدلی و مشارکت همگان دعوت کرده و می‌کنم."

"راهبرد"، "آشتی ملی"، "آرمان‌های اصیل انقلاب"، "قانون اساسی"، "فضای همدلی و مشارکت" همه و همه اموری هستند که تنها در گروی "عمل آگاهانه جمعی" معنا پیدا می‌کنند.

آیا رای دادن او، آن هم به صورت "نیمه مخفی" و بدون هیچگونه هماهنگی و مشورت با "دیگر شهروندان" و حتی "نزدیکان سیاسی و تشکیلاتی‌"‌اش، یک "عمل آگاهانه دسته جمعی" است؟

به نظر می‌ر‌سد که نفس رای دادن در یک نمایش انتخاباتی، دقیقاً زیر سئوال بردن‌‌ همان راهبرد "اصلاح‌طلبی" است که محمد خاتمی در پی آن است. اصلاحات، بنا است از دل صندوق‌هایی بیرون بیاید که "آرای واقعی" مردم را در یک رقابت "آزاد و منصفانه" دربرمی‌گیرد

به نظر می‌ر‌سد که نفس رای دادن در یک نمایش انتخاباتی، دقیقاً زیر سئوال بردن‌‌ همان راهبرد "اصلاح‌طلبی" است که محمد خاتمی در پی آن است. اصلاحات، بنا است از دل صندوق‌های رای بیرون بیاید، اما صندوق‌هایی که "آرای واقعی" مردم را در یک رقابت "آزاد و منصفانه" دربرمی‌گیرد و نه صندوق‌های انتخاباتی که هفته گذشته در ایران برگزار شد.

این جای پرسش است که محمد خاتمی چه نشانه‌ای از فضای "آشتی ملی" دیده‌اند که دیگران ندیده‌اند؟ او به "آرمان‌های اصیل انقلاب" و "قانون اساسی" اشاره کرده‌ است، اما به نظر می‌رسد که برگزاری چنین نمایش انتخاباتی، در اصل زیر سئوال بردن تمامی آرمان‌های انقلاب ۵۷ و برباد دهنده تنها دستاورد باقی مانده آن انقلاب یعنی "انتخابات" بود. شرکت در این نمایش، دهن‌کجی به قانون اساسی فعلی است. امری که به روشنی تناقضی آشکار است.

۴ محمد خاتمی، در جای جای این متن کوتاه، اشاره می‌کند که کسی را "دعوت" نکرده است. خودش فردی اقدام کرده و رای خود را به صندق انداخته است. "عدم دعوت" نیز به معنای "تحریم" نیست.

انتظار این بود که او آن قدر پایبند به "موازین اخلاقی" باشد که به صراحت و شفافیت پیش از برگزاری انتخابات، حرف‌ها و مواضع خود را مطرح کند. بگوید به همین دلایل "نیم بند" و سراسر "متناقض"، می‌خواهد در رای‌گیری شرکت کند. مردم نیز در مقابل حق انتخاب داشته باشند. نه آنکه در اوج درگیری میان مدافعان انتخابات آزاد و "سیرک‌بازان نمایش انتخاباتی"، این چنین غیر شفاف، نامعمول و نیمه مخفی رفتار کنند.

محمد خاتمی خودش را از"جنبش مردم" و"جنبش سبز" جدا کرده است. اونمی‌خواهد همچون میرحسین موسوی و مهدی کروبی و آیت‌الله منتظری و... بسیاری دیگر که از حاکمیت "اخراج" شدند، به دامان مردم بازگردد و در کنار مردم معترض بایستد

۵- محمد خاتمی ژست هم می‌گیرد.‌‌ همان کاری که در این چند وقت طرفداران "با بصیرت" وی هم به انحای گوناگون آن را تکرار کرده‌اند و فضایی ساخته‌اند که کسی جرئت نکند "رهبر فهیم اصلاحات" را نقد کند. ای کاش او به مقوله‌های مهم‌تری هم احترام می‌گذاشت. مقوله‌هایی که گویا در"آب گل‌آلود" سیاست‌ورزی در ایران گم شده‌اند.

واقعیت این است که محمد خاتمی به روش خودش، البته نه با صراحت، اما به شفافیت مدل خویش، خودش را از "جنبش مردم" و "جنبش سبز" جدا کرده است. او نخواست همچون میرحسین موسوی و مهدی کروبی و آیت‌الله منتظری و... بسیاری دیگر که از حاکمیت "اخراج" شدند، به دامان مردم بازگردد و در کنار مردم معترض بایستد.

