https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/2251/all fa https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/12/24460 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/12/24460" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="260" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/ebadi-120213.jpg?1360693987" /> </div> </div> </div> <p>شيرين عبادی، مدافع حقوق بشر و برنده نوبل صلح در سال ۲۰۰۳ حمله موشکی و خمپاره&zwnj;ای به اردوگاه مجاهدين خلق در عراق را محکوم کرد و دولت عراق را مسئول جان ساکنان اين اردوگاه دانست.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p>شيرين عبادی امروز سه&zwnj;شنبه ۲۴ بهمن&zwnj;ماه در گفت&zwnj;وگو با سايت کانون مدافعان حقوق بشر گفت: &quot;تيراندازی و يورش مسلحانه به افراد بی&zwnj;پناه، خلاف ضوابط حقوق بشر و مغاير با اصول انسانی است.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>به&zwnj;گفته سازمان مجاهدين خلق ايران اردوگاه آزادی، (کمپ ليبرتی)، اردوگاه هزاران تن از فعالان اين سازمان صبح شنبه ۲۱ بهمن&zwnj;ماه هدف حمله ۳۵ موشک و خمپاره قرار گرفت.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در اثر اين حمله پنج نفر کشته و حدود ۴۰ تن مجروح شدند که سه پليس عراقی در ميان زخمی&zwnj;شدگان بودند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>شيرين عبادی با بيان اين&zwnj;که &quot;اقدامات يک سازمان در گذشته نمی&zwnj;تواند مجوز يورش به پناهجويان غيرمسلح باشد&quot;، تأکيد کرد: &quot;اين&zwnj;گونه اعمال که امنيت و جان تعدادی از شهروندان ايرانی را نشانه رفته است، افرادی که قبلا نيز مورد قهر حکومت عراق قرار گرفته بودند، دليلی بر بی&zwnj;ثباتی کشوری است&nbsp; که اين اردوگاه در آن قرار دارد.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p>رسانه&zwnj;های ايران گروهی موسوم به ارتش مختار را که معتقدند بازوی نظامی حزب&zwnj;الله (نهضت اسلامی در عراق) است به&zwnj;عنوان مسئول حمله موشکی بر اردوگاه عنوان کردند اما سازمان مجاهدين خلق ايران مسئول مستقيم اين حمله را حکومت ايران می&zwnj;داند</p> </blockquote> <p>شيرين عبادی نخستين وظيفه هر حکومتی از جمله دولت فعلی عراق را &quot;حفظ نظم و برقراری امنيت&quot; عنوان کرد و گفت: &quot;متأسفانه ما هر روز در عراق شاهد عمليات تروريستی هستيم و اين امر نشان از آن دارد که دولت نوری مالکی از برقراری نظم و آرامش در اين کشور ناتوان است.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>وی گفت: &quot;اگر اين امر [حمله موشکی به اردوگاه مجاهدين خلق] به دستور و اشاره حکومتی غير از حکومت عراق صورت گرفته باشد، مسئوليت کابينه نوری مالکی دو چندان می شود، زيرا به ساير کشورها اجازه دخالت در امور داخلی کشور خود را داده است، آن هم به اين صورت وحشيانه.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>حسن دانايی&zwnj;فر، سفير ايران در عراق در گفت&zwnj;وگو با تارنمای اشرف&zwnj;نيوز اين حمله را &quot; تلاشی برای شعله&zwnj;ور کردن بحران و ايجاد جنجال رسانه&zwnj;ای و متهم کردن ايران به دست داشتن در اين حادثه&quot; دانست و آن را محکوم کرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>رسانه&zwnj;های ايران گروهی موسوم به ارتش مختار را که معتقدند بازوی نظامی حزب&zwnj;الله (نهضت اسلامی در عراق) است به&zwnj;عنوان مسئول حمله موشکی بر اردوگاه عنوان کردند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>سازمان مجاهدين خلق ايران اما مسئول مستقيم اين حمله را حکومت ايران می&zwnj;داند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>مسئوليت حفاظت از اردوگاه محل استقرار اعضای سازمان مجاهدين خلق در سال ۲۰۰۹ ميلادی به دولت عراق واگذار گرديد و اين کشور متعهد شد که با ساکنان آن طبق قوانين عراق رفتار کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>به همين خاطر شيرين عبادی توجه مقام&zwnj;های مسئول حکومت عراق را به اين نکته جلب کرد که مسئوليت حفظ جان ساکنان اردوگاه ليبرتی برعهده دولت عراق است که بايد به درستی انجام پذيرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>بان کی&zwnj;مون، دبير کل سازمان ملل متحد نيز دو روز پيش حمله مرگبار به مقر سازمان مجاهدين خلق را در عراق محکوم کرد و خواهان رسيدگی مقامات عراقی به اين موضوع شد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اردوگاه آزادی که حريه يا ليبرتی نيز خوانده می&zwnj;شود، در نزديکی ميدان هوايی بغداد قرار دارد و تا پيش از انتقال اعضای سازمان مجاهدين خلق، محل استقرار گروهی از نيروهای نظامی آمريکا در عراق بوده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>دولت عراق و مسئولان سازمان مجاهدين خلق در دسامبر سال ۲۰۱۱ ميلادی توافقنامه&zwnj;ای را امضا کردند که بر پايه آن قرار بود اعضای اين سازمان به تدريج از اردوگاه اشرف به اردوگاه ليبرتی منتقل شده و سپس مقدمات انتقال آن&zwnj;ها به کشورهای ديگر فراهم شود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/12/24460#comments اخبار ایران حمله به کمپ آزادی دولت عراق سازمان مجاهدین خلق شيرين عبادی Tue, 12 Feb 2013 18:33:14 +0000 news-zamaneh 24460 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/10/24360 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/10/24360" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="250" height="152" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/azadi_0.jpg?1360494237" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">بان کی&zwnj;مون، دبير کل سازمان ملل متحد، حمله مرگبار به مقر سازمان مجاهدين خلق را در عراق محکوم کرد و خواهان رسيدگی مقامات عراقی به اين موضوع شد.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به گزارش رويترز، بان کی&zwnj;مون از دولت عراق خواسته است تا درباره اين حمله تحقيق کند و عدالت را درباره عاملان آن اجرا کند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ویکتوریا نولاند٬ سخنگوی وزارت خارجه آمریکا نیز حمله به مقر سازمان مجاهدین خلق را &quot;تروریستی&quot; خواند و خواستار آن شد که دولت عراق در این زمینه تحقیقات کاملی انجام دهد.</p> <blockquote><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/ban-ki-moon.jpg" style="width: 200px; height: 102px; border-width: 1px; border-style: solid; margin: 1px; float: right;" />بان کی&zwnj;مون از دولت عراق خواسته است تا درباره اين حمله تحقيق کند و عدالت را درباره عاملان آن اجرا کند<span dir="LTR"> </span></p> </blockquote> <p dir="RTL">وزارت امور خارجه آمریکا همچنین از دولت عراق خواست که بر اساس تعهداتش اقدامات لازم را برای تامین امنیت ساکنان اردوگاه آزادی به عمل آورد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سازمان مجاهدين خلق ايران در اطلاعيه&zwnj;ای اعلام کرده است اردوگاه آزادی، (کمپ ليبرتی)، اردوگاه هزاران تن از فعالان اين سازمان در نزديکی بغداد، پايتخت کشور عراق، صبح شنبه ۲۱ بهمن ماه هدف حمله۳۵ موشک و خمپاره قرار گرفته است<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در اثر اين حمله پنج نفر کشته و حدود ۴۰ تن نيز مجروح شده&zwnj;اند که سه پليس عراقی در ميان زخمی&zwnj;شدگان هستند<span dir="LTR">.</span> سازمان مجاهدين خلق که ساکنان اردوگاه آزادی &quot;در بنگال&zwnj;هايی که مانند قوطی کبريت در کنار هم چيده شده است، به سر می&zwnj;برند<span dir="LTR">.&quot;</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر اساس اين اطلاعيه ساکنان (اردوگاه) و نمايندگان و وکلای آن&zwnj;ها در دو روز گذشته برای چندمين&zwnj;بار از دبيرکل (سازمان ملل متحد) و مقامات آمريکا &quot;خواهان بازگشت به اشرف شدند که دارای ساختمان&zwnj;های سيمانی و سنگر و پناهگاه&zwnj;هايی است که خودشان ساخته&zwnj;اند<span dir="LTR">.&quot;</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">کمپ آزادی که حريه يا ليبرتی نيز خوانده می&zwnj;شود، در نزديکی ميدان هوايی بغداد موقعيت دارد و تا پيش از انتقال اعضای سازمان مجاهدين خلق، محل استقرار گروهی از نيروهای نظامی آمريکا در عراق بوده است<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">دولت عراق و مقامات سازمان مجاهدين خلق در دسامبر سال ۲۰۱۱ ميلادی توافقنامه&zwnj;ای را امضا کردند. بر اساس اين توافق قرار است که اعضای اين سازمان به تدريج از اردوگاه اشرف به اردوگاه آزادی منتقل شده و سپس مقدمات انتقال آن&zwnj;ها به کشورهای ديگر فراهم شود<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پيش&zwnj;تر در فروردين سال گذشته، طی حمله&zwnj;ای به اردوگاه اشرف ۳۴ نفر کشته و بيش از ۳۰۰ نفر مجروح شدند. دولت عراق در آن زمان اعلام کرد اين افراد به دست خود نيروهای اين گروه مخالف حکومت ايران کشته شده&zwnj;اند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سازمان مجاهدين خلق ايران برای سال&zwnj;ها در فهرست گروه&zwnj;های تروريستی آمريکا قرار داشت، ولی مهرماه امسال، با تأييد کنگره آمريکا از اين فهرست حذف شد.</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/10/24360#comments اخبار ایران اخبار ایران حمله به کمپ آزادی سازمان مجاهدین خلق Sun, 10 Feb 2013 09:57:45 +0000 Maryam 24360 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/09/24349 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/09/24349" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="250" height="151" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/2-9-2013_87339_l_1.jpg?1360487715" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">اردوگاه آزادی، اقامتگاه موقت هزاران تن از فعالان سازمان مجاهدین خلق، هدف حمله ده&zwnj;ها موشک و خمپاره قرار گرفت. در این حادثه دست&zwnj;کم&nbsp; پنج تن از فعالان مجاهدین کشته و بیش از ۴۵ تن مجروح شده&zwnj;اند.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سازمان مجاهدین خلق ایران در اطلاعیه&zwnj;ای اعلام کرد، اردوگاه آزادی، (کمپ لیبرتی)، اردوگاه هزاران تن از فعالان این سازمان در نزدیکی بغداد، پایتخت کشور عراق، صبح امروز شنبه ۲۱ بهمن ماه هدف حمله۳۵ موشک و خمپاره قرار گرفته است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">خبرگزاری فرانسه به نقل از دو مقام امنیتی عراقی گزارش داد که در اثر این حمله پنج نفر کشته و حدود ۴۰ تن نیز مجروح شده&zwnj;اند که سه پلیس عراقی در میان زخمی&zwnj;شدگان هستند. &nbsp;&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مارتین کولبر، نماینده ویژه سازمان ملل متحد در عراق طی بیانیه&zwnj;ای از مقام&zwnj;های عراقی خواسته است خواسته است تا &quot;فورا درباره این موضوع تحقیق شود و با بررسی این رویداد، اجازه دسترسی خدمات و مراقبت&zwnj;های پزشکی را به آسیب&zwnj;دیدگان بدهند.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">خبرگزاری فرانسه به نقل از دو مقام امنیتی عراقی گزارش داد که در اثر این حمله پنج نفر کشته و حدود ۴۰ تن نیز مجروح شده&zwnj;اند که سه پلیس عراقی در میان زخمی&zwnj;شدگان هستند</p> </blockquote> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در اطلاعیه&zwnj; سازمان مجاهدین خلق که در تارنمای این سازمان منتشر شده، آمده است که در حمله بامداد امروز احتمال می&zwnj;رود شمار کشته&zwnj;شدگان افزایش یابد، ولی &quot;هیچ گروه کمک&zwnj;رسانی و آمبولانس به محمل مجروحان فرستاده نشده است. &quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این سازمان اضافه کرده است، ژنراتور (تولید برق) کلینیک عراقی نیز مورد اصابت واقع و برق آن قطع شده است و هیچ کارایی ندارد. &quot; &nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سازمان مجاهدین خلق&nbsp; که ساکنان اردوگاه آزادی &quot;در بنگال&zwnj;هایی که مانند قوطی کبریت در کنار هم چیده شده است، به سر می&zwnj;برند.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر اساس این اطلاعیه ساکنان (اردوگاه) و نمایندگان و وکلای آن&zwnj;ها در دو روز گذشته برای چندمین&zwnj;بار از دبیرکل (سازمان ملل متحد) و مقامات آمریکا &quot;خواهان بازگشت به اشرف شدند که دارای ساختمان&zwnj;های سیمانی و سنگر و پناهگاه&zwnj;هایی است که خودشان ساخته&zwnj;اند.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تاکنون هیچ گروه یا فردی مسئولیت این حمله را به عهده نگرفته است. در نخستین واکنش&zwnj;ها، سازمان ملل متحد از مقام&zwnj;های دولت عراق خواسته است که فوراً تحقیقات درباره این موضوع را آغاز کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">کمپ آزادی که حریه یا لیبرتی نیز خوانده می&zwnj;شود، در نزدیکی میدان هوایی بغداد موقعیت دارد و تا پیش از انتقال اعضای سازمان مجاهدین خلق، محل استقرار گروهی از نیروهای نظامی آمریکا در عراق بوده است.