خاوران

گزارشگران بدون مرز: منصوره بهکيش را زندانی نکنيد

news-zamaneh — Thu, 17 Jan 2013 13:40:50 +0000

گزارشگران بدون مرز با انتشار بيانيه‌ای از مقامات مسئول جمهوری اسلامی ايران خواست تا منصوره بهکيش، فعال مدنی را که قرار است برای اجرای حکم زندان خود را معرفی کند، زندانی نکنند.

گزارشگران بدون مرز در اين بيانيه که امروز، پنج‌شنبه ٢٨ دی‌ماه منتشر شد نگرانی خود را از احضار منصوره بهکيش، شهروند وب‌نگار و فعال حقوق مدنی، برای سپری کردن حکم شش ماه زندان اعلام کرد.

منصوره بهکيش ١٨ دی‌ماه ١٣٨٩ به همراه ٣٣ تن از زنان خانواده‌های قربانيان اعدام و سرکوب از دهه شصت تا امروز که عنوان "مادران عزادار" را دارند در پارک لاله بازداشت و پس از چند روز آزاد شد.

وی سپس در روز ٢٢ خرداد ١٣٩٠ در تهران بار ديگر بازداشت گرديد و به بند ٢٠٩ زندان اوين انتقال يافت. اين بار نيز اين فعال مدنی پس از يک ماه زندان با سپردن وثيقه به شکل موقت و تا برگزاری دادگاه آزاد شد.

در ۱۶ آذرماه ١٣٩٠ شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران او را به چهار سال و نيم زندان به اتهام "اجتماع و تبانی عليه نظام از طريق تشکيل گروه مادران عزادار" و "تبليغ عليه نظام" محکوم شد.

گزارشگران بدون مرز: منصوره بهکيش سال‌هاست قربانی آزارهای قضايی – امنيتی‌ست، که خود نشانگر اعمال فشارهای نظام‌مند رژيم بر خانواده‌های زندانيان اعدام شده‌ای‌ست که سکوت و روايت رسمی در اين‌باره را نمی‌پذيرند

اين حکم در تيرماه امسال از سوی دادگاه تجديدنظر به شش ماه زندان قطعی و سه سال و نيم زندان تعليقی (به مدت پنج سال) تعديل يافت.

اکنون منصوره بهکيش تا ١٠ بهمن‌ماه سال جاری فرصت دارد که خود را به دادياری اجرای احکام زندان اوين معرفی کند.

گزارشگران بدون مرز در بيانيه خود آورده است: "ما از مقامات مسئول می‌خواهيم که از زندانی کردن منصوره بهکيش خوداری کنند."

اين سازمان مدافع حقوق روزنامه‌نگاران و وب‌نگاران گفته است منصوره بهکيش "سال‌هاست قربانی آزارهای قضايی – امنيتی‌ست، که خود نشانگر اعمال فشارهای نظام‌مند رژيم بر خانواده‌های زندانيان اعدام شده‌ای‌ست که سکوت و روايت رسمی در اين‌باره را نمی‌پذيرند."

گزارشگران بدون مرز جرم اين خانواده‌ها در ايران را "تلاش برای روشن شدن حقيقت و خواست عدالت برای عزيزان خود" دانسته است که "يا خودسرانه اعدام و يا در گورهای جمعی ناپديد شده‌اند."

بيانيه آورده است کسانی چون منصوره بهکيش که درباره‌ اين "رويدادهای دهشتناک" اطلاع‌رسانی می‌کنند به جرم "تبليغ عليه نظام" محکوم و زندانی می‌شوند.

منصوره بهکيش که شش تن از اعضای خانواده‌اش از سال ٦٠ تا ٦٧ خورشيدی توسط جمهوری اسلامی ايران کشته شده‌اند تاکنون چندين مقاله برای روشن شدن همه حقايق درباره‌ اعدام‌های زندانيان سياسی بر روی اينترنت منتشر کرده و به شکل مستمر از سوی نهادهای امنيتی احضار و مورد بازجويی و يا بازداشت قرار گرفته است.

وی همچنين از فعالان "مادران خاوران" است، نامی برگرفته از گورستان خاوران که محل دفن زندانيان سياسی اعدام شده‌ و گورهای جمعی کشتار زندانيان در سال ١٣٦٧ است.

خانواده‌های اين قربانيان خواهان دادخواهی هستند و از سوی مسئولان حکومت ايران به‌شدت تحت فشار قرار دارند.

منصوره بهکيش هم‌اکنون مسئوليت نگاهداری از مادر پير و بيمار خود را نيز بر عهده دارد.

سفره‌های هفت‌سین در پای دیوار‌های بلند

behnam — Thu, 22 Mar 2012 15:48:17 +0000

پویان انصاری

پویان انصاری - نرم نرمک می‌رسد بهار و سرتاسر شهر‌ها و خیابان‌ها و کوچه‌ها "بوی عیدی، بوی توپ، بوی کاغذ" رنگی می‌دهد. مردم ایران با وجود تمامی فشار‌ها و مشکلات گوناگونی که در زندگی روزمره‌شان با آن درگیرند، به استقبال سال نو و ایام عید نوروز رفته‌اند. بوی عیدی و بهار، دیوار نمی‌شناسد. حتی از دیوار‌های بلند زندان هم عبور کرده است.

زندان‌ها هم بوی عید می‌دهند. در پای تپه‌های اوین هم سبزی بهار چشم نواز است. دامنه‌های اوین نیز سبز شده است و این سبزی نشان از بهاری دیگر دارد.

از گذشته‌ها رسم بر این بوده است که تمامی اعضای خانواده، در کنار یکدیگر نوروز را جشن بگیرند، اما در این میان، بسیاری به عنوان زندانی سیاسی از این حق محرومند که در ایام عید در کنار خانواده‌های‌شان باشند. بسیاری از خانواده‌ها تا آخرین لحظه‌ها در تلاش بودند تا بلکه بتوانند برای ایام عید برای عزیزانشان مرخصی بگیرند تا آنان در کنار سفره هفت‌سین‌شان باشند، اما دریغ که حاکمان و زندانبانان اجازه ندادند که آنها در پای سفره‌های رنگین نوروز در کنار خانواده‌‌های‌شان باشند.

در روزهای گذشته، مسئولان دادستانی به درخواست شماری از خانواده‌های زندانیان سیاسی برای مرخصی عزیزان‌شان جواب رد داده‌اند. در صورتی که هرسال رئیس قوه قضائیه،بخشنامه‌ای را درباره مرخصی زندانیان ابلاغ می‌کند، اما بسیاری از زندانیانسیاسی به "دلایل امنیتی" از این حق محروم می‌شوند. چر اکه بررسی امور مربوط به مرخصی آنها در نهادهای امنیتی صورت می‌گیرد و نه در قوه قضائیه.