وی همچنان دل در گرو اصل نظام دارد و می‌خواهد از"درون"، تغییر و اصلاح ایجاد کند. البته پیش از او، "هوشمندتر‌ین‌های عالم سیاست جمهوری اسلامی"، این راه را رفته‌اند و هم‌اکنون نیز در کوچه‌های بن‌بست "مصلحت نظام" گیر کرده‌اند.

به هر روی، این طور به نظر می‌رسد که از این پس، هر چقدر که همگان در مورد "هوشمندی و قدرت" هاشمی رفسنجانی در توهم بودند، در مورد "اخلاق‌مداری" و "شفافیت" محمد خاتمی نیز در توهم هستند.

من عاشق صف‌ام؛ صف رأی!

Tue, 06 Mar 2012 08:55:50 +0000

اکبر فلاح‌زاده

ما همه چیزمان بعض آدمیزاد است؛ در دمکراسی‌های غربی انتخابات برای انتخاب بعضی افراد برای انجام بعضی کارها صورت می‌گیرد. مردمی که دلشان می‌خواهد در انتخابات شرکت کنند، مثل بچه آدم پا می‌شوند می‌روند رأی می‌دهند. اما ما انتخابات برگزار می‌کنیم تا حماسه بیافرینیم و توی دهن غربی‌ها بکوبیم.

روزنامه کیهان (سه شنبه 9 اسفند) یکی دو روز قبل از انتخابات شعر یک حزب اللهی به اسم حسین قدیانی را چاپ کرد که گذشته از مقوله شعر و شاعری، از هر نظر دیگری جالب است. این شعر به خوبی نشان می‌دهد که وقتی تبلیغات "نهادینه" می‌شود چه وضع مضحک و در عین حال دردناکی پیش می‌آید:

این شاعر "عاشق صف" است، "صف رأی...حتی عاشق طولانی بودنش! هر چه طولانی تر، بهتر! گاهی بیشتر از چند ساعت انتظار! عاشقشم! عاشق ندیدن اول و آخر صف! ".

مسئولان برگزاری انتخابات در همه جای دنیا تلاش می‌کنند با زیاد کردن حوزه‌های رأی گیری و ایجاد تمام تسهیلات رفت و آمد، حتی الامکان مردم به سرعت رأی بدهند تا وقتشان تلف نشود. اما آنطور که این شاعر - ظاهراً بدون اینکه بخواهد - لو می‌دهد، نزد ما جور دیگری است و استراتژی ایجاد صف با معطل کردن مردم در خدمت خلق "حماسه حضور" است، که حکومت برای مشروعیت خود به نمایش آن نیاز دارد.

شاعر که خواسته ظاهراً مراتب عشق خود به حکومت را نشان بدهد، ناخواسته نیاز مردم به مهر خوردن شناسنامه هایش را هم لو داده است

شاعر که خواسته ظاهراً مراتب عشق خود به حکومت را نشان بدهد، ناخواسته نیاز مردم به مهر خوردن شناسنامه هایش را هم لو داده است.

می‌دانیم که مهر نخوردن شناسنامه‌ها دردسرهای زیادی برای صاحبان شناسنامه به همراه خواهد داشت و به‌ویژه وقتی دارندگان شناسنامه‌های بدون مهر انتخابات سر و کارشان با ادارات دولتی و محاضر اسناد رسمی می‌افتد، می‌فهمند یک من ماست چقدر کره دارد.

شاعر می‌فرماید: "عاشق عروس و دامادی هستم که قبل از عقد، می‌آیند و رأی می‌دهند! عاشق مردمی که نوبت شان را به ایشان می‌دهند! ! " (علامتهای تعجب همه کما فی الاصل).

این بنده خدا نفهمیده، یا اگر فهمیده خوب هضم نکرده، که این عروس و داماد بینوا نه به عشق انتخابات، که برای مهر خوردن شناسنامه در صف ایستاده‌اند تا موقع ثبت ازدواج و امور دیگر مشکلی پیش نیاید.

این مشکلات یکی دو تا نیست: گرفتن حواله دولتی برای خرید وسایل خانه، گرفتن وام قرض الحسنه و غیره که همگی به ارائه شناسنامه و دم این و آن را دیدن، تأییدیه گرفتن و گردن پیش این و آن کج کردن نیاز دارد .

