https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/2130/all fa https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2013/03/11/25201 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2013/03/11/25201" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> اکبر گنجی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="527" height="318" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/blood_hand.jpg?1363075262" /> </div> </div> </div> <p>اکبر گنجی &minus; تجربه&zwnj;ی تغییر رژیم&zwnj;های دیکتاتوری ما را با دو مدل متفاوت و متعارض روبرو می&zwnj;سازد:</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مدل اول, تجربه&zwnj;ی یونان, اسپانیا و پرتغال در دهه&zwnj;ی ۱۹۷۰ میلادی (و تا حدود کمتری ترکیه با حدود یک دهه تاخیر), بعضی از کشورهای آمریکای لاتین در اواسط و اواخر دهه ۱۹۸۰ از جمله شیلی, برزیل, آرژانتین و.. و نیزافریقای جنوبی و بعضی ازکشورهای اروپای شرقی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و دهه ۱۹۹۰ است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مدل دوم, تجربه&zwnj;ی قرن بیست و یکم (۲۰۱۳- ۲۰۰۲) در افغانستان, عراق, لیبی, سوریه و مالی است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">البته مدل انقلاب هم وجود دارد, که خود انقلاب ۱۳۵۷ ایران, شاخص آن است. اما رسم شده است که از &quot;تغییر رژیم&quot; که سخن گویند, نظر به تغییری بدون قیام مردمی باشد. گروهی از جامعه&zwnj;شناسان و متفکران (توکویل, کارل پوپر, هانا آرنت, آنتونی گیدنز, و...) انقلاب&zwnj;های کل گرایانه&zwnj; را (یعنی انقلاب&zwnj;هایی از نوع فرانسه, روسیه, چین, کوبا و ایران را) دموکراسی آفرین و رعایت کننده&zwnj;ی حقوق بشر به شمار نمی&zwnj;آورند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پوشیده نیست که مدل دوم در میان اپوزیسیون مقیم خارج طرفدارانی دارد. در میان طیف طرفدار مدل دوم, کمتر در مورد مدل اول سخن گفته می&zwnj;شود. اگر این مدعا صادق باشد, این گرایش را چگونه می&zwnj;توان تبیین کرد؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>یکم- </strong>فرض کنیم که هدف اپوزیسیون سرنگونی جمهوری اسلامی است. فعال سیاسی عاقل براساس دارایی هایش برنامه ریزی می&zwnj;کند. اصلاح طلبان با چهره&zwnj;های شاخصی چون موسوی, کروبی, خاتمی, نوری, خوئینی&zwnj;ها و... پایگاه اجتماعی خود را در داخل ایران جست و جو می&zwnj;کنند. آنان حتی اگر می&zwnj;<strong>خواستند</strong>, نمی&zwnj;<strong>توانستند</strong> جمهوری اسلامی را سرنگون سازند, برای این که فاقد امکانات و سازمان براندازی رژیم بوده و هستند. درس&zwnj;های تجربه انقلاب ۱۳۵۷ و منازعات سیاسی یک دهه بعد از آن و نیز تجربه&zwnj;ی یک دهه سیاست تغییر رژیم در منطقه خاورمیانه را دارند و با جمع بندی این تجربه&zwnj;ها باور دارند که هزینه&zwnj;ی انسانی, کینه و نفرت عمیقی که کشتار سیاسی بر جای می&zwnj;گذارد, و نیز هزینه تخریب زیربناهای اقتصادی کشور در این روش تغییر نظام سیاسی آنقدر عظیم است که نه توجیه اخلاقی و سیاسی دارد و نه ارثیه آن (لااقل برای مدتی طولانی) جایی برای رشد نهادها و نیروهای دمکرات باقی می&zwnj;گذارد. با توجه به این واقعیت ستبر, و دلایل دیگر- از جمله توجه به پیامدهای زیانبار &quot;انقلاب&zwnj;های کل گرایانه&zwnj;ی کلاسیک&quot; یا دلبستگی به بخشی از خاطره&zwnj;های جمعی دوره&zwnj;ی پس از انقلاب (بخصوص هشت سال جنگ) و تجربه&zwnj;ی زندگی مشترک و همبستگی گروهی در عمر ۳۴ ساله جمهوری اسلامی- اصلاح طلب اند, نه برانداز. به دنبال اصلاح نظام براساس پایگاه اجتماعی شان هستند. پیامدهای تجربه&zwnj;های مدل دوم نیز آنان را در اعتقاد خود راسخ تر کرده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">عبدالله نوری در گفت و گوی با هفته&zwnj;ی آسمان ۲۷/۸/۹۱ گفته است که اصلاح طلبان مخالف سوریه&zwnj;ای کردن ایران هستند. در ۱۵/۱۲/۹۱ نیز در دیدار با خانواده&zwnj;ی مهندس موسوی <a href="http://www.kaleme.com/1391/12/15/klm-135976/">گفت</a>:</p> <p dir="RTL">&quot;مسلما آقایان موسوی و کروبی همان طور که بار&zwnj;ها گفته&zwnj;اند و تاکید کرده&zwnj;اند, از این که ایران از سوی قدرتهای جهانی مورد انواع <strong>تهدید&zwnj;ها</strong> و <strong>تحریم&zwnj;ها</strong> قرار گیرد نگران هستند. آن&zwnj;ها از هرگونه حرکت براندازانه و یا <strong>تجزیه طلبانه</strong> رنج می&zwnj;برند و نیروهای دلسوز کشور را به مرزبندی با چنین حرکاتی دعوت می&zwnj;کنند و همچنین مطلقا با سیاست&zwnj;های تهاجمی, افراطی, مقابله جویانه و مداخله گرانه&zwnj;ی قدرتهای جهانی و کشورهای منطقه در امور ایران مخالف هستند&quot;.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما بخشی از اپوزیسیون خارج از کشور نگاهش معطوف به داخل نیست, برای این که ارتباط فعالی با داخل ندارد و به همین دلیل فاقد پایگاه اجتماعی داخلی است. مخاطب این افراد و گروه ها, معمولا نیروهای خارجی هستند. اگر به گفتار و رفتار این بخش از اپوزیسیون نگریسته می&zwnj;شود, مشاهده می&zwnj;شود که کار آنها غلو در بیان پدیده&zwnj;هایی منفی ایران است تا اجرای پروژه&zwnj;هایی چون افغانستان, عراق, لیبی, سوریه و مالی را در ایران امکان پذیر سازند. از جمله می&zwnj;گویند: حکومت ایران به طور مشخصی در حال ساختن بمب اتمی است و همین فردا است که با سلاح خود صلح و ثبات جهانی را به خطر افکند (البته در بیانیه&zwnj;های سیاسی نوشته&zwnj;اند که جمهوری اسلامی صلح و امنیت جهانی را به خطر انداخته است).</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به تعبیر دیگر, از این نظر این دسته بدون اقدامات عملی دولت&zwnj;های خارجی نمی&zwnj;توان به قدرت دست یافت.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>دوم-</strong> فرهنگ سیاسی انقلابی ما, گفت و گو و سازش با رژیم استبدادی را &quot;<strong>ننگ</strong>&quot; به شمار می&zwnj;آورد. در حالی که اساس مدل اول, گفت و گو و سازش با زمامدارانی خودکامه بود. گفت و گوی مخالفان با جانشینانان فرانکو در اسپانیا, اپوزیسیون با پینوشه در شیلی, ماندلا با دکلرک در افریقای جنوبی, لخ والسا با یاروزلسکی در لهستان موید این مدعاست. همه&zwnj;ی این گفت و گوها و سازش ها, مصادیق &quot;<strong>بازی برد- برد</strong>&quot; بودند. امتیازهای زیادی- از جمله عدم مجازات- به زمامداران خودکامه (به عنوان مثال پینوشه) داده شد تا انتخابات آزاد برگزار شود و گذار مسالمت آمیز به دموکراسی صورت گیرد. این هم نوعی تغییر رژیم بود؛ اما تغییری که مجموعه&zwnj;ی مهمی از مخالفان و بخش مهمی از رژیم&zwnj;های موجود بر سر آن توافق کردند و با هم سوار قطار تغییر سیاسی شدند. مذاکرات مخالفان با دیکتاتورهای حاکم به برگزاری انتخابات آزاد و پیروزی مخالفان منتهی شد. در گام بعد, قانون اساسی به سود دموکراسی و حقوق بشر اصلاح گردید. حتی در بعضی از این کشورها در دوره&zwnj;های بعد از مرحله&zwnj;ی اول گذار به دمکراسی همان احزاب حاکم دوره&zwnj;ی دیکتاتوری یا نسخه&zwnj;های بازسازی شده&zwnj;ی آنها از طریق انتخابات آزاد در مراحلی مجددا به قدرت رسیدند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در حالی که &quot;فرهنگ سیاسی&quot; همچنان مسلط ما, گفت و گو و سازش با دیکتاتور را &quot;خیانت&quot; و &quot;ننگ&quot; قلمداد می&zwnj;کند. زمامدار خودکامه&zwnj;ی جنایتکار را فقط و فقط باید سرنگون کرد. اما به دلیل فقدان توانایی سرنگونی رژیم, کمک دولت&zwnj;های خارجی موجه می&zwnj;شود. موجه سازی به نحو زیر صورت گرفته و می&zwnj;گیرد:</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">الف- امکان سرنگونی رژیم از داخل وجود ندارد, چرا که مردم فاقد توانایی براندازی رژیم&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">ب- باید دولت&zwnj;های خارجی را برای سرنگونی رژیم و کمک به اپوزیسیون متقاعد کرد. تحریم&zwnj;های اقتصادی فلج کننده کمک موثری به این امر می&zwnj;کند, اما تحریم&zwnj;ها به تنهایی برای سرنگونی رژیم کافی نیست.</p> <p dir="RTL">پ- با جاسوسی و اطلاعات دروغ باید به دولت&zwnj;های غربی قبولاند که رژیم در حال ساختن بمب اتمی است. چون این مدعا تنها موضوعی است که حمله&zwnj;ی نظامی به ایران را امکان پذیر می&zwnj;سازد (رجوع شود به &quot;<a href="http://news.gooya.com/politics/pdf/GanjiDec72012.pdf">برتری اخلاقی اپوزیسیون بر جمهوری اسلامی</a>&quot;).</p> <p dir="RTL">ت- تهاجم نظامی دولت&zwnj;های خارجی به ایران, &quot;تجاوز&quot; به شمار نمی&zwnj;رود.</p> <p dir="RTL">ث- همکاری با نیروی مهاجم به ایران, &quot;خیانت&quot; به شمار نمی&zwnj;رود.</p> <p dir="RTL">ج- برخی مناطق مرزی ایران باید &quot;منطقه&zwnj;ی پرواز ممنوع&quot; اعلام شود.</p> <p dir="RTL">چ- تجزیه&zwnj;ی ایران نه تنها بد نیست, که مفید و ضروری است (رجوع شود به &quot;<a href="http://news.gooya.com/politics/pdf/AK-IranSetizi.pdf">ایران ستیزی و آمریکاستیزی</a>&quot;).</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این یعنی تن دادن و تجویز &quot;<strong>بازی باخت- باخت</strong>&quot;. پرسش این است: چرا تجویز حمله&zwnj;ی نظامی و همکاری با متجاوزان و تجزیه&zwnj;ی ایران &quot;خیانت&quot; و &quot;ننگ&quot; نیست, اما گفت و گوی با زمامداران خودکامه عملی ننگین و خیانت بار است؟ آیا ماندلا, لخ والسا, واسلاو هاول, مخالفان پینوشه, مخالفان رژیم فرانکو؛ همگی خائنانی بودند که مرتکب اعمال ننگین گردیدند؟ یا دموکرات&zwnj;هایی بودند که گذار به دموکراسی را محقق کردند؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>سوم-</strong> وقتی زمامداران و طرفدارانشان در موقعیت مرگ و زندگی قرار داده می&zwnj;شوند, تنها راه ممکن, جنگیدن تا آخرین لحظه به امید زنده ماندن خواهد شد. افغانستان, عراق, لیبی و سوریه شاهد این مدعاست. رژیم تا وقتی &quot;<strong>اراده</strong>&quot; و &quot;<strong>توان</strong>&quot; سرکوب داشته باشد, به حیات خود ادامه خواهد داد. اتحاد و یکپارچگی نیروی سرکوب, در بقای رژیم استبدادی نقش کلیدی بازی می&zwnj;کند. مقاومت طولانی مدت پائینی&zwnj;ها ممکن است اراده&zwnj;ی بالایی&zwnj;ها را بشکند, اما, اولاً: هزینه&zwnj;ی این امر زیاد است. ثانیاً: طول مدت آن قابل پیش بینی نیست.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">یک احتمال, بن بست دو ساله&zwnj;ی سوریه با پیامدهای زیر است:</p> <p dir="RTL">جامعه&zwnj;ای با یک میلیون پناهنده به کشورهای همسایه, دو و نیم میلیون آواره در داخل کشور, ۷۰ هزار کشته, <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/world/2013/03/130307_l41_world_syria_health_service_destroyed.shtml">نابودی نظام خدمات درمانی</a>, کاملاً ویران شده, مخالفانی که به گزارش نهادهای حقوق بشری (شورای حقوق بشر سازمان ملل, عفو بین الملل, دیده بان حقوق بشر) مانند رژیم مرتکب جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت شده اند, اعزام گروه&zwnj;های تروریست از سراسر جهان به آن کشور و رشد آنان, و کشوری که <strong>عملاً</strong> به سه بخش در دست کردها, سنی&zwnj;ها و علوی تقسیم شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تجربه&zwnj;های مدل اول منتهی به نظام&zwnj;های دموکراتیک شد, در حالی که تجربه&zwnj;های مدل دوم, تاکنون نتوانسته&zwnj;اند به نظام&zwnj;های دموکراتیک منتهی شوند. خون ریزی&zwnj;های گسترده همه روزه ادامه داشته و هیچ کورسوی امیدی وجود ندارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>چهارم-</strong> هر کس که به دنبال سرنگونی رژیم از راههای انقلابی است باید به صراحت تکلیف خود را با این پرسش روشن سازد که آیا از سوریه&zwnj;ای شدن ایران و مدل&zwnj;های نوع دوم استقبال می&zwnj;کند یا حداقل چنین وضعی را &quot;هزینه&zwnj;ای گریز ناپذیر&quot; می&zwnj;داند؟ تونی بلر- نخست وزیر سابق بریتانیا- در ۱۰/۱۲/۹۱ در <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/world/2013/02/130227_u14_blair_iraq_anniversary.shtml">گفت و گوی با بی بی سی</a> ضمن اعلان ناخشنودی از وضعیت کنونی عراق و ابراز همدردی با قربانیان, درباره&zwnj;ی تصمیم به حمله&zwnj;ی به عراق- متکی بر اطلاعات سراسر دروغ- می&zwnj;گوید:</p> <p dir="RTL">&quot;در نهایت نخست وزیر را انتخاب می&zwnj;کنند که درباره&zwnj;ی چنین مسائلی تصمیم بگیرد. پرسش اینجاست اگر تصمیمی متضاد می&zwnj;گرفتم چه اتفاقی می&zwnj;افتاد؟ متاسفانه گاهی در سیاست این مسائل با ادعا و فریب و دروغ و از این قبیل گره می&zwnj;خورد. در نهایت گاهی فرد به این نتیجه می&zwnj;رسد که هر تصمیمی تبعاتی دشوار خواهد داشت و گزینه&zwnj;ی خوبی وجود ندارد. این مورد هم از این دست است. فقط فکر کنید اگر صدام را خلع قدرت نمی&zwnj;کردیم چه می&zwnj;شد. با انقلاب&zwnj;هایی که در کشورهای عربی در حال حاضر جریان است, صدامی که احتمالا ۲۰ بار از بشار اسد بدتر است الان با سرکوبی که علیه مخالفان خود به راه می&zwnj;انداخت چه شرایطی به بار می&zwnj;آورد؟ به تبعات برسر قدرت ماندن این حکومت فکر کنید&quot;.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سیاستمداری که پاسخی قابل قبول به تاریخ و وجدان خود ندارد (اگر بتوان فرض کرد که تونی بلر بهره&zwnj;ای از وجدان داشته باشد) با سفسطه و با توسل به وقایعی که هشت سال بعد از حمله به عراق رخ داده (بهار عرب) و هیچ کس هم قادر به پیش بینی آن نبوده است تغییر رژیم از طریق لشکر کشی را توجیه می&zwnj;کند و از خود نمی&zwnj;پرسد چرا همین منطق در جریان قیام کردها و شیعیان پس از شکست صدام در جنگ کویت (۱۹۹۱) مورد توجه اش قرار نگرفت؟!</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بلر از گره خوردن حمله&zwnj;ی به عراق با فریب و دروغ سخن گفته است. نول ابزرواتور فرانسه در همین زمینه با کالین پاول- وزیر امورخارجه&zwnj;ی وقت آمریکا- گفت و گو کرده است. او به دستور جرج بوش برای سخنرانی سریع در شورای امنیت سازمان ملل اشاره کرده و <a href="http://www.persian.rfi.fr/%D8%AA%D8%B1%D9%88%D8%B1%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D9%85%D8%AD%D8%A8%D9%88%D8%A8-20130303/%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%87">می گوید</a>:</p> <p dir="RTL">&quot;از وقتی من دریافتم بسیاری از اطلاعاتی که به من در مورد جنگ عراق داده شده غلط بوده, مدام از خود می&zwnj;پرسیدم که برای ترک آنجا چه باید می&zwnj;کردم؟ در دفاع از خودم باید بگویم که من سه روز بیشتر فرصت آنالیز و تحلیل اطلاعات داده شده برای آماده کردن سخنرانی&zwnj;ام در سازمان ملل را نداشتم...دفتر دیک چینی اصرار داشت که من بر رابطه&zwnj;ی صدام حسین و القاعده و پیوندهای این دو تأکید کنم...موضوع سلاح&zwnj;های شیمیائی و بیولوژیک, یک دروغ عمدی از سوی من نبود...سازمان سیا من را به اشتباه انداخت&quot;.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">هانس بلیکس- رئیس بازرسان تسلیحاتی سازمان ملل در عراق- اخیراً <a href="http://www.middle-east-online.com/english/?id=57364">خواستار آن شده است</a> که اشتباه عراق درباره&zwnj;ی ایران تکرار نشود. اما سیاستمداران گوششان شنوای این سخنان نیست. بلر سوریه و ایران را هم در همان موقعیت دیده و از ضرورت تصمیم گیری در این خصوص سخن می&zwnj;گوید:</p> <p dir="RTL">&quot;<strong>در حال حاضر که جهان با مشکلات مشابهی در خصوص ایران و سوریه روبروست</strong> درک پیچیدگی&zwnj;های کامل این تصمیم گیری حیاتی است. به نوعی در حال حاضر تلاش من این است مردم متوجه&zwnj;ی پیچیدگی و دشواری این تصمیم گیری شوند. اگر این موضوع را نفهمیم نمی&zwnj;توانیم درباره&zwnj;ی رشته مشکلات مشابهی که در چند سال آینده پیش خواهد آمد تصمیم درستی بگیریم. چنین مشکلی را امروز در سوریه داریم و <strong>در آینده در ایران</strong>. مسئله این است که چگونه می&zwnj;توان جهانی امن تر به وجود بیاوریم&quot;.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بلر به صراحت می&zwnj;گوید که پس از سوریه نوبت ایران است, اما اعتراف می&zwnj;کند که جنگی طولانی در پیش است و بریتانیا نمی&zwnj;تواند از درگیر شدن در آن پرهیز کند:</p> <p dir="RTL">&quot;ما در میانه&zwnj;ی این درگیری هستیم که <strong>یک نسل طول خواهد کشید و دشوار و سخت خواهد بود</strong>. اما فکر می&zwnj;کنم اگر تصور کنیم می&zwnj;توانیم از این درگیری بیرون بمانیم اشتباهی بزرگ مرتکب شده ایم چون خواه نا خواه از تبعاتش متاثر خواهیم شد&quot;.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">دولت&zwnj;های منطقه و <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/world/2013/02/130227_u14_syria_us_aid.shtml">دولت&zwnj;های غربی</a> تاکنون صدها میلیون دلار به مخالفان کمک کرده&zwnj;اند (فقط دولت آمریکا به تنهایی تاکنون <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/world/2013/02/130228_l03_syria_kerry.shtml">۴۹۵ میلیون دلار</a> به مخالفان کمک کرده است). سلاح&zwnj;های خریداری شده&zwnj;ی از آمریکا به وسیله&zwnj;ی عربستان سعودی و قطر در اختیار مخالفان قرار گرفته و می&zwnj;گیرد. حتی گفته شده است که: &quot;<a href="http://www.dw.de/%D8%A7%D8%B4%D9%BE%DB%8C%DA%AF%D9%84-%D9%85%D8%AE%D8%A7%D9%84%D9%81%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%B3%D9%84%D8%AD-%D8%B3%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%87-%D8%AA%D9%88%D8%B3%D8%B7-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D9%86-%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%258">مخالفان مسلح سوریه توسط کارشناسان آمریکایی آموزش می&zwnj;بینند</a>&quot;. وزیر امورخارجه&zwnj;ی بریتانیا هم <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/world/2013/03/130306_an_syria_uk_weapon.shtml">گفته است</a> که کشورش: &quot;خودروهای زرهی و جلیقه&zwnj;های ضد گلوله را در اختیار مخالفان مسلح دولت بشار اسد, رئیس&zwnj;جمهوری سوریه قرار خواهد داد&quot;<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پروژه&zwnj;ی &quot;<strong>کلنگی کردن کل منطقه</strong>&quot;, رفته رفته پیامدهای سراسر زیانبار خود را نشان داده است. بلر می&zwnj;گوید که این جنگ &quot;یک نسل طول خواهد کشید و دشوار و سخت خواهد بود&quot;. اگر قرار است پس از یک دهه کشتار و ویرانی و به قول بلر بعد از یک نسل ویرانی بنشینیم و حتی قادر نباشیم کودکی را هم در مورد صحت استراتژی اتخاذ شده در عراق قانع کنیم, اگر قرار است پس از یک دهه جنگ در افغانستان با طالبان مذاکره کرد و آنان را به قدرت راه داد (به <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/afghanistan/2013/03/130310_k03_karzai_foreigners_are_after_afghanistan_natural_recourse.shtml">سخنان ۲۰/۱۲/۹۱ حامد کرزی</a> و <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/afghanistan/2013/03/130310_k03_us-nato-reaction-to-karzai.shtml">پاسخ فرمانده&zwnj;ی ناتو و سفارت آمریکا در افغانستان</a> بنگرید), اگر..., چرا بدون توسل به جنگ و کشتار و تجزیه کشورها نباید با رژیم&zwnj;های دیکتاتوری مذاکره کرد و راه گذر غیر خشونت آمیز به وضعیت دمکراتیک تر را برگزید؟ پرسش مهم این است: چرا باید منطقه را کلنگی کرد؟ آیا کلنگی کردن منطقه موجب دموکراتیزه کردن منطقه و بهبود وضعیت حقوق بشر خواهد شد؟ اگر نمی&zwnj;شود- که نشده است- و اگر قرار یک شاهد یک نسل خون ریزی&zwnj;های گسترده و جنایات هولناک باشیم, چه گروه&zwnj;ها و دولت&zwnj;هایی از آن سود خواهند برد؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>پنجم- </strong>زمامداران خودکامه نمی&zwnj;<strong>خواهند</strong> با مخالفان مذاکره کرده و قدرت را با آنها تقسیم کنند. منطق آیت الله خامنه ای, منطق حذف کلیه&zwnj;ی اصلاح طلبان از نظام و سرکوب جامعه&zwnj;ی مدنی به گونه&zwnj;ای است که مخالفان و منتقدان فضایی برای تنفس نداشته باشند. اما مخالفان در رژیم&zwnj;های استبدادی از طریق سازمان یابی مردم را قدرتمند ساخته و به نوعی میان جامعه و دولت توازن قوا ایجاد می&zwnj;کنند تا رژیم مجبور به مذاکره&zwnj;ی با آنان شود. چرا دیکتاتوری چون آیت الله خامنه&zwnj;ای باید با مخالفان فاقد قدرت مذاکره کنند؟ دموکراسی خواهان وقتی می&zwnj;توانند خودکامگان را به پای میز مذاکره بکشانند که قدرت اجتماعی خود را نشان دهند. ماندلا پس از ۲۷ سال زندان موفق به مذاکره&zwnj;ی با رژیم آپارتاید دکلرک شد. مخالفان پینوشه نیز پس از دو دهه مبارزه و سرکوب و قدرتمندسازی خود توانستند با او مذاکره کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این مدعا که زمامداران جمهوری اسلامی از فرانکو, پینوشه, یاروزلسکی, رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی و رژیم&zwnj;های توتالیتر اروپای شرقی سابق سرکوبگرترند, با شواهد و قرائن تاریخی و تجربی تأیید نمی&zwnj;گردد و اذعان به این مسئله به هیچ وجه تطهیر رژیم نیست. جنایت, جنایت است و جایی می&zwnj;رسد که حد و اندازه آن, در برابر نفس وجود آن, دیگر برای قضاوت اخلاقی چندان مطرح نیست.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">نکته این است که در تمامی جوامع مذکور, گذار به دموکراسی به روش&zwnj;های مسالمت آمیز صورت گرفت. مخالفان به دنبال نابودی کشور و مردم خود نبودند, به دنبال گذار به نظام دموکراتیک ملتزم به آزادی و حقوق بشر بودند. عقلانیت عملی به معنای تناسب وسایل و روش&zwnj;ها با اهداف است. اگر هدف گذار به دموکراسی است, برخی روش&zwnj;ها و وسایل نه تنها ما را به آن نمی&zwnj;رساند, بلکه به کلی نابود می&zwnj;سازد. هدف نابودی ایران و ایرانیان از طریق سوریه&zwnj;ای کردن آن نیست, هدف <strong>عبور از استبداد دینی جمهوری اسلامی</strong> به نظامی دموکراتیک- که سکولار خواهد بود- <strong>برای ایران و ایرانیان</strong> است.</p> https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2013/03/11/25201#comments اصلاح‌طلبی انديشه زمانه انقلاب اپوزیسیون اکبر گنجی تغییر رژیم جمهوری اسلامی سازش Mon, 11 Mar 2013 21:38:26 +0000 politics 25201 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2013/02/21/24704 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2013/02/21/24704" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> اکبر گنجی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="344" height="257" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/mousavi-rahnavard--karoubi-.jpg?1361462756" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">اکبر گنجی - دو سال از حصر زهرا رهنورد، میرحسین موسوی و مهدی کروبی گذشت. رژیمی که آنان را در خانه&zwnj; زندانی کرده، ادعاهایی در مورد نتایج انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ دارد.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">نتایج مورد ادعای جمهوری اسلامی در انتخابات دوره دهم چنین بود:</p> <p dir="RTL">محمود احمدی نژاد&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ۲۴۵۲۷۵۱۶&nbsp; رأی</p> <p dir="RTL">میر حسین موسوی&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ۱۳۲۱۶۴۱۱&nbsp; رأی</p> <p dir="RTL">محسن رضایی&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; ۶۷۸۲۴۰&nbsp;&nbsp; &nbsp; رأی</p> <p dir="RTL">مهدی کروبی&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ۳۳۳۶۳۵ &nbsp; &nbsp; رأی</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پس از اعلام نتایج انتخابات و اعتراض موسوی و کروبی به نتایج اعلام شده و متقلبانه خواندن انتخابات، تظاهرات اعتراضی در کلان شهرها و به خصوص تهران برپا شد. تظاهراتی که با شعار &quot;رأی من کجاست&quot; آغاز شد و با طرح شعارهای رادیکال ادامه یافت.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">رژیم در واکنشی تند به این تظاهرات، به سرکوب مردم پرداخت و پس از گذشت ۸ ماه خیابان&zwnj;ها را از معترضان خالی کرد. این سرکوب از جمله شامل بازداشت،شکنجه، تیراندازی و کشتن ده&zwnj;ها نفر شد. آخرین اقدام رژیم در آن زمان، برگزاری تجمع ۹ دی ۱۳۸۸ بود که از آن تحت عنوان &quot;حماسه ی ۹ دی&quot; یاد می&zwnj;کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما اعتراض سیاسی به گونه&zwnj;های مختلف ادامه یافت و موسوی و کروبی همچنان می&zwnj;تاختند. حرکت اعتراضی &nbsp;۲۵ بهمن ۱۳۸۹ واکنش تند زمام&zwnj;داران رژیم را به دنبال داشت. آیت&zwnj;الله جنتی در نمازجمعه ۲۹/۱۱/۸۹ <a href="http://www.khabaronline.ir/news-131118.aspx">گفت</a>: &quot;کاری که قوه قضاییه می&zwnj;تواند انجام دهد و من فکر می&zwnj;کنم که در اندیشه است که انجام بدهد، این است که ارتباط اینها را به کلی از مردم قطع کند. در خانه آنها باید بسته شود، رفت و آمدهایشان محدود شود، نتوانند پیام بدهند و پیام بگیرند و تلفن و اینترنت آنها باید قطع شود و در خانه خود باید زندانی شوند&quot;.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">چند روز بعد موسوی و کروبی به همراه همسران خود &nbsp;در خانه&zwnj;هایشان زندانی شدند. ماه ها گذشت و رژیم مدعی شد که فتنه را خفه کرده است. سرکوبگران حال سرشار از پیروزی می&zwnj;گفتند:</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/musavi.jpg" style="width: 180px; height: 141px; float: right;" />دلیل موجه حصر موسوی و کروبی پایگاه اجتماعی این دو است. رژیم تندترین و رادیکال&zwnj;ترین سخنان را &quot;تحمل&quot; می&zwnj;کند، اما &quot;حرکت&zwnj;های جمعی&quot; را مطلقا تحمل نمی&zwnj;کند. هرگونه حرکت سازمان&zwnj;یابی پیشاپیش سرکوب می&zwnj;شود، اما &quot;فرد تنها&quot; می&zwnj;تواند &quot;حرف&quot; بزند. چرا که حرف و سخن قدرت معینی دارد. کلام باید بتواند به عمل تبدیل شود.</p> </blockquote> <p dir="RTL">الف- موسوی و کروبی آن ۱۳ میلیون رأی دهنده و معترضان را فریب داده بودند. پس از روشنگری&zwnj;های رهبری و افشای ماهیت سران فتنه و حرکت ضد دینی&zwnj;شان، آن ۱۳ میلیون رأی دهنده به کلی آب رفت و دیگر آنان مدافعی ندارند تا به دفاع از آنها بر خیزد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ب- موسوی و کروبی پس از دو سال حصر، به هیچ وجه از مواضع خود عدول نکرده و حاضر به توبه و ندامت نیستند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پرسش این بود و هست: چرا افرادی را که هیچ خطری برای نظام به شمار نمی روند، همچنان در منزلشان زندانی کرده&zwnj;اید؟ اگر پاسخ این است که آنان مرتکب جرم یا جرایمی شده&zwnj;اند، چرا آنان را در دادگاه محاکمه نمی&zwnj;کنید؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما پاسخ این بوده که محاکمه آنان به مصلحت نیست. آزادی آنان نیز به مصلحت نیست.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از همین پاسخ می&zwnj;توان به کاذب بودن مدعای آب رفتن طرفداران پی برد. مسأله این است: موسوی و کروبی همچنان دارای پایگاه اجتماعی&zwnj;اند و می&zwnj;توانند افراد را به حرکت در آورند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اگر موسوی و کروبی فاقد پایگاه اجتماعی بودند، آیت&zwnj;الله خامنه ای اجازه می&zwnj;داد تا در حصر نامزد انتخابات ریاست جمهوری خرداد ۱۳۹۲ شوند. موسوی یا کروبی در حصر تمام عیار هم برنده انتخابات خواهتد بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">دلیل موجه حصر، پایگاه اجتماعی این دو است، وگرنه اینک در داخل ایران برخی افراد شجاع تندترین سخنان را علیه آیت&zwnj;الله خامنه ای ایراد می&zwnj;کنند، رژیم هم نمی&zwnj;کوشد آنان را به هر قیمت ساکت کند؛ نه از آن رو که هزینه خاموش کردن آنان از فایده&zwnj;اش برای حکومت بیشتر است و توانایی بسیج اجتماعی این</p> <p dir="RTL">انسان&zwnj;های شجاع نیز چنان نیست که حساب هزینه و فایده رژیم را به شکل اساسی تغییر دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">رژیم تندترین و رادیکال&zwnj;ترین سخنان را &quot;تحمل&quot; می&zwnj;کند، اما &quot;حرکت&zwnj;های جمعی&quot; را مطلقا تحمل نمی&zwnj;کند. هرگونه حرکت سازمان&zwnj;یابی پیشاپیش سرکوب می&zwnj;شود، اما &quot;فرد تنها&quot; می&zwnj;تواند &quot;حرف&quot; بزند. چرا که حرف و سخن قدرت معینی دارد. کلام باید بتواند به عمل تبدیل شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ده ها تلویزیون و رادیوی فارسی زبان شبانه روز در حال اطلاع رسانی و ایراد رادیکال&zwnj;ترین سخنان&nbsp; علیه جمهوری اسلامی هستند. هر فساد و جنایتی را به اطلاع مردم می&zwnj;رسانند، مردم را به سرنگونی رژیم فرا می&zwnj;خوانند، از تحریم&zwnj;های اقتصادی فلج کننده دفاع می&zwnj;کنند، حتی برخی از افراد و گروه&zwnj;ها، از تهاجم نظامی به ایران و وضع &quot;منطقه پرواز ممنوع&quot; در استان&zwnj;هایی از ایران سخن گفته&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/05339184_400.jpg" style="width: 180px; height: 101px; float: right;" />بزرگ&zwnj;ترین سرمایه&zwnj;ای که موسوی و کروبی دارند، اعتماد بخش قابل توجهی از مردم ایران به صداقت آنان است. این سرمایه بالقوه قدرت تبدیل شدن به شبکه&zwnj;های اجتماعی بالفعل را دارد و حکومت بیش از هر چیز از بروز و ظهور همبستگی اجتماعی در میان مردم بیم دارد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">برخی دیگر از ضرورت تجزیه &nbsp;ایران دفاع کرده و می&zwnj;کنند. همه این سخنان از طریق همین رسانه&zwnj;ها به گوش مردم ایران می&zwnj;رسد. اما فاقد قدرت بسیج کننده&zwnj;اند و البته این نشانه هشیاری مردم ایران نیز هست که نمی&zwnj;خواهند کشورشان به سرنوشت سوریه گرفتار شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">آری، موسوی و کروبی، با دیگران تفاوت دارند. آن دو طی فرایندی اجتماعی دارای قدرت شدند. معنا و قدرت ساخته می&zwnj;شوند. آنان دارای ذاتی متفاوت از دیگران نیستند، آنان تغییر کردند، بر سر مواضع اصولی خود ایستادند، و هیچ فشاری موجب عقب نشینی شان نشد. شجاعت عنصر مهمی در قلمرو سیاسی است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شجاعت شرط لازم است، اما شرط کافی نیست. عناصر دیگری هم باید بر این متغیر افزوده شوند تا فرد قدرتمند شود. یعنی از قدرت بسیج اجتماعی برخوردار شود. مهم&zwnj;ترین این عناصر<strong> اعتماد</strong> است. موسوی و کروبی بزرگترین سرمایه&zwnj;ای که دارند اعتماد بخش قابل توجهی از مردم ایران به صداقت آنان است. اعتماد هم اساس سرمایه اجتماعی و پیوندهای ماندگار در میان مردم است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;اعتماد و پیوندهای ماندگار خمیرمایه شبکه های همبستگی و عمل سیاسی و فعالیت اجتماعی هستند. این سرمایه بالقوه موسوی و کروبی است که قدرت تبدیل شدن به شبکه&zwnj;های اجتماعی بالفعل را دارد و حکومت بیش از هر چیز از بروز و ظهور همبستگی اجتماعی در میان مردم بیم دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">حکومت هم&zwnj;چنین به خوبی از میزان اعتماد مردم به روسای قوای فعلی و دستگاه های فاقد استقلال آنان آگاه است. موازنه &nbsp;قوا در این عرصه به نفع موسوی و کروبی و دوستداران تحول دموکراتیک، عدالت و آن نظام سیاسی است که کرامت انسان&zwnj;های واقعی را ارج می&zwnj;نهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مهم&zwnj;ترین سرمایه جنبش&zwnj;های سرکوب شده احساس پیروزی اخلاقی در میان هواداران آن&zwnj;هاست. حکومت ممکن است یک نبرد را در جنگی طولانی یا به قول خودش در نهم دی، برده باشد اما در جنگ اخلاقی و پیکار دراز مدت برای حفظ اعتماد مردم و مشروعیت قدرت خود شکست خورده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">هر چه حصر موسوی و کروبی طولانی تر شود حکومت اعتماد مردم را بیشتر از دست خواهد داد و کفه ترازوی ضرر حکومت سنگین تر خواهد شد. چرا که ادامه این حصر نشانه &nbsp;فقدان اعتماد به نفس حکومت و ترس آن از مردم است و مردم هم این را می&zwnj;فهمند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/090615124341_khameniemousavi226.jpg" style="width: 180px; height: 135px; float: right;" />آیت&zwnj;الله خامنه&zwnj;ای می&zwnj;تواند چنین بیندیشد که&nbsp; موسوی&nbsp; و کروبی اگر <em>&quot;فرصت&quot;</em> بیابند قادر به بسیج نیرو هستند، پس این فرصت را باید از آنان گرفت. اما نمی&zwnj;تواند از تبعات این تصمیم بگریزد که با این نوع محاسبه سیاسی، در واقع به اپوزیسیون مدافع حمله نظامی و تجزیه ایران &quot;فرصت&quot; می&zwnj;دهد و ترجیح سیاسی خود را برملا می&zwnj;کند.