احمد زیدآبادی، مسعود باستانی، کیوان صمیمی بهبهانی، رسول بداغی، داود سلیمانی، حشمت الله طبرزدی، جعفر اقدامی، مجید توکلی، مهدی محمودیان، عبدالله مومنی، ابوالفضل قدیانی، ماهان محمدی، اسماعیل صحابه، عمادبهاور، احمدرضا یوسفی، بهمن احمدی امویی، حسن اسدی زیدآبادی، علی ملیحی، محمد داوری، امیر خسرو دلیرثانی،‌ فریدون صیدی‌راد، آرش سقر، مجید دری و ضیا نبوی. اینها نام برخی از زندانیان سیاسی است که نوروز امسال را نیز به مانند سال گذشته در زندان و بدون برخورداری از مرخصی می‌گذرانند.

رضا شريفی بوکانی زندانی سياسی کرد نیز در پيامی که به‌مناسبت فرا رسيدن سال۱۳۹۱ خورشيدی منتشر کرده، نوشته است صدها زندانی سياسی عيد نوروز امسال رادور از خانواده‌هايشان در "سلول‌های تاريک" جشن می‌گيرند.

او که در ارديبهشت‌ماه سال ۸۹ توسط نيروهای امنيتی در کافی‌نتیدر تهران بازداشت و پس از چند ماه در بند ۲۰۹ اوين به زندان رجايی‌شهر کرجمنتقل شد در نامه خود نوشته است: "من که يک زندانی سياسی هستم و دو سال است در سلول زندان رجايی‌شهر،گوهردشت کرج دوران محکوميت خود را می‌گذرانم از بابت عدم امکان ملاقاتحضوری، عدم امکان ارتباط تلفنی و حتی از رفتن به مرخصی هم محروم هستم..."

حال و هوای آخرین ملاقات سال

برخی از خانواده‌های زندانیان سیاسی می‌گویند از هفته‌ها قبل تلاش داشتند که حتی برای چند روز عید هم که شده برای عزیزان دربندشان مرخصی بگیرند، اما گویا مسئولان امنیتی اجازه این امر را به کسی نداده‌اند و امسال نیز همچون سال‌های گذشته بسیاری از زندانیان سیاسی از اینکه در لحظه سال تحویل در کنار خانواده‌هایشان باشند محروم شدند. این مسئله اما موجب نا‌امیدی خانواده‌ها و زندانیان سیاسی نشده است.

خانواده‌های زندانیان سیاسی امیدوارند روزی به جای قاب عکس فرزندان، پدران، مادران و همسران‌شان، خود آنها را در کنار سفره‌های هفت‌سین‌شان داشته باشند. اما سفره‌های خانواده‌های کشته‌شدگان دهه ۱۳۶۰ در خاوران، کمتر نشانی از امید دارد و بیشتر سرخ رنگ است تا سبز.

روز یکشنبه و دوشنبه پیش که هفته آخر سال ۱۳۹۰ بود سالن ملاقات زندان اوین حال و هوای متفاوتی داشت. خانواده‌های زندانیان سیاسی در آخرین ملاقات سال تلاش کرده بودند تا بتوانند برای عزیزان در بندشان نوروز و عید را با کوچک‌ترین وسایل و کمترین امکانات به ارمغان بیاورند. برای همین برای عزیزان دربندشان عیدی آورده بودند: آجیل و شیرینی و وسایل مورد نیاز سفره هفت سین.

بسیاری از خانواده‌ها لباس‌های نویی را که خریده بودند به همراه مقدار زیادی آجیل و شیرینی و سبزه و سنجد و سمنو و دیگر لوازم مورد نیاز برای سفره هفت‌سین، به مسئولان زندان تحویل می‌دانند تا به عزیزان در بندشان در زندان اوین تحویل دهند.

صحنه‌های زیبا و تاثیرگذاری بود. کیسه‌های پراز هدیه و آجیل و شیرینی همراه با عکس‌های کودکان و دیگر اعضای خانواده‌های زندانیان سیاسی که پشت‌نویسی شده بودند به دست ماموران زندان داده می‌شدند تا به دست زندانیان برسند.

نکته غم‌انگیز این است که در هفته اول عید، ملاقات‌ها به دلیل تقارن با تعطیلات رسمی و اداری برگزار نمی‌شود. سئوال اینجاست: چرا باید این کوچک‌ترین روزنه ارتباطی در چنین روزهایی برای خانواده‌ها بسته شود؟ در زمان پهلوی دوم در ایام عید حتی ملاقات‌های حضوری و بلندمدت به زندانیان سیاسی و خانواده‌ها داده می‌شد، اما اکنون حتی آن ملاقات چند دقیقه‌ای کابینی را نیز از خانواده‌ها دریغ می‌کنند.

زندانیان بی‌مرخصی

در بین زندانیان اوین و بند ۳۵۰ این زندان، برخی هستند که از روز اول زندان‌شان تاکنون حتی یک روز نیز به مرخصی نیامده‌اند و این نوروز را نیز باید دور از خانواده در زندان سر کنند.

فعال چپ‌گرا و فعال حوزه محیط زیست که خانواده‌اش در اراک هستند، دومین سالی است که نوروز را در زندان می‌گذراند. خانواده او هر هفته برای انجام یک ملاقات چند دقیقه‌ای مجبور هستند راه دور اراک تا تهران را بیایند و بروند.

فریدون صیدی‌راد که در اسفند سال ۱۳۸۹بازداشت شده، نوروزی را در سلول‌های انفرادی بند دو الف سپاه پاسداران در زندان اوین به سر برده است. برای من در ایامی که با یکدیگر همبند بودیم تعریف می‌کرد که عید نوروز سال پیش، در سلول انفرادی بوده و فقط به یک نفر عید را تبریک گفته است.

در عید سال ۱۳۹۰ فقط یک نگهبان در بند دو الف بوده و تنها کسی بوده است که آقای صیدی‌راد سال نو را به وی تبریک می‌گوید. گویا نگهبان از این موضوع که در ایام عید مجبور بوده است که در زندان و از خانواده‌اش دور باشد خیلی ناراحت بوده است و به همین دلیل برخورد بدی با فریدون می‌کند. فریدون صیدی‌راد این خاطره را با خنده و شوخی برای من تعریف می‌کرد.