</p> <p dir="RTL">دولت عراق و مقامات سازمان مجاهدین خلق در دسامبر سال ۲۰۱۱ میلادی توافقنامه&zwnj;ای را امضا کردند. بر اساس این توافق قرار است که اعضای این سازمان به تدریج از اردوگاه اشرف به اردوگاه آزادی منتقل شده و سپس مقدمات انتقال آن&zwnj;ها به کشورهای دیگر فراهم شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">بر اساس این اطلاعیه ساکنان (اردوگاه) و نمایندگان و وکلای آن&zwnj;ها در دو روز گذشته برای چندمین&zwnj;بار از دبیرکل (سازمان ملل متحد) و مقامات آمریکا &quot;خواهان بازگشت به اشرف شدند که دارای ساختمان&zwnj;های سیمانی و سنگر و پناهگاه&zwnj;هایی است که خودشان ساخته&zwnj;اند&quot;</p> </blockquote> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر اساس آخرین گزارش&zwnj;ها، سه هزارو۱۱۲تن از اعضای سازمان مجاهدین خلق به اردوگاه آزادی منتقل شده&zwnj;اند، اما هنوز حدود صد نفر از آن&zwnj;ها برای کمک به بستن اردوگاه اشرف هم&zwnj;چنان در آن باقی مانده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سازمان مجاهدین از سال ۱۹۸۱ میلادی به مقابله مسلحانه با حکومت ایران پرداخت. فعالان مجاهدین خلق در دهه ۱۳۶۰ خورشیدی در اوج جنگ ایران و عراق با حمایت صدام حسین، رئیس&zwnj; جمهور سابق عراق در اردوگاهی موسوم به &quot;پایگاه اشرف&quot; واقع در ۸۰ کیلومتری بغداد اقامت داشتند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پیش&zwnj;تر در فروردین سال گذشته، طی حمله&zwnj;ای به اردوگاه اشرف ۳۴ نفر کشته و بیش از ۳۰۰ نفر مجروح شدند. دولت عراق در آن زمان اعلام کرد این افراد به دست خود نیروهای این گروه مخالف حکومت ایران کشته شده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همچنین در سال ۲۰۰۹ طی برخوردی بین ساکنان اردوگاه اشرف و نیروهای عراقی ۱۲ نفر کشته و صد&zwnj;ها تن کشته شدند و در مرداد سال ۸۸ ۱۳در تلاش دولت عراق در تاسیس مقر پلیس در اردوگاه اشرف، شش تن از مجاهدین خلق کشته شدند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سازمان مجاهدین خلق ایران برای سال&zwnj;ها در فهرست گروه&zwnj;های تروریستی آمریکا قرار داشت، ولی مهرماه امسال، با تأیید کنگره آمریکا از این فهرست حذف شد.</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/02/09/24349#comments اخبار ایران اخبار ایران سازمان مجاهدین خلق کمپ آزادی Sat, 09 Feb 2013 14:23:28 +0000 Maryam 24349 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2012/07/19/17189 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2012/07/19/17189" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="250" height="159" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/arash.gif?1342712257" /> </div> </div> </div> <p>نشریه &quot;آرش&quot; شماره ۱۰۸ منتشر شد. این شماره آرش به &quot;نقش سند در تاریخ&zwnj;نویسی و تاریخ&zwnj;سازی&quot; اختصاص دارد.</p> <!--break--><!--break--><p> به گزارش گروه فرهنگ رادیو زمانه شماره ۱۰۸ نشریه &quot;آرش&quot; با موضوع &quot;نقش سند در تاریخ&zwnj;نویسی و تاریخ&zwnj;سازی&quot; در جمهوری اسلامی انتشار یافت. </p> <p> آرش در پیشگفتار این دفتر موضوع بررسی&zwnj;اش پیرامون تاریخ&zwnj;سازی را مشخص می&zwnj;کند و می&zwnj;نویسد: &quot;آن&zwnj;چه تاکنون توسط مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، دفتر ادبیات انقلاب اسلامی، مؤسسه اطلاعات و پژوهش&zwnj;های سیاسی، سازمان اسناد ملی، مؤسسه تحقیقاتی و انتشاراتی دیدگاه، و ده&zwnj;ها مرکز نشر اسلامی وابسته به وزارت اطلاعات به صورت خاطرات، اعترافات، تاریخ شفاهی یا کتبی، پژوهش سیاسی، تک&zwnj;نگاری انتشار یافته موضوع بررسی ماست.&quot; </p> <p> سپس در ادامه هدف خود را از این مطالعه بیان می&zwnj;کند و می&zwnj;نویسد: &quot;از رهگذر ارزیابی کتاب&zwnj;ها و تصویرها، برآورد درجه دقت و درستی آن&zwnj;ها، چرایی گزینش اسناد که درج شده&zwnj;اند و اسنادی که حذف گشته&zwnj;اند و نیز برنمودن ساز و کار پیچیده ارائه اطلاعات ناراست، ناسره و نابه&zwnj;جا و درهم&zwnj;آمیزی داده&zwnj;های درست و نادرست، راه و روش تاریخ&zwnj;سازی جمهوری اسلامی را مورد کنکاش قرار داده&zwnj;ایم.&quot; </p> <blockquote><p><img width="198" align="middle" height="96" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/parviz-ghlichkhani.jpg" alt="" />پرویز قلیچ خانی در مقدمه&zwnj;ای که بر پرونده ویژه کتاب بحث&zwnj;برانگیز &quot;در دامگه حادثه&quot; (گفت&zwnj;و&zwnj;گوی عرفان قانعی&zwnj;فرد با پرویز ثابتی) نوشته، به ماجرای تلاشش پیش از انتشار این کتاب برای مصاحبه با پرویز ثابتی اشاره می&zwnj;کند</p> </blockquote> <p>این شماره آرش با دفاعیات بیژن جزنی و حسن ضیا ظریفی در دادگاه نظامی و تحلیل دفاعیات آنان برای برنمایی و بازخوانی مبارزات آزادیخواهانه مردم ایران در سال&zwnj;های دهه ۱۳۴۰ در سایه شکل&zwnj;گیری نهضت چریکی و مشارکت گسترده جوانان روشنفکر و دانشجو در این مبارزات آغاز می&zwnj;شود. سپس در ادامه همین بحث آرش در گفت&zwnj;و&zwnj;گو با تورج اتابکی و ناصر مهاجر به اهمیت &quot;سند&quot; در تاریخ&zwnj;نویسی می&zwnj;پردازد.</p> <p> بهروز شیدا، پژوهشگر و منتقد ادبی در جستاری با عنوان &quot;تیغ تبلیغ بر کمان جعل جهان&quot; از میان مجموعه&zwnj;های تلویزیونی صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، هشت سریال را برمی&zwnj;گزیند و موضوع پژوهش قرار می&zwnj;دهد با این قصد که تصویرهایی را که نمایانگر نگرش تاریخی از منظر جمهوری اسلامی&zwnj;اند بازخوانی کند. </p> <p> دکتر احمد کریمی حکاک، پژوهشگر ادبی نیز در جستاری با عنوان &quot;سند و متن&quot; به متن&zwnj;های ادبی که سندیت تاریخی نیز دارند اشاره می&zwnj;کند و می&zwnj;&zwnj;نویسد که سندیت و متنیت گاهی از هم جدایی&zwnj;ناپذیرند و نمونه&zwnj;هایی از ادب کهن ایران نیز می&zwnj;آورد.</p> <p> ناصر کاخساز به سندسازی و اهداف جمهوری اسلامی از انتشار برخی کتاب&zwnj;ها و هدایت اسناد تاریخی به مجرای دلخواه خود می&zwnj;پردازد. سعید پیوندی کتاب&zwnj;های درسی تاریخ در ایران را موضوع پژوهش قرار می&zwnj;دهد، تفاوت تاریخ با اسطوره&zwnj; و اسطوره&zwnj;های مذهبی را نشان می&zwnj;دهد و به بازخوانی تحریف&zwnj;شده&zwnj;های تاریخی در کتاب&zwnj;های درسی می&zwnj;پردازد.</p> <p> اسد سیف کتاب&zwnj;های درسی از دبستان تا دانشگاه را در سایه فرهنگ ایدئولوژیک و جدال کهنه با نو، حق بر باطل و اندیشه حوزوی با اندیشه دانشگاهی نقد می&zwnj;کند.</p> <p> <img width="200" vspace="8" align="left" hspace="8" height="255" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/arash108.jpg" alt="" />تراب حق&zwnj;شناس در مقاله دیگری به نقد کتاب بحث&zwnj;برانگیز &quot;سازمان مجاهدین خلق ایران&quot; نوشته حسن روحانی می&zwnj;پردازد. این کتاب را انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر کرده است. شیوا فرهمند هم در ادامه همین بحث کتاب &quot;حزب توده از شکل&zwnj;گیری تا فروپاشی&quot;، نوشته عبدالله شهبازی را به عنوان نمونه دیگری از تحریف تاریخ مورد بررسی قرار می&zwnj;دهد.</p> <p> محمد امینی سپس به سویه دیگری از تحریف تاریخ در جمهوری اسلامی اشاره می&zwnj;کند: زندگی&zwnj;نامه نواب صفوی.</p> <p> حیدر تبریزی در مقاله&zwnj;ای دشواری&zwnj;های تدوین تاریخ جنبش فدائی را بازگو می&zwnj;کند و بهمن امیر حسیبی به استفاده تبلیغاتی جمهوری اسلامی از گزارش&zwnj;های بازجویان ساواک در پرونده داریوش همایون اشاره می&zwnj;کند. محمد امیدوار به بررسی شیوه&zwnj;های تاریخ&zwnj;نویسی در جمهوری اسلامی می&zwnj;پردازد. محمد قراگوزلو در مقاله&zwnj;ای اهمیت گورستان خاوران به عنوان یک سند تاریخی را یادآوری می&zwnj;کند. </p> <p> سپس پرویز قلیچ خانی در مقدمه&zwnj;ای که بر پرونده ویژه کتاب بحث&zwnj;برانگیز &quot;در دامگه حادثه&quot; (گفت&zwnj;و&zwnj;گوی عرفان قانعی&zwnj;فرد با پرویز ثابتی) نوشته، به ماجرای تلاشش پیش از انتشار این کتاب برای مصاحبه با پرویز ثابتی اشاره می&zwnj;کند. این مصاحبه هرگز انجام نشد و به جای آن کتاب &quot;در دامگه حادثه&quot; انتشار یافت و جلسه&zwnj;ای برای نقد و بررسی آن در مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات برگزار شد. در پرونده &quot;در دامگه حادثه&quot; در این شماره آرش، قربانیان شکنجه در زمان شاه فرصتی پیدا می&zwnj;کنند که خاطرات خود را بازگو کنند و همچنین گروهی از منتقدان از زاویه&zwnj;ای متفاوت به کتاب در &quot;دامگه حادثه&quot; و به عرفان قانعی&zwnj;فرد و پرویز ثابتی می&zwnj;پردازند.</p> <p> انتشار این شماره آرش مصادف بود با هشتم مارس، روز جهانی زن. به این مناسبت مقالاتی هم درباره نهضت زنان در این شماره آرش انتشار یافته. بخش مقالات آرش به مقالاتی پیرامون تحریم&zwnj;ها و بحران در ایران، چالش&zwnj;های اپوزیسیون و بحران اقتصادی در ایران اختصاص دارد.</p> <p> آرش نشریه&zwnj;ای است فرهنگی&zwnj;، سیاسی و اجتماعی که از بهمن ماه ۱۳۶۹ (فوریه ۱۹۹۱&zwnj;) به کوشش پرویز قلیج&zwnj;خانی در فرانسه منتشر می&zwnj;شود&zwnj;.</p> <p> نشریه آرش از&zwnj;&zwnj; همان نخستین شماره&zwnj;اش تلاش می&zwnj;کند تلفیقی میان یک نشریه سیاسی و اجتماعی و یک نشریه ادبی به&zwnj;وجود آورد و در همه این سال&zwnj;ها به&zwnj;رغم مشکلات نشر و پخش یک نشریه&zwnj; فارسی&zwnj;زبان بازتاب&zwnj;دهنده ادبیات و هنر تبعیدی بوده است و در&zwnj;&zwnj; همان حال مهم&zwnj;ترین گفتمان&zwnj;ها و بحث&zwnj;های سیاسی در محافل و احزاب چپ را بازتاب داده است.</p> <p> فصل&zwnj;نامه آرش به این ترتیب از نمونه&zwnj;های منحصر به&zwnj;فرد روزنامه&zwnj;نگاری تاریخی با تأکید بر رویدادهای نهضت چپ، چه در عرصه اندیشگی و چه در قلمرو هنر و ادبیات به&zwnj;شمار می&zwnj;آید.</p> <p> اشتراک شش شماره فصل&zwnj;نامه آرش در اروپا&zwnj; ۶۰ یورو&zwnj; و در سایر نقاط جهان معادل ۹۰ دلار آمریکاست.</p> <p> نشانی ایمیل نشریه آرش:<br /> <a href="mailto:arashmag@yahoo.fr">arashmag@yahoo.fr</a></p> <p> تارنمای آرش:<br /> <a href="http://www.arashmag.com" target="_blank">www.arashmag.com</a></p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2012/07/19/17189#comments آرش احمد کریمی حکاک اسد سیف بهروز شیدا بیژن جزنی تاریخ نویسی تراب حق شناس تورج اتابکی حزب توده از شکل گیری تا فروپاشی حسن روحانی حسن ضیا ظریفی دفتر ادبیات انقلاب اسلامی سازمان اسناد ملی سازمان مجاهدین خلق سعید پیوندی شیوا فرهمند عبدالله شهبازی عرفان قانعی فرد مؤسسه اطلاعات و پژوهش‌های سیاسی محمد امینی مرکز بررسی اسناد تاریخی ناصر مهاجر ناصر کاخساز وزارت اطلاعات پرویز ثابتی پرویز قلیچ خانی کتاب های درسی در ایران اخبار فرهنگی هنری Thu, 19 Jul 2012 15:37:38 +0000 17189 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/10/01/7339 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/10/01/7339" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بخش بیست سوم از سه روز تاریخ‌ساز </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> سحاب سپهری* </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="289" height="141" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/tir-60-small.jpg?1319471323" /> </div> </div> </div> <div dir="RTL">خرداد سال ۶۰ پرتلاطم&zwnj;ترین ماه در دوران سه ساله پس انقلاب، بین بهمن ۵۷ تا بهمن ۶۰ بود. اختلاف&zwnj;های جناحی درون حاکمیت که از نیمه آبان ۵۸، به دنبال ادغام دولت در شورای انقلاب، شروع شد در زمستان سال ۵۹ شعله&zwnj;ور شد. این اختلاف&zwnj;ها در ساختار قدرت بر سر سلطه جناحی، در طول بهار سال ۶۰ شدت گرفت و بالاخره در آخر بهار سال ۶۰ به مرحله انفجار رسید. روزهای سرنوشت در آخر بهار ۶۰ فرا رسیدند.</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>روزهای سرنوشت- آخر خرداد ۶۰ </b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">طرح دو فوریتی استیضاح رئیس&zwnj;جمهور ابوالحسن بنی&zwnj;صدر در جلسه علنی روز سه شنبه ۲۶ خرداد ۶۰ مجلس مطرح شد. مجلس در همان روز دو فوریت آن طرح را تصویب کرد. در طرح&zwnj;های دو فوریتی بررسی طرح بعد از تصویب دو فوریت آن شروع می&zwnj;شود، ولی رهبری مجلس بررسی طرح استیضاح رئیس&zwnj;جمهور را در آن مرحله متوقف کرد. رهبری مجلس در عمل ادامه بررسی طرح استیضاح را به هفته بعد (بعد از جمعه ۲۹ خرداد) موکول کرد. این در حالی بود که دو فوریت آن طرح تصویب شده بود. این یک خطای تاکتیکی از طرف رهبری مجلس بود که امکان سازماندهی و تعرض وسیع را برای سازمان مجاهدین، بزرگ&zwnj;ترین گروه مخالف حاکمیت، در عصر روز شنبه ۳۰ خرداد فراهم آورد. سرعت حوادث در آن روز&zwnj;ها به&zwnj;حدی بود که در آن زمان و همچنین در بسیاری از بررسی&zwnj;های بعدی این نحوه غیر معمول در عملکرد رهبری مجلس و حزب جمهوری در رابطه با آن طرح دو فوریتی مورد توجه کافی قرار نگرفت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سازمان مجاهدین موفق شد از خطای تاکتیکی رهبری مجلس و حزب جمهوری در وقفه در مرحله&zwnj;های متوالی رای&zwnj;گیری برای طرح دو فوریتی استیضاح بنی صدر، که در نیمه دوم هفته در عمل متوقف شده بود، استفاده کند. مجاهدین موفق شدند در بعد از ظهر روز شنبه ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ تظاهرات بزرگی را در بخش مرکزی شهر در تهران (در امتداد خیابان انقلاب) سازماندهی کنند. این تظاهرات به شدت سرکوب شد. به این ترتیب بود که روزهای ۳۰ و ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ به شکل روز&zwnj;های سرنوشت درآمدند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">رهبری مجاهدین که از مدت&zwnj;ها قبل از بهار ۱۳۶۰ با ساختار حاکمیت به رهبری حزب جمهوری در حالت تخاصم بود، از موضوع درگیری بین دو جناح درون ساختار قدرت (به صورت درگیری بین بنی&zwnj;صدر و بهشتی)، به عنوان بهانه&zwnj;ای برای پیگیری هدف&zwnj;های سازمانی خود و اجرای برنامه&zwnj;هایش برای رسیدن به آن هدف&zwnj;ها استفاده می&zwnj;کرد. موضوع نوار آیت در بهار ۱۳۵۹، یکی از این موارد علنی بود. برنامه مجاهدین برای استفاده از اختلاف&zwnj;های جناحی درون ساختار قدرت برای ضربه زدن به کل آن ساختار شامل قسمت&zwnj;های علنی و غیر علنی می&zwnj;شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سازمان