اعتصاب غذا

وخامت وضعیت جسمی دراویش گنابادی زندانی

news-zamaneh — Sun, 17 Mar 2013 14:05:36 +0000

وضعيت جسمی کسری نوری و صالح مرادی از دراويش زندانی که گفته می‌شود در شصتمين روز اعتصاب غذای خود به‌سر می‌برند بسيار وخيم گزارش شده است.

به گزارش تارنمای مجذوبان نور، نزديک به دراويش گنابادی، روز گذشته در ملاقاتی که خانواده‌های کسری نوری و صالح مرادی در زندان عادل‌آباد شيراز با آن‌ها داشته‌اند، وضعيت جمسی‌شان را وخيم گزارش کرده‌اند.

خانواده‌های اين دو درويش زندانی، به تارنمای مجذوبان نور گفته‌اند که "گودی زياد چشمان اين زندانيان، قدرت ديد آن‌ها را کاهش داده است" و ديگر عوارض ناشی از گرسنگی مفرط از جمله "ضعف، کاهش وزن شديد، سرگيجه، چسبندگی روده،‌ ناراحتی کبد و..." جان اين دو درويش گنابادی زندانی را تهديد می‌کند.

کسری نوری و صالح مرادی به دليل اعتراض به انتقال هفت تن از وکلای زندانی دراويش از بند ۳۵۰ زندان اوين به بند امنيتی ۲۰۹، دست به اعتصاب غذا زده‌اند و خواهان بازگرداندن اين وکلای دراويش و مديران تارنمای مجذوبان نور به بند عمومی زندان اوين هستند.

کسری نوری و صالح مرادی به دليل اعتراض به انتقال هفت تن از وکلای زندانی دراويش از بند ۳۵۰ زندان اوين به بند امنيتی ۲۰۹، دست به اعتصاب غذا زده‌اند و خواهان بازگرداندن اين وکلای دراويش و مديران تارنمای مجذوبان نور به بند عمومی زندان اوين هستند

۲۶ دی‌ماه گذشته، حميدرضا مرادی، مصطفی دانشجو، فرشيد يداللهی، امير اسلامی، اميد بهروزی، افشين کرم‌پور و رضا انتصاری با اعتراض به غيرقانونی بودن روند دادرسی پرونده اتهامی خود از حضور در دادگاه خودداری کردند که به دنبال آن به دستور قاضی صلواتی، رئيس شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به سلول‌های انفرادی بند امنيتی ۲۰۹ منتقل و از همه امکانات بهداشتی و درمانی محروم شده‌اند.

سه تن از اين افراد از بيماری‌های جدی رنج می‌برند، حميد مرادی که به دليل انسداد بالای عروق ناحيه پا، که پيش از اين، پزشک نيز به قطع عضو هشدار داده بود، دچار ورم شديد پا شده است.

همچنين بيماری تنفسی و حملات آسمی مصطفی دانشجو نيز وضيعت اين درويش را نگران‌کننده کرده است، امير اسلامی نيز دچار بيماری قلبی است.

صالح مرادی و کسری نوری نيز به اتهام‌های "تبليغ عليه نظام، اقدام عليه امنيت ملی، عضويت در گروه مجذوبان و گفت‌وگو با رسانه‌های خارج از کشور" بيش از يک سال است که در زندان عادل‌آباد شيراز به‌سر می‌برند و پرونده آن‌ها در دادگاه انقلاب شيراز پس از گذشت ۱۷ ماه همچنان مراحل رسيدگی را طی می‌کند.

دراويش گنابادی به پيروان يکی از معروف‌ترين "طريقت‌های تصوف" به نام سلسله نعمت‌اللهی که توسط سيدنورالدين شاه نعمت‌الله ولی در قرن هشتم هجری بنياد نهاده شد، گفته می‌شود.

مقام‌های جمهوری اسلامی، اين گروه را به‌عنوان "فرقه انحرافی" می‌خوانند و نهادهای امنيتی و نظامی در سال‌های اخير به افزايش سرکوب دراويش گنابادی، تخريب حسينيه‌ها و اماکن مذهبی آنان و بازداشت شماری از دراويش پرداخته است.

مهدی خزعلی برای ششمين بار اعتصاب غذا کرده است

news-zamaneh — Sat, 12 Jan 2013 08:04:24 +0000

مهدی خزعلی، پزشک و وبلاگ‌نويس زندانی در ايران برای ششمين بار دست به اعتصاب غذا زد.

تارنمای کلمه روز جمعه ۲۲ دی گزارش داد مهدی خزعلی ۹ روز است که دست به اعتصاب غذا زده و به سلول انفرادی منتقل شده است.

بر پايه اين گزارش وضعيت جسمی اين منتقد حکومت ايران "نامناسب" اعلام شده است.

مهدی خزعلی آخرين بار شامگاه ۹ آبان امسال و در پی حمله مأموران امنيتی به "سرای اهل قلم" بازداشت شد و همچنان در زندان به‌سر می‌برد.

به گزارش کلمه "مهدی خزعلی که پيش از اين با قول فراهم شدن شرايط قانونی و مساعدت جهت آزادی همراهانش از سوی مسئولان زندان، اعتصاب غذای خود را شکسته بود اما هفته گذشته در اعتراض به ادامه رفتارهای غيرقانونی بازجويان و نهادهای قضايی و انتقال مجدد به بند ۲۰۹ وارد اعتصاب غذا شده است."

مهدی خزعلی که پيش از اين با قول فراهم شدن شرايط قانونی و مساعدت جهت آزادی همراهانش از سوی مسئولان زندان، اعتصاب غذای خود را شکسته بود

اين گزارش می‌افزايد "در همين حال احضار و بازجويی از افرادی که با مهدی خزعلی در تماس بوده‌اند همچنان ادامه دارد و از اين افراد تعهد گرفته می‌شود که هيچ‌گونه تماسی با اين زندانی سياسی نداشته باشند."

پس از بازداشت اين پزشک وبلاگ‌نويس، ابوالقاسم خزعلی، عضو مجلس خبرگان جمهوری اسلامی ايران گفت فرزندش مهدی خزعلی بايد به کارهای خود اعتراف کند.

مهدی خزعلی سال گذشته نيز به مدت ۷۰ روز در بازداشت شود. وی سال گذشته هم در اعتراض به "روند غيرقانونی بازداشت و نگهداری در زندان" دست به اعتصاب زده بود.

خزعلی به ۱۴ سال حبس در شهرستان برازجان و بعد از اتمام دوره محکوميت، به ۱۰ سال اقامت اجباری در اين شهرستان و ۹۰ ضربه شلاق محکوم شده است.

ابوالقاسم خزعلی پيش از اين از ديدگاه‌های فرزندش "اعلام برائت" کرده بود. طاهره کلباسی مادر مهدی خزعلی نيز گفته بود: "بارها بنده و پدرش به او (مهدی خزعلی) اعلام نموده‌ايم در صورتی از او رضايت داريم که شيوه خويش را اصلاح نمايد."

رضا شهابی در اعتصاب غذا و دارو

society — Sat, 29 Dec 2012 21:12:30 +0000

در گفت‌وگو با محمود صالحی، فعال کارگری و مسعود شفیعی، وکیل رضا شهابی

بهنام دارایی‌زاده - رضا شهابی، فعال کارگری و عضو هیئت مدیره سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران است؛ سندیکایی که در سال ۱۳۸۳ خورشیدی شکل گرفت. این تشکل از همان ابتدا زیر فشارهای امنیتی دولت ایران قرار گرفت و اعضای فعال آن چون منصور اسانلو، ابراهیم مددزاده و رضا شهابی بارها احضار و بازداشت و در نهایت به حبس‌های طولانی‌مدت محکوم شده‌اند.

رضا شهابی در خردادماه سال ۱۳۸۹ از سوی شعبه‌ ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی به شش سال زندان و پنج سال محرومیت از فعالیت سندیکایی محکوم شد و هم اکنون هم در بند ۳۵۰ زندان اوین، دوران محکومیت خود را می‌گذراند. او به سختی بیمار است و در طول دوران حضور در زندان نیز به سبب بیماری و درد شدید ستون فقرات و گردن، چند مرتبه در بیمارستان‌های تهران بستری شده است و احتمال فلج‌ شدن او نیز می‌رود.

این فعال حقوق کارگران، پس از پیگیری‌های فراوان از سوی خانواده‌اش، بالاخره روز ۲۵ آذرماه سال جاری برای معاینه به بیمارستان منتقل شد، اما در پی جلوگیری از انجام آزمایش‌های پزشکی مرتبط و "فحاشی و تهدید به ضرب و شتم" از سوی ماموری که وی را از زندان به بیمارستان آورده بود، در بند ۳۵۰ زندان اوین، دست به اعتصاب غذا و دارو زده است و از این حرکت اعتراضی، بیش از ۱۴روز می‌گذرد.

ربابه رضایی٬ همسر این زندانی به کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران گفته است که مامور همراه رضا شهابی با درخواست دکتر برای انجام آزمایش ام آر آی موافقت نکرده و گفته که باید تا قبل از ظهر وی را به زندان برگرداند. به گفته او مامور زندان "با عبارت‌های خیلی زشت" رضا شهابی را تهدید می‌کرده است که اگر الان به زندان برنگردد "او را با کتک می‌برد".

در گفت‌وگویی با محمود صالحی، فعال اجتماعی و سخنگوی کمیته پیگیری وضعیت رضا شهابی، درباره آخرین وضعیت این زندانی سیاسی پرسیده‌ایم و سپس با مسعود شفیعی، وکیل رضا شهابی در تهران صحبت کرده‌ایم و از او در پیوند با اتهام‌هایی پرسیده ایم که براساس آن موکل او در دادگاه انقلاب تهران محکوم شده است.

محمود صالحی: بعد از آنکه در روز ۲۵ آذر، رضا شهابی را به بیمارستان می‌برند، بر اثر برخورد بدی که همراه ایشان، یعنی پاسداری که همراه او بوده، با وی می‌کند، وقتی به زندان بر می‌گردد، اطلاعیه می‌دهد. در آن اطلاعیه قید می‌کند که من در اعتراض، دو گزینه را در نظر گرفته‌ام: یا دست به اعتصاب غذا خواهم زد، یا دست به اعتصاب دارو خواهم زد و از ادامه درمان و دریافت خدمات پزشکی، خودداری خواهم کرد. در نامه دوم می‌نویسد که من گزینه دوم را در نظر گرفتم. سپس، روز ۲۷ آذر ماه، یعنی روز دوشنبه پیش نیز رسماً اعلام اعتصاب غذای تر می‌کند و از آن هنگام تا به امروز در اعتصاب است.

محمود صالحی: رضا در آخرین تماسی که با خانواده‌اش داشته، گفته است که هفت کیلو، وزن کم کرده، اما - خانواده‌اش گفته‌اند- حالش به لحاظ روحی خوب بوده است. با این حال، شهابی نیز چون تمامی زندانیانی که دست به اعتصاب غذا می‌زنند، نیاز به حمایت دارد. رضا شهابی امروز که در حال اعتصاب است، حمایت می‌خواهد و لازم هست که کارگران، زحمتکشان جامعه، مردم آزادی‌خواه، فعالان مدنی و... از او حمایت کنند.

آیا اطلاعی از آخرین وضعیت جسمی رضا شهابی در پی اعتصاب غذا و دارو دارید؟

رضا در آخرین تماسی که با خانواده‌اش داشته، گفته است که هفت کیلو، وزن کم کرده، اما - خانواده‌اش گفته‌اند- حالش به لحاظ روحی خوب بوده است. با این حال، او نیز چون تمامی زندانیانی که دست به اعتصاب غذا می‌زنند، نیاز به حمایت دارد. رضا شهابی امروز که در حال اعتصاب است، حمایت می‌خواهد و لازم هست که کارگران، زحمتکشان جامعه، مردم آزادی‌خواه، فعالان مدنی و... از او حمایت کنند.

شما خودتان مدت زیادی در زندان بودید و در اعتراض به شرایط‌تان، دست به اعتصاب غذا زدید. به نظر شما، زندانی در چه شرایطی دست به چنین کاری می‌زند؟

زندانی که دست به اعتصاب غذا می‌زند، یعنی دارد با جان خودش بازی می‌کند. او با وجود اینکه می‌داند جانش در خطر است، به سبب برخورد‌های ناانسانی که در زندان با زندانی می‌شود، به ‌رغم میلش دست به چنین کاری می‌زند، اما در کل، این پرسش محوری را باید از خود زندانی پرسید. من که در خانه‌ خود نشسته‌ام، آب می‌خورم، نان می‌خورم، زندگی خودم را می‌کنم، آسایش لازم را دارم و... نمی‌توانم موقعیت یا تصمیم‌های یک زندانی را در داخل زندان درک کنم. اگر از خود زندانی بپرسید که چرا جانت را به خطر می‌اندازی، آنگاه به شما خواهد گفت که به خاطر توهین‌ها و بی‌حرمتی‌ها، بی‌توجهی‌ها یا نابرابری‌هایی طبقاتی که در داخل زندان اعمال می‌شود، دست به اعتصاب زده‌ام. وگرنه زندانی‌ای چون رضا شهابی می‌داند در کشوری که ما زندگی می‌کنیم تنها چیزی که ارزش ندارد انگار جان انسان است.

پنج سال محرومیت از فعالیت سندیکایی

مسعود شفیعی، وکیل مدافع رضا شهابی است. او پس از محکومیت رضا شهابی و آغاز دوران اجرایی حکم، ملاقاتی با موکل خود نداشته است و می‌گوید: "ما حتی در آن مقطعی که نیاز به ملاقات داشتیم و به لحاظ قانونی نیز کاملاً مجاز بودیم و این حق را داشتیم، از این فرصت محروم بودیم."

شما هم در مرحله بدوی و هم در مرحله‌ تجدید نظر، وکیل رضا شهابی بوده‌اید. اتهام اصلی او که در دادگاه انقلاب به آن محکوم شده‌ چه بوده است؟

مسعود شفیعی: به لحاظ قانونی، همانطور که شما اشاره کردید، من هم در مرحله‌ بدوی و هم در مرحله‌ تجدید نظر، وکیل آقای شهابی بودم. البته باید این توضیح را نیز بدهم که وقتی حکم به اصطلاح «قطعی»‌ می‌شود و متهم به‌ عنوان «مجرم» روانه زندان می‌شود، وکیل دیگر سمت خاصی ندارد و دیگر در «موضع دفاع» نیست.

مسعود شفیعی: اتهام‌های آقای شهابی، در پیوند با مواد ۵۰۰ و ۶۱۰ قانون مجازات اسلامی بود. ماده‌ ۵۰۰ قانون مجازات اسلامی در خصوص افرادی است که علیه نظام جمهوری اسلامی یا به نفع گروه‌ها و سازمان‌های مختلف، به هر نحوی فعالیت تبلیغی کنند. ماده‌ ۶۱۰ هم به اجتماع و تبانی در جرایم امنیتی اشاره دارد. آقای شهابی در هر دوی این موارد اتهامی به حداکثر مجازات (یک سال و پنج سال) محکوم شد‌ه است.