در این میان اما خبرهای خوشی نیز در میان است. چند نفر از زندانیان سیاسی موفق به گرفتن مرخصی شده‌اند. ازجمله علی‌اکبر محمد‌زاده، دانشجوی نخبه دانشگاه شریف که از اسفند ۱۳۸۹ در زندان به سر می‌برد. او با وجود آنکه به لحاظ جسمی بیمار است و حتی چند هفته‌ای نیز در بیمارستان بوده است، تا نوروز امسال حتی یک روز نیز از مرخصی نیامده بود. سرانجام توانست با پیگیرهای خانواده‌اش چند روزی را برای نوروز به مرخصی بیاید.

در نهایت چند تن از زندانيان سياسی بند ۳۵۰ زندان اوين به مرخصی نوروزی آمدند. تارنمای "کلمه" در همین زمینه خبر داد که غروب روز دوشنبه ۲۹ اسفندماه، چند تن از زندانيانسياسی به ‌نام‌های علی گودرزی، حميدرضا ايزدياری، مهدی کريميان اقبال، حمزهکرمی، اميد نوروزيان، حميدرضا خادم، محسن جوادی افضلی، علی‌اکبر محمدزاده،رجب‌علی داشاب، امير بهمنی، بهزاد هوشمند، حسن فرجی، مسعود سپهر، حمیدرضا (ماهان) محمدی، مسعود پدرام و ديدار رئوفی از بند۳۵۰ اوين برای پنج روز به مرخصی نوروزی آمدند.

جشن عید نوروز در بند عمومی زندانیان سیاسی

در این نوروز اما دیگر فریدون صیدی‌راد تنها نیست. همراه با وی ده‌ها تن از زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ زندان اوین برای ایام عید خود برنامه‌های گوناگونی تدارک دیده‌اند. اخبار جسته و گریخته‌ای که از درون بند به بیرون می‌رسد حاکی از آن است که زندانیان سیاسی با اندک امکاناتی که دارند تدارک جشن دیده‌ بودند.

احمد زیدآبادی، مسعود باستانی، کیوان صمیمی بهبهانی، رسول بداغی، داود سلیمانی، حشمت الله طبرزدی، جعفر اقدامی، مجید توکلی، مهدی محمودیان، عبدالله مومنی، ابوالفضل قدیانی، ماهان محمدی، اسماعیل صحابه، عمادبهاور، احمدرضا یوسفی، بهمن احمدی امویی، حسن اسدی زیدآبادی، علی ملیحی، محمد داوری، امیر خسرو دلیرثانی،‌ فریدون صیدی‌راد، آرش سقر، مجید دری و ضیا نبوی.

اینها، نام برخی از زندانیان سیاسی است که نوروز امسال را نیز به مانند سال پیش در زندان و بدون برخورداری از مرخصی می‌گذرانند.

برپایه تماس‌‌های تلفنی برخی از زندانیان سیاسی با خانواده‌های‌شان، در بند ۳۵۰، زندانیان هر اتاق برای خودشان سفره هفت‌سینی تدارک می‌بیند و کل بند هم قرار بوده برای روز عید یک سفره هفت‌سین دسته‌جمعی در حیاط زندان برپا کند. در کنار این سفره هفت‌سین با اندک ساز‌ها و ادوات موسیقی که در اختیار زندانیان هست، قرار بوده جشن و پایکوبی نیز برپا شود.

بازهم براساس اطلاعات خانواده‌های زندانیان سیاسی، برنامه عید دیدنی را هم حسابی جدی گرفته‌اند و همبندی‌ها قرار است به نوبت به اتاق‌های یکدیگر بروند و رسم عید دیدنی را اینگونه برگزار بکنند که بزرگ‌تر‌ها به کوچک‌تر‌های بند عیدی بدهند. زندانیان سیاسی همچنین با اینکه عزیزان‌شان در کنارشان نیستند تلاش دارند جای خالی آنان را با عکس‌هایی که به دست زندانیان رسیده است پر کنند.

کودکان دور از مادران و پدران‌شان

از قدیم گفته‌اند عید برای کودکان است. خود ما هم دورانی از دید و بازدیدهای عید برایمان خاطره‌انگیز است که آن را در دوران کودکی‌مان تجربه کرده‌ایم. کودکانی که مادران و پدران‌شان در زندان به سر می‌برند تجربه‌ای متفاوت از عید نوروز دارند. تجربه‌هایی که شاید در آینده چندان نیز به یادآوردنش برایشان خوشایند و شیرین نباشد. فرزندان نسرین ستوده وکیلی که اکنون در بند زنان زندان اوین به سر می‌برد ازجمله این کودکان هستند. آنان جای خالی مادرشان را با عروسک‌های دست‌ساز خانم ستوده که از درون بند به دست‌شان رسیده است پر می‌کنند.

روژان دختر سه ساله علی اخوان از فعالان چپ و کارگری که چندین ماه است برای اجرای حکم دو سال زندانش به بند ۳۵۰ اوین منتقل شده است اکنون در این تجربه با کودکان نسرین ستوده همراه است. گویا قرار است عکس‌ها جای خالی عزیزان را پر کنند. خانواده‌ها عکس‌ کودکان زندانیان سیاسی را برای آنها فرستاده‌ بودند تا در لحظه سال تحویل بر سر سفره‌های‌ باشد.

هفت‌سین سبز اوین تا هفت‌سین سرخ خاوران

در این طرف دیوار نیز خانواده‌ها برنامه‌های خودشان را دارند. در این سوی دیوار، خانواده‌های زندانیان سیاسی بنا به یک سنت چندین ساله سفره‌های هفت‌سین خود را در کنار دیوار زندان پهن می‌کنند تا در لحظه سال تحویل حداقل احساس کنند که به عزیزان‌شان نزدیک هستند.

هرچند زندانیان سیاسی در آن سوی دیوار‌ها هستند، اما خانواده‌ها یاد و خاطره‌شان را با گذاشتن عکس‌هایی از آنان بر سر سفره‌های هفت‌سین دسته جمعی گرامی داشتند. در این میان وضعیت خانواده‌های کشته‌شدگان اندکی متفاوت است. صحنه‌های حضور خانواده‌های جانباختگان دهه ۱۳۶۰ و کشتار بزرگ ۶۷ در خاوران بسیار تاثیرگذار است؛ سفره‌های هفت‌سین و یک قاب عکس تنها.

خانواده‌های زندانیان سیاسی امیدوارند روزی به جای قاب عکس فرزندان، پدران، مادران و همسران‌شان، خود آنها را در کنار سفره‌های هفت‌سین‌شان ببینند. به همین امید نیز سفره‌هایشان در پای دیوار‌های بلند اوین سبز است، اما سفره‌های خانواده‌های کشته‌شدگان دهه ۱۳۶۰ در خاوران، کمتر نشانی از امید دارد و بیشتر به رنگ سرخ است.