مجاهدین، از ابتدای سال ۱۳۵۹، به امید ایجاد شکاف در ساختار قدرت به صورت تاکتیکی از جناح بنی&zwnj;صدر حمایت اجرایی می&zwnj;کرد. این حمایت در حالی صورت می&zwnj;گرفت که بنی&zwnj;صدر و رهبری مجاهدین در قبل از آن رابطه&zwnj;های حسنه&zwnj;ای با هم نداشتند. حمایت&zwnj;های تاکتیکی مجاهدین از بنی&zwnj;صدر در طول سال ۱۳۵۹ و در بهار سال ۱۳۶۰ توسعه یافت. موضوع شرکت فعال مجاهدین در سخنرانی نیمه اسفند سال ۱۳۵۹ در محوطه دانشگاه تهران نمونه واضح این حمایت تاکتیکی مجاهدین از بنی&zwnj;صدر بود. تظاهرات مجاهدین در بعد از ظهر روز ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در منطقه مرکزی تهران که شروع آن به بهانه حمایت از بنی&zwnj;صدر صورت گرفت، اوج این عملکرد سیاسی آن&zwnj;ها بود و همزمان پیچیدگی روابط سیاسی آن دوران و ارتباط حوادث در دو روز آخر خرداد ۱۳۶۰ را نشان می&zwnj;دهد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مجاهدین و بنی&zwnj;صدر دو تصویر کاملاً متفاوت از&zwnj;&zwnj; تظاهرات در روز ۳۰ خرداد سال ۶۰ ارائه می&zwnj;دهند که به&zwnj;&zwnj; همان اندازه تفسیر آن&zwnj;ها از شورش و قیام بهمن ۵۷ متفاوت است. به روایت مجاهدین، نیروهای آن&zwnj;ها از ساعت چهار بعد از ظهر روز ۳۰ خرداد توانستند تظاهرات گسترده&zwnj;ای را در بخش مرکزی شهر تهران برنامه&zwnj;ریزی، سازماندهی، عملیاتی و اجرا کنند. منابع و قراین به جا مانده از آن دوران حکایت می&zwnj;کند که تظاهرات ۳۰ خرداد ۶۰ با تصور تکرار تظاهرات و شورش روز ۲۱ بهمن ۵۷ برنامه&zwnj;ریزی شده بود به امید آن که مردم مثل روز ۲۲ بهمن ۵۷ عمل کنند و به میدان بیایند و قیامی دیگر را این بار زیر رهبری مجاهدین رقم بزنند. در عمل چنین اتفاق نیفتاد. مجاهدین تصور می&zwnj;کردند که یک قیام عمومی مثل قیام ۲۲ بهمن را می&zwnj;توان از قبل طراحی، سازماندهی و سپس رهبری عملیاتی کرد. این تصوری ساده&zwnj;انگارانه از عملکرد قیام&zwnj;های گسترده مردمی است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ابوالحسن بنی&zwnj;صدر در روز ۲۵ خرداد ۶۰ مخفی و منزوی شد و از این روز ارتباط&zwnj;های او هم تقریباً قطع شده بود. او توانست فقط از تظاهرات ۳۰ خرداد ۶۰ تصویری در ذهن خود بسازد. او بر مبنای این تصویر ذهنی در مصاحبه&zwnj;هایش (مثلا کتاب &quot;توطئه آیت&zwnj;الله&zwnj;ها&quot; و &quot;درس تجربه&quot;) و گفته&zwnj;هایش در یوتیوب مدعی است که تظاهرات روز ۳۰ خرداد در صبح آن روز و توسط طرفداران او و به صورت خودبه&zwnj;خودی صورت گرفته است. به گمان او مردم در صبح روز ۳۰ خرداد ۶۰ به صورت خودبه&zwnj;خودی به خیابان&zwnj;ها آمدند و این بار زیر لوای او قیام کردند. منابع موجود چنین ادعایی درمورد یک تظاهرات گسترده در صبح روز ۳۰ خرداد به صورت خود به خودی و زیر قیادت بنی&zwnj;صدر را تایید نمی&zwnj;کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">منابع موجود از یک تظاهرات اصلی در بعد از ظهر روز ۳۰ خرداد در بخش مرکزی تهران حکایت دارند که توسط مجاهدین برنامه&zwnj;ریزی شده بود. نا&zwnj;گفته نماند، مجاهدین به عنوان بخش فریب همان تظاهرات اصلی (در قسمت مرکزی تهران)، در طول روز ۳۰ خرداد در قسمت&zwnj;های دیگر تهران مثل پل سید خندان و منیریه و چند جای دیگر هم تظاهرات موضعی برپا کرده بودند تا توجه نیروهای حکومتی را از تظاهرات اصلی&zwnj;شان که در بعد از ظهر آن روز در قسمت مرکزی تهران صورت می&zwnj;گرفت، منحرف کنند. به این ترتیب تظاهرات موضعی مجاهدین در قسمت&zwnj;های مختلف تهران در طول روز ۳۰ خرداد بخشی از&zwnj;&zwnj; همان طرح تظاهرات بزرگ آن&zwnj;ها در بعد از ظهر آن روز بوده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این ادعای بنی&zwnj;صدر درمورد خودبه&zwnj;خودی بودن ماهیت تظاهرات صبح روز ۳۰ خرداد ۶۰ همخوان است با ادعای مشابه دیگری که شورش ۲۱ بهمن و قیام ۲۲ بهمن هم به صورت خودبه&zwnj;خودی صورت گرفتند. بررسی&zwnj;های این مجموعه نوشته (بخش&zwnj;های پنج تا نهم) هم نشان داد که چنین استنباطی مبنی بر خودبه&zwnj;خودی بودن رخدادهای روزهای ۲۱ و ۲۲ بهمن ۵۷ زمینه&zwnj;های تاریخی و عملی ندارد. رخدادهای روز&zwnj;های ۲۱ و ۲۲ بهمن ۵۷ حاصل درگیری و عملکرد رقابت بین نیروهای چهاگانه آن زمان (آرایش نیروها در نیمه بهمن ۵۷) بود. شورش ۲۱ بهمن و قیام ۲۲ بهمن در موقعیتی که همه شرایط آماده شده بود، صورت گرفتند. شورش روز ۲۱ بهمن و شکست طرح کودتای لشکر گارد که منجر به قیام گسترده در روز ۲۲ بهمن شد در بخش&zwnj;های قبل به طور مشروح بررسی شد.&zwnj;&zwnj; همانطوری که دیدیم عملکردهای گروه چهارم نقشی کلیدی در مقابله با تانک&zwnj;های لشکر گارد در امتداد خیابان تهران نو و سپس توسعه قیام در سطح شهر تهران داشت. بخشی از شرایط مورد نیاز برای شورش ۲۱ بهمن را هم بی&zwnj;اعتمادی ناشی از ملاقاتی که در هشتم بهمن در پاریس صورت نگرفت، به وجود آورده بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به همین صورت منابع موجود نشان می&zwnj;دهند که درگیری&zwnj;های بعد از ظهر روز ۳۰ خرداد هم ناشی از رقابت بین نیروهای هوادار و همراه با مجاهدین از یک طرف و نیروهای امنیتی حکومتی و متحدان حزب جمهوری از طرف دیگر در سطح بخش مرکزی شهر تهران صورت گرفت. منابع موجود نشان نمی&zwnj;دهند که در صبح روز ۳۰ خرداد تظاهرات قابل توجهی در سطح شهر تهران از سوی طرفداران بنی&zwnj;صدر به صورت خود به خودی صورت گرفته بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تصور بنی&zwnj;صدر مبنی بر خود به خودی بودن شورش ۲۱ بهمن ۵۷ و تظاهرات ۳۰ خرداد ناشی از توجیه&zwnj;های دستگاه ذهنی &quot;اندیشه راهنما&quot; است که حرکت&zwnj;های مردمی در آن دستگاه ذهنی همیشه به صورت خود به خودی در جهت تحقق افکار مبدع &quot;دستگاه اندیشه راهنما&quot; صورت می&zwnj;گیرند. این دستگاه ذهنی مدعی است که سازماندهی&zwnj;های اجتماعی نقش سد برای حرکت&zwnj;های مردمی را دارند. (منبع: مصاحبه بنی&zwnj;صدر در کیهان روز سوم بهمن ۵۷)</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تفاوت دو نگرش به عملکرد شورش ۲۱ بهمن و قیام ۲۲ بهمن سال ۵۷ به خوبی تاثیر خود را در دو ارزیابی متفاوت از تظاهرات روز ۳۰ خرداد ۶۰ نشان می&zwnj;دهد. نگرش&zwnj;های مجاهدین و بنی صدر در عمل تظاهرات ۳۰ خرداد را نگاره&zwnj;ای از روز ۲۱ بهمن ۵۷ بهمن در نظر می&zwnj;گیرند، ولی چون آن نگرش&zwnj;ها به عملکرد روز&zwnj;های ۲۰ تا ۲۲ بهمن ۵۷ متفاوت است، ارزیابی آن&zwnj;ها هم از رخدادهای روز ۳۰ خرداد ۶۰ متفاوت از آب در آمده است. می&zwnj;بینیم که تصویر قیام بهمن ۵۷ دوباره خود را نشان می&zwnj;دهد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تظاهرات مخالفان در عصر روز ۳۰ خرداد سال ۶۰ در قسمت مرکزی تهران، مستقل از دو روایت&zwnj; متفاوت از نحوه شکل&zwnj;گیری آن، به شدت سرکوب شد و آن تظاهرات در روز ۳۰ خرداد نتوانست به هدف&zwnj;های خود برسد. طی تظاهرات غروب روز ۳۰ خرداد ۶۰ تعداد زیادی کشته شدند. در روز ۳۰ خرداد ۶۰، بر خلاف ۲۲ بهمن ۵۷، مردم در حاشیه نظاره&zwnj;گر ماندند و به میدان نیامدند. تظاهرکنندگان (هواداران مجاهدین و متحدان آن&zwnj;ها) نتوانستند کنترل کامل خیابان&zwnj;های سرنوشت&zwnj;ساز را به دست بگیرند ولی نیروهای حکومتی توانستند به سرعت خود را به نقاط استراتژیک تهران برسانند و بر خیابان&zwnj;های اصلی شهر مسلط شوند. برخلاف روز ۲۲ بهمن که لشکر گارد سلطنتی (نیروهای طرفدار شاه) سعی کرد از واحدهای زرهی و تانک استفاده کنند، در روز ۳۰ خرداد نیروهای حکومتی از مینی&zwnj;بوس، موتورسیکلت و کامیون برای انتقال نیروهای خود استفاده کردند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">رخداد ۳۰ خرداد ۶۰ در عمل به سقوط حاکمیت حزب جمهوری اسلامی، سیادت سازمان مجاهدین یا قیادت ابوالحسن بنی&zwnj;صدر منجر نشد، ولی خطر جنگ داخلی یک&zwnj;بار دیگر خود را نشان داد. در طول بقیه سال ۶۰ یک نوع جنگ داخلی به صورت درگیری&zwnj;های مسلحانه شهری ادامه پیدا کرد. جنگ با عراق، دشمن خارجی، به موازات درگیری&zwnj;های مسلحانه داخلی ادامه داشت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بررسی دقیق و تطبیقی رخداد&zwnj;ها در روز ۳۰ خرداد ۶۰ نوشته&zwnj;های مستقلی را می&zwnj;طلبد. وب&zwnj;سایت بی&zwnj;بی&zwnj;سی در خرداد و تیر سال ۱۳۹۰ برنامه ویژه&zwnj;ای را با عنوان &quot;خرداد شصت- سی سال بعد&quot; و در رابطه با سی&zwnj;امین سالگرد حادثه ۳۰ خرداد سال ۱۳۶۰ منتشر کرد. برخی از نوشته&zwnj;های آن مجموعه روشنگر بخشی از رخدادهای مهم صورت گرفته در آخر خرداد ۱۳۶۰ بود. برای دسترسی به آن صفحه <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/indepth/cluster_30khordadd60.shtml">این&zwnj;جا</a> را کلیک کنید.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>خلع بنی&zwnj;صدر- یکشنبه ۳۱ خرداد ۱۳۶۰</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">در روز یکشنبه ۳۱ خرداد سال ۱۳۶۰ جناح حزب جمهوری در مجلس، با گرفتن پشت&zwnj;گرمی بیشتر از آیت&zwnj;الله خمینی و با توجه به شکست تظاهرات روز ۳۰ خرداد توانست کار استیضاح ابوالحسن بنی&zwnj;صدر را در یک روز تمام کند. بنی&zwnj;صدر بر پایه رای&zwnj;گیری سریع مجلس، از منصب رئیس&zwnj;جمهوری خلع شد. این سرعت عمل در ختم مسئله&zwnj;ای به این مهمی نمی&zwnj;توانست بدون برنامه&zwnj;ریزی دقیق قبلی صورت گرفته باشد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به نوشته کتاب خاطرات هاشمی &quot;بعد از ظهر رای گرفتیم، عده حاضر ۱۹۰ نفر، رای در موافقت با عدم کفایت سیاسی ۱۷۷ رای و مخالف یک رای (متعلق به آقای صلاح الدین بیانی، نماینده خاف) و ممتنع ۱۲ رای. عده&zwnj;ای از مخالفان هم نیامده بودند.&quot; در آن زمان تعداد کل نماینده&zwnj;های مجلس ۲۴۱ نفر بوده است. به این ترتیب آن عده&zwnj;ای که نیامده بودند و در جلسه رای&zwnj;گیری شرکت نکرده بودند شامل ۵۱ نفر از نمایندگان بودند. جلسه&zwnj;های مجلس با کمتر از ۱۸۰ نماینده از رسمیت خارج می&zwnj;شد. به این ترتیب اگر ۱۲ نفری که رای ممتنع دادند، در آن جلسه مجلس شرکت نکرده بودند، جلسه از رسمیت خارج می&zwnj;شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به این ترتیب جناح حزب جمهوری در رقابت با بنی&zwnj;صدر با استناد به اصل ۸۹ قانون اساسی بخش &quot;عدم کفایت سیاسی رئیس&zwnj;جمهور&quot; توانست ابوالحسن بنی&zwnj;صدر را از منصب رئیس جمهوری به پایین بکشد، سپس باقیمانده جناح او را از صحنه سیاسی خارج و در مرحله بعد کل آن جناح را به&zwnj;طور فیریکی تارومار کند. این شکستی بزرگ برای جناح دوم بود، ولی دوئل قدرت بین بنی&zwnj;صدر و بهشتی هنوز تمام نشده بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>عزل بنی&zwnj;صدر- اول تیر ۱۳۶۰</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">در روز اول تیر ۱۳۶۰ آیت&zwnj;الله خمینی در جواب نامه اکبر هاشمی رئیس مجلس فقط نوشت: &quot;ایشان را از ریاست جمهوری اسلامی ایران عزل نمودم.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آیت&zwnj;الله خمینی ۱۸ ماه قبل در روز ۱۵ بهمن ۵۸ از در مراسم تنفیذ بنی&zwnj;صدر اعلام کرده بود که &quot;اینجانب به موجب این حکم... ایشان را به این سمت منصوب نمودم. لکن تنفیذ و نصب اینجانب و رای ملت مسلمان ایران محدود است به عدم تخلف ایشان از احکام مقدسه اسلام و تبعیت از قانون اساسی اسلامی ایران&quot;. در مورد حکم خلع بنی&zwnj;صدر دیگر حتی احتیاجی به اشاره به حق شرعی هم نبود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>سه روند تاریخی در دو روز متوالی در انتهای بهار ۱۳۶۰</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">رخدادهای روزهای ۳۰ و ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ اگرچه در دو روز پشت سر هم اتفاق افتادند، ولی رخداد&zwnj;های آن&zwnj; دو روز به حداقل سه روند بسیار متفاوت مربوط بودند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">روند اول در روز ۳۰ خرداد اتفاق افتاد و آن به تظاهراتی مربوط بود که توسط مجاهدین سازماندهی شده بود. این روند ناشی از درگیری طولانی&zwnj;مدت بین نیروهای سازمانی مجاهدین و نیروهای امنیتی و اجتماعی حکومتی (متحد با حزب جمهوری) بود. زمینه&zwnj;های روند اول (درگیری بین مجاهدین و نیروهای حکومتی) قبل از ۲۲ بهمن سال ۵۷ وجود داشت، ولی این روند در عمل به دنبال قیام ۲۲ بهمن ۵۷ تسریع شده بود. سیاست&zwnj;های جناح&zwnj;های مختلف حاکمیت مبنی بر انحصار قدرت و تشکیل حصارهای اجتماعی بین خودی&zwnj;ها و ناخودی&zwnj;ها در تکوین روند اول نقش مهمی داشتند. مجاهدین در همه&zwnj;پرسی فروردین سال ۱۳۵۸ در مورد تایید جمهوری اسلامی شرکت کردند؛ ولی حتی این عمل نیز کفایت نکرد تا آن&zwnj;ها به داخل حلقه داخلی قدرت پذیرفته شوند. مجاهدین در همه&zwnj;پرسی متن قانون اساسی جمهوری اسلامی در آذر سال ۱۳۵۸ شرکت نکردند و همین موضوع کفایت کرد تا نامزد آن&zwnj;ها از شرکت در انتخابات اولین دوره رئیس&zwnj;جمهوری کنار زده شود. در طول سال ۱۳۵۹ و بهار سال ۱۳۶۰ درگیری بین طرفداران مجاهدین و نیروهای حکومتی تشدید شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">زمینه درگیری&zwnj;ها بین مجاهدین و نیروهای حکومتی در طول سال ۱۳۵۹ و بهار ۱۳۶۰ را به راحتی می&zwnj;توان به رقابت&zwnj;های داخل زندان&zwnj;های شاه در نیمه اول دهه ۱۳۵۰ و حتی قبل از آن یافت. به تعبیری &quot;نطفه درگیری&zwnj;های روز ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در زندان&zwnj;های شاه بسته شده بود&quot;. این نقطه&zwnj;نظر از طرف برخی فعالان در تظاهرات و درگیری&zwnj;های روز ۳۰ خرداد ۶۰ در صفحه ویژه وب&zwnj;سایت بی&zwnj;بی&zwnj;سی نیز تایید شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">فراموش