در پیوند با سئوالی که مطرح کردید، باید بگویم اتهام‌های آقای شهابی، در پیوند با مواد ۵۰۰ و ۶۱۰ قانون مجازات اسلامی بود. ماده‌ ۵۰۰ قانون مجازات اسلامی در خصوص افرادی است که علیه نظام جمهوری اسلامی یا به نفع گروه‌ها و سازمان‌های مختلف، به هر نحوی فعالیت تبلیغی کنند. ماده‌ ۶۱۰ هم به اجتماع و تبانی در جرایم امنیتی اشاره دارد. آقای شهابی در هر دوی این موارد اتهامی به حداکثر مجازات (یک سال و پنج سال) محکوم شد‌ه است. علاوه بر این، به مدت پنج سال هم از هرگونه فعالیت سندیکایی و... محروم شده‌اند.

آیا پس از محکومیت رضا شهابی و آغاز دوران اجرایی حکم، شما ملاقاتی هم با وی داشته‌اید؟

نه متأسفانه. ما حتی در آن مقطعی که نیاز به ملاقات داشتیم و به لحاظ قانونی نیز کاملاً مجاز بودیم و این حق را داشتیم، از این فرصت محروم بودیم. البته من ایشان را برای انعقاد وکالتنامه در زندان ملاقات کردم و درباره چگونگی دفاع و... نیز صحبت‌هایی داشتیم، ولی پس از قعطی شدن حکم، ما اصولاً در جایگاه وکیل، سمتی برای ورود به پرونده یا ملاقات با موکل نداریم.

آیا در مرحله کنونی، امکان درخواست آزادی مشروط برای رضا شهابی وجود دارد؟

به موجب قوانین، درخواست «آزادی مشروط»، شرایط ویژه و خاص خود را دارد. در عمل، این رفتار زندانی در زندان است که مبنا و اساس پیگیری چنین درخواست قرار می‌گیرد. در تئوری این درست است که وقتی زندانی، حدود نیمی از دوران محکومیت‌اش را سپری کند، چنین حقی را دارد، اما در عمل، منوط به تصمیم و نظر مسئولان است تا بر پایه چگونگی رفتار زندانی در زندان، تصمیم بگیرند. در خصوص وضعیت آقای رضا شهابی، بعید می‌دانم که چنین برداشتی در نگاه مسئولان قضایی و زندان وجود داشته باشد.

در همین زمینه:

نگرانی فعالان کارگری نسبت به وضعیت رضا شهابی

آمريکا خواهان آزادی فوری نسرين ستوده شد

Maryam — Sat, 01 Dec 2012 11:19:29 +0000

ايالات متحده آمريکا خواهان آزادی فوری نسرين ستوده، فعال حقوق بشر زندانی در ايران شد که بيش از شش هفته است در اعتصاب غذا به سر می‌برد.

به گزارش رويترز، ويکتوريا نولند، سخنگوی وزارت امور خارجه آمريکا روز جمعه ۱۰ آذر ۱۳۹۱ گفت: "گزارش‌ها درباره نسرين ستوده عميقا نگران‌کننده است. او از مراقبت‌های پزشکی محروم است و در سلول انفرادی به سر می‌برد."

نولاند در اين بيانيه از دولت ايران خواسته است تا به "بدرفتاری غيرقابل تحمل" را عليه ستوده پايان دهد و فورا اين فعال حقوق بشر و بيش از ۳۰ تن از زندانيان سياسی زن را که در زندان اوين هستند، آزاد کند.

رضا خندان٬ همسر نسرین ستوده گفته است در حال حاضر همسرش شکستن اعتصاب غذای خود را به رفع ممنوعيت خروج دختر‌شان مهراوه از کشور منوط کرده است

نسرين ستوده در اعتراض به اجرا نشدن آئين‌نامه اداره امور زندان‌ها و محروميت از حقوق يک زندانی از جمله دسترسی نداشتن به تلفن و ايجاد انواع محدوديت‌ها برای ملاقات با فرزندان خردسال خود و همچنين به‌ دليل تشکيل پرونده کيفری و صدور قرار ممنوعيت خروج از کشور برای همسر و دختر ۱۲ ساله‌اش از روز ۲۶ مهرماه (۱۷ اکتبر) دست به اعتصاب غذا زده است.

رضا خندان٬ همسر نسرین ستوده گفته است در حال حاضر همسرش شکستن اعتصاب غذای خود را به رفع ممنوعيت خروج دختر‌شان مهراوه از کشور منوط کرده است.

اين وکيل دادگستری ۱۳ شهريورماه ۱۳۸۹ بازداشت شد و به ۱۱ حبس تعزيری، ۲۰ سال محروميت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعيت از خروج از کشور، محکوم شد. زندان او در دادگاه تجديدنظر به شش سال کاهش يافت.

در همين حال ۳۰۰ فعال مدنی ايران در بيانيه‌ای از نسرين ستوده‌ درخواست کرده‌اند که به اعتصاب غذايش پايان دهد.

اين فعالان در بيانيه خود نوشته‌اند: "ما به عنوان کسانی که هر کدام قربانی بی‌عدالتی و نابرابری و يا معترض بە حق‌کشی‌های موجوداند، يا روزی به نوعی اسير چنگال بيداد بوده و يا خود سابقه اعتصاب غذا در پشت ميله‌های زندان را دارند، سخت از انتهای راهی که شما در پيش گرفته‌ايد، می‌ترسيم. نه مرگ، که فردای ايران بی نسرين ستوده سخت هراسانمان کرده است."

در اين بيانيه همچنين مسئولان زندان اوين و قوه قضائيه ايران، مسئول هرگونه اتفاق برای نسرين ستوده قلمداد شده‌اند.

رضا خندان همسر ستوده هفته گذشته از "کوچک شدن بيش از حد صورت و تورفتگی چشمانش" گفت و افزود: "از ديروز (سه‌شنبه هفتم آذر) که او را ملاقات کرديم متوجه شدم به وضعيت خطرناکی رسيده است."

محمدجواد لاريجانی، دبير ستاد حقوق بشر قوه قضائيه ايران نيز هفته گذشته در نشست خبری خود به خبرنگاران گفت: "[نسرين ستوده] با خانواده‌اش اخيرا ملاقات خوبی داشته و وضع مزاجی‌اش هم کاملا خوب است."

لاريجانی افزود نسرين ستوده عليه نظام فعاليت نموده و از حرفه وکالت "سوء استفاده" کرده است.

زندانیان کرد ترکیه به درخواست اوجالان اعتصاب غذای خود را شکستند

Maryam — Sun, 18 Nov 2012 14:30:03 +0000

حدود ۷۰۰ زندانی کرد ترکیه که از دوماه پیش تاکنون در اعتصاب غذا به سر می‌بردند به درخواست عبدالله اوجالان، رهبر زندانی حزب کارگران کردستان ترکیه (پ.ک.ک) به اعتصاب غذای خود پایان دادند.

به گزارش خبر گزاری رویترز، امروز یکشنبه ۱۸ نوامبر ۲۰۱۲ (۲۸ آبان ۱۳۹۱) صدها زندانی کرد که برای پایان بخشیدن به حبس انفرادی اوجالان و استفاده از زبان کردی در مراکز آموزشی و در دادگاه‌های ترکیه از دو ماه پیش تاکنون دست به اعتصاب غذا زده بودند، به درخواست عبدالله اوجالان رهبر زندانی خود به این اعتصاب غذا پایان دادند.

بر اساس این گزارش، عبدالله اوجالان بعد از انجام مذاکراتی با مقام‌های رسمی دولت ترکیه از زندانیان کرد اعتصاب کننده خواست تا به اعتصاب غذای خود پایان دهند.

هفته گذشته بلند آرنیچ، معاون نخست وزیر ترکیه اعلام کرده بود که بنا به دستور رجب طیب اردوغان، نخست‌وزیر، ترتیبی داده خواهد شد که متهمان کردی که در دادگاه‌های ترکیه محاکمه می‌شوند بتوانند در دادگاه به زبان مادری‌شان از خود دفاع کنند.

این دستور پس از آن صادر شد که بیش از ۶٥٠ زندانی کرد ترکیه در زندان‌های مختلف این کشور دست به اعتصاب غذا زدند.

هفته گذشته بلند آرنیچ، معاون نخست وزیر ترکیه اعلام کرده بود که بنا به دستور رجب طیب اردوغان، نخست‌وزیر، ترتیبی داده خواهد شد که متهمان کردی که در دادگاه‌های ترکیه محاکمه می‌شوند بتوانند در دادگاه به زبان مادری‌شان از خود دفاع کنند

بلند آرنیچ از زندانیان خواسته بود که به اعتصاب غذای خود پایان دهند و گفته بود که لازم نیست آنان برای شنیده شدن خواسته‌هایشان به اقدامات خطرناک این چنینی دست بزنند.

سعدالله ارگین، وزیر دادگستری ترکیه نیز در یک پیام تلویزیونی از زندانیان خواست بود تا دست از اعتصاب غذا بر دارند.

ارگین همچنین در زندان سینجان آنکارا، با تعدادی از اعتصاب‌کنندگان ملاقات کرد و از زندانیان اعتصاب‌کننده خواست به خاطر عید قربان و سلامتی خودشان و خانواده های‌شان دست از اعتصاب بر دارند.

اما پیش از آن رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه با بی‌اهمیت تلقی کردن این اعتصاب غذا گفته بود که "تنها یک نفر از غذا خوردن امتناع می‌کند."

او پیش‌تر هم با حمله به رهبران حزب صلح و دموکراسی، که هواداری از پ‌ک‌ک به آنان نسبت داده می‌شود، گفته بود: "آنان در حالی که کباب بره می‌خورند به زندانیان‌شان دستور می‌دهند که خود را به کشتن بدهند."

این در حالی بود که وزارت دادگستری ترکیه تایید کرد که ۶۸۲ زندانی در ۶۷ زندان ترکیه در اعتصاب غذا به سرمی‌برند.

بر اساس آمار گروه بین المللی بحران ICG که سازمانی غیرانتفاعی و تحقیقاتی است و برای حل درگیری‌ها در جهان تلاش می‌کند، در دو سال گذشته بیش از ۷۰۰۰ فعال سیاسی کرد به جرم عضویت در اتحادیه جوامع کردی، (KCK) دستگیر شده‌اند.

دولت ترکیه می‌گوید اتحادیه جوامع کردی، چتری برای فعالیت پ.ک.ک در داخل ترکیه است. ترکیه، اتحادیه اروپا و آمریکا پ.ک.ک را یک سازمان تروریستی می‌دانند.

وضعیت مبهم نسرین ستوده در زندان اوین

society — Sun, 18 Nov 2012 11:01:28 +0000

در گفت‌وگو با رضا خندان، همسر نسرین ستوده

لیدا حسینی‌نژاد - رضا خندان، همسر نسرین ستوده - وکیل دادگستری و مدافع حقوق بشر - می گوید: با وجود اینکه نسرین از ۱۵ روز قبل به یکی از سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ اطلاعات منتقل شده است، ولی مسئولان این بند به ما اعلام می‌کنند که او زندانی ما نیست. مسئولان زندان اوین هم می‌گویند که ایشان در اختیار بند ۲۰۹ هستند.

رضا خندان، روز پنجشنبه هفته گذشته (۱۵ آبان) در صفحه فیس‌بوک خود نوشت: «وقتی هیچکدام از نهادهای صاحب بازداشتگاه یعنی زندان اوین و بند ۲۰۹ خود را مسئول این زندانی نمی‌دانند در واقع می‌شود گفت که از نظر قضائی نسرین ستوده ناپدید شده است.»

رضا خندان: «با وجود اینکه نسرین از ۱۵ روز قبل به یکی از سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ اطلاعات منتقل شده است، ولی آن‌ها به ما اعلام می‌کنند که او زندانی ما نیست. مسئولان زندان اوین هم می‌گویند که ایشان در اختیار ۲۰۹ هستند. وقتی که هیچکدام از نهادهای صاحب بازداشتگاه یعنی زندان اوین و بند ۲۰۹ خود را مسئول این زندانی نمی‌دانند در واقع می‌شود گفت که از نظر قضائی نسرین ستوده ناپدید شده است.»

نسرین ستوده، از روز ۱۳ شهریور ۱۳۸۹ خورشیدی در بازداشت به‌سر می‌برد. این فعال اجتماعی که از روز ۲۶ مهرماه، یعنی حدود یک ماه پیش در اعتصاب غذا به‌سر می‌برد، دلیل اعتصاب غذای خود را عدم اجرای آئین‌نامه اداره امور زندان‌ها و محرومیت از حقوق یک زندانی ازجمله عدم دسترسی به تلفن و وجود انواع محدودیت‌ها برای ملاقات با فرزندانش و همچنین صدور قرار ممنوعیت خروج از کشور برای همسرش، «رضا خندان» و دختر ۱۲ ساله‌اش «مهراوه» اعلام کرده است.

خانم ستوده روز اول آبان‌ماه در پی اعتصاب غذا، به دلیل وخامت حال جسمانی خود به بهداری زندان منتقل شد. چند روز بعد، در روز سیزدهم آبان موفق شد فرزندان خود مهراوه و نیما را ببیند. با این حال او هنوز در اعتصاب غذا به‌سر می‌برد. درباره وضعیت این وکیل زندانی در زندان اوین، با رضا خندان، گفت‌وگویی کرده‌ایم.

شما روز سه شنبه ۱۳ آبان با مهراوه و نیما توانستید با نسرین ستوده ملاقات داشته باشید. لطفاً برای ما توضیح دهید این ملاقات در چه شرایطی صورت گرفت؟

رضا خندان: این ملاقات متأسفانه در سالن ملاقات نبود. با اینکه هیچ قرار ممنوع‌الملاقاتی برای خانم من، تا آنجا که من متوجه شده‌ام، صادر نشده است. ایشان تنها قرار انتقال به سلول انفرادی داشتند، ولی قرار ممنوع‌الملاقاتی نه.

درواقع ایشان را به طور غیر قانونی ممنوع‌الملاقات کرده‌اند. منتهی این ملاقات یک ملاقات استثنایی بود که برای بچه‌ها داده بودند و در سالن ملاقات هم نبود، در قسمتی از سالن‌های داخل خود زندان بود؛ احتمالاً در قسمت اداری یا در سالن ملاقات با وکلا یا در چنین جاهایی. من هم در این ملاقات حضور نداشتم و به همین دلیل بچه‌ها هم درست نمی‌دانند ملاقات در کجا بوده و بدتر از همه این است که آنها از در اصلی زندان که زندانی‌ها از آنجا عبور می‌کنند، به داخل برده شدند. حتی ما پافشاری کردیم که تا محوطه زندان همراهی‌شان کنیم، ولی اجازه ندادند و آماده بودند که ملاقات را برای دومین روز متوالی قطع کنند. از آنجا که می‌دانم همسرم منتظر این ملاقات بوده است و بچه‌ها هم دو روزی بود که جلوی زندان معطل شده بودند، مجبور شدم آنها را به داخل بفرستم.

با توجه به اینکه نسرین ستوده همچنان در اعتصاب غذا به‌ سر می‌برد، تأثیر این ملاقات بر فرزندان شما چطور بود و شرایط روحی فرزندان‌ شما الان چگونه است؟

متأسفانه معمولاً بچه‌ها بسیاری از اتفاق‌های روحی‌ای که برایشان می‌افتد و مشکلات و ناراحتی‌هایی را که دارند، بروز نمی‌دهند.