&nbsp;</p> </blockquote> <p dir="RTL">جمهوری اسلامی فاقد هرگونه توجیه اخلاقی یا حقوقی برای در حصر نگاه داشتن آنان است. اما این حصر از نظر دوام روش&zwnj;های استبدادی، دارای &quot;دلیل موجه&quot; است. حصر موسوی و کروبی موجه است، برای این که دارای پایگاه اجتماعی و قدرت بسیج اجتماعی&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p align="right"><span dir="RTL">اما آیا آیت&zwnj;الله خامنه&zwnj;ای حتما باید از ظرفیت بسیج اجتماعی مخالفانی بترسد که به دنبال جنگ داخلی و تشدید تحریم&zwnj;های فلج کننده نیستند، نمی&zwnj;خواهند قدرت ایران به عنوان کشور تقلیل یابد، به دنبال &quot;منطقه پرواز ممنوع&quot; و تجزیه و کشتار و آوارگی گسترده &nbsp;مردم ایران و رسیدن به قدرت به هر قیمت نیستند؟</span></p> <p align="right">&nbsp;</p> <p align="right"><span dir="RTL">ادامه این حصر غیرعادلانه نشان خواهد داد که آیت&zwnj;الله </span><span dir="RTL">خامنه&zwnj;ای </span><span dir="RTL">کدام نوع اپوزیسیون و کدام مسیر تحول سیاسی را برای ایران ترجیح می دهد. </span></p> <p align="right">&nbsp;</p> <p align="right"><span dir="RTL">مخالفان حکومت و آیت&zwnj;الله خامنه&zwnj;ای از قضای روزگار بر سر دوراهی یک انتخاب قرار گرفته&zwnj;اند: سوریه و لیبی و عراق از یک سو و گذر به نظامی دمکراتیک&zwnj;تر از نوع آفریقای جنوبی و شیلی از سوی دیگر. </span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سیاست آمریکا مدیریت منازعات منطقه از همان نوعی است که در دو سال گذشته در سوریه شاهد بوده&zwnj;ایم. آمریکا در حال حاضر دیگر مثل گذشته قادر به لشگرکشی و ایفای نقش فصل&zwnj;الخطاب در مناقشات منطقه&zwnj;ای نیست و ملاحظه&zwnj;های نهایی&zwnj;اش تا این لحظه این است که نتیجه این منازعات برتری کیفی اسرائیل را در موازنه قوای منطقه&zwnj;ای تغییر ندهد و گروه&zwnj;های افراطی به سلاح&zwnj;های پیشرفته یا تسلیحات کشتار جمعی دست پیدا نکنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همه چیز دیگر در وضعیتی سیال و مبهم قرار دارد. قدرت&zwnj;های سلفی&zwnj;پرور منطقه (عربستان سعودی، قطر، و...) هم به دنبال بسط نفوذ خود و دور کردن بحران و اعتراض سیاسی از درون مرزهای خود و تلاش برای حذف متحدان ایران از صفحه سیاسی منطقه به قیمت تحمیل جنگ داخلی&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;آیا کاهش مستمر سرمایه مشروعیت سیاسی نظامی که درگیر بحران&zwnj;های جدی داخلی و خارجی و مذاکرات حساس سیاسی بر سر برنامه هسته&zwnj;ای است موضع آیت&zwnj;الله خامنه&zwnj;ای و نظام سیاسی کنونی را در این نوع مذاکرات و در توازن قوای منطقه&zwnj;ای که در حال دگرگونی اساسی به ضرر ایران است، تقویت خواهد کرد؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;آیت&zwnj;الله خامنه&zwnj;ای می&zwnj;تواند چنین بیندیشد که&nbsp; موسوی&nbsp; و کروبی اگر<strong> </strong>&quot;فرصت&quot; بیابند قادر به بسیج نیرو هستند، پس این فرصت را باید از آنان گرفت. اما نمی&zwnj;تواند از تبعات این تصمیم بگریزد که با این نوع محاسبه سیاسی در واقع به اپوزیسیون مدافع حمله نظامی و تجزیه ایران &quot;فرصت&quot; می&zwnj;دهد و ترجیح سیاسی خود را برملا می&zwnj;کند. مردم ایران هم می&zwnj;فهمند که کیست که اپوزیسیون مرجح خود را تعیین می&zwnj;کند.</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2013/02/21/24704#comments اعتماد اجتماعی اپوزیسیون اکبر گنجی حصرخانگی خامنه‌ای موسوی کروبی گوی سیاست Thu, 21 Feb 2013 16:05:57 +0000 politics 24704 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2013/02/16/24547 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2013/02/16/24547" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> پارسا محمدی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="500" height="322" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/ahmadi_4_0.jpg?1361031382" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">پارسا محمدی- &laquo;نمی&zwnj;&zwnj;شود از شما پذيرفت كه ما قانون را قبول نداريم. غلط می&zwnj;&zwnj;كنی&zwnj; قانون را قبول نداری! قانون تو را قبول ندارد نبايد از مردم پذيرفت، از كسی&zwnj; پذيرفت، ما شورای نگهبان را قبول نداريم. نمی&zwnj;&zwnj;توانی&zwnj; قبول نداشته باشی&zwnj;. مردم رای&zwnj; دادن به اينها، مردم ۱۶ ميليون تقريبا يا يك قدری&zwnj; بيشتر رای&zwnj; دادن به قانون اساسی.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;مردم كه به قانون اساسی رای دادند، منتظرند كه قانون اساسی اجرا بشود؛ هر کس از هرجا صبح بلند می&zwnj;&zwnj;شود بگويد من شورای نگهبان را قبول ندارم، من قانون اساسی را قبول ندارم، &zwnj;من مجلس را قبول ندارم، من رئيس&zwnj;جمهور را قبول ندارم، من دولت را قبول ندارم. نه! همه بايد مقيد به اين باشيد كه قانون را بپذيريد، ولو برخلاف رای شما باشد. بايد بپذيريد، براي اين&zwnj;كه ميزان اكثريت است؛ و تشخيص شورای نگهبان كه اين مخالف قانون نيست و مخالف اسلام هم نيست، ميزان است كه همه بايد بپذيريم.&raquo; (خمینی &ndash; صحيفه، جلد ۱۴، صفحه ۳۷۷)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="rtecenter" dir="RTL">***</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بعد از حواشی جلسه استیضاح وزیر کار در مجلس و افشاگری محمود احمدی&zwnj;نژاد درباره فساد مالی برادران لاریجانی و چند نفر از مقام&zwnj;های قوه قضائیه، رسانه&zwnj;هایی که وظیفه بازتاب نظرات حاکمیت ایران را بر عهده دارند واکنشی محتاطانه و نرم از خود نشان داده و به نصایحی درباره &quot;پرهیز از بروز اختلافات و منتقل نکردن اختلافات به میان مردم&quot; اکتفا کردند. اما با پافشاری محمود احمدی&zwnj;نژاد بر مواضع خود در سخنرانی روز ۲۲ بهمن ۱۳۹۱ و حمله طرفدارن او به علی لاریجانی در حین سخنرانی در حرم حضرت معصومه در قم، واکنش&zwnj;های روحانیان، نظامیان، مدیران قوه قضائیه و چهره&zwnj;های نزدیک به حکومت، رنگ و بوی دیگری به خود گرفته است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">حسین شریعتمداری در <a href="http://www.kayhan.ir/911123/2.htm">روزنامه کیهان</a> از طرفداران احمدی&zwnj;نژاد که سخنرانی رئیس مجلس را برهم زدند به عنوان کسانی یاد کرده است که &laquo;قطعا به كشور خيانت كرده اند&raquo;. اشاره &quot;برادر حسین&quot; به قسمتی از سخنرانی خامنه&zwnj;ای است که گفته: &laquo;از امروز تا روز انتخابات، هرکسی که بخواهد اختلاف&zwnj;ها را به میان مردم بکشاند و از احساسات آنها در جهت اختلافات استفاده کند، قطعاً به کشور خیانت کرده است.&raquo; (<a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13910810000801">منبع</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شریعتمداری در <a href="http://www.kayhan.ir/911125/2.htm">یادداشت روز</a> خود در تاریخ ۲۵ بهمن ۹۱ با عنوان &laquo; نوشته&zwnj;ای كه خوانده نشد! &raquo; پا را فراتر گذاشته و نوشته است: &laquo;اشاره به اين نكته نيز ضروری است كه بعد از ماجرای يكشنبه استيضاح، علاوه بر مقصر اصلی، برخی از اطرافيان نزديك وی نيز، آن جلسه را چيزی شبيه يك &laquo;دوئل&raquo; ارزيابي كرده بودند كه برخلاف آنچه پيشاپيش طراحي كرده و انتظار داشتند، به شكست سخت آغازكننده ماجرا و مقصر اصلی منجر شده بود.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">واکنش <a href="http://rajanews.com/detail.asp?id=150487">فرمانده ناجا</a>، <a href="http://www.asriran.com/fa/news/257146/%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%87-%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%85-%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA-%D9%85%D8%B9%D8%B5%D9%88%D9%85%D9%87-%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A7%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%84-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%AE%D9%86%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%84%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AC%D8%A7%D9%86%DB%8C">تولیت حرم حضرت معصومه</a>، <a href="http://shia-online.ir/article.asp?id=27530">تعدادی از مراجع تقلید</a> و مجموعه واکنش&zwnj;های زنجیره&zwnj;ای افراد و گروه&zwnj;های نزدیک به رهبری ایران منجر به برگزاری نشستی با حضور هيئت رئيسه کميسيون امنيت ملي، وزير کشور، معاونان وزارت اطلاعات، سپاه پاسداران، ناجا و مدير کل اطلاعات قم شد و در نتیجه تعدادی از اخلال&zwnj;&zwnj;گران در سخنرانی رئیس مجلس در قم <a href="http://www.khorasannews.com/News.aspx?type=1&amp;year=1391&amp;month=11&amp;day=26&amp;id=4710805">بازداشت شدند.</a></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/ahmadi_1.jpg" style="width: 180px; height: 200px; float: right;" />بسیاری از نیروهای اپوزیسیون ایران اکنون به این باور رسیده&zwnj;&zwnj;اند که نزاع میان جناح&zwnj;های قدرت در جمهوری اسلامی جدی است و مانند گذشته به عنوان جنگ زرگری به آن نگاه نمی&zwnj;کنند. نکته دیگری که بسیاری بر آن اشتراک نظر دارند تاثیر روحیات احمدی&zwnj;نژاد بر شیوه سیاست&zwnj;ورزی اوست که &quot;جسارت&quot;، &quot;خودباوری&quot;، &quot;تحمل تحقیر در زمین حریف&quot;، &quot;قدرت دروغ گفتن&quot; و &quot;تهاجم غیر منتظره در زمین خودی&quot; از ویژگی&zwnj;های بارز آن است.</p> </blockquote> <p dir="RTL">در تازه&zwnj;ترین و جدی&zwnj;ترین واکنش به احمدی&zwnj;نژاد، صدا و سیمای جمهوری اسلامی که مستقیماً در حوزه قدرت رهبری است و نظارت چندانی از سایر نهادهای حکومتی و دولتی بر روی آن وجود ندارد، وارد عرصه شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>آتش اخطار! </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">معمولاً وقتی یک وضعیت بحرانی در جمهوری اسلامی به وجود می&zwnj;آید که همه اقدامات برای حل آن بی&zwnj;نتیجه باقی مانده باشد. در این مواقع، بلافاصله با یک شبیه&zwnj;سازی تاریخی پای خمینی و سخنان او به میان کشیده می&zwnj;شود. وظیفه اجرای این شبیه&zwnj;سازی بر عهده صدا و سیمای جمهوری اسلامی است که معمولاً در قالب تهیه &quot;مستند&zwnj;&quot;هایی مربوط به حوادث سال&zwnj;های اول روی کار آمدن نظام و پخش آنها از بخش&zwnj;های خبری به خصوص اخبار <a href="http://serfan.iribnews.ir/">بیست و سی</a> دقیقه شبکه دوم صدا و سیما صورت می&zwnj;پذیرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از جمله این مستند&zwnj;های سیاسی می&zwnj;توان به مستند &quot;شاخص&quot; و مستند &quot;صراط&quot; اشاره کرد. بخش خبری بیست و سی از نظر عموم فعالان سیاسی ایران، توسط نهادهای امنیتی کاملاً وفادار به خامنه&zwnj;ای اداره می&zwnj;شود و نظرات و مواضع آن به نوعی بیان نظرات و مواضع رهبری ایران است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">روز ۲۶ بهمن ۱۳۹۱ مستندی از این بخش خبری پخش شد که ترکیبی از سخنان رهبر پیشین جمهوری اسلامی درباره اختلافات دولت و مجلس قبل از برکناری بنی صدر و سخنرانی&zwnj;های متعدد رهبر فعلی جمهوری اسلامی درباره کشمکش بین دولت و مجلس بود. البته نحوه انتخاب سخنرانی&zwnj;ها و تصاویر، لبه تیز حمله را متوجه محمود احمدی&zwnj;نژاد می&zwnj;کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در قسمت پایانی این مستند خامنه&zwnj;ای در حال ایراد یک سخنرانی در حضور اعضای دولت نشان داده شد که می&zwnj;گفت: &laquo;این&zwnj;که مدام گفته شود می&zwnj;خواهیم کار کنیم اما اجازه نمی&zwnj;دهند&raquo; حرف صحیحی نیست و آنرا قبول ندارد. اشاره خامنه&zwnj;ای به <a href="http://akhbar.gooya.com/politics/archives/2012/09/146515.php">گفتگوی</a> تلویزیونی احمدی&zwnj;نژاد بود که در آن ادعا کرده بود دست&zwnj;هایی اجازه نمی&zwnj;دهند او طرح&zwnj;ها و برنامه&zwnj;هایش را اجرا کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">البته در این مستند تمامی اشارات مستقیم به ماجرای بنی صدر حذف شده و صرفاً به پخش قسمت&zwnj;های تعدیل شده&zwnj;ای از سخنان خمینی اکتفا شده بود. یکی از محورهای گزینش شده در سخنان خمینی اشاره چند باره به این موضوع بود که مردم نباید فکر کنند این دعواهای سیاسی به خاطر &quot;خدا&quot; است چرا که این &quot;دعواها&quot; به خاطر &quot;قدرت&quot; و &quot;منافع شخصی&quot; است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به نظر می&zwnj;رسد صدا و سیمای جمهوری اسلامی که در انحصار کامل رهبر ایران قرار دارد و نزدیک&zwnj;ترین تریبون به او محسوب می&zwnj;شود، دست به شلیک تیر هوایی به عنوان آخرین اخطار به شخص محمود احمدی&zwnj;نژاد زده &zwnj;باشد. در گذشته نیز با شروع اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ برنامه&zwnj;های مشابهی علیه مهندس موسوی تهیه شد و با تشابه طرفداران آقای موسوی و معترضان به جمهوری اسلامی با طرفداران بنی&zwnj;صدر و گروه&zwnj;های مسلح مخالف جمهوری اسلامی، زمینه را برای برخورد&zwnj;های امنیتی و قضایی گسترده و پلیسی کردن فضای کشور آماده کردند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"> <strong>احمدی&zwnj;نژاد کوتاه نخواهد آمد</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در <a href="http://farsnews.com/newstext.php?nn=13911127000289">خطبه&zwnj;های نماز جمعه</a> ۲۷/۱۱/۹۱ ، خاتمی امام جمعه موقت تهران با اعلام اینکه مردم می&zwnj;خواهند مسئولان به مشکل معیشت آنها رسیدگی کند یادآور شد: &laquo;برخی می&zwnj;گویند در آینده هم این رفتارها را ادامه می&zwnj;دهند؛ آیا می&zwnj;خواهید باز هم اعصاب مردم را خرد کنید؟...بنده از طرف مردم می&zwnj;گویم که اگر این رفتارها را ادامه دهید در حق مردم جفا کرده&zwnj;اید و آنها شما را نخواهند بخشید.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/ahmadi_6.jpg" style="width: 180px; height: 101px; float: right;" />آتش&zwnj;بازی احمدی&zwnj;نژاد در مجلس نشان دهنده وجود اراده قوی در دولت برای حضور در انتخابات ریاست جمهوری است. با توجه به محدودیت قانونی حضور احمدی&zwnj;نژاد در انتخابات و نیز نظر منفی رهبری نسبت به رحیم مشائی، پیش&zwnj;بینی بازی جناح احمدی&zwnj;نژاد بسیار دشوار است اما تردیدی نسبت به فعالیت جدی دولت برای حفظ قدرت در قوه مجریه وجود ندارد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">وی در ادامه سخنرانی خود به حادثه قم &nbsp;در ۲۲ بهمن اشاره کرد و آن را حادثه&zwnj;ای بسیار تلخ و ناروا دانست و گفت &laquo;در روز وحدت پیام تفرقه صادر کردند...چنین بداخلاقی&zwnj;هایی خلاف رهنمودهای مقام معظم رهبری است.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اشاره خاتمی به محمود احمدی&zwnj;نژاد و سخنان او در مراسم ۲۲ بهمن است. احمدی&zwnj;نژاد در آن مراسم <a href="http://haraa.ir/?p=26449">گفت</a>: &laquo;البته در مورد مسائل اخیر و برخی موضوعات داخلی صحبت&zwnj;های مهمی است که باید با ملت در میان بگذارم، اما امروز به خاطر این&zwnj;که طعم شیرین پیروزی انقلاب در کام مردم تلخ نشود و به خاطر رهبری عزیزمان آن را به وقت مناسب دیگری در آینده موکول می&zwnj;کنم.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بسیاری از نیروهای اپوزیسیون ایران اکنون به این باور رسیده&zwnj;&zwnj;اند که نزاع میان جناح&zwnj;های قدرت در جمهوری اسلامی جدی است و دیگر مانند گذشته به عنوان جنگ زرگری به آن نگاه نمی&zwnj;کنند. نکته دیگری که بسیاری بر آن اشتراک نظر دارند تاثیر روحیات احمدی&zwnj;نژاد بر شیوه سیاست&zwnj;ورزی اوست. &quot;جسارت&quot;، &quot;خودباوری&quot;، &quot;تحمل تحقیر در زمین حریف&quot;، &quot;قدرت دروغ گفتن&quot; و &quot;تهاجم غیر منتظره در زمین خودی&quot; از ویژگی&zwnj;های بارز سیاست&zwnj;ورزی احمدی&zwnj;نژاد است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به طور قطع حامیان گذشته احمدی&zwnj;نژاد که اکنون ردای رقبای سیاسی او را به تن کرده&zwnj;&zwnj;اند بیشتر از نیروهای اپوزیسیون از روحیات شخصی و ویژگی&zwnj;های سیاسی او مطلع هستند. به نظر می&zwnj;رسد تلاش برای محدود سازی و در تنگنا قرار دادن احمدی&zwnj;نژاد، تلاش همه جانبه&zwnj;ای برای کنترل این نیروی سرکش است. صدا و سیمای جمهوری اسلامی و ائمه جماعات ایران به عنوان دو بازوی تبلیغاتی رهبری، فتیله انتقادات را تا آخرین حد قبل از برخورد _ یعنی مرز بین نیروهای خودی و غیر خودی بالا کشیده&zwnj;اند _ و علناً سرنوشت</p> <p dir="RTL">بنی&zwnj;صدر را به او یادآوری می&zwnj;کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>عزم جناح احمدی&zwnj;نژاد برای حفظ قدرت</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">نیروهای سیاسی درون نظام جمهوری اسلامی در زمان فعلی به دو شکل و با دو پشتوانه متفاوت سیاست&zwnj;ورزی می&zwnj;کنند. محمود احمدی&zwnj;نژاد با برنامه&zwnj;های مردم&zwnj;فریبانه خود بخشی از آرای مردم ایران را با خود همراه ساخته است. رقبای دولت نیز همچنان به استراتژی &quot;حفظ نزدیکی با رهبری&quot; ادامه می&zwnj;دهند و با تاکتیک &quot;حمله به احمدی&zwnj;نژاد&quot; با شعار دفاع از کشور و البته رهبری، در سودای همراه&zwnj;سازی بخشی از آرای طبقه متوسط با میانجی&zwnj;گری اصلاح&zwnj;طلبان هستند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در رقابت بر سر کسب عنوان ریاست مجلس بین علی لاریجانی و حداد عادل به خوبی مشخص شد که ترکیب سیاسی نمایندگان مجلس از چه قرار است. منطقی به نظر نمی&zwnj;رسد که احمدی&zwnj;نژاد با خود فکر کرده باشد که با افشاگری علیه برادران لاریجانی می&zwnj;تواند ترکیب سیاسی مجلس را به نفع خود تغییر دهد. بنابراین می&zwnj;توان این برداشت را کرد که او با افشای فساد اقتصادی برادران لاریجانی و مدیران قوه قضائیه صرفاً از فرصت &quot;پخش مستقیم رادیویی جلسات مجلس&quot; و &quot;توجه رسانه&zwnj;ای داخلی و خارجی به ماجرای استیضاح وزیر کار و قاضی مرتضوی&quot; جهت تاثیر روی افکار عمومی سود جسته است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">واضح است که اکنون بخت علی لاریجانی برای نشستن بر پست ریاست جمهوری بسیار کاهش یافته است. همچنین شوک روانی بزرگی به کل جامعه و نیز به بدنه آن دسته از اصلاح&zwnj;طلبان وارد شده که به دنبال ائتلاف با اصولگرایان معتدل هستند. در حال حاضر بسیج آرا به نفع جناحی که احمدی&zwnj;نژاد به آشکارترین شکل ممکن آنها را به بحث فساد اقتصادی گره زده است، بسیار دشوار خواهد بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/ahmadi_3.jpg" style="width: 180px; height: 95px; float: right;" />رقبای احمدی&zwnj;نژاد می&zwnj;کوشند تا با سوار شدن بر موج انتقادات سیاسی و اقتصادی اپوزیسیون، این انتقادات را به جای حکومت متوجه دولت سازند و با شعار بهبود وضعیت کشور و حفظ نظام یک جنگ سیاسی و تبلیغاتی را علیه احمدی&zwnj;نژاد و دولت او مدیریت کنند. آنها روی ویژگی&zwnj;های شخصیتی احمدی&zwnj;نژاد حساب ویژه&zwnj;ای باز کرده&zwnj;اند تا او را وادار به واکنش&zwnj;های انفجاری کنند. این تاکتیک تا حدودی توانسته میان رهبر و احمدی&zwnj;نژاد شکاف ایجاد کرده و آنها را در مواردی روبروی یکدیگر قرار دهد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">آتش&zwnj;بازی احمدی&zwnj;نژاد در مجلس نشان دهنده وجود اراده قوی در دولت برای حضور در انتخابات ریاست جمهوری است. از آنجا که انتخابات ریاست جمهوری در ایران با بررسی &quot;کاندیداهای احتمالی&quot; سنجیده می&zwnj;شود، در تحلیل&zwnj;های سیاسی با توجه به محدودیت قانونی حضور احمدی&zwnj;نژاد در انتخابات و نیز نظر منفی رهبری نسبت به رحیم مشائی، پیش&zwnj;بینی بازی جناح احمدی&zwnj;نژاد بسیار دشوار است اما تردیدی نسبت به فعالیت جدی دولت برای حفظ قدرت در قوه مجریه وجود ندارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>تحریک احمدی&zwnj;نژاد برای جدا کردن او از رهبری</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اعتراضات خیابانی مردم ایران در سال&zwnj;های ۸۸ و ۸۹ به هیچ یک از اصول&zwnj;گرایان فرصت نداد تا علیه یکدیگر دست به اقدامی بزنند. عده&zwnj;ای بر این عقیده هستند که اختلافات فعلی میان اصول&zwnj;گرایان به دنبال رفتار احمدی&zwnj;نژاد و دولت او با منتقدان و مخالفان سیاسی جمهوری اسلامی و سواستفاده از شرایط بحرانی سال&zwnj;های ۸۸ و ۸۹ برای توجیه ضعف&zwnj;های دولت است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما با توجه به سخنان صریح رهبری درباره احمدی&zwnj;نژاد و <a href="http://www.radiofarda.com/content/f2_postelections_Khamenei_Friday_prayers_Tehran/1757852.html">حمایت بی دریغ</a> از شخص او و دیدگاه&zwnj;هایش جای شکی باقی نیست که از زاویه دید اصولگرایی نقدی به رفتار احمدی&zwnj;نژاد علیه &quot;فتنه&quot; وارد نیست و وضعیت داخلی و خارجی به وجود آمده در کشور ناشی از تصمیمات &quot;رهبری&quot; است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">رقبای احمدی&zwnj;نژاد می&zwnj;کوشند تا با سوار شدن بر موج انتقادات سیاسی و اقتصادی اپوزیسیون جمهوری اسلامی، این انتقادات را به جای حکومت متوجه دولت سازند و با شعار بهبود وضعیت کشور و حفظ نظام یک جنگ سیاسی و تبلیغاتی را به صورت پیگیرانه علیه احمدی&zwnj;نژاد و دولت او مدیریت کنند. آنها روی ویژگی&zwnj;های شخصیتی احمدی&zwnj;نژاد حساب ویژه&zwnj;ای باز کرده&zwnj;اند تا او را وادار به واکنش&zwnj;های انفجاری کرده و سیستم ایمنی جمهوری اسلامی را علیه او فعال کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این تاکتیک تا حدودی توانسته است میان رهبر و احمدی&zwnj;نژاد شکاف ایجاد کرده و آنها را در مواردی روبروی یکدیگر قرار دهد. همچنین صفوف روحانیان صاحب قدرت در برابر احمدی&zwnj;نژاد و جریان سیاسی او در حال فشرده شدن است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>در جستجوی زمان از دست رفته</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مشکل بزرگ محمود احمدی&zwnj;نژاد در رقابت با اصول&zwnj;گرایان مخالف خود مسئله زمان است. تنها ۴ ماه تا انتخابات ریاست جمهوری باقی مانده است و احمدی&zwnj;نژاد که آینده تیم سیاسی خود را بعد از این انتخابات در خطر می&zwnj;بیند تصمیم گرفته است قدرت را در دست تیم سیاسی خود نگه دارد. او از این بیم دارد که همچون سایر روسای جمهوری ایران (به جز خامنه&zwnj;ای) قربانی شود. احمدی&zwnj;نژاد در تمامی مسافرت&zwnj;های خارجی، کلیه مهره&zwnj;های کلیدی تیم سیاسی خود را از بیم بازداشت شدن با خود به مسافرت می&zwnj;&zwnj;برد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/ahmadi_5.jpg" style="width: 180px; height: 131px; float: right;" />اگر احمدی&zwnj;نژاد بتواند در ۴ ماه باقیمانده تا انتخابات به صورت کژدار و مریز نزدیکی خود را به رهبری حفظ کند، با حمایت بخشی از روحانیون فشار روحانیون مخالف خود را خنثی کند و همزمان با افشاگری&zwnj;های خود رقبای اصولگرا را یک به یک از میدان به در کند، احتمال آن&zwnj;وجود دارد که بتواند یکی از مهره&zwnj;های سیاسی نزدیک به خود را از فیلتر شورای نگهبان عبور دهد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">بازداشت علی اکبر جوانفکر به عنوان تنها جامانده از سفر به نیویورک، بازداشت یک روزه مرتضوی در هنگام سفر احمدی&zwnj;نژاد به مصر، پرونده&zwnj;های باز فساد اقتصادی رحیمی (معاون اول رئیس جمهور) و فشار هر روزه نسبت به حلقه انحرافی در دولت که گاهی اوقات خود محمود احمدی&zwnj;نژاد را نیز در بر می&zwnj;گیرد، احتمال برخورد شدید با تیم سیاسی دولت پس از انتخابات را تقویت می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به همین دلیل احمدی&zwnj;نژاد تلاش می&zwnj;کند از هر فرصت و تریبونی برای صحبت با مرد ایران و حمله به رقبای اصول&zwnj;گرای خود استفاده کند. این تصمیمی دیرهنگام است که سبب فشردگی زمانی حملات احمدی&zwnj;نژاد و ایجاد ترس در اردوگاه رهبری و حساسیت نهادهای امنیتی و نظامی شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اگر احمدی&zwnj;نژاد بتواند در ۴ ماه باقیمانده تا انتخابات به صورت کژدار و مریز نزدیکی خود را به رهبری حفظ کند، با حمایت بخشی از روحانیون فشار روحانیون مخالف خود را خنثی سازد و هم&zwnj;زمان با افشاگری&zwnj;های خود رقبای اصولگرا را یک به یک از میدان به در کند، احتمال آن&zwnj; وجود دارد که بتواند یکی از مهره&zwnj;های سیاسی نزدیک به خود را از فیلتر شورای نگهبان عبور دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">او در روزهای اخیر دو امتیاز مثبت و یک امتیاز منفی بزرگ در کارنامه خود درج کرده است. به دنبال سپردن وزارت نفت به یکی از فرماندهان سپاه، وزارت ارتباطات را نیز به یکی از فرماندهان ارتش داد و تلاش کرد نیروهای نظامی ایران را همسو و راضی نگاه دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همچنین با دفاع همه جانبه از یکی از بدنام&zwnj;ترین عوامل جمهوری اسلامی ایران - یعنی قاضی مرتضوی - این پیام را برای همه مهره&zwnj;های امنیتی و نظامی و قضایی ارسال کرده است که در صورتی که با او همراه باشند تا آخرین لحظه و تحت هر شرایطی از آنان دفاع خواهد کرد. به این طریق دو امتیاز مثبت در راه اجرای طرح خود به دست آورده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما با اعلام آمادگی برای مذاکره با آمریکا خشم طرفداران خامنه&zwnj;ای را بر انگیخته است. خامنه&zwnj;ای اعلام کرده است به عنوان یک انقلابی و نه یک دیپلمات، مخالف مذاکره با آمریکا است. جمله&zwnj;ای دو پهلو که می&zwnj;تواند به این معنا باشد که هر کس به دنبال مذاکره با آمریکا برای بهبود اوضاع کشور و تعدیل تحریم&zwnj;های بین&zwnj;المللی است خود باید بهای سیاسی آنرا در بین نیروهای خودی نظام بپردازد و نمی&zwnj;تواند از مشروعیت رهبری در این زمینه استفاده کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در این صورت نظام جمهوری اسلامی زمان به دست خواهد آورد، اندکی از فشارهای اقتصادی و شتاب غرب در حرکت به سمت برخورد نظامی خواهد کاست و در این وضعیت رهبری را در این موقعیت قرار خواهد داد که اثرات منفی این مذاکره در بین نیروهای وفادار به جمهوری اسلامی را به حساب &quot;دیپلمات&zwnj;ها&quot; نوشته بگذارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">باید دید در مرتبه دیگری که خامنه&zwnj;ای به کشمکش بین دولت و مجلس وارد شود، طرف کدام سوی دعوا را خواهد گرفت. حمایت قاطع و یا کم سرزنش رهبری از دولت و شخص محمود احمدی&zwnj;نژاد می&zwnj;تواند فرضیه دوپهلو بودن نظر رهبری درباره مذاکره با آمریکا و احتمال در قدرت ماندن تیم محمود احمدی&zwnj;نژاد را تقویت کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در غیر این صورت سناریو معرفی یک بنی&zwnj;صدر و یک فتنه دیگر از هم اکنون کلید خورده است. سناریویی که شاید به تصویب طرح عدم کفایت سیاسی احمدی نژاد در مجلس منتهی نشود اما زمینه&zwnj;ساز یک برخورد امنیتی-قضایی گسترده در جریان حامیان او منجر خواهد شد.</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2013/02/16/24547#comments احمدی‌نژاد اصولگرایان انتخابات اپوزیسیون خامنه‌ای شورای نگهبان مشایی پارسا محمدی گوی سیاست Sat, 16 Feb 2013 11:00:13 +0000 politics 24547 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2013/01/13/23397 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2013/01/13/23397" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> علی افشاری </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="344" height="257" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/atom_2_0.jpg?1358069611" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">علی افشاری - مذاکرات احتمالی ایران و آمریکا بر سر مذاکره هسته&zwnj;ای، واکنش&zwnj;های متفاوتی را میان مخالفان برانگیخته است. قطعیت این مذاکرات معلوم نیست و بر خلاف تصور برخی از منتقدان حکومت، مصالحه و آمادگی مسئولان نظام در حل مسئله در هاله&zwnj;ای از ابهام است و دلایل قابل توجه بیشتری وجود دارد که بن&zwnj;بست حاکم تداوم خواهد یافت.