نکنیم که سه نفر پایه&zwnj;گذاران سازمان مجاهدین از اعضای قبلی سازمان نهضت آزادی در سال&zwnj;های ابتدایی دهه ۱۳۴۰ بودند. این سه تن در میانه دهه ۴۰ و به دنبال زندانی شدن رهبران نهضت آزادی توسط دادگاه&zwnj;های شاه، از سازمان نهضت آزادی جدا شده بودند و تشکیلاتی مخفی و با هدف اقدام&zwnj;های مسلحانه را به وجود آوردند. نهضت آزادی از ابتدا تفکری متفاوت از جناح سنتی مذهبی داشت و تشکیل سازمان مجاهدین بر پایه فاصله&zwnj;گیری از روحانیت سنتی صورت گرفته بود. تفکرات روحانیت سنتی در طول سال&zwnj;های ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۰ خود را در حزب جمهوری و متحدانش نشان داد. به همین ترتیب پایه&zwnj;های فکری سازمان مجاهدین از ابتدای تشکیل در میانه دهه ۱۳۴۰ اختلاف&zwnj;های عمیقی با ساختار&zwnj;های فکری جناح روحانیت سنتی داشت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بخش دیگری از اختلاف بین مجاهدین و حکومت در طول سال&zwnj;های بعد از انقلاب مربوط به رقابت در داخل زندان&zwnj;های شاه بین رهبران مجاهدین و رهبران گروه هیئت&zwnj;های موتلفه (یکی از نیروهای متحد حزب جمهوری) بود. روند این رقابت بین مجاهدین و هیئت موتلفه که از دوران پیش از انقلاب (بین سال&zwnj;های ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۷) در زندان&zwnj;های شاه شروع شد و ادامه یافت موضوعی بسیار پیچیده است که تاکنون کمتر مورد بررسی عمیق قرار گرفته است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به هر صورت با روندی که این رقابت&zwnj;ها در دوران بعد از انقلاب (بعد از بهمن سال ۱۳۵۷ تا بهار ۱۳۶۰) طی کرده بودند، با نگاهی به گذشته دیده می&zwnj;شود که احتمال درگیری&zwnj;های خونین بین این دو جریان مذهبی- سیاسی یعنی جناح سنتی و مجاهدین هر روز بیشتر می&zwnj;شد، اگر نگوییم که از ابتدا اجتناب&zwnj;ناپذیر شده بود. تظاهرات سازماندهی شده در بعد از ظهر روز ۳۰ خرداد تبلور این سابقه&zwnj;های تاریخی قبلی بود. از منظر نظری این درگیری ناشی از نظرات خاص بنیانگذاران سازمان مجاهدین و نظرات خاص هیئت موتلفه و حزب جمهوری بود. به این ترتیب موضوع تظاهرات روز ۳۰ خرداد سال ۱۳۶۰ سرآغازی بر خونریزی&zwnj;های بسیار شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">روند دوم مربوط به خلع بنی&zwnj;صدر از رئیس&zwnj;جمهوری در روز ۳۱ خرداد سال ۱۳۶۰ بود. خلع بنی&zwnj;صدر در ادامه درگیری در داخل ساختار قدرت بود که شروع عملی آن به نیمه آبان ۵۸ و موضوع ادغام دولت در شورای انقلاب برمی&zwnj;گردد. در نیمه آبان سال ۱۳۵۸ شورای انقلاب ساختار دولت (قوه اجرایی) و در داخل خود ادغام کرد و به این ترتیب اعضای شورای انقلاب اصل &quot;تقسیم قوا&quot; که تمامی دولت&zwnj;های جدید، بر آن متکی هستند را نقض کردند. بهشتی و بنی&zwnj;صدر در آن زمان هر دو عضو شورای انقلاب بودند و به دنبال جذب ساختار دولت در داخل شورای انقلاب خیلی سریع در داخل این ساختار جدید رشد کردند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در ساختار&zwnj;های نوین حکومت، برخلاف ساختار&zwnj;های قدیمی، حکومت به سه قوه مستقل از هم تقسیم می&zwnj;شود که شامل قوه&zwnj;های اجرایی (دولت)، قوه قضایی (دادگستری) و قوه قانونگذاری (مجلس) می&zwnj;&zwnj;شود. به این صورت هر قوه عملکرد دو قوه دیگر را در تعادل قرار می&zwnj;دهد. تجربه تاریخی کشور&zwnj;های بسیاری، از جمله تجربه تاریخی ایران در بعد از انقلاب مشروطه، نشان داد که عدم وجود چنین ساختاری در حکومت مبتنی بر سه قوه متعادل در درازمدت به ویرانی ساختار حکومت منجر می&zwnj;شود. تجربه عملکرد شورای انقلاب در فاصله نیمه آبان ۵۸ تا آخر بهار ۱۳۶۰ تجربه دیگری بر اثبات&zwnj;&zwnj; همان قانون بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به این ترتیب می&zwnj;توان ادعا کرد که بذر خلع روز ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ در روز ۱۵ آبان ۱۳۵۸ کاشته شد، ولی این بذر برای رشد احتیاج به شرایط خاص داشت که در عمل با انتخابات رئیس&zwnj;جمهوری در بهمن ۱۳۵۸ و مجلس اول در اسفند ۱۳۵۸/ اردیبهشت ۱۳۵۹ به وجود آمد. در این میان عملکرد&zwnj; خاص آیت&zwnj;الله خمینی، بهشتی و بنی&zwnj;صدر در &zwnj;&zwnj;نهایت شرایط آن گسست تاریخی را به وجود آوردند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">موضوع نهی آیت&zwnj;الله خمینی از شرکت بهشتی در انتخابات رئیس&zwnj;جمهوری و به دنبال آن پیروزی سهل بنی&zwnj;صدر در انتخابات اولین دوره رئیس جمهوری (در بهمن ۵۸) به تنش بین این دو گروه در داخل ساختار قدرت افزود. با تشکیل مجلس اول (در تیر ۱۳۵۹) و توانایی حزب جمهوری به کسب اکثریت در مجلس اول، به این تنش افزوده شد. این بحران در طول سال ۱۳۵۹ آرام آرام رشد کرد. حمایت آیت&zwnj;الله خمینی در این مدت برای ادامه سیاست مقابله تقابلی سبب دوام این ساختارشده بود، ولی در بهار سال ۱۳۶۰ رویه عملکرد مقابله تقابلی با بحران روبه&zwnj;رو شد و این روند در ادامه خود به لغو حکم فرماندهی کل نیروی&zwnj;های مسلح (قوا) از طرف آیت&zwnj;الله خمینی در روز ۲۰ خرداد سال ۱۳۶۰ منجر شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">با نگاهی به گذشته دیده می&zwnj;شود که با ترکیب مجلس اول، درگیری بین جناح&zwnj;های بنی صدر و حزب جمهوری قابل پیش&zwnj;بینی بود. از منظر نظری این روند درگیری ناشی از تقابل دستگاه ذهنی موسوم به &quot;اندیشه راهنمای&quot; بنی&zwnj;صدر و نظرهای &quot;فقهی در مکتب اصولی&quot; مسلط بر حوزه&zwnj;های علمیه و حزب جمهوری بود. روند موازنه تقابلی، در رده دوم قدرت که در نیمه آبان ۱۳۵۸ شروع شده بود، در عمل در روز ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ با خلع بنی&zwnj;صدر از منصب رئیس&zwnj;جمهوری نهایی شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">روند سوم اشتباه تاکتیکی حزب جمهوری بود که بعد از تصویب دو فوریت استیضاح بنی&zwnj;صدر، در روز سه شنبه ۲۶ خرداد ۶۰ پی&zwnj;گیری خود طرح را متوقف کرد. رهبری مجلس احتمالاً در آن مقطع امید داشت که بنی&zwnj;صدر خود استعفا دهد و با استعفای او از منصب رئیس&zwnj;جمهوری موضوع خلع او خاتمه پیدا کند. این اشتباه تاکتیکی رهبری مجلس فرصت مناسب را در اختیار مجاهدین قرار داد تا بتوانند نیروهای خود را تجدید آرایش کنند و تظاهراتی را به بهانه خلع بنی&zwnj;صدر در بعد از ظهر روز ۳۰ خرداد سازماندهی کنند. باید تاکید کرد این بررسی حاضر (قسمت بیست سوم از مجموعه سه روز تاریخ&zwnj;ساز) در مورد حقانیت در عمل استیضاح بنی&zwnj;صدر نیست، بلکه این بررسی تاریخی در مورد بررسی نحوه عملکرد&zwnj;های اجرایی تمامی بازیگران اصلی در آن تاریخ است. در بررسی&zwnj;های تاریخی باید صریح بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">رهبری مجلس به امید استعفای بنی&zwnj;صدر در عمل بررسی طرح دو فوریتی را متوقف کرد و با این خطای خود زمینه را برای تعرض مجاهدین فراهم آورد. آن خطای رهبری مجلس امکانی را فراهم آورد تا دو جریان موازی خلع بنی&zwnj;صدر و درگیری ایدئولوژیک بین مجاهدین و متحدان حزب جمهوری در هم تنیده شوند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">با نگاهی به گذشته دیده می&zwnj;شود که در بهار ۱۳۶۰ روند&zwnj;های اول و دوم، مستقل از هم، در مسیر بحران سیر می&zwnj;کردند. این دو روند شامل اختلاف&zwnj;های بنی صدر و حزب جمهوری بر سر تسلط بر ساختار قدرت و اختلاف&zwnj;های عمیق و استراتژیک مجاهدین و جناح سنتی حاکمیت به رهبری حزب جمهوری بود. اشتباه تاکتیکی- عملیاتی رهبری مجلس و حزب جمهوری در وقفه در رای&zwnj;گیری طرح استیضاح در نیمه دوم هفته ۲۵ خرداد ۶۰ امکان تلاقی این دو روند را به وجود آورد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تا قبل از سال ۱۳۵۹ بنی&zwnj;صدر و رهبری مجاهدین دو مسیر متفاوت را دنبال می&zwnj;کردند، ولی همسویی آن&zwnj;ها از ابتدای سال ۱۳۵۹ شروع شده بود. اتحاد تاکتیکی آن&zwnj;ها از ابتدای بهار ۱۳۶۰ که در دو جریان متفاوت با یک دشمن مشترک (یعنی حزب جمهوری و متحدانش) در گیر بودند آن&zwnj;ها را در کنار هم قرار داد. بنی&zwnj;صدر و رجوی در رقابت با دشمن مشترک، یعنی جناح حزب جمهوری اسلامی، مصلحت را در یک اتحاد تاکتیکی دیدند؛ اگرچه بین بنی&zwnj;صدر و رهبر مجاهدین رجوی نقطه مشترک عمده&zwnj;ای وجود نداشت. رجوی و بنی&zwnj;صدر در نظر و عمل، نقطه&zwnj;های مشترک زیادی با هم نداشتند. شاید مهم&zwnj;ترین نقطه اشتراک این دو نفر &quot;خودمحوری&quot; هر دو نفر بود. با وجود آن که این اتحاد مصلحتی بین آن دو نفر برای کوتاه&zwnj;مدت به صورت خانوادگی هم درآمد، ولی اتحادشان دوامی نیافت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>گسست (انفجار) در ساختار قدرت یا کودتا؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">برخی نوشته&zwnj;ها از موضوع بحران و درگیری&zwnj;های سیاسی در نیمه دوم خرداد ۶۰ را به عنوان &quot;کودتا&quot; یاد کرده&zwnj;اند. کودتا (<span dir="LTR">Coup d'&eacute;tat</span>) واژه&zwnj;ای است که از زبان فرانسه وارد زبان فارسی شده است. در ابتدا اجازه بدهید معنی دقیق این واژه را در سه زبان مهم اروپایی بررسی کنیم. منبع هر سه تعریف از دانشنامه ویکیپدیا گرفته شده است که متن&zwnj;های ارائه شده توسط نویسندگان گوناگون ارائه، تدوین و ویرایش می&zwnj;شوند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">واژه کودتا به زبان فرانسوی به صورت زیر تعریف شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div class="rteleft">Un <b>coup d&rsquo;&Eacute;tat</b> est un renversement du pouvoir par une personne investie d'une autorit&eacute;, de fa&ccedil;on ill&eacute;gale et souvent brutale. On le distingue d'une r&eacute;volution en ce que celle-ci est populaire. Le <i>putsch</i> est un coup d'&Eacute;tat r&eacute;alis&eacute; par la force des armes.</div> <div align="right" dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">واژه کودتا در زبان انگلیسی، که مشابه زبان فارسی مطابق شکل فرانسوی آن تلفط و نوشته می&zwnj;شود، به صورت زیر تعریف شده است:</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div class="rteleft">A <b>coup d'&eacute;tat</b> is the sudden, extrajudicial deposition of a government<span dir="RTL"> usually by a small group of the existing state establishment&mdash;typically the military&mdash;to replace the deposed government with another body; either civil or military.</span></div> <div>&nbsp;</div> <div dir="RTL">واژه &quot;پوش&quot; در زبان آلمانی همان معنی کودتا در زبان فرانسوی را می&zwnj;دهد و به صورت زیر تعریف شده است:</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div class="rteleft">Ein <b>Putsch</b> (auch <b>Staatsstreich</b> oder <b>Coup d'&Eacute;tat</b> genannt, s. u.) ist eine &uuml;berraschende, meist gewaltsame Aktion einer kleineren Gruppierung von Staatsorganen (meistens Milit&auml;r) mit dem Ziel, die Regierung zu st&uuml;rzen und die Macht im Staat zu &uuml;bernehmen.</div> <div>&nbsp;</div> <div dir="RTL">در هر سه زبان عمده اروپایی (و البته مشابه آن تعریف&zwnj;ها در تعدادی زبان دیگر) کودتا یعنی تغییر سریع و فراقانونی یک حکومت، معمولا از طریق بخش&zwnj;های کوچکی در ساختار نیروهای دولتی موجود (معمولاً نظامی) و تغییر و جایگزینی حکومت موجود به حکومتی جدید. با توجه به تعریف&zwnj;های بالا از واژه کودتا، دیده می&zwnj;شود که عملکرد بحران سیاسی در آخر بهار سال ۱۳۶۰ از نوع کودتا نبود، مگر آن که واژه کودتا در این مورد به صورت استعاره&zwnj;ای به کار برده شود. از طرف دیگر تعریف کلاسیک از کودتا به خوبی در مورد عملکرد واقعه ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ تبیین می&zwnj;شود. آن واقعه کودتایی به رهبری بخش کوچکی از ارتش علیه حکومت قانونی دکتر مصدق بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بحران نهایی در ساختار قدرت در آخر بهار ۱۳۶۰ حاصل روندی تدریجی بود که از پاییز سال ۵۸ شروع شده بود و مرحله به مرحله حاد&zwnj;تر شده بود تا در مرحله نهایی در ۳۱ خرداد سال ۶۰ به گسست و سپس انفجار در ساختار قدرت منجر شد. آشکار است که واژه انفجار در این مورد به صورت استعاره&zwnj;ای به کار می&zwnj;رود. موضوع تظاهرات سرکوب شده مجاهدین در روز ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ که در روزهای اخر این بحران به صورت موازی آن صورت گرفت مربوط به روندی متفاوت بود که وجود آن و رخدادهای بعد از آن به پیچیدگی این ماجرا افزوده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بحران عمیق و گسترده سیاسی ناشی از دوئل قدرت، همانطور که روند تکوین ساختار قدرت از آذر سال ۵۸ تا آخر خرداد ۶۰ به بعد را بررسی کردیم، ناشی از جنگ قدرت بین دو گروه در داخل&zwnj;&zwnj;&zwnj; همان ساختار حکومتی صورت گرفت. این درگیری در ساختار قدرت از زمان ادغام دولت در شورای انقلاب در پاییز سال ۱۳۵۸ تسریع شد. این اولین مورد از تقابل در ساختار&zwnj;های متمرکز قدرت نبود؛ بلکه سابقه&zwnj;ای تاریخی و طولانی دارد. بررسی&zwnj;های تاریخی، حتی از زمان رم باستان، نشان می&zwnj;دهد که تمرکز&zwnj;های قدرت در ساختار سیاسی به بحران منجر شده&zwnj;اند. شکل&zwnj;های معمول حکومت در دموکراسی&zwnj;های غربی بر پایه تقسیم قوای سه&zwnj;گانه و کنترل هر قوه بر دو قوه دیگر با توجه به همین سابقه&zwnj;های تاریخی به وجود آمده&zwnj;اند. ادغام تمامی ساختار دولت در داخل شورای انقلاب در نیمه آبان سال ۱۳۵۸، با توجه به تعریف بالا، زمینه این بحران، تقابل و انفجار در آخر سال ۱۳۶۰ را ساخت. از طرف دیگر حذف