طبیعی‌ است وقتی مادرشان را در آن شرایط می‌بینند، تحمل آن برای‌شان خیلی راحت نیست. بروز نمی‌دهند، ولی مهراوه می‌گفت که مامان خیلی ضعیف و لاغر شده بود، ولی ضعف عمومی را بچه‌ها چندان تشخیص نمی‌دهند، فقط ضعف ظاهری را می‌توانند تشخیص دهند. اینکه آیا فقط لاغری ا‌ست و این لاغری چقدر در توانایی و قوای حرکتی او تأثیر گذاشته یا اینکه وضعیت‌اش در سلول چگونه بوده است و چقدر از نظر پزشکی و بهداری به او رسیدگی می‌شود را من نمی‌دانم. ملاقات او با بچه ها بیشتر یک ملاقات عاطفی بوده است تا اینکه بتوانیم اطلاعات بیشتری از وضعیت او کسب کنیم.

شما روز پنجشنبه، ۱۵ آبان نوشتید که برای دومین هفته‌ متوالی به سالن ملاقات مراجعه کردید، ولی به شما اعلام کردند که نسرین ستوده در بند ۲۰۹ نیست. می‌توانید بیشتر توضیح دهید که این برخورد چه معنایی می‌تواند باشد؟

رضا خندان: مسئولان زندان اوین به ما نگفتند که نسرین در بند ۲۰۹ نیست، بلکه از نظر سازمانی گفتند که ایشان زندانی ما نیستند؛ ولی کسی این را انکار نمی‌کند که او را به بند ۲۰۹ منتقل کرده‌اند و این خیلی بدتر است. به خاطر اینکه وقتی کسی را به بندی می‌برند که مسئولیت سازمانی آن زندانی را نمی‌پذیرند، هر اتفاقی در مورد آن زندانی بیافتد، به عهده‌ آن‌ها نخواهد بود و تقصیر را به گردن نخواهند گرفت. حال من نمی‌دانم که اگر نسرین زندانی آن‌ها نیست، پس اصلاً در زندان اوین چه می‌کند؟

البته من این نکته را باید توضیح بدهم. مسئولان زندان اوین به ما نگفتند که نسرین در بند ۲۰۹ نیست، بلکه از نظر سازمانی گفتند که ایشان زندانی ما نیستند؛ ولی کسی این را انکار نمی‌کند که او را به بند ۲۰۹ منتقل کرده‌اند و این خیلی بدتر است. به خاطر اینکه وقتی کسی را به بندی می‌برند که مسئولیت سازمانی آن زندانی را نمی‌پذیرند، هر اتفاقی در مورد آن زندانی بیافتد، به عهده‌ آن‌ها نخواهد بود و تقصیر را به گردن نخواهند گرفت. حال من نمی‌دانم که اگر نسرین زندانی آن‌ها نیست، پس اصلاً در زندان اوین چه می‌کند؟

زندان اوین که در واقع خودش را جدا از ۲۰۹ اطلاعات می‌داند، می‌گوید که ایشان در اختیار ۲۰۹ قرار داده شده و اگر در اختیار بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات قرار داده شده، پس باید مسئولیت سلامت و امنیت ایشان هم به عهده آن‌ها باشد و ملاقات‌ها و تمام برنامه‌های مربوط به زندانی را باید در مورد ایشان مراعات کنند. در حالی که در عمل هیچ مسئولیتی را قبول نمی‌کنند، ولی می‌گویند او در بند ۲۰۹ است. این خیلی بد است.

الان اگر خدای ناکرده اتفاقی برای ایشان بیافتد، زندان (منظورم سازمان زندان‌هاست) هیچ مسئولیتی را نخواهد ‌پذیرفت و بند ۲۰۹ هم علی‌رغم این که همسر من الان در یکی از سلول‌های آنجاست، مسئولیت سازمانی نمی‌پذیرد و ادعا می‌کند که او زندانی ما نیست.

یک ماه از اعتصاب غذای نسرین ستوده می‌گذرد و در این مدت ایشان یکبار هم به دلیل وخامت حال‌شان به بهداری زندان منتقل شدند. آیا احتمال می‌دهید که دلیل عدم پاسخگویی روشن زندان اوین و بند ۲۰۹ اطلاعات این باشد که خانم ستوده بازهم به بهداری زندان منتقل شده باشند؟

البته این توضیح را باید بدهم که در ۱۲ـ ۱۰ روز اولی که من با نسرین در ارتباط بودم و ایشان در بند عمومی بودند، سه بار به خاطر این که حال‌شان بد شده بود، به بهداری زندان اوین منتقل شده بودند، ولی بند ۲۰۹ بندی ا‌ست که خودش بهداری مستقلی دارد و زندانیانی که در آن بند هستند را به بهداری بند عمومی منتقل نمی‌کند. بنابراین او داخل همان محوطه ۲۰۹ به بهداری منتقل می‌شود و اگرهم آنجا چنین اتفاقی بیفتد، به هیچ وجه ما خبردار نخواهیم شد.

انتظار شما از جوامع بین‌المللی یا سازمان‌های مختلف ازجمله سازمان مدافع حقوق بشر چیست؟ فکر می‌کنید در این مرحله چه کاری از دست این سازمان‌ها برمی‌آید؟

همسر من بی‌گناه در زندان است؛ ۲۶ ماه است، بدون اینکه هیچ جرمی منتقل شده باشد و پرونده ایشان هم کاملاً این را نشان می‌دهد. من در وهله‌ اول خواستار آزادی ایشان هستم بدون قید و شرط. دوم با شرایطی که الان برای ایشان به‌وجود آمده، قبل از همه باید ایشان از سلول انفرادی خارج شود تا به این مسئله رسیدگی شود. لازم است ایشان در اختیار سازمان زندان‌ها و در بند عمومی که پیش از این بودند قرار بگیرند. تا این شرایط عادی نشود، نمی‌شود کار دیگری روی این قضیه کرد.

یعنی به نظر شما در شرایط فعلی کاری از دست جوامع بین‌المللی یا سازمان‌های حقوق بشر برنمی‌آید؟

آن‌ها می‌توانند خواست‌های خود را در حد تقاضا از قوه قضائیه ایران مصراً مطرح کنند. من نمی‌دانم که اختیارات و تعامل آن‌ها با قوه قضائیه به چه شکلی ا‌ست، ولی شاید تنها کاری که بشود کرد، همین است که از قوه قضائیه و دولت ایران بخواهند که شرایط ایشان را تغییر دهند و آزادی بی‌قید و شرط ایشان را بخواهند.

دیدبان زنان: محدودیت صدور گذرنامه برای زنان مجرد

Maryam — Thu, 15 Nov 2012 11:55:58 +0000

مروری بر اخبار حوزه زنان از ۱۸- ۲۳ آبان ۱۳۹۱

مریم حسین‌خواه

مریم حسین‌خواه - در هفته گذشته در پی اعتراض زندانیان سیاسی زن زندان اوین به رفتار خشن و توهین‌آمیز نگهبانان این زندان و اعتصاب غذای یک هفته‌ای آنها، تمامی نگهبان‌ها، مسئولان و رئیس بند زنان زندان اوین تغییر کردند و به زندان قرچک فرستاده شدند.

باوجود کسب این موفقیت و تحقق خواسته زنان زندانی سیاسی٬ نسرین ستوده٬ وکیل دادگستری مدافع حقوق بشر همچنان در اعتصاب غذا به سر می‌برد و در سلول انفرادی است. فرزندان وی روز دوشنبه ۲۲ آبان ماه پس از چهارماه محدودیت در ملاقات حضوری توانستند برای دقایقی مادرشان را از نزدیک ببینند و به گفته مهرآوه دختر ۱۳ ساله خانم ستوده او خیلی لاغر شده است و گاه به بهداری می‌رود.

گفت‌وگوی لیدا حسینی‌نژاد و مریم حسین‌خواه را در این زمینه بشنوید:

اخطار پلیس ايران به ۶۰ بيمارستان برای رعایت پوشش اسلامی از سوی پرستاران و کارکنان این بیمارستان‌ها نیز ازدیگر خبرهای هفته گذشته بود. به گزارش خبرگزاری مهر، اسماعيل احمدی‌مقدم، فرمانده نيروی انتظامی ايران در ديدار با آيت‌الله ناصر مکارم شيرازی از مراجع تقليد شيعه گفت: "مديريت اين بيمارستان‌ها اجبار کرده بودند که پرسنل آن‌ها پوشش خاصی داشته باشند که به آن‌ها تذکر داده شد."

ایجاد محدودیت در صدور گذرنامه برای زنان مجرد٬ ارسال لایحه امنیت زنان به هیئت دولت، برنامه‌های جدید برای افزایش زاد و ولد از دیگر اخبار حوزه زنان در هفته گذشته است.

ایجاد محدودیت در صدور گذرنامه برای زنان مجرد

در کنار اخبار تکراری مربوط به ایجاد محدودیت در پوشش و اشتغال زنان و برنامه‌های دنباله‌دار برای افزایش جمعیت کشور، یک نماینده مجلس از اعمال محدودیت در صدور گذرنامه برای زنان مجرد خبر داده است.

سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی: بر اساس مصوبه این کمیسیون، از این پس صدور گذرنامه برای زنان مجرد زیر ۴۰ سال با موافقت ولی قهری وی و در غیر این صورت با حکم حاکم شرع امکان‌پذیر است

به گزارش خبرگزاری فارس، حسین نقوی، نماینده مردم ورامین و سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی در حاشیه جلسه عصر روز سه‌شنبه ۲۳ آبان ماه جاری به خبرنگاران گفت که بر اساس مصوبه این کمیسیون، از این پس صدور گذرنامه برای زنان مجرد زیر ۴۰ سال با موافقت ولی قهری وی و در غیر این صورت با حکم حاکم شرع امکان‌پذیر است.

برای نخستین‌بار است که صدور گذرنامه برای زنان در ایران منوط به اجازه مردان خانواده یا حکم دادگاه می‌شود و تاکنون با وجود تمام نابرابری‌های جنسیتی موجود در قوانین کیفری و مدنی ایران٬ هیچ محدودیتی در این زمینه برای زنان مجرد وجود نداشت. در قانون گذرنامه در ایران، افراد زیر ۱۸ سال برای گرفتن گذرنامه به اجازه رسمی ولی یا قیم خود نیاز دارند و درباره زنان و مردان بالای ۱۸ سال تاکید خاصی نشده است؛ جز اینکه زنان متاهل برای دریافت گذرنامه به اجازه رسمی همسر خود یا حاکم شرع نیاز دارند.

لایحه امنیت زنان به هیئت دولت می‌رود

لایحه امنیت زنان که از سال ۱۳۹۰ در دستور کار مرکز امور زنان و خانواده نهاد ریاست جمهوری قرار گرفته بود در مرحله آخرین بازبینی‌ قرار دارد و به گفته پروین هدایتی٬ معاون سرمایه‌های اجتماعی این مرکز در هفته جاری پس از بازبینی نهایی در کارگروه حقوقی مرکز امور زنان و خانواده نهاد ریاست جمهوری٬ برای تصویب به هیئت دولت ارسال می‌شود.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این لایحه با اهداف "تحکیم و تقویت نظام خانواده و تامین حقوق و امنیت زنان، دو رویکرد اصلی حمایت از زنان قربانی و در معرض خشونت و پیشگیری از خشونت علیه زنان" را دنبال می‌کند. برخی فعالان حقوق زنان اما راهکار اساسی برای کاهش خشونت علیه زنان را تغییر قوانین تبعیض‌آمیز و حامی خشونت علیه زنان می‌دانند.

سیاست‌های تشویقی دولت برای افزایش جمعیت و به ویژه پرداخت یک میلیون تومان به ازای هر فرزند ظاهراً با کمبود بودجه مواجه شده است. شمار زیادی از خانواده‌هایی که در سال ۱۳۹۰ فرزنددار شدند و با مراجعه به بانک‌های عامل دفترچه حسابی را به نام نوزاد خود باز کردند هیچگاه این هدیه وعده داده شده را دریافت نکردند

افروز مغزی، حقوقدان و فعال زنان چندی پیش درباره مفاد این لایحه به زمانه گفته بود: "چیزی که تنظیم‌کنندگان ادعا دارند این است که سعی کرده‌اند موارد مختلف خشونت را مثل خشونت‌های خانگی و جنسی مورد توجه قرار دهند و خلاءهای قانونی را به‌خصوص در زمینه حقوق کیفری ببینند. اگر این ادعاها صحیح باشد، این موارد خواست جامعه زنان هم هست، اما مسئله این است که ما هم با خلاء قوانین حمایتی درباره زنان مورد خشونت مواجه هستیم، هم با خلاء قوانینی که جلوی خشونت را می‌گیرد، اما مورد دیگر، ساختار قوانین ایران است که اجازه خشونت علیه زنان را به طور کلی می‌دهد. مثلاً در امور خانوادگی، زن به محض ازدواج از بسیاری حقوقش محروم می‌شود و این خود ساختاری خشونت‌زاست."

مفاد کامل این لایحه هنوز در رسانه‌ها منتشر نشده و به گفته مسئولان مرکز امور زنان و خانواده این لایحه در پنج فصل تنظیم شده است که به کلیات و مفاهیم، جرایم و مجازات‌ها، آئین دادرسی، تشکیلات و تدابیر حمایتی و پیشگیرانه و سایر مقررات می‌پردازند.

افزایش جمعیت و وعده‌هایی که عملی نشدند

در ادامه برنامه‌های دولت برای تشویق فرزندآوری بیشتر، مریم مجتهدزاده، مدیر مرکز زنان و خانواده ریاست جمهوری در پنجمین نشست ستاد ملی زن و خانواده اعلام کرد دختران دانشجو پس از بارداری می‌توانند نیمی از دروس خود را به صورت غیر حضوری بگذرانند.

به گفته وی مادران دانشجو می‌توانند چهار ترم بیشتر تحصیل کنند و ۵۰ درصد واحدهای خود را غیر حضوری و در هر ترم هشت واحد کمتر انتخاب کنند.

مریم مجتهدزاده همچنین اعلام کرد به خانواده‌هایی که در شهرستان‌ها زندگی می‌کنند و سنی کمتر از ۳۹ سال دارند در صورتی که چهار فرزند داشته باشند ۱۵۰ تا ۲۰۰ متر زمین داده می‌شود.

به گزارش خبرگزاری فارس طرح استخدام نیمه وقت زنان و بیمه بازنشستگی زنان خانه‌دار از دیگر برنامه‌هایی است که به منظور تشویق زنان به زاد و ولد بیشتر اجرا خواهند شد. پیش از این نیز وعده‌هایی همچون افزایش حق عائله‌مندی٬ افزایش مرخصی زایمان و حتی تخصیص خارج از نوبت وام مسکن و دادن وام و سکه طلا به والدین نوزدان تازه متولد شده داده بودند.

این در حالی است که به نوشته روزنامه تهران امروز، سیاست‌های تشویقی دولت برای افزایش جمعیت و به ویژه پرداخت یک میلیون تومان به ازای هر فرزند ظاهراً با کمبود بودجه مواجه شده است. شمار زیادی از خانواده‌هایی که در سال ۱۳۹۰ فرزنددار شدند و با مراجعه به بانک‌های عامل دفترچه حسابی را به نام نوزاد خود باز کردند هیچگاه این هدیه وعده داده شده را دریافت نکردند.