شاعر آنقدر به صف علاقه دارد که دوست دارد "زود برود رأی بدهد، اما دیر برگردد! ". او می‌خواهد "حالا حالاها نوبتش نرسد! " گاهی تقلب می‌کند و "یواشکی، یکی دو نفر می‌آید عقب تر! ! "

شاعر چیزهایی می‌گوید که به عقل سالم جور در نمی‌آید. می‌گوید: "عشق می‌کنم وقتی تمدید می‌شود زمان رأی گیری! عشق می‌کنم وقتی زیاد می‌شود حجم کار اصحاب انتخابات! عشق می‌کنم که با همه پیش‌بینی‌ها، همیشه کم می‌آید تعرفه در حوزه رأی گیری و زود باید بروند و از جای دیگر بیاورند! ".

او همچنین دوست دارد نوبت خودش را بدهد "به پیرمردی که صفحه شلوغ پلوغ انتخابات شناسنامه درب و داغانش، «سمفونی مُهر» است". یک از همین پیر مردهای بینوا که تا خرخره در قرض‌اند و زندگیشان به کوپن و یارانه و انواع قرض الحسنه بند است و صبح تا شب برای چیزهای مختلف باید صف بایستند، به گفته خبرگزاری ها، روزجمعه، بعد از رأی دادن فوت کرد. او به گفته خبرگزاریهای دولتی گفته "خدایا! این رأی را از من بپذیر" و همان پای صندوق جان داده.

داستان او خوراک تبلیغاتی رسانه‌های دولتی شده، با این حال چون تبلیغاتچی‌های حکومتی به نهادهای مختلف بند اند، خبرشان یک دست نیست: یکی او را دماوندی و یکی همدانی، یکی او را هشتاد ساله، یکی دیگر ۹۵ ساله و یکی هم صد ساله معرفی کرده.

به نوشته خبرگزاری فارس "دعای پیرمرد ۹۵ ساله دماوندی که پس از انداختن رأی خود به صندوق، دار فانی را وداع گفت، تیتر گزارش روزنامه کریستین ساینس مانیتور از انتخابات ایران شد: خدایا! این رأی را از من بپذیر.". اما این خبرگزاری در هیر و ویر خبر سازی تبلیغی عمداً فراموش کرده که بگوید منبع خبر کریستین ساینس مانیتور نه خبرنگار خودش، که همین خبر گزاری فارس بوده است.

شاعر آنقدر به صف علاقه دارد که دوست دارد "زود برود رأی بدهد، اما دیر برگردد! او می‌خواهد "حالا حالاها نوبتش نرسد! " گاهی تقلب می‌کند و "یواشکی، یکی دو نفر می‌آید عقب تر

مشکل اینجاست که برخلاف همه عشقی که شاعر به صف‌های طولانی رأی دارد، روز انتخابات خیلی از صندوقها خالی بود و به نوشته رسانه‌های خارجی صفها طولانی نبود. در عوض، آمارها متناقض و حاکی از تقلبهای گسترده بود.

شاعر با همین زبان به اصطلاح شاعرانه به تقلبهای گسترده انتخابات گذشته اشاره می‌کند و چیز‌های درهم و برهمی می‌گوید که پیش از آنکه شاعرانه باشد، اعتراف‌نامه است به این که انتخابات در چه محیط شیر تو شیری انجام می‌گیرد.

می‌گوید:"عاشق خاطرات تلخ و شیرین انتخاباتم . عاشق آن جوان که دوم خرداد ۷۶، خودش به یکی دیگر رأی داد، اما برای آن پیرمرد که سواد خواندن و نوشتن نداشت و از جوان خواست، نام آن دیگری را روی برگه اش بنویسد، تقلب نکرد و رعایت کرد در امانت و همان را نوشت که پیرمرد می‌خواست. به به! دم این مردم، گرم! بوسیدنی است دست‌شان! بوسیدنی است رای‌شان! بوسیدنی است انگشت اشاره‌شان! ..."

شاعر در توصیفی عجیب، آرای به صندوق ریخته شده را "بذر"هایی توصیف می‌کند که "پر از میوه خواهد کرد بهارستان را."

چه بسا بشود انواع تقلب درشمارش آرا را به نوعی "آبیاری" همین "بذر"ها دانست. با این حال، صرف نظر از بی‌ربطی و تا حدی مضحک بودن این توصیف، او توجه ندارد که بعضی از همین "میوه"‌های انتخابات قبلی، این بار گندیده تلقی و رد صلاحیت و دور انداخته شدند.