اینجا خاوران است

Sat, 10 Mar 2012 23:47:01 +0000

دهمین جشنواره‌ جهانی سینمای ایران در تبعید در گفت‌و گو با جواد دادستان، مهدی سامع و هوشنگ گلمکانی

ایرج ادیب‌زاده

ایرج ادیب‌زاده - جشنواره‌ جهانی سینمای ایران در تبعید ۱۰ ساله شد. دهمین جشنواره‌ جهانی سینمای ایران در تبعید از شامگاه پنج‌شنبه ۸ مارس ۲۰۱۲ کار خود را در سینما «LA CLEF» (سینمای کلید) با فیلم کوتاه و مستند و تکان‌دهنده‌ «اینجا خاوران است» آغاز کرد.

جشنواره جهانی سینمای ایران در تبعید تا یکشنبه ۱۱مارس ادامه دارد. در قلب دهمین جشنواره‌ جهانی سینمای ایران در تبعید مسئله‌ پیچیده‌ مهاجرت و تبعید همراه با آثاری از سینماگران مستقل با بیش از ۲۰ ملیت گوناگون قرار دارد. این جشنواره با امکانات مالی بسیار ناچیزش توانسته جای خود را در میان جشنواره‌های پرشمار که هر ساله در فرانسه با حمایت‌های مالی دولتی یا سازمان‌های مختلف برگزار می‌شود، باز کند.

چندین هفته‌نامه و روزنامه‌ فرانسوی مطالبی درباره‌ این جشنواره و فیلم‌های امسال آن نوشته‌اند. نکته‌ مهم دیگر این است که اگر سینماگران تبعیدی ایران در پراکندگی در کشور‌ها و قاره‌های مختلف زندگی می‌کنند، این جشنواره فرصتی فراهم می‌کند که آن‌ها دور هم جمع شوند و آثارشان را به نمایش بگذارند. در همین دوره کارهایی از جمشید گلمکانی از پاریس، امید آهنگر و رضا آزادی از هلند، یوسف اکرمی از کانادا، کاوه عباسیان از انگلستان و کاظم شهریاری از پاریس گنجانده شده‌اند.

در فهرست برنامه‌های دهمین جشنواره جهانی سینمای ایران در تبعید مستندی با نام «شاهد C » ساخته اریک کابلی قرار دارد. این مستند درباره ابوالقاسم مصباحی، شخصیت کلیدی سازمان اطلاعات ایران «واواک» در دادگاه میکونوس است. بهار عربی و مقاومت فرانسه از موضوعات دیگری هستند که در این جشنواره گنجانده شده است. بیش از ۳۵ فیلم از کشورهای مختلف و ۱۵ جلسه‌ بحث و گفت‌وگو با حضور فیلمسازان ایرانی و خارجی درباره‌ سینمای امروز ایران، سینمای ممنوع و هنرمندانی که در جمهوری اسلامی زندانی یا اعدام شده‌اند، در این دوره از جشنواره گنجانده شده است.

در پایان شب گشایش دهمین دوره‌ جشنواره‌ی جهانی سینمای ایران در تبعید با عنوان «مقاومت در برابر فاشیسم» از جواد دادستان مدیر و مسئول جشنواره درباره‌ فیلم‌های این جشنواره پرسیدم:

جواد دادستان - اکثر فیلم‌های دهمین دوره جشنواره سینمای تبعید ضد تبعیض و ضد بی‌عدالتی‌ست. یکی دو فیلم هم داریم که آن‌چنان معترض نیستند و حتی می‌توان گفت از برخی لحاظ تفریحی و سرگرم‌کننده‌اند، اما به‌وسیله‌ یک کارگردان در تبعید ساخته‌ شده‌اند. تمام فیلم‌ها و برخی از آن‌ها را دو یا سه بار نگاه کردم. ما امسال حدوداً ۳۲۲ فیلم داریم. این‌ همه فیلم را باید تماشا می‌کردم و‌‌ همان‌طور که گفتم چند تا از فیلم‌ها را چند بار نگاه کردم، به‌خصوص فیلم‌هایی که ساخت فیلمسازان ایرانی بود.

۱۰ سال از نخستین دوره جشنواره سینمای ایران در تبعید می‌گذرد. فکر می‌کنید درین مدت سینمای در تبعید چه تغییری کرده، به‌خصوص چه موضوعاتی مورد توجه فیلمسازان ایرانی قرار گرفته؟

فیلم‌هایی در مورد مسئله‌ مهاجرت ساخته شده، برای مثال فیلمی هست درباره یک خانواده‌ ایرانی که در هلند مستقر شده‌اند. اصولاً هر موضوعی که یک سینماگر واقعی در تبعید، یک تبعیدی واقعی به آن پرداخته باشد را قبول می‌کنیم. مهم نیست موضوع فیلمش چیست. ممکن است یک فیلمساز تبعیدی یک فیلم عشقی ساخته باشد.

فیلمسازان ایرانی چقدر از شرکت درین جشنواره استقبال می‌کنند؟

من اعلام کردم و آگهی دادم. عده‌ای از فیلمسازان تبعیدی فیلم آماده داشتند و عده‌ای هم فیلم‌هایشان تمام نشده بود و متأسفانه به خاطر نداشتن امکانات فنی و مالی فیلمشان در حال ساخت است. بستگی دارد. امسال؛ فکر می‌کنم هفت - هشت‌ سینماگر ایرانی در جشنواره شرکت کرده‌اند.

جشنواره‌ امسال با فیلم «گلزار خاوران» گشایش پیدا کرد. بعد از پایان نمایش این فیلم، فیلم کوتاه «اعدام پناهندگان رامتوقف کنید» به نمایش گذاشته شد. هر دو فیلم تکان‌دهنده بود.

خاوران یک نمونه از جنایت‌های رژیم است. باید صدایمان دربیاید و یادمان بیاید که انسان هایی بودند که رفتند. من واقعاً سعید سلطانپور را دوست دارم، بدون اینکه فدایی باشم. به‌عنوان یک انسان، یک هنرمند انسان. می‌دانید که فریدون فرخزاد را دوست دارم، خیلی زیاد. نه به خاطر عقاید سیاسی‌اش. به خاطر اینکه یک انسان است. و اینقدر این دو، سعید سلطانپور و فریدن فرخزاد خطرناک تشخیص داده شدند که جمهوری اسلامی از بین‌شان برد.