درخواست از ۱۰ زندانی سياسی زن: به اعتصاب خود پايان دهيد

news-zamaneh — Mon, 05 Nov 2012 09:18:40 +0000

بيش از ۹۵ فعال اجتماعی و سياسی ايرانی با انتشار نامه‌ای خطاب به زندانيان سياسی زن که در اعتصاب غذا به‌سر می‌برند، از آنها خواستند که به اعتصاب خود پايان دهند.

اين فعالان اجتماعی و سياسی با ابراز نگرانی از به خطر افتادن جان زندانيان سياسی زن، گفته‌اند مقاومت اين زندانيان اعتصابی ستودنی است.

٩ زندانی سياسی زن از شش روز پيش و پس از آنکه از سوی مأموران زندان مورد بازرسی قرار گرفتند، دست به اعتصاب غذا زدند.

اين اعتصاب‌کنندگان می‌گويند مأموران در هنگام بازرسی، آن‌ها را "هتک حرمت" کرده‌اند و "آزار جنسی" ‌داده‌اند.

اين زندانيان از مسئولان زندان خواسته‌اند مأموران بازرسی را مورد تنبيه قرار دهند. زندانيان سياسی زن همچنين خواهان "عذرخواهی رسمی رئيس زندان اوين و مسئولان اداره حفاظت اين زندان و همچنين ارائه ضمانت‌هايی از سوی آنان مبنی بر عدم تکرار چنين رفتارهای شده‌اند".

فعالان اجتماعی و سياسی خطاب به زندانيان اعتصابی افزوده‌اند: "اگر دستگاه قضايی ايران، گوشی ناشنوا دارد، دنيا صدای حق خواهی‌تان را شنيده است

همچنين در اين نامه از نسرين ستوده، وکيل و فعال حقوق بشر که او نيز هم‌اکنون در زندان در اعتراض به شرايط زندان دست به‌اعتصاب غذا زده است خواسته‌اند اعتصاب خود را بشکند.

برپايه آخرين گزارش‌ها، در آستانه بيستمين روز اعتصاب غذای نسرين ستوده، رضا خندان، همسر وی اعلام کرده است که همسرش را از بند زنان زندانی اوين به سلول‌های فوق امنيتی ٢٠٩ منتقل کرده‌اند.

نسرين ستوده در اعتراض به عدم اجرای آئين‌نامه اداره امور زندان‌ها و محروميت از حقوق يک زندانی از جمله عدم دسترسی به تلفن و ايجاد انواع محدوديت‌ها برای ملاقات با فرزندان خردسال خود و همچنين به مناسبت تشکيل پرونده کيفری و صدور قرار ممنوعيت خروج از کشور برای همسر و دختر ۱۲ساله‌اش از روز ۲۶ مهرماه (۱۷ اکتبر) دست به اعتصاب غذا زده است.

فعالان اجتماعی و سياسی ايرانی در نامه خود نوشته‌اند: "زنانی که در پشت ديوارهای اوين، با اعتصاب غذا، جان‌تان را سپر دفاع از حرمت و کرامت انسانی کرده‌ايد! شما را برای آنچه که هستيد و آنچه که بوده‌ايد می‌خواهيم. زيرا که باور داريم، بودن شما، پشتيبان و سرمايه يک جنبش انسانی و حق محور در کشور ماست."

آنها خطاب به زندانيان اعتصابی افزوده‌اند: "اگر دستگاه قضايی ايران، گوشی ناشنوا دارد، دنيا صدای حق خواهی‌تان را شنيده است."

اين فعالان اطمينان داده‌اند که پژواک صدای زندانيان در اعتصاب باشند و خواسته‌های آنها را به هر زبان ممکن طلب کنند.

به جز نسرين ستوده، بهاره هدايت، ژيلا بنی‌يعقوب، مهسا امرآبادی، ژيلا کرم‌زاده مکوندی، راحله ذکايی، حکيمه شکری، نازنين ديهيمی، نسيم سلطان‌بيگی و شيوا نظرآهاری جزو اعتصاب‌کنندگان بودند که طبق آخرين خبرها محبوبه کرمی و راحله ذکايی به اعتصاب غذای خود پايان داده‌اند.

همچنين مقام‌های زندان اوين به زندانيان سياسی زن هشدار داده‌اند در صورتی که به اعتصاب غذا پايان ندهند، "ممنوع‌الملاقات خواهند شد و به سلول انفرادی منتقل می‌شوند".

روز گذشته نيز ۲۶ زندانی سياسی مرد محبوس در زندان رجايی‌شهر کرج با صدور بيانيه‌ای به هتک حرمت زنان دربند اعتراض کردند.

اين زندانيان در بيانيه‌ خود ضمن اعتراض به آن‌چه "برخوردهای غير انسانی و غيرقانونی" ناميده‌اند، در مورد وضعيت سلامتی زندانيانی که در بند زنان اوين در اعتصاب غذا به‌سر می‌برند ابراز نگرانی کردند.

نامه ۹۵ فعال اجتماعی و سياسی ايرانی را کسانی چون شيرين عبادی، نيره توحيدی، منصوره شجاعی، آسيه امينی، پرستو فروهر، خديجه مقدم، منصوره بهکيش، اسفنديار منفردزاده، رضا عليجانی، کوروش زعيم، يوسف عزيزی بنی‌طرف و مهران براتی امضا کرده‌اند.

در همين زمينه: اعتصاب غذا در بند زنان و جای خالی عکس راحله ذکایی ـ مریم حسین‌خواه

دو زندانی زن به اعتصاب غذا پايان دادند

news-zamaneh — Mon, 05 Nov 2012 04:45:49 +0000

محبوبه کرمی و راحله ذکايی، دو تن از زندانيان سياسی در ايران که از چند روز پيش دست به اعتصاب غذا زده بودند، به اعتصاب غذای خود پايان دادند.

به گزارش تارنمای کلمه، مقام‌های زندان اوين به زندانيان سياسی زن هشدار داده‌اند در صورتی که به اعتصاب غذا پايان ندهند، "ممنوع‌الملاقات خواهند شد و به سلول انفرادی منتقل می‌شوند".

کلمه گفته است همچنان هشت زندانی ديگر يعنی بهاره هدايت، نازنين ديهيمی، ژيلا بنی‌يعقوب، شيوا نظرآهاری، مهسا امرآبادی، حکيمه شکری، ژيلا کرم‌زاده مکوندی و نسيم سلطان‌بيگی در اعتصاب غذا به سر می‌برند.

اين زندانيان از شش روز پيش و پس از آنکه از سوی مأموران زندان مورد بازرسی قرار گرفتند، دست به اعتصاب غذا زدند.

اين اعتصاب‌کنندگان می‌گويند مأموران در هنگام بازرسی، آن‌ها را "هتک حرمت" کرده‌اند و "آزار جنسی" ‌داده‌اند.

نسرين ستوده، وکيل و فعال حقوق بشر زندانی در ايران که از دو هفته پيش در اعتصاب غذا به‌سر می‌‌برد، به بند امنيتی ۲۰۹ منتقل شده است

بر اساس گزارش کلمه دو روز پيش نيز تعدادی از اعتصاب‌کنندگان از جمله مهسا امر آبادی، شيوا نظرآبادی، نسيم سلطان‌بيگی و ژيلا بنی‌يعقوب به دليل "افت شديد فشار" به بهداری زندان منتقل شدند.

کلمه همچنين خبر داده نسرين ستوده، وکيل و فعال حقوق بشر زندانی در ايران که از دو هفته پيش در اعتصاب غذا به‌سر می‌‌برد، به بند امنيتی ۲۰۹ منتقل شده است. ستوده برای سه هفته ممنوع‌الملاقات شده است.

اين فعال حقوق بشر در اعتراض به وضعيتش در زندان از روز چهارشنبه ۲۶ مهرماه دست به اعتصاب غذای تر زده است.

نسرين ستوده، وکيل و فعال حقوق بشر ۱۳ شهريورماه ۱۳۸۹ بازداشت شد و به ۱۱ حبس تعزيری، ۲۰ سال محروميت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعيت از خروج از کشور، محکوم شد. زندان او در دادگاه تجديدنظر به شش سال کاهش يافت.

ستوده بارها در طول اين دو سال به دليل شرايطش در زندان دست به اعتصاب غذای خشک و تر زده است.

اعتراض زندانيان سياسی رجايی‌شهر به برخورد با زنان زندانی در اوين

news-zamaneh — Sun, 04 Nov 2012 15:02:08 +0000

به دنبال برخوردهای صورت گرفته از سوی مسئولان زندان اوين با زندانيان سياسی زن که منجر به اعتصاب غذای شماری از آنان شده است، ۲۶ زندانی سياسی محبوس در زندان رجايی‌شهر کرج با صدور بيانيه‌ای به هتک حرمت زنان دربند اعتراض کردند.

به گزارش تارنمای "کلمه"، اين زندانيان در بيانيه‌ خود ضمن اعتراض به آن‌چه "برخوردهای غير انسانی و غيرقانونی" ناميده‌اند، در مورد وضعيت سلامتی زندانيانی که در بند زنان اوين در اعتصاب غذا به‌سر می‌برند ابراز نگرانی کرده‌اند.

در بخشی از اين بيانيه آمده است: "ما زندانيان عقيدتی و سياسی محبوس در زندان رجايی‌شهر، مطمئن هستيم همه آزادانديشان و ملتزمين به اصول اخلاقی و قانونی نيز نسبت به اين رفتارهای غيرانسانی واکنش نشان داده و اعتراض خويش را ابراز خواهند نمود. بديهی است که وظيفه مسئولين مربوطه است که حداقل از تکرار چنين رفتارهای غيرانسانی و غيرقانونی جلوگيری به‌عمل آورند."

کيوان صميمی، مهدی محموديان، بهمن احمدی امويی، مسعود باستانی، شاهرخ زمانی، حشمت‌الله طبرزدی، جعفر اقدامی، محمد بنازاده، شاهين زينعلی، عباس بادفر، رسول بداقی، کامران رحيميان، عفيف نعيمی، کيوان رحيميان، وحيد تيزفهم، سعيد رضايی، جمال‌الدين خانجانی، بهروز عزيزی توکلی، کامران مرتضايی، محمدعلی منصوری، فرزاد مددزاده، رمضان سعيدی، اسماعيل ميران، فرزاد خانجانی، افشين حيرتيان و ايقان شهيدی زندانيان سياسی در زندان رجايی‌شهر کرج هستند که اين بيانيه را امضا کرده‌اند.

گفته می‌شود روز گذشته محبوبه کرمی که بر اثر اعتصاب غذا دچار مشکل جسمی شده بود، به بهداری اوين منتقل شده است

روز سه‌شنبه هفته گذشته و در پی يورش نيروهای گارد يگان حفاظت زندان اوين به بند زندانيان سياسی زن که با هتک حرمت و آزار آن‌ها همراه بوده است، تعدادی از زندانيان اين بند دست به اعتصاب غذای زده‌اند.

به گزارش تارنمای "کلمه"، حمله کنندگان به بند زنان که شامل حدود ۲۰ زن از نيروهای گارد يگان حفاظت زندان اوين بوده‌اند با ورود به حريم خصوصی و شخصی زندانيان سياسی باعث برهم زدن نظم و سلب آسايش آنان شده و پس از يورش به بند سياسی زنان، زندانيان را به شکل توهين‌آميزی بازرسی بدنی کرده‌اند.

براساس اين گزارش، مأموران حفاظت سپس زندانيان سياسی را به حياط کوچک بند هدايت کرده و برای ساعتی همه زندانيان سياسی را در فضای کوچک و نامناسب محبوس و به تفتيش وسايل شخصی آنان پرداخته که اين اقدام با واکنش زندانيان زن روبه‌رو شده است.

تاکنون ۱۰ نفر از زندانيان سياسی زن از جمله بهاره هدايت، نازنين ديهيمی، ژيلا بنی يعقوب، شيوا نظرآهاری، مهسا امرآبادی، حکيمه شکری، ژيلا کرم زاده مکوندی، نسيم سلطان‌بيگی، محبوبه کرمی و راحله زکايی در اعتراض به اين اقدام مأموران حفاظت -اطلاعات زندان دست به اعتصاب غذا زدند.

گفته می‌شود روز گذشته محبوبه کرمی که بر اثر اعتصاب غذا دچار مشکل جسمی شده بود، به بهداری اوين منتقل شده است.

زندانيان سياسی زن خواستار عذرخواهی رسمی رئيس زندان اوين و مسئولان اداره حفاظت اين زندان و همچنين ارايه ضمانت‌هايی از سوی آنان مبنی بر عدم تکرار چنين رفتارهايی شده‌اند.

اعتصاب غذا در بند زنان و جای خالی عکس راحله ذکایی

Maryam — Sat, 03 Nov 2012 09:05:28 +0000

مریم حسین‌خواه

مریم حسین‌خواه - ۹ نفر از زنان زندانیان سیاسی از روز چهارشنبه دهم آبان‌ ماه (۳۱ اکتبر) در اعتراض به رفتار «توهین‌آمیز» ماموران زندان دست به اعتصاب غذا زده‌اند. در همه عکس‌ها و پوستر‌هایی که در این چند روز از این زنان منتشر شده٬ اما فقط عکس هشت نفر از آنها دیده می‌شود.

نفر نهم٬ در هیچکدام از عکس‌ها نیست و در هیچ جست‌وجوی اینترنتی‌ نیز عکسی از او پیدا نمی‌شود. در بعضی‌ خبرها در کنار نام او نوشته شده است: «زندانی گمنام».

در دو پوستری که در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌چرخد، در کنار عکس آن هشت زن دیگر٬ قاب خالی به یاد نفر نهم گذاشته شده و زیر آن نوشته شده است: راحله ذکایی.

پنجشنبه٬ اول آذرماه ۱۳۸۶- بند نسوان زندان اوین

راحله ذکایی را نخستین‌بار٬ پنج سال پیش در جریان بازداشتم به خاطر فعالیت در گروه‌های مدافع حقوق زنان دیدم. تولد یکی از زندانی‌های بند مالی بود و هم‌اتاقی‌هایش برایش "سورپرایز پارتی" گرفته بودند، با دو کیک صبحانه نیلو که شهلا جاهد برایشان کنار گذاشته بود و ۲۲ پفک که به جای شمع داخل کیک فرو کرده بودند. اتاق سه با چهار تخت سه طبقه برای ۹ زندانی از همه اتاق‌ها کوچک‌تر بود،. آن شب اما بیشتر از ۲۰ نفر در اتاق بودند. تشت رخت‌شویی وکیل بند شده بود تنبک و دختری که شب قبل بازداشت شده بود٬ آواز می‌خواند. هرچند دقیقه یکبار ، یکی می‌رفت وسط اتاق می‌رقصید و بعد انگار که دیوارهای زندان روی‌شان سنگینی کند، یک دفعه همه ساکت می‌شدند.

اسم راحله ذکایی در کنار هشت زنی که در بند سیاسی زندان اوین اعتصاب غذا کرده‌اند٬ منتشر شده است، اما او همچنان «زندانی گمنامی است» که هیچکس خبری از او ندارد٬ نمی‌داند به چه اتهامی آنجاست٬ نمی‌داند از کجا آمده و هیچ عکسی از او نیست

راحله را اولین‌بار آنجا دیدم؛ با موهای لخت کوتاه، روی سپید و چشمان درشت مشکی که رد خودزنی و خالکوبی‌ جای سالم روی دست‌هایش نگذاشته بود.

جشن تولد که با توبیخ زندانبان و خاموش‌شدن چراغ‌های بند٬ تمام شد٬ راحله آمد کنارم و اشاره کرد به کتابی که دستم بود: «آجی میشه یه دقیقه این کتابت را ببینم؟»

گفتم: «شعر دوست داری؟ کتاب فروغ فرخ زاده، یک شاعر زن که وقتی خیلی جوان بود تصادف کرد و مرد.»

کتاب را گرفت دستش و شروع کرد به از حفظ خواندن «تولدی دیگر» فروغ:

همه هستی من آیه تاریكی‌‏ست

كه ترا در خود تكراركنان

به سحرگاه شكفتن‌‏ها و رستن‌‏های ابدی خواهد برد

...

کتاب فروغ تنها چیزی بود که مخفیانه با خودم به زندان برده بودم. راحله هم مثل من عاشق فروغ بود و بیشتر از من شعرهایش را حفظ بود. همان شب با هم رفیق شدیم. زن‌ها که یکی یکی برگشتند به سلول‌شان٬ زیر نور لامپ کم‌سوی همیشه روشن راهرو نشستیم به تعریف کردن قصه‌های زندگی‌مان.

۲۴ سالش بود و شنیده بودم که اتهامش «سرقت مسلحانه» است. خودش می‌گفت که دایی‌هایش سرقت مسلحانه می‌کردند و او را از ۱۱ سالگی به عنوان «پوشش» با خودشان می‌بردند که کسی به آنها مشکوک نشود.

۱۳ ساله بوده که به یکی از سردسته‌های اشرار مرز ایران و پاکستان شوهر دادند. خشن بود و قلدر و راحله را از هر چه مرد بود ترساند و بیزار کرد. شوهرش چند سال بعد در یک درگیری مسلحانه کشته شد و برای راحله پسری ماند که موقع بازداشتش٬ فقط یک سال داشت. بعد از مرگ شوهر٬ راحله دوباره به خانه پدرش برگشت و مجبور بود که در هنگام سرقت‌های مسلحانه همراه دایی‌هایش باشد.

یک‌بار که از این ماجرا می‌گفت٬ پرسیدم: «نمی‌شد که همراه دایی‌هایت نمی‌رفتی، یا فرار می کردی؟»

با تلخندی نگاهم کرد و جواب داد: «سرم را می‌بریدند. تازه گیرم که فرار هم می‌کردم بچه‌ام را چکار می‌کردم؟»

راحله ذکایی سال ۱۳۸۱ هنگامی که ۱۹ سال داشت به اتهام «مشارکت در سرقت مسلحانه» در مشهد بازداشت شده بود و حکمش چهار سال زندان بود. بعدتر٬ وقتی که در وسائل یکی از هم‌بندی‌هایش٬ مواد مخدر پیدا می‌کنند و مقدارش آنقدر بوده که می‌توانستند حکم اعدام برایش صادر کنند٬ راحله بخشی از آن را بر عهده می‌گیرد تا او را از اعدام نجات دهد. بهای این تصمیم اضافه شدن ده سال دیگر حبس به حکم راحله بود. خودش اما می‌گفت که این کار را برای رفاقت کرده و «رفاقت بهایی دارد»؛ بهایی که راحله پرداخت، اما خیلی سنگین بود و سنگین‌تر شد وقتی که دوباره در بساط همبندی‌اش کراک پیدا کردند و اعدامش کردند.

بعد از آن بود که راحله هم به مواد مخدر پناه برد تا به قول خودش غمش سبک شود. می‌گفت: «غم که داشته باشی، راه فرار که نداشته باشی، ظرف ده دقیقه هر مواد مخدری بخواهی که کف دستت باشد، کشیدن مواد ساده‌ترین راه تحمل نکبتی است که دچارش شده‌ای.»

آن موقع که دیدمش تازه ترک کرده بود. به قول خودش با بدبختی و فقط به خاطر عسل و پسرش.

عسل٬ دختر پنج ساله خواهرش بود. خواهری که شوهرش هم‌جرم راحله بود و چند سال پیش اعدامش کرده بودند. خواهرش بعد از اعدام شوهر٬ خودکشی کرده بود و مانده بود عسل که حالا در خانه خواهر ۲۰ ساله راحله بود. خواهری که تازه ازدواج کرده بود و علاوه بر عسل٬ پسر هفت ساله راحله و خواهر و برادر دوقلوی ۱۱ ساله خودش را هم سرپرستی می‌کرد.

راحله ذکایی سال ۱۳۸۱ هنگامی که ۱۹ سال داشت به اتهام «مشارکت در سرقت مسلحانه» در مشهد بازداشت شده بود و حکمش چهار سال زندان بود. بعدتر٬ وقتی که در وسائل یکی از هم‌بندی‌هایش٬ مواد مخدر پیدا می‌کنند و مقدارش آنقدر بوده که حکم اعدام برایش صادر شود٬ راحله بخشی از آن را بر عهده می‌گیرد تا او را از اعدام نجات دهد. بهای این تصمیم اضافه شدن ده سال دیگر حبس به حکم راحله بود

از پسرش چیز زیادی نمی‌گفت. موقع بازداشت او فقط یک سال داشته و بیشتر از دلتنگی برای پسری که شش سال از دیدنش محروم بود٬ نگران نزدیک شدن سن مدرسه رفتنش بود و غم این را می‌خورد که پسرک شناسنامه ندارد و کسی هم نیست که پیگیر کارش باشد.

خواهر ۲۰ ساله‌اش همین که چهارتا بچه قد و نیم قد را بزرگ می‌کرد هنر کرده بود و دیگر نمی‌توانست از مشهد به ملاقات راحله بیاید که پسرش را ببیند یا دنبال کارهای اداری باشد که قدم اولش وکالت داشتن از راحله بود.

تمام این سال‌های زندان را راحله بدون ملاقاتی سر کرده بود. ملاقات در زندان اوین فقط به معنای دیدن نزدیکان و کمتر شدن دلتنگی نیست. معنای مهم‌تر ملاقاتی داشتن٬ گرفتن کمی پول برای خرید مایحتاج اولیه زندگی در زندان است. با اینکه همه زندانی‌ها سهمیه صبحانه و ناهار و شام دارند٬ ‌اما وضعیت غذای زندان به قدری بد است که اگر زندانی‌ها فقط با همان جیره روزانه سر کنند و پولی برای خرید کمی میوه و شیر از فروشگاه زندان نداشته باشند٬ خیلی زود از پا می‌افتند.

زندانی‌های بی‌ملاقاتی مثل راحله٬ معمولاً کارگری زندانی‌های دیگر را می‌کردند و در ازای شستن ظرف و لباس‌ها یا صف‌های چندین و چند ساعته در فروشگاه زندان٬ مقدار کمی میوه و شیر و ماست یا تن ماهی می‌گرفتند. راحله اما به جای کارگری٬ به کارگاه عروسک‌سازی می‌رفت. درآمد کارگری بیشتر از کارگاه بود و کارش هم کمتر. راحله اما کارگاه را ترجیح می‌داد تا به قول خودش از بند فرار کند. بعد از اعتیادش از فضای داخل بند گریزان بود. غصه‌هایش سرجایشان بودند. مواد مخدر هم هنوز فراوان و در دسترس و می‌ترسید که دوباره گرفتار می‌شود. کارگاه عروسک‌سازی زندان شده بود پناهگاهش. در ازای هر ماه از صبح تا عصر کار کردن ۱۰ هزار تومان می‌گرفت و عصرها هم که از کارگاه برمی‌گشت٬ به کتابخانه می‌رفت تا برای شب بیداری‌هایش کتاب بگیرد. همه کتاب‌های به درد بخور کتابخانه اوین را خوانده بود و چند وقتی بود که به دوباره‌خوانی افتاده بود. می‌گفت کتاب‌های هری پاتر را چهاربار خوانده است و حسرت خواندن جلد تازه و دیدن فیلمش را دارد.

راحله تمام این سال‌های زندان را راحله بدون ملاقاتی سر کرد بود. ملاقات در زندان اوین فقط به معنای دیدن نزدیکان و کمتر شدن دلتنگی نیست. معنای مهم‌تر ملاقاتی داشتن٬ گرفتن کمی پول برای خرید مایحتاج اولیه زندگی در زندان است

جوان بود، خیلی جوان. دست‌های پر از خالکوبی و رد خودزنی‌اش را که نمی‌دیدی باورت نمی‌شد که حتی ۲۴سال داشته باشد. چشم‌هایش پر از شور زندگی بود، قبل از آنکه دوباره معتاد شود.

یک شب وقتی که از دلیل بازداشتم پرسید٬ برایش از کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز گفته بودم و زنانی که آن سوی دیوار تلاش می‌‌کنند تا شاید قوانین تغییر کنند و کمی عادلانه‌تر شوند. همه را مو به مو گوش کرد و شنیده بودم که چند روز بعد برای زن‌های زندانی از کمپین و تلاش برای حقوق زنان گفته است. روزی که مجلس تصویب برابری ارث زن و شوهر را تصویب کرد٬ هنوز زندان بودم. تازه از بازجویی برگشته بودم که اول صدای هورا و کف زدن زن‌ها را از بند پایین شنیدم و بعد راحله را دیدم که دوان دوان از پله ها بالا آمد و گفت مژده بده خبر خوب دارم.

نگاه مات و مبهوتم را که دید منتظر سئوال من نشد و با ذوقی کودکانه گفت: «الان اخبار اعلام کرد می‌خوان قانون ارث را درست کنن که ارث زن و شوهر برابر بشه. قبلش داشتم برای زن‌های اتاقمون از کمپین می‌گفتم و همه‌شون می‌گفتن برو بابا مگه این قانون‌ها عوض بشو هستن که یه دفعه اخبار اینو گفت و همه هورا کشیدن.»

بعد با امیدی که خیلی وقت بود توی چشمانش ندیده بودم٬ نگاهم کرد و پرسید: «آجی از اون بیانیه‌هاتون نداری ما هم امضا کنیم؟»

همان روزها بود که شروع کرد به درس خواندن و گفت می‌خواهد جای خالکوبی‌ها را از دستش پاک کند. شنیده بود که شاید به بعضی زندانی‌ها عفو بخورد و وسوسه «بیرون» افتاده بود به جانش. خواسته بود که برایش کتاب‌های درسی بفرستند، تا دوم راهنمایی بیشتر مدرسه نرفته بود. بعد از آن را تا دوم دبیرستان٬ شبانه و دور از چشم شوهر و دایی‌هایش خوانده بود و امتحان داده بود. دلش می‌خواست کار پیدا کند و پسر خودش و دختر خواهرش و خواهر و برادر دو قلویش را بزرگ کند. می گفت عسل، فقط پنج سال دارد اما آنقدر شیطان است که خواهرم از پسش برنمی‌آید. شوهر خواهرش عسل را فرستاده خانه دایی‌هایش. می‌ترسید مثل عسل را هم ببرند دزدی. می‌ترسید معتادش کنند.

وسط این حرف‌ها یکدفعه بلند می‌شد و می‌رفت. می‌گفت: «همه این‌ها یک مشت خیالبافیه بیخوده».

می‌گفت: «ده سال دیگه که آزاد بشم، یه زن ۳۴ ساله بی‌سواد و بیکار هستم که حتی نمی‌تونه شکم پسر ۱۶ ساله‌اش را سیر کنه. تازه اگه تا اونموقع من هنوز یادش باشم.»

می گفت: «سرنوشت ما هم اینطوریه دیگه. زیاد غصه نمی‌‌خورم.عادت کرده‌ام به زندان. اصلاً یادم رفته بیرون چه جوری بود. نمی دونم اگه برم بیرون باید چکار کنم.»

شنیده بود که شاید به بعضی زندانی‌ها عفو بخورد و وسوسه «بیرون» افتاده بود به جانش. خواسته بود که برایش کتاب‌های درسی بفرستند، تا دوم راهنمایی بیشتر مدرسه نرفته بود. بعد از آن را تا دوم دبیرستان٬ شبانه و دور از چشم شوهر و دایی‌هایش خوانده بود و امتحان داده بود. دلش می‌خواست کار پیدا کند و پسر خودش و دختر خواهرش و خواهر و برادر دو قلویش را بزرگ کند

چند هفته بعد راحله را در راستای طرح تفکیک جرایم٬از بند زندانیان مالی که فضای نسبتا امن‌تری داشت و کسی آنجا علنا مواد مخدر مصرف نمی‌کرد٬ به بند مجرمان مربوط به مواد مخدر و سرقت فرستادند که در همه اتاق‌هایش بساط مصرف مواد رسما پهن بود و بیشتر از نیمی از ساکنان هر اتاق ۳۵ نفره معتاد بودند. هرچه راحله و دیگران گفتند که او تازه ترک کرده و در شرایط آن بند امکان بازگشتش به اعتیاد زیاد است٬ صدایشان شنیده نشد. هنوز دو هفته نشده٬ راحله کم‌کم مصرف مواد مخدر را از سر گرفت. این بار کراک می‌کشید. ناامیدتر از قبل شده بود و توانش برای مبارزه کمتر. بندمان جدا شده بود و زیاد نمی‌دیدمش٬ اگر هم دیداری بود آن راحله قبل با چشمانی که گهگاه از امید می‌درخشید نبود. کتاب‌ها را کنار گذاشته بود و اغلب خمار بود. یک‌بار که همه عزمم را جمع کردم و خواستم با او حرف بزنم نگاهی عاقل اندر سفیه کرد و گفت: «چی را می‌تونم عوض کنم؟ می‌دونی هشت سال زندان یعنی چی؟ می‌دونی اگه برگردم دوباره باید برم توی همون خونه و مجبورم که برم دزدی یا قاچاق. یه زن تنهای معتاد که نه درس خونده نه کاری بلده گیرم هم که آزاد بشه چکار می‌خواد بکنه اون هم با یک پسربچه‌ای که نمی‌دونم اون موقع چند سالشه...»

اینها را گفت و راهش را کشید و رفت و دیگر ندیدمش تا روز آزادی‌ام. حالش خوب نبود. ابروهایش را تراشیده بود، اما چشمانش هنوز کورسویی از امید داشت٬ امیدی که دوباره راحله را از اعتیاد جدا کرد و کتاب‌های درسی و قلم نقاشی را توی دستانش گذاشت. اینها را از کسانی که بعد از من زندان رفتند و آزاد شدند شنیدم. آخرین خبرم از او اما تبعیدش به زندان یک شهرستان کوچک بود و دیگر هیچ خبری از او نداشتم.

فکرش اما در تمام این پنج سال همیشه زندان با من بود. شاید به خاطر اینکه هم‌سن خواهرم بود و همیشه به این فکر می‌کردم که می‌شد با ان همه استعداد و عشق به زندگی٬ حال و روز دیگری داشته باشد. شاید به خاطر دلبستگی مشترک‌مان به فروغ. شاید به خاطر رویاهایش... نمی‌دانم.

بار آخری که دیدمش کتاب فروغم را به او دادم و برایش نوشتم: «به امید روزهایی که شاید روشن باشند و آزاد.» کتاب را گرفت. نوشته‌ام را خواند و آرام زمزمه کرد: شاید.....

پانزدهم سپتامبر ۲۰۱۲- دوبلین

سپتامبر بود و آفتاب دابلین هنوز آنقدر جان داشت که بشود بساط صبحانه را روی در بالکن چید. با دوستی که خواهرش تازه از زندان آزاد شده بود نان و پنیر لقمه می‌گرفتیم و برایم تعریف‌های خواهرش از بند سیاسی زنان اوین را می‌گفت.

خواهرش بیشتر از همه زندانی‌هایی که از دور و نزدیک می‌شناختم‌شان٬ از دختری تعریف کرده بود که برایش حکم اعدام بریده بودند. می‌گفت که دخترک عاشق فروغ بود و دلش می‌خواسته زبان انگلیسی یاد بگیرد؛ که هیچ ملاقاتی نداشت؛ که خیلی بامعرفت و شوخ‌طبع بود.

من یاد راحله افتاده بودم. گفتم من هم یک زندانی را در بند عمومی می‌شناختم که خیلی شبیه این خانم بود٬ البته او سیاسی نبود. تا بخواهم بپرسم که راستی اسم این دوست خواهرت چه بود٬ پیش‌دستی کرد و گفت اتفاقاً راحله هم اولش بند عمومی بوده.

- راحله؟ اسمش راحله بوده؟

یعنی این زنی که حکم اعدام برایش صادر شده بود راحله بود. راحله‌ای که هیچکس خبری از او نداشت و نمی‌دانستم پشت کدام دیوار حبس می‌کشد؟

نشانی‌های بیشتر که داد مطمئن شدم خودش است. فهمیدم که محکوم به اعدام شده بود و خبرش هیچ جا منتشر نشده بود. فهمیدم که در اعتراض به این حکم واهی و ناعادلانه اعتصاب غذا کرده بود و لبانش را دوخته بود و هیچکس‌ خبردار نشده بود.

گفت: «روزهای اول پس از ناآرامی‌های انتخابات ۸۸ که هنوز زنان فعال سیاسی و مدنی بازداشت شده را به بند عمومی می‌بردند٬ راحله به خاطر محدودیت‌های آنها در تماس تلفنی با خانواده‌هایشان گاه کمک‌شان کرده بود و همین شده بود بهانه اتهام محاربه و صدور حکم اعدام برای او. گفته بودند که به زندانی‌های مرتبط با سازمان مجاهدین کمک کرده‌ای و حتماً با آنها ارتباط داری.»

بعد از اینکه راحله در اعتراض به این حکم لب‌هایش را دوخت و اعتصاب غذا کرد٬ حکمش را به یک سال حبس تعزیری تقلیل دادند و حالا او در بند زندانیان سیاسی اوین است. بی‌آنکه خبری از او در جایی آمده باشد. به چند نفر در ایران ایمیل زدم٬ آنجا هم کسی خبری از راحله نداشت و نمی‌دانست که تا پای حکم اعدام رفته است.

حالا بعد از چند ماه بی‌خبری٬ اسم راحله ذکایی در کنار هشت زنی که در بند سیاسی زندان اوین اعتصاب غذا کرده‌اند٬ منتشر شده است، اما او همچنان «زندانی گمنامی است» که هیچکس خبری از او ندارد٬ نمی‌داند به چه اتهامی آنجاست٬ نمی‌داند از کجا آمده و هیچ عکسی از او نیست.

راحله نه یک فعال شناخته شده حقوق بشر بوده٬ نه یک روزنامه‌نگار معروف٬ نه وابسته به حزب و گروهی سیاسی یا مدنی و نه خانواده‌ای دارد که صدایش باشند.

جای خالی عکس راحله در پوسترهای زنان اعتصاب‌کننده دست به دست می‌چرخد و گاه حتی همان قاب خالی نیز حذف می‌شود. و او انگار نماد همه زنان و مردانی باشد که در این سال‌ها و همه سال‌های قبل از آن به زندان رفتند٬ محاکمه شدند٬ اعدام شدند و هیچ گاه نه عکسی از آنها جایی دیده شد و نه صدایشان را شنیدیم.

زنان و مردانی که پابه پای دیگران هزینه دادند٬ اما هیچ گاه صدایشان شنیده نشد و رقمی شدند در آمار بازداشت‌شدگان و اعدام‌شدگان بی‌شمار این سال‌ها.

شماری از زندانيان سياسی زن در ايران دست به اعتصاب غذا زدند

news-zamaneh — Thu, 01 Nov 2012 07:41:05 +0000

شماری از زندانيان سياسی زن در ايران با اعلام اينکه از سوی مأموران زندان مورد "هتک حرمت و آزار" قرار گرفته‌اند، دست به اعتصاب غذای "دسته‌جمعی" زدند.

به گزارش تارنمای کلمه، "حمله‌کنندگان به بند بانوان که شامل حدود ۲۰ زن از نيروهای گارد يگان حفاظت زندان اوين بودند با ورود به حريم خصوصی و شخصی زندانيان سياسی باعث برهم زدن نظم و سلب آسايش آنان شده و پس از يورش به بند سياسی بانوان زندانيان را به شکل توهين‌آميزی بازرسی بدنی کردند."

اين بازرسی با واکنش فائزه هاشمی رفسنجانی يکی از زندانيان اين بند روبه‌رو شده است.

بر اساس اين گزارش، مأموران حفاظت زندانيان سياسی را به حياط کوچک بند هدايت کرده و برای ساعتی همه زندانيان سياسی را در فضای کوچک و نامناسب محبوس کرده و شروع به تفتيش وسايل شخصی آنان کردند که اين حرکت با واکنش زندانيان زن روبه‌رو شد.

مأموران حفاظت زندانيان سياسی را به حياط کوچک بند هدايت کرده و برای ساعتی همه زندانيان سياسی را در فضای کوچک و نامناسب محبوس کرده و شروع به تفتيش وسايل شخصی آنان کردند که اين حرکت با واکنش زندانيان زن روبه‌رو شد

به گزارش کلمه در پی اين اقدام، زندانيان به نشانه اعتراض اقدام به سر دادن شعار "يا حسين ميرحسين، مرگ بر ديکتاتور، موسوی زنده باد کروبی پاينده باد و..." کردند.

تا کنون ۹ تن از زندانيان سياسی زن به اين اعتصاب غذا پيوسته‌اند. بهاره هدايت، نازنين ديهيمی، ژيلا بنی‌يعقوب، شيوا نظرآهاری، مهسا امرآبادی، حکيمه شکری، ژيلا کرم‌زاده مکوندی، نسيم سلطان‌بيگی و راحله زکايی ۹ زندانی‌ای هستند که در اعتراض به اين اقدام مأموران حفاظت اطلاعات زندان دست به اعتصاب غذا زده‌اند.

زندانيان سياسی زن خواهان "عذرخواهی رسمی رئيس زندان اوين و مسئولان اداره حفاظت اين زندان و همچنين ارائه ضمانت‌هايی از سوی آنان مبنی بر عدم تکرار چنين رفتارهای شده‌اند."

به گفته تعدادی از زندانيان، "دردی‌زاده و سلامی از جمله مأمورانی هستند که با شيوه‌های غيراخلاقی و توهين‌آميز در هنگام تفتيش بدنی، اقدام به آزار بدنی زندانيان کرده‌اند."

کلمه نوشته است: "پس از شروع به کار علی‌اشرف رشيدی به‌عنوان رئيس زندان اوين، فشارها به زندانيان سياسی افزايش يافته است."

بر پايه اين گزارش "اين فشارها طی هفته‌های گذشته با سخت‌گيری برای اعزام و درمان زندانيان سياسی، بازرسی‌های بدنی در هنگام خروج و ورود و اجازه دخالت مأموران امنيتی در امور زندان تشديد شده که اين موضوع باعث نارضايتی و نگرانی زندانيان سياسی شده است."

اعتصاب غذای ۱۵ زندانی سیاسی از نگاه یک پزشک

society — Wed, 24 Oct 2012 22:13:49 +0000

احسان مهرابی

احسان مهرابی - تحت نظر داشتن شبانه روزی ۱۵ زندانی در ایام اعتصاب غذا و ثبت رخدادهای آن تجربه‌ای است که نصیب هر پزشکی نمی‌شود. این فرصت اما برای آرش علایی در خرداد سال ۱۳۹۰ میسر شد.

او هدی صابر را در ایام اعتصاب غذا تحت نظر داشت، اما درشب سکته صابر، درسالن دیگری بود و درهای سالن بسته. پس از آن ۱۴ زندانی سیاسی دراعتراض دست به اعتصاب غذا زدند و این بارعلایی آنان را تحت نظر داشت و از وضعیت پزشکی‌شان یادداشت بر می‌داشت.

او که اینک در آمریکا روزگار می‌گذراند امیدوار است، یادداشت‌ها و مشاهدات خود را در کتابی چاپ کند تا نمادی باشد از «اعتصاب غذای ایرانی». او به عنوان یک پزشک از آسیب‌های اعتصاب غذا می‌گوید؛ آسیب‌هایی که تا پایان عمر با اعتصاب‌کنندگان همراه می‌ماند و چشم، کلیه و دیگر اعضای آنان را نشانه می‌گیرد.

تلخ‌ترین بخش ماجرا برای پزشکی که همه این‌ها را می‌داند و خود نیز سه سال زندان را تجربه کرده شرایطی است که زندانیان چاره‌ای جز وارد کردن آسیب به خود ندارند. اعتصاب غذا حتی با تجربه‌هایی چون مرگ هدی صابر و اکبر محمدی پایانی ندارد. نسرین ستوده فعلاً آخرین زندانی است که راهی جز این نیافته. آرش علایی یادآور می‌شود که زنان در زمان اعتصاب غذا به نسبت مردان بیشتر در معرض خطر هستند و اعتصاب غذا برای این وکیل زندانی به دلیل شرایط جسمی‌اش بسیار خطرناک است.

خیلی خوب است که بدون تجربه سختی اعتصاب غذا اطلاعات خود را افزایش دادید؟

آرش علایی: هم خوب بود و هم بد. از این جهت خوب بود که به عنوان یک پزشک با اطلاعات خود می‌توانستم به هم بندیانم که دراعتصاب بودند کمک کنم. از این جهت هم بد بود که به عنوان یک پزشک از آسیب‌های زیاد و غیر قابل بازگشت اعتصاب غذا به بدن انسان‌ها خبر دارم و تاسف می‌خوردم چرا باید کار به جایی بکشد که چاره‌ای جز این روش اعتراضی باقی نماند.

درمدتی که اعتصاب غذای ۱۴ نفر و پیش از آن اعتصاب مرحوم صابر و آقای دلیر ثانی را دنبال می‌کردید به چه نتایجی رسیدید؟ قصد انتشار این نتایج را ندارید؟

آرش علایی: اعتصاب غذای خشک که فرد آب هم مصرف نمی‌کند خیلی خطرناک‌تر است و بعد از ۲۴ ساعت اول، ساعت‌ها حیاتی و خطرناک می‌شوند. در مورد اعتصاب غذای‌تر که فرد آب و املاح مصرف می‌کند از چند روز به بعد فرد در معرض خطر قرار دارد، اما باز هم تاکید می‌کنم که یک سری ضایعات مشهود است و یک سری ضایعات دربلند مدت خود را نشان می‌دهد.

امیدوارم بتوانم این تجربیات را درقالب کتابی چاپ کنم. چاپ این کتاب به جز موضوعات پزشکی اعتصاب غذا این سئوال را در مخاطب ایجاد می‌کند که چرا این افراد با وجود آگاهی از آسیب‌های فراوان دست به اعتصاب غذا زدند؟ تعدادی از افراد که سن بالایی داشتند، دچار مشکلات کلیوی و قلبی بودند. برخی از آن‌ها حتی سابقه عمل جراحی قلب داشتند.اما ضایعه کشته شدن آقای صابر دراثر عدم رسیدگی پزشکی مسئولان به قدری برای زندانیان شوک‌آور بود که این افراد حاضر شده بودند جان خود را به خطر بیندازند.

شما بعد از معاینه‌های روزانه اطلاعات پزشکی اعتصاب غذاکنندگان را ثبت می‌کردید. ثبت کردن این اطلاعات چه کمکی به شما می‌کرد؟

این اطلاعات را ثبت می‌کردم تا اگر فردی دچار مشکلات ناگهانی شد بتوانیم به او کمک کنیم. من علائم حیاتی، پاسخ ارگان‌ها و همچنین سلامت روان افراد را ثبت می‌کردم. ما درزندان وسایل تشخیصی نداشتیم و با معاینات بالینی و وسایل اولیه مانند فشارسنج و یا گوشی پزشکی این علائم را پیگیری می‌کردم.

پاسخ «ارگان‌های بدن» را به چه شکل بررسی می‌کردید؟

یک پزشک براساس دو نکته وضعیت یک بیمار را پیگیری می‌کند: معاینه‌های بالینی و یافته‌های آزمایشگاهی یا فرابالینی. ما تنها می‌توانستیم معاینه‌های بالینی را انجام دهیم، مثلا اینکه کلیه دفع ادرار دارد یا اینکه دستگاه گوارش فعالیت دارد یا نه. یا ضربان قلب چطور است.

درباره مرحوم صابر چطور؟ آیا اعتصاب غذا باعث سکته وی شده بود؟

اعتصاب غذا عاملی برای رخ دادن سکته بود. مرحوم صابر، ورزشکار و سالم بود. او هیچگونه مشکلی نداشت که بتوان گفت باعث سکته شده است. متاسفانه در زمانی که مرحوم صابر نیاز به اقدامات اورژانسی پیدا کرد ایشان را به بیمارستان اعزام نکردند و دچار سکته وسیع قلبی شد.

آیا زمان مشخص و استانداردی وجود دارد که براساس آن بتوان گفت «اعتصاب غذا» از این مرحله به بعد خطرناک می‌شود؟

هیچ استانداردی وجود ندارد و بستگی به بدن فرد. ذخایر غذایی و محیط نگهداری فرد متفاوت و متغیر است. طبیعتاً اعتصاب غذای خشک که فرد آب هم مصرف نمی‌کند خیلی خطرناک‌تر است و بعد از ۲۴ ساعت اول، ساعت‌ها حیاتی و خطرناک می‌شوند. در مورد اعتصاب غذای‌تر که فرد آب و املاح مصرف می‌کند از چند روز به بعد فرد در معرض خطر قرار دارد، اما باز هم تاکید می‌کنم که یک سری ضایعات مشهود است و یک سری ضایعات دربلند مدت خود را نشان می‌دهد. به طور مثال ضایعه‌ای که به کلیه وارد می‌شود شاید بعد از اعتصاب غذا مشخص نباشد و درسال‌های بعد خود را نشان دهد.

تجربه‌های گذشته چه می‌گوید؟

مواردی بوده که فرد اعتصاب غذا کرده ، یا دسترسی به غذا نداشته اما آب مصرف کرده و هفته‌ها توانسته است دوام بیاورد، اما این یک قاعده نیست. در جوامع غربی اعتصاب غذا کم است، اما مواردی وجود دارد که کسانی که جایی گیر کرده‌اند و غذا به آن‌ها نرسیده است چند هفته دوام آورده‌اند.

در اعتصاب غذای «‌تر» زندانیان آب مصرف می‌کنند. تا جایی که به خاطر دارم شما محلولی از آب و نمک درست کرده بودید که اعتصاب غذاکنندگان مصرف کنند. این محلول برای چه بود؟

آب، قند و املاح سه ماده ضروری برای بدن هستند. اینکه در زمان اعتصاب غذا چه مقدار قند و نمک به فرد برسد خیلی مهم است. خصوصاً برای کسانی که بیماری‌های زمینه‌ای دارند. به طور مثال فردی که نارسایی کلیه دارد یا فردی که بیماری قندی دارد. تعیین نسبت قند و نمک برای این افراد خیلی مهم است. برای همین این محلول‌ها را با تنظیم این نسبت‌ها درست کرده بودیم.

