حمله به اشرف

اعضای اردوگاه اشرف و فعالان حقوق بشر

Tue, 19 Apr 2011 15:25:52 +0000

سعید بیانی

شلیک تیر مستقیم... عبور ماشین‌های ذره‌پوش عراقی از روی افراد... این‌ها صحنه‌های دلخراشی است که برای ما ایرانیان در طول دوسال گذشته به صحنه‌هایی آشنا تبدیل شده است. صرف نظر از دیدگاه، عملکرد و اختلافاتی که شاخه‌های مختلف فکری با سازمان مجاهدین خلق دارند، تقریباً بیشتر افراد، گروه‌های سیاسی و سازمان‌های مستقل حقوق بشری حمله وحشیانه و جنایتکارانه دولت نوری مالکی به کمپ اشرف و افراد بی‌دفاع ساکن آن را محکوم کرده‌اند و مصداق بارز نقض حقوق بشر و جنایت علیه بشریت نامیده‌اند.

حمله اخیر نیروهای تحت امر دولت نوری مالکی، نخست وزیر عراق و نزدیکی این دولت و افراد آن به حکومت جمهوری اسلامی، روشن‌کننده این تصمیم است که دولت آقای مالکی به هر قیمت که شده نمی‌خواهد مجاهدین در عراق بمانند؛ حتی با عبور از حمام خونی که بیشتر کشته‌شدگان آن را مجاهدین تشکیل خواهند داد.

اکبر گنجی، روزنامه‌نگار و پژوهشگر در مقاله‌ای که در سایت بی‌بی‌سی فارسی منتشر شده، بر این باور است که خروج مجاهدین از اردوگاه اشرف و حضور آن‌ها در کشورهای غربی باعث از بین رفتن کنترل سازمان بر اعضای خود خواهد شد و آنها در شرایط جدید چه بسا به زندگی روزمره خود بپردازند و از فعالیت در سازمان به صورت حرفه‌ای باز بمانند.[۱]

ممکن است این نظر درست باشد، اما به‌نظر می‌رسد سازمان مجاهدین با وجود منابع مالی محکم، کمترین نگرانی‌ای در این زمینه داشته باشد و لازم است به مسئله از زوایای مختلف پرداخته شود.

اهمیت اردوگاه اشرف برای مجاهدین

لازم است آن‌چه اردوگاه اشرف را برای مجاهدین حایز اهمیت و به موضوعی حیاتی برای سازمان تبدیل کرده است، از دو بعد مورد توجه قرار داد:
۱. بعد تبلیغاتی و انگیزشی برای سازمان و اعضای آن
۲. جنبه استراتژیکی اردوگاه اشرف برای مجاهدین

در مورد دیدگاه نخست لازم است توضیح دهم با توجه به نگرش مسلحانه این سازمان در گذشته، خروج از عراق یعنی کنار گذاشتن شاخه نظامی این سازمان و از نظر رهبری مجاهدین یعنی کشیدن دندان‌های شیری جنگی. این موضوع با خلع سلاح اعضای آن در کمپ اشرف توسط نیروهای آمریکایی، خود ضربه‌ای به روحیه و توان این سازمان وارد کرده است و انگیزه اعضای آن را برای ماندن در چنین شرایطی، دچار مشکل خواهد کرد.

مجاهدین از سال ۱۳۶۵ تاکنون که در عراق ساکن شدند، از حضور خود در کنار مرزهای غربی ایران، استفاده تبلیغی کرده‌اند تا خود را حداقل در مقابل بخشی از هیئت حاکمه تندرو و تاثیرگذار آمریکا، آلترناتیو اصلی نشان دهد.

از بعد استراتژیکی اما رهبری سازمان مجاهدین خلق می‌خواهد از اردوگاه اشرف به عنوان پایگاهی برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی، استفاده کند. تنها شرایطی را تصور کنید که حکومت تمرکز و کنترل خود را به وسیله شورش‌های سراسری و احتمالاً حمله خارجی یا جنگ داخلی از دست بدهد. کادر رهبری مجاهدین بر این تصور است که با استفاده از نیروهای آموزش دیده خود در پشت مرز‌ها، نخستین گروه از مخالفان سیاسی حکومت ایران خواهد بود که از دروازه‌های کشور عبور می‌کند و کنترل و هژمونی سیاسی خود را در کشور اعمال و سپس خود را به عنوان نیرویی جایگزین در آینده سیاسی ایران معرفی می‌کند.