جناحی نیمه آبان سال ۵۸ که به سقوط دولت موقت منجر شد، به این تعبیر استعاره&zwnj;ای، بیشتر به یک کودتا شبیه بود. حذف جناحی نیمه آبان سال ۱۳۵۸ و شرایط آن کودتا علیه دولت موقت کمتر مورد بررسی تاریخی قرار گرفته&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">موضوع کودتا برای بحران آخر خرداد سال ۶۰ (به معنی عینی کلمه کودتا) به&zwnj;طور عمده از طرف گروه&zwnj;هایی مطرح و دامن زده شده است که انتخابات رئیس&zwnj;جمهوری بهمن ۵۸ را بدون گزینش و کاملاً آزاد اعلام کردند. اینک آشکار است که هر دو ادعا (یعنی انتخابات کاملاً آزاد در اولین دوره رئیس جمهوری در بهمن ۱۳۵۸ و نیز کودتای خرداد ۱۳۶۰) بدون مبنای تاریخی صورت گرفته&zwnj;اند. این ادعا&zwnj;های بدون پایه تاریخی به صورت ادعا&zwnj;های جناحی ناشی از پارادوکس&zwnj;های ذهنی- اجرایی جناح دوم صورت گرفته&zwnj;اند. برخی دیگر از آن پارادوکس&zwnj;های ذهنی و عملی جناح دوم در بخش مربوط به &quot;انقلاب فرهنگی&quot; بررسی شدند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>انتهای دوران سوم و ابتدای دوران چهارم </b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">با عزل ابوالحسن بنی&zwnj;صدر در آخر بهار سال ۱۳۶۰ در عمل دوران سوم این بررسی (مقابله تقابلی) که از پاییز ۵۸ شروع شده بود، خاتمه یافته است. دوران چهارم شامل دوره بین ابتدای تیر تا آخر بهمن ۶۰ است. این دورانی بسیار پیچیده است که شاهد تعویض چندین رئیس&zwnj;جمهوری و نخست&zwnj;وزیر است. این نوشته با مروری کوتاه بر این دوران ادامه پیدا می&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شروع تصفیه خونین- تابستان۱۳۶۰</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">شمار بسیار زیادی به دنبال تظاهرات سازمان&zwnj;یافته توسط مجاهدین در روز ۳۰ خرداد دستگیر شدند که تعداد قابل توجهی از آن&zwnj;ها هم خیلی سریع اعدام شدند. برخی از کشته&zwnj;ها یا اعدامی&zwnj;ها حتی کمتر از ۱۵ سال داشتند. برخی از این نوجوانان&zwnj;ها حتی بدون تشخیص هویت اعدام شدند و سپس عکس آن&zwnj;ها جهت احراز هویت چاپ شد تا خانواده&zwnj;ها برای تحویل گرفتن&zwnj;شان اقدام کنند. آگهی زیر در صفحه اول اطلاعات روز یکم تیر سال ۱۳۶۰ بخشی از این روایت است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL" class="rtecenter"><img width="400" height="403" vspace="10" hspace="10" border="10" align="absMiddle" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/tir-60-main.jpg" /></div> <div dir="RTL">متن آگهی: &quot;دعوت دادستانی انقلاب از اولیاء دستگیرشدگان- صبح امروز از سوی روابط عمومی دادستانی انقلاب اسلامی مرکز در رابطه با مجرمینی که جریانات ضد انقلابی اخیر دستگیر شده و حکم دادگاه در باره آنها صادر و اجرا شده، اطلاعیه&zwnj;ای به شرح زیر صادر شد: به اطلاع خانواده&zwnj;های محترمی که فرزندانشان در جریانات ضد انقلابی اخیر تهران دستگیر شده و حکم دادگاه در باره آنها صادر و اجرا شده می&zwnj;رساند لطفا با در دست داشتن شناسنامه عکس دار خود و فرزندانشان که عکس آنها در این جا چاپ شده به دفتر مرکزی زندان اوین مراجعه کرده وفرزندانشان را تحویل بگیرند. روابط عمومی دادستانی انقلاب اسلامی مرکز. لازم به یادآوری است که اسامی صاحبان عکس مشخص نشده است.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تقابل جناحی در داخل ساختار قدرت ایران در اخر خرداد ۱۳۶۰ به راحتی تقابل جناحی در نیمه پاییز ۱۳۵۸ (که شامل سقوط کابینه بازرگان شد) صورت نگرفت. همزمانی دو بحران خرداد ۶۰ به درگیری&zwnj;های خونین و سرکوب&zwnj;های گسترده در تمامی سطح جامعه صورت گرفت و در عمل به خشونتی بسیار عمیق منجر شد که زخم&zwnj;های ان بر پیکر جامعه ما هنوز التیام نیافته است. بررسی این موضوع&zwnj;ها احتیاج به نوشته&zwnj;ای مستقل دارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>بعد از عزل- تابستان ۱۳۶۰</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">عزل از منصب رئیس&zwnj;جمهوری پایان کاربنی&zwnj;صدر نبود. بنی&zwnj;صدر از روز ۲۵ خرداد سال ۱۳۶۰ مخفی و منزوی شده بود. از این زمان ارتباط&zwnj;های او با سازمان مجاهدین به صورت منسجم&zwnj;تری در آمد. ابوالحسن بنی&zwnj;صدر در این زمان در انزوا به&zwnj;سر می&zwnj;برد. در این موقعیت سازمان مجاهدین او را به زیر چتر امنیتی خود داد و حتی او را در مقر مخفی اشرف ربیعی (یکی از رهبران آن سازمان) جای داده بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بنی&zwnj;صدر، در روز هفتم مرداد ۱۳۶۰، موفق شد با کمک مستقیم مجاهدین با استفاده از یک هواپیمای تانکر نیروی هوایی از ایران بگریزد. این برنامه هم با برنامه&zwnj;ریزی مجاهدین و با هدایت مستقیم مسعود رجوی صورت گرفت. هر دو نفر موفق شدند که از ایران بگریزند و در فرانسه پناه بگیرند. نحوه اجرای این برنامه فرار در منابع دیگر و به صورت&zwnj;های متفاوت بررسی شده است. از تکرار آن&zwnj;ها در این جا خودداری می&zwnj;شود. بنی&zwnj;صدر همراه با مجاهدین، با یک تصور فرضی که هر دو خیلی سریع به قدرت باز خواهند گشت، در تابستان ۶۰ برنامه&zwnj;های مشترکی را در فرانسه شروع کردند. به عنوان بخشی از این برنامه تصوری، بنی&zwnj;صدر رئیس جمهور بدون ولایت فقیه شد. او از این موقعیت رجوی را به نخست&zwnj;وزیری خود برگزید. این برنامه هیچگاه عملی نشد. کوتاه مدت زمانی بعد ارتباط بین بنی&zwnj;صدر و رجوی مجاهدین گسسته شد و این دو به&zwnj;طور کامل از هم جدا شدند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ابوالحسن بنی&zwnj;صدر از مرداد ۶۰ در فرانسه زندگی کرده است؛ کشوری که اقامتگاه او بین سال&zwnj;های ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۷ نیز بود. به این ترتیب اقامت ابوالحسن بنی&zwnj;صدر در ایران از بهمن ۱۳۵۷ تا مرداد ۱۳۶۰ فقط مدت دو سال و نیم طول کشید. اقامت کوتاه&zwnj;مدت او در ایران با رشدی نجومی و سقوطی نافرجام همراه بود. بررسی تطبیقی عملکرد&zwnj;های سیاسی آقای بنی&zwnj;صدر در سه دوره فعالیت&zwnj;های سیاسی او، یعنی قبل از سال ۱۳۵۷ (در پاریس)، در فاصله سال&zwnj;های ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۰ (در تهران) و بعد از سال ۱۳۶۰ (مجدداً در پاریس) خود نوشته&zwnj;های مستقلی را می&zwnj;طلبد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بنی&zwnj;صدر اخیراً در یک مصاحبه در تاریخ ۱۰ بهمن ۱۳۸۹ (با عنوان کنفرانس گوادالوپ) خود را یکی از چهار فرد محبوب&zwnj; در تاریخ ایران می&zwnj;داند. سه نفر دیگر عبارتند از قائم مقام فراهانی، امیرکبیر و مصدق. مسابقه&zwnj;های محبوبیت در بین اشخاص تاریخ ایران همچنان در پاریس هم برقرار مانده&zwnj; است. بنی صدر در تاریخ اول مرداد ۵۹ خود را محبوب&zwnj;تر از مصدق می&zwnj;دانست و اینک در یک مسابقه تاریخی محبوبیت او شانه به شانه امیرکبیر و قائم مقام می&zwnj;ساید. رده&zwnj;بندی از ترتیب موقعیت نفرات اول تا چهارم در این مسابقه محبوبیت تاریخی هنوز ارائه نشده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>بهشتی و مرحله نهایی دوئل در ساختار قدرت- تابستان ۱۳۶۰</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">یک شورای موقت برای سرپرستی وظایف رئیس&zwnj;جمهوری به&zwnj;طور رسمی در روز دوم تیر ۱۳۶۰تشکیل شد، اگرچه این شورا به دنبال مخفی شدن بنی&zwnj;صدر در روز ۲۵ خرداد و در عمل تشکیل شده بود. اعضای شورای موقت برای سرپرستی وظایف رئیس&zwnj;جمهوری عبارت بودند از آیت&zwnj;الله بهشتی (رئیس دیوان عالی کشور)، اکبر هاشمی (رئیس مجلس) و محمدعلی رجایی (نخست وزیر). در اول تابستان ۱۳۶۰ بسیاری فکر می&zwnj;کردند که دوئل قدرت بین بنی&zwnj;صدر و بهشتی که در نیمه آبان ۵۸ با ادغام دولت در شورای انقلاب شروع شده بود، بعد از کش و قوس&zwnj;های زیاد بالاخره با پیروزی بهشتی به انتها رسیده است. یک هفته بعد همه آن&zwnj;ها ارزیابی&zwnj;های خود را تغییر دادند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در غروب روز یکشنبه هفتم تیر ۱۳۶۰ انفجاری بزرگی در دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی در نزدیکی میدان بهارستان به وقوع پیوست. این انفجار به کشته شدن آیت&zwnj;الله بهشتی و تعداد زیادی از رهبران حزب جمهوری که در عین حال از مدیران ارشد حکومت هم بودند، منجر شد. در اثر این انفجار تقریباً سر ساختار رهبری حزب جمهوری زده شد. به این ترتیب مرحله نهایی دوئل در ساختار قدرت پایانی متفاوت یافت. این بازی قدرتی در نهایت به صورت یک دوئل ناکام برای هر دو حریف درآمد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">انفجار دیگری در روز هشتم شهریور سال ۱۳۶۰ در ساختمان نخست&zwnj;وزیری به کشته شدن تعدادی دیگری از مدیران رده بالای حکومت، از جمله محمدعلی رجایی انجامید که بعد از بنی&zwnj;صدر خود رئیس&zwnj;جمهور شده بود. این دو انفجار تاثیری بسیار عمیق بر ساختار&zwnj;های اجتماعی و سیاسی ایران گذاشت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>فاز نظامی- تابستان و پاییز ۱۳۶۰ </b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">اگر چه قبل از ۳۰ خرداد ۶۰ هم درگیری&zwnj;های پراکنده متعددی بین نیروهای حکومتی و مجاهدین صورت گرفته بود، ولی بعد از تظاهرات سرکوب شده روز ۳۰ خرداد ۶۰ مجاهدین به طور تمام عیار وارد فاز نظامی شدند. به این ترتیب سازمان&zwnj;های دیگر مخالف جمهوری اسلامی نیز بعد از ۳۰ خرداد به فاز نظامی کشیده شدند. در طول تابستان ۶۰ درگیری&zwnj;های مسلحانه شهری بین نیروهای امنیتی حکومتی و اعضای گروه&zwnj;های مخالف به خصوص مجاهدین ادامه یافت. آمار کشته&zwnj;ها و اعدامی&zwnj;ها هر روز بالاتر می&zwnj;رفت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آشکارا این رخداد&zwnj;ها همگی تحت تاثیر قیام مسلحانه ۲۲ بهمن ۵۷ و نتایج مستقیم آن از جمله توزیع وسیع اسلحه بودند. بدون خاطره ۲۲ بهمن ۵۷ و بدون دسترسی به آن مقدار سلاح توزیع شده در آن روز مشکل بتوان تصور کرد که طرحی مثل تظاهرات روز ۳۰ خرداد ۶۰ و درگیری&zwnj;های نظامی بعد از آن از ذهن کسی می&zwnj;گذشت، ولی شورش ۲۱ بهمن و قیام روز ۲۲ بهمن ناشی از عملکرد شبکه&zwnj;های اجتماعی بود. این حرکت&zwnj;های اجتماعی و به صورت سازمان اداری از قبل برنامه&zwnj;ریزی و طراحی نشده بودند که بتوان آن&zwnj;ها را به صورت مکانیکی بازسازی کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مجاهدین در روز پنجم مهر سال ۱۳۶۰ به اجرای یک تظاهرات مسلحانه برنامه&zwnj;ریزی شده وسیع در سطح شهر تهران اقدام کردند. این تظاهرات مسلحانه به واقع ادامه تظاهرات روز ۳۰ خرداد ۶۰ بود. انتخاب روز پنجم مهرماه برای تظاهرات مسلحانه احتمالا به این دلیل بود که در ابتدای مهرماه مدارس باز شده بودند و این موضوع امکان شرکت دانش&zwnj;آموزان در تظاهرات را فراهم می&zwnj;آورد. در سال ۱۳۵۷ هم بعد از بازگشایی مدارس و شرکت فعال دانش&zwnj;آموزان روند انقلاب شدت گرفت. در مهر سال ۱۳۶۰ هیچ دانشگاهی فعال نبود؛ به این دلیل که به دنبال برنامه انقلاب فرهنگی سال ۱۳۵۹ تمام دانشگاه&zwnj;ها تعطیل بودند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تظاهرات مسلحانه روز پنجم مهر سال۶۰ هم بر پایه کپی مکانیکی از قیام مسلحانه روز ۲۲ بهمن ۵۷ برنامه&zwnj;ریزی شده بود. به این ترتیب تصویر قیام بهمن ۵۷ دوباره خود را نشان داد. این تظاهرات مسلحانه هم به قیامی عمومی منجر نشد. آن تظاهرات مسلحانه نیز با شدت سرکوب شد و در پی آن تعداد زیادی کشته و اعدام شدند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سعی در تکرار رخدادهای بهمن ۵۷ منحصر به مجاهدین نبود. &quot;سازمان اتحادیه کمونیست&zwnj;ها&quot; هم تحت تاثیر شورش و قیام مسلحانه بهمن ۵۷، سعی کرد در هفته اول بهمن ۱۳۶۰ شورشی را در جنگل&zwnj;های نزدیک به آمل سازماندهی کند. این شورش هم منجر به قیامی شبیه به بهمن ۵۷ نشد. شورش جنگل&zwnj;های آمل هم به شدت سرکوب شد و تعداد زیادی از افراد شرکت&zwnj;کننده در آن کشته یا کوتاه مدتی بعد اعدام شدند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">درگیری&zwnj;های مجاهدین با نیروهای امنیتی حکومت در پاییز و زمستان سال ۶۰ ادامه پیدا کرد. در روز ۱۹ بهمن ۱۳۶۰ مخفی&zwnj;گاه مرکزیت مجاهدین در منطقه زعفرانیه تهران که از مدتی قبل شناسایی شده بود، مورد حمله نیروهای امنیتی قرار گرفت که ضمن یک درگیری طولانی چند ساعته حدود ۲۰ نفر از اعضای برجسته مجاهدین از جمله کادرهای بالایی مثل موسی خیابانی و اشرف ربیعی کشته شدند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>پایان پس&zwnj;انقلاب- بهمن ۱۳۶۰ </b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">فاصله دی ۵۷ تا بهمن ۶۰ فقط سه سال بود؛ ولی این سه سال شاهد حوادث شگفتی در تاریخ اخیر بودند. پایان بهمن سال ۱۳۶۰ را می&zwnj;توان پایان دوره پس&zwnj;انقلاب در ایران دانست. به این ترتیب فضای سیاسی ایران که در آغاز سال ۱۳۵۶ و به دنبال برنامه &quot;فضای باز سیاسی&quot; شاه به صورت چند قطبی در آمده بود، از اسفند۱۳۶۰ دوباره به صورت تقریباً تک&zwnj;قطبی در آمد. می&zwnj;توان ادعا کرد که حصار اجتماعی بلندی که بین خودی&zwnj;ها و ناخودی&zwnj;ها در اجتماع به وجود آمد، درگیری&zwnj;های بی&zwnj;پایان در ساختار قدرت و همنیطور شروع جنگ عراق علیه ایران و درگیری&zwnj;های مسلحانه سازمان&zwnj;های سیاسی که همگی ناشی از ارزیابی نادرست از قیام بهمن ۵۷ سازماندهی شده بودند، به تشکیل این فضای تک قطبی بسیار کمک کردند. این فضای تک قطبی برای دوره&zwnj;ای بیشتر از یک دهه دوام یافت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">پس از سرکوب خونین مخالفان داخلی در طول سال ۱۳۶۰ سیر تقریباً تمامی حوادث در داخل به برنامه&zwnj;ها و سیاست&zwnj;های حکومت بستگی