«گلزار خاوران» فیلم تکان‌دهنده‌ای بود. همه را در بهت و حیرت فروبرد؛ به ویژه فرانسوی‌هایی که از کشتار زندانیان سیاسی بی‌خبر بودند.

دقیقاً. هدف این جشنواره هم همین است. هدف این است که فرانسوی‌ها را به فکر واداریم. وقتی خاوران را می‌بینند، از خودشان سئوال کنند چرا در فیلم‌های تمام این جایزه‌بگیران سفرای فرهنگی جمهوری اسلامی یک صحنه از خاوران نیست؟ چرا از تجاوزاتی که به زن‌ها در زندان‌ها می‌شود، حتی یک صحنه نیست؟ چرا وقتی که در تظاهرات، با آن شدت با جوان‌ها برخورد می‌شود، در فیلم‌های فیلمسازان ایرانی که در جشنواره‌ها شرکت می‌کنند اثری از این خشونت‌ها نیست؟ این را فرانسوی‌ها نمی‌دانند، چون کانال تبلیغاتی جمهوری اسلامی بسیار قوی است. امسال خوشبختانه طوری شد که در روزنامه‌های معروف فرانسه و بسیاری از سایت‌های فرانسوی برنامه‌های دهمین جشنواره سینمای تبعید را منتشر کردند. حالا فکر کنید؛ وقتی من با هزار یورو می‌توانم در رادیو مشهور فرانس انتر، یا در فرانس کولتور، رادیوی فرهنگی فرانسه حضور داشته باشم، با بودجه‌ عظیم نفت که پشت سر این فیلم‌ها هست، این‌ها تا کجا می‌توانند فیلم‌هایشان را پخش کنند و برای آن‌ها آگهی و تبلیغ کنند. این دستاوردها را مدیون‌ جهانی بودن جشنواره و به رسمیت شناختنش از طرف سینماگران دیگر هستیم. این نشان می‌دهد که خوشبختانه زحمات ما به هدر نرفته.

در نخستین شب جشنواره یک فیلم کوتاه به نمایش درآمد. در این فیلم پناهجویان لب‌هایشان را دوخته بودند. این هم یک نوع همدردی با پناهجویان و پناهندگان ایرانی بود، این‌طور نیست؟

فکر می‌کنم به دیگران هم باید فکر کرد؛ از جمله به پناهندگانی که نمی‌توانم کار دیگری برایشان بکنم، جز اینکه کارشان را اینجا نشان دهم. از پناهندگان سوئد پارسال دو فیلم داشتیم که خوشبختانه هر دو فیلمی که ما نشان دادیم، کارساز بودند و کار پناهنده‌ای که در این دو فیلم زندگی‌شان مضمون قرار گرفته بود راه افتاد و اجازه‌ اقامتشان را گرفتند. از همین مثال معلوم می‌شود که جشنواره تبعید می‌تواند از نظر اجتماعی هم مؤثر باشد.

مهدی سامع، فعال سیاسی علاقمند به هنر و سینما درباره‌ی نخستین شب جشنواره می‌گوید:

مهدی سامع - به طور کلی خود من از فیلم‌هایی که فیلم‌های اعتراضی‌ست، فیلم‌هایی که مقاومت را نشان می‌دهد و فیلم‌هایی که بخش‌هایی از زندگی کسانی را نشان می‌دهد که برای آزادی و عدالت مبارزه می‌کنند، خوشم می‌‌آید و اینجا هم یک نمونه‌اش بود که امشب دیدم. تقریباً تمام فیلم‌های امشب را دیدم. «گلزار خاوران» برای من بسیار مهم بود. چون قبلاً چند نمونه از این فیلم‌ها را دیده بودم. بسیار مهم است که «خاوران» به تصویر درآید و این زحمتی بود که کشیده بودند. نمی‌دانم سازنده‌اش چه کسی بود. اما همین‌جا پیشنهاد می‌کنم به فیلمسازان کشورمان که با توجه به مدارکی که در مورد خاوران وجود دارد نمونه‌ تازه‌ای از اینگونه مستندها ساخته شود. به طور نمونه این فیلم را می‌شد کمی کوتاه‌ترش کرد، بخشی‌هایی را حذف کرد. ولی به‌هرحال فیلم تکان‌دهنده‌ای بود؛ یک سند زنده از کسانی که در «خاوران» خفته‌اند؛ سند زنده‌ای از جنایت‌های فاشیسم مذهبی حاکم بر کشور ما.

مستند «رؤیای یک شاعر ایرانی در تبعید» ساخته‌ی جمشید گلمکانی در برنامه‌ نخستین شب جشنواره‌ی سینمای ایران در تبعید قرار داشت. از سازنده‌ی فیلم، جمشید گلمکانی هدفش را از ساختن این فیلم پرسیدم:

جمشید گلمکانی - این فیلم را سال ۱۹۹۱ ساختم. اولین فیلم مستندی‌ست که ساخته‌ام. من با تهیه‌کننده‌ای تماس گرفتم. او به من گفت تو چه جوری می‌توانی آن تاریخ ایران را، آن چیزی که به تبعیدی ایرانی برمی‌گردد و مربوط می‌شود، این را در قالب یک فیلم کوتاه بسازی و‌‌ همان موقع هم زمانش را تعیین کرد. ۱۳ دقیقه. بعد من بلافاصله فکر کردم به شعرهای نعمت آزرم. به خاطر اینکه او در آن شعر‌هایش توانسته بود به طور خیلی خلاصه و فشرده تاریخ کشور را، آن دوره‌هایی را که خودش زندگی کرده، تعریف کند و آن چیزهایی را که مخصوصاً او در شعر‌هایش گفته بود، زندگی خیلی از آدم‌های دیگر بود. نه تنها آدم‌ها، بلکه یک بخش مهم از تاریخ و دگرگونی‌های تاریخ معاصر ایران بود.

چه نکته‌ای از شخصیت این شاعر تبعیدی ایرانی نظر شما را خیلی جلب کرد؟

چیزی که برایم خیلی جالب بود، این بود که وقتی من با آقای نعمت آزرم آشنا شدم، وقتی رفتم سراغش و پیشنهاد ساختن این فیلم را دادم، بیشتر این شعر تبعیدیش را می‌شناختم. چون یک‌بار این شعر را در مناسبتی خوانده بود و من شنیده بودم. می‌خواستم احساس یک تبعیدی را منتقل کنم به بیننده‌ی غیر ایرانی، به‌خصوص به تماشاگر اروپایی که ما اینجا پیششان‌‌ همان‌طور که شاعر هم در شعر‌هایش می‌گوید «پرتاب» شده‌ایم. به این تفاوت اشاره‌ای کنیم که این‌ها حساب یک پناهنده‌ سیاسی، کسی که سال‌های زیادی برای بهروزی مردم کشورش زحمت کشیده، تلاش کرده، زندانی کشیده و شکنجه شده را از با حساب کسی که این‌ها اینجا در تصورشان هست که مهاجر است، می‌آید اینجا و می‌خواهد پول مفت بگیرد، زندگی مفت و راحت کند جدا کنند که حتی ما می‌بینیم که اصلاً مسئله‌ی مهاجرت یکی از وسایل تبلیغ است در دست گروه‌های سیاسی اروپایی. خواستم با این فیلم به شکلی گفته باشم که همه را در یک کاسه نریزید شما. این انسان‌هایی که اینجا هستند، همه صرفاً به خاطر گرسنگی و مشکلات اقتصادی به کشور شما نیامده‌اند.‌‌ همان‌طور که شاعر هم در شعرش می‌گوید: «جسمم اینجاست؛ ولی در ایران زندگی می‌کنم، من هوای وطنم را تنفس می‌کنم هنوزٰ. »

خود شما هم یک فیلمساز تبعیدی هستید؟

من هم یک فیلمساز تبعیدی هستم. من هم در تمامی فیلم‌هایی که ساخته‌ام، در طی این بیست و یکی دو سال گذشته بخش‌های مختلفی از زندگی تبعیدی را نشان داده‌ام. طرز تفکر آن دنیایی که یک تبعیدی در آن زندگی می‌کند را نشان داده‌ام. نه تنها تبعیدی ایرانی با تاریخ ایران معاصر، بلکه احساس یک انسان تبعیدی را. اصلاً هیچ‌وقت فکر نکنید که او خواسته خودش را به شما تحمیل کند و‌‌ همان‌طور که شاعر هم می‌گوید: دنبال یک لقمه نان یا یک تکه نان نبوده که من پیش تو آمده‌ام. من اصلاً هیچ انگیزه‌ای نداشتم که بخواهم کشور تو را بگیرم یا بخواهم از امکانات مادی‌اش استفاده کنم.

ایمیل گزارشگر:
adibzadeh@radiozamaneh.com
عکس‌ها: ایرج ادیب‌زاده

در همین زمینه:
::ایرج ادیب‌زاده در رادیو زمانه::

منصوره بهکيش بازداشت شد

Thu, 16 Jun 2011 16:16:58 +0000

منصوره بهکيش، از اعضای خانواده بهکيش که شش عضو خود را در کشتار زندانيان سياسی در تابستان ۶۷ از دست داده است در تهران بازداشت شد.

به گزارش مادران پارک لاله، مأموران امنيتی جمهوری اسلامی ايران خانم بهکيش را روز يک‌شنبه ۲۲ خردادماه جاری، به همراه چند نفر ديگر دستگير کرده‌اند.

شاهدان عينی به مادران پارک لاله گفته‌اند که يک «مأمور اطلاعاتی زن ساعت هشت شب در تقاطع يوسف‌آباد و فاطمی او را شناسايی و دستگير می‌کند که پس از انتقال به پليس امنيت، وی را به‌عنوان مورد خاص به زندان اوين منتقل می‌کنند.»

اين گزارش می‌افزايد که تا کنون هيچ‌گونه اطلاع ديگری از وضعيت منصوره بهکيش به خانواده‌اش داده نشده است.

منصوره بهکيش به همراه بسياری ديگر از اعضای خانواده‌های زندانيان سياسی، در طول سال‌های گذشته، هر سال در شهريورماه در گورستان خاوران مراسم سالگرد کشتار بزرگ زندانيان سياسی ايران در تابستان ۶۷ را برگزار می‌کرد و از طرف وزارت اطلاعات بارها در همين رابطه احضار و يا بازداشت شده است.

وی همچنين در ماه‌های پس از انتخابات بحث‌برانگيز دهمين دوره رياست جمهوری در سال ۸۸ دوبار به‌دليل شرکت در مراسم بعدازظهرهای شنبه مادران عزادار در پارک لاله تهران بازداشت شد و در روز چهارشنبه ۲۶ اسفندماه همين سال هنگامی که برای ديدار با فرزندان خود عازم ايتاليا بود، از طرف مقامات قضائی ايران ممنوع‌الخروج اعلام گرديد.

منصوره بهکيش در دهه ۶٠ پنج عضو خانواده خود را يا در زندان‌ها از دست داده است و يا در خيابان‌ها در درگيری با مأموران جمهوری اسلامی کشته شده‌اند.

سيامک اسديان همسر خواهرش زهرا در مهرماه ۶٠، زهرا در شهریور ۶۲؛ برادران‌اش محسن در اردیبهشت ۶۴ و محمود و علی در شهریور ۶٧؛ کشته شدند.

تنها برادر باقی‌مانده منصوره بهکيش، جعفر بهکيش، فعال حقوق بشر است که هم‌اکنون در خارج از ايران زندگی می‌کند.

منصوره بهکيش مسئوليت نگه‌داری مادر پيرش را بر عهده دارد.

گفت‌وگو با صبری نجفی: همراهی زنان سیاه‌پوش ایتالیا با مادران عزادار

Maryam — Mon, 18 Apr 2011 08:37:41 +0000

پویا عزیزی

پس از اعتراضات مردمی و نا‌آرامی‌های پس از انتخابات اخیر ریاست جمهوری در ایران و هم‌زمان با هفتمین روز جان‌باختن ندا آقاسلطان شماری از زنان و مادران از جای جای تهران خود را به خانه ندا رساندند و مادر او را همراهی کردند. با شدت گرفتن اعتراضات و افزایش شمار جان‌باختگان، خانواده‌ها و مادرانی که عزادار فرزندان‌شان شده بودند با فراخوانی تجمعات هفتگی خود را درپارک لاله تهران اعلام کردند و خود را «مادران عزادار ایران» نامیدند.

این اولین بار نیست که چنین حرکتی از سوی زنان ایرانی شکل می‌گیرد، پس از کشتارهای گسترده و دسته‌جمعی بیش از چهار هزار زندانی سیاسی در اواخر تابستان و پاییز ۱۳۶۷ مادران و خانواده‌های این کشته‌شدگان که در طول تلاش برای کسب اطلاع از وضعیت عزیزان‌شان، جلوی زندان‌ها و در راهروهای ادارات با یکدیگر آشنا شده بودند، نیز جمعیتی موسوم به «مادران خاوران» را تشکیل داده بودند. جان‌باخته‌گان دهه شصت و کشتار ۶۷ را حکومت در قبرستانی در شرق تهران به نام «لعنت آباد» که مخصوص دفن غیر مسلمانان بود، در گورهای دسته‌جمعی دفن کرد. مادران، این مکان را خاوران نامیدند و از آن پس به «مادران خاوران» مشهور شدند.

«مادران عزادار ایران» که بعد‌ها خود را «مادران پارک لاله» نامیدند. مصرانه و هوشمندانه هر هفته اعتراضات خود را به شکل تجمعات آرام در اطراف آب‌نمای پارک لاله تهران ادامه دادند و هر روز جمعی دیگر از مادران به آن‌ها می‌پیوستند. این زنان که محور خواسته‌های‌شان را بر «لغو حکم اعدام از احکام جاری کشور، آزادی بی‌قید و شرط و فوری زندانیان سیاسی و عقیدتی، و همین طور محاکمه آمران و عاملین کشتارهای فرزندانشان در سی و دو سال گذشته» بنا نهاده بودند، بارها با حمله نیروهای امنیتی به تجمعات‌شان و فحاشی، ضرب و شتم و بازداشت مواجه شدند.

پیرو گردهم‌آیی مادران و یورش ماموران به این گردهم‌آیی‌ها، گروه‌هایی از مادران ایرانی نیز در قالب تشکل‌های حامیان مادران پارک لاله در خارج از مرزهای ایران تشکیل شدند و همراهی خود را با مادران ایران اعلام کردند. اگر چه حکومت مانع ادامه یافتن گردهم‌آیی‌های مادران عزادار در ایران شد، اما صدای آن‌ها و خواسته‌های آن‌ها در دل گردهم‌آیی‌های مادران ایرانی در خارج از کشور و در سرتاسر جهان، طنین انداخت. حامیان مادران پارک لاله ایران به سرعت به صورت شبکه‌ای هم‌آهنگ درآمده و به حمایت از خواست‌های مادران عزادار در ایران پرداختند. در کشورهای آلمان، آمریکا، اتریش، انگلستان، ایتالیا، نروژ و کانادا و در بسیاری از شهر‌ها و کشورهای دیگر گروه‌های حامی مادران پارک لاله ایران حرکت‌ها و اقدامات اعتراضی بسیاری را به انجام رساندند که در رساندن صدای مادران و خانواده‌های داغدیده به گوش جهانیان نقش بزرگی ایفا کرد.

اخیرا در کشور ایتالیا به همت «حامیان مادران پارک لاله ایران – ایتالیا»، یک کنفرانس مطبوعاتی با حضور مادران سیاه‌پوش ایتالیا و مادران می‌دان‌دمایو آرژانتین و حضور تلفنی شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل و همین طور تعدادی از حامیان مادران پارک لاله از دیگر کشور‌ها برگزار شد. در این کنفرانس که تعدادی از خبرنگاران و روزنامه‌نگاران مطبوعات و رسانه‌های ایتالیا حضور داشتند، به معرفی مادران پارک لاله ایران و خواسته‌های‌شان پرداخته شد و هم چنین بر ایجاد همبستگی و اتحاد میان گروه‌های مادران جهان تاکید شد. در سوی دیگر در موزه مقاومت زنان ایتالیا در شهر سی‌ینا واقع در ایالت توسکانا به مرکزیت فلورانس، تعدادی از عکس‌های مربوط به تجمعات مادران پارک لاله ایران به معرض دید عموم گذاشته شده‌است.

صبری نجفی از اعضای کمپین یک میلیون امضا در خارج از کشور و از حامیان مادران پارک لاله در ایتالیا در گفت‌وگو با رادیو زمانه درباره چگونگی شکل‌گیری و فعالیت‌های این گروه در کشور ایتالیا می‌گوید:

خانم نجفی گروه حامیان مادران پارک لاله در ایتالیا چگونه شکل گرفت و چرا شما تصمیم گرفتید که فعالیت‌تان را بر حمایت از مادران پارک لاله ایران متمرکز کرده و گروه حامیان را تشکیل دهید؟

در پی شنیدن خبر حمله به مادران عزادار و بازداشت بیش از ۳۰ نفر از مادرانی که در پارک لاله در سکوت برای اعتراض به مرگ عزیزان‌شان که بعد از انتخابات خرداد ۱۳۸۸ و در تظاهرات مسالمت‌آمیز کشته شده بودند، گردهم می‌امدند و همچنین دریافت پیام شیرین عبادی که در ۲۸ تیر ماه سال ۱۳۸۸از تمام زنان آزاده دنیا درخواست حمایت کردند؛ این پیام را برای همه گروه‌های زنان سیاه‌پوش ایتالیا فرستادم و آن‌ها نیز حمایت خود را از این حرکت در سایت‌شان اعلام کردند۱ و به تمام گروه‌های زنان سیاه‌پوش در دنیا اطلاع دادند. یک هفته بعد اولین تظاهرات را به حمایت از مادران پارک لاله ایران در شهر پادوا و پس از آن، دو هفته بعد در شهر ورونا برگزار کردند و تا کنون همچنان به این حمایت به‌طور گسترده ادامه می‌دهند.

برای من حمایت از مادران همان‌قدر مهم است که حمایت از سرزمینم و حمایت از همه خواسته‌هایم برای وطنم و فکر می‌کنم که رنج و اندوه مادران رنج و اندوه من هم هست و آنان فرزندان من‌اند و تا رسیدن به خواسته‌های فرزندانم آرام نخواهم گرفت. گروه حامیان به این دلایل در ایتالیا و در همکاری با دیگر گروه‌های حامیان مادران تشکیل شد.

حامیان مادران پارک لاله در ایتالیا تا کنون چه برنامه‌هایی را اجرا کرده‌اند و سطح و وسعت این برنامه‌ها چگونه بوده است؟

غیر از درخواست از زنان سیاه‌پوش برای حمایت که بار‌ها برای ما تظاهرات‌هایی در شهر‌های مختلف برگزار کرده‌اند؛ از حمایت سازمان‌های دیگر هم برخوردار بوده‌ایم. به عنوان مثال بنیاد الکساندر لانگر که جایزه سال ۲۰۰۹ خود را به نرگس محمدی اهدا کرد دو نشست را به حمایت از مادران در سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ در شهر بولزانو برگزار کرد و همین‌طور روز ۸ مارس ۲۰۱۰ را علاوه بر بزرگداشت روز زن، روز مادران پارک لاله هم نامیدند، می‌خواهم بگویم در ایتالیا حامیان مادران تنها زنان ایرانی نیستند و خیلی از زنان ایتالیایی نیز از اعضای حامیان مادران پارک لاله هستند.

حیطه همکاری شما به عنوان حامیان مادران ایران با گروه‌های مادران در ایتالیا چگونه است؟

ما بیش از همه با زنان سیاه‌پوش ایتالیا در رابطه هستیم. آن‌ها تنها گروهی هستند که از مادران ستم‌دیده تمام دنیا دفاع می‌کنند. آن‌ها اولین بار از مادران فلسطینی که فرزندان‌شان را در جنگ و یورش اسرائیل از دست داده بودند دیدن کردند و صدای آن‌ها را به گوش جهانیان رساندند و البته از مادران داغدیده اسراییلی هم دیدن کردند و شعار «جنگ باید از دنیا حذف شود» را به کار می‌برند، آن‌ها از مادران الجزیره‌ای، بوسنیایی و افغانستانی و سایر کشورهای در جنگ هم حمایت می‌کنند. مادران ایتالیایی با محبت و همدلی از مادران پارک لاله در شهرهای ورونا، ونیز (با حضور شیرین عبادی در سپتامبر ۲۰۰۹) فلورانس، سی ینا و رم، در نشست‌های متفاوتی حمایت کرده‌اند. در جنوا در ماه جولای۲۰۱۰ در مراسم نام‌گذاری میدانی به نام «زنان تهران» به همت شهردار شهر جنوا، حامیان از شهرهای مختلف اروپا و آمریکای شمالی به جنوا آمدند و اولین گردهمایی سراسری را با حمایت مادران ایتالیایی برگزار کردند.

در کنفرانس مطبوعاتی حامیان مادران پارک لاله در رم چه گذشت؟

کنفرانس مطبوعاتی برای شناساندن گروه مادران و حامیان مادران پارک لاله در سطح کشور ایتالیا و سراسر جهان بود و برای پخش خبر سونامیِ اعدام‌ها که در ماه ژانویه و فوریه هر ۸ ساعت یک اعدام انجام می‌شد، برگزارشد، در این کنفرانس خانم عبادی از طریق ویدیو حضور داشتند و همین‌طور خانم لوییزا مورگانتینی که سابقا معاون رییس پارلمان اروپا بودند و خود یکی از پایه‌گذاران گروه زنان سیاه‌پوش هستند. حامیان مادران پارک لاله در فرانکفورت که در کنفرانس حضور داشتند نیز درمورد چگونگی تلاش‌های مادران و حامیان صحبت کردند و از فجایعی که در ایران بعد از انتخابات ۱۳۸۸ و همین‌طور از فجایع ۳۲ سال اخیر صحبت کردند. آنها یادآوری کردند که مادران خواهان محاکمه آمران و عاملان قتل‌ها و اعدام‌ها و فجایع سی و دو سال اخیر، آزادی همه زندانیان سیاسی و لغو قانون اعدام، هستند. در این کنفرانس بیش از ۳۰ خبرنگار حضور داشتند که در پایان خبرنگاران باز هم به پی‌گیری خبرهای مادران ادامه داده‌اند.

چندی پیش موزه مقاومت زنان ایتالیا عکس‌هایی را از مادران داغدار ایران به نمایش گذاشته است. در باره اهمیت این موضوع و تاثیرات آن توضیح می‌دهید؟

موزه مقاومت شهر سی‌ینا یا اتاق‌های خاطره انستیتوی مقاومت که روزی مقر فاشیست‌های شهر سی‌ینا بوده و امروز به موزه تبدیل شده تا مردم از وقایع دوران فاشیسم آگاه باشند، در ماه نوامبر ۲۰۱۰ با همکاری شهرداری شهر سی‌ینا در کنار کنفرانس‌هایی در مورد زنان مقاوم دنیا، که پروین اردلان، روزنامه نگار و از اعضای اولیه کمپین یک میلیون امضا از سوئد و فاطمه رضایی از حامیان مادران پارک لاله از دورتموند هم در آن شرکت داشتند، تصمیم به برگزاری این نمایشگاه گرفته شد که نهایتا ماه مارس امسال در روز بزرگداشت زن افتتاح شد و تا آخر ماه اکتبر ۲۰۱۱ برای بازدید عموم دایر است.

برآیند فعالیت‌های حامیان مادران در سال‌های گذشته را چطور می‌دانید و آیا آن‌ها را در انتقال خواسته‌هایشان موفق می‌دانید؟

حامیان مادران در این دو سال، به نظر من یکی از گروه‌هایی هستند که با جان و دل در تلاش برای رسوا کردن فجایع رژیم، همت گماشته‌اند. آن‌ها همان‌طور که گویی فرزندان خود را از دست داده باشند هر هفته در مکان‌های مختلف شهرهایی که در آن اقامت دارند و گاهی با سفر به شهرهای دیگر به تجمع‌های خود در سرمای سخت و گرمای آتشین ادامه می‌دهند و با همراهی و هم‌فکری و فقط به‌خاطر اعتقادشان به عدالت پیش می‌روند. این گروه‌های کوچک حامیان چنان در میدان‌ها و سالن‌ها مردم را تحت تاثیر قرار می‌دهند که کنجکاوی همگان را برانگیخته‌اند. باشد که هم‌صدایی مادران و حامیان صدای عدل را در کشور بی‌عدل ما رسا کند و روزی چون مادران میدان دمایو آرژاتنین، ما هم بتوانیم محاکمه عاملان فجایع ایران‌مان را از نزدیک ببینیم و هم‌پای مادران آزاده دنیا در پیشبرد تربیت و بالش فرزندان‌مان برای آینده‌ای سزاوار از هیچ ظلم و بی‌قانونی نهراسیم.

دیگران برای حمایت از مادران چه باید بکنند؟

ما از همه مردم دنیا چه ایرانی و چه غیرایرانی تقاضا می‌کنیم، در مقابل فجایعی که در ایران می‌گذرد بی‌تفاوت نباشند و صدای ما را رسا‌تر به گوش مجامع بین‌المللی که می‌توانند تاثیرگذار باشند برسانند. ما در پی آینده‌ای با دموکراسی و عدالت در سرزمین‌مان هستیم و تا رسیدن به خواست‌های فرزندان‌مان که بی‌گناه و فقط با فریاد آزادی به خیابان‌ها آمدند و در زندان‌ها و خیابان‌ها کشته شدند، از پای نمی‌نشینیم، باشد که فردای ایران فردای روشنی برای فرزندان‌مان باشد.

۱- http: //donneinnero. blogspot. com/۲۰۰۹/۰۷/solidarieta-con-le-madri-in-lutto-in. html