حمله به اردوگاه اشرف در شرایطی صورت می‌گیرد که مجاهدین توسط نیروهای خود در شورای ملی مقاومت (شاخه سیاسی سازمان مجاهدین خلق) به شدت به دنبال حذف نام خود از فهرست تروریستی وزارت امور خارجه آمریکا هستند. از طرفی جمهوری اسلامی، به شدت نگران اوضاع خاورمیانه در پی موج قیام‌های آزادیخواهانه مردم منطقه و خط سیر این قیام‌ها است که ممکن است به ایران نیز منتهی شود.

دلایل حمله به اشرف

جمهوری اسلامی به خوبی می‌داند به زودی این موج اعتراضی در ایران پایه‌های حکومت اسلامی را تکان خواهد داد. چه بسا در صورت سرکوب شدید مردم توسط حکومت و با توجه به دکترین جدید اوباما (یعنی حمایت از مردم تحت سرکوب حکومت‌های دیکتاتوری حتی به وسیله قوای نظامی؛ و این‌که چنانچه مردم کشوری در معرض قتل عام قرار گیرند، برای جلوگیری از فاجعه انسانی مداخله خواهد کرد)، این موج اعتراضی می‌تواند وضعیتی همانند لیبی در ایران به وجود آورد. از این‌رو وجود نیروهای چریکی مخالف در پشت مرزهای غربی ایران به نگرانی‌های جمهوری اسلامی افزوده است.

شکی نیست، این حمله با فشار و توصیه‌های شخص رهبر جمهوری اسلامی و دستگاه دیپلماسی حکومت انجام گرفته است تا کمی از این نگرانی در نزد سردمداران حکومت بکاهد. با وجود حضور رابرت گیتس، وزیر دفاع آمریکا در عراق، بی‌گمان آمریکایی‌ها از حمله به این اردوگاه آگاه بوده‌اند. در این صورت این‌که چرا در مقابل این فاجعه انسانی اقدامی انجام نداده‌اند خود جای بحث و تأمل دارد؟!

جلوگیری از فاجعه‌

با توجه به سخنان مریم رجوی در اورسولواز فرانسه و تأیید غیر مستقیم او به خروج نیروهای مجاهدین از عراق، این نظریه قوی‌تر خواهد شد که مجاهدین به این بینش رسیده‌اند که دیگر جایی در عراق نخواهند داشت و باید برای همیشه شاخه نظامی خود را کنار بگذارند و رویکرد سیاسی خود را تقویت کنند. به نظر می‌رسد سازمان مجاهدین به دنبال راه حلی است تا خروج خود از عراق را برای اعضای خود قابل حل و هضم کند. رهبری سازمان بر این مسئله واقف است که حمله بعدی نیروهای عراقی شدید‌تر و گسترده‌تر خواهد بود و چه بسا با کمک و حمایت نیروهای دوست و برادر خود جمهوری اسلامی، انجام شود. بازهم به نظر می‌رسد هزینه ماندن در عراق برای مجاهدین، قیمت گزافی- برابر با جان اعضای این سازمان در اردوگاه اشرف- خواهد شد. تعیین ضرب الاجل از طرف دولت عراق برای خروج نیروهای مجاهدین تا پایان سال میلادی و این که خروج این افراد نیاز به زمان دارد، احتمال وجود خطر را برای اعضای اردوگاه اشرف افزایش می‌دهد.

در شرایط کنونی، این وظیفه اصلی تمامی افراد، گروه‌های سیاسی و سازمان‌های مستقل حقوق بشری است که با فشار بر دولت‌های غربی، به ویژه آمریکا، راه را برای خروج این سه هزار و 400 نفر که بنا به مقتضیات زمانی و مکانی و در پی استراتژی غلط رهبران سازمان مجاهدین در عراق مانده‌اند، هموار کنند. لازم است افراد و گروه‌های سیاسی از کینه‌توزی‌ها و اختلافات گذشته خود برای نجات اعضای این سازمان که تنها بر اساس آرمان‌ها و باورهای انسانی خود به این سازمان پیوسته‌اند و در سیاست‌های گذشته آن نقشی نداشته‌اند، دست بردارند. بپذیریم حکومت جمهوری اسلامی با هم پیمان عراقی خود در پی فاجعه‌ای انسانی در عراق و در اردوگاه اشرف است.

پی‌نوشت:
۱. نگاهی دیگر: مساله اشرف؛ مجاهدین خلق، دولت ایران و مخالفان. اکبر گنجی

«گور را از آنها دریغ می‌کنند»

Thu, 14 Apr 2011 21:36:02 +0000

ایرج ادیب‌زاده

پنج روز پس از حمله مرگبار ارتش و نیروهای امنیتی عراق به ساکنان «شهر اشرف» در ۸۰ کیلومتری بغداد، سخنگوی دولت عراق، علی الدباغ اعلام کرد که دولت این کشور تا پایان سال ۲۰۱۱ این اردوگاه را تعطیل می‌کند.

تاکنون تعداد کشته‌شدگان حمله مرگبار ارتش عراق به ۳۴ نفر ازجمله هشت زن رسیده است. بیش از ۳۰۰ نفر نیز مجروح شده‌اند. تا به امروز واکنش‌های گسترده‌ای در کشورهای مختلف و سازمان‌های بین‌المللی در مورد شیوه برخورد ارتش عراق با مجاهدین دیده شده است.

شبکه‌ی تلویزیون CNN با عنوان «قتل عام کمپ اشرف» از این رویداد یاد کرد. وزیر خارجه عراق هوشیار زیباری گفته است: «استمرار حمله‌ی خونین به ساکنان اشرف با پیگرد قانونی و بین‌المللی همراه خواهد بود.»

رامین میهمان‌پرست، سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی از حمله ۱۹ فروردین ارتش عراق به اردوگاه اشرف حمایت کرده است.

از سوی دیگر گروهی از شخصیت‌های سیاسی‌ـ اجتماعی ایرانی در خارج از کشور با انتشار نامه‌ای حمله ارتش عراق به ساکنان بدون سلاح شهر اشرف را محکوم کردند.

چهارشنبه ۱۳ آوریل ۲۰۱۱، «شورای ملی مقاومت» در یک کنفرانس خبری در پاریس در مورد حمله ارتش عراق و کشتار ۳۴ نفر از ساکنان شهر اشرف با خبرنگاران رسانه‌ای فرانسه گفت‌وگو کرد.

از آقای محمدرضا روحانی، وکیل پایه یک دادگستری، حقوقدان و از اعضای شورای ملی مقاومت از آخرین تحولات در مورد حمله ارتش و نیروهای امنیتی عراق به شهر اشرف در ۸۰ کیلومتری بغداد پرسیده‌ام.

محمدرضا روحانی: صحبت کردن با شما من را به یاد دهخدا می‌اندازد که حدود ۶۰ سال پیش در چنین روزهایی در شهر لیوورن livorn سوییس پناهنده بود و آن شعر معروف را در مورد همکار جوان ۳۶ ساله‌اش جهانگیرخان صوراسرافیل گفت: «یاد آر ز شمع مرده یاد آر».

چیزی که از شما روزنامه‌نگاران توقع داریم، این است که به سنت‌های دهخدا و فاطمی پایبند باشید. در شرایطی که امروز تمام جهان، دولت ایسلند، مجمع پارلمانی شورای اروپا، علاوه بر اتحادیه اروپا، علاوه بر عفو بین‌الملل و علاوه بر خبرنگاران بدون مرز و بسیاری از مؤسسات دیگر، ازجمله CNN این اعمال، این جنایات و این رویداد را قتل عام می‌نامند، متأسفانه مأمورین شناخته‌شده حکومت اسلامی به اروپا می‌آیند و با بعضی از خبرنگاران به هر طریقی تماس می‌گیرند و به عنوان کارشناس از حاکمیت دولت عراق صحبت می‌کنند. از اخلاق بد مجاهدین صحبت می‌کنند. این‌ها قاتل را به جای مقتول می‌نشانند.

دیشب سخنگوی وزارت دفاع دولت عراق، آقای محمد الاعسگری می‌گوید که این اشخاص از ناحیه سر و سینه گلوله خورده‌اند. این عین جمله‌اش است که گفته : این اقدام کار باندهای حرفه‌ای جنایتکار است. در واقع این کلام برای فرار کردن از مسئولیت وزارت دفاع است. آقای زیباری، می‌گوید این عمل قابل تعقیب بین‌المللی است. همین الان در مادرید این پرونده باز ست. برای این که دوسال پیش این‌ها عین همین اقدام را انجام داده بودند و این بار در ابعاد عجیب‌تری انجام دادند. آن وقت در چنین شرایطی ما می‌بینیم متأسفانه آن‌هایی که باید کار دهخدا و فاطمی را تعقیب کنند و شناسنامه ایرانی هم دارند، اعمالی انجام می‌دهند برای این که آدمکشی و قتل‌عام در قرن بیست و یکم را تایید کنند.

فوری‌ترین مسئله در این لحظه که با شما صحبت می‌کنم، وضع شش نفر از این‌هایی است که قربانی آدم دزدی شدند. این‌ها تعدادی از زخمی‌ها را گرفتند، دزدیدند، بردند و چندتاشان تاکنون کشته شده‌اند. الان شش نفر از گروگان‌ها در اختیار این‌ها هستند. علاوه براین که آب وجود ندارد، برق را دچار مشکل می‌کنند، دارو نیست و هر لحظه این خطرات وجود دارد. علاوه بر آن‌ها دیدیم که صالحی وزیر خارجه‌ی رژیم، دولت عراق را به خاطر این اقداماتش تشویق کرده است.

شما نامه‌ای به‌عنوان یک حقوقدان به باراک اوباما نوشته‌اید با عنوان «چشم بستن بر جنایات و بی‌رحمی‌ها». چه انتظاری از نوشتن این نامه دارید؟

باید بگویم نه تنها امنیت مردم ایران، امنیت مردم تمام کشورهای مسلمان‌نشین و امنیت جهان سالهاست به گروگان گرفته شده است. در سال ۱۹۸۶ در چنین روزهایی، روز ۳ آپریل، قربانی‌فر به مأمورین آمریکایی در پرونده‌ی «ایران گیت» قول می‌دهد که خمینی به زودی گروگان‌گیری را تحریم می‌کند. اما هنوز دولت‌های اروپایی منتظرند که رژیم ملاها گروگان‌گیری را تحریم کنند .این‌ها دنیا را به گروگان گرفته‌اند، حقوق بین‌الملل را به گروگان گرفته‌اند و جهان را مسخره می‌کنند. این‌ها هر روز از آن‌ها می‌خواهند آدم‌ها و رقاص‌های جدیدی را بیآورند که برای‌شان بهتر برقصند.

امروز ویلیام هیگ وزیر خارجه انگلستان می‌گوید که ۲۷ کشور اروپایی ۳۲ مقام جدید رژیم را تحریم کرده‌اند. یک نفر از این‌ها اسم خامنه‌ای را از وحشت نمی‌برد. نه تنها اشرف،که اشرف جزو کوچکی از جهان بزرگ ما محسوب می‌شود، این‌ها جهان را به گروگان گرفته‌اند و منتظرند که جمهوری اسلامی معجزه کند و جنس‌شان درست شود. جمهوری اسلامی جز این کارهایی که می‌کند، نمی‌تواند کار دیگری کند. باید این‌ها آدم بکشند. باید به صلح جهانی حمله کنند. باید به بحرین حمله کنند. باید در لبنان و فلسطین دخالت کنند. این‌ها کار دیگری نمی‌توانند کنند. این‌ها نمی‌توانند عقب‌نشینی کنند. این‌ها نمی‌توانند دست از جنایت بردارند.

واکنش سازمان ملل و سازمان‌های بین‌المللی حقوق بشر در این مورد چه بوده است؟

این‌ها - مهاجمان - نمایندگان سازمان ملل متحد را به محل راه نمی‌دهند. خبرنگاران بدون مرز را به محل راه نمی‌دهند. اجازه نمی‌دهند آن طور که عفو بین‌الملل درخواست کرده تحقیق شود. این‌ها به درخواست اتحادیه اروپا، به درخواست پارلمان اروپا برای یک تحقیق مستقل تن نمی‌دهند.

شما فکر می‌کنید جان بقیه افراد در اردوگاه اشرف در خطر قرار دارد . وضعیت آینده ساکنان اشرف در این شهر چه خواهد بود؟

این گروگان‌گیر‌ها جهان را به گروگان گرفته‌اند. آن‌هایی که از این‌ها حمایت می‌کنند و ازشان نفت می‌خرند، برای این که قیمت نفت بالا نرود و برای این که کنترل کنند و برای این که بتوانند معاملات‌شان را ادامه دهند، ۳۰ سال است که بر وضعیت و شرایط آخوندها در جهان چشم بسته‌اند. الان من اسم چندتا کشور را بردم. این‌ها در آفریقا و آمریکای لاتین هم مشغولند، ولی تا زمانی که غربی‌ها تمام مردم منطقه، عراق، عربستان، بحرین و آفریقای شمالی را به آخوندها به گروگان می‌دهند که جماهیر اسلامی درست ‌کنند، همین شرایط استمرار خواهد داشت. علاوه بر اشرفی‌ها تمام مردم منطقه، تمام صلح منطقه گروگان خواهد بود، مگر این که غربی ها دست از همکاری با آخوندها بردارند.

نظیر نامه‌ای که من برای آقای اوباما نوشته‌ام، میلیون‌ها ایرانی نیز می‌نویسد و نامه من به‌عنوان یک وکیل پناهنده که در پناهگاه خودم نیز امنیت ندارم اهمیتی ندارد. پنج حقوقدان را در پاریس کشته‌اند. شما اسم تک تک آنها را می‌شناسید. مظلومان را می‌شناسید. دکتر بختیار و دکتر برومند را می‌شناسید. این اسامی را شما می‌شناسید. این غربی ها تمام امنیت و تمام حاکمیت خودشان را در اختیار آخوندها گذاشته‌اند، برای این که بتوانند به معاملات کثیف خودشان ادامه دهند.

من امیدوارم آقای اوباما همان طور که قول داده‌اند، که در مقابل جنایات چشم نمی‌بندند، لااقل نیروهای آمریکایی را از محل بیرون نکشند. دولت آمریکا برای امنیت ساکنان اشرف قرارداد دارند. دانه دانه با افراد حاضر در آنجا قرارداد نوشته‌اند. وگرنه مگر می‌شود از دست مجاهد اسلحه را گرفت. آمریکایی ها در مقابل تحویل اسلحه از سوی مجاهدین قرار گذاشته‌اند که حقوق بین‌الملل را در مورد ساکنان کمپ اشرف اعمال کنند. بنابراین غربی‌ها، طرف‌های قرارداد و معاملات با رژیم دنیا را در دست آخوندها آن‌هم به عنوان گروگان واگذاشته‌اند. این شرایط تا زمانی که این روابط وجود دارد استمرار خواهد داشت. اگر اتحاد جماهیر اسلامی و آقای خامنه‌ای برچیده شوند، علاوه بر کمپ اشرف جهان نجات پیدا خواهد کرد. این‌ها باید دست اشرف را باز بگذارند و این بندها را بردارند. ای‌کاش که صدها نیرو بهتر و قوی‌تر از اشرف وجود داشت.اما چیزی وجود ندارد.

به‌عنوان یک حقوقدان، در چهارچوب کنوانسیون‌های ژنو در حال حاضر مسئولیت حقوقی و سیاسی آمریکا و مسئولیت حقوقی سازمان‌های بین‌المللی و همچنین سازمان ملل در این مورد چیست؟

کمیساریای عالی پناهندگان ملل متحد ناظر بر حقوق این‌هاست. در عراق نماینده ملل متحد برای حفظ حقوق بشر مردم حاضر است. این‌ها هر هفته به اشرف می‌رفتند. یاغیان وابسته به حکومت ایران راه این‌ها را بسته‌اند. نمی‌گذارند که بروند و کنترل کنند. این‌ها به کسی جواب نمی‌دهند. بنابراین حقوق وجود دارد. اما چه کسی تسلیم حقوق می‌شود؟ حقوق وجود دارد، قرارداد وجود دارد. قرارداد ژنو وجود دارد و آمریکایی‌ها براساس قرارداد ژنو ناگزیرند که حیات، آزادی و امنیت ساکنان کمپ اشرف را حفظ کنند، امنیت هموطنان ما را حفظ کنند، ولی دولت عراق یعنی همدستان خامنه‌ای دست‌شان باز است و دیگران ایستاده‌اند و به جای این که وظایف خودشان را انجام دهند فقط نگاه می‌کنند.

سازمان مجاهدین اعلام کرده است که امکانات بهداشتی و پزشکی در اردوگاه اشرف نیست و حتی از خاکسپاری اجساد کشته‌شدگان هم جلوگیری می‌شود. شما در این مورد خبرهایی دارید؟

گور را هم از این‌ها دریغ می‌کنند. ماموران دولت عراق به گورستان حمله کرده‌اند. این‌ها اموال دوستان ما را در آنجا غارت کرده‌اند. دزدیده‌اند. فیلم وجود دارد و سراسر جهان می‌بیند. بله، امکان دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی در اشرف وجود ندارد. با این همه مریض امکانات کافی وجود ندارد. پزشکان گوناگون و متخصص وجود ندارد. دارو وجود ندارد. قبر هم وجود ندارد.