بنا به اخبار رسانه‌های خودشان ظاهراً این بار هم "بذر"‌ها را بیش از حد "آبیاری" کرده اند: از جمله به نوشته خبرگزاری مهر "۳۷۳ هزار نفر در ایلام واجد شرایط رأی بودند"، که به گفته همین خبرگزاری "۳۸۰ هزار تعرفه به صندوقها ریخته شد". چون بیش از حد "آبیاری" کرده بودند، خبر را بعداً تکذیب و حذف کردند.

این‌ها همان تعرفه‌هایی ست که شاعر دوست دارد "با همه پیش بینی ها، همیشه کم بیاید و ... زود بروند و از جای دیگر بیاورند! "

این شاعر از رو نمی‌رود و با وجود این همه تقلب، دوقورت‌ونیمش هم باقیست:

"دوست دارم انگشتم را به خبرنگاران خارجی، با آن موهای بورشان نشان دهم و دعوت کنم سران کشورهای شان را به دموکراسی! "

توضیح محمد خاتمی در مورد پشت کردن به تحریم انتخابات

Mon, 05 Mar 2012 12:37:29 +0000

محمد خاتمی، رئیس جمهور سابق و چهره شاخص اصلاح‌طلبی جمهوری اسلامی، در یادداشتی که در سایت خود انتشار داده به توجیه شرکتش در انتخابات ۱۲ اسفند پرداخته است.

به گزارش تارنمای شخصی محمد خاتمی، او گفته است: "با وجود سختی و پیچیدگی این مسأله انتظار ندارم که همگان از توضیحات من قانع شوند، بخصوص که محدودیت ما در اطلاع رسانی فضایی را از هر طرف ایجاد کرده که هم توقعاتی خارج از امکانات و مصلحت مطرح می شود و هم تبیین کامل آسان نیست."

خاتمی در ادامه شرکتش در انتخابات ۱۲ اسفند را با مشی اصلاح‌طلبی خود توضیح داده و گفته است: "اقدام من از منش و بینش سیاسی و فکری من و آن چه به آن باور دارم و پای بندم ریشه می گیرد.» او هدفی را که با این کار در برابر خود قرار داده چنین معرفی کرده است: « هدف ممکن و مطلوب، بازگرداندن امور به موقعیتی است که در آن مصلحت کشور و خواست های اساسی و تاریخی مردم اصل قرار گیرد."

خاتمی: تعیین استراتژی عدم معرفی نامزد و ارائه لیست هیچ‌گاه به معنی تحریم انتخابات نبود

خاتمی در یادداشت خود طبیعی دانسته که برای دیگران کارکرد او با پرسش مواجه شود: "وجود چنین ابهام‌ها و پرسش‌ها در فضای عمومی به‌ویژه از سوی کسانی که در این سال‌ها متحمل مشکلات و محدودیت‌های گوناگون و هزینه‌های سنگین شده‌اند امری طبیعی است."

او در این یادداشت مدعی شده که از آغاز نیز بنا را بر تحریم نگذاشته بوده است: "تعیین استراتژی عدم معرفی نامزد و ارائه لیست هیچ‌گاه به معنی تحریم انتخابات نبود و می بایست این امر را در عمل اثبات کنیم تا با گرفتن هرگونه بهانه ای از بدخواهان روزنه ای برای امکان مفاهمه بیشتر با تکیه بر حقوق و مصلحت مردم و پیشرفت واقعی کشور باز شود."

یادداشت خاتمی حاوی هیچ نکته روشنی در انتقاد از حاکمیت نیست و به نظر می‌رسد که منتقدان و مخالفان را به گذشت و تمکین فرامی‌خواند: "من براساس راهبرد اصلاح طلبانه به آشتی ملی و بازگشت به آرمان های اصیل انقلاب و قانون اساسی و ایجاد فضای همدلی و مشارکت همگان دعوت کرده و می کنم و انتظار داشته و دارم که همه با اسیر نماندن در گذشته و با نگاه به آینده روند تازه ای را در کشور آغاز کنند."

شرکت محمد خاتمی در انتخابات مجلس نهم با غافلگيری گروهی از اصلاح‌طلبان روبه‌رو شد و برخی از مخالفان حکومت ايران و اصلاح‌طلبان از اين اقدام وی انتقاد‌ کردند.