خوردن این محلول با توجه به اینکه آنان هیچ نوع مواد غذایی مصرف نمی‌کردند سخت نبود؟

بسیارسخت بود، اما چاره‌ای نبود. این محلول تنها چیزی بود که اعتصاب غذاکنندگان می‌خوردند تا به حیات خود ادامه دهند.

در مدتی که زندانیان در اعتصاب غذاکننده را تحت نظرداشتید به مورد خاصی هم برخورد کردید؟

در قوانین دیگرکشور‌ها کسی که اعتصاب می‌کند باید به محلی منتقل شود که خدمات بهداشتی و درمانی بهتری بگیرد و تحت مراقبت‌های ویژه بهداشتی و درمانی باشد، اما در آئین‌نامه سازمان زندان‌های ایران کسی که اعتصاب می‌کند تنبیه و به انفرادی منتقل می‌شود. (نقاشی اثر لورین خلیل ریحان)

عزم راسخ مرحوم صابر و افرادی که بعد از آقای صابر اعتصاب غذا کردند همیشه برای من قابل توجه بود. مرحوم صابر می‌گفت من قصد قهرمان‌بازی و خودکشی ندارم، اما نیاز دارم اعتراضم را به این نحو مطرح کنم. کسانی که بعد از فوت آقای صابر اعتصاب کردند دو طیف سنی کاملا متفاوت بودند؛ از آقای قدیانی و مظفر گرفته تا جوانانی چون حسن اسدی زیدآبادی. حتی دیدگاه‌های سیاسی آنان هم متفاوت بود، اما توانسته بودند دراین زمینه به همگرایی برسند.

با توجه به اینکه دراین اعتصاب غذا ۱۴ نفر حضور داشتند به نظر می‌رسد مدیریت آن با توجه به شرایط متفاوتی بدنی اعتصاب غذاکنندگان خیلی سخت بوده باشد. چون دربین آنان از ۲۷ ساله بود تا ۷۰ ساله. تا جایی که به خاطر دارم برای هماهنگی درباره این اعتصاب غذا جلساتی برگزار می‌شد. دراین جلسات چه مواردی مطرح می‌شد؟

جلسات برای این بود که بتوانیم یک گزارش گروهی از وضعیت دوستان بدهیم و هم اینکه بدانیم وضع هر فرد به تنهایی چطور است. اعتصاب غذا یک برنامه گروهی بود، اما پاسخ بدن هر فرد متفاوت است. برای همین افراد را به صورت جدا معاینه و در جلسات چشم انداز وضعیت کلی را بررسی می‌کردیم.

دریکی دو مورد هم، کار اعتصاب غذاکنندگان به بیمارستان کشید. برای آنان چه مشکلی رخ داده بود؟

درپروتکل‌های بین‌المللی کسی که اعتصاب غذا می‌کند باید از مراقبت‌های وِیژه برخوردار شود، اما این امکانات طبیعتاً در زندان فراهم نبود و کار تعدادی از اعتصاب‌کنندگان به دلیل مواردی چون فشار خون و نارسایی کلیه به بیمارستان کشید.

تاثیر اعتصاب غذا در سن‌های مختلف طبیعتاً فرق می‌کند. با توجه به اینکه در این روز‌ها شنیده‌ایم که نسرین ستوده نیز در اعتصاب غذا به‌سر می‌برد، درمورد زن و مرد آیا ممکن است تاثیرات و زمان تحمل متفاوت باشد؟

طبیعتاً وضعیت اعتصاب غذا در سن‌های مختلف متفاوت است. روند اعتصاب غذا نسبت به فیزیک بدن افراد هم متفاوت است. برای افرادی چون خانم ستوده که به لحاظ جسمی لاغراندام هستند و به لحاظ فیزیکی می‌توان گفت ضعیف اندام، اعتصاب غذا بسیار خطرناک‌تر است. چون ذخیره‌های چربی و پروتئین این افراد خیلی کمتر است و وقتی بدن نیاز پیدا می‌کند ذخیره‌ای وجود ندارد که بتواند ازآن‌ها استفاده کند. از سوی دیگربه دلیل نحوه کارکرد ارگان‌ها، زنان در زمان اعتصاب غذا به نسبت مردان بیشتر در معرض خطر هستند.

شما تاکید زیادی بر آسیب‌های اعتصاب غذا دارید. این عمل چه تاثیری بر بدن فرد می‌گذارد؟

اگر فرد در بلندمدت غذا نخورد، بدن ذخایر قند و چربی را مصرف می‌کند و بعد سراغ ذخایر پروتئینی می‌رود. اینجاست که برای بدن مشکلات پیش می‌آید و این مشکلات جبران‌ناپذیر می‌شود. از سوی دیگر از لحاظ سلامت روان هم فرد دچار صدمه می‌شود و این صدمه پذیری سلامت روان و حساسیت نسبت به محرک‌ها را دربلند مدت دچار مشکل می‌کند. (نقاشی اثر رومن هالتر)

چند نوع ماده غذایی برای بدن لازم هستند: قند‌، املاح، ویتامین‌، چربی، آب، پروتئین و نمک‌های آلی. اگر بدن را از این مواد محروم کنیم تا مدت کوتاهی از ذخایر موجود استفاده می‌کند، اما این مواد ذخیره برای تمام مدت در بدن وجود ندارد و وقتی هم که ذخیره‌ها تمام شد مواد حیاتی برای ادامه بقا شروع به تجزیه می‌شود. تجزیه و مصرف این مواد حیاتی فرد را دچار مشکلاتی می‌کند که جبران ناپذیر است. اگر فرد در بلندمدت غذا نخورد، بدن ذخایر قند و چربی را مصرف می‌کند و بعد سراغ ذخایر پروتئینی می‌رود. اینجاست که برای بدن مشکلات پیش می‌آید و این مشکلات جبران‌ناپذیر می‌شود. از سوی دیگر از لحاظ سلامت روان هم فرد دچار صدمه می‌شود و این صدمه پذیری سلامت روان و حساسیت نسبت به محرک‌ها را دربلند مدت دچار مشکل می‌کند.

اعتصاب غذا به کدام بخش از بدن بیشتر آسیب می‌زند؟

کلیه به خاطر نرسیدن آب دچار حساسیت بیشتر می‌شود و وقتی که آب نرسد بیشترین ضایعه را می‌بیند؛ چشم هم همینطور. سایر اندامهای بدن هم به تناسب دچار مشکل می‌شوند.

به جز زندانیان سیاسی در زندان‌های دیگر موارد اعتصاب غذا به چه شکل است؟

در زندان‌های عادی هم کسانی بودند که دهانشان را می‌دوختند و اعتصاب غذا می‌کردند؛ خصوصاً زندانیان مواد مخدر. برخی از این زندانیان از دسترسی به وکیل محروم بودند و در دادگاه‌های چند دقیقه‌ای حکم اعدام یا حکم‌های سنگین زندان می‌گرفتند. بعضی از این زندانیان در اعتراض به نحوه رسیدگی به پرونده‌شان دست به اعتصاب غذا می‌زدند.

به درخواست این زندانیان رسیدگی می‌شد؟

نه تنها رسیدگی نمی‌شد، بلکه این زندانیان تنبیه و به سلول انفرادی منتقل می‌شدند.

قوانین زندان‌های ایران درباره اعتصاب غذا چه می‌گوید؟

در قوانین دیگرکشور‌ها کسی که اعتصاب می‌کند باید به محلی منتقل شود که خدمات بهداشتی و درمانی بهتری بگیرد و تحت مراقبت‌های ویژه بهداشتی و درمانی باشد، اما در آئین‌نامه سازمان زندان‌های ایران کسی که اعتصاب می‌کند تنبیه و به انفرادی منتقل می‌شود. فردی که اعتصاب غذا می‌کند نمی‌خواهد دست به خودکشی بزند، اما فرد چون هیچ راهی برای حل مشکل خود پیدا نمی‌کند به این روش چنگ می‌زند. این وظیفه سازمان زندان‌هاست که این فرد را در محیطی نگهدارند که اگر دچار مشکل شد خدمات پزشکی دریافت کند، اما متاسفانه در ایران اینگونه نیست.

سطح هوشیاری افرادی که اعتصاب غذا می‌کنند چگونه است؟

حیاتی‌ترین ارگان‌های بدن قلب و مغز است. مغز مواد قندی مصرف می‌کند تا به حیات خود ادامه دهد. اگر به بدن قند نرسد بدن از ذخیره‌های چربی و پروتئین استفاده و آن‌ها را تبدیل به قند می‌کند. اگر به فرد مدت زیادی قند نرسد، فرد دچار بیهوشی می‌شود و هوشیاری خود را از دست می‌دهد.

درباره نحوه شکستن اعتصاب غذا چه توصیه‌هایی وجود دارد؟

همانطور که اعتصاب غذا فرد را دچار مشکل می‌کند، بازگشت به روال طبیعی هم زمان‌بر است. بعد از اعتصاب به دلیل اینکه اندام‌های بدن مدتی از کارهای طبیعی جدا بوده‌اند، باید رفته رفته به حالت اولیه برگردانده شوند. برای همین توصیه شده که شکستن اعتصاب با مایعات ملایم انجام شود.

بیماری، اعتصاب و مرگ زندانیان سیاسی

Tue, 19 Jun 2012 12:03:18 +0000

ماهک‌نیک‌نهاد

ماهک نیک‌نهاد - در سومین سالگرد کشته شدن ندا آقاسلطان که روز سی‌ام خردادماه بر اثر شلیک گلوله در خیابان جان داد و به نماد جنبش اعتراضی مردم ایران در سال ۱۳۸۸ تبدیل شد، صدها زندانی سیاسی تنها به دلیل اعتراض‌های پس از دهمین انتخابات ریاست جمهوری در زندان‌های ایران به سر می‌برند.

در چنین روزی، خبر اعدام مخفیانه سه زندانی سياسی به نام‌های عباس حيدريان، جمشيد حيدريان و عبدالرحمان حيدريان که چندی پيش از زندان کارون اهواز به نقطه نامعلومی منتقل شده بودند، منتشر شده است.

در کنار خبر اعدام‌های مخفیانه، اکنون دغدغه سلامت بسیاری از زندانیان سیاسی، به یک بحران جدی در میان فعالان مدنی تبدیل شده است. در کنار زندانیان پس از انتخابات، زندانیان سیاسی دیگری هم هستند که سال‌هاست محروم از درمان و امکانات مناسب پزشکی، با خطر مرگ روبه‌رو هستند. در یک‌سال گذشته، چند زندانی عقیدتی در زندان‌های ایران درگذشته‌اند. در روزهای گذشته نیز، محمدمهدی زاليه نقشبنديان، زندانی سياسی کرد که در رجايی‌شهر کرج زندانی بود، بر اثر بيماری درگذشت.

محمدمهدی زاليه نقشبنديان، اوايل ماه جاری با وضعيت جسمانی وخيم به بيمارستان منتقل شد. او مجروح شيميايی جنگ ايران و عراق بود و پس از تحمل بيش از ۱۸ سال حبس در زندان‌های اروميه و رجايی‌شهر کرج، پس از انتقال به بيمارستان از دنیا رفت. اين زندانی سياسی در ماه‌های اخير در زندان رجايی‌شهر که زندانی آلوده است،‌ مبتلا به بيماری ريوی شده بود.

مسئولان زندان رجايی‌شهر کرج، او را تا سوم خردادماه سال جاری بدون رسيدگی پزشکی در اين زندان نگهداشتند. محمدمهدی زاليه نقشبنديان به اتهام همکاری با يک حزب کردی بازداشت و به حبس ابد محکوم شده بود. مرگ او، دومین مرگ بین زندانیان سیاسی در خرداد ماه سال جاری (1391) بود.

منصور رادپور، زندانی سياسی دیگری بود که اول خرداد بر اثر سکته مغزی درگذشت. او پيش از سکته مغزی، بيماری‌های دیگری نیز داشت.

زندانيان سياسی ديگر در زندان‌های ايران هم با مشکلات مربوط به سلامتی دست به گریبانند و وضعیت آنها نیز وخیم توصیف می‌شود. با وخیم‌تر شدن وضعیت سلامت این زندانیان، شيرين عبادی، برنده‌ جايزه صلح نوبل، فدراسيون بين‌المللی جامعه‌های حقوق بشر، جامعه دفاع از حقوق بشر در ايران و گزارشگران بدون مرز، روز ۱۶ خرداد بيانيه مشترکی در مورد وضعيت زندانيان سياسی بيمار در زندان‌های ايران منتشر کردند و خواهان آزادی فوری و بدون قيد و شرط آنها شدند.

به گزارش هرانا، ماشاء‌الله حائری زندانی سیاسی زندان رجایی شهر کرج که ۲۲ خرداد ماه برای چندمین بار متوالی بر اثر وخامت وضع جسمی به صورت اورژانس به بیمارستان رجایی کرج منتقل شده بود، به زندان رجایی شهر برگردانده شد بدون این‌که مراحل درمانش به پایان برسد.

پزشکان بهداری زندان تاکید کرده بودند او که یکبار جراحی قلب باز انجام داده است باید هرچه زود‌تر تحت مراقبت‌های ویژه پزشکی قرار گیرد، ولی مسئولان زندان و دادستانی حاضر به صدور اجازه برای بستری شدن وی در بیمارستان نشدند.

در خبری دیگر، صالح کهن‌دل، زندانی سیاسی که احتمال می‌رود به سرطان خون مبتلا باشد و محکوم به ده سال زندان است، در اعتراض به بدرفتاری ماموران اعزام در مسیر رفتن به بیمارستان اعلام کرد که از این پس از رفتن به بیمارستان امتناع خواهد کرد. او در اعتراض به ضرب و شتم توسط ماموران اعزام زندان، فحاشی آنان به خود و خانواده‌اش، استفاده از دستبند و پابند برای اعزام به بیمارستان، ممانعت ماموران اعزام از انجام کامل آزمایش‌ها و... این تصمیم را گرفته است.

حسین رونقی ملکی، آغاز و پایان اعتصاب غذای خشک

حسين رونقی ملکی، وب‌نگار زندانی که از ششم خرداد ١٣٩١ در اعتراض به وضعيت بازداشت خود دست به اعتصاب غذا زد، ١٣ خرداد به دستور آيت‌الله صادق لاريجانی، رئيس قوه قضاييه ايران به بيمارستان انتقال داده شد، اما بعد‌از‌ظهر سه‌شنبه ۱۶ خرداد، ماموران امنیتی وابسته به سپاه وارد بیمارستان شدند و او را به اتاق دیگری منتقل کردند. سایت کلمه گزارش داد که ماموران اطلاعات سپاه به اتاق محل بستری حسین رونقی در بیمارستان هاشمی‌نژاد حمله کردند و دیگر ماموران مستقر در اتاق و همچنین پدر و مادر این زندانی سیاسی را از اتاق بیرون کردند‌ و سپس حسین رونقی را به اتاق دیگری در همین بیمارستان انتقال دادند.

زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ زندان اوین نیز نامه‌ای در وب‌سایت کلمه منتشر کرده و هشدار دادند که رسیدگی نکردن به وضعیت حسین رونقی، ممکن است برای او خطرات جانی به دنبال داشته باشد. او سرانجام پس از ۱۸ روز اعتصاب غذا به مناسبت ۲۲ خرداد ماه، سالگرد انتخابات ۸۸، به اعتصاب غذای خود پایان داد.

آنها بدون ارائه توضیح درباره علت این برخورد، از ملاقات پدر و مادر این زندانی بیمار با او نیز جلوگیری کردند وگفتند آنها صرفاً در روزهای تعیین‌شده برای ملاقات اجازه دیدن فرزندشان را خواهند داشت. ماموران تا ۱۱ شب مشغول بازجویی او بودند و او پس از این اتفاق اعتصاب خشک را آغاز کرد.

حسین رونقی ملکی یک کلیه خود را به طور کامل از دست داده و کلیه دیگرش ۲۰ درصد از کار افتاده‌ است. حسین رونقی ملکی، در اعتراض به وضعیت زندان اعتصاب غذای خود را در زندان آغاز کرد و در بیمارستان هم اجازه وصل کردن سرم را نداد.

پدر حسین اعلام کرد که تنها خواسته‌ او مرخصی است تا در شهر محل سکونتش، عمل جراحی ضروری‌اش را انجام دهد. این در حالی است که این زندانی سیاسی پیش از این دوبار تحت عمل جراحی قرار گرفته، اما بلافاصله پس از عمل به زندان منتقل شده و درمانش کامل نشده است.

آقای ملکی، چهارشنبه ۱۷ خرداد به دادستانی تهران رفت و اتفاق‌های اخیر بیمارستان را به اطلاع مسئولان دادستانی رساند. زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ زندان اوین نیز نامه‌ای در وب‌سایت کلمه منتشر کرده و هشدار دادند که رسیدگی نکردن به وضعیت حسین رونقی، ممکن است برای او خطرات جانی به دنبال داشته باشد. او سرانجام پس از ۱۸ روز اعتصاب غذا به مناسبت ۲۲ خرداد ماه، سالگرد انتخابات ۸۸، به اعتصاب غذای خود پایان داد.

حسین رونقی ملکی، نویسنده وبلاگ بابک خرمدین و مدیر سایت ایران پروکسی است که فیلترشکن به ایرانیان ارائه می‌کرد. او به اتهام "تلاش برای براندازی نرم" به ۱۵ سال زندان محکوم شده است.

ملاقات با نرگس محمدی در شرایط بحرانی

نرگس محمدی، روزنامه‌نگار و سخنگوی کانون مدافعان حقوق بشر است که از ارديبهشت ١٣٩١، در زندان است.

نرگس محمدی در ملاقات به خانواده خود گفته است که با وجود درخواست برای انتقال به زندان اوین در تهران، یعنی جایی که حکم برای او صادر شده و محل سکونتش بوده است، همچنان در زندان زنجان نگهداری می‌شود. او همچنین گفته است که بیماری‌اش تشدید شده وهر روز حالش به هم می‌خورد؛ با این حال، تنها دارویی که به او داده می‌شود، مسکنی است که از طریق آمپول به وی تزریق می‌شود.

او که چندی پیش به شکل غیر ‌قانونی به زندان زنجان منتقل شده است، در بازداشت‌های قبلی خود به بیماری فلج عضلانی مبتلا شده بود. تقی رحمانی، همسر نرگس محمدی از تشديد بيماری همسرش، نرگس محمدی در زندان زنجان و در ميان زندانيان بزه‌کار خبر داد. کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران، سه‌شنبه ۳۰ خردادماه وضعيت جسمانی نرگس محمدی، فعال حقوق بشر و نايب‌رئيس کانون مدافعان حقوق بشر را که هم‌اکنون در زندان زنجان و در ميان متهمان مواد مخدری به‌سر می‌برد، ناگوار توصيف کرد.

تقی رحمانی همسر نرگس محمدی گفته است که همسرش در ملاقات روز شنبه ۲۸ خردادماه با صورت کبود شده و لکنت زبان فراوان با خانواده‌اش روبه‌رو شده است. نرگس محمدی در اين ملاقات شرح داده است که روز چهارشنبه ۲۵ خردادماه زير دوش حمام حالش به‌هم خورده و به زمين خورده است. در اين وضعيت يکی از هم‌بندی‌های وی او را بلند کرده، اما ديگر نمی‌توانسته راه برود و تمام روز همانطور بوده است. نرگس محمدی در ملاقات یادشده همچنين افزوده است که صبح روز پنج‌شنبه 26 خردادماه او را به بيمارستان بهشتی زنجان برده‌اند، اما آن‌جا به جای اينکه بستری شود به وی تنها دارویی داده‌اند و بعد او را به زندان با‌زگردانده‌اند.

به‌گفته تقی رحمانی در اين ملاقات فرزندان آن‌ها مادرشان را با صورت کبود و لکنت زبان ديده‌اند. او روز شنبه 13 خردادماه هم در حالی برای دیدار با خانواده خود به اتاق ملاقات رفته که روی یک صندلی نشسته بوده و توسط چهار نفر حمل می‌شده است. به گزارش وب‌سایت کلمه، او حتی توانایی ادای صحیح کلمات را نداشته و وضعیتش به حدی نامناسب بوده است که بر روحیه فرزندان او به شدت تاثیرگذار بوده است و علی و کیانا، فرزندان او، از دیدن حال نامناسب مادر خود غمگین شده‌اند.

نرگس محمدی در این ملاقات به خانواده خود گفته است که با وجود درخواست برای انتقال به زندان اوین در تهران، یعنی جایی که حکم برای او صادر شده و محل سکونتش بوده است، همچنان در زندان زنجان نگهداری می‌شود. او همچنین گفته است که بیماری‌اش تشدید شده وهر روز حالش به هم می‌خورد؛ با این حال، تنها دارویی که به او داده می‌شود، مسکنی است که از طریق آمپول تزریق می‌شود.

به گفته متخصصان، بیماری فلج عضلانی نیاز به مراقبت ویژه و فضای دور از اضطراب دارد. استمرار فلج عضلانی باعث می‌شود که بیماری مزمن شود و در صورت محقق نشدن شرایط مناسب، مداوای آن طولانی و حتی غیر ممکن شود.

محمد صدیق کبودوند و استمرار اعتصاب غذا

محمدصدیق کبودوند، روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر، زندانی سیاسی دیگری است که از ششم خرداد، در زندان دست به اعتصاب غذا زده است.

آقای کبودوند در نامه‌ای که در وب‌سایت کلمه منتشر شده، شخص دادستان تهران را مسئول عواقب و پیشامدهای احتمالی برای خود و فرزند بیمارش دانسته است. فرزند او مبتلا به بیماری خونی صعب‌العلاج و درمان‌ناپذیر است و بیش از پنج ماه است که روی تخت بیمارستان با مرگ دست و پنجه نرم می‌کند.

او پیش‌تر در نامه‌ای اعلام کرده بود تا وقتی برای ملاقات با فرزند بیمارش به او مرخصی داده نشود، به اعتصاب غذا ادامه خواهد داد. خود او در ماه‌های گذشته بیمار بوده و لازم است برای درمان به بیمارستان منتقل شود. به گزارش هرانا، محمد صدیق کبودوند روز 23 خرداد ماه در دیدار با خانواده‌اش اعلام کرد تا برآورده نشدن خواسته‌هایش همچنان در اعتصاب غذا خواهد ماند وممکن است در چند روز آینده دست به اعتصاب غذای خشک بزند.

تارنمای سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان، گزارش داده که کبودوند به خانواده‌اش گفته است: «معاون دادستان به او گفته مرگ یا اعتصاب زندانی سیاسی برای ما مهم نیست و ممکن است او را در صورت تدوام اعتصاب به سلول انفرادی منتقل کنند.»

دو هفته قبل از آن نیز، او با درخواست مشابهی پنج روز اعتصاب غذا کرد. مقامات قضایی وعده داده بودند که در صورت شکستن اعتصاب، درخواست او را بررسی خواهند کرد. اکنون او به دلیل عدم تحقق خواسته‌اش، دوباره اعتصاب غذا کرده است.

محمدصدیق کبودوند، فعال کرد و دبیر سازمان حقوق بشر کردستان، از سال ۱۳۸۶ بدون مرخصی در بازداشت بوده و به گفته همسرش فقط چندبار توانسته است ملاقات‌های کوتاه چندساعته با فرزند بیمارش داشته باشد.

بهمن ماه سال گذشته، محمد صدیق کبودوند تنها پس از یک دوره اعتصاب غذا، بعد از نزدیک به چهار سال حبس، توانست فرزند بیمارش را ببیند. این اجازه با این شرط به او داده شد که اعتصابش را بشکند.

آقای کبودوند در نامه‌ای که در وب‌سایت کلمه منتشر شده، شخص دادستان تهران را مسئول عواقب و پیشامدهای احتمالی برای خود و فرزند بیمارش دانسته است. فرزند او مبتلا به بیماری خونی صعب‌العلاج و درمان‌ناپذیر است و بیش از پنج ماه است که روی تخت بیمارستان با مرگ دست و پنجه نرم می‌کند. محمدصدیق کبودوند به جرم اقدام علیه امنیت ملی از طریق تشکیل و اداره سازمان حقوق بشر کردستان و فعالیت در آن، به ده سال و به جرم تبلیغ علیه نظام به یک سال حبس محکوم شده است.

علاوه بر اینها، با توجه به شمار زیاد بازداشت‌شدگان پس از انتخابات ریاست جمهوری و تعداد قابل توجه زندانیان عقیدتی دیگری که در طول این سال‌ها با احکام طولانی محبوس هستند، به نظر می‌رسد آمار زندانیان بیمار که سلامت‌شان به دلیل شرایط نامناسب زندان‌ها و رسیدگی نکردن مسئولان و پزشکان زندان در خطر است، بیشتر از نام‌هایی باشد که اخبارشان به رسانه‌ها می‌رسد.

نامه رونقی ملکی به آيت‌الله خامنه‌ای: اين بار بر اعتصاب خود خواهم ايستاد

Sun, 27 May 2012 07:25:47 +0000

حسين رونقی ملکی، وبلاگ‌نويس و فعال حقوق بشری که هم‌اکنون در زندان در اعتصاب غذا به‌سر می‌برد در نامه‌ای خطاب به رهبر جمهوری اسلامی ايران نوشته است که اين بار بر اعتصاب خود خواهد ايستاد.

به‌گزارش تارنمای کلمه، زندانی سياسی حسين رونقی ملکی روز گذشته شنبه ششم خردادماه در نامه‌ای به آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ايران از "ظلم‌ها، بازداشت‌ها، شکنجه‌ها و حبس‌ها" نوشت و گفت آن‌چه امروز در ايران می‌گذرد چيزی جز "استبداد و بی‌قانونی و ظلم بر افراد ايران‌دوست، آزادی‌خواه و حق‌طلب" نيست.

اين فعال حقوق بشر نوشت: "بايد بپذيريم جامعه در آستانه يک انفجار بزرگ است و آرامش آن عمدتأ ناشی از زور و ارعاب، زندان و سرکوب است."

حسين رونقی ملکی افزود: "بايد قبول کنيم برخورد با مردم اين سرزمين روز به روز شکلی غيرانسانی‌تر و لجام‌گسيخته‌تر پيدا می‌کند. نه مرزی می‌شناسد و نه حريمی! هر سخن و هر عمل انتقادآميزی را نيز با سرکوب و بازداشت جواب می‌دهند."

وی با اشاره به سخنان متداول آيت‌الله خامنه‌ای در مورد "ايستادگی در مقابل ظلم و استکبار" نوشت بر خلاف اظهارات رهبر جمهوری اسلامی، او و ديگر زندانيان سياسی و حتی ميرحسين موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد، رهبران جنبش موسوم به سبز "به‌خاطر آزادی‌خواهی، حق‌طلبی و ايستادگی در مقابل ظلم و استکبار و نگرانی برای آينده ايران، بازداشت‌ها و شکنجه‌ها و حبس‌ها" ديده‌اند.

حسين رونقی ملکی: اين بار با بردباری خواهم ايستاد شايد لايق آن باشم در کنار مرحوم هدی صابر که مظلومانه جان خود را در زندان از دست داد قرار بگيرم

حسين رونقی ملکی در نامه خود اعلام کرده است که در اعتراض به "رويه‌های غيرقانونی" از تاريخ ششم خردادماه ۱۳۹۱ اعلام اعتصاب غذا می‌کند و مسئوليت حفظ جان او بر عهده مسئولان جمهوری اسلامی است.

وی نوشته است: "اين اعتصاب غذا در اعتراض به ناروايی‌ها و شکايت از دخالت‌های سازمان اطلاعات سپاه و وزارت اطلاعات در امور قضايی و سلب استقلال اين قوه و تلاش برای احيای قانون اساسی، آيين دادرسی، استقلال قضايی و احيای حقوق زندانيان سياسی و خانواده هايشان نظير برخورداری از مرخصی، تلفن، ملاقات و غيره است."

رونقی ملکی در پايان نامه خود تأکيد کرده است: "اين بار با بردباری خواهم ايستاد شايد لايق آن باشم در کنار مرحوم هدی صابر که مظلومانه جان خود را در زندان از دست داد قرار بگيرم."

رضا هدی‌صابر، روزنامه‌نگار و فعال ملی ـ مذهبی در روز ١٢ مردادماه ١٣٨٩ بازداشت شد و از تاريخ ١٢ خردادماه ۱۳۹۰ در اعتراض به "قتل هاله سحابی" در زندان دست به اعتصاب غذا زد و پس از ۱۰ روز در بيمارستان مدرس تهران درگذشت. پزشکان متخصص علت مرگ وی را ناشی از عوارض اعتصاب غذا دانستند.

پيش از اين تارنمای مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران (هرانا)، روز پنج‌شنبه سوم خردادماه نوشته بود حسين رونقی ملکی، به دليل عدم رسيدگی پزشکی و عدم انتقال وی به بيمارستان خارج از زندان در پی از کار افتادن يکی از کليه‌هايش، از روز دوم خرداد دست به اعتصاب غذا زده است.

اين وبلاگ‌نويس روز شنبه ۳۰ خردادماه دچار تشنج شديد شده بود و پزشکان نسبت به وضعيت جسمانی وی هشدار داده و گفته بودند اعتصاب غذا برای او برابر با مرگ است.

به‌گفته پزشکان ارولوژ براساس سيتی‌اسکن جديدی که از کليه‌های حسين رونقی ملکی گرفته شده کليه چپ اين وی به طور کامل از کار افتاده است و بايد تخليه شود.

پزشکان گفته‌اند وضعيت کليه راست حسين رونقی ملکی نيز به‌هيچ‌وجه رضايت بخش نيست و چنان‌چه به‌زودی تحت عمل جراحی قرار نگيرد از کار خواهد افتاد.

حسين رونقی ملکی بارها در زندان در اعتراض به عدم رسيدگی به وضعيت خود دست به اعتصاب غذا زده است.

او که با نام مستعار بابک خرمدين وبلاگ می‌نوشت، يکی از معترضان به نتايج اعلام شده دهمين دوره انتخابات رياست جمهوری در ايران بود.

وی در تاريخ ۲۲ آذرماه ۱۳۸۸ در شهر ملکان استان آذربايجان شرقی بازداشت شد.

اين فعال حقوق بشر به ۱۵ سال حبس تعزيری محکوم شده است.