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در این یادداشت کوشش می&zwnj;شود تا دیدگاه&zwnj;های برخی از افراد و گروه&zwnj;ها نقد شود که فکر می&zwnj;کنند پذیرش خواست جامعه جهانی در خصوص فعالیت&zwnj;های هسته&zwnj;ای از سوی جمهوری اسلامی در شرایط کنونی به ضرر مردم ایران و منافع ملی خواهد بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پیشاپیش ضروری است توضیح داده شود که گفتگو&zwnj;های احتمالی صرفا در چارچوب بحران هسته&zwnj;ای است و ارتباطی به بحث کلان روابط ایران و آمریکا و حل مشکلات تاریخی دو کشور ندارد. به عبارت دیگر، &nbsp;اگرچه تفاهم در خصوص مسائل هسته&zwnj;ای می&zwnj;تواند فضا را برای مذاکرات در سطح بالاتر مساعد گرداند، اما برون&zwnj;داد این توافق احتمالی لزوما منجر به عادی&zwnj;سازی روابط ایران و آمریکا نخواهد شد. بلکه ممکن است روابط خصمانه و سرد کنونی ادامه یابد؛ امری که بخش مسلط جمهوری اسلامی به شکل استراتژیک از آن دفاع می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>&nbsp;لایه&zwnj;بندی&zwnj; و </strong><strong>دیدگاه&zwnj;&zwnj;های</strong><strong> اپوزیسیون</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مخالفان مصالحه هسته&zwnj;ای در صفوف اپوزیسیون و منتقدان متفاوت هستند. به باور برخی از نیرو&zwnj;های موسوم به &quot;انحلال&zwnj;طلب&quot; و &quot;اپوزیسیون برانداز کلاسیک&quot; ، تنش هرچه بیش&zwnj;تر بین غرب و جمهوری اسلامی زمینه را برای سقوط حکومت مساعدتر می&zwnj;&zwnj;کند. آنها افزایش درگیری در سیاست خارجی جمهوری اسلامی و انزوای بیشتر آن را فرصتی برای پروژه&zwnj;های سیاسی خود و تغییر نظام به&zwnj;شمار می&zwnj;آورند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">گروه&zwnj;هایی که فکر می&zwnj;کنند تشدید مناقشه هسته&zwnj;ای ممکن است به تقابل نظامی آمریکا با ایران و اشغال کشور منتهی شود نیز از گسترش شکاف جمهوری اسلامی و غرب استقبال می&zwnj;کنند و به نوعی روی آن سرمایه&zwnj;گذاری کرده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">دسته دیگر مخالفان گروه&zwnj;های منتقد داخل حکومت هستند که فشار خارجی را اهرمی برای تغییر موازنه قوای داخل حکومت به نفع خود محسوب می&zwnj;کنند. آنها تشدید تحریم&zwnj;ها و تهدید به جنگ را به شرطی که عملا منجر به مداخله نظامی نشود، فرصتی برای خود به شمار می&zwnj;آورند تا به حاکمیت نشان دهند تغییر شرایط سیاسی و حضور آنها در دولت می&zwnj;تواند تهدید&zwnj;ها ر ا برطرف سازد. این نیرو&zwnj;ها نمی&zwnj;توانند نظرات خود را علنی بیان کنند اما با صدور کد&zwnj;هایی ناخرسندی خود را از حل مشکلات در نبود مشارکت در جریان مذاکرات نشان می&zwnj;دهند و در صورت امکان دست به کارشکنی هم می&zwnj;زنند. یکی از دلایل تداوم وجه بحرانی روابط &nbsp;ایران با غرب، رقابت مخرب جناح&zwnj;های داخلی جمهوری اسلامی برای کسب امتیازات بهبود مناسبات بوده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>سوءبرداشت منتقدان از بحران هسته&zwnj;ای</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در این خصوص بدفهمی و برداشت غلطی نیز وجود دارد که معمولا از سوی اصلاح&zwnj;طلبان بیان می&zwnj;شود. آنان حضور خود و یا منتخبین مردم در دولت و مجلس را موجب به برطرف شدن تحریم&zwnj;ها و مخاطرات خارجی می&zwnj;دانند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/atom.jpg" style="width: 180px; height: 105px; float: right;" />برای غرب فرقی نمی&zwnj;کند که سیدمحمد خاتمی رئیس جمهور باشد یا محمود احمدی&zwnj;نژاد یا حبیب&zwnj;الله پیمان یا هر کس دیگر. از دید غرب دستیابی ایران به فناوری هسته&zwnj;ای که کاربری دوگانه نظامی و صلح آمیز داشته باشد خط قرمز محسوب می&zwnj;&zwnj;شود. صرف نظر از این که این نگاه غرب مشروعیت داشته باشد یا نه، رویکرد فوق یک واقعیت در دکترین امنیتی و منافع ملی آنها است. در نتیجه باید به این واقعیت توجه داشت که دیدگاه منفی غرب نسبت به برنامه هسته&zwnj;ای ایران در وهله نخست مبتنی بر دغدغه امنیتی است.</p> </blockquote> <p dir="RTL">اخیرا نیز نامه&zwnj;ای از سوی شش چهره جریان ملی مذهبی منتشر شده است که با همین منطق و احساس خطر از موضع ضعیف ایران، خواستار به تعویق انداختن مذاکرات تا زمان بعد از برگزاری انتخابات آزاد و آزادی زندانیان سیاسی شده&zwnj;اند. این نامه ایرادات و اشتباهات متعددی دارد که پرداختن به آنها از حوصله این مقاله خارج است. اما پایه آن مبتنی بر پیش&zwnj;فرض وجود نگاه خصمانه در دولت آمریکا نسبت به منافع ملی و مردم ایران است. نویسندگان نامه، بحران هسته&zwnj;ای را به نوعی محصول رویکرد استعماری از سوی دولت آمریکا پنداشته و آن را محملی سیاسی برای برخورد با حکومت ایران دانسته&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">برداشت این جمع، همانند اصلاح&zwnj;طلبان بر غفلت از این جنبه استوار است که فعالیت&zwnj;های هسته&zwnj;ای حکومت برای غرب یک ملاحظه امنیتی است نه سیاسی و حل و فصل این مسئله مستقل از نوع نگاه آنها به حکومت ایران و رویارویی سیاسی با آن است. در نتیجه چگونگی حکومت و میزان مقبولیت دولت، تاثیری در سمت&zwnj;گیری منفی غرب نسبت به فعالیت&zwnj;های حساس اتمی در ایران ندارد؛ چنانجه حساسیت جامعه جهانی و مخالفت با برنامه <span dir="RTL">هسته</span>&zwnj;&zwnj;<span dir="RTL">&zwnj;ای</span> ایران از دوران دولت اصلاح&zwnj;طلب و ریاست جمهوری خاتمی شروع شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">برای غرب فرقی نمی&zwnj;کند که سیدمحمد خاتمی رئیس جمهور باشد یا محمود احمدی&zwnj;نژاد یا حبیب&zwnj;الله پیمان یا هر کس دیگر. از دید غرب دستیابی ایران به فناوری هسته&zwnj;ای که کاربری دوگانه نظامی و صلح آمیز داشته باشد خط قرمز محسوب می&zwnj;&zwnj;شود. صرف نظر از این که این نگاه غرب مشروعیت داشته باشد یا نه، رویکرد فوق یک واقعیت در دکترین امنیتی و منافع ملی آنها است. در نتیجه باید به این واقعیت توجه داشت که دیدگاه منفی غرب نسبت به برنامه هسته&zwnj;ای ایران در وهله نخست مبتنی بر دغدغه امنیتی است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تاکنون در سطح دولت&zwnj;های اروپایی و غربی، برخورد براندازانه و یا تغییر جمهوری اسلامی به شکل سیاست مطرح نبوده است. برعکس در صورت همراهی حکومت با خواسته&zwnj;های آنها حاضر به بهبود و گسترش روابط هستند. البته کشور&zwnj;های غربی به طور طبیعی از میانه&zwnj;روی، فضای باز سیاسی و گسترش دموکراسی در ایران حمایت می&zwnj;کنند. اما این حمایت تاکنون تبدیل به طرح مشخصی برای تحول سیاسی در داخل ایران نشده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>پیوند حقوق بشر &nbsp;و مصالحه هسته&zwnj;ای </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">وخیم شدن بحران هسته&zwnj;ای در بد&zwnj;ترین حالت با توجه به وضعیت کنونی کشور&zwnj;های غربی و دیدگاه دولت اوباما، حمله نظامی محدود و نابود کردن تاسیسات هسته&zwnj;ای ایران است. رصد کردن واقعیات نشان می&zwnj;دهد برنامه&zwnj;ای مشابه اشغال نظامی افعانستان و عراق در خصوص ایران وجود ندارد. جنبش&zwnj;های اعتراضی مردمی سوریه و لیبی موضوعات کاملا جداگانه&zwnj;ای هستند و فاجعه انسانی رخ داده بر اثر خشونت سفاکانه دیکتاتور&zwnj;های بی&zwnj;رحم، منجر به موضع&zwnj;گیری کشور&zwnj;های غربی شد. اما محور اصلی تحولات در این کشور&zwnj;ها داخلی بوده و عناصر خارجی متغیر وابسته هستند نه برعکس.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">برخی از پایگاه اجتماعی نیرو&zwnj;های خواهان تغییر نگران هستند که مصالحه هسته&zwnj;ای منجر به نادیده گرفتن مشکلات حقوق بشری در ایران شده و دنیا با حکومت به ضرر مردم ایران معامله کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/m.jpg" style="width: 190px; height: 139px; float: right;" />ظرفیت جامعه جهانی در زمینه بهبود حقوق بشر در ایران محدود است. حقوق بشر وقتی در ایران بهبود می&zwnj;باید که جنبش اجتماعی نیرومند هوادار آن در داخل کشور در صحنه عمل باشد. در این فضا است فشار خارجی می&zwnj;تواند کارساز باشد و گرنه به خودی خود و در غیاب یک حرکت اعتراضی نیرومند در داخل کشور، کارساز نخواهد بود. هدایت فشار خارجی به همسویی با مطالبه دموکراسی و بهبود حقوق بشر در ایران نیازمند خاتمه بحران هسته&zwnj;ای است.</p> </blockquote> <p dir="RTL">این تصور نیز این واقعیت را نادیده می&zwnj;گیرد که حقوق بشر و خواست مردم ایران در فهرست اهداف فعالیت&zwnj;های بازدارنده غرب در خصوص برنامه هسته&zwnj;ای حکومت نبوده است. لذا این بحث موضوعیت ندارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما مصالحه هسته&zwnj;ای، از بین رفتن خطر دخالت نظامی محدود و مساعد شدن فضا برای برداشته شدن تحریم&zwnj;ها، باعث می&zwnj;شود تا مسئله حقوق بشر از سایه بحران هسته&zwnj;ای بیرون بیاید. این وضعیت فضا را برای تاثیرگزاری بهتر فشار&zwnj;های غرب در زمینه حقوق بشر مساعد تر می&zwnj;کند. همچنین تاثیرات منفی تحریم&zwnj;ها بر روی زیست مردم نیز برطرف می&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما در عین حال باید توجه داشت که ظرفیت جامعه جهانی در زمینه بهبود حقوق بشر در ایران محدود است. حقوق بشر وقتی در ایران بهبود می&zwnj;باید که جنبش اجتماعی نیرومند هوادار آن در داخل کشور در صحنه عمل باشد. در این فضا است فشار خارجی می&zwnj;تواند کارساز باشد و گرنه به خودی خود و در غیاب یک حرکت اعتراضی نیرومند در داخل کشور، کارساز نخواهد بود. هدایت فشار خارجی به همسویی با مطالبه دموکراسی و بهبود حقوق بشر در ایران نیازمند خاتمه بحران هسته&zwnj;ای است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">وقتی حکومت از در مصالحه و توافق با غرب بر سر بحران هسته&zwnj;ای وارد شد و به شکل واقعی ماجراجوئی هسته&zwnj;ای و سیاست تقابل را کنار گذاشت، آن&zwnj;گاه فضا برای تعامل بزرگ&zwnj;تر مساعد می&zwnj;شود. در این فضا مذاکرات بر سر حقوق بشر نیز می&zwnj;تواند مثمر ثمر شود و حداقل گشایشی نسبی ایجاد کند و از شدت فشار&zwnj;ها بکاهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به لحاظ تاریخی در ایران پس از انقلاب میزان نقض حقوق بشر در مناسبات خصمانه با غرب افزایش یافته است. اگرچه حکمی مطلق در این زمینه وجود ندارد. ولی به لحاظ آماری می&zwnj;توان انتظار داشت کشور&zwnj;هایی که دشمنی و تضاد با غرب را ترویج می&zwnj;کنند در زمینه تعرض به حقوق ملت نیز شدت عمل بیشتری به خرج می&zwnj;دهند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>لزوم تلاش برای تنش&zwnj;زدایی</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">یکی از خواسته&zwnj;های اپوزیسیون دموکراسی&zwnj;خواه تنش زدایی با غرب و کنار گذاشتن ماجراجویی هسته&zwnj;ای بوده است. حال اگر حکومتی هر قدمی به این سمت بردارد، نتیجه مثبتی در پی دارد. نگاه اصولی به این مبحث متضمن حمایت از هر نوع مصالجه&zwnj;جوئی و تفاهم در زمینه بحران هسته&zwnj;ای است. توجه به منافع ملی چنین ایجاب می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">فروکش کردن غائله هسته&zwnj;ای که منافع ادعایی آن در برابر مخاطرات و هزینه&zwnj;های تحمیلی ناچیز است، به نفع توسعه کشور، گذار مسالمت آمیز به دموکراسی و متوقف کردن تخریب زیر ساخت&zwnj;های اقتصادی و فنی کشور است. در این شرایط، کشمکش&zwnj;های جناحی و رقابت&zwnj;های سیاسی در جنبش دمکراسی&zwnj;خواهی که متعهد به منافع ملی و سرزمینی ایران است، بی معنا خواهد بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">برای این جنبش، پایان بخشیدن به بحران هسته&zwnj;ای مهم است و این&zwnj;که چگونه و توسط چه کسی این کار انجام می&zwnj;شود و امتیازاتش نصیب چه گروه و دولتی می&zwnj;شود، موضوعیت ندارد. جنبش به دنبال نجات و بهبود کشور، آسایش و آزادی ملت و بر طرف کردن تهدید&zwnj;ها است نه دستیابی به مسند قدرت و یا ورود به کشمکش&zwnj;های سیاسی.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">فروکش کردن غائله هسته&zwnj;ای که منافع ادعایی آن در برابر مخاطرات و هزینه&zwnj;های تحمیلی ناچیز است، به نفع توسعه کشور، گذار مسالمت آمیز به دموکراسی و متوقف کردن تخریب زیر ساخت&zwnj;های اقتصادی و فنی کشور است. در چنین شرایطی، کشمکش&zwnj;های جناحی و رقابت&zwnj;های سیاسی در جنبش دمکراسی&zwnj;خواهی که متعهد به منافع ملی و سرزمینی ایران است، بی معنا خواهد بود.</p> </blockquote> <p dir="RTL">برخی نگرانی از اعطای امتیاز&zwnj;ها و تضییع حقوق ملت را مطرح می&zwnj;کنند و خواهان به تعویق افتادن مذاکرات تا موقعیتی هستند که ایران از موضع قدرت وارد مذاکرات شود. در پاسخ باید گفت در گفتگو&zwnj;های احتمالی فقط قرار است بر سر مناقشه هسته&zwnj;ای صورت گیرد. موضوعات توافق، متوقف کردن موقت ذخیره سازی اورانیوم، تعطیلی سایت فردو و انتقال ذخیره اورانیوم غنی شده بیست درصدی به بیرون از کشور و تبدیل آنها به میله&zwnj;های سوخت است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این موارد هیچکدام متضمن چوب حراج زدن به منافع ملی نیست. اگر در ازاء این موارد که صرفه اقتصادی و مزیت آنها برای منافع ملی زیر سئوال است، تحریم&zwnj;های سنگین ملغی شود و سیاست خارجی ستیزه&zwnj;جو به حاشیه برود، جایی برای نگرانی نیست. البته به شرط این&zwnj;که تعلیق غنی&zwnj;سازی موقت باشد و در چارچوب زمانی مشخص و محدود تا کسب اعتماد آژانس بین&zwnj;المللی انرژی اتمی و به رسمیت شناختن حقوق ملت ایران صورت گیرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تعلیق غنی&zwnj;سازی اورانیوم بدون مذاکره و اقدام متقابل غرب در کاهش تحریم&zwnj;های یک&zwnj;جانبه و چندجانبه بی معنی است و آسیب&zwnj;های تحریم&zwnj;های کمرشکن و انزوای اقتصادی ایران برای مدت نامعلومی ادامه خواهد یافت. حل مسالمت&zwnj;آمیز کشمکش هسته&zwnj;ای نیازمند اقدامات متقابل و متناسب طرفین نزاع است. تحریم&zwnj;های سازمان ملل نیز باید پس از احراز اراده واقعی حکومت در بر طرف سازی ابهامات و ایراد&zwnj;های آژانس انرژی اتمی جهانی کنار گذاشته شوند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در مجموع کاستن از تنش هسته&zwnj;ای با دور کردن خطرات جنگ و تحریم&zwnj;های کمرشکن، فضای بهتری را برای جنبش دموکراسی، بهیود وضعیت معیشتی و اقتصادی جامعه، قدرت منطقه&zwnj;ای ایران و توازن دفاعی و نظامی در خاورمیانه، رشد فناوری&zwnj;ها و گشایش سیاسی ایجاد می&zwnj;کند. اگرچه این وضعیت تضمینی قطعی در خصوص نکات یادشده فراهم نمی&zwnj;کند. ولی در مقایسه با حالت تشدید بحران هسته&zwnj;ای مزیت&zwnj;های به مراتب بیشتری دارد.</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2013/01/13/23397#comments اپوزیسیون بحران اتمی حقوق بشر خاتمی دکترین امنیتی علی افشاری غنی‌سازی فردو منافع ملی گوی سیاست Sun, 13 Jan 2013 09:33:31 +0000 politics 23397 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/12/15/22574 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/12/15/22574" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> تعریف و تدقیق یک مفهوم </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> کورش عرفانی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="440" height="330" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/opposition_2.jpg?1355946711" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">کورش عرفانی - عمر اپوزیسیون رژیم ایران به اندازه&zwnj; عمر خود رژیم است. از همان روزهای اول پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، سلطنت&zwnj;طلبان در خارج از کشور مخالفت با حکومت اسلامیِ تازه به قدرت رسیده را آغاز کردند. اما مخالفت با رژیم تازه به طرفداران رژیم کهنه محدود نماند. به تدریج، سایر گروه&zwnj;های سیاسی فعال کشور و نیز بخش&zwnj;هایی از ایرانیانی که وطن را ترک کرده بودند، مثابله با جمهوری اسلامی را آغاز کردند.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از آن زمان تا کنون یعنی حدود سی و چهار سال، مبارزه علیه نظام جمهوری اسلامی ادامه داشته است. این مبارزه البته فراز و نشیب&zwnj;های فراوانی را به خود دیده، اما روند آن هرگز متوقف نشده است. این عمر طولانی شاید برخی از پرسش&zwnj;ها را مطرح کند، از جمله این که میزان موفقیت اپوزیسیون ایرانی خارج از کشور چقدر بوده، یا عدم کامیابی آن درخواست عمده&zwnj; خود، یعنی تغییر رژیم در ایران ناشی از چه دلایلی است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این نوشتار سعی دارد به برخی از عوامل دخیل در پاسخ&zwnj;گویی به این سوالات بپردازد، ضمن آن که مدعی همه جانبه&zwnj;نگری نیست.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>اپوزیسیون چیست؟ </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">یکی از اشکالات ذاتی اپوزیسیون ایرانی عدم تعریف دقیق آن چیزی است که باید به واسطه&zwnj; این واژه و به عنوان معنای آن تداعی شود. اپوزیسیون به طور معمول و در ادبیات سیاسی دو معنا دارد: یکی در جوامع دمکراتیک است که در این صورت، به معنای حزبی است که در مقابل حزب حاکم دولتی و دارای اکثریت، نقش مخالف یا تعدیل&zwnj;کننده را در پارلمان ایفا می&zwnj;کند. در این مورد، اپوزیسیون تلاش می&zwnj;کند که خود را برای انتخابات آتی آماده سازد تا قدرت را با کسب رای اکثریت به دست آورد. در کشورهای غیردمکراتیک اما اپوزیسیون به معنای جمعی از تشکل&zwnj;های مخالف است که می&zwnj;خواهند رژیم استبدادی را سرنگون یا وادار به تفویض قدرت کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در مورد ایران، معنای دوم صادق است و اپوزیسیون به طور عمده دربرگیرنده&zwnj; مجموعه&zwnj; نیروهایی است که خواهان حفظ نظام جمهوری اسلامی نبوده و تغییر آن را می&zwnj;طلبند. این نیروها ممکن است بر سر نوع تغییر نظام، اختلاف نظر یا تفاوت روش داشته باشند اما به هر روی تغییر نظام را ضروری می&zwnj;دانند. این خط&zwnj;&zwnj;کشی اما در سپهر سیاسی ایرانیان خارج از کشور به این روشنی نیست و مردم داخل کشور نیز نمود این ناروشنی را از طریق رسانه&zwnj;های سیاسی خارج از ایران می&zwnj;بینند. ابهام در آنجا بروز می&zwnj;کند که دیگر وقتی نام اپوزیسیون می&zwnj;آید، اشاره فقط به نیروهای خواهان &laquo;تغییر نظام&raquo; نیست، بلکه نیروهای خواهان &laquo;تغییر رفتار نظام&raquo; را نیز در بر می&zwnj;گیرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>اپوزیسیون و پوزیسیون </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ما واژه &quot;اپوزیسیون&quot; را از زبان بیگانه قرض گرفته&zwnj;ایم و به نظر می&zwnj;آید که این واژه در بسیاری از گفتارها معنای نامتعینی دارد. در برخی متن&zwnj;ها رسم شده است که اپوزیسیون (<span dir="LTR">Opposition</span>) را در مقابل کلمه پوزیسیون (<span dir="LTR">Position</span> ) قرار دهند. این تقابل واژگانی اپوزیسیون- پوزیسیون در زبان&zwnj;های اروپایی و یا تخصصی چندان مرسوم نیست. پوزیسیون ظاهرا به معنای وضعیت مستقر درک می&zwnj;شود. اپوزیسیون موضع مخالفت با موقعیت موجود است. <a href="#_edn1" name="_ednref1" title=""><span dir="LTR">1]</span></a>]</p> <blockquote><p dir="RTL">از آن جا که دمکراسی اجازه&zwnj; جابجایی منظم و ممکن نیروهای اپوزیسیون وحکومت مستقر را برمبنای اصل کسب اکثریت آراء در یک انتخابات آزاد می&zwnj;دهد، اپوزیسیون، به طور منطقی، خواهان حذف نظام حاکم برای کسب قدرت نیست، زیرا می&zwnj;داند خود نیز می&zwnj;تواند با جلب نظر و حمایت مردم در انتخابات بعدی اختیارات را به دست بگیرد. این در حالی است که در کشورهای غیردمکراتیک، نظام حاکم، قدرت را به هیچ وجه به دیگران واگذار نمی&zwnj;کند و خواهان حفظ انحصاری و همیشگی قدرت است. چنین نظامی، به همین دلیل، برای مخالفان خویش راهی جز براندازی آن با هدف کسب قدرت باقی نمی&zwnj;گذارد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">بر این مبنا برای شرکت در اپوزیسیون باید به اصل براندازی توجه داشت، زیرا فضا و امکانی برای تغییر گرایش حکومت و کسب قدرت برای مخالفان قابل تصور نیست. به همین دلیل نیز خط &laquo;پوزیسیون&raquo; (به تعبیر ایرانی کلمه) که می&zwnj;خواهد نظام بماند تا شاید قدرت را واگذار کند و راه &laquo;اپوزیسیون&raquo; که می&zwnj;خواهد نظام برود تا قدرت را به دست آورد قابل تمایز است: اپوزیسیون خواهان تغییر رژیم حاکم است و پوزیسیون خواهان حفظ آن.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>ابهام در اپوزیسیون ایرانی </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در حال حاضر به دلیل ناروشنی معنای این واژه، چارچوب اصلی مفهومی اپوزیسیون مخدوش شده است و بسیاری از جریان&zwnj;های پوزیسیون، یعنی موافق با بقای نظام حاکم، در آن حضور تبلیغاتی پیدا کرده&zwnj;اند <a href="#_edn2" name="_ednref2" title=""><span dir="LTR">2]</span></a>]. آن&zwnj;ها این توهم را دامن زده&zwnj;اند که بخشی از اپوزیسیون هستند در حالی که به معنای خاص کلمه در پوزیسیون قرار دارند. این ابهام شاید نخستین نکته&zwnj;ای است که سبب شده هم اکنون مردم و فعالان سیاسی در داخل و خارج از کشور حیران و سرگردان باشند. در این زمینه است که باید خط روشنی ترسیم شود و اپوزیسیون، به معنای فنی کلمه، موفق شود علی&zwnj;رغم تمام تفاوت&zwnj;های دیدگاهی یا روشی خود، به صورت خیلی شفاف اصل ضرورت براندازی نظام را به عنوان یک مقوله&zwnj; ذاتی و ساختاری برای خویش ترسیم و تاکید کند. با چنین کاری بسیاری قادر به تشخیص پوزیسیون خواهند بود و آن را از اپوزیسیون تفکیک می&zwnj;کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بدیهی است علاوه بر آن&zwnj;هایی که از سر ناآگاهی یا کم دانشی به این خلط مبحث دامن می&zwnj;زنند رژیم هم بی&zwnj;میل نباشد که این عدم تفکیک ادامه یابد تا از کارآیی اپوزیسیون یعنی نیروی برانداز کاسته شود. هشیاری و دقت عمل صاحب&zwnj;نظران و نیز برنامه&zwnj;سازان رسانه&zwnj;ها و فعالان سیاسی در این زمینه لازم و ضروری است تا خط&zwnj;های چارچوبی اپوزیسیون به صورت &laquo;جامع&raquo; و &laquo;مانع&raquo; عمل کند. &laquo;جامع&raquo;، یعنی دربرگیرنده&zwnj; هر نیرویی که براندازی و تغییر نظام را می&zwnj;خواهد بشود و در این باره استثنایی قائل نشود و &laquo;مانع&raquo;، یعنی اجازه ندهد که نیروهای مخالف با براندازی نظام، به صرف مخالفت با سیاست&zwnj;ها و رفتارهای حکومت، به عنوان اپوزیسیون ارزیابی شوند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>یک تعریف ساده، جامع و مانع </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شاید در این راستا بد نباشد که تعریف زیر را که در دل شاخص&zwnj;بندی این مفهوم در علوم سیاسی است، بیرون بکشیم. ضمن این که می&zwnj;دانیم می&zwnj;خواهیم واژه را در مورد کشورهای دیکتاتوری و غیر دمکراتیک به کار بریم: &laquo; مجموعه&zwnj;ای از نیروهای سیاسی که به دنبال حذف نظام حاکم برای کسب قدرت هستند.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این تعریف چند عنصر را در خود دارد:</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>۱) به مجموعه&zwnj;ای از نیروها اشاره دارد.</strong> یعنی نمی&zwnj;تواند به یک سازمان یا حزب مشخص محدود شود و دربرگیرنده&zwnj; طیفی از نیروهاست. چیزی که تمام ادعاهای انحصارطلبانه&zwnj; سیاسی را زیر سوال می&zwnj;برد. دیدن اپوزیسیون به مثابه یک طیف اجازه می&zwnj;دهد که واقعیت تنوع محتوایی، دیدگاهی، روش&zwnj;ها و نیروهای موجود در آن را در نظر بگیریم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>۲) نیروهای سیاسی:</strong> این به معنای آن است که ما نمی&zwnj;توانیم هر نیرویی را تحت نام اپوزیسیون بازشناسی کنیم. مثلا یک انجمن فرهنگی یا ادبی یا یک جمع شهروندی می&zwnj;تواند بخشی از &laquo;حامیان&raquo; اپوزیسیون محسوب شود اما نه خود اپوزیسیون. زیرا همان&zwnj;طور که گفته شد، موضوع بر سر نیروهایی است که می&zwnj;خواهند قدرت سیاسی را بگیرند. پس اپوزیسیون باید نیروی سیاسی محسوب شود، یعنی برای کسب قدرت تشکیل شود و مبارزه &zwnj;کند نه فقط برای پایین کشیدن قدرت. برای نیرویی که فقط می&zwnj;خواهد نظام حاکم را پایین بکشد اما برای کسب قدرت آماده نیست می&zwnj;توان واژه&zwnj;های دیگری را یافت. نیروی سیاسی، یک جمع متشکل است و به طور هدفمند و برنامه ریزی شده در پی کسب قدرت است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/opposition_1.jpg" style="width: 180px; height: 150px; float: right;" />برای شرکت در اپوزیسیون باید به اصل براندازی توجه داشت، زیرا فضا و امکانی برای تغییر گرایش حکومت و کسب قدرت برای مخالفان قابل تصور نیست. به همین دلیل نیز خط &laquo;پوزیسیون&raquo; (به تعبیر ایرانی کلمه) که می&zwnj;خواهد نظام بماند تا شاید قدرت را واگذار کند و راه &laquo;اپوزیسیون&raquo; که می&zwnj;خواهد نظام برود تا قدرت را به دست آورد قابل تمایز است: اپوزیسیون خواهان تغییر رژیم حاکم است و پوزیسیون خواهان حفظ آن.</p> </blockquote> <p dir="RTL"><strong>۳) حذف نظام:</strong> اپوزیسیون نمی&zwnj;تواند روایتی از نظام فعلی را با تغییراتی سطحی بپذیرد. عمق تغییری که می&zwnj;طلبد، زیاد است و اگر اجرا شود، چه تحت این نام بیان شود یا خیر، سبب براندازی نظام حاکم و جایگزینی آن با یکی دیگر می&zwnj;شود. به همین دلیل، تمام نیروهایی را که تغییراتی سطحی می&zwnj;خواهند، باید اصلاح&zwnj;طلب و بخشی از &laquo;پوزیسیون&raquo; دانست. امری که در حال حاضر در صحنه&zwnj; سیاسی ایران واضح است. &laquo;اصلاح&zwnj;طلبان&raquo; در داخل و خارج از کشور در پی تغییر رفتار نظام هستند نه تغییر نظام. <a href="#_edn3" name="_ednref3" title=""><span dir="LTR">3]</span></a>]</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>۴) کسب قدرت</strong>: اپوزیسیون به دنبال جایگزین ساختن نیروی حاکم است. به همین دلیل هم نظام کنونی را بر می&zwnj;اندازد و از نو قدرت را بازتعریف کرده و در دست خود می&zwnj;گیرد. از اینجاست که بحث آلترناتیو بودن اپوزیسیون مطرح می&zwnj;شود. اپوزیسیون در معنای فنی خود جایگزین قدرت حاکم است، آن را پایین می&zwnj;کشد و خود جایگزین آن می&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">با اتکاء به این تعاریف می&zwnj;توان به تدقیق تعریف بالا پرداخت و گفت که اپوزیسیون عبارت است از &laquo; چندین تشکل دارای ماهیت سیاسی که تلاش منظم می&zwnj;کنند تا رژیم حاکم را به زیر کشند و قدرت را به دست گرفته و یک رژیم جدید تشکیل دهند.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">حال که مشخص ساختیم اپوزیسیون چیست، بد نیست به این مهم بپردازیم که آیا اپوزیسیون باید متحد و یک دست باشد یا خیر. آیا باید به طور لزوم یک اپوزیسیون متحد داشته باشیم؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>اپوزیسیون یعنی مجموعه </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">باید بدانیم شانس این که اپوزیسیون فقط یک جریان باشد و بس در جهان امروز بسیار کم است. هم چنان که در کشورهای دیکتاتور زده&zwnj; مصر و سوریه و عراق دیدیم، مفهوم اپوزیسیون دربرگیرنده چندین جریان است که هر کدام در دل خود، تشکل&zwnj;هایی را در بر دارند. بنابراین باید از تنوع جریان&zwnj;ها و تشکل&zwnj;ها نام برد. این که آیا این جریان&zwnj;ها و تشکل&zwnj;ها با هم متحد می&zwnj;شوند تا به عنوان یک تن واحد عمل کنند، - باید گفت که این امکان هست - اما یک اجبار نیست. یعنی هم می&zwnj;توانیم اپوزیسیون متحد داشته باشیم و هم اپوزیسیون غیرمتحد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;قابل تصور است که اگر جریان&zwnj;های یک اپوزیسیون با هم متحد باشند، می&zwnj;توانند با انباشت نیروهای خویش به طور موثرتر عمل کنند، اما این به آن معنا نیست که اگر جریان&zwnj;های اپوزیسیون متحد نشوند چیزی به اسم اپوزیسیون نیست و یا توان عمل کردن را ندارد. بنابراین نباید برخورد ایده&zwnj;آلیستی و یا افسانه&zwnj;ای در مورد اتحاد اپوزیسیون داشت. یک اپوزیسیون غیرمتحد نیز می&zwnj;تواند به موفقیت برسد. شرط آن این است که جریان یا جریان&zwnj;هایی در دل آن اپوزیسیون توان کافی برای پایین کشیدن رژیم حاکم و جایگزینی آن را داشته باشند. در این صورت رفتار مورد انتظار از جانب سایر جریان&zwnj;های اپوزیسیون، اگر نه اتحاد با آن جریان موفق و پیشرو، دست کم، همسویی با آن است. تعریف همسویی نیز بسیار کلی است و می&zwnj;تواند در برگیرنده&zwnj; هماهنگی کلی و غیرمدیریت&zwnj; شده&zwnj; فعالیت&zwnj;ها یا همکاری&zwnj;های مشخص و برنامه ریزی شده باشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">آن چه بسیار مهم است این که یک اپوزیسیون برای موفقیت خویش باید از خنثی کردن تلاش&zwnj;ها در میان جریان&zwnj;های درون خود پرهیز کند. یعنی اجزاء درون اپوزیسیون، به واسطه&zwnj; اختلاف نظر یا تفاوت سطح کارآیی خویش، با هم دچار تضاد و کشمکش نشوند. در این صورت، تلاش&zwnj;های یکدیگر را باطل کرده و بر عمر دشمن مشترک خود، که رژیم حاکم باشد می&zwnj;افزایند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">باید بدانیم شانس این که اپوزیسیون فقط یک جریان باشد و بس در جهان امروز بسیار کم است. هم چنان که در کشورهای دیکتاتور زده&zwnj; مصر و سوریه و عراق دیدیم، مفهوم اپوزیسیون دربرگیرنده چندین جریان است که هر کدام در دل خود، تشکل&zwnj;هایی را در بر دارند. بنابراین باید از تنوع جریان&zwnj;ها و تشکل&zwnj;ها نام برد. این که آیا این جریان&zwnj;ها و تشکل&zwnj;ها با هم متحد می&zwnj;شوند تا به عنوان یک تن واحد عمل کنند، - باید گفت که این امکان هست - اما یک اجبار نیست. یعنی هم می&zwnj;توانیم اپوزیسیون متحد داشته باشیم و هم اپوزیسیون غیرمتحد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">منطقی&zwnj;تر آن است که مبنای محاسبات برای تنظیم رفتار جریان&zwnj;ها و تشکل&zwnj;های درون اپوزیسیون نسبت به همدیگر در نظر گرفتن حتمی منظور و مقصد مشترک و بعد سایر تفاوت&zwnj;ها و افتراق&zwnj;ها باشد. در غیر این&zwnj;صورت عدم کامیابی اپوزیسیون به عهده&zwnj;ی خود اپوزیسیون خواهد بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>راه</strong><strong><span dir="LTR">&zwnj;</span></strong><strong>کار کامیابی اپوزیسیون </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما یک اپوزیسیون به طور کلی و یا یک جریان و تشکل&zwnj;های درون اپوزیسیون به طور خاص، برای موفقیت، باید چند اصل را رعایت کند:</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">۱) <strong>تعیین هدف</strong>: هر تشکل و جریانی که خود را جزیی از اپوزیسیون می&zwnj;داند، باید برای خویش هدف قابل دسترسی را تعریف کند. این همان مقصدی است که قرار است به آن برسد. به طور مثال، در مورد یک جریان سیاسی اپوزیسیون ایرانی، هدف می&zwnj;تواند پایین کشیدن رژیم جمهوری اسلامی به قصد برگزاری انتخابات آزاد و استقرار حکومت دمکراتیک در ایران باشد. این هدف باید تا حد ممکن دقیق، روشن و قابل اجرا باشد. رویاپردازی در آن نباشد و شانس تحقق را بر اساس واقعیت توان موجود در تشکل یا جریان پیشنهاد دهنده و نیز بر اساس ظرفیت&zwnj;های جامعه، داشته باشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">۲) <strong>تعیین استراتژی</strong>: پس از تعیین مقصد باید &laquo;نقشه&zwnj; راه&raquo; یا همان استراتژی را ترسیم کرد. این راه کلی است که باید مشخص سازد به صورت عمومی قرار است آن جریان و یا تشکل و نیز نیروهایی که می&zwnj;تواند بسیج کند از چه مسیری عبور کنند تا به آن هدف دست یابند. به طور مثال، استراتژی آماده سازی و هدایت قیام برانداز و مدیریت دوران گذار.