پیدا کرد. در انتهای سال ۱۳۶۰ در داخل کشور جوشش انقلاب دیگر کمتر موضوع روز بود، ولی تاثیر انقلاب در جبهه خارجی تازه شروع شده بود. این موضوع خود نیاز به بررسی مستقلی دارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><strong>در همین زمینه</strong>:</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/01/25/1178">سه روز تاریخ&zwnj;ساز - بخش اول: بررسی پیش زمینه&zwnj;ها&nbsp;</a></div> <div>&nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/01/30/1315">بخش دوم: ماه پیشتاز &ndash; نیمه دی تا نیمه بهمن ۵۷&nbsp;</a><br /> &nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/02/08/1565">بخش سوم: آرایش نیرو&zwnj;ها پیش از رفتن شاه &ndash; نیمه دی ۵۷&nbsp;</a><br /> &nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/02/12/1675">بخش چهارم: بازآرایی نیرو&zwnj;ها پس از رفتن شاه &ndash; نیمه بهمن ۵۷&nbsp;</a><br /> &nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/02/21/1962">بخش پنجم: شورش در پادگان دوشان تپه &ndash; ۲۰ بهمن ۵۷&nbsp;</a><br /> &nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/02/28/2150">بخش ششم: شورش در شرق تهران &ndash; ۲۱ بهمن ۵۷&nbsp;</a><br /> &nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/03/08/2358">بخش هفتم: قیام مسلحانه در تهران &ndash; ۲۲ بهمن ۵۷&nbsp;</a><br /> &nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/03/15/2542">بخش هشتم: اعلام بی&zwnj;طرفی ارتش &ndash; ۲۲ بهمن ۵۷&nbsp;</a><br /> &nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/03/22/2713">بخش نهم: دیدار دیرهنگام &ndash; ۲۲ بهمن ۵۷&nbsp;</a><br /> &nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/03/29/2865">بخش دهم: آغاز مرحله پس&zwnj;انقلاب &ndash; اسفند ۵۷&nbsp;</a><br /> &nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/04/08/3100">بخش یازدهم: پایان بهار آزادی &ndash; تابستان ۵۸&nbsp;</a><br /> &nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/04/30/3652">بخش دوازدهم: حذف جناحی در ساختار قدرت &ndash; آبان ۵۸&nbsp;</a><br /> &nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/05/12/3923">بخش سیزدهم: دوئل در ساختار قدرت &ndash; آذر ۵۸&nbsp;</a>&nbsp;</div> <div>&nbsp;</div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/05/20/4116">بخش چهاردهم: انتخابات رئیس جمهوری &ndash; بهمن ۵۸</a></div> <div>&nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/05/27/4287">بخش پانزدهم: موازنه تقابلی در ساختار قدرت - اسفند ۵۸</a></div> <div>&nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/06/06/4528">بخش شانزدهم: حادثه طبس &ndash; اردیبهشت ۵۹</a></div> <div>&nbsp;&nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/06/24/4913">بخش هفدهم: انقلاف فرهنگی &ndash; فروردین ۵۹&nbsp;</a></div> <div>&nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/07/08/5274">بخش هژدهم: جدال بر سر تعیین نخست وزیر &ndash; تابستان ۵۹</a></div> <div>&nbsp;</div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/07/24/5666">بخش نوزدهم: شورای انقلاب (قسمت اول) &ndash; آبان ۵۷ تا بهمن ۵۷</a></div> <div>&nbsp;</div> <div><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/5984/edit">بخش بیستم: شورای انقلاب، قسمت دوم، بهمن ۵۷ تا تیر&nbsp;</a></div> <div>&nbsp;</div> <div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/08/21/6377">بخش بیست و یکم: حمله عراق به ایران- پاییز ۵۹</a>&nbsp;</div> </div> </div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><a href="http://www.radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/09/19/7060">بخش بیست و دوم: گسست ساختار قدرت در بهار ۶۰ </a></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">*ای میل نویسنده:</div> <div dir="RTL"><span dir="LTR">sahab.sepehri1@gmail.com&nbsp;</span></div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/specials/revolution/2011/10/01/7339#comments آیت‌الله بهشتی آیت‌الله خمینی ابوالحسن بنی‌صدر استیضاح بنی‌صدر اکبر هاشمی رفسنجانی خلع بنی‌صدر سازمان مجاهدین خلق سحاب سپهری محمدعلی رجایی ۳۰ خرداد سال ۶۰ Sat, 01 Oct 2011 20:19:42 +0000 arezoo 7339 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/08/14/6176 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/08/14/6176" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> امین بزرگیان </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="280" height="180" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/tadjzadeh1.jpg?1313341670" /> </div> </div> </div> <p>تاریخ این گفت وگوی منتشرنشده به پنج سال قبل برمی&zwnj;گردد. چیزی از شکست اصلاح&zwnj;طلبان در انتخابات ریاست جمهوری نمی&zwnj;گذشت.</p> <div dir="RTL">&ndash; &quot;می خوام بیام با تاجزاده بیرون از قدرت حرف بزنم...حالش بیشتره... بیام؟&quot;</div> <div dir="RTL">خندید وگفت:&quot; بیرون از قدرت که هیچ، بگو مصطفای بیکار&quot;.</div> <div dir="RTL">تازه از مرکزاسناد وکتابخانه نهاد ریاست جمهوری که کارمند رسمی آنجا بود، اخراج شده بود. قرار ما شد بعد از ظهر یک روز پاییزی دردفتر سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی یا همان رختکن تیم شکست&zwnj;خورده.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">انتشار این گفتگو درباره تبارکاوی اصلاح طلبان از جهات مختلفی می&zwnj;تواند با&zwnj;اهمیت باشد. این اهمیت در ارتباطی است که به میانجی&zwnj; این&zwnj;چنین متن&zwnj;هایی می&zwnj;توان بین گذشته واکنون برقرارساخت، گذشته دیدگاه&zwnj;ها و کنش&zwnj;ها و اکنون آنها. تنها از طریق این ارتباط است که می&zwnj;توان ماهیت نزاع موجود را دریافت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تاجزاده نشانه&zwnj;ای است از وضعیت مهمترین نیروهای سیاسی موجودِ واقعا مخاطره آمیز برای حاکم. می&zwnj;توان خلاصه&zwnj;ای از چیستی این نیروها را در سه دهه این&zwnj;چنین ترسیم کرد:</div> <div dir="RTL">۱. کسانی که در انقلاب مشارکت پراهمیتی داشتند،</div> <div dir="RTL">۲. به ساختارهای مدیریتی ودولتی راه یافتند،</div> <div dir="RTL">۳. ازاین ساختارها بیرون انداخته شدند و</div> <div dir="RTL">۴.اکنون در حصر وتحت فشاراند.</div> <div dir="RTL">این تیپ در تاریخ هر انقلابی پیدا می&zwnj;شود. بررسی این تیپ به یک &zwnj;معنا نشان دادن ماهیت واقعی &quot;حاکم&quot; هم هست. در واقع برای شناخت حاکم راهی نیست جز اینکه مکانیزم&zwnj;های او را در این تفوق خشونت&zwnj;آمیز بشناسیم. حاکم کیست ودر فرایند چه منازعات و از طریق چه امکانی به این شکل درآمده و توانسته است فرزندان انقلاب را ببلعد؟</div> <div dir="RTL">و اینکه چرا این لقمه پایین نمی&zwnj;رود؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">گفت و گویی که اینک در اینجا منتشر می&zwnj;شود، در چارچوب یک پروژه&zwnj; تحقیقی انجام شد. امیدوارم بتوانم روزی گفت وگو با تاجزاده را ادامه بدهم.</div> <div dir="RTL">به امید آزادی&zwnj;اش.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>ساخته شدن هویت اسلامی در کنش سیاسی</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">گفت&zwnj;وگو با مصطفی تاجزاده در چهار بخش منتشر می&zwnj;شود. در بخش یک تاجزاده شرح می&zwnj;دهد که هم&zwnj;مسلکان او در آستانه انقلاب زیر تأثیر چه جریان&zwnj;هایی بودند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>امین بزرگیان: کسانی که در دوم خرداد مؤثر بودند، غالباً کسانی بودند که در ابتدای انقلاب در جناح چپ مذهبی قرار داشتند. این&zwnj;ها از کجا آمده بودند؟ تحت تأثیر چه کسانی بودند؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">مصطفی تاجزاده: در وهله اول شریعتی نقش خیلی جدی در بچه&zwnj;های دانشگاهی مسلمان داشت، خصوصاً در بازگشت اسلام به دانشگاه. معنی اش اصلاً این نیست که افرادی مثل بازرگان، طالقانی، مطهری را نادیده بگیریم، ولی موج مسلط شریعتی بود. مثلاً قبل از انقلاب که آمریکا بودم، از صد تا کتاب که انجمن اسلامی آمریکا منتشر می&zwnj;کرد، ۹۰ تای آن از شریعتی بود. کمی از بازرگان، طالقانی یا امام بود. بنابراین آنچه که ما را تغذیه جدی کرد، شریعتی بود. بیشتر از تغذیه فکری، ما را تغذیه روانی کرد. اینکه مسلمان بودن مساوی با امل بودن، متحجر بودن، عقب افتاده بودن نیست؛ خودباختگی که شاید نسل قدیم مثلاً در برابردنیای جدید داشت. شریعتی تأثیرش در ما به لحاظ روانی خیلی مهم بود و به نوعی جهت&zwnj;گیری کرد که ما می&zwnj;توانیم خط سوم باشیم، نه نظام سرمایه داری نه نظام کمونیستی. و اینکه اسلام می&zwnj;تواند چیزی باشد که محسنات هر دو را داشته باشد و معایبش را نداشته باشد. بگذریم از این که در عمل چه شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>وآیت الله خمینی؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">در آن مقطع تاریخی در وهله اول به لحاظ روانی شریعتی برای ما مهم بود، بعد امام. در واقع دو سه مسئله باعث شد که امام در ذهن ما بدرخشد. یکی تلاشی که رژیم برای برخورد با امام به طور خاص و روحانیت به طور عام داشت و این اولین بار بود که روحانیت در تاریخ ما این قدر مورد بی&zwnj;مهری و فشار و انزوا قرار می&zwnj;گرفت. نه روحانیت، بلکه ارزشهای اسلامی که روحانیت طبیعتاً سمبل دفاع از این آرمان&zwnj;ها بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما ذهنیتی به روحانیت پیدا کرده بودیم که فکر می&zwnj;کنم در تاریخ ایران کسی نسبت به روحانیت پیدا نکرد. به خاطرفشارهایی که روحانیت تحمل می&zwnj;کرد، که در مشروطه و ملی شدن صنعت نفت نبود، بستر کاملاً مساعدی ایجادشد مثلاً برای شریعتی که بگوید پای قرارداد وطن فروشانه&zwnj;ای راهیچ روحانی امضا نکرده است.البته جوابش الان خیلی روشن است: برای اینکه آنها در حکومت نبودند که امضا کنند ولی آن زمان آن را به عنوان یک امتیاز بسیار مثبت در نظر می&zwnj;گرفتیم که شریعتی راست می&zwnj;گوید.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">جنبه دیگر به شخص خود امام برمی گشت که واقعاً استثنایی بود. از جهت اینکه به لحاظ فقهی و کلامی و فلسفی و عرفانی حرف اول را می&zwnj;زد. جزو کسانی بود که اگر کسی می&zwnj;خواست به او استناد کند فکر نمی&zwnj;کرد به آدم بی سوادی استناد می&zwnj;کند. نمونه آن آقای حائری است که در خاطراتش می&zwnj;گوید در آمریکا مسئله&zwnj;ای عرفانی و فلسفی پیدا کردم، فکر کردم تنها کسی که می&zwnj;تواند در این جهان جواب مرا بدهد آیت الله خمینی است. برایش نامه&zwnj;ای به نجف فرستادم و او یک صفحه و نیم برای من جواب نوشت و مشکل مرا حل کرد. با اینکه از لحاظ سیاسی با امام مخالف بود. اینها خیلی روی ما تاثیر داشت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سوم هم مجاهدین خلق بود که به نظر من یک بخشی خودشان هم تحت تأثیر همین فضا بودند و بخشی هم مستقل از این فضا بودند. آنها هم به ما اعتماد به نفس دادند: ما می&zwnj;توانیم به قرآن و نهج البلاغه برگردیم و سؤالاتمان را آنجا پیدا کنیم. هرچند که بعدها از نظر ما التقاطی شدند. این مثلث وجوهی به ما داده بودند که اسم آن را مثلث خشم گذاشته بودیم: خمینی، شریعتی، مجاهدین خلق. به نظرم قویترین چیزها اینها بودند. معنایش این نیست که کسان دیگر را نادیده بگیریم ولی فضای غالب این بود. مجاهدین با حماسه&zwnj;هایشان القا می&zwnj;کردند که از کسانی که در صحنه هستند، کم نداریم. شریعتی از اینکه ما با دنیای مدرن تعامل داشته باشیم. خمینی هم کسی بود که نیابت امام زمان را می&zwnj;کند ومیل سنتی دین را ارضا می&zwnj;کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>علی میرسپاسی در کتاب خود درباره روشنفکران ایرانی تأکید می&zwnj;کند که از نظر فکری و تئوریک روشنفکرانی مثل جلال آل احمد و شریعتی بیشترین کمک را به اسلام سیاسی و سپس حکومت روحانیت کردند. سؤالم این است که طی چه فرآیندی این اتفاق افتاد؟ چون شریعتی به عنوان روشنفکری مطرح است که در مقابل جریان روحانیت ایستاد - نه از نظر اینکه با روحانیت مشکل داشته باشد- از این بابت که چون از نظر تئوری به دنیای مدرن وصل بود، سعی می&zwnj;کرد درجاهایی از آرمانهای مدرن دفاع کند واین باعث می&zwnj;شد در برابر روحانیت قرار بگیرد که مدافع سنت بود. نمونه اش تعارضی بود که قبل از انقلاب بین شریعتی و مطهری ایجاد شد.</b></div> <div dir="RTL"><b>چه اتفاقی افتاد که طرفداران شریعتی بعد از مدتی کوتاه کاملاً به جریان روحانیت چسبندگی شدیدی پیدا کردند؟</b></div> <div dir="RTL"><b>طی چه فرایندی تغییر پارادایم از روشنفکری به روحانیت رخ داد؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">آن وقت جامعه هیچگونه تعارضی بین نگاه شریعتی و نگاه روحانیت احساس نمی&zwnj;کرد و این خیلی مهم است. اینجا مثالی بزنم: وقتی حزب جمهوری یک ماه قبل از انقلاب اعلام شد، ملت یکی دو میلیون پرسشنامه پر کردند. حزب هم 5 روحانی را اعلام کرد. آقای مهندس موسوی می&zwnj;گفت ۹۰درصد کسانی که ثبت نام کرده بودند، کسانی بودند که با کتابهای شریعتی با این فکر آشنا شده بودند.برداشت ما این نبود که شریعتی با این بخش از روحانیت مشکل دارد. در واقع &quot;تشیع صفوی/ علوی&quot; این را تئوریزه می&zwnj;کرد که شریعتی با روحانیت مرتجع مشکل دارد نه انقلابی. اینها مؤید هم هستند. آقای خامنه ای، شریعتی را قبول دارد، آقای بهشتی قبول دارد، آقای باهنر و دیگران. حتی امام بعد از فوت شریعتی به دکتر یزدی پیام داد و حتی گله کرد از اختلافاتی که باعث می&zwnj;شود روشنفکر به روحانیت حمله کند که به نظر من مشخصاً شریعتی بود. از آن طرف به روحانیت می&zwnj;گفت که به روشنفکران مسلمان که همچنین کاری دارند می&zwnj;کنند، ستم نکنید. امام اینها را با همدیگر جمع می&zwnj;کرد و ما هیچ تعارضی نمی&zwnj;دیدیم. هنوز هم نمی&zwnj;بینم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">البته نگاهمان به هر دو طرف قضیه انتقادی تر است ولی اصلاً فکر نمی&zwnj;کنم که شریعتی در مقابل روحانیت بود. فقط یک دعوای خاصی بین شریعتی و مطهری بود. البته قبل از انقلاب حق را به شریعتی می&zwnj;دادیم و فکر می&zwnj;کردیم کسی که دارد مبارزه می&zwnj;کند و چنین موجی ایجاد کرده که موج اساسی است، آقای مطهری نباید با او این طوری برخورد کند. اگر چه من شخصاً فکر مطهری را اصیل&zwnj;تر از فکر شریعتی می&zwnj;دانم ولی هنوز هم معتقدم نقش شریعتی در انقلاب از آقای مطهری خیلی بیشتر بود و اصلاً قابل مقایسه نبود. حتی برای اینکه سازمان، برای مرگ شریعتی بیانیه بدهد نزد امام رفتیم ودرسال 58 سؤال کردیم. در سازمان اختلاف بود که بیانیه بدهیم یا ندهیم. باز از صحبت&zwnj;های امام قانع نشدیم که باید بیانیه بدهیم.امام گفت من می&zwnj;خواهم وحدت باشد. هر چه به وحدت لطمه بزند بد است و هر چه نزند، اشکالی ندارد. بالاخره جمع بندی سازمان این شد که بیانیه بدهیم و دادیم. بعد از انقلاب هم باز از آن طرف برای مطهری هم بیانیه دادیم. البته برای مطهری بیشتر نقش فکری و برای شریعتی نقش اجتماعی اش را تأکید می&zwnj;کردیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نکته دیگراینکه کار شریعتی در ایران برای مقابله با سیستمی به نام سیستم شاهنشاهی با سابقه ۲۵۰۰ ساله از این جهت مشابه کاری بود که سید جمال یا ملکم کرد. اینها همه&zwnj;اش ارجاع به روحانیت می&zwnj;دادند. آن تعریف قشنگی که آقای مطهری می&zwnj;گفت سید جمال هر کشوری که می&zwnj;رفت - کشورهایی که زیر سلطه عثمانی بودند - سعی می&zwnj;کرد مخاطبانش روشنفکران و. .. باشد؛ ولی در دوره قاجار به ایران که می&zwnj;آمد، روحانیت را مورد خطاب قرار می&zwnj;داد، به همان دلیل که ملکم خان مورد خطابشان قرار می&zwnj;داد. چون فکر می&zwnj;کرد که اگر روحانیت تکان بخورد، ایران تکان می&zwnj;خورد و اگر تکان نخورد نمی&zwnj;شود خیلی کار کرد. پس این ارجاع هم خیلی ارجاع جدیدی نبود، خصوصاً وقتی شریعتی این حرفها را می&zwnj;زدکه دو جریان کاملاً مقابل هم بودند. جریان ارتجاعی طرفدار شاه یا بی تفاوت نسبت به رژیم شاه و جریانی که مرجع تقلیدی به نام خمینی بالای سرشان است با چهره&zwnj;هایی برجسته مثل آقای منتظری و طالقانی و بعد آقای ربانی شیرازی و بقیه آقایان. به علاوه موج اسلام خواهی که آن دوره راه افتاده بود که باز خودش دلیل دارد که چرا در آن دوره این موج راه افتاد. خود حسینیه ارشاد در این موج خیلی نقش داشت. تلقی عمومی این بود که شریعتی و مطهری با هم این کار را انجام می&zwnj;دهند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>فکر می&zwnj;کنید که شریعتی از لحاظ نظری چه کمکی به پروژه اسلام سیاسی کرد؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">وقتی که اسلام خواهی اوج بگیرد، مسلمانها وارد حوزه&zwnj;های جدیدی می&zwnj;شوند طبیعتا. مثل وقتی که وضع تحصیل دانشجو درست شود بعد مشارکت سیاسی هم می&zwnj;خواهد. مطالباتش افزایش پیدا می&zwnj;کند. نیازهای اولیه که پاسخ داده شوند، جلو می&zwnj;رود. آن جریان اسلام خواهی که راه افتاده بود نمی&zwnj;توانست به حکومت هم بی&zwnj;تفاوت باشد. یک نمونه اش نهضت آزادی.نهضت اولین سازمانی است که می&zwnj;گوید من ایرانی&zwnj;ام، مسلمانم و مصدقی&zwnj;ام. همچنین اولین حزبی است که می&zwnj;گوید من مدعی قدرتم. اینها قبل از حرکت امام است. یعنی در دوره&zwnj;ای که مسلمانان معتقدند باید دور هم جمع بشوند و حزب تشکیل بدهند. اول نهضت است بعد مجاهدین خلق و بعد گروه&zwnj;های مختلف اسلامی.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آنها تا قبل از آقای خمینی به نام مسلمانی شان جمع نمی&zwnj;شدند. </b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">چرا. نهضت، قبل از شریعتی و قبل از حسینیه ارشاد می&zwnj;گفت مبارزات باید مکتبی و اسلامی باشد. جزو هویتش بود. جبهه ملی اول این را نمی&zwnj;گوید. حتی طالقانی و زنجانی هم نمی&zwnj;گویند. به دلایلی اسلام هنوز تبدیل به یک هویت نشده که بر اساس آن بخواهند در مبارزه شرکت کنند.چرا؟ این خود بحثی دارد که چرا اسلام کم کم تبدیل به هویتی سیاسی شد که حتی لیبرال ترین جریان&zwnj;ها که نهضت آزادی است هویت خود را با اسلام تعریف می&zwnj;کرد و هنوز هم تعریف می&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>اما بازرگان در اواخر عمرش سعی کرد که تعریف هویت سیاسی با اسلام را نقد بکند.</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">با اینکه خود بازرگان برگشت ولی نهضت آزادی برنگشت، هنوز هم می&zwnj;گوید ما روشنفکر دینی هستیم. یزدی دفاع می&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شما چه جوری هویت سیاسی تان را با اسلام تعریف می&zwnj;کردید؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">من توی انجمن اسلامی در آمریکا بودم که از سازمان مجاهدین خلق جدا شدیم. مثل انجمن اسلامی مهندسین. بعد گروههای اسلامی که ما جزو ۷ گروه تشکیل دهنده آن بودیم که اساس هویتمان اسلام بود، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی را تاسیس کردیم. البته ماها متعلق به بعد از شریعتی هستیم. غیر از بهزاد نبوی که مسن تر از ما بود و شعاعی که او جبهه دموکراسی ملی را شروع کرده بود. وقتی این موج راه افتاد قطعاً به حکومت هم می&zwnj;رسید. اما اینکه به حکومت رسید، باید تبدیل به یک حکومت دیکتاتوری می&zwnj;شد یا یک حکومتی که ما می&zwnj;توانستیم در آن حزب اسلامی باشیم؟ اینها بحثهای اختلافات الان ما هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p><em><span dir="RTL">ادامه دارد</span></em></p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/08/14/6176#comments آیت الله خمینی اصلاح‌طلبان امین بزرگیان حزب جمهوری اسلامی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی سازمان مجاهدین خلق علی شریعتی مصطفی تاجزاده گوی سیاست Sun, 14 Aug 2011 10:52:06 +0000 nikfar 6176 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/04/19/3367 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/04/19/3367" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> سعید بیانی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="432" height="255" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/hamle_be_ashraf.jpg?1303227506" /> </div> </div> </div> <p>شلیک تیر مستقیم... عبور ماشین&zwnj;های ذره&zwnj;پوش عراقی از روی افراد... این&zwnj;ها صحنه&zwnj;های دلخراشی است که برای ما ایرانیان در طول دوسال گذشته به صحنه&zwnj;هایی آشنا تبدیل شده است. صرف نظر از دیدگاه، عملکرد و اختلافاتی که شاخه&zwnj;های مختلف فکری با سازمان مجاهدین خلق دارند، تقریباً بیشتر افراد، گروه&zwnj;های سیاسی و سازمان&zwnj;های مستقل حقوق بشری حمله وحشیانه و جنایتکارانه دولت نوری مالکی به کمپ اشرف و افراد بی&zwnj;دفاع ساکن آن را محکوم کرده&zwnj;اند و مصداق بارز نقض حقوق بشر و جنایت علیه بشریت نامیده&zwnj;اند.</p> <!--break--><!--break--><p> حمله اخیر نیروهای تحت امر دولت نوری مالکی، نخست وزیر عراق و نزدیکی این دولت و افراد آن به حکومت جمهوری اسلامی، روشن&zwnj;کننده این تصمیم است که دولت آقای مالکی به هر قیمت که شده نمی&zwnj;خواهد مجاهدین در عراق بمانند؛ حتی با عبور از حمام خونی که بیشتر کشته&zwnj;شدگان آن را مجاهدین تشکیل خواهند داد.</p> <p> اکبر گنجی، روزنامه&zwnj;نگار و پژوهشگر در مقاله&zwnj;ای که در سایت بی&zwnj;بی&zwnj;سی فارسی منتشر شده، بر این باور است که خروج مجاهدین از اردوگاه اشرف و حضور آن&zwnj;ها در کشورهای غربی باعث از بین رفتن کنترل سازمان بر اعضای خود خواهد شد و آنها در شرایط جدید چه بسا به زندگی روزمره خود بپردازند و از فعالیت در سازمان به صورت حرفه&zwnj;ای باز بمانند.[۱]</p> <p> ممکن است این نظر درست باشد، اما به&zwnj;نظر می&zwnj;رسد سازمان مجاهدین با وجود منابع مالی محکم، کمترین نگرانی&zwnj;ای در این زمینه داشته باشد و لازم است به مسئله از زوایای مختلف پرداخته شود.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>اهمیت اردوگاه اشرف برای مجاهدین</strong></p> <p> لازم است آن&zwnj;چه اردوگاه اشرف را برای مجاهدین حایز اهمیت و به موضوعی حیاتی برای سازمان تبدیل کرده است، از دو بعد مورد توجه قرار داد:<br /> ۱. بعد تبلیغاتی و انگیزشی برای سازمان و اعضای آن<br /> ۲. جنبه استراتژیکی اردوگاه اشرف برای مجاهدین</p> <p>&nbsp;</p> <p>در مورد دیدگاه نخست لازم است توضیح دهم با توجه به نگرش مسلحانه این سازمان در گذشته، خروج از عراق یعنی کنار گذاشتن شاخه نظامی این سازمان و از نظر رهبری مجاهدین یعنی کشیدن دندان&zwnj;های شیری جنگی. این موضوع با خلع سلاح اعضای آن در کمپ اشرف توسط نیروهای آمریکایی، خود ضربه&zwnj;ای به روحیه و توان این سازمان وارد کرده است و انگیزه اعضای آن را برای ماندن در چنین شرایطی، دچار مشکل خواهد کرد.</p> <p> مجاهدین از سال ۱۳۶۵ تاکنون که در عراق ساکن شدند، از حضور خود در کنار مرزهای غربی ایران، استفاده تبلیغی کرده&zwnj;اند تا خود را حداقل در مقابل بخشی از هیئت حاکمه تندرو و تاثیرگذار آمریکا، آلترناتیو اصلی نشان دهد.</p> <p> از بعد استراتژیکی اما رهبری سازمان مجاهدین خلق می&zwnj;خواهد از اردوگاه اشرف به عنوان پایگاهی برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی، استفاده کند. تنها شرایطی را تصور کنید که حکومت تمرکز و کنترل خود را به وسیله شورش&zwnj;های سراسری و احتمالاً حمله خارجی یا جنگ داخلی از دست بدهد. کادر رهبری مجاهدین بر این تصور است که با استفاده از نیروهای آموزش دیده خود در پشت مرز&zwnj;ها، نخستین گروه از مخالفان سیاسی حکومت ایران خواهد بود که از دروازه&zwnj;های کشور عبور می&zwnj;کند و کنترل و هژمونی سیاسی خود را در کشور اعمال و سپس خود را به عنوان نیرویی جایگزین در آینده سیاسی ایران معرفی می&zwnj;کند.</p> <p> حمله به اردوگاه اشرف در شرایطی صورت می&zwnj;گیرد که مجاهدین توسط نیروهای خود در شورای ملی مقاومت (شاخه سیاسی سازمان مجاهدین خلق) به شدت به دنبال حذف نام خود از فهرست تروریستی وزارت امور خارجه آمریکا هستند. از طرفی جمهوری اسلامی، به شدت نگران اوضاع خاورمیانه در پی موج قیام&zwnj;های آزادیخواهانه مردم منطقه و خط سیر این قیام&zwnj;ها است که ممکن است به ایران نیز منتهی شود.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>دلایل حمله به اشرف</strong></p> <p> جمهوری اسلامی به خوبی می&zwnj;داند به زودی این موج اعتراضی در ایران پایه&zwnj;های حکومت اسلامی را تکان خواهد داد. چه بسا در صورت سرکوب شدید مردم توسط حکومت و با توجه به دکترین جدید اوباما (یعنی حمایت از مردم تحت سرکوب حکومت&zwnj;های دیکتاتوری حتی به وسیله قوای نظامی؛ و این&zwnj;که چنانچه مردم کشوری در معرض قتل عام قرار گیرند، برای جلوگیری از فاجعه انسانی مداخله خواهد کرد)، این موج اعتراضی می&zwnj;تواند وضعیتی همانند لیبی در ایران به وجود آورد. از این&zwnj;رو وجود نیروهای چریکی مخالف در پشت مرزهای غربی ایران به نگرانی&zwnj;های جمهوری اسلامی افزوده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>شکی نیست، این حمله با فشار و توصیه&zwnj;های شخص رهبر جمهوری اسلامی و دستگاه دیپلماسی حکومت انجام گرفته است تا کمی از این نگرانی در نزد سردمداران حکومت بکاهد. با وجود حضور رابرت گیتس، وزیر دفاع آمریکا در عراق، بی&zwnj;گمان آمریکایی&zwnj;ها از حمله به این اردوگاه آگاه بوده&zwnj;اند. در این صورت این&zwnj;که چرا در مقابل این فاجعه انسانی اقدامی انجام نداده&zwnj;اند خود جای بحث و تأمل دارد؟!</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>جلوگیری از فاجعه&zwnj;</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>با توجه به سخنان مریم رجوی در اورسولواز فرانسه و تأیید غیر مستقیم او به خروج نیروهای مجاهدین از عراق، این نظریه قوی&zwnj;تر خواهد شد که مجاهدین به این بینش رسیده&zwnj;اند که دیگر جایی در عراق نخواهند داشت و باید برای همیشه شاخه نظامی خود را کنار بگذارند و رویکرد سیاسی خود را تقویت کنند. به نظر می&zwnj;رسد سازمان مجاهدین به دنبال راه حلی است تا خروج خود از عراق را برای اعضای خود قابل حل و هضم کند. رهبری سازمان بر این مسئله واقف است که حمله بعدی نیروهای عراقی شدید&zwnj;تر و گسترده&zwnj;تر خواهد بود و چه بسا با کمک و حمایت نیروهای دوست و برادر خود جمهوری اسلامی، انجام شود. بازهم به نظر می&zwnj;رسد هزینه ماندن در عراق برای مجاهدین، قیمت گزافی- برابر با جان اعضای این سازمان در اردوگاه اشرف- خواهد شد. تعیین ضرب الاجل از طرف دولت عراق برای خروج نیروهای مجاهدین تا پایان سال میلادی و این که خروج این افراد نیاز به زمان دارد، احتمال وجود خطر را برای اعضای اردوگاه اشرف افزایش می&zwnj;دهد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در شرایط کنونی، این وظیفه اصلی تمامی افراد، گروه&zwnj;های سیاسی و سازمان&zwnj;های مستقل حقوق بشری است که با فشار بر دولت&zwnj;های غربی، به ویژه آمریکا، راه را برای خروج این سه هزار و 400 نفر که بنا به مقتضیات زمانی و مکانی و در پی استراتژی غلط رهبران سازمان مجاهدین در عراق مانده&zwnj;اند، هموار کنند. لازم است افراد و گروه&zwnj;های سیاسی از کینه&zwnj;توزی&zwnj;ها و اختلافات گذشته خود برای نجات اعضای این سازمان که تنها بر اساس آرمان&zwnj;ها و باورهای انسانی خود به این سازمان پیوسته&zwnj;اند و در سیاست&zwnj;های گذشته آن نقشی نداشته&zwnj;اند، دست بردارند. بپذیریم حکومت جمهوری اسلامی با هم پیمان عراقی خود در پی فاجعه&zwnj;ای انسانی در عراق و در اردوگاه اشرف است.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>پی&zwnj;نوشت: </strong><br /> <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2011/04/110411_l42_ganji_mojahedin_khalgh.shtml" target="_blank">۱. نگاهی دیگر: مساله اشرف؛ مجاهدین خلق، دولت ایران و مخالفان. اکبر گنجی</a></p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/04/19/3367#comments حمله به اشرف سازمان مجاهدین خلق گوی سیاست Tue, 19 Apr 2011 15:25:52 +0000 3367 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/04/14/3244 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/04/14/3244" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> ایرج ادیب‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="314" height="175" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/ashraf01.jpg?1303069676" /> </div> </div> </div> <p>پنج روز پس از حمله مرگبار ارتش و نیروهای امنیتی عراق به ساکنان &laquo;شهر اشرف&raquo; در ۸۰ کیلومتری بغداد، سخنگوی دولت عراق، علی الدباغ اعلام کرد که دولت این کشور تا پایان سال ۲۰۱۱ این اردوگاه را تعطیل می&zwnj;کند.</p> <!--break--><!--break--><p><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20110413_Iraj_hamle_be_ashraf_PMI2.mp3" target="_blank"><img height="31" width="273" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" alt="" /></a></p> <p> تاکنون تعداد کشته&zwnj;شدگان حمله مرگبار ارتش عراق به ۳۴ نفر ازجمله هشت زن رسیده است. بیش از ۳۰۰ نفر نیز مجروح شده&zwnj;اند. تا به امروز واکنش&zwnj;های گسترده&zwnj;ای در کشورهای مختلف و سازمان&zwnj;های بین&zwnj;المللی در مورد شیوه برخورد ارتش عراق با مجاهدین دیده شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>شبکه&zwnj;ی تلویزیون CNN با عنوان &laquo;قتل عام کمپ اشرف&raquo; از این رویداد یاد کرد. وزیر خارجه عراق هوشیار زیباری گفته است: &laquo;استمرار حمله&zwnj;ی خونین به ساکنان اشرف با پیگرد قانونی و بین&zwnj;المللی همراه خواهد بود.&raquo;</p> <p> رامین میهمان&zwnj;پرست، سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی از حمله ۱۹ فروردین ارتش عراق به اردوگاه اشرف حمایت کرده است.</p> <p> از سوی دیگر گروهی از شخصیت&zwnj;های سیاسی&zwnj;ـ اجتماعی ایرانی در خارج از کشور با انتشار نامه&zwnj;ای حمله ارتش عراق به ساکنان بدون سلاح شهر اشرف را محکوم کردند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>چهارشنبه ۱۳ آوریل ۲۰۱۱، &laquo;شورای ملی مقاومت&raquo; در یک کنفرانس خبری در پاریس در مورد حمله ارتش عراق و کشتار ۳۴ نفر از ساکنان شهر اشرف با خبرنگاران رسانه&zwnj;ای فرانسه گفت&zwnj;وگو کرد. <br /> &nbsp;</p> <p><strong>از آقای محمدرضا روحانی، وکیل پایه یک دادگستری، حقوقدان و از اعضای شورای ملی مقاومت از آخرین تحولات در مورد حمله ارتش و نیروهای امنیتی عراق به شهر اشرف در ۸۰ کیلومتری بغداد پرسیده&zwnj;ام.</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>محمدرضا روحانی:</strong> صحبت کردن با شما من را به یاد دهخدا می&zwnj;اندازد که حدود ۶۰ سال پیش در چنین روزهایی در شهر لیوورن livorn سوییس پناهنده بود و آن شعر معروف را در مورد همکار جوان ۳۶ ساله&zwnj;اش جهانگیرخان صوراسرافیل گفت: &laquo;یاد آر ز شمع مرده یاد آر&raquo;.</p> <p> چیزی که از شما روزنامه&zwnj;نگاران توقع داریم، این است که به سنت&zwnj;های دهخدا و فاطمی پایبند باشید. در شرایطی که امروز تمام جهان، دولت ایسلند، مجمع پارلمانی شورای اروپا، علاوه بر اتحادیه اروپا، علاوه بر عفو بین&zwnj;الملل و علاوه بر خبرنگاران بدون مرز و بسیاری از مؤسسات دیگر، ازجمله CNN این اعمال، این جنایات و این رویداد را قتل عام می&zwnj;نامند، متأسفانه مأمورین شناخته&zwnj;شده حکومت اسلامی به اروپا می&zwnj;آیند و با بعضی از خبرنگاران به هر طریقی تماس می&zwnj;گیرند و به عنوان کارشناس از حاکمیت دولت عراق صحبت می&zwnj;کنند. از اخلاق بد مجاهدین صحبت می&zwnj;کنند. این&zwnj;ها قاتل را به جای مقتول می&zwnj;نشانند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong><img hspace="8" height="181" align="left" width="270" vspace="8" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/ashraf02.jpg" alt="" /></strong>دیشب سخنگوی وزارت دفاع دولت عراق، آقای محمد الاعسگری می&zwnj;گوید که این اشخاص از ناحیه سر و سینه گلوله خورده&zwnj;اند. این عین جمله&zwnj;اش است که گفته : این اقدام کار باندهای حرفه&zwnj;ای جنایتکار است. در واقع این کلام برای فرار کردن از مسئولیت وزارت دفاع است. آقای زیباری، می&zwnj;گوید این عمل قابل تعقیب بین&zwnj;المللی است. همین الان در مادرید این پرونده باز ست. برای این که دوسال پیش این&zwnj;ها عین همین اقدام را انجام داده بودند و این بار در ابعاد عجیب&zwnj;تری انجام دادند. آن وقت در چنین شرایطی ما می&zwnj;بینیم متأسفانه آن&zwnj;هایی که باید کار دهخدا و فاطمی را تعقیب کنند و شناسنامه ایرانی هم دارند، اعمالی انجام می&zwnj;دهند برای این که آدمکشی و قتل&zwnj;عام در قرن بیست و یکم را تایید کنند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>فوری&zwnj;ترین مسئله در این لحظه که با شما صحبت می&zwnj;کنم، وضع شش نفر از این&zwnj;هایی است که قربانی آدم دزدی شدند. این&zwnj;ها تعدادی از زخمی&zwnj;ها را گرفتند، دزدیدند، بردند و چندتاشان تاکنون کشته شده&zwnj;اند. الان شش نفر از گروگان&zwnj;ها در اختیار این&zwnj;ها هستند. علاوه براین که آب وجود ندارد، برق را دچار مشکل می&zwnj;کنند، دارو نیست و هر لحظه این خطرات وجود دارد. علاوه بر آن&zwnj;ها دیدیم که صالحی وزیر خارجه&zwnj;ی رژیم، دولت عراق را به خاطر این اقداماتش تشویق کرده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>شما نامه&zwnj;ای به&zwnj;عنوان یک حقوقدان به باراک اوباما نوشته&zwnj;اید با عنوان &laquo;چشم بستن بر جنایات و بی&zwnj;رحمی&zwnj;ها&raquo;. چه انتظاری از نوشتن این نامه دارید؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>باید بگویم نه تنها امنیت مردم ایران، امنیت مردم تمام کشورهای مسلمان&zwnj;نشین و امنیت جهان سالهاست به گروگان گرفته شده است. در سال ۱۹۸۶ در چنین روزهایی، روز ۳ آپریل، قربانی&zwnj;فر به مأمورین آمریکایی در پرونده&zwnj;ی &laquo;ایران گیت&raquo; قول می&zwnj;دهد که خمینی به زودی گروگان&zwnj;گیری را تحریم می&zwnj;کند. اما هنوز دولت&zwnj;های اروپایی منتظرند که رژیم ملاها گروگان&zwnj;گیری را تحریم کنند .این&zwnj;ها دنیا را به گروگان گرفته&zwnj;اند، حقوق بین&zwnj;الملل را به گروگان گرفته&zwnj;اند و جهان را مسخره می&zwnj;کنند. این&zwnj;ها هر روز از آن&zwnj;ها می&zwnj;خواهند آدم&zwnj;ها و رقاص&zwnj;های جدیدی را بیآورند که برای&zwnj;شان بهتر برقصند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>امروز ویلیام هیگ وزیر خارجه انگلستان می&zwnj;گوید که ۲۷ کشور اروپایی ۳۲ مقام جدید رژیم را تحریم کرده&zwnj;اند. یک نفر از این&zwnj;ها اسم خامنه&zwnj;ای را از وحشت نمی&zwnj;برد. نه تنها اشرف،که اشرف جزو کوچکی از جهان بزرگ ما محسوب می&zwnj;شود، این&zwnj;ها جهان را به گروگان گرفته&zwnj;اند و منتظرند که جمهوری اسلامی معجزه کند و جنس&zwnj;شان درست شود. جمهوری اسلامی جز این کارهایی که می&zwnj;کند، نمی&zwnj;تواند کار دیگری کند. باید این&zwnj;ها آدم بکشند. باید به صلح جهانی حمله کنند. باید به بحرین حمله کنند. باید در لبنان و فلسطین دخالت کنند. این&zwnj;ها کار دیگری نمی&zwnj;توانند کنند. این&zwnj;ها نمی&zwnj;توانند عقب&zwnj;نشینی کنند. این&zwnj;ها نمی&zwnj;توانند دست از جنایت بردارند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>واکنش سازمان ملل و سازمان&zwnj;های بین&zwnj;المللی حقوق بشر در این مورد چه بوده است؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>این&zwnj;ها - مهاجمان - نمایندگان سازمان ملل متحد را به محل راه نمی&zwnj;دهند. خبرنگاران بدون مرز را به محل راه نمی&zwnj;دهند. اجازه نمی&zwnj;دهند آن طور که عفو بین&zwnj;الملل درخواست کرده تحقیق شود. این&zwnj;ها به درخواست اتحادیه اروپا، به درخواست پارلمان اروپا برای یک تحقیق مستقل تن نمی&zwnj;دهند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>شما فکر می&zwnj;کنید جان بقیه افراد در اردوگاه اشرف در خطر قرار دارد . وضعیت آینده ساکنان اشرف در این شهر چه خواهد بود؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>این گروگان&zwnj;گیر&zwnj;ها جهان را به گروگان گرفته&zwnj;اند. آن&zwnj;هایی که از این&zwnj;ها حمایت می&zwnj;کنند و ازشان نفت می&zwnj;خرند، برای این که قیمت نفت بالا نرود و برای این که کنترل کنند و برای این که بتوانند معاملات&zwnj;شان را ادامه دهند، ۳۰ سال است که بر وضعیت و شرایط آخوندها در جهان چشم بسته&zwnj;اند. الان من اسم چندتا کشور را بردم. این&zwnj;ها در آفریقا و آمریکای لاتین هم مشغولند، ولی تا زمانی که غربی&zwnj;ها تمام مردم منطقه، عراق، عربستان، بحرین و آفریقای شمالی را به آخوندها به گروگان می&zwnj;دهند که جماهیر اسلامی درست &zwnj;کنند، همین شرایط استمرار خواهد داشت. علاوه بر اشرفی&zwnj;ها تمام مردم منطقه، تمام صلح منطقه گروگان خواهد بود، مگر این که غربی ها دست از همکاری با آخوندها بردارند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><img hspace="8" height="180" align="right" width="270" vspace="8" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/ashraf03_0.jpg" alt="" />نظیر نامه&zwnj;ای که من برای آقای اوباما نوشته&zwnj;ام، میلیون&zwnj;ها ایرانی نیز می&zwnj;نویسد و نامه من به&zwnj;عنوان یک وکیل پناهنده که در پناهگاه خودم نیز امنیت ندارم اهمیتی ندارد. پنج حقوقدان را در پاریس کشته&zwnj;اند. شما اسم تک تک آنها را می&zwnj;شناسید. مظلومان را می&zwnj;شناسید. دکتر بختیار و دکتر برومند را می&zwnj;شناسید. این اسامی را شما می&zwnj;شناسید. این غربی ها تمام امنیت و تمام حاکمیت خودشان را در اختیار آخوندها گذاشته&zwnj;اند، برای این که بتوانند به معاملات کثیف خودشان ادامه دهند.</p> <p> من امیدوارم آقای اوباما همان طور که قول داده&zwnj;اند، که در مقابل جنایات چشم نمی&zwnj;بندند، لااقل نیروهای آمریکایی را از محل بیرون نکشند. دولت آمریکا برای امنیت ساکنان اشرف قرارداد دارند. دانه دانه با افراد حاضر در آنجا قرارداد نوشته&zwnj;اند. وگرنه مگر می&zwnj;شود از دست مجاهد اسلحه را گرفت. آمریکایی ها در مقابل تحویل اسلحه از سوی مجاهدین قرار گذاشته&zwnj;اند که حقوق بین&zwnj;الملل را در مورد ساکنان کمپ اشرف اعمال کنند. بنابراین غربی&zwnj;ها، طرف&zwnj;های قرارداد و معاملات با رژیم دنیا را در دست آخوندها آن&zwnj;هم به عنوان گروگان واگذاشته&zwnj;اند. این شرایط تا زمانی که این روابط وجود دارد استمرار خواهد داشت. اگر اتحاد جماهیر اسلامی و آقای خامنه&zwnj;ای برچیده شوند، علاوه بر کمپ اشرف جهان نجات پیدا خواهد کرد. این&zwnj;ها باید دست اشرف را باز بگذارند و این بندها را بردارند. ای&zwnj;کاش که صدها نیرو بهتر و قوی&zwnj;تر از اشرف وجود داشت.اما چیزی وجود ندارد.</p> <p> <strong>به&zwnj;عنوان یک حقوقدان، در چهارچوب کنوانسیون&zwnj;های ژنو در حال حاضر مسئولیت حقوقی و سیاسی آمریکا و مسئولیت حقوقی سازمان&zwnj;های بین&zwnj;المللی و همچنین سازمان ملل در این مورد چیست؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>کمیساریای عالی پناهندگان ملل متحد ناظر بر حقوق این&zwnj;هاست. در عراق نماینده ملل متحد برای حفظ حقوق بشر مردم حاضر است. این&zwnj;ها هر هفته به اشرف می&zwnj;رفتند. یاغیان وابسته به حکومت ایران راه این&zwnj;ها را بسته&zwnj;اند. نمی&zwnj;گذارند که بروند و کنترل کنند. این&zwnj;ها به کسی جواب نمی&zwnj;دهند. بنابراین حقوق وجود دارد. اما چه کسی تسلیم حقوق می&zwnj;شود؟ حقوق وجود دارد، قرارداد وجود دارد. قرارداد ژنو وجود دارد و آمریکایی&zwnj;ها براساس قرارداد ژنو ناگزیرند که حیات، آزادی و امنیت ساکنان کمپ اشرف را حفظ کنند، امنیت هموطنان ما را حفظ کنند، ولی دولت عراق یعنی همدستان خامنه&zwnj;ای دست&zwnj;شان باز است و دیگران ایستاده&zwnj;اند و به جای این که وظایف خودشان را انجام دهند فقط نگاه می&zwnj;کنند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>سازمان مجاهدین اعلام کرده است که امکانات بهداشتی و پزشکی در اردوگاه اشرف نیست و حتی از خاکسپاری اجساد کشته&zwnj;شدگان هم جلوگیری می&zwnj;شود. شما در این مورد خبرهایی دارید؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>گور را هم از این&zwnj;ها دریغ می&zwnj;کنند. ماموران دولت عراق به گورستان حمله کرده&zwnj;اند. این&zwnj;ها اموال دوستان ما را در آنجا غارت کرده&zwnj;اند. دزدیده&zwnj;اند. فیلم وجود دارد و سراسر جهان می&zwnj;بیند. بله، امکان دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی در اشرف وجود ندارد. با این همه مریض امکانات کافی وجود ندارد. پزشکان گوناگون و متخصص وجود ندارد. دارو وجود ندارد. قبر هم وجود ندارد.</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/04/14/3244#comments حمله به اشرف سازمان مجاهدین خلق گوی سیاست Thu, 14 Apr 2011 21:36:02 +0000 3244 at https://archive.radiozamaneh.com