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">۳) <strong>معرفی تاکتیک&zwnj;ها</strong>: هر نقشه&zwnj; راهی از تکه&zwnj;های کوچکی تشکیل شده است که مراحل مختلف مسیر بلند هستند. مجموع مراحل تاکتیکی در صورت موفقیت و در کنار هم، یکدیگر را تکمیل و طی کردن نقشه&zwnj; راه را ممکن می&zwnj;سازند. در مورد اپوزیسیون ایران و هدف و استراتژیی که به عنوان مثال ارائه شد، باید هر یک از مراحل برشمرده&zwnj; بالا را دقیق توصیف کرد: تقویت روحیه مردم، گسترش آگاهی&zwnj;ها، سازماندهی نیروها، بررسی شرایط داخلی و خارجی، تدارک اعتراضات عمومی، سازماندهی و هدایت قیام براندازی، مدیریت دوران گذار، برگزاری انتخابات آزاد، شرکت در این انتخابات و نقش&zwnj;آفرینی در حکومت آینده. هر یک از این مراحل تاکتیکی باید به مرور زمان و با تکیه بر داده&zwnj;های برخاسته از واقعیت&zwnj;ها تعریف و تدقیق شوند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">۴) <strong>به کارگیری تکنیک&zwnj;ها</strong>: برای پیاده کردن هر یک از مراحل تاکتیکی فوق باید به اجرای راه&zwnj;کارهایی پرداخت که این مهم را ممکن می&zwnj;سازند. این راهکارها یا تکنیک&zwnj;ها به جزییات فنی برمی&zwnj;گردند که یک جریان یا تشکل سیاسی باید قادر به تهیه و تدوین و آموزش و اجرای آن باشد و با در نظرگرفتن بازخوردها، آنها را مورد بازنگری و تدقیق قرار دهد. مثلا در مرحله&zwnj; تاکتیکی، یعنی تقویت روحیه&zwnj; مردم، باید مشخص شود که قرار است چه راه&zwnj;کارهایی مورد بهره&zwnj;برداری قرار گیرند که این مهم حاصل شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پس می&zwnj;بینیم که جریان یا تشکلی که می&zwnj;خواهد او را به عنوان اپوزیسیون بازشناسی کنند، باید مجهز به تمام این اجزاء و عناصر باشد: هدف و مقصد را تعریف و تعیین کرده باشد، نقشه&zwnj; راه یا استراتژی دستیابی به هدف را بداند، هر مرحله&zwnj; تاکتیکی از این راه طولانی را تعیین کرده باشد و در نهایت، برای موفقیت در هر مرحله، تکنیک&zwnj;ها یا روش&zwnj;های کاری مناسب را بشناسد و به کار بندد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>سرنوشت عملی اپوزیسیون </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">با داشتن این شاخص&zwnj;ها اینک بهتر می&zwnj;توان دانست که در صحنه&zwnj; بسیار شلوغ سیاسی ایران چه جریان&zwnj;هایی را می&zwnj;&zwnj;شود به عنوان اپوزیسیون نام برد و کدام&zwnj;ها را باید جدا ساخته و در ردیف &laquo;پوزیسیون&raquo; (در معنای ایرانی کلمه) قرار داد. این به آن معناست که نمی&zwnj;توان هر نیرویی را بر اساس ادعا و باور خویش طبقه&zwnj;بندی کرد. باید معیارهای دقیق و فنی داشته باشیم که ارزیابی ما بتواند مستند و دقیق باشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/oppo.jpg" style="width: 190px; height: 159px; float: right;" />بحث اپوزیسیون یک مقوله&zwnj; &laquo;محتوایی&raquo; و &laquo;فنی&raquo; است. مقوله محتوا بر می&zwnj;گردد به آن چه یک اپوزیسیون یا یک جریان درون آن ارائه می&zwnj;دهد. چه دستگاه فکریی دارد؟ جهان بینی و نوع نگرش آن چگونه است؟ چه ارزش&zwnj;هایی را پاس می&zwnj;دارد و چه آرمان شهری را برای فردای کشور ترسیم می&zwnj;کند؟ اما آن چه در نهایت تعیین&zwnj;کننده و سرنوشت&zwnj;ساز خواهد بود، قدرت آن جریان، برای پیاده کردن بخشی یا تمامی آن چیزی است که می&zwnj;گوید. به عبارت بهتر، اپوزیسیون، دست آخر در جریانی تبلور پیدا می&zwnj;کند که موفق می&zwnj;شود قوی&zwnj;تر و کارآتر باشد. طرح&zwnj;ها و حرف&zwnj;های خود را با پشتوانه&zwnj; اجرایی و عملی به پیش برد و به کرسی بنشاند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">در اینجا یادآور می&zwnj;شویم که بحث اپوزیسیون یک مقوله&zwnj; &laquo;محتوایی&raquo; و &laquo;فنی&raquo; است. مقوله محتوا بر می&zwnj;گردد به آن چه یک اپوزیسیون یا یک جریان درون آن ارائه می&zwnj;دهد. چه دستگاه فکریی دارد؟ جهان بینی و نوع نگرش آن چگونه است؟ چه ارزش&zwnj;هایی را پاس می&zwnj;دارد؟ چه آرمان شهری را برای فردای کشور ترسیم می&zwnj;کند؟ در جستجوی چه نوع نظامی است؟ چه سیستم اقتصادی و چه نوع روابط اجتماعی را توصیه می&zwnj;کند؟ چه تصویری از آینده&zwnj;ی ایران تحت قدرت خویش ترسیم می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در این مورد باید گفت که مشابهت&zwnj;های زیادی میان اجزاء طیف اپوزیسیون ایرانی وجود دارد. یعنی ما شاهدیم که تقریبا همه&zwnj; آنها به ارزش&zwnj;هایی چون آزادی، دمکراسی، سکولاریسم، حقوق بشر، عدالت اجتماعی و... توجه دارند. اختلاف&zwnj;ها بیشتر در مورد تعریف دقیق و عملی این ارزش هاست که کمتر بحث می&zwnj;شود و نیز در مورد روش پیاده کردن آنها، که نقطه&zwnj;ی اصلی اختلاف نظرهاست.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما به نظر می&zwnj;رسد آن چه در ورای این جنبه&zwnj; محتوایی می&zwnj;تواند واقعیت اپوزیسیون ایرانی را سمت و سو دهد، توان اجرایی جریان&zwnj;های موجود در آن باشد. در یک تحلیل نهایی، بسیاری از ایرانیان با این موقعیت مواجه خواهند شد که جریان&zwnj;هایی در اپوزیسیون از جریان&zwnj;های دیگر عمل&zwnj;گراتر و به این واسطه، دارای شانس بیشتر برای موفقیت هستند. به عبارت دیگر، این که یک جریانی در سخن چه می&zwnj;گوید و برای کاری که می&zwnj;خواهد بکند، چه گفتمان و شعارهایی را مطرح می&zwnj;سازد یک چیز است؛ اما آن چه در نهایت تعیین&zwnj;کننده و سرنوشت&zwnj;ساز خواهد بود، قدرت آن جریان، برای پیاده کردن بخشی یا تمامی آن چیزی است که می&zwnj;گوید. به عبارت بهتر، اپوزیسیون، دست آخر در جریانی تبلور پیدا می&zwnj;کند که موفق می&zwnj;شود قوی&zwnj;تر و کارآتر باشد. طرح&zwnj;ها و حرف&zwnj;های خود را با پشتوانه&zwnj; اجرایی و عملی به پیش برد و به کرسی بنشاند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این امر توجه همه&zwnj; ایرانیان علاقه&zwnj;مند به تغییر رژیم در ایران را به خود جلب می&zwnj;کند. روشن است که در عالم سیاست موضوع ارزش&zwnj;ها و اخلاق به شدت تحت تاثیر پراکتیسیسم (عمل&zwnj;گرایی <span dir="LTR">Practicism</span>) و پراگماتیسم (مصلحت&zwnj;گرایی <span dir="LTR">Pragmatism</span>) قرار دارد. سیاست، عالم قدرت است. هر که قدرت بیشتری دارد موفق به بسیج نیرو و امکانات بیشتری می&zwnj;شود و با آنها، باز هم قدرت بیشتری به دست می&zwnj;آورد و این روند را تا جایی ادامه می&zwnj;دهد که به هدفش دست می&zwnj;یابد. این قاعده&zwnj; بازی سیاست است که برخی مواقع درک و پذیرش آن به قدری سخت است که افراد را به انزوا و کناره&zwnj;گیری وادار می&zwnj;کند. اما در میدان سیاست فقط کسانی پیروزند که می&zwnj;مانند و بر اساس قواعد بازی به پیش می&zwnj;روند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اپوزیسیون ایرانی هم از این قاعده مستثنی نیست. شک نیست که در میان تمام جریان&zwnj;ها و تشکل&zwnj;های موجود در مجموعه&zwnj; نیروهای برانداز که به عنوان اپوزیسیون شناخته می&zwnj;شوند، آن جریانی پیروز نهایی خواهد بود که بتواند با قدرت عمل کند، نیروهای سیاسی و اجتماعی را با خویش همراه سازد، توان ایجاد اعتراضات و هدایت آنها را در اختیار داشته باشد، قیام براندازی را برنامه&zwnj;ریزی و یا آن را هدایت کند، در دوران گذار نقش به&zwnj;سزایی در مدیریت کشور داشته باشد، با تمام توان در انتخابات آتی شرکت کند و گفتمان و عملکردی را از خود نشان دهد تا نظر مثبت اکثریت را جلب کند و به این ترتیب، قدرت حاکمه&zwnj; آینده را از آن خود سازد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>نتیجه&zwnj;گیری </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در آ&zwnj;ن&zwnj;چه آمد، تلاش کردیم تعریف روشنی از اپوزیسیون به دست دهیم، شاخص&zwnj;های آن را برشماریم و توجه را به واقعیت اپوزیسیون ایرانی جلب کنیم. می&zwnj;بینیم که در جبهه&zwnj; براندازان نظام حاکم کنونی یک طیف از جریان&zwnj;ها و تشکل&zwnj;ها هستند که می&zwnj;توانند عمل کنند. برای دانستن میزان شانس آنها باید ببینیم آیا هدف، استراتژی، تاکتیک&zwnj;ها و تکنیک&zwnj;های لازم را دارند و قادر به اجرای آنها هستند یا خیر. در نهایت این که در میان آنها، جریانی بالاترین شانس را دارد که نه تنها این عناصر را تعریف و تدقیق کرده، بلکه می&zwnj;تواند نیروی انسانی و امکانات مادی کافی برای اجرای طرح&zwnj;های خود را فراهم کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">گسترش و به کارگیری دیدها و تمایزبندی&zwnj;های فنی از این دست، می&zwnj;تواند به آشفتگی حاکم بر وضعیت کنونی پایان دهد و شرایط را برای تامین شفافیت در صحنه&zwnj; سیاسی و تشخیص نیرویی که هر کس می&zwnj;خواهد در اپوزیسیون مورد حمایت قرار دهد، مساعد سازد. فراموش نکنیم هیچ جامعه&zwnj;ای بدون رسیدن به حد کافی از پیچیدگی فنی و تشخیص درست پدیده&zwnj;ها شانس رسیدن به دمکراسی را نخواهد داشت، زیرا دمکراسی، در یک تعریف عمومی، نظام سیاسی متناسب با &laquo;تقسیم کار حرفه&zwnj;ای و تخصصی&raquo; است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <div> <p>&nbsp;</p> <p><strong>پانویس&zwnj;ها:</strong></p> <p>&nbsp;</p> <div id="edn1"> <p dir="RTL"><span dir="LTR">1]</span>] ما در این جا بر مبنای رایج بودن این تقسیم&zwnj;بندی در زبان سیاسی ایرانیان و قابل فهم بودن آن از این تقسیم&zwnj;بندی غیرتخصصی بهره می&zwnj;بریم. شاید به یک معنا بتوان تقسیم&zwnj;بندی را به صورت &laquo;اپوزیسیون&raquo; و &laquo;غیراپوزیسیون&raquo; مطرح کرد.</p> </div> <div id="edn2"> <p dir="RTL"><span dir="LTR">2]</span>] شاید بتوان بخش عمده&zwnj;ای از نیروهایی را که تا به حال در سه کنفرانس استکهلم، بروکسل و پراگ شرکت کرده&zwnj;اند بنا به گفته خودشان در تمایزبندی خود با نیروهای برانداز نمونه&zwnj;ای از &laquo;پوزیسیون&raquo; بدانیم که در عین حال در محافل و گردهم آیی&zwnj;هایی &laquo;اپوزیسیون&raquo; شرکت دارند و به این واسطه برای بسیاری می&zwnj;توانند به عنوان &laquo;اپوزیسیون&raquo; جلوه کنند.</p> </div> <div id="edn3"> <p dir="RTL"><span dir="LTR">3]</span>] شخصیت&zwnj;های معروف اصلاح&zwnj;طلبان بارها تکرار کرده&zwnj;اند که به هیچ وجه برانداز نیستند وبا اصل نظام جمهوری اسلامی مشکلی ندارند. هر چند که روایت&zwnj;های مختلفی برای بیان این موضوع در پیش می&zwnj;گیرند، اما کنه مطلب این است که فقط تغییر رفتار نظام را می&zwnj;خواهند نه تغییر نظام را. امری که با توجه به وابستگی ساختاری آنان به نظام قابل درک است.</p> </div> </div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/12/15/22574#comments احزاب استراتژی اصلاح‌طلبان اپوزیسیون براندازی تاکتیک دمکراسی قدرت پارلمان کورش عرفانی گوی سیاست Sat, 15 Dec 2012 22:59:07 +0000 politics 22574 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/11/05/21407 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/11/05/21407" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> علی افشاری </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="313" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/syriaconflictafashari1.jpg?1352396797" /> </div> </div> </div> <p>علی افشاری - سوریه وضعیت بغرنجی پیدا کرده است. اگرچه قدرت حکومت در مقایسه با گذشته رو به نقصان می&zwnj;رود اما چشم&zwnj;انداز آینده این کشور روشن نیست و نقاط خاکستری و نامعلوم متعددی دارد. گروه نظارت بر حقوق بشر سوریه که در لندن مستقر است، تعداد جان باختگان جنبش اعتراضی این کشور در ۲۰ ماه گدشته را ۳۶ هزار نفر اعلام می&zwnj;کند.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">۲۵۶۶۷ نفر از قربانیان از مخالفان مسلح و شهروندان غیر نظامی سوریه بوده&zwnj;اند. تعداد تلفات انسانی ارتش و نظامیان هوادار حکومت بشار اسد ۹۰۴۴ نفر و تعداد پرسنل جدا شده از ارتش و پیوسته به صفوف شورشیان مسلح نیز ۱۲۹۶ نفر است. (<a href="http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/middleeast/syria/9645076/Syria-civil-war-kills-36000.html">منبع</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">دولت سوریه پس از ناامید شدن از شکست مخالفان و تصرف مواضع آنان توسط نیروی زمینی، به بمباران هوایی گسترده روی آورده و این باعث افزایش شمار قربانیان شده است. بنا به آمار&zwnj;های مختلف از ماه سپتامبر به این&zwnj;سو ، روزانه بین ۱۱۰ تا ۱۶۵ نفر جان باخته&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">علی&zwnj;رغم حملات سنگین و بی&zwnj;رحمانه حکومت و تشتت بین نیرو&zwnj;های معترض، مخالفان مسلح موفق به پیشروی و تثبیت مواضع خود شده&zwnj;اند. در حال حاضر حکومت بشار اسد در چهار جبهه حومه دمشق، حلب، حماء و ادلب در غلبه بر اپوزیسیون مسلح ناکام مانده و موقعیتش هر دم ضعیف&zwnj;تر می&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پس از شکست طرح آتش&zwnj;بس اخضر ابراهیمی، نماینده ویژه سازمان ملل و اتحادیه عرب در ایام عید قربان، حکومت سوریه بر شدت حملات خود افزوده است. هدف از این حملات گسترش جو ارعاب و خسته کردن مردم عادی است که نوعی خشم و عصبیت از ایستادگی بخشی از مخالفان در نبرد مسلحانه را نیز به نمایش می&zwnj;گذارد. در عین حال تشدید حملات هوایی در جنگی نابرابر، ضعف حکومت اسد را آشکار می&zwnj;سازد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/syriaconflictafshari2.jpg" style="width: 180px; height: 143px; " /></p> <p dir="RTL">بستر اصلی ناکامی طرح آتش&zwnj;بس موقت به ماهیت و فرایند درگیری ۲۰ ماهه سوریه بر می&zwnj;گردد. رویارویی به جایی رسیده که دیگر جایی برای راه&zwnj;حل&zwnj;های بینابینی وجود ندارد. مقصر اصلی حکومت بشار اسد است که با خودداری از ترک قدرت و انتقال آن به بخش میانه رو و رفرمیست حکومت و کشتار گسترده و بی&zwnj;رحمانه، فضا را ناگزیر به سمت تقابل نظامی برد. از طرف دیگر سازمان ملل در خصوص سوریه به بن&zwnj;بست رسیده و فاقد امکانات و اهرم&zwnj;های عملی برای خروج از چنین وضعیتی است. در اصل اقتداری پشت سر نمایندگان سازمان ملل وجود ندارد. راهکار&zwnj;های سیاسی کارایی خود را به&zwnj;طور کلی در بحران سوریه از دست داده&zwnj;اند و تنها می&zwnj;توانند بستر&zwnj;هایی برای روشن شدن فضا پس از تعیین تکلیف حوادث کنونی باشند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">از ابتدا معلوم بود که طرح آتش&zwnj;بس موقت ابراهیمی با موفقیت مواجه نمی&zwnj;شود. هر دو طرف منازعه یکدیگر را متهم به نقض تعهدات کرده&zwnj;اند، اما در واقع در هر دو سوی میدان اصول آتش&zwnj;بس مراعات نشد. حکومت بشار اسد مانند دفعات گذشته در اندیشه بهره&zwnj;گیری از فرصت صلح برای محکم کردن موقعیت خود و خاموش کردن اعتراضات بود. این رژیم اعتقادی به پذیرش صلح ندارد برای همین نیروهای اسد به محض آن که مخالفان مسالمت&zwnj;جو بعد از نماز جمعه دست به راهپیمایی زدند، به سوی آنها شلیک کردند. در بین مخالفان نیز گروه&zwnj;هایی افراطی چون گروه الانصار وجود دارند که حیات خود را در تداوم مبارزه مسلحانه می&zwnj;بینند. این گروه سلفی از همان ابتدا گفت که آتش&zwnj;بس را قبول نمی&zwnj;کند. از سوی دیگر برخی نیز هستند که دیگر نه امیدی به نهادهای بین&zwnj;المللی دارند و نه اعتمادی به حکومت اسد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بستر اصلی ناکامی طرح آتش&zwnj;بس موقت به ماهیت و فرایند درگیری ۲۰ ماهه سوریه بر می&zwnj;گردد. رویارویی به جایی رسیده که دیگر جایی برای راه&zwnj;حل&zwnj;های بینابینی وجود ندارد. مقصر اصلی حکومت بشار اسد است که با خودداری از ترک قدرت و انتقال آن به بخش میانه رو و رفرمیست حکومت و کشتار گسترده و بی&zwnj;رحمانه، فضا را ناگزیر به سمت تقابل نظامی برد. از طرف دیگر سازمان ملل در خصوص سوریه به بن&zwnj;بست رسیده و فاقد امکانات و اهرم&zwnj;های عملی برای خروج از چنین وضعیتی است. در اصل اقتداری پشت سر نمایندگان سازمان ملل وجود ندارد. راهکار&zwnj;های سیاسی کارایی خود را به&zwnj;طور کلی در بحران سوریه از دست داده&zwnj;اند و تنها می&zwnj;توانند بستر&zwnj;هایی برای روشن شدن فضا پس از تعیین تکلیف حوادث کنونی باشند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">چالش&zwnj;های رو در روی سوریه را می&zwnj;توان به طور عمده در چهار محور دسته بندی کرد که در ذیل به آنها می&zwnj;پردازیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>افزایش واگرایی بین گروه&zwnj;های مسلح مخالف</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بیش از شش ماه است که برخورد نظامی به رویکرد غالب مدافعان و مخالفان حکومت بشار اسد بدل شده است. مقاومت نظامی در ابتدا از طرف ارتش آزاد سوریه به عنوان چتری برای فعالیت گروه&zwnj;های مسلح شروع شد که عمدتا از نیرو&zwnj;های ریزشی ارتش سوریه بودند. اما به تدریج گروه&zwnj;های دیگر نیز به این رویکرد پیوستند. جهادگرایان اسلامی، القاعده و سلفی&zwnj;ها نیز به این کارزار پیوستند تا بر اساس انگیزه&zwnj;های مذهبی، جبهه مبارزه با &quot;کفر جهانی&quot; را گسترش دهند. تعداد این گروه&zwnj;ها و افرادشان کم بود و همین نگرانی چندانی بین مخالفان سوری برنیانگیخت. اما به تدریج، هم بر تعداد گروه&zwnj;های شبه&zwnj;نظامی افزوده شد و هم به جای همگرایی، روند انشعاب و فعالیت جداگانه شدت گرفت.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در حال حاضر کار به جایی رسیده است که ارتش آزاد سوریه هم دچار انشعاب شده و تعداد زیادی از گروه&zwnj;های کوچک نظامی به وجود آمده&zwnj;اند که هر کدام با کمتر از دویست یا صد عضو، بریگاردی تشکیل داده &zwnj;و به مبارزه با ارتش سوریه مشغول شده&zwnj;اند. در ماه&zwnj;های اخیر فعالیت و نفوذ گروه&zwnj;های جهادی و بنیادگرای اسلامی هم افزایش پیدا کرده است. آنها عمدتا ابایی از ارتکاب روش&zwnj;های تروریستی و ناقض حقوق بشری در مواجهه با نیرو&zwnj;های حکومت سوریه ندارند. سازمان ملل به صراحت برخی از این افراد را به انجام جنایت جنگی متهم کرده و شورای ملی سوریه نیز به صراحت اقدام&zwnj;های ناقض حقوق بشر برخی از مخالفان مسلح را محکوم ساخته است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/syriaconflictafshari3.jpg" style="width: 180px; height: 101px; " /></p> <p dir="RTL">در مجموع رشد فعالیت گروه&zwnj;های اسلامی جهادگرا که خشن&zwnj;ترین آنها گروه الانصار، بریگارد الشمال فاروق و باب&zwnj;الاحرار هستند، مشکلات سوریه را بیشتر می&zwnj;کند. هم اقدامات مغایر با حقوق بشر و اشکال ناموجه خشونت از سوی آنها و هم دور شدن &quot;سوریه بعد از بشار اسد &quot;از دموکراسی، مشکل&zwnj;&zwnj;آفرین خواهد بود. همچنین رویارویی مسلحانه با حکومت سوریه، اگر نظم و قاعده&zwnj;ای پیدا نکند و نتواند به هرج و مرج کنونی خاتمه بدهد، حمایت مردمی را از دست خواهد داد و شکاف آن با نیرو&zwnj;های دموکراسی&zwnj;خواه افزایش خواهد یافت. گسترش اختلافات و رشد اقدامات خودسرانه باعث تضعیف کلی جنبش سوریه می&zwnj;شود.&nbsp;</p> </blockquote> <p dir="RTL">اما فعالیت لجام&zwnj;گسیخته گروه&zwnj;های مختلف و رو به تزاید نظامی در سوریه، نوعی هرج و مرج به وجود آورده که به وجهه انقلاب سوریه لطمه می&zwnj;زند. در این حالت ریسک اقدامات خودسرانه و مبتنی بر انتقام&zwnj;گیری&zwnj;های شخصی و منازعات فرقه&zwnj;ای بسیار بالا رفته است. البته حجم تخلفات و جنایت&zwnj;های جنگی برخی از نیرو&zwnj;های مخالف مسلح اصلا در ابعاد جنایت&zwnj;های حکومت بشار اسد نیست، اما این مشکلی جدی تلقی می&zwnj;شود. انفجار دومین بمب در زینبیه دمشق و هدف قرار دادن شیعیان و علویان غیرنظامی، نگرانی از تشدید درگیری&zwnj;های فرقه&zwnj;ای را دامن زده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">برخی از نیرو&zwnj;های مخالف و دموکراسی&zwnj;خواه، موضع&zwnj;گیری تندی نسبت به گروه&zwnj;های جهادی فعال در سوریه دارند. از دید آنها فعالیت این گروه&zwnj;ها وضعیت بدی در سوریه ایجاد می&zwnj;کند. برخی کشورها چون روسیه از ابتدا نسبت به این مسئله هشدار داده&zwnj;اند و اخیرا آمریکا نیز نگرانی مشابهی را ابراز کرده است. اما واقعیت پیچیده تر از این مسئله است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">درصد کم نیرو&zwnj;های جهادی و همچنین ویژگی&zwnj;های خاص مردم سوریه که در آن دیدگاه&zwnj;های اسلام&zwnj;گرایانه مبتنی بر جباریت سیاسی و بنیادگرایی مذهبی وزن اجتماعی بالایی ندارد، باعث شده تا بخشی از مخالفان به صورت تاکتیکی و ابزاری، نگاه مثبتی به استفاده از آنها داشته باشد. همچنین کسانی که نزدیکان خود را از دست داده&zwnj;اند، این گروه&zwnj;ها را از منظر انتقام&zwnj;گیری، مفیدتر از دیگر نیروهایی می&zwnj;دانند که راه&zwnj;حل سریعی برای خاموش کردن آتش خشم آنان ارائه نمی&zwnj;دهند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">برخی از مردم سوریه می&zwnj;گویند این افراد برای دفاع از ما می&zwnj;جنگند و دارند از ما محافظت می&zwnj;کنند. پس وقتی دنیا و آمریکا برای ما کاری انجام نمی&zwnj;دهد چرا مانع آنها در جلوگیری از جنایت&zwnj;های بشار اسد بشویم. جمعی نیز اخراج و طرد این گروه&zwnj;ها را که میهمان مردم سوریه هستند، عملی غیراخلاقی می&zwnj;دانند. همچنین هستند کسانی در سوریه که معتقدند ایجاد حساسیت نسبت به تحرکات القاعده و مسلمانان افراطی، اغراق است و به نوعی ریشه در اسلام&zwnj;هراسی دارد. (<a href="http://www.alaskadispatch.com/article/syria-support-jihadists-grows-us-backing-rebels-falls-short">منبع</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما در مجموع رشد فعالیت گروه&zwnj;های اسلامی جهادگرا که خشن&zwnj;ترین آنها گروه الانصار، بریگارد الشمال فاروق و باب&zwnj;الاحرار هستند، مشکلات سوریه را بیشتر می&zwnj;کند. هم اقدامات مغایر با حقوق بشر و اشکال ناموجه خشونت از سوی آنها و هم دور شدن &quot;سوریه بعد از بشار اسد &quot; از دموکراسی، مشکل&zwnj;&zwnj;آفرین خواهد بود. همچنین رویارویی مسلحانه با حکومت سوریه، اگر نظم و قاعده&zwnj;ای پیدا نکند و نتواند به هرج و مرج کنونی خاتمه بدهد، حمایت مردمی را از دست خواهد داد و شکاف آن با نیرو&zwnj;های دموکراسی خواه افزایش خواهد یافت. گسترش اختلافات و رشد اقدامات خودسرانه باعث تضعیف کلی جنبش سوریه می&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>برخورد یک&zwnj;سویه دولت&zwnj;های خارجی و جنگ قدرت </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">جنبش اعتراضی سوریه از ابتدا بعدی منطقه&zwnj;ای و بین المللی پیدا کرد. اما نقش کشور&zwnj;های خارجی در آن یکسان نبوده و نیست. برخی از اقدامات آنها مفید بوده و برخی دیگر از عملکردها، بخصوص جنگ قدرت بین طرفین متخاصم به موقعیت مخالفان در سوریه ضربه زده است. مخرب&zwnj;ترین نقش را تا کنون روسیه و جمهوری اسلامی ایران ایفا کرده&zwnj;اند که به طور علنی از حکومت بشار اسد حمایت کرده و چشم بر جنایات این حکومت بسته&zwnj;اند. در سیاست روسیه و ایران در برابر سوریه هیچ ملاحظه انسانی مشاهده نمی&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">چین نیز در ابتدا موضعی مشابه روسیه داشت ولی به نظر می&zwnj;رسد سیاست&zwnj;اش در حال تغییر است و دیگر اصراری بر حفظ بشار اسد در حکومت ندارد و آماده پذیرش انتقال مرحله&zwnj;ای و تدریجی قدرت به مخالفان شده باشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/5270_friendsofsyria.jpg" style="width: 180px; height: 121px; " /></p> <p dir="RTL">عربستان، قطر و دیگر کشور&zwnj;های عربی همسو نیز حمایت موثری از مخالفان اسد داشتند. اما آنها بیشتر به مسائل سیاسی مورد علاقه خود از جمله برتری بخشیدن به موقعیت سنی&zwnj;ها و رقابت با ایران بها می&zwnj;دهند. این گروه، حساسیت خاصی نسبت به گسترش فعالیت سلفی&zwnj;های افراطی ندارند. برخی از مخالفان شکایت دارند که کشور&zwnj;های حامی آنها در منطقه از جمله ترکیه یا عربستان خواهان دنباله&zwnj;روی نیرو&zwnj;های سوری از خود هستند. در واقع آنها می&zwnj;کوشند از طریق حمایت&zwnj;ها جای پایی برای خود در سوریه فردا درست کنند و جریان&zwnj;های خاصی را تقویت نمایند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">عربستان، قطر و دیگر کشور&zwnj;های عربی همسو نیز حمایت موثری از مخالفان اسد داشتند. اما آنها بیشتر به مسائل سیاسی مورد علاقه خود از جمله برتری بخشیدن به موقعیت سنی&zwnj;ها و رقابت با ایران بها می&zwnj;دهند. این گروه، حساسیت خاصی نسبت به گسترش فعالیت سلفی&zwnj;های افراطی ندارند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">برخی از مخالفان شکایت دارند که کشور&zwnj;های حامی آنها در منطقه از جمله ترکیه یا عربستان خواهان دنباله&zwnj;روی نیرو&zwnj;های سوری از خود هستند. در واقع آنها می&zwnj;کوشند از طریق حمایت&zwnj;ها جای پایی برای خود در سوریه فردا درست کنند و جریان&zwnj;های خاصی را تقویت نمایند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ترکیه آشکارا موضعش را نسبت به آغاز فاجعه انسانی در سوریه تعدیل کرده و در حال حاضر ضمن پشتیبانی سیاسی و تدارکاتی از مخالفان، بر کناره&zwnj;گیری بشار اسد از قدرت تاکید دارد. ترکیه دیگر به دنبال ایجاد منطقه پرواز ممنوع و یا محدوده حفاظت&zwnj;شده در سوریه نیست و این کار را بر عهده شورای امنیت می&zwnj;داند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما فرانسه به عنوان مهم&zwnj;ترین حامی مخالفان سوری چه در دوره ریاست جمهوری سارکوزی و چه اولاند، موضع تقریبا یکسانی داشته و سعی کرده است بین اپوزیسیون سوریه وحدت ایجاد کند. آمریکا نیز موضع مشابهی داشته و همچنین در زمینه تهیه سلاح&zwnj;های سبک و کمک&zwnj;های غیرمستقیم به این اپوزیسیون فعال بوده است. اگرچه اصل حمایت غرب از جنبش ضد استبدادی در سوریه امر مثبتی بوده، اما شیوه آنها و بخصوص رویکرد اخیر دولت اوباما در تعیین تکلیف برای مخالفان سوری و تعیین شروط در اینکه کدام اپوزیسیون مشروع است، دخالت در امور داخلی سوریه است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این برخورد&zwnj;ها تبعات منفی دارند و در چارچوب حمایت نمی&zwnj;گنجند. غرب اگر بخواهد در زمینه شکل&zwnj;گیری ائتلاف بزرگ مخالفان دخالت کند و نقش یک کنشگر را داشته باشد و به نفع گروهی و به ضرر گروهی دیگر نقش آفرینی نماید، آنگاه مشکلات بزرگ&zwnj;تری برای آینده سوریه ایجاد می&zwnj;شود و استقلال جنبش اعتراضی سوریه زیر سئوال می&zwnj;رود. صرفنظر از اینکه شورای ملی سوریه گروه مناسبی برای رهبری جنبش اعتراضی باشد یا نه، پاسخ آنها به اظهارات منفی هیلاری کلینتون حقیقتی را به نمایش گذاشت که حاکی از نقض استقلال جنبش اعتراضی سوریه طی این موضع&zwnj;گیری بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">موفقیت جنبش ضد استبدادی در سوریه نیازمند بازنگری در نوع برخورد دولت&zwnj;های خارجی حامی است. رعایت مرز&zwnj;ها بین حمایت و عاملیت و دخالت در این راستا ضروری است. البته بخش&zwnj;هایی از مخالفان خواهان حمایت&zwnj;های جدی&zwnj;تر و عملی&zwnj;تر دولت&zwnj;های خارجی و بخصوص دولت آمریکا هستند</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>پراکندگی مخالفان </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">یکی از معضلاتی که جنبش اعتراضی سوریه از ابتدا با آن دست به گریبان بوده، تشتت میان صفوف مخالفان است که اخیرا تشدید شده و اجماعی بین مخالفان وجود ندارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/syriaconflictafshri5.jpg" style="width: 180px; height: 148px; " /></p> <p dir="RTL">تکیه به نیرو&zwnj;های داخل سوریه به عنوان بخش اصلی رهبری و مشارکت دادن همه گروه&zwnj;هایی که به دمکراسی و سوریه متکثر باور دارند، می&zwnj;تواند مسیر رسیدن به ائتلاف فراگیر را کوتاه سازد. البته رهبری جدید باید بتواند سامانی به وضعیت نیرو&zwnj;های مسلح مخالف بدهد و در بین آنها اعتبار داشته باشد. جلوگیری از اقدامات ناقض حقوق بشر و همچنین تامین سلاح و غذای مخالفان نیز از امور کلیدی است.</p> </blockquote> <p dir="RTL">شرایط خاص سوریه و درگیر بودن جمع زیادی در جنگ و مبارزه مسلحانه در داخل سوریه باعث زیر سوال رفتن صلاحیت گروه&zwnj;های خارج از کشور برای رهبری جنبش شده است. البته شورای ملی سوریه نیز عملکرد ضعیفی داشت و نتوانست تصمیم&zwnj;های درست و تعیین&zwnj;کننده بگیرد و اکثر اجلاس&zwnj;های این نهاد بدون نتیجه مشخصی پایان یافت.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مخالفان ابتدا در امان پایتخت اردن جمع شدند و قرار است در کنفرانس قطر نیز ترکیب جدید رهبری اپوزیسیون را مشخص نمایند. بعید به نظر می&zwnj;رسد مشکل پراکندگی و اختلافات گسترده در بین مخالفان به زودی بر طرف بشود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تکیه به نیرو&zwnj;های داخل سوریه به عنوان بخش اصلی رهبری و مشارکت دادن همه گروه&zwnj;هایی که به دمکراسی و سوریه متکثر باور دارند، می&zwnj;تواند مسیر رسیدن به ائتلاف فراگیر را کوتاه سازد. البته رهبری جدید باید بتواند سامانی به وضعیت نیرو&zwnj;های مسلح مخالف بدهد و در بین آنها اعتبار داشته باشد. جلوگیری از اقدامات ناقض حقوق بشر و همچنین تامین سلاح و غذای مخالفان نیز از امور کلیدی است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>تشدید درگیری&zwnj;های مرزی </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">حکومت بشار اسد از گسترش درگیری به مرز&zwnj;های لبنان و ترکیه سود می&zwnj;برد. برهم خوردن ثبات سیاسی در لبنان، وضعیت منطقه را دستخوش ناآرامی می&zwnj;کند و این وضعیت فضا را برای گرفتن امتیاز توسط دولت سوریه و متحدانش مساعد می&zwnj;سازد. ترور وسام الحسن را که مخالف نفوذ سوریه در لبنان و در پی شناسایی شبکه نیرو&zwnj;هایی بود که امکانات در اختیار حکومت بشار اسد در لبنان می&zwnj;گذارند، می&zwnj;توان در این راستا تحلیل کرد. اما شرایط در لبنان بعد از ترور او به&zwnj;گونه&zwnj;ای پیش رفت که وضعیت به&zwnj;هم نریخت. اگر چه دولت نجیب میقاتی متزلزل شد، اما بعید است طرفین درگیر در صحنه سیاسی لبنان به سمت رویارویی بروند. گسترش بی&zwnj;ثباتی و بحران به لبنان نیازمند اقدامات بیشتری است. در عین حال منافع ملی لبنان چون سدی در برابر این مسئله عمل می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ایجاد درگیری&zwnj;های مرزی و محدود با ترکیه روی حمایت این کشور از مخالفان بشار اسد تاثیر منفی می&zwnj;گذارد. از آنجا که ترکیه بنای جنگ با سوریه را ندارد، ناامن کردن مرزهایش باعث می&zwnj;شود شورشیان مسلح سوری نتوانند از مسیر&zwnj;های ارتباطی ترکیه به نحو موثر استفاده کنند. موفقیت جنبش اعتراضی سوریه نیازمند پاسخ مناسب به این چالش&zwnj;ها است؛ امری که بسیار دشوار است. ابقاء رژیم اسد نه به خاطر قدرت آن بلکه به دلیل قوت این چالش&zwnj;ها است.&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/11/05/21407#comments اخضر ابراهیمی ارتش آزاد اسد الانصار اپوزیسیون جهاد سازمان ملل سوریه عربستان علی افشاری قطر لبنان گوی سیاست Mon, 05 Nov 2012 08:14:26 +0000 arezoo 21407 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/10/29/21214 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/10/29/21214" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> فرهمند علیپور </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="276" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/wassamalhassancryingoverflag.jpg?1351880524" /> </div> </div> </div> <p>فرهمند علیپور - روز ۱۹ اکتبر برابر با ۲۸ مهرماه در اقدامی تروریستی خودروی وسام الحسن، رئیس اداره کل اداره اطلاعات سازمان امنیت لبنان منفجر شد و این چهره کلیدی نزدیک به اپوزیسیون لبنان به قتل رسید. مخالفان دولت لبنان به سرعت سوریه و نخست وزیر نجیب میقاتی را مسئول این رخداد معرفی کردند. سعد حریری تنها راه نجات کشور را سقوط دولت میقاتی عنوان کرد و فواد سینیوره هم دولت را مسئول این عملیات تروریستی دانست.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تظاهرات اعتراضی &nbsp;برخی از مناطق لبنان را در برگرفت و نخست وزیر تقاضای استعفا کرد که توسط رئیس جمهور پذیرفته نشد. دولت&zwnj;های غربی از جمله وزیرامور خارجه آمریکا، فرانسه و سفیران ایتالیا، بریتانیا &nbsp;و نمایندگانی از تحادیه اروپا طی&nbsp; دیدار و تماس با میقاتی، حمایت کشورهای خود را از دولت وی اعلام کردند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">خواست برکناری دولت میقاتی &ndash; دولت نزدیک به حزب&zwnj;الله &ndash; اما از سوی اپوزیسیون به طور جدی مطرح شد، گرچه به نظر نمی&zwnj;رسید که مخالفان شانسی در پیش&zwnj;برد این خواست داشته باشند. &nbsp;روز۲۷ اکتبر نیز نخست وزیر میقاتی خطاب به اپوزیسیون لبنان گفت که موضوع استعفایش دیگر مطرح نیست. وی تاکید کرد که &laquo;به شیوه سیاست کناره گیری خواهد کرد و نه از طریق خون.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;در &nbsp;خصوص کشمکش میان دولت لبنان و مخالفان آن گفتگویی داشتیم با شاهین نوربخش خبرنگار ایرانی ساکن بیروت<strong>.</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>جناح ۱۴ مارس پس از ترور وسام الحسن، رییس اداره اطلاعات سازمان امنیت خواستار سقوط دولت میقاتی شده است اما با گذشت یک هفته از این انفجار تروریستی و برگزاری تجمعات اعتراضی، به نظر نمی رسد این جناح به خواست خود نزدیک شده باشد. از سوی دیگر دولت&zwnj;های غربی هم حمایت خود از دولت میقاتی را اعلام کرده&zwnj;اند. دلیل آن چیست؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>شاهین نوربخش</strong>: لبنان در شرایط ویژه و حساسی به سر می&zwnj;برد که قابل مقایسه با سال&zwnj;های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ میلادی و وقایع پس از ترور رفیق حریری نیست. در آن دوره جناحی که به جریان ۱۴ مارس معروف است توانست اکثریت پارلمانی را کسب کند و بر دولت مسلط شود. اگر چه در &zwnj;&zwnj;نهایت با کارشکنی&zwnj;ها و تهدیدات حلقه&zwnj;های سوریه که اوج آن را در ۷ مه &zwnj;سال ۲۰۰۸ و ترورهای سال ۲۰۰۹ یا تحصن ۶۰۰ روزه حزب الله شاهد بودیم، ناچار به تشکیل دولتی ائتلافی شد و آن دولت هم پس از مدت کوتاهی سقوط کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>اما شرایط فعلی را باید با توجه به بحران سوریه ارزیابی کرد و برخی بر این اعتقادند که رژیم بشار اسد برای گشودن منفذهای تنفس خود می کوشد بحران را به خارج از مرزهای خود بکشاند.</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">رهبران جناح ۱۴ مارس و کشورهای غربی به خوبی می&zwnj;دانند که در شرایط فعلی بحرانی شدن اوضاع در لبنان برنده&zwnj;ای جز رژیم بشار اسد در سوریه نخواهد داشت. همچنان که پرونده جنجالی &laquo;میشل سماحه&raquo; (وزیر لبنانی هوادار نظام سوریه که به دست داشتن در چند عملیات تروریستی متهم شده است) که به نظر می&zwnj;رسد آقای وسام الحسن نیز قربانی پیگیری آن شده باشد، نشان&zwnj;دهنده تلاش&zwnj;های خطرناکی برای کشاندن بحران سوریه به لبنان بود. خوب در این شرایط سقوط دولت آقای میقاتی می&zwnj;تواند به ایجاد خلاء قدرت بیانجامد و لبنان را بار دیگر به دوره&zwnj;ای بدون دولت وارد کند. اکثریت شکننده پارلمان و نقشی که گروه&zwnj;های نزدیک به سوریه با تکیه بر قدرت نظامی می&zwnj;توانند ایفا کنند، این احتمال را تقویت می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>رهبران ۱۴ مارس اما در مراسم تشییع پیکر وسام الحسن به صراحت خواستار استعفای دولت میقاتی شدند.</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/14march-meeting-420-022811040153.jpg" style="width: 180px; height: 109px; " /></p> <p dir="RTL">شاهین نوربخش: رهبران جناح ۱۴ مارس و کشورهای غربی به خوبی می&zwnj;دانند که در شرایط فعلی بحرانی شدن اوضاع در لبنان برنده&zwnj;ای جز رژیم بشار اسد در سوریه نخواهد داشت. همچنان که پرونده جنجالی &laquo;میشل سماحه&raquo; (وزیر لبنانی هوادار نظام سوریه که به دست داشتن در چند عملیات تروریستی متهم شده است) که به نظر می&zwnj;رسد آقای وسام الحسن نیز قربانی پیگیری آن شده باشد، نشان&zwnj;دهنده تلاش&zwnj;های خطرناکی برای کشاندن بحران سوریه به لبنان بود. خوب در این شرایط سقوط دولت آقای میقاتی می&zwnj;تواند به ایجاد خلاء قدرت بیانجامد و لبنان را بار دیگر به دوره&zwnj;ای بدون دولت وارد کند. اکثریت شکننده پارلمان و نقشی که گروه&zwnj;های نزدیک به سوریه با تکیه بر قدرت نظامی می&zwnj;توانند ایفا کنند، این احتمال را تقویت می&zwnj;کند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">بله. ولی به اعتقاد من این اظهارات در پس پرده اهداف دیگری را دنبال می&zwnj;کند و نشان&zwnj;دهنده تلاش&zwnj;های سیاسی برای سلب مشروعیت از حامیان سوریه و نیز تغییر در مدیریت نهادهای امنیتی است. جناح ۱۴ مارس به خوبی می&zwnj;داند که اولا راه برای تشکیل دولت جایگزین به دلایلی که در پاسخ سوال اول گفتم مهیا نیست. ثانیا با فرض تشکیل دولت جایگزین، دولت ۱۴ مارس نخواهد توانست مانع از ادامه روند ترورهای سیاسی شود و به راحتی زمین&zwnj;گیر خواهد شد. از سوی دیگر ما سال آینده شاهد برگزاری انتخابات پارلمانی خواهیم بود. در این شرایط به اعتقاد من جناح ۱۴ مارس سه هدف را دنبال می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;نخستین هدف حفظ حساسیت&zwnj;های افکار عمومی تا زمان برگزاری انتخابات است. دومین هدف تحت فشار گذاشتن گروه&zwnj;های نزدیک به سوریه و هدف قرار دادن مشروعیت سیاسی آنان است(همچنان که در انتخابات سال&zwnj;های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۹ با شرایط مشابهی عمل شد). اما هدف سوم که شاید حساس&zwnj;ترین و خطیر&zwnj;ترین بخش این استراتژی باشد موضوع مدیریت نهادهای امنیتی و اتصالات است. بین جناح ۱۴ مارس و دوستان سوریه در لبنان همواره بر سر مدیریت و کنترل برخی نهادهای مهم امنیتی از جمله امن العام، فرع معلومات، فرودگاه بیروت، اتصالات و قوای امن، کشمکش وجود داشته و این در حالی است که بخش مهمی از این نهاد&zwnj;ها به استثنای فرع معلومات، توسط جناح وابسته به سوریه اداره می&zwnj;شوند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">یک بار تلاش ۱۴ مارس برای تغییر دربخشی از این نهاد&zwnj;ها هم به حضور نظامی حزب&zwnj;الله و درگیری ۷ مه &zwnj;ختم شد. این در حالی است که ترورهای سیاسی در لبنان که در سال&zwnj;های اخیر به حذف دستکم پانزده شخصیت مخالف نفوذ سوریه انجامیده بدون اتکا به اطلاعات این نهاد&zwnj;ها امکان پذیر نبوده است. به اعتقاد من سومین و مهم&zwnj;ترین هدف جناح ۱۴ مارس پس از واقعه ترور وسام الحسن، گشودن باب گفت&zwnj;و&zwnj;گو در این باره است به گونه&zwnj;ای که هزینه لشکرکشی خیابانی و تکرار ماجرای ۷ مه&nbsp; را افزایش دهد که البته کار بسیار دشواری خواهد بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>به چه دلیل دشوار است؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">چون جناح مقابل حتی به قیمت استفاده از سلاح به راحتی تن به این تغییرات نخواهد داد و تنها وضعیت سوریه و تغییرات آن است که می&zwnj;تواند شرایط برای تغییرات امنیتی در لبنان را فراهم کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>پس با این حساب شما سقوط دولت میقاتی را محتمل نمی دانید؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">چرا اما دلایل آن کاملا به عملکرد جناح ۱۴ مارس مرتبط نیست. ببینید آقای میقاتی یک شخصیت سنی مذهب است. پذیرش نخست وزیری از سوی او پس از سقوط دولت حریری به میزان زیادی طائفه اهل سنت را علیه او تحریک کرد. اما ماجرای ترور هفته گذشته کاملا آقای میقاتی را در طائفه خودش (سنی&zwnj;ها) تحت فشار قرار داده است. حتی در طرابلس که شهر آقای میقاتی است تجمعات بزرگی علیه او شکل گرفت و در یک مورد به برگزاری تجمع مقابل منزل او انجامید. اگر این شرایط ادامه پیدا کند آقای میقاتی چاره&zwnj;ای جز کناره&zwnj;گیری ندارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در لبنان شما نمی&zwnj;توانید در همکاری با طوایف دیگر، به طائفه خود پشت کنید. آقای میقاتی رفته رفته مشروعیت خود میان طائفه اهل سنت را از دست می&zwnj;دهد و بر این اساس امکان کناره&zwnj;گیری او وجود دارد. به همین دلیل آقای میشل سلیمان رئیس جمهور لبنان، با وجود مخالفت با استعفای میقاتی، گفت&zwnj;و&zwnj;گو&zwnj;ها و مشورت&zwnj;های خود برای تشکیل دولت جدید را آغاز کرده است. آنچه من عرض کردم درباره استراتژی و خواسته&zwnj;های جناح ۱۴ مارس بود و معتقدم در شرایط فعلی تغییر دولت به سود این جناح نخواهد بود.</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/10/29/21214#comments اپوزیسیون بیروت حزب الله سعد حریری سوریه فرهمند علیپور لبنان میشل سماحه نجیب میقاتی وسالم الحسن گوی سیاست Mon, 29 Oct 2012 15:32:40 +0000 arezoo 21214 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/15/17027 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/15/17027" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> عزیز خسروشاهی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="600" height="388" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/facebook_azadi.jpg?1342710942" /> </div> </div> </div> <p>عزیز خسروشاهی _ شبکه&zwnj;های اجتماعی مجازی در &zwnj;&zwnj;ایران اولین بار و بیش از دیگران توسط دانشجویان و نسل جوان شناخته شدند و مورد استفاده قرار گرفتند.</p> <p>در سال&zwnj;های گذشته اینترنت هنوز در جامعه، به نسبتی که اکنون مورد استفاده قرار می&zwnj;گیرد، همه&zwnj;گیر نشده و به راحتی می&zwnj;توان ادعا کرد تعداد دستگاه&zwnj;های رایانه در بین مردم و جوانان بسیار کمتر از تعداد فعلی بود.</p> <p>دانشجویان در &zwnj;&zwnj;این میان مخاطب خاص و معرف &zwnj;&zwnj;این نوع سایت&zwnj;های &zwnj;&zwnj;اینترنتی به جامعه بودند.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL"><b>روابط اجتماعی &ndash; لذت کشف زندگی دیگران</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">تغییرات فرهنگی و اجتماعی ظرف دهه گذشته در ایران بسیار سریع رخ داده است. در گذشته تعداد زیادی از کسانی که وارد دانشگاه می&zwnj;شدند برای اولین بار تجربه برخورد مستقیم و مستمر با جنس مخالف را داشتند و برای جوانان که از شهرهای کوچکتر به دانشگاه شهرهای بزرگتر، یا از شهرستان به دانشگاه&zwnj;های پایتخت وارد شده بودند، محیط زندگی جدید در کنار ترس&zwnj;ها و اضطراب&zwnj;ها با درجات متفاوتِ لذت نوعی &quot;رهایی&quot; همراه بود. برای دانشجویانی که در دانشگاهی غیر از دانشگاه محل زندگی خود پذیرفته می&zwnj;شدند، کاهش میزان نفوذ و کنترل خانواده بر شدت &zwnj;&zwnj;این &quot;احساس رهایی&quot; می&zwnj;افزود. &zwnj;&zwnj;این تغییر و تحولات نتایج زیادی به دنبال داشت که &quot;افزایش ریسک پذیری&quot; و &quot;میل به تجربه&quot; پدیده&zwnj;ها و روابط جدید در بین دانشجویان از آن جمله بود. پدیده&zwnj;ای که بعدها حکومت با تغییر سهمیه پذیرش دانشجویان بومی و غیر بومی در دانشگاه&zwnj;ها به مقابله با آن برخاست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در کشوری که حکومت و دین به صورت مطلق و خانواده در درجات مختلف سعی در گسست یا سست کردن پیوندهای اجتماعی دارند و بین انسان و لذت، انسان و تجربه، انسان و خطر پذیری، انسان و راه&zwnj;های جدید، جنسیت&zwnj;ها، مذاهب، فرهنگ&zwnj;ها، قومیت&zwnj;ها و ملیت&zwnj;ها فاصله &zwnj;&zwnj;ایجاد می&zwnj;کنند و &quot;خود بودن&quot; و زندگی کردن بر پایه ابتدایی&zwnj;ترین اصول پذیرفته شده انسانی دارای &quot;تاوان قانونی و شرعی&quot; است، میل نفوذ به پشت نقاب ظاهری دیگران و تجربه واقعیت زندگی دیگران (همکلاسی، همکار، همسایه و غیره) غیر قابل چشم&zwnj;پوشی است. ارائه پیشنهاد دوستی (ارتباط &zwnj;&zwnj;اینترنتی) تنها با فشار یک دکمه&nbsp;و دور از چشم ناظمان اجتماع انجام می گرفت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">فیس&zwnj;بوک یک ابزار قدرتمند در دنیای مجازی است که می&zwnj;تواند در خدمت فعالان سیاسی و فضای سیاسی موجود در &zwnj;&zwnj;ایران قرار بگیرد. نیازی به تکرار توانمندی&zwnj;های &zwnj;&zwnj;این ابزار &zwnj;&zwnj;اینترنتی نیست، اما کسی هم &zwnj;نمی&zwnj;تواند انکار کند که&zwnj;&zwnj; این ابزار در حال حاضر در حال انجام یک نقش مخرب در فضای سیاسی &zwnj;&zwnj;ایران است. ماهیت ابزارها توسط سازندگان و استفاده&zwnj;کنندگان تعیین می&zwnj;شود، اما ابزارها هم شرایط خود را به استفاده کنندگان تحمیل می&zwnj;کنند. فردی به اختیار خود از ماده مخدر استفاده می&zwnj;کند و پس از آن ماده مخدر نیز استفاده از خودش را جبراً تحمیل می&zwnj;کند. فیس&zwnj;بوک در عرصه سیاست &zwnj;&zwnj;ایران از یک &quot;ابزار&quot; تبدیل به یک &quot;فضا&quot; شده است. فیس&zwnj;بوک خود تبدیل به فضای سیاسی اکثریت اپوزیسیون&zwnj;&zwnj; ایران شده است. گروه زیادی از فعالان سیاسی &zwnj;&zwnj;ایرانی در فضای یک ابزار، محدود و اسیر شده&zwnj;اند. فیس&zwnj;بوک به عنوان ابزاری در خدمت تسریع امر گردش اطلاعات خود تبدیل به عامل&zwnj;&zwnj;ایجاد یک دور باطلِ &zwnj;&zwnj;ایجاد &quot;آگاهی دروغین&quot; و &quot;عامل سانسور واقعیت&quot; شده است.</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">میل به دیدن موهای همیشه پنهان شده با حجاب یک زن، میل به خواندن حرف&zwnj;های یک پسر کم&zwnj;حرف خجالتی، میل به دانستن بی&zwnj;اهمیت&zwnj;ترین و پیش&zwnj;پا افتاده&zwnj;ترین مسائل روزمره که توسط حکومت، دین و فرهنگ تبدیل به بزرگترین تابوها شده&zwnj;اند. از &zwnj;&zwnj;اینکه چه کسی به چه موسیقی&zwnj;&zwnj;ای علاقه دارد تا &zwnj;&zwnj;اینکه چه کسی چه کتابی را می&zwnj;خواند. میل به دانستن علایق جنسی، هنری، ورزشی و فعالیت&zwnj;های روزمره و اجتماعی یک انسان _که به دلایلی_ جلوی چشم ماست اما هیچ از او&zwnj; نمی&zwnj;دانیم.</div> <div dir="RTL"> <b>سیاست</b></div> <div dir="RTL"> وقتی می&zwnj;توان از شبکه&zwnj;های اجتماعی مجازی در زندگی خصوصی و امور اقتصادی و فرهنگی استفاده کرد چرا در یک حکومت دیکتاتوری با اپوزیسیون و سیاست&zwnj;پیشگان متاثر از یک استبداد تاریخی پُرسابقه، از &zwnj;&zwnj;اینترنت، سایت&zwnj;های&zwnj;&zwnj;اینترنتی و &zwnj;&zwnj;این به اصطلاح شبکه&zwnj;های اجتماعی برای بیان افکار، عقاید و نظرات اجتماعی و سیاسی استفاده نکرد؟ می&zwnj;توان با شبکه&zwnj;های اجتماعی مجازی به درون سیاست رفت یا سیاست را به درون شبکه&zwnj;های اجتماعی کشید.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در جریان آخرین انتخابات ریاست جمهوری در&zwnj;&zwnj; ایران حکومت جمهوری اسلامی، پوزیسیون، اپوزیسیون، شرکت کننده در انتخابات و تحریمی&zwnj;ها همه از شبکه&zwnj;های اجتماعی (به صورت مشخص فیس&zwnj;بوک و توئیتر) سود بردند. قبل از انتخابات ریاست جمهوری در&zwnj;&zwnj; ایران سایت &quot;فیس&zwnj;بوک&quot; مانند چند میلیون سایت &zwnj;&zwnj;اینترنتی دیگر فیلتر شده بود، اما در نزدیکی انتخابات به ناگاه &zwnj;&zwnj;این سایت از فیلتر خارج شد! حکومت به دنبال &quot;مشارکت بالا&quot; در انتخابات بود و فیس&zwnj;بوک می&zwnj;توانست هماهنگ&zwnj;کننده حرکاتی در بین کاربران باشد که در جهت گرم شدن تنور انتخابات عمل کند. برای ستادهای انتخاباتی هماهنگی قرارهای خیابانی، اعلام برنامه&zwnj;ها و دعوت به شرکت در میتینگ&zwnj;ها، &zwnj;&zwnj;ایجاد زنجیره&zwnj;های انسانی، ترویج استفاده هماهنگ از یک رنگ به عنوان نماد تبلیغاتی یک کاندیدای خاص و از همه مهمتر بیان مواضع غیر رسمی از جمله مصارف فیس&zwnj;بوک بود. تحریمی&zwnj;ها هم که رسانه و بستر مناسب و امنی برای بیان نظرات خود نداشتند به &zwnj;&zwnj;اینترنت و شبکه&zwnj;های اجتماعی مجازی متوسل شدند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>نقش کنونی شبکه&zwnj;های اجتماعی مجازی در سیاست</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;بعد از سرکوب شدید اعتراضات مردمی پس از انتخابات ریاست جمهوری در &zwnj;&zwnj;ایران و مسلط شدن جو خفقان بر کشور، سایت&zwnj;هایی مانند &quot;فیس&zwnj;بوک&quot; و &quot;گوگل پلاس&quot; از یک سو به عنوان آخرین محل نفس کشیدن کسانی که در جریان انتخابات و اعتراضات پس از انتخابات به عرصه سیاست کشیده شدند در آمده است و از سوی دیگر بسیار از سیاسیون&zwnj;&zwnj; ایران که به دلیل سن و سال، مسلط نبودن به کار با کامپیوتر و یا هر دلیل دیگری از &zwnj;&zwnj;این نوع سایت&zwnj;ها استفاده&zwnj; نمی&zwnj;کردند، برای یافتن مخاطبی برای خود کم کم ناچار به استفاده از &zwnj;&zwnj;این سایت&zwnj;های&zwnj;&zwnj; اینترنتی شده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">کارشناسان شرگت گوگل نسبت به حجم بالای اطلاعات خصوصی منتشر شده توسط کاربران&zwnj;&zwnj; ایرانی روی فیس&zwnj;بوک هشدار داده&zwnj;اند و نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی &zwnj;&zwnj;ایران با تهیه سخت&zwnj;افزار و نرم افزار&zwnj;های لازم برای رصد محیط&zwnj;&zwnj; اینترنت بیش از پیش در امر جمع آوری و کسب خبر از فعالان سیاسی و ارتباطات سیاسی موفق شده&zwnj;اند؛ چرا که با یک تجمع سنگین و &quot;قابل کنترل&quot; از فعالان و گروه&zwnj;های سیاسی و اطلاعات و اخبار منتشر شده از سوی آنها مواجه هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">رواج استفاده از اسم&zwnj;های مستعار به بهانه امنیت و رواج هویت&zwnj;های سیاسی غیر واقعی بحث&zwnj;ها و گفتگوها را در فیس&zwnj;بوک فرسایشی و بی نتیجه کرده است. وقتی فعالیت سیاسی یک فرد یا گروه از &quot;پیشینه سیاسی&quot; جدا شود امکان هر نوع قضاوت سیاسی سلب شده و اطمینان و پایداری مناسبات سیاسی از میان می&zwnj;رود. فرهنگ دو رویی رواج می&zwnj;یابد و فعالان سیاسی سعی می&zwnj;کنند هویت&zwnj;های اصلی خود را پاک و عاری از هر نوع درگیری سیاسی نگاه دارند و در عوض با هویت&zwnj;های مستعار به درگیری&zwnj;های سیاسی _ بعضاً سطح پائین_ بپردازند.<br /> فعالیت سیاسی به حد یک &quot;نمایش مجازی&quot; سقوط می&zwnj;کند و هر عمل سیاسی تا جایی که کالایی برای عرضه در بازار فیس&zwnj;بوک باشد، مورد اقبال قرار می&zwnj;گیرد. کنش سیاسی- اجتماعی در حد منتشر کردن یک عکس با یک دستبند رنگی در فیس&zwnj;بوک یا پخش عکس&zwnj;های شرکت در یک جشن تولد برای یک زندانی سیاسی یا عکسی در کنار یک زندانی سیاسی آزاد شده یا به مرخصی آمده &quot;تقلیل&quot; می&zwnj;یابد.</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">برای خیل افرادی که پس از انتخابات از &zwnj;&zwnj;ایران خارج شده&zwnj;اند &zwnj;&zwnj;اینترنت و به خصوص فیس&zwnj;بوک به عنوان ابزار اصلی ارتباط با داخل &zwnj;&zwnj;ایران اهمیت ویژه یافته&zwnj;اند و برای فعالان سیاسی داخل &zwnj;&zwnj;ایران به دلیل سانسور&zwnj;&zwnj; اینترنت، از دسترس خارج شدن گاه&zwnj;به&zwnj;گاه شبکه&zwnj;های ماهواره&zwnj;&zwnj;ای به دلیل ارسال پارازیت و پرخطر شدن &zwnj;&zwnj;&zwnj;ایجاد معمولی&zwnj;ترین ارتباط&zwnj;ها در دنیای واقعی، فیس&zwnj;بوک تبدیل به ابزار کسب خبر و بیان گاه و بیگاه نظرات سیاسی تبدیل شده است. خبرنگارانی که به دلیل تعطیل شدن روزنامه&zwnj;ها، سنگین بودن هزینه کار کردن برای رسانه&zwnj;های خارجی و از آنجایی که زمینه&zwnj;&zwnj;ای برای کار کردن در &zwnj;&zwnj;ایران ندارند، از &zwnj;&zwnj;ایران خارج می&zwnj;شوند و برای کسب خبر، اطلاعات و سوژه&zwnj;ها از درون &zwnj;&zwnj;ایران مجبور به استفاده از فیس&zwnj;بوک هستند یا حداقل از فیس&zwnj;بوک برای یافتن افراد یا هماهنگ کردن قرارهای گفتگویی استفاده می&zwnj;کنند که با ابزارهای &zwnj;&zwnj;اینترنتی به جز فیس&zwnj;بوک انجام می&zwnj;پذیرند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>قطع ارتباط نیروهای سیاسی با اجتماع و دنیای واقعی</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;فیس&zwnj;بوک یک ابزار قدرتمند در دنیای مجازی است که می&zwnj;تواند در خدمت فعالان سیاسی و فضای سیاسی موجود در &zwnj;&zwnj;ایران قرار بگیرد. نیازی به تکرار توانمندی&zwnj;های &zwnj;&zwnj;این ابزار &zwnj;&zwnj;اینترنتی نیست، اما کسی هم &zwnj;نمی&zwnj;تواند انکار کند که&zwnj;&zwnj; این ابزار در حال حاضر در حال انجام یک نقش مخرب در فضای سیاسی &zwnj;&zwnj;ایران است. ماهیت ابزارها توسط سازندگان و استفاده&zwnj;کنندگان تعیین می&zwnj;شود، اما ابزارها هم شرایط خود را به استفاده کنندگان تحمیل می&zwnj;کنند. فردی به اختیار خود از ماده مخدر استفاده می&zwnj;کند و پس از آن ماده مخدر نیز استفاده از خودش را جبراً تحمیل می&zwnj;کند. فیس&zwnj;بوک در عرصه سیاست &zwnj;&zwnj;ایران از یک &quot;ابزار&quot; تبدیل به یک &quot;فضا&quot; شده است. فیس&zwnj;بوک خود تبدیل به فضای سیاسی اکثریت اپوزیسیون&zwnj;&zwnj; ایران شده است. گروه زیادی از فعالان سیاسی &zwnj;&zwnj;ایرانی در فضای یک ابزار، محدود و اسیر شده&zwnj;اند. فیس&zwnj;بوک به عنوان ابزاری در خدمت تسریع امر گردش اطلاعات خود تبدیل به عامل&zwnj;&zwnj;ایجاد یک دور باطلِ &zwnj;&zwnj;ایجاد &quot;آگاهی دروغین&quot; و &quot;عامل سانسور واقعیت&quot; شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">خبرنگاران و تحلیل&zwnj;گران برای اطلاع از اوضاع&zwnj;&zwnj; ایران مطالب منتشر شده در فیس&zwnj;بوک را ملاک قرار می&zwnj;دهند و بر مبنای آن تولیدات خبری و تحلیلی ارائه می&zwnj;دهند. از سوی دیگر فعالان سیاسی و علاقه&zwnj;مندان به سیاست با رجوع به سایت&zwnj;ها خبری و رسانه&zwnj;ها در معرض &zwnj;&zwnj;این تولیدات قرار گرفته و شروع به نقل &zwnj;&zwnj;این مطالب روی فیس&zwnj;بوک خود می&zwnj;کنند و &zwnj;&zwnj;این دور باطل ادامه پیدا می&zwnj;کند. یک اظهار نظر ساده که استدلالات عقلی و توضیحات تفصیلی را به همراه ندارد و یا معلوم نیست خود از کجا کپی&zwnj;برداری شده، به عنوان منبع خبر یا تحلیل در نظر گرفته می&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">رواج استفاده از اسم&zwnj;های مستعار به بهانه امنیت و رواج هویت&zwnj;های سیاسی غیر واقعی بحث&zwnj;ها و گفتگوها را در فیس&zwnj;بوک فرسایشی و بی نتیجه کرده است. وقتی فعالیت سیاسی یک فرد یا گروه از &quot;پیشینه سیاسی&quot; جدا شود امکان هر نوع قضاوت سیاسی سلب شده و اطمینان و پایداری مناسبات سیاسی از میان می&zwnj;رود. فرهنگ دو رویی رواج می&zwnj;یابد و فعالان سیاسی سعی می&zwnj;کنند هویت&zwnj;های اصلی خود را پاک و عاری از هر نوع درگیری سیاسی نگاه دارند و در عوض با هویت&zwnj;های مستعار به درگیری&zwnj;های سیاسی _ بعضاً سطح پائین_ بپردازند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">فعالیت سیاسی به حد یک &quot;نمایش مجازی&quot; سقوط می&zwnj;کند و هر عمل سیاسی تا جایی که کالایی برای عرضه در بازار فیس&zwnj;بوک باشد، مورد اقبال قرار می&zwnj;گیرد. کنش سیاسی- اجتماعی در حد منتشر کردن یک عکس با یک دستبند رنگی در فیس&zwnj;بوک یا پخش عکس&zwnj;های شرکت در یک جشن تولد برای یک زندانی سیاسی یا عکسی در کنار یک زندانی سیاسی آزاد شده یا به مرخصی آمده &quot;تقلیل&quot; می&zwnj;یابد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">فیس&zwnj;بوک به عنوان یک شبکه اجتماعی که زمانی به کاربران &zwnj;&zwnj;ایرانی&zwnj;اش &zwnj;&zwnj;این امکان را داده بود که &quot;خود واقعی&quot; افراد را ببینند در دست بعضی از فعالان سیاسی، گروه&zwnj;های سیاسی و علاقه&zwnj;مندان به سیاست به عنوان ابزاری برای پنهان کردن خود واقعی قرار گرفته است. فیس&zwnj;بوک اکنون وسیله نمایاندن خود چونان آنی شده است که در واقعیت آن نیست. فیس&zwnj;بوک عرصه خودنمایی، آزردن دیگران و خوآزاری است. روزی نیست که یک فعال سیاسی روی خود فیس&zwnj;بوک از روندی که فیس&zwnj;بوک به سیاست تحمیل کرده است گله و شکایت نکند و یا فردی از تلاش خود برای &quot;ترک کردن&quot; فیس&zwnj;بوک و یا عدم تونایی خود برای چشم پوشی از حضور در فیس&zwnj;بوک ننویسد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">فعالیت نمادین در فیس&zwnj;بوک مانند تغییر عکس پروفایل یا لایک کردن یک صفحه یا گروه جایگزین فعالیت در عرصه واقعی اجتماع شده است و &quot;وقت&quot; و &quot;انرژی&quot; زیادی از فعالان سیاسی برای همراهی یا مقابله با چنین جریاناتی در عرصه مجازی به هدر می&zwnj;رود. ارتباط فعالان سیاسی با دنیای واقعی روز به روز کاهش یافته و &quot;موج آفرینی&quot; در عرصه مجازی جایگزین انتقال &quot;سازمان یافته&quot; آگاهی به درون جامعه و توده&zwnj;های مردم و &zwnj;&zwnj;ایجاد حرکات اجتماعی ریشه&zwnj;دار می&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">امروزه افراد و گروه&zwnj;های سیاسی زیادی در &zwnj;&zwnj;اینترنت و خود فیس&zwnj;بوک از فیس&zwnj;بوک و مناسبات فیس&zwnj;بوکی &quot;می&zwnj;نالند&quot;. اما هیچ چیز خطرناک تر از &zwnj;&zwnj;این نیست که یک ابزار یا پدیده اجتماعی به صورت یک ابزار یا پدیده اعتراض به خود تبدیل شود. چنین روندی تنها به آن ابزار اصالت می&zwnj;دهد و آنرا تاریخ&zwnj;مند می&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">فیس&zwnj;بوک یک سایت &zwnj;&zwnj;اینترنتی است که صاحبانش از طریق آن سود اقتصادی کسب می&zwnj;کنند. در ظاهر &zwnj;&zwnj;این سایت به کاربران خود محتاج است اما واقعیت &zwnj;&zwnj;این است که در نبود هر گونه رقیب جدی برای &zwnj;&zwnj;این شبکه اجتماعی مجازی و از آن مهمتر فقدان بدیلی برای فضای حاکم بر&zwnj;&zwnj; این شبکه اجتماعی، &zwnj;&zwnj;این کاربران فیس&zwnj;بوک هستند که در معرض تصمیمات صاحبان &zwnj;&zwnj;این سایت &zwnj;&zwnj;اینترنتی قرار دارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">هر از گاهی یکی از مقامات حکومتی از فیس&zwnj;بوک به عنوان ابزار &quot;براندازی نرم&quot; و &quot;خطر&quot; یاد می&zwnj;کنند. اما چرا معماران امنیتی جمهوری اسلامی &zwnj;&zwnj;ایران از وضعیت فعلی راضی و خرسند نباشند؟ فعالان سیاسی بسیاری هم به عنوان کاربران &zwnj;&zwnj;این سایت از &zwnj;&zwnj;اینکه ابزاری برای پنهان کردن &quot;انفعال&quot;، &quot;نقاط ضعف&quot; و فرار از &quot;مسئولیت&zwnj;های اجتماعی&quot; و &quot;هزینه&quot; و &quot;تبعات&quot; فعالیت در دنیای واقعی در اختیار دارند با وجود گله و شکایت گاه&zwnj;به&zwnj;گاه از &zwnj;&zwnj;این وضعیت رضایت درونی دارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p><span dir="RTL">فیس&zwnj;بوک یک ابزار ارتباطی است که می&zwnj;تواند در خدمت فعالیت سیاسی در دنیای واقعی قرار بگیرد. فضای داخلی سایت فیس&zwnj;بوک جامعه هدف نیروهای سیاسی ایران نیست. طبق آمار رسمی دولت از هر 100 نفر فقط یک نفر در ایران به اینترنت پر سرعت دسترسی دارد که آن یک نفر هم &quot;الزاماً&quot; علاقه&zwnj;مند به سیاست و مخاطب نیروهای سیاسی ایران نیست.</span></p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/15/17027#comments اپوزیسیون شبکه‌های اجتماعی عزیز خسروشاهی فیس‌بوک گوی سیاست Sun, 15 Jul 2012 19:52:22 +0000 17027 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/09/16829 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/09/16829" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفت‌وگو ی لیدا حسینی‌نژاد با شهلا فرید </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="446" height="288" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/conference_0.jpg?1341853454" /> </div> </div> </div> <p>لیدا حسینی&zwnj;نژاد &minus; کنفرانس بروکسل، دومین کنفرانس &laquo;پیشبرد اتحاد برای دموکراسی&raquo;، به منظور بحث و بررسی مسائل مربوط به ایران در روزهای هفتم و هشتم ژوئیه برابر با هفدهم و هجدهم تیرماه با حضور تعدادی از فعالان سیاسی و روزنامه&zwnj;&zwnj;نگاران ایرانی در شهر بروکسل برگزار شد.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">این کنفرانس در ادامه کنفرانسی بود که با همین مضمون در روزهای پانزدهم و شانزدهم بهمن&zwnj;ماه سال گذشته در شهر استکهلم به دعوت مرکز &laquo;اولاف پالمه&raquo; برگزار شده بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بنابرآنچه در تارنمای کنفرانس بروکسل آمده، &laquo;ضرورت وفاق ایرانیان برای نفی استبداد، هرگونه تبعیض و نقض حقوق بشر، دموکراسی برمبنای جدایی نهاد دین از دولت و انتخابات آزاد براساس معیارهای بین&zwnj;المللی&raquo; موارد مورد تاکید این نشست بوده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>&bull; گفت&zwnj;وگو با شهلا فرید</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در رابطه با کنفرانس بروکسل شهلا فرید، از فعالان سیاسی و حوزه حقوق زنان، که در این کنفرانس شرکت داشته است، &nbsp;در مصاحبه با &quot;زمانه&quot; تلاش شرکت&zwnj;کنندگان برای رسیدن به دستاوردهای مثبت و نتیجه&zwnj;گیری از بحث&zwnj;ها را بارز توصیف کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/220120709_Interview_Lida_ShahlaFarid.mp3"><img align="right" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon_14.jpg" alt="" /></a>&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">گزارشی از استکهلم تا بروکسل، بررسی وضعیت سیاسی ایران و میزگردی در خصوص مسئله هسته&zwnj;ای ایران فعالیت&zwnj;های در روز اول نشست بروکسل بوده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">میزگرد در<span> مورد مسئله هسته&zwnj;ای با حضور دو کارشناس ایرانی، رضا تقی&zwnj;زاده و بهروز بیات و سه کارشناس غیرایرانی با نام&zwnj;های</span> مارک فیتس پاتریک، اوتو لانگی، هانس بلیکس برگزار شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">شهلا فرید در گفت&zwnj;وگو با &quot;زمانه&quot; هدف از این میزگرد را ارائه اطلاعات کارشناسی عنوان کرد و در مورد علت دعوت از کاشناسان غیر ایرانی و نقطه نظرات آن&zwnj;ها گفت:</div> <div dir="RTL">&laquo;هانس بلیکس، رئیس پیشین آژانس بين&zwnj;المللی انرژی اتمی بود که از مخالفان حمله نظامی به عراق بود و اتو لانگی و فیتس پاتریک دو کارشناس مسئله اتمی بودند و هدف از این میزگرد صرفا بررسی این مسئله و اطلاعات موجود و چشم&zwnj;انداز موجود در این رابطه بود. همچنین در این میزگرد خطر احتمال جنگ مطرح شد . شرکت&zwnj;کنندگان در این میزگرد با توجه به بحث&zwnj;ها و احساس جدی خطر حمله نظامی در پایانِ کنفرانس قطعنامه&zwnj;ای را تصویب کردند و در آن خطاب به اتحادیه اروپا خواستار متمرکز شدن فشار جهانی بر رژیم ایران در جهت رعایت حقوق بشر شدند.&raquo;</div> <blockquote><div dir="RTL">&nbsp;<img width="220" height="165" align="middle" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/shahla_farid.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">شهلا فرید، دستاورد کنفرانس بروکسل را شرکت طیف متنوع&zwnj;تری از فعالان سیاسی به نسبت کنفرانس استکهلم و دادن ماموریت به کمیته برگزار کننده جهت بررسی چگونگی رسیدن به زمینه مناسبِ برگزاری انتخابات آزاد و چگونگی تحقق همگرایی نیروهای اپوزیسیون می&zwnj;داند.</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">شهلا فرید در خصوص موضع سخنرانان غیرایرانی و شرکت&zwnj;کنندگان در مورد تحریم&zwnj;ها علیه ایران گفت: &laquo;این کارشناسان پروسه&zwnj;ای را که طی شده توضیح دادند و دقیقا اتو لانگی گفت تحریم&zwnj;ها وقتی به وجود آمد که راه&zwnj;های دیپلماتیک شکست خورد، در حالی که آمریکا تلاش می&zwnj;کرد این راه&zwnj;ها ادامه داشته باشد ولی ایران علاقه&zwnj;مند به نتیجه&zwnj;بخشی آن نبود. او مشخصا گفت که خطر جنگ وجود دارد.&raquo;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از نظر شهلا فرید آشنایی با نظرات مختلف و بررسی وضعیت فعلی بیشتر از تمرکز بر تمایلات و مواضع شرکت&zwnj;کنندگان،&nbsp;هدف میزگرد مسئله هسته&zwnj;ای بود.</div> <div dir="RTL"><strong>&nbsp;</strong></div> <div dir="RTL">روز دوم به &quot;بررسی مسائل ایران و تجربه ملل&quot; و &quot;بررسی راه&zwnj;کار&zwnj;ها وگام&zwnj;های عملی، ایجاد زمینه&zwnj;های اجرای انتخابات آزاد&quot; اختصاص ذاشت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">شهلا فرید، دستاورد کنفرانس بروکسل را شرکت طیف متنوع&zwnj;تری از فعالان سیاسی به نسبت کنفرانس استکهلم و دادن ماموریت به کمیته برگزار کننده جهت بررسی چگونگی رسیدن به زمینه مناسبِ برگزاری انتخابات آزاد و چگونگی تحقق همگرایی نیروهای اپوزیسیون می&zwnj;داند.</div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/09/16829#comments اپوزیسیون شهلا فرید لیدا حسینی‌نژاد کنفرانس بروکسل گوی سیاست Mon, 09 Jul 2012 17:02:01 +0000 16829 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/01/21/10261 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/01/21/10261" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> سعید بیانی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="299" height="193" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/united.jpg?1327520475" /> </div> </div> </div> <p>از زمانی که گاندی، رهبری مبارزات مردم هند را علیه استعمار انگلستان برعهده گرفت، از او به عنوان مهاتما یا روح بزرگ یاد کردند، روحی که جان تازه به کالبد نحیف و نزار هند بخشید و سرآغازی شد بر پایان دهه&zwnj;ها استعمار دولت فخیمه انگلستان بر هند. مبارزات گاندی در آن سوی آب&zwnj;ها در سرزمین&zwnj;های دوردست رقم نخورد، بلکه در هند در میان مردم فقیر و درد کشیده شکل گرفت و به قدرت مردم تجهیز شد. مهاتما شرایط خوب، امکانات و ادامه تحصیل در بهترین دانشگاه انگلستان را به خود نهاد و راهی سرزمین درد&zwnj;ها و رنج&zwnj;ها شد تا فصل نویی از مبارزات بی&zwnj;خشونت را رقم بزند و الگویی برای نسل&zwnj;ها، کشورها و مردمان دنیا شود. بسیج اجتماعی هندوها با به دست گرفتن رهبری &quot;کنگره ملی هند&quot; ازجمله اقداماتی بود که مرکز ثقل مبارزات مردم هند برآن نهاده شده است. این حزب با ۱۵ میلیون نفر عضو و بیش از هفتاد میلیون هوادار، رهبری جنبش استقلال&zwnj;خواهی هند را علیه بریتانیایی&zwnj;های حاکم بر هند برعهده داشت.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">گاندی همواره می&zwnj;گفت: &laquo;من چیز جدیدی ندارم که به دنیا یاد بدهم. حقیقت و ضد خشونت بودن هم&zwnj;سن کوه&zwnj;ها هستند.&raquo; او ازهیچ اقدامی که موجب اتحاد مردم هند شود فروگذاری نکرد. گاندی برای وحدت میان مسلمانان و هندوهای کشورش یک ماه روزه گرفت و در راهپیمایی نمک از ۱۲ مارس تا ششم آوریل ۱۹۳۰ پابه&zwnj;پای چند صد هزارنفر هندی، ۴۰۰ کیلومتر از احمدآباد تا ساحل داندی راه پیمود تا از آب دریا نمک بگیرد وبا این عمل سمبلیک &quot;قانون مالیات نمک&quot; قانون استعماری را به سخره بگیرد و از اعتبار بیاندازد. وی می&zwnj;گفت: &quot;وظایف شخص نسبت به خود، به خانواده، به وطن و به جهان از یکدیگر جدا ومستقل نیستند. نمی&zwnj;توان با زیان رساندن به خود یا خانواده خود به وطن خویشخدمت کرد. به همین قرار نمی&zwnj;توان با زیان رساندن به جهان نیز به وطن خودخدمت کرد<span dir="LTR">.</span>&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از راه مبارزه تحریم کالاهای انگلیسی و ایجاد اعتصاب، غولاستعماررا به لرزه درآورد و در همین زمان بود (مارس ۱۹۲۲) که حکومت حکم به جلب او داد. مهاتما گاندی هیچ مقاومتی نکرد و به انتخاب وکیل تمایلی نشان نداد و هیچ درمقام دفاع برنیامد<span dir="LTR">.</span> تنها به هواداران خود گفت: &quot;بروید و زندان&zwnj;ها را پرکنید.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">دهه&zwnj;ها بعد، آزادی&zwnj;خواهانی همچون دکتر مارتین لوترکینگ، تنزین گیاتسو، لخ والسا، استفان بیکو، آنگ&zwnj;سان سوچیو نلسون ماندلا به پیروی از روش&zwnj;های مبارزاتی او وارد کارزارهای مبارزه با استبداد، دیکتاتوری و تبعیض نژادی شدند و کشورهای خود را به آزادی و دموکراسی سوق دادند و برگ زرینی را به تاریخ مبارزاتی دوران خود افزودند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">چگونه اما مردم ضعیف هند توانستند، بر بدنه غول استعمار لرزه بیفکنند؟ چگونه مارتین لوترکینگ توانست مبارزات جنبش حقوق مدنی سیاهانآمریکا را به سرانجامی خوش برساند؟ چگونه ماندلا که ۲۷ سال از زندگی خود را در زندان گذراند (و بیشتر آن را در یک سلول انفرادی در&quot;جزیره روبن&quot;بود)، به مشهورترین چهره مبارزه علیه آپارتاید در آفریقای جنوبی تبدیل شد و در واقع آپارتاید را به زانو درآورد؟ چرا آنگ سان&zwnj;سوچی با گذراندن ۱۵ سال از عمر خود در حصر خانگی، در حالی که دولت نظامی برمه بین ماندن در حصر و خروج از کشور یک گزینه را پیش پای او گذاشت، حصر خانگی در وطن خود برمه را برگزید؟ آیا مگر زندگی در بین همین مردم و نشستن پای درد خانواده&zwnj;های زندانیان سیاسی زمینه&zwnj;ساز مبارزه مشروع نیست؟ چرا گروهی از طبقه الیت جامعه ایران تا عرصه را بر خود تنگ می&zwnj;بینند خاک کشور را به لقایش می&zwnj;بخشند و در مصاحبه&zwnj;های مطبوعاتی مدعی می&zwnj;شوند که هنوز با دوری از کشور مبارزات خود را پی&zwnj;گیری می&zwnj;کنند؟ آیا مبارزه جز در داخل خاک کشور عملی، ممکن و تاثیرگذار خواهد بود؟</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>اتحاد برای ایران</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">روزگار امروز ایران، روزگار غریبی است. برخی روشنفکران جامعه ایران در خارج از کشور در فضایی باز و آزاد، خود را در مقام سخنگویان مردم می&zwnj;بینند و تمامی مبارزانی که سال&zwnj;ها طعم تلخ و زخم زندان و شکنجه چه در دوران شاه و جمهوری اسلامی را چشیده&zwnj;اند، آماج حملات ناجوانمردانه خود قرار می&zwnj;دهند و هیچ&zwnj;گاه از خود نمی&zwnj;پرسند چگونه می&zwnj;توان به اتحادی برای ایجاد دموکراسی برای ایران دست یافت. گاهی گروهی پرچم شیر و خورشید را که سال&zwnj;ها برای بخشی از ایرانیان نماد مبارزه با رژیم جمهوری اسلامی بوده است، بر نمی&zwnj;تابند و با خط&zwnj;کشی در دست، خود را از دیگران جدا می&zwnj;کنند و گاهی اندیشه&zwnj;ها و نگرش شریعتی را &minus; که هنوز گروهی بر سر آرمان&zwnj;های آنها حکومت جمهوری اسلامی را دشمن خود می&zwnj;دانند &minus; شخم می&zwnj;زنند و او را همکار ساواک معرفی می&zwnj;کنند. از همه&zwnj;چیزمی گویند جز اتحاد برای ایران و خلاصی از شر حکومتی که سال&zwnj;ها پای خود را بر گرده همین مردم مظلوم می&zwnj;فشارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نگارنده همواره جنگ و حمله نظامی را بدترین گزینه پیش روی مردم ایران می&zwnj;داند. چراکه موجب عقب افتادن استقرار دموکراسی در ایران خواهد شد، اما زمانی خواب جنگ در کشوری تعبیر خواهد شد که مردم آن کشور با حکومتی یاغی و سرکوبگر به روزمرگی عادت کنند و بدتر از همه، هرکس راه معاش را با کندن از بغل دیگری تجربه کند. زمانی جنگ دول خارجی بر ایران تحمیل می&zwnj;شود که مردم از عملکرد اپوزیسیون ناامید شوند و هر روز آرزوی ناجی&zwnj;ای برای رهایی از شر حکومت را حتی به قیمت اشغال خاک کشور و ویرانی زیرساخت&zwnj;ها در ذهن ترسیم کنند.&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">زمانی خواب جنگ در کشوری تعبیر خواهد شد که مردم آن کشور با حکومتی یاغی و سرکوبگر به روزمرگی عادت کنند و بدتر از همه، هرکس راه معاش را با کندن از بغل دیگری تجربه کند.</div> </blockquote> <p>&nbsp;</p> <div dir="RTL">&nbsp;به یاد خاطره&zwnj;ای از اندیشمندی افتادم که درباره دوران زندان خود می&zwnj;گفت: زمانی در زندان انفرادی به&zwnj;خاطر فضای بسته و گاهی خشونت بازجویان به گوشه&zwnj;ای پناه می&zwnj;بری. بی&zwnj;خبری از فضای بیرون زندان و دوری ازخانواده به همراه دلتنگی، دمی آرامت نمی&zwnj;گذارد. در چنین شرایطی گروهی از زندانیان با زندانبان خود خوی دوستی را می&zwnj;آزمایند و به او عادت می&zwnj;کنند و اگر زندانبان به مرخصی برود هر لحظه منتظر برگشت او هستند تا دیدارها تازه شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نباید اجازه داد مردم به زندانبانان خود (حاکمان جمهوری اسلامی) خو بگیرند و عادت کنند. آگاهی&zwnj;رسانی در مورد چگونگی رهایی از زندان، به موازات اقدام&zwnj;های عملی برای پیشبرد مبارزات در داخل مرزها، کوچک&zwnj;ترین کاری خواهد بود که نخبگان مخالف حکومت می&zwnj;توانند انجام دهند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>مخالفان گرفتار در عصر تکنولوژیک</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">گویا عصر دیجیتال و واژه&zwnj;هایی همانند دهکده جهانی، اینترنت و ماهواره برای ایران خوش یمن نبوده و به ترمزی در سر راه حرکت&zwnj;های آزادی&zwnj;خوانه مردم ایران بدل شده است . برخی می&zwnj;اندیشند مبارزه تنها ظاهر شدن جلوی دوربین تلویزیون است و منتشر کردن مطلبی در فلان سایت. آنها به همین کفایت می&zwnj;کنند و محدود می&zwnj;شوند، در حالیکه تمامی مردم نیک می&zwnj;دانند در طول این ۳۳ سال حکومت اسلامی چه بر سر آنها آمده است. مردم همان گونه که نظاره&zwnj;گر عملکرد جمهوری اسلامی هستند، عملکرد مخالفان حکومت را نیز رصد می&zwnj;کنند و هر روز از خود می&zwnj;پرسند چگونه مردم منطقه از تونس، مصر و یمن تا سوریه می&zwnj;توانند و توانستند و اما ما هنوز اندر خم یک کوچه&zwnj;ایم؟ باید فعل توانستن را بار دیگر برای ایرانیان صرف کرد<b>. </b>باید مردم را با قدرت جادویی خود آشتی داد. باید راهکار عملی، عقلانی و جمعی در اختیار مردم گذاشت و آنگاه انتخاب را به خود مردم وانهاد: ادامه استبداد و ویرانی یا آزادی و آبادانی؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به راستی کنشگران سیاسی و روشنفکران حوزه عمومی چه کار عملی&zwnj;ای برای اتحاد مخالفان حکومت اسلامی انجام داده&zwnj;اند؟</div> <div dir="RTL">آیا تا به حال به فکر ایجاد شورا یا کنگره&zwnj;ای ملی برای اجماع نیروهای اپوزیسیون سرنگونی طلب و استقرار دموکراسی در کشور بوده&zwnj;اند؟</div> <div dir="RTL">آیا تا به حال کمپین و کارزاری جهانی برای شکستن حصر رهبران جنبش سبز، آقایان موسوی و کروبی برپا کرده&zwnj;اند؟ (بجز تعدادی از وکلاء، حقوقدانان و فعالان حقوق بشر خوشنام همانند عبدالکریم لاهیجی که البته مورد حمایت قرار نگرفتند.)</div> <div dir="RTL">آیا نهادی برای کمک (مادی و معنوی) به خانواده&zwnj;های زندانیان سیاسی که به راستی اسطوره&zwnj;های مقاومت و شجاعت در زندان&zwnj;های هستند تشکیل شده است؟</div> <div dir="RTL">هیچ&zwnj;گاه از خود پرسیده&zwnj;ایم خانواده حشمت&zwnj;الله طبرزدی، مجید توکلی، دکتر زیدآبادی، مجید دری، ضیاء نبوی و ... ده&zwnj;ها و صدها نفر زندانی سیاسی و عقیدتی بانام و بی&zwnj;نام در چه وضعی و با چه مشکلاتی دسته و پنجه نرم می&zwnj;کنند؟</div> <div dir="RTL">چرا وکلای دادگستری از زیر پذیرش وکالت زندانیان سیاسی و عقیدتی شانه خالی می&zwnj;کنند و راه خارج از کشور را برمی&zwnj;گزینند؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آیا با در خانه نشستن و قلم&zwnj;فرسایی برای کوبیدن مخالفان حکومت می&zwnj;توان نور امید به مبارزه را در دل مردم خسته ایران از جور و جفای حکومت روشن نگهداشت؟ خیر نمی&zwnj;شود. حکومت در راه بستن و حصر مردم ایران در زندانی بزرگ به نام ایران است. حتماً خبرهای مبنی بر اینترنت ملی و محدودیت&zwnj;های بیشتر را شنیده&zwnj;اید. باید راهی عملی برای شکستن سد سانسور اندیشید تا امید همچنان در دل جوانان مبارز در داخل روشن نگهداشته شود. باید دشمن مشترک، نظام ولایی جهل و جور و فساد و شخص علی خامنه&zwnj;ای به عنوان مصوب تمامی بدبختی مردم ایران را هدف قرار داد. باید به فکر اجماع و اتحاد بود. زمانی جنگ&zwnj;طلبان و نئوکان&zwnj;های ایرانی به آرزوی خود مبنی بر حمله نظامی آمریکا و ناتو به ایران و زد و بند از بالا برای رسیدن و تکیه زدن به صندلی قدرت خواهند رسید که روشنفکران و مبارزان واقعی کشور به حاشیه رانده شده باشند و درگیر اختلافات پیش پا افتاده و به اتحادی عملی برای بسیج مردم در داخل کشور نیندیشند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>انتخابات مجلس و سبزها</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">انتخابات مجلس در اسفندماه سال جاری برگزار خواهد شد. از هم اکنون ولی فقیه فرمان و نوید برگزاری انتخاباتی شکوهمندی با شرکت حداکثری را به طرفداران خود داده است. تحصن، تظاهرات، اجتماعات و روشنگری خارج از فضای اینترنت تمهیداتی&zwnj; است که سبزها از اکنون در فکر عملی کردن آنها هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در مدت مبارزات انتخاباتی حکومت مجبور به باز کردن فضا خواهد شد اگر چنین نکند انتخاباتی بی&zwnj;رمق خواهد داشت (هرچند بخشی ازحکومت به این هم راضی است). فضایی برای ارتباط بین شبکه&zwnj;های اجتماعی از هر گرایش و طبقه&zwnj;ای، چه دانشجو، چه کارگر، معلم و دانش&zwnj;آموز می&zwnj;تواند راه را برای دیکتاتورها برای برگزاری انتخاباتی فرمایشی، سخت&zwnj;تر و مشکل&zwnj;تر کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تا زمانی که مقاومتی مشروع، بی&zwnj;خشونت، مداوم و مردمی در مقابل دیکتاتورها شکل نگیرد، آنها با آزادی عمل بیشتر اهداف ضد بشری و ویرانی کشور را محقق خواهند ساخت. تشکیل نشست&zwnj;هایی با درهای باز به روی رسانه&zwnj;ها و حضور تمامی طیف&zwnj;ها از هر گروه و دسته&zwnj;ای با اهدافی مشترک (که همانا استقرار دموکراسی در ایران و ارائه راه حل است)، ازجمله اقدامات عملی خارج&zwnj;نشینان خواهد بود که موجب ایجاد امید در دل جوانان و دلگرمی در داخل کشور خواهد شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">تا زمانی که مقاومتی مشروع، بی&zwnj;خشونت، مداوم و مردمی در مقابل دیکتاتورها شکل نگیرد، آنها با آزادی عمل بیشتر اهداف ضد بشری و ویرانی کشور را محقق خواهند ساخت.</div> </blockquote> <p>&nbsp;با نگاهی به شرایط جوانان در ایران، می&zwnj;بینیم آنها علی&zwnj;رغم مشکلات بسیار همانند بی&zwnj;کاری، بی&zwnj;پولی، نداشتن امید به آینده روشن در کشور و... آماده دادن هرگونه هزینه&zwnj;ای هستند. هم&zwnj;اکنون فراخوان&zwnj;هایی در شبکه&zwnj;های اجتماعی مجازی (صفحه فیس بوک ۲۵ بهمن) مبنی بر راه&zwnj;اندازی حرکت&zwnj;های اعتراضی از سوی سبزها منتشر شده است. نزدیکی به سالروز تظاهرات تاریخی ۲۵ بهمن سال ۱۳۸۹و حصر رهبران جنبش سبز در کنار انتخابات فرمایشی مجلس، فعالان را به فکر برگزاری تظاهراتی اعتراضی در این روز و تداوم آن تا روز انتخابات مجلس انداخته است. البته این فرآخوان&zwnj;ها اگرچه ازطرف منابع نزدیک به شورای هماهنگی راه سبز امید به صورت ضمنی تایید شده است، اما هنوز شورای هماهنگی اطلاعیه&zwnj;ای در مورد این روز منتشر نساخته است. گویا در حال سبک و سنگین کردن این اکسیون&zwnj;ها هستند.<span dir="LTR">]</span>۱<span dir="LTR">[</span></p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>نوشدارو</b><b>ی بعد از مرگ سهراب</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">انتشار خبر آغاز فعالیت غنی&zwnj;سازی اورانیوم تا غلظت ۲۰ درصدی توسط مقامات جمهوری اسلامی در سایت &quot;فردو&quot; قم،<span dir="LTR">&nbsp;</span>واکنش تند کشورهای غربی را در پیش داشته است. ویلیام هیگ، وزیر امور خارجه بریتانیا، این اقدام جمهوری اسلامی را تحریک&zwnj;آمیز خواند و در همین حال، آمریکا و آلمان از این اقدام ایرانانتقاد کرده&zwnj;اند و گفته&zwnj;اند چنین رویکردی نقض تعهدات بین&zwnj;المللی تهران است<span dir="LTR">.</span> جیل تودور، سخنگوی آژانس در بیانیه&zwnj;ای روز دوشنبه تولید غنی&zwnj;سازی اورانیوم تا ۲۰ درصددر تاسیسات غنی سازی فردو را تایید کرد. از سوی دیگر، کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس، بخصوص عربستان سعودی نگران جاه&zwnj;طلبی هسته&zwnj;ای جمهوری اسلامی است که البته عملکرد و گفتار غیر مسئولانه افرادی همانند محمدرضا رحیمی، معاون اول محمود احمدی&zwnj;نژاد مبنی بر بستن تنگه هرمز بر نگرانی&zwnj;های کشورهای منطقه افزوده است. خرید مداوم تجهیزات و مهمات برای جنگی تمام عیار توسط کشورهای عربی منطقه و حضور دائم و گسترده ناوهای جنگی ومجهز آمریکا، بریتانیا، فرانسه در آب&zwnj;های خلیج فارس احتمال خطر حمله نظامی به ایران را قوی&zwnj;تر کرده است.<span dir="LTR">]</span>۲<span dir="LTR">[</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;نگارنده به&zwnj;عنوان کسی که سال&zwnj;ها در داخل ایران زندگی کرده است، تا این حد شرایط فکری و ذهنی مردم در داخل ایران را آماده برای حمله نظامی ندیده&zwnj;ام. گرانی، تورم، فقر، بی&zwnj;کاری، فشارهای اقتصادی و اجتماعی بر جوانان و خانواده&zwnj;ها به همراه ناکارآمدی دولت کارد را به استخوان مردم رسانده است، اما وجود فضای نا امید و عدم سازماندهی اقشار مردم مانع از هرگونه خیزش اعتراضی در داخل ایران شده است. ایران در این بزنگاه تاریخی، بیش از هر زمان دیگر به اتحاد و سازماندهی منابع برای تغییر نظام ولایی نیاز دارد؛ پیش از آنکه نوشدارویی باشد بعد از مرگ سهراب.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>پانویس&zwnj;ها</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>۱. </b><a href="http://www.rahesabz.net/story/47208/">امکان سنجی سبزها برای بازگشت دوباره به خیابان</a></div> <div dir="RTL">۲. <a href="http://www.radiozamaneh.com/news/iran/2012/01/04/9682">پنتاگون: حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس ادامه خواهد داشت</a></div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/01/21/10261#comments اتحاد اپوزیسیون جنبش سبز زندانیان سیاسی سعید بیانی گوی سیاست Sat, 21 Jan 2012 11:28:04 +0000 10261 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/01/19/10209 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/01/19/10209" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> در گفت‌وگو با اردشیر امیرارجمند، مشاور ارشد میرحسین موسوی </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> احسان عابدی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="270" height="176" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/iran-petrole.jpg?1327258363" /> </div> </div> </div> <p>حلقه محاصره اقتصادی ایران روز به روز تنگ&zwnj;تر می&zwnj;شود. طرح تحریم نهادی چون بانک مرکزی که تا مدتی قبل تنها ابزاری برای تهدید و ترساندن حکومت ایران بود، رفته&zwnj;رفته صورتی اجرایی پیدا می&zwnj;کند و در رسانه&zwnj;های جهانی سخن از تحریم نفت ایران می&zwnj;رود.</p> <!--break--><!--break--><p>طراحان تحریم&zwnj;ها معتقدند که اجرای چنین سیاستی حکومت ایران را ناگزیر از تجدید نظر در برنامه&zwnj;های اتمی خود خواهد کرد. در عین حال این فرضیه هم وجود دارد که شاید تحریم&zwnj;ها و فشار فزاینده اقتصادی بر مردم زمینه&zwnj; را برای تغییرات سیاسی در ایران فراهم کند.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اما سبزها در این&zwnj;باره چه نظری دارند؟</div> <div dir="RTL">چگونه با واقعیت تحریم&zwnj;ها مواجه می&zwnj;شوند؟</div> <div dir="RTL">و برنامه آنان چیست؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در این&zwnj;باره با اردشیر امیرارجمند، مشاور ارشد میرحسین موسوی از رهبران جنبش سبز گفت&zwnj;وگو کرده&zwnj;ایم.</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>جامعه جهانی در برابر ایران به سیاست تحریم متوسل شده&zwnj;است و حکومت ایران هم ادعای ایستادگی در برابر موج تحریم&zwnj;ها را دارد. اما موضع سبزها در این میان چیست؟ </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>اردشیر امیر ارجمند:</b> پیش از هر چیزی ترجیح می&zwnj;دهم که مواضع مهندس موسوی و آقای کروبی و شورای هماهنگی راه سبز امید را در این&zwnj;باره تکرار کنم. ما مخالف هر گونه اقدام نظامی علیه ایران، مداخله خارجی یا تحریم اقتصادی هستیم. معتقدیم که تحریم به زیربناهای اقتصادی کشور آسیب جدی وارد می&zwnj;کند و در بلند مدت روند توسعه را با اشکال مواجه می&zwnj;سازد. تلاش هم می&zwnj;کنیم که این موضع جنبش سبز را به اطلاع جهانیان برسانیم و از این رو به مناسبت&zwnj;های مختلف، دیدگاه&zwnj;هایمان را به شکلی صریح و روشن بیان کرده&zwnj;ایم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اما متاسفانه حکومت واقعیت&zwnj;ها را انکار می&zwnj;کند. آنها ادعا می&zwnj;کنند که تحریم&zwnj;ها موثر نبوده و اصلا یک شانس برای ایران تلقی می&zwnj;شود. این یک دروغ محض است و امروز همه شاهدیم که تحریم&zwnj;ها چه تبعاتی برای ایران داشته&zwnj;است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آن&zwnj;چه بیشتر از همه باعث تأسف ما می&zwnj;شود، مشاهده آثار این تحریم&zwnj;ها در زندگی طبقات فرودست جامعه و کسانی است که درآمد کمتری دارند، مانند کارگران و معلمان. هزینه&zwnj;های زندگی بسیار سرسام&zwnj;آور شده و روزبه&zwnj;روز هم به آمار بیکاران اضافه می&zwnj;شود. این شرایط نابه&zwnj;سامان، گویای ناکارآمدی&zwnj; دولت است. از سویی دیگر نیز مردم گرفتار حکومتی دیکتاتور و اقتدارگرا شده&zwnj;اند که همه حقایق را از دید آنها پنهان می&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آیا اپوزیسیون و به&zwnj;خصوص جنبش سبز می&zwnj;تواند در رابطه با تحریم&zwnj;ها تحرک خاصی داشته باشد یا ناگزیر است که منفعلانه ماجرا را نظاره کند؟ اصلا دراین&zwnj;باره برنامه&zwnj;ای دارید؟ </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">کاری که ما می&zwnj;توانیم انجام دهیم، روشن&zwnj;گری است، چه در داخل و چه در خارج از ایران. باید سعی کنیم که واقعیات را به گوش همه جهانیان برسانیم. در موقعیت کنونی، دولت ایران و جامعه بین&zwnj;المللی رو در روی هم ایستاده&zwnj;اند و وظیفه ما نیز در این میان اطلاع&zwnj;رسانی است. باید بتوانیم که جامعه جهانی را نسبت به رخ&zwnj;دادهای ایران حساس&zwnj;تر کنیم. تا الان همه کوشش ما بر این بوده. گرچه ممکن است در مراحل بعد به برنامه&zwnj;ها و کنش&zwnj;های دیگری هم روی بیاوریم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>این برنامه&zwnj;های دیگر چه می&zwnj;تواند باشد؟ برای مثال، آیا این امکان برای اپوزیسیون ایران وجود دارد که وارد گفت&zwnj;وگو و مذاکره با جامعه جهانی بشود؟ </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img width="258" height="206" align="left" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/segment_11736_460x345.jpg" />نه، من فکر نمی&zwnj;کنم که در حال حاضر بحث مذاکره اپوزیسیون ایران با کشورهای دیگر بر سر مسئله تحریم&zwnj;ها مطرح باشد، چرا که در جریان هر مذاکره&zwnj;ای، طرفین به یک نوع داد و ستد با هم دست می&zwnj;زنند، در حالی که ما چنین امکانی را نداریم. به همین خاطر چنین بحثی خیلی غیرواقعی است.</div> <div dir="RTL">موثرترین کاری که می&zwnj;توانیم انجام دهیم، اعلام مواضع جنبش سبز و اطلاع&zwnj;رسانی صحیح درباره واقعیات ایران است. آنها باید بدانند که جنبش سبز موافق این تحریم&zwnj;ها نیست و آن را به هیچ وجه مشروع نمی&zwnj;داند. اگر جامعه جهانی تصور کند که اپوزیسیون ایران تحریم&zwnj;ها را تایید می&zwnj;کند و با آنها همراه است، بالطبع در اجرای سیاست تحریم&zwnj;ها راسخ&zwnj;تر می&zwnj;شود، اما اگر احساس کند که اپوزیسیون ایران دیدگاهی منفی نسبت به تحریم&zwnj;ها دارد و آنها را همراهی نمی&zwnj;کند، ممکن است که به تامل واداشته شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در واقع، شعاع عمل ما محدود است. با این حال باید سعی خودمان را بکنیم، به&zwnj;خصوص باید توجه جامعه مدنی جهان را به موضوع ایران جلب کنیم. آنها می&zwnj;توانند به دولت&zwnj;هایشان یادآوری کنند که در اینجا فقط مسئله دولت و حکومت ایران مطرح نیست، بلکه باید به مردم ایران هم فکر کنند. &nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>فکر می&zwnj;کنید که در این راه تا چه اندازه موفق بوده&zwnj;اید؟ </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما همیشه سعی کرده&zwnj;ایم که صدای ملت ایران را به گوش جامعه جهانی برسانیم. در واقع، همه هدف ما این بوده. گرچه شاید الان لازم باشد کمپین&zwnj;هایی شکل بگیرد که بیشتر از قبل توجه جامعه مدنی کشورهای مختلف را به موضوع ایران جلب کند و آنها را وادارد به دولت&zwnj;های خود فشار بیاورند، بلکه از این طریق مردم ایران از آسیب&zwnj;ها محفوظ بمانند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>گمان می&zwnj;کنید که این تحریم&zwnj;ها چه تاثیری می&zwnj;تواند بر جامعه مدنی ایران و روند دموکراسی سازی داشته باشد؟ </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تاریخ نشان داده&zwnj;است که وقتی اوضاع معیشت دشوار می&zwnj;شود و جامعه تحت فشار اقتصادی قرار می&zwnj;گیرد، طبقه متوسط ایران به ناگزیر از سیاست فاصله می&zwnj;گیرد. در واقع از توان آن کاسته می&zwnj;شود و نمی&zwnj;تواند مثل همیشه تاثیرگذار باشد. از این رو تحریم&zwnj;ها به نفع جامعه مدنی و روند دموکراسی سازی نخواهد بود. از سویی این فرضیه هم وجود دارد که اگر تحریم&zwnj;ها باعث فشار شدید اقتصادی بر مردم شود و کشور را به یک نقطه عطف برساند، ممکن است شورش&zwnj;های بزرگی دربگیرد که نتوانند کنترلش کنند. اما نکته این است که این شورش&zwnj;ها هم نمی&zwnj;تواند برای کشور چندان کارساز باشد چون آینده و عاقبت آن معلوم نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آیا تصور می&zwnj;کنید که عاقبت حکومت ایران تسلیم فشارها بشود و در برنامه هسته&zwnj;ای خود تجدید نظر کند؟ </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اگر حکومت ایران عاقل شود، اولین کاری که باید انجام دهد تجدید نظر در رابطه&zwnj;اش با مردم است. مسئله اصلی ما این است. ممکن است برای کشورهای دیگر مسئله هسته&zwnj;ای مبنا باشد، اما برای مردم ایران که تحت فشار اقتدارگرایان زندگی می&zwnj;کنند و حکومتی غیرمردمی دارند، گذار به دموکراسی اولویت پیدا می&zwnj;کند. در حقیقت، مسئله هسته&zwnj;ای تنها بخشی از این مشکل است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">تحریم&zwnj;ها به نفع جامعه مدنی و روند دموکراسی سازی نخواهد بود. از سویی دیگر این فرضیه هم وجود دارد که اگر تحریم&zwnj;ها باعث فشار شدید اقتصادی بر مردم شود و کشور را به یک نقطه عطف برساند، ممکن است شورش&zwnj;های بزرگی دربگیرد که نتوانند کنترلش کنند.اما نکته این است که این شورش&zwnj;ها هم نمی&zwnj;تواند برای کشور چندان کارساز باشد. چون آینده و عاقبت آن معلوم نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">اگر در ایران دولت دموکراتیکی وجود داشته باشد و اگر صحنه سیاسی ایران تغییر کند، در صحنه بین&zwnj;اللملی هم جایگاه ایران تغییر خواهد کرد و آن&zwnj;وقت توان آن برای مذاکره بیشتر می&zwnj;شود. بنابراین ما همیشه باید تلاش کنیم که حاکمان ایران روش حکومت خود را تغییر دهند. در حال حاضر آن&zwnj;چه می&zwnj;بینیم سرسختی&nbsp;آنهاست. انگار که تمایلی به تغییر شیوه&zwnj;ها ندارند و فکر می&zwnj;کنند نمونه&zwnj;هایی مثل کره&zwnj;شمالی موفق بوده&zwnj;اند و آنها هم می&zwnj;توانند همان الگوها را در ایران پیاده کنند. البته این خیال خام است و آنها نمی&zwnj;توانند با این شیوه حکومت خود را تدوام بخشند. فقط در همین چند ماه آینده با چالش&zwnj;های بسیار مهمی مواجه خواهند شد که توانایی حل آنها را ندارند در حالی که تلاش می&zwnj;کنند با تبلیغات نادرست و گمراه&zwnj;کننده ذهن مردم را از واقعیات منحرف کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>فرض کنیم که روزی اصلاح&zwnj;طلبان در ایران قدرت را دست بگیرند. سیاست آنها در رابطه با مسئله هسته&zwnj;ای ایران چیست؟ آیا غنی&zwnj;سازی را متوقف می&zwnj;کنند؟ </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">همان&zwnj;طور که گفتم، مهم این است که صحنه سیاسی ایران تغییر کند. به عبارتی باید در نوع حکم&zwnj;رانی و روندها و روش&zwnj;ها تغییر ایجاد شود که در این صورت بسیاری از مسائل هم حل خواهد شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در رابطه با مسئله هسته&zwnj;ای پیش از هر چیزی باید توجه داشت که پیشرفت در دانش هسته&zwnj;ای و استفاده صلح&zwnj;آمیز از این انرژی، یک حق شناخته شده برای همه ملت&zwnj;هاست و قرار نیست کسی از آن عدول کند. در عین حال مراجع دولتی ایران هم می&zwnj;گویند که در پی دستیابی به سلاح اتمی نیستند و بر این مسئله تاکید بسیار دارند، اما نکته&zwnj;ای که وجود دارد عدم اعتماد جامعه جهانی به آنهاست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این مشکل زمانی ساده می&zwnj;شود که در ایران دولتی دموکراتیک سرکار بیاید. چنین دولتی با پشتوانه مردمی خود می&zwnj;تواند جایگاه و اعتبار ایران را در سطح منطقه و جهان بهبود ببخشد، به &zwnj;طوری که دیگر از آن به عنوان عنصر برقرار کننده صلح یاد خواهد شد، نه به عنوان عنصر ایجادکننده تنش، و در نتیجه جامعه جهانی هم به آن احترام می&zwnj;گذارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">همه ما می&zwnj;دانیم که جامعه جهانی تنها آمریکا، اسرائیل یا انگلیس نیست، بلکه مجموعه&zwnj;ای تنومندتر و پیچیده&zwnj;تر است و اگر به اندازه کافی شفاف باشید، می&zwnj;توانید اعتماد این جامعه را کسب کنید و مانع از زیاده&zwnj;خواهی&zwnj;های برخی کشورهایی شوید که می&zwnj;خواهند از ضعف حکومت شما استفاده کنند و امتیاز بگیرند. حکومت&zwnj;های ضعیف شاید خیلی جنجال به پا کنند و رجز بخوانند، اما وقتی پای حیاتشان به میان می&zwnj;آید، قطعا مجبور به امتیازدهی می&zwnj;شوند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بنابراین، آن&zwnj;چه برای ما می&zwnj;تواند اولویت داشته باشد، گذار به دموکراسی است. اما اگر به جامعه&zwnj;ای دموکراتیک دست پیدا کردیم، آن وقت در وهله اول می&zwnj;باید افکار عمومی مردم ایران را نسبت به مسئله انرژی هسته&zwnj;ای و مزایا و مضرات آن آگاه کنیم. بعد از آن است که می&zwnj;توان به یک تصمیم ملی رسید. نکته آن که در این زمینه باید منافع ملی را با مشارکت همه ایرانیان تعریف کرد، چرا که در شرایط حاضر بحث انرژی هسته&zwnj;ای با امنیت ملی ایران پیوند خورده&zwnj;است و از این رو حکومت به تنهایی نمی&zwnj;تواند تعریفی از منافع ملی ارائه بدهد و بر مبنای آن عمل کند. باید جامعه ایرانی هم در این زمینه مشارکت داشته باشد. در این صورت می&zwnj;توانیم به تصمیم درستی برسیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/01/19/10209#comments احسان عابدی اردشیر امیرارجمند اپوزیسیون تحریم جنبش سبز مهدی کروبی میرحسین موسوی گوی سیاست Thu, 19 Jan 2012 17:53:31 +0000 behnam 10209 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/01/19/10192 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/01/19/10192" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> علی افشاری </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="600" height="388" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/unite.jpg?1327178748" /> </div> </div> </div> <p>اخیرا در فضای خارج از کشور بحث اتحاد و همبستگی اپوزیسیون و تشکیل آلترناتیو رونق یافته است. موفقیت در گذار مسالمت&zwnj;آمیز نیازمند اپوزیسیون قدرتمند است. همبستگی و اتحاد شرط لازم توانمندی نیروهای دموکراسی&zwnj;&zwnj;خواه است.&nbsp; اما اتحاد اپوزیسیون در شکل درست و مؤثر خود نیازمند رعایت ملاحظاتی است.<br /> &nbsp;</p> <!--break--><!--break--><p> این اتحاد باید در عین حفظ استقلال گروه&zwnj;ها و تنوع و تکثر موجود در جامعه صورت بگیرد. در اصل مراد از اتحاد، همگرایی بین اپوزیسیون در مسیر پذیرش و رعایت قواعد بازی در استقرار دموکراسی است. این اتحاد و همبستگی، بر این فرض بنیادین استوار است که ایران فراتر از هر گروه سیاسی، دین، مسلک، ایدئولوژی، قومیت و هویت فرهنگی به تمام ساکنان ایران زمین تعلق دارد. بنابراین هیچ گرایش سیاسی نباید کشور را ملک انحصاری خود بداند و نقش&zwnj;آفرینی در میدان سیاسی را در خود و جریان&zwnj;های همسو محدود کند. محور دیگر وحدت، پذیرش مفاد اعلامیه جهانی حقوق بشر و رعایت حقوق شهروندی همه آحاد ملت بدون هرگونه تبعیض است. هریک از گروه&zwnj;ها باید خود را موظف به دفاع از حقوق دیگر گرایش&zwnj;ها و از جمله گرایش&zwnj;های رقیب و مخالف بداند و در این عرصه معادله خودی و غیر خودی را دخالت ندهد. فرهنگ و مناسبات آیینی ایران و ستون&zwnj;های اصلی شاکله میهن، دیگر عناصر پیونددهنده ماجرا هستند.<br /> &nbsp;</p> <blockquote><p>یک محور همبستگی، پذیرش مفاد اعلامیه جهانی حقوق بشر و رعایت حقوق شهروندی همه آحاد ملت بدون هرگونه تبعیض است.</p> </blockquote> <p> حال در این چهارچوب گروه&zwnj;ها با پذیرش موازین دموکراسی و به رسمیت شناختن موجودیت دیگری به همکاری و رقابت با یکدیگر می&zwnj;پردازند. تبدیل تمرکز کوشش&zwnj;ها علیه حاکمان اقتدارگرا و تسریع گذار مسالمت&zwnj;آمیز به دموکراسی به مسئله و دغدغه اصلی نیروهای اپوزیسیون باعث می&zwnj;شود تا با تجمیع نیرو&zwnj;ها و کاهش تنش&zwnj;ها ایده شکل&zwnj;گیری اپوزیسیون مقتدر به واقعیت نزدیک شود.</p> <p>در این شرایط شایسته است هراس حکومت و آسیب&zwnj;پذیری آن از افزایش همکاری مخالفان مشوقی برای تشدید فعالیت&zwnj;ها در زمینه انسجام&zwnj;بخشی به اپوزیسیون شود. بدون وجود اپوزیسیون قدرتمند و هماهنگ گذار به دموکراسی در ایران ممکن نیست. ضمن این&zwnj;که لازمه وجود مردم&zwnj;سالاری حضور و تعامل گروه&zwnj;های مختلف سیاسی است. افزایش همکاری، تماس&zwnj;ها و اقدامات مشترک بین نیروهای منتقد و مخالف وضع موجود، می&zwnj;تواند اپوزیسیون پرتوان را شکل دهد.<br /> &nbsp;</p> <blockquote><p>افراد و گروه&zwnj;هایی وجود دارند که گویی اپوزیسیونِ اپوزیسیون هستند و بدون اینکه اقدامی انجام دهند فقط مترصدند تا فعالیت&zwnj;های صورت گرفته توسط دیگران را زیر سئوال ببرند.</p> </blockquote> <p> در این راستا باید از موضع&zwnj;گیری&zwnj;های تفرقه&zwnj;آمیز پرهیز کرد. افراد و گروه&zwnj;هایی وجود دارند که گویی اپوزیسیونِ اپوزیسیون هستند و بدون اینکه اقدامی انجام دهند فقط مترصدند تا فعالیت&zwnj;های صورت گرفته توسط دیگران را زیر سئوال ببرند.</p> <p>البته موانع شکل&zwnj;گیری اپوزیسیون مقتدر فقط این جماعت نیستند. برخی اقدامات که توسط سیاست&zwnj;بازان حرفه&zwnj;ای نیز صورت می&zwnj;گیرد نیز مشکلی جدی است. چون بدون توجه به واقعیت&zwnj;ها و اصول کار سیاسی صحیح، با شتابزدگی به دنبال وحدت اپوزیسیون و تشکیل کنگره و شورای ملی و یا دولت در تبعید هستند. این گروه&zwnj;ها با پل زدن بر فراز تمایزات هویتی و سیاسی و ساده&zwnj;سازی مسائل فکر می&zwnj;کنند با جمع کردن مکانیکی برخی از کنشگران سیاسی زیر یک چتر می&zwnj;توانند آلترنانیو بسازند. فرمول مورد نظر آنان تشکیل یک ائتلاف سیاسی و سپس گفت&zwnj;وگو و مذاکره با سیاستمداران غربی است تا از این طریق خود را در حد یک نیروی سیاسی جایگزین مطرح کنند. </p> <p>تجربه اخیر لیبی و سوریه و نقش مهم و مؤثر ائتلاف نیرو&zwnj;های مخالف در قالب شورا یا کنگره ملی باعث شده است تا عده&zwnj;ای به دنبال تکرار کاریکاتوری آن در فضای خارج ایران باشند. شورای ملی انتقال در لیبی و شورای ملی مخالفان در سوریه در بطن مبارزات شکل گرفتند و منتخب توده&zwnj;های مبارز و فعال در صحنه بودند.<br /> &nbsp;</p> <blockquote><p>تجربه اخیر لیبی و سوریه و نقش مهم و موثر ائتلاف نیرو&zwnj;های مخالف در قالب شورا یا کنگره ملی باعث شده است تا عده&zwnj;ای به دنبال تکرار کاریکاتوری آن در فضای خارج ایران باشند.</p> </blockquote> <p> &nbsp;آنها در پیوند و ارتباط مستقیم با جنبش&zwnj;های اعتراضی در کشور&zwnj;های&zwnj;شان به وجود آمدند. اینکه جمعی محدود در نبود جنبش اعتراضی در داخل کشور در خارج بنشینند و بخواهند خود خوانده، خویشتن را شورا یا کنگره ملی مخالفان نام نهند و سپس خواستار به رسمیت شناخته شدن از سوی دنیا به عنوان نماینده مردم ایران شوند، قرائت نامناسب و کژتابانه از تحولات لیبی و سوریه است .</p> <p>&nbsp;اخیراً حتی برخی از این جماعت مدعی شده&zwnj;اند که می&zwnj;خواهند تا قبل از فرارسیدن نوروز با جمع&zwnj;کردن نمایندگان برخی از گروه&zwnj;های سیاسی و قومیتی، دولتی جایگزین جمهوری اسلامی تشکیل بدهند و به جهانیان معرفی کنند. اینگونه موضع&zwnj;گیری&zwnj;های غیر اصولی نشانگر شدت یافتن وخامت این مناسبات بیمارگونه سیاسی است.</p> <p>&nbsp;ائتلاف و گردهمایی&zwnj;ای ارزشمند است و مشروعیت لازم را برای اطلاق اتحاد اپوزیسیون دارد که نماینده مناسبی از جغرافیای سیاسی اپوزیسیون باشد و ثانیاً ارتباط مشخص و تعریف شده&zwnj;ای با مردم داخل کشور برقرار سازد. حرکت&zwnj;هایی که گسیخته از پایگاه اجتماعی ایرانیان در داخل و خارج انجام می&zwnj;شود و وزن اجتماعی آنها مشخص نیست، در اطلاق اپوزیسیون مشکل دارند، چه برسد به اینکه بخواهند خود را در قامت نمایندگان ایران بنشانند! در این خصوص ماجرای محمد&zwnj;رضا مدحی روشنگر است.<br /> &nbsp;</p> <blockquote><p>ائتلافی ارزشمند است و مشروعیت لازم را برای اطلاق اتحاد اپوزیسیون دارد که نماینده مناسبی از جغرافیای سیاسی اپوزیسیون باشد و ارتباط مشخص و تعریف شده&zwnj;ای با مردم داخل کشور برقرار سازد.</p> </blockquote> <p> چنین اپوزیسیونی هراس در حکومت ایجاد نمی&zwnj;کند یا برخورد نامناسب در عمل تبدیل به مانع در مسیر همبستگی نیروهای دموکراسی&zwnj;خواه نیز می&zwnj;گردد و بعضاً با از بین بردن فرصت&zwnj;ها زمینه بی&zwnj;اعتمادی در مردم را فراهم می&zwnj;سازد.</p> <p>تناسب ادعا&zwnj;ها با وزن و توانایی و پرهیز از زیاده&zwnj;خواهی و گنده&zwnj;گویی شرطی اساسی در مسیر اتحاد اپوزیسیون است. آلترناتیوسازی اصول و قواعدی دارد. هیچ گروهی اراده&zwnj;گرایانه نمی&zwnj;تواند خود را آلترناتیو بداند. باید شرایط و شایستگی&zwnj;هایی را ابتدا کسب کند و از سوی بخشی از جامعه ایران برای این جایگاه، به رسمیت شناخته شود. حرکت&zwnj;های گروهی حول پروژه خاصی مثل کمپین انتخابات آزاد یا شکست حصر رهبران سمبلیک جنبش سبز و تلاش برای شکل&zwnj;دهی اپوزیسیون ساختارشکن و انقلابی مدل&zwnj;های مناسب و بدیل این رفتار&zwnj;های غلط هستند. در هرکدام از این حرکت&zwnj;ها عده&zwnj;ای در چهارچوبی مشخص بدون آنکه ادعای رهبری جنبش دموکراسی&zwnj;خواهی و نمایندگی مردم ایران را داشته باشند دارند حول پروژه سیاسی خاصی کار می&zwnj;کنند. </p> <p>شرایط کنونی ایران و تنگ&zwnj;شدن مجاری فعالیت اعتراضی در داخل باعث شده است، موقعیت کنشگری در خارج از ایران نسبت به گذشته مساعدتر شود و برخی انتظارات نسبت به فعالیت&zwnj;های جدی&zwnj;تر اپوزیسیون برون&zwnj;مرزی به وجود بیاید، ولی باید از این پتانسیل به صورت کارآمد و واقع&zwnj;بینانه استفاده کرد. اینگونه اقدامات خام که مرز آنها با جاه&zwnj;طلبی&zwnj;های فردی و گروهی و تلاش&zwnj;های شخصی معطوف به قدرت مشخص نیست، این پتانسیل را تباه می&zwnj;سازد. به باور نگارنده مزیت خارج در تولید محتوا، زمینه&zwnj;سازی برای شکل&zwnj;گیری برنامه مبارزاتی مؤثر و رویکرد حمایتی است، اما نمی&zwnj;تواند در موضع رهبری قرار بگیرد. </p> <p>توجه به این موانع و اتخاذ موضع هوشمندانه برای پرهیز از افتادن در دام بی&zwnj;راهه&zwnj;ها برای شکل&zwnj;گیری اتحاد اپوزیسیون در شکل مناسبش ضرورت دارد. در این راستا باید از هرگونه شتابزدگی پرهیز کرد. اتحاد اپوزیسیون به یکباره و از طریق صرف جمع&zwnj;کردن افرادی در یک مکان یا یک پروژه به دست نمی&zwnj;آید. بلکه گسترش فعالیت&zwnj;های جداگانه گروه&zwnj;ها و اقدامات مشترک به&zwnj;تدریج این نیرو را خلق می&zwnj;کند. اگر هر گروه به جای ادعا&zwnj;های بزرگ سعی کند بر اساس ظرفیتش فعالیت&zwnj;های مستمری داشته باشد و در آن چهارچوب با دیگران به تعامل پرداخته و با جریانات همسو اقدام مشترک انجام دهد آنگاه به تدریج شبکه متشکل از این گروه&zwnj;ها که به صورت مسئولانه و با رعایت اتیک در پراتیک سیاسی فعال هستند اپوزیسیون مقتدر و همبسته را شکل می&zwnj;دهد. <br /> &nbsp;</p> <blockquote><p>اتحاد اپوزیسیون به یکباره و از طریق صرف جمع&zwnj;کردن افرادی در یک مکان یا یک پروژه به دست نمی&zwnj;آید. بلکه گسترش فعالیت&zwnj;های جداگانه گروه&zwnj;ها و اقدامات مشترک به&zwnj;تدریج این نیرو را خلق می&zwnj;کند.</p> </blockquote> <p> &nbsp;این اپوزیسیون سیمای یکدست و بدون اختلاف ندارد، بلکه موزائیک هویتی و رنگین&zwnj;کمانی جامعه سیاسی ایران را بازتاب می&zwnj;دهد. همچنین با ارائه قالب مناسب اختلاف&zwnj;ها را مدیریت می&zwnj;کند. در عین حال ضمن تثبیت حق مشارکت و نقش&zwnj;آفرینی سیاسی برای همگان، مرز&zwnj;های هویتی را مخدوش نمی&zwnj;سازد. به اصل رقابت به اندازه تعامل و همکاری بها می&zwnj;دهد. از حاشیه و بحث&zwnj;هایی که نقد اپوزیسیون را به تضاد اصلی بدل سازد خودداری می&zwnj;کند، اما در هیچ شرایطی حاضر نمی&zwnj;شود تمایز&zwnj;ها و رقابت بین کلان&zwnj;باور&zwnj;هایی چون جمهوری و سلطنت، دیدگاه چپ و راست اقتصادی، تعامل و تضاد با دنیا در سیاست خارجی و حفظ ایران یکپارچه و تجزیه&zwnj;خواهی را به تعلیق در بیاورد و یا تعطیل کند .</p> <p>اگر اصول کار ائتلاف سیاسی رعایت شود و از موانع مربوطه پرهیز شود، آنگاه ترس کنونی حکومت از اپوزیسیون مقتدر و متحد که حول گذار به دموکراسی سامانی مناسب یافته است از حالت بالقوه به بالفعل تبدیل می&zwnj;شود و در نتیجه صحنه سیاسی ایران به نفع مردم دگرگون خواهد شد.</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/01/19/10192#comments آلترناتیوسازی اتحاد اپوزیسیون علی افشاری گوی سیاست Thu, 19 Jan 2012 12:09:37 +0000 10192 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/07/30/5834 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/07/30/5834" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> جلال ایجادی* </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="200" height="150" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/img_0123-18.jpg?1312219575" /> </div> </div> </div> <p>اپوزیسیون مترقی ایران باید یکپارچه علیه نظام جمهوری اسلامی مبارزه کند و با برکنار نهادن این دستگاه استبدادی ولایت فقهی به آزادی دست یابد.&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <p>این آزادی با سه اصل گره خورده است: دمکراسی، اکولوژی و لائیسیته.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;&nbsp;</p> <p>خواست دمکراسی با برقراری نظام دمکراتیک متکی بر اصول پارلمانتاریسم، انتخابات آزاد در جمهوری و شرکت شهروندان در تصمیم&zwnj;گیری&zwnj;های اجتماعی مشخص می&zwnj;شود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>خواست اکولوژی با اصل پذیرش حق زیست&zwnj;محیطی به مثابه حق اساسی هر شهروند در داشتن یک زندگی با کیفیت و یک طبیعت زیبا و با رعایت اصول اقتصاد پایدار و حفظ منافع نسل&zwnj;های آتی تعیین می&zwnj;شود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>خواست لائیسیته با پذیرش اصل جدایی دولت و سیستم سیاسی از دین و متکی کردن تصمیم&zwnj;های کشوری نه بر پایه احکام دینی و اسلامی، بلکه بر پایه قانون و اندیشه بشری و دستگاه قانون گذار ناشی از انتخاب مردم معنا می&zwnj;یابد.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>روشنفکران و نیروهای مذهبی روشن&zwnj;تر بگویند</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>در این نوشته کوتاه نکته مورد بحث من بند سوم است. در جامعه ایران حاکمیت قدرت سیاسی- مذهبی موجود منجر به تخریب امکانات توسعه و ترقی شده و استبداد دینی با احکام کهنه و اعتقادی خود، جامعه را به خفقان کشیده است. حکومت مذهبی، قانون اساسی مذهبی، حکومت&zwnj;گران شیعه، احکام اسلامی در زمینه&zwnj;های گوناگون، همه وهمه، به قدرت سیاسی بعد ایدئولوژیک مذهبی داده&zwnj;اند تا این قدرت بتواند خود را بیان اراده الهی و نیرویی مقدس نشان دهد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>تجربه ۳۳ سال خشونت حکومت دینی، بخشی از جامعه و بخشی از اپوزیسیون را به پذیرش حکومت غیر مذهبی یا لائیک سوق داده است. برای بسیار کسانی که از جناح چپ و ملی این دولت را بر پایه فرصت&zwnj;طلبی و یا مصلحت&zwnj;گرایی، مورد تایید قرار داده&zwnj;اند یا کسانی که از جناح مذهبی به این نوع قدرت سیاسی دینی معتقد بودند و آن را الگویی برای جامعه می&zwnj;دانستند، آشکار شد که این تجربه بیان شکست اسلام سیاسی و فرو ریختن توهم راه جدید با عدل الهی است. در بستر واقعیت اجتماعی آن&zwnj;هایی که صادق بودند، به تناقض&zwnj;ها پی بردند و به شک افتادند و گروهی از آنان کم وبیش به رد دولت دینی رسیدند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>علی&zwnj;رغم این روند پر تناقض و مثبت، نگاه کسانی که امروز از دولت لائیک صحبت می&zwnj;کنند، همیشه از روشنی کافی برخوردار نیست. مفهوم لائیسیته به معنای جنگ علیه مذهب و از بین بردن دین در جامعه نیست. اصل لائیسیته بر جدایی یک اصل بنیادی یعنی جدایی حکومت&zwnj;داری از دینداری است. هرکسی در چنین جامعه&zwnj;ای آزاد است اندیشه و اعتقاد خود را را بیان و ترویج کند، ولی طبق لائیسیته مذهب شیعه و قرآن مبنای سیاست نیستند و کشورداری نه بر پایه اصول دین و ارزش&zwnj;های دینی، بلکه بر پایه قانون و رای شهروند صورت می&zwnj;گیرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>ما، اشخاص و نیروهای کوچکی بودیم که از همان ابتدا مخالف حکومت دینی خمینی بودیم و برضد حکومت اسلامی در ایران مبارزه کردیم. متاسفانه در لحظه انقلاب ایده دمکراسی بر رفتار و اندیشه&zwnj;مان غلبه نداشت، چراکه بسیاری از ما مارکسیست بودیم که البته اندکی بعد برای بسیاری این باور فرو ریخت. به هرحال اعتبار قدرت سیاسی شیعه به مرور ازبین رفت و امروز خواست دولت غیر دینی هم در خارج وهم در ایران گسترده&zwnj;تر شده است. در این مورد به میزان وسیعی تئوری&zwnj;های آل احمدها وشریعتی&zwnj;ها و سروش&zwnj;ها و آخوند&zwnj;ها فرو ریخت، چرا که آشکارا اسلام در قدرت نشان داد که بیدادگر و آزادی&zwnj;کش است.</p> <blockquote><p>&nbsp;</p> <p><img width="180" height="194" align="left" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/ji.jpg" /></p> <p>جلال ایجادی</p> <p>&nbsp;</p> </blockquote> <p>&nbsp;</p> <p>امروز ایده دمکراسی و لائیسیته در نزد همه رشد کرده است و حتی بسیاری از روشنفکران و سیاستمداران مذهبی نیز به این سو گرایش یافته اند. ما به جلوباید برویم، نیروهای چپ و دمکرات دقیق&zwnj;تر شده&zwnj;اند ولی جسارت خود را باید افزایش دهند و خواست لائیسیته را در ایران و خارج پرقدرت&zwnj;تر کنند. چنین خواستی را امروز در هرجا که هستیم باید آشکارا مطرح کنیم. در این دوران اخیر و به&zwnj;ویژه از چندسال پیش افکار و اشخاص و نیروهای لائیک به&zwnj;طرز برجسته&zwnj;ای افزایش یافته&zwnj;اند. اینان پراکنده&zwnj;اند. باید یک قطب مستقل مهم به&zwnj;وجود بیاید، ولی هنوز که هنوز است این صدا و این تمایل برای همسویی قدرتمند نیست.</p> <p>&nbsp;</p> <p>نیروهای مذهبی و روشنفکران و سیاستمداران دینی همیشه از صراحت برخوردار نیستند. انگارهمیشه یک چیزی را پنهان می&zwnj;کنند. انگار در ته دل امیدی برای نجات اسلام سیاسی دارند. نسیه و خجالتی نمی&zwnj;توان حرف زد. دوپهلو و با رمز نباید موضع گرفت. هم از قرآن و هم از قانون نمی&zwnj;شود صحبت کرد. به&zwnj;علاوه افراد و نیروهای مذهبی که خود را لائیک می&zwnj;دانند گاه به&zwnj;طور مستقیم و غیر مستقیم، آهسته و با نجوا، باز ما را به آبشخور دین خود می&zwnj;کشانند. اینان از بینش دینی خود در تعریف دولت لائیک به&zwnj;طور همه&zwnj;جانبه نبریده اند. آنان صراحت باید داشته باشند. اینان اگر به بینش مذهبی برای تعریف سیاست و اقتصاد و مشی مملکت&zwnj;داری معتقدند، نمی&zwnj;توانند خود را مدافع دولت و سیاست لائیک معرفی کنند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>برای این&zwnj;که بحث روشن&zwnj;تر باشد و سایه&zwnj;روشن&zwnj;های افکار مشخص شود، من از این نیروها دعوت می&zwnj;کنم به موارد زیر توجه کنند و نظر خود را جهت کمک به جنبش آشکارا بیان کنند. برای رفع هرگونه سوء تفاهم و سوء تعبیر، از اشخاص و نیروهای مسلمان می&zwnj;خواهم نگرش خود را در پاسخگویی به این پرسش&zwnj;ها مطرح کنند و با ارائه نظر در موارد زیر زمینه استراتژی علیه حکومت دینی کنونی را به سهم خود دقیق&zwnj;تر کنند. اشتباه نخواهم کرد که بگویم امروز آقایان موسوی و کروبی متاسفانه طرفدار دولت لائیک نیستند. آنان از قانون اساسی شیعه و این نظام ولایت فقیهی حمایت می&zwnj;کنند. حال آن که ما می&zwnj;دانیم این رژیم بر پایه مذهب شیعه بوده است و دین رسمی کشوری را اسلام وتخلف از آن را جرم می&zwnj;داند. این سیستم سیاسی کنونی بر پایه استبداد فردی و آپارتاید سیاسی و مذهبی و ایدئولوژیک قرار دارد. تنها رد این بینش دینی و عمل ناشی از آن در کشورداری، راه درست است. من نمی&zwnj;گویم افراد مذهبی از مذهب خود دست بکشند ، این حق هر شهروند است که به یک دین اعتقاد داشته باشد، یا نداشته باشد و یا حتی علیه دین باشد، همچنان که من هستم. بحث این است که از خدا و قرآن و اسلام و امامان و سنت پیامبر به عنوان پایه حکومت&zwnj;داری نباید استفاده شود و با این معیار&zwnj;های دینی، خوبی و بدی سیاست&zwnj;ها مورد سنجش نباید قرار گیرد. ما قانون اساسی و دولت و اقتصاد و فرهنگ و اجتماع منطبق بر دین اسلام و مذهب شیعه نمی&zwnj;خواهیم، زیرا در چنین حالتی دولت و حکومت لائیک هرگز میسر نخواهد بود.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>قرآن، زن ودیگراندیشان در جامعه</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>برای پذیرش قدرت سیاسی لائیک در شرایط ایران، با توجه به آن&zwnj;چه بر ما و جامعه ما تاکنون رفته است، چند موضع&zwnj;گیری برجسته حیاتی است. می&zwnj;دانیم که برخی مواضع قرآنی پایه ایدئولوژیک و توجیه دینی برای اجرای استبداد و دیگرکشی در جامعه ایران بوده است. سرکوب و ترور دیگراندیشان از بی&zwnj;خدا تا معتقد به ادیان دیگر، از گرایش&zwnj;های سیاسی تا نگاه&zwnj;های هنرمندانه، پیوسته بر اساس این نگرش قرآنی صورت گرفته است. روشنفکران و سیاستمداران معتقد به اسلام درباره گفتار زیر که پشتوانه عمل سیاسی در ایران بوده است، چه می&zwnj;گویند؟</p> <p>&nbsp;</p> <p>&laquo;همانا کیفر آنان که با خدا ورسول او به جنگ برخیزند ودر زمین به فساد کوشند جز این نباشد که آن&zwnj;ها را به قتل رسانده، یا به دار کشند و یا دست و پایشان به خلاف ببرند، یا با نفی و تبعید از سرزمین صالحان دور کنند. این ذلت و خواری عذاب دنیوی آنهاست و اما در آخرت به عذابی بزرگ معذب خواهند بود.&raquo; (سوره المائده، آیه ۳۳)</p> <p>&nbsp;</p> <p>در نفی حقوق زن وعدم برابری حقوقی آن&zwnj;ها با مردان به این گونه آیات مستقیم یا غیر مستقیم اتکا شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>این آیه و یا آیات دیگر درباره موقعیت اجتماعی و ارث و حجاب در قضاوت، زمینه ذهنی و دینی برای سرکوب زنان و اعمال سلطه بر آن&zwnj;ها بوده است: &laquo;مردان را بر زنان تسلط و حق نگهبانی است به واسطه آن برتری که خدا بعضی را بر بعضی مقر داشته و هم به واسطه آن که مردان از مال خود نفقه دهند. پس زنان شایسته و مطیع آنهایند که در غیبت مردان حافظ حقوق شوهران باشند و زنانی که از نافرمانی آنان بیمناکید باید نخست آنها راموعظه کنید اگر مطیع نشدند از خوابگاه آنها دوری گزینید، و اگر باز مطیع نشدند آنان را به زدن تنبیه کنید، چنانچه اطاعت کردند دیگر حق ستمی ندارید که همانا خدا بزرگوار و عظیم&zwnj;الشان است.&raquo; (سوره النساء، آیه ۳۴)</p> <p>&nbsp;</p> <p>دردیدگاه اسلامی مرد سلطه دارد و تصمیم می&zwnj;گیرد و در مورد غیر مسلمان راه دوستی نباید پیشه کرد و از جمله در قرآن به مردان خطاب می&zwnj;&rlm;شود: &laquo;ای مردان مؤمن زنان مشرک را نگیرید، حتی اگر از حسن آنان به شگفت آیید. یک کنیز مؤمن بهتر از آزاد مشرک است.&raquo; (۲۲۱ بقره)</p> <p>&nbsp;</p> <p>این آیات نمونه&zwnj;ای از یک دستگاه فکری است که عمل ناشی از آن جامعه را با التهاب مواجه ساخته است و برابری حقوتی شهروندان، دیندار و ناباور را از بین می&zwnj;برد. چنین فکری به بردگی اعتراض ندارد، بلکه در جست&zwnj;وجوی تسلیم فرد است. آزادگی نمی خواهد بلکه اطاعت از خدا و پیامبر اسلام را می&zwnj;خواهد و به ناگزیر ولایت مطلقه فقیه و سلطان مذهبی و آیت&zwnj;الله مرجع، تنها و تنها فرد مطیع می&zwnj;خواهد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در اپوزیسیون کسانی هستند که اینگونه گفتار را مهم نمی&zwnj;دانند و از کنار آن می&zwnj;گذرند و چه بسا گویند که مسئله مهم ما این نیست. گروه دیگر از روی اعتقاد این گفتار را به تفسیر می&zwnj;کشند و از معنای مشخص آن دور می&zwnj;کنند و یا توجیه می&zwnj;نمایند و بالاخره کسان دیگری هستند که این گفتار را برای جامعه بشری و بردباری و احترام لازم در جامعه هولناک می&zwnj;دانند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در یک دولت لائیک سیاستمدار مسئول نمی&zwnj;تواند گفتار قرآنی را تبلیغ کند وآن را در خطبه و پیام و نامه رسمی و روزنامه دولتی تکرار کند. این&zwnj;گونه افکار توهین به زن، ستایش از خشونت و نفی بردباری است و به&zwnj;طور قطع قابل تحمل نیست. بر پایه چنین تفکری است که در ایران اسلامی نه تنها زنان سرکوب می&zwnj;شوند، بلکه تمامی دینداران غیر شیعه مانند سنی&zwnj;ها، بهایی&zwnj;ها، یهودی&zwnj;ها، ارامنه و زرتشتی&zwnj;ها نیز زیر فشار قرار دارند و یا آشکارا سرکوب و گاه اعدام می&zwnj;شوند. دینداران دیگر هم مانند دراویش و شیخی&zwnj;ها و شیعیان خارج از قدرت در ایران به تناسب دوری&zwnj;شان از حکومت سرکوب می&zwnj;شوند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>سیاست تبعیض هم مذهبی و هم سیاسی است. دین در قدرت به&zwnj;ناگزیر به نظام مطلقه می&zwnj;گراید و تا آن&zwnj;جا پیش می&zwnj;رود تا برای قبولاندن &laquo;مشروعیت&raquo; خویش، نه تنها گرایش&zwnj;های سیاسی را می&zwnj;کوبد، بلکه به سرکوب خودی&zwnj;ها نیز دست می&zwnj;زند. روشنفکران دینی به ما بگویند: آیا این رجوع به قرآن درست است یا نه؟ دوستان! ما به تفسیر شما نیازندارم، ما به صراحت شما محتاج هستیم.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>شیعه، زن، بهشت و جامعه</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>نگاه شیعه ادامه همین سلطه&zwnj;طلبی مردسالار وهمین خشونت&zwnj;طلبی است. علی رهبر شیعیان در خطبه نکوهش درباره زنان در نهج&zwnj;البلاغه معتقد است که غیرت زن کفر و غیرت مرد ایمان است و باز می&zwnj;گوید جهاد زن خوش&zwnj;رفتاری و اطاعت از شوهر است. علی در نهج&rlm;البلاغه می&zwnj;گوید: الْمرأة شر کلُها و شر ما فیها أَنَه لَابد منها، یعنی زنان همگی شر هستند و از همه بدتر این&zwnj;که چاره&zwnj;ای از آنان نیست.(حکمت ۲۳۸ ص۵۱۰، انتشارات دارالهجره، قم&rlm;)</p> <p>&nbsp;</p> <p>علامه مجلسی نیز در حلیة&zwnj;المتقین یادآوری کرده که علی می&zwnj;گفت: مردی که کارهای او را زنی تدبیر می&zwnj;کند، ملعون است. بنابراین، با این نگاه شیعه، به&zwnj;ناگزیر ستم بر دیگران و محروم نگهداشتن زن توجیه شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>تلاش مداوم رژیم برای پس زدن زن&zwnj;ها در جامعه از چنین ایدئولوژی زن&zwnj;ستیزی مایه می&zwnj;گیرد. خوشبختانه مقاومت و مبارزه زنان ایران و کارزار جهانی حمایت از حقوق بشر در ایران و جهان پیوسته مانع از آن شده تا به راحتی این حکومت به طور کامل به اهدافش در این زمینه برسد. مسلم است برخی خواهند گفت افکار موافق زن نیز در اسلام وجود دارد. روشن است گفتار متضاد هم در قرآن و شیعه موجود است، ولی امر اساسی این است که روح غالب فرهنگ شیعه و قرآن برخلاف موقعیت و منافع زن و برابری او با مرد است. از جهت دیگر از این معادله دینی باید خارج شد. دولتی که بر این اعتقاد مذهبی عمل کند به بی&zwnj;راهه رفته است و از منطق لائیک کاملاً دور شده است. چه دولت کنونی و چه مسلمانان خارج از حکومت پیوسته ارادت بی&zwnj;مانندی نسبت به علی و خاندان او داشته است و گفتار او را سرمشق جامعه قرارمی&zwnj;دهند. حال اگر اعتقاد فردی باشد، مسئولیت درچارچوب احساس و تفکر فرد می&zwnj;ماند. درحالی&zwnj;که نماینده یک نظام مذهبی سیاسی با مسئولیت دولتی و اجتماعی&zwnj;اش، با گفتار حمایت&zwnj;آمیز نسبت به علی و شیعه، به جامعه و منافع عمومی ضربه می&zwnj;زند و جز واکنش منفی نتیجه دیگری در اجتماع نمی&zwnj;آفریند، زیرا همه شهروندان به یک آیین نیستند و ارزش&zwnj;های دینی و اخلاقی برابر ندارند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در حکومت اسلامی ایدئولوژی شهادت و مرگ نقش بسیار برجسته&zwnj;ای دارند و پیوسته چه در هنگام جنگ و چه در سیاست&zwnj;های تبلیغاتی روزمره حکومتی در رسانه&zwnj;ها و مراسم مذهبی و اجتماعی مبلغان دستگاه حاکم مردم را به&zwnj;مرگ دعوت می&zwnj;کنند وبشارت می&zwnj;دهند، بهشت در انتظار شمایی است که مرگ را برای بقای رژیم پذیرفته اید. در اسلام برای تسلط بر روان مردها، از نادانی و اروتیسم در بهشت استفاده می&zwnj;شود. قرآن با توصیف بهشت و حوریان بهشتی دل و روح مردان را شیفته و برای رام کردن و به تسلیم کشاندن آنان اروتیسم حوریانه را پیشنهاد می&zwnj;کند. قرآن سرشار از وعده بهشت است و دل مومن در وسوسه بازیافتن شیر وعسل و پستان وهم آغوشی با دختران باکره و حوریان بهشتی می&zwnj;تپد. این ایدئولوژی اروتیک مردسالار نقش مهمی در ساختار روانی مردان و انگیزه آنان ایفا می&zwnj;کند و ایجاد این شیفتگی سکسی یک&zwnj;جانبه برای عملکرد هوشمندانه در اجتماع زیان&zwnj;آور است. به&zwnj;رسمیت شناختن حق مرد برای داشتن چند همسر و نیز ایجاد سیستم صیغه در راستای همین دیدگاه قرار می&zwnj;گیرد. اسلام برای به اطاعت درآوردن انسان&zwnj;ها از تصاویر و پیام&zwnj;های سکسی بی&zwnj;شماری استفاده می&zwnj;کند و با ایجاد تب امیال جنسی مردانه به گسترش نفوذ خود و به استحکام قدرت سیاسی می&zwnj;پردازد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>بحارالانوار نوشته علامه مجلسی از عمده&zwnj;ترین و گسترده&zwnj;ترین دایره&zwnj;المعارف بزرگ حدیث شیعه است. این کتاب شامل کلیه مباحث اسلامی از تفسیر قرآن تا فقه و کلام و تفسیر و اخلاق و لغت در بردارد. این کتاب بیست وشش جلدی که در سال ۱۰۷۰ هجری شروع و در سال ۱۱۰۳ به پایان رسید یکی از منابع اساسی شیعه است و ازجمله ماجرای بهشت به شرح زیر می&zwnj;آید: &laquo;بیشتر نهر&zwnj;های بهشتی از نهر کوثر است که در کناره آن دختران نار پستان (مانند گیاه) می&zwnj;&zwnj;رویند. در بهشت نهری وجود دارد که در دو طرفش دختران باکره سفیدروی و سفیدپوش نشسته&zwnj;اند و مشغول تغنی (آواز خواندن) هستند.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>&laquo;دوشیزگان با چنان صدایی می&zwnj;خوانند که خلایق تاکنون چنین صدایی را نشنیده&zwnj;اند و این نعمت، بالاترین نعمات بهشتی است، این دوشیزگان به تسبیح (ذکر صفات الهی) تغنی می&zwnj;کنند.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>&laquo;هریک ازآن حوریان، هفتاد حله پوشیده&zwnj;اند و سفیدی ساق ایشان از زیر هفتاد حله معلوم است. از جماع با هریک از آن حوریان لذت صد مرد را می&zwnj;یابد که هریک چهل&zwnj;سال خواهش مجامعت و آمیزش داشته باشند و برایشان میسر نشده باشد.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>&laquo;پس آن مؤمن با قوت صد جوان با آن حوری جماع و آمیزش کند و یک آغوش با او هفتادسال طول می&zwnj;کشد. مؤمن متحیر می&zwnj;باشد که نظر به کدام اندام حوری بکند، بر روی او یا بر پشت او یا بر ساق او، بر هر اندام او که نگاه می&zwnj;کند از شدت نور و صفا، روی خود را درآن مشاهده می&zwnj;نماید. پس در این حال زن دیگری بر او مشرف می&zwnj;گردد که خوشروتر و خوشبوی&zwnj;تر از اولی است.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>&laquo;هیچ مؤمنی داخل بهشت نمی&zwnj;شود مگر آنکه خداوند غنی، پانصد حوری به او عطا می&zwnj;&zwnj;فرماید که با هر حوری هفتاد غلام وهفتاد کنیز نیز می&zwnj;&zwnj;باشد که هریک مانند لؤلؤ منثور و لؤلؤ مکنون می&zwnj;&zwnj;باشند.&raquo;( منبع تمامی این نقل قول&zwnj;ها جلد هشتم، صفحات ۱۲۷ ، ۱۹۶ ، ۲۰۵ )</p> <p>&nbsp;</p> <p>این گفته&zwnj;ها هم به افسانه&zwnj;های اروتیک و خنده&zwnj;آور نزدیک است وهم بیانگر ایدئولوژی مردسالاری است که سلطه بر زن رادر اعماق جامعه تشویق می&zwnj;کند. در این دیدگاه زنان بی&zwnj;شماردر خدمت نیاز جنسی مردانند و تمامی زنان و حوریان آوازه&zwnj;خوان فقط خواست سیراب کردن امیال مرد را دارند. در فرهنگ عامیانه و شوخی&zwnj;های جاری در ایران و در متلک&zwnj;های آخوندها و حتی رفتار شکنجه&zwnj;گران این رژیم، ما شاهد تاثیرگذاری این پورنوگرافی هستیم. در زمان جنگ ایران وعراق یکی ازویژگی&zwnj;های بسیج جوانان رفتن به بهشت و ملاقات با حوریان بود. دولت لائیک و دستگاه رسانه&zwnj;ای نمی&zwnj;توانند این پدیده را نادیده بیانگارند و مرتب تبلیغ بهشت را بکنند و برای سلطه سکسی مرد از یکسو واز سوی دیگر تحکیم اعتقادت یک مذهب خاص و حفظ قدرت زمینه&zwnj;سازی کنند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>فقه شیعه، بیضه مرد و جزای اسلامی در جامعه</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>در سال ۱۳۵۷ قانونگذار مسلمان ايران به حكم اصل چهارم قانون اساسی مبنی بر اسلامی شدن قوانين، در صدد &laquo;حذف و اصلاح قوانين خلاف شرع و وضع قوانينی منطبق با موازين شرعی و فقهی&raquo; برآمد. قوانین جزایی برگرفته از فقه جزایی اسلام است. فقه جزایی اسلام با بهره&zwnj;گیری از نظر فقهای امامیه و اهل سنت و با اتکا به آیات قرانی و سنت محمد و امام باقر و امام صادق و دیگران تدوین شده است. قانون مجازات اسلامی، مشتمل بر چهار کتاب (کلیات، حدود، قصاص و دیات) و با ۴۹۷ ماده برای مدت پنج&zwnj;سال به صورت آزمایشی تصویب شد که اجرای آزمایشی آن در ۱۲ اسفند ۱۳۷۵ به مدت ده سال تمدید شد. در سال ۱۳۸۹ نیز نمایندگان مجلس بار دیگر مدت اجرای آزمایشی این قانون را تا پایان سال ۱۳۹۰ تمدید کردند. هم اکنون قانون مجازات اسلامی مهم&zwnj;ترین مجموعه قوانین کیفری در جمهوری اسلامی است. قانون مجازات اسلامی (دزدی، قصاص، حجاب، قتل و غیره) متکی به استانداردهای لازم در قوانین بین&rlm;المللی نیست. به عنوان نمونه در ایران کودک بر اساس مبانی فقه اسلام تعریف می&zwnj;&rlm;شود: حداکثر پانزده سال تمام قمری برای پسران و نه سال تمام قمری برای دختران. چنین تعریفی با قوانین بین&zwnj;المللی همخوانی ندارد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>قوانین جزایی ایران نشانگر خوار کردن زن و تهمت به شرافت انسانی اوست. این بینش جزایی که خود را مطابق روح دینی و نظر علمای بزرگ مذهبی درجه یک شیعه قرارداده است، در تضاد با حقوق بشر قرار دارد. این افکار زن&zwnj;ستیز با قدرت تمام باید رد، محکوم و از دستگاه قضایی ایران شسته شود. توجه کنید:</p> <p> قانون مجازات اسلامی به&zwnj;طور روشنی در نحوه پوشش زنان نیز وارد می&zwnj;&rlm;شود. ماده ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی عدم رعایت حجاب شرعی را جرم معرفی می&zwnj;نماید. به موجب این ماده &laquo;هرکس علناً در انظار عمومی و معابر تظاهر به عمل حرامی نماید علاوه بر کیفر عمل به حبس از ۱۰ روز تا دو ماه یا تا ۷۴ ضربه شلاق محکوم می&zwnj;گردد.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>در قانون جزایی اسلامی درماده ۳۰۰ قانون مجازات اسلامی، بخش دیات چنین می&zwnj;آید: &laquo;خونبهای قتل زن مسلمان ، خواه این قتل عمداً صورت گرفته باشد و خواه غیر عمدی ، ۵۰ شتر است.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>ماده ۴۳۵ قانون مجازات اسلامی: &laquo;خونبهای قطع بیضه چپ یک مرد مسلمان ۶۶ شتر است و خونبهای قطع بیضه راست او ۳۴ شتر. خونبهای قطع هر دو بیضه چپ و راست مرد مسلمان ۱۰۰ شتر است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>علت تفاوت خونبهای میان بیضه چپ و راست روایت عبدالله ابن&zwnj;سنان از حضرت امام جعفر صادق است که فرمود به بیضه چپ دو ثلث دیه کامل تعلق می&zwnj;گیرد زیرا بچه از بیضه چپ بوجود می&zwnj;آید.</p> <p> تبصره: فرقی در این حکم میان بیضه جوان و بیضه پیر و کودک و بالغ و عنین و سالم نیست.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>&laquo;پرسشکده&raquo; که یک سامانه اینترنتی پرسش و پاسخ فارسی در جمهوری اسلامی و بیانگر فرهنگ و ذهنیت رایج است درباره برتری و قدرت مرد چنین می&zwnj;گوید: &laquo;این که حق طلاق به مرد داده شده، دلیلش این است که بالاخره یک زندگى جمعى نیاز به مدیر دارد و اسلام نیز کسى را که کم&rlm;تر در مقابل عواطف و احساسات تحت تأثیر قرار مى&rlm;گیرد و از نظر مدیریت جمعى قوى&rlm;تر است، به عنوان مسؤول اداره زندگى مشترک معرفى کرده و حتى نفقه و هزینه اداره این زندگى را هم بر او واجب نموده است. در این که نوع مردان نسبت به زنان، از نظر مدیریت، قوى&rlm;ترند و انعطاف&rlm;پذیرى کم&rlm;ترى در برابر احساسات خام دارند، شکى نیست. به عبارت دیگر زندگى مشترک نیاز به مدیریت دارد و یکى از شؤون این مدیریت، مسأله&rlm;اجراى طلاق و انفکاک است.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>این قوانین جزایی اسلامی که از فقه اسلامی و با رعایت خواست قرآنی تنظیم شده است در برابر قوانین مدرن و حقوق بشر و خرد قرار دارد و به&zwnj;علاوه فرهنگ و سیاست واپسگرایی که در جامعه پدید آمده در تضاد با فضای سالم وحکومتداری لائیک است. رجوع به قرآن و سنت اسلامی به&zwnj;عنوان یک اجبار یا امر ترجیحی در ضدیت با روح سکولاریسم و سیاست لائیکی است. زیرا سیاست لائیک جدا از ملاک&zwnj;های دینی، جامعه را بر پایه اصول غیر دینی و بر پایه حقوق بین&zwnj;المللی مدیریت می&zwnj;کند. سیاستمدار و روشنفکر مسلمان اگر معتقد به حکومت لائیک است باید آشکارا به رد فقه اسلامی دست بزند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>سخن آخر</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>با آن&zwnj;چه بیان شد و مثال&zwnj;های مشخصی که ارایه شد، سه محوری که برشمردیم مورد پرسش ما از روشنفکران دینی است. تمام مشکلات به این سه محور پایان نمی&zwnj;پذیرند، ولی برای اجتناب از کلی&zwnj;گویی در دستور کار تبادل نظر ماست.</p> <p>&nbsp;</p> <p>دولت لائیک در سه زمینه، یکم در باره قرآن و رابطه آن با دیگراندیشان در اجتماع، دوم درباره افکار شیعه و عملکرد ناشی از آن در مورد زن ومرد و بهشت و سوم درباره فرهنگ جزایی اسلامی موجود و مدیریت جامعه، در تناقض آشکار با بینش و اعتقاد مذهبی است. هر آن مذهب به عنوان ملاک و معیار مطرح باشد، این امر اغتشاش&zwnj;آور و بحران&zwnj;زاست.</p> <p>&nbsp;</p> <p>دین به&zwnj;طورکلی و دین اسلام و مذهب شیعه در ایران از عرصه سیاست حکومتی باید کنار رانده شوند. این امتزاج جز تباهی نتیجه دیگری ندارد. اگر اصل دولت لائیک را بپذیریم، دیگر چنین دستگاهی نمی&zwnj;تواند برای مراسم مذهبی در جامعه یا برنامه&zwnj;های دینی رادیو و تلویزیون هزینه کلان در بودجه سالانه خود در نظر بگیرد. رابطه این دولت با افسانه امام زمان وچاه جمکران به طور روشن باید قطع شود. حقوق تمام آخوندها و هزینه مراکز علمیه قم و مشهد وغیره از بودجه دولتی باید حذف شود. حجاب اجباری و جداسازی&zwnj;ها براساس جنسیت در مدارس یا هرجای دیگرباید ازبین برود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>شما سیاستمداران و روشنفکران دینی در داخل و خارج جواب روشن دهید: آیا پیوند حکومت و سیاست دولتی در ایران با قرآن و شیعه و سنت پیامبری باید قطع بشود یا نه؟ آقایان ابوالحسن بنی&zwnj;صدر، عبدالکریم سروش، ماشاالله شمس&zwnj;الواعظین، حسن یوسفی اشکوری، محسن کدیور و عباس عبدی شما در باره حمایت از لائیسیته و حقوق بشر و در نقد استبداد حاکم بسیار گفته&zwnj;اید، در اینجا و در پیوند با بحث&zwnj;های برشمرده دراین نوشته نیازمندیم تا از سایه&zwnj;روشن&zwnj;های فکری آگاه شویم. با توجه به آن&zwnj;چه در این نوشته آمد آیا حکومت لائیک را شما هم همین گونه تعریف می&zwnj;کنید؟ آیا با صراحت شما نیز رجوع به معیار&zwnj;های قرآنی و شیعه و فقه را رد می&zwnj;کنید یا نه؟ دولت لائیک یعنی تحقق گسست میان دین و حکومت، زیرا هر نظام سیاسی که خود را در چهارچوب احکام و اصول و محدودیت دینی قراردهد و معیار را انطباق با این چهارچوب بگذارد، از روح قانونگذاری و عقل بشری و نظرخواهی شهروندان دور می&zwnj;شود. شما چه فکر می&zwnj;کنید؟</p> <p>&nbsp;</p> <p>*استاد دانشگاه در فرانسه</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>منبع عکس</strong>: کاریکاتورهای اوایل انقلاب، روزنامه کیهان، <a href="http://passionofanna.wordpress.com/2010/09/15/%D8%AA%D9%82%D9%84%DB%8C%D9%84-%DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%AF%D8%A6%D9%88%D9%84%D9%88%DA%98%DB%8C%DA%A9-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7%D8%AA%D9%88%D8%B1-%D8%9B-%DB%8C%DA%A9/">اینجا</a>.&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/07/30/5834#comments اپوزیسیون اکولوژی جلال ایجادی دمکراسی قرآن لائیسیته مهدی کروبی میرحسین موسوی نظام جمهوری اسلامی پارلمانتاریسم گوی سیاست Sat, 30 Jul 2011 16:57:30 +0000 arezoo 5834 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/content/%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%82%D8%B7%D8%B1%D9%87-%D8%A7%D8%B4%DA%A9-0 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/content/%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%82%D8%B7%D8%B1%D9%87-%D8%A7%D8%B4%DA%A9-0" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> ستاره ثابتی </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-motarjem"> <div class="field-label">برگردان:&nbsp;</div> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهداد بردبار </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="680" height="450" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/haleh_0.jpg?1307113159" /> </div> </div> </div> <p>ستاره ثابتی-من به فیس&zwnj;بوک و تویتر اعتیاد پیدا کرده&zwnj;ام. سر صبح خواستم در تویتر بنویسم: امروز خیلی خوشحالم؛ به فرودگاه می&zwnj;روم تا پسرم را از فرودگاه بیاورم... اما با مرور اخبار ایران، شادی مادرانه&zwnj;ام به ناراحتی و اضطراب تبدیل شد. خبری که تارنمای فعالان مدافع حقوق زنان، &laquo;مدرسه فمینیستی&raquo; در فیس&zwnj;بوک منتشر کرده بود، مرا بهت&zwnj;زده کرد.</p> <!--break--><!--break--><p> هاله سحابی، فعال سیاسی 54 ساله در گذشت. او در مراسم تدفین پدرش عزت&zwnj;الله سحابی؛ شخصیت شریفی که هم در زمان شاه و هم در حکومت اسلامی زندانی شده بود- بر اثر ضرب و شتم کشته شد. هاله، فعال حقوق مدنی و عضو گروه مادران صلح پس از انتخابات مناقشه&zwnj;برانگیز ریاست جمهوری دستگیر و محکوم به دوسال حبس در زندان شده بود. به او مرخصی داده شده بود تا در مراسم تدفین پدرش شرکت کند.</p> <p> بر اساس گزارش شاهدان عینی و تارنمای گروه&zwnj;های اپوزیسیون، او بر اثر ضربه ماموران لباس شخصی دچار ایست قلبی شد. در ظاهر پس از خروج عزاداران از منزل ماموران قصد ربودن جنازه عزت&zwnj;الله سحابی را داشتند و یک مامور قصد داشته عکس پدرش را از دست او بگیرد و در همین حین به پهلوی او ضربه می&zwnj;زدند.</p> <p> داستان&zwnj;های اسفبار و وحشتناک در ایران کم نیست. من به عنوان یک نویسنده و معتاد به فیس&zwnj;بوک و تویتر که بیشتر سال&zwnj;های بزرگسالی&zwnj;ام را مشغول نوشتن در مورد ایران بوده&zwnj;ام، دیگر نباید از شنیدن خبر یک جنایت جا بخورم، اما با این حال بازهم نمی&zwnj;توانم جلوی ناراحتی خود را بگیرم. من هرگر افتخار دیدن هاله یا پدرش را نداشتم، اما درست روزی که قرار است پس از یک&zwnj;سال فرزندم را ببینم و از این عشق و شادی مادرانه لذت ببرم، از مرگ آن&zwnj;ها اشک می&zwnj;ریزم.</p> <p> کتک زدن یک دختر در مراسم تدفین پدرش و یا دست به یقه شدن با اقوام فرد فوت شده به&zwnj;طور خاص عملی زشت و قبیح است. این رفتار مخصوصاً وقتی از کسانی سر می&zwnj;زند که مدعی شیعه بودن هستند، خیلی وقیحانه و شرم&zwnj;آور است.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p>آن&zwnj;چه مرا خشمگین می&zwnj;کند، آن&zwnj;چه مرا به گریه و زاری می&zwnj;اندازد ناتوانی من و سستی و از کارافتادگی جمعی ما در برابر این حکومت است. ناتوانی ما در متحد شدن، ناتوانی ما در قبول اختلاف نظرها و ناتوانی ما در جمع شدن زیر یک پرچم است. ناتوانی ما در خلق یک رهبری قابل قبول برای هماهنگ کردن نیروهای اپوزیسیون است.&nbsp;</p> </blockquote> <p> آن&zwnj;چه مرا از این خبر ناراحت می&zwnj;کند، تنها وحشتناک بودن این خبر یا وضع جدید رفتار رژیم اسلامی با مردم نیست. آن&zwnj;چه مرا خشمگین می&zwnj;کند، آن&zwnj;چه مرا به گریه و زاری می&zwnj;اندازد ناتوانی من و سستی و از کارافتادگی جمعی ما در برابر این حکومت است. ناتوانی ما در متحد شدن، ناتوانی ما در قبول اختلاف نظرها و ناتوانی ما در جمع شدن زیر یک پرچم است. ناتوانی ما در خلق یک رهبری قابل قبول برای هماهنگ کردن نیروهای اپوزیسیون است. ناتوانی ما در این است که کسانی که بیشتر از ما شهامت دارند را نمی&zwnj;توانیم یاری کنیم. عجز و ناتوانی ما در متحد شدن در برابر رژیم، ما را در این مرگ تراژیک مسئول می&zwnj;کند. من از این عجز گریه می&zwnj;کنم.</p> <p> احساس عجز و فاصله (تبعید) فلج&zwnj;کننده من را از زمین مقدسی که از خون هاله و دیگران پوشیده شده، من را به گریه می&zwnj;اندازد.</p> <p> صدایی در گوشم می&zwnj;گوید: رفتار وحشیانه ماموران رژیم مردم را به نقطه&zwnj;ای می&zwnj;رساند تا یکبار برای همیشه قیام کنند و کار رژیم را یک&zwnj;سره کنند.</p> <p> خوب می&zwnj;دانم بدون یک نیروی معترض سازماندهی شده که بتواند تمام فشارهای داخل و خارج را به رژیم معطوف کند، هرگز نمی&zwnj;توانیم دادخواه خون قهرمانان&zwnj;مان باشیم.</p> <p> تنها راهی که این مرگ می&zwnj;تواند ما را به یک تغییر مثبت رهنمود کند، در صورتی است که بخواهیم متحدانه خروش کنیم و یک نیروی معترض موثر تشکیل دهیم که بتواند بنیان&zwnj;های نظام اسلامی را به لرزه در آورد و یک&zwnj;بار برای همیشه حضور مسموم این نظام را خاتمه دهیم.</p> <p> امروز بیش از هر زمانی، باید یک چتر گسترده فراهم کنیم تا آرزوها و جهان&zwnj;بینی&zwnj;های ما را پوشش دهد؛ چتری از جنس نیاز ضروری به دمکراسی و حقوق فردی.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p>ما باید بخواهیم که شیوه گفت&zwnj;وگوی پیشین خود را کنار بگذاریم. باید منازعه ایدئولوژیکی را که نسل جدید نمی&zwnj;فهمد کنار بگذاریم که تنها باعث سرافکندگی ماست.</p> </blockquote> <p> ما باید آماده باشیم تا دست به دست هم بدهیم و هم&zwnj;صدا شویم. ما باید آرام&zwnj;تر گام برداریم یا تندتر برویم تا با هم بتوانیم همراه بشویم. شاید این گونه نیروی استواری می&zwnj;شویم و می&zwnj;توانیم با دشمن بی&zwnj;شرم، که همان جمهوری اسلامی باشد، مبارزه کنیم.</p> <p> ما باید بخواهیم که شیوه گفت&zwnj;وگوی پیشین خود را کنار بگذاریم. باید منازعه ایدئولوژیکی را که نسل جدید نمی&zwnj;فهمد کنار بگذاریم که تنها باعث سرافکندگی ماست.</p> <p> ما به اندازه کافی وجوه مشترک داریم. ما همه به گونه&zwnj;ای از حکومت دمکراتیک و احترام به حقوق فردی اعتقاد داریم. بیایید بر سر همین خواسته متحد شویم؛ خواسته انتخابات عادلانه، دادگاه&zwnj;های عادلانه و فرصت&zwnj;های برابر برای همه شهروندان.</p> <p> ما می&zwnj;توانیم میلیون&zwnj;ها نفر را در کنار هم قرار دهیم. تمام رهبران و اعضای گروه&zwnj;های اپوزیسیونرا که معتقدم امروز شامل بیشتر نیروهای اصلاح&zwnj;طلب هم می&zwnj;شود. امروز باید به راه&zwnj;های تشکیل یک جبهه متحد اپوزیسیون فکر کنیم.</p> <p> اگر با متصل شدن به یکدیگر و برنامه&zwnj;ریزی برای اتحاد عزاداری نکنیم، واقعاً بر مرگ هاله سحابی عزاداری نکرده&zwnj;ایم. او که مرگش آخرین قطره اشک، در جام لبریز از صبر و تحمل ما است.</p> <p> <strong>منبع</strong>:</p> <p>&nbsp;</p> <p>روزنامه هافینگتون پست، &laquo;آخرین قطره اشک،&raquo; <a href="http://www.huffingtonpost.com/setareh-sabety/last-drop_b_869740.html?ref=fb&amp;src=sp">اینجا</a>.&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/content/%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%82%D8%B7%D8%B1%D9%87-%D8%A7%D8%B4%DA%A9-0#comments اپوزیسیون بهداد بردبار جامعه خشونت ستاره ثابتی هاله سحابی وحدت ملی Fri, 03 Jun 2011 14:19:46 +0000 arezoo 4458 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/04/07/3062 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/04/07/3062" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> مریم محمدی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="291" height="220" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/rsooo.jpg?1302182027" /> </div> </div> </div> <p>اپوزیسیون ایرانی خارج از کشور، بیشترین همکاری&rlm;ها را با جنبش سبز در ایران انجام داده است؛ تا بدان حد که شاید در تاریخ پس از انقلاب ایران، سابقه نداشته است، اما با این حال بحث&rlm;های نظری و اختلاف&zwnj;های سیاسی میان اپوزیسیون خارج از کشور و فعالان سیاسی جنبش سبز در داخل، تقریباً پس از اوایل شکل&rlm;گیری این جنبش آغاز شد.</p> <p><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20110406_Mohamadi_RooyeKhat.mp3" target="_blank"><img height="31" width="273" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon_1.jpg" alt="" /></a></p> <p> یکی از مسائل همواره مورد بحث و چالش، مسئله رهبری جنبش سبز و چگونگی پیوند حامیان آن در داخل و خارج از کشور بوده است. برخی&rlm; این نظر را طرح کرد&rlm;ند که رهبران شناخته شده جنبش سبز باید از کشور خارج شوند. گروهی معتقد بودند که اساساً رهبری جدیدی در خارج از کشور تشکیل شود. برخی نیز معتقد به نوعی همکاری در امر رهبری جنبش سبز با ترکیبی از چهره&rlm;های داخل و خارج بودند.</p> <p> با تشدید فشارها و محدودیت بیشتر برای فعالیت&rlm;های سیاسی در ایران، تعیین اردشیر امیرارجمند و مجتبی واحدی، به عنوان نمایندگان میرحسین موسوی و مهدی کروبی در خارج از کشور، بیش از پیش به این بحث&rlm;ها دامن زد تا این که روز شانزدهم فروردین علی مزروعی، چهره شناخته&rlm; شده &quot;جبهه مشارکت ایران اسلامی&quot; و از اعضای مؤسس آن، به طور رسمی به عنوان سخنگوی &quot;سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی&quot; یکی از احزاب فعال در جبهه مشارکت، اعلام شد.</p> <p> <strong> در گفت&zwnj;گو با آقای مزروعی نخست از او پرسیده&zwnj;ام: آیا احزاب و نهادهای سیاسی در ایران، تصمیمی مبتنی بر انتقال نیروهای اصلی خود به خارج از کشور دارند؟</strong></p> <p> <strong>علی مزروعی:</strong> اگر بخواهم به سئوال شما دقیق&rlm;تر جواب بدهم و تاریخی به موضوع نگاه کنم، در تاریخ معاصر ایران هروقت که فضای سیاسی در داخل بسته شده و یک انسداد کامل به&rlm;وجود آمده است، جریان&rlm;های سیاسی برای این&rlm;که مبارزه خود را با آن فضای بسته ادامه بدهند، ناچار از فعالیت در خارج بودند. مثلاً بعد از کودتای ۲۸ مرداد می&rlm;بینیم افرادی از جبهه ملی، بعدها از نهضت آزادی و حتی گروه&rlm;هایی که معتقد به مشی مسلحانه بودند، در خارج از کشور فعالیت&rlm;هایی داشتند.</p> <p> بعد از انقلاب هم این حالت بوده، منتهی شرایط جدیدی که پس از کودتای انتخاباتی سال ۸۸ به&rlm;وجود آمد، منجر به آن شد که دوباره فضای بسته&rlm;ای ایجاد شود و کار تا جایی پیش رفت که دو تشکل شناخته&rlm;شده&rlm;ای که در سال&rlm;های اخیر تأسیس شده&rlm;اند و فعال بوده&rlm;اند، با به&rlm;کارگیری تمهیدات مختلف و از جمله توسل به دادگاه غیر قانونی و غیر علنی، بدون اطلاع قبلی حکم انحلال برای&rlm;شان صادر شود و فشارها و فضای کار به گونه&rlm;ای پیش برود که دیگر دوستان ما در داخل نتوانند به فعالیت&rlm;های علنی خودشان ادامه بدهند. می&rlm;دانید بخشی از نیروهای اصلی این دو تشکل در زندان هستند و یا در بیرون زیر فشار حکم&rlm;هایی هستند که به آن&rlm;ها داده شده و تحت نظرند.</p> <p><img height="164" align="left" width="226" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/090602162423_88.jpg" alt="" /><br /> در واقع، می&rlm;توان گفت این شرایط باعث شده دوستان راه مفری را برای خودشان پیدا کنند. آن این بود که تلاش کردند با استفاده از افرادی که ارتباط تشکیلاتی با این تشکل&rlm;ها داشتند و در خارج زندگی می&rlm;کردند، بتوانند به نوعی فعالیت خود را در خارج ادامه بدهند و صدای خود را زنده نگاه دارند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>این&rlm;طور که شما توضیح می&rlm;دهید، احزاب تصمیم گرفته&rlm;اند با استفاده از اعضایی که درخارج از کشور دارند، امکانی برای ادامه فعالیت سیاسی پیدا کنند. حال آن&rlm;&rlm;که اینطور نیز مطرح می&zwnj;شود که احزاب، اعضایی را از میان خودشان، به این منظور، به خارج از کشور فرستاده&rlm;اند.</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>نه؛ چنین تصمیمی نبوده که این کار را بکنند. در واقع خواسته&rlm;اند از فرصتی که افراد مرتبط با این تشکل&rlm;ها در خارج دارند، استفاده کنند. برای این&rlm;که دوستان ما بر این باورند که پایه اصلی فعالیت&rlm;های سیاسی باید در داخل باشد و هر زمان این امکان فراهم بشود که آن&rlm;ها بتوانند فعالیت علنی&rlm;شان را در داخل انجام بدهند، این کار را خواهند کرد و برنامه&rlm;ای هم برای فرستادن نیروهای داخل به خارج ندارند.</p> <p> قبل از انقلاب هم عمدتاً افرادی که بیرون بودند، نیروهایی بودند که برای تحصیل و کارهای دیگر به خارج آمده بودند و از همان نیروها برای ادامه کار استفاده می&rlm;شد.</p> <p> یعنی برنامه&rlm;ای برای انتقال افراد نبود. به لحاظ تاریخی، باز وقتی فضا در داخل بسته می&rlm;شده، این اتفاق می&rlm;افتاده است. الان هم تحلیل دوستان ما این نیست که انتقال به خارج بدهند. چون برداشت&rlm;شان این است که هر اتفاقی و هر تغییری بخواهد در ایران انجام بشود، باید در داخل باشد و احزاب سیاسی هم وقتی فعال&rlm; هستند و مؤثرند که در داخل باشند. بنابراین فقط از امکان موجود خواسته&rlm;اند استفاده کنند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>این پرسش هم مطرح است که چه نوع فعالیتی در خارج از کشور قرار است توسط این اعضا انجام بگیرد و چه اشکالی می&zwnj;تواند داشته باشد؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>آن&rlm;چه من الان می&rlm;توانم پاسخ بدهم، این است که ما فکر می&rlm;کنیم باید صدای دوستانی که در داخل هستند را زنده نگاه داریم. هم از طریق رسانه&rlm;ها به گوش داخل برسانیم و هم در عرصه جهانی، خواسته&rlm;ها و مطالبات آن&rlm;ها را پی&rlm;گیری کنیم. ما فکر می&rlm;کنیم این مهم&rlm;ترین وظیفه&rlm;ای است که الان باید انجام بشود.</p> <p> فکر نمی&rlm;کنم در خارج، غیر از این هم کاری بشود انجام داد. یعنی در خارج زمینه کارهای تشکیلاتی از قبیل عضو&rlm;گیری، کادرسازی و ... به شکل گسترده وجود ندارد؛ به دلیل فاصله&rlm;ای که بین آدم&rlm;ها هست و گرایش&zwnj;ها و سلیقه&zwnj;ها و انگیزه&rlm;هایی که وجود دارد. من فکر می&rlm;کنم تنها کارکردی که الان می&rlm;توان از این موضوع انتظار داشت، پیام&rlm;رسانی است.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>همان&rlm;طور که می&rlm;دانید خیلی&rlm;ها بعد از آغاز جنبش سبز، معتقد بودند که رهبری این جنبش به دلیل مجموعه شرایطی که در ایران هست، باید در خارج از کشور باشد. محافلی هم تشکیل شد و در آینده هم ممکن است تشکیل بشود. برخی هم معتقد هستند که این رهبری در داخل و خارج باید باشد و به&rlm;خصوص از نیروهای خارج از کشور، با توجه به گرایش&zwnj;های مختلف، برای شرکت در چنین جمعی به عنوان رهبری، استفاده بشود. شما فکر می&rlm;کنید که این شکل از همکاری یا اساساً همکاری با سازمان&rlm;ها و جریان&rlm;های خارج از کشور، ممکن است تحت تأثیر حضور نیروهای داخل، نظیر شما، اتفاق بیفتد؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>من چون اطلاعاتی راجع به این افراد، نیروها و سازمان&rlm;هایی که شما اشاره می&rlm;کنید، ندارم و ارتباطی هم با آنها ندارم و نمی&rlm;دانم چه ادعایی دارند و چه کاری می&rlm;خواهند انجام بدهند، نمی&rlm;توانم به سئوال شما جواب بدهم. ولی به&rlm;لحاظ نظری، این را می&rlm;دانم که جنبش سبز یک پدیده جدید است که خیلی با جنبش&rlm;های کلاسیکی که رهبری متمرکز و هدایت شده دارند، هم&rlm;خوانی ندارند.</p> <p> به واقع می&rlm;شود گفت، یکی از پدیده&rlm;های رایج در جنبش سبز و همین&rlm;طور جنبش&rlm;های مردمی&rlm; خاورمیانه، این است که رهبری عمودی ندارد. این&rlm;ها در قالب یک رهبری افقی شکل گرفته&rlm;اند. به&rlm;طوری که همه&rlm;ی افرادی که علایق و سلایق مشترک دارند، در پیشبرد جنبش با هم همکاری و تعامل می&rlm;کنند. به خاطر همین هم می&rlm;بینیم که حتی آقایان موسوی، کروبی و خاتمی هم هیچ&rlm;وقت ادعای رهبری نکرده&rlm;اند و خود را تنها همراه جنبش سبز می&rlm;دانند. این نکته&rlm;ای است که اگر به آن توجه شود، بحث&rlm;هایی که عده&rlm;ای مطرح می&rlm;کنند، دیگر موضوعیت پیدا نمی&zwnj;کند.</p> <p> ضمن این که حتی اگر بخواهیم فکر کنیم که جنبش&rlm;های مردمی&rlm;، مانند جنبش سبز، رهبری&rlm;ای از نوع عمودی را بخواهد در دل خود بپذیرد، با ادعا و حتی انتخاب افراد و گروه&rlm;ها میسر نمی&rlm;شود، بلکه این مردم و کنشگران جنبش هستند که بایستی در داخل این رهبری را بپذیرند و تفویض کنند. اگر بخواهیم از این منظر نگاه کنیم، فکر می&rlm;کنم آن&rlm;ها در حال حاضر، این رهبری را در چهره افرادی مانند آقای موسوی و کروبی و خاتمی پیدا کرده&rlm;اند. نشانه آن هم این است که به دعوت آقایان موسوی و کروبی در روز ۲۵ بهمن به&rlm;خوبی پاسخ داده شد، ولی می&rlm;بینیم به دعوت&rlm;هایی که دیگران می&rlm;کنند، پاسخی داده نمی&rlm;شود. <br /> بنابراین رهبریت یک جنبش باید به صورت طبیعی و از دل آن جنبش دربیاید و البته این میدان برای همه باز است.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>تشکیل &quot;شورای هماهنگی راه سبز امید&quot; در خارج از کشور، موجب اعتراض برخی از نیروهای اپوزیسیون شده که سال&rlm;هاست کار می&rlm;کنند و از جنبش سبز هم یا حمایت کرده&zwnj;اند یا اصلاً فعال آن بوده&rlm;اند. آن&rlm;ها معترضند که چرا شورایی بدون توجه به نیروهای دیگر در خارج از کشور تشکیل شده است. این عملکرد با آن&rlm;چه شما می&rlm;گویید که رهبری را نمی&rlm;شود تعیین یا اعلام کرد، منافات ندارد؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>این اصلاً مقوله&rlm;اش با آن فرق می&rlm;کند. برای این&rlm;که اگر پذیرفته شود که آقایان موسوی و کروبی رهبری این جنبش را از سوی مردم پیدا کرده&rlm;اند، این شورا مشروعیت خود را از انتصاب آن دو نفر می&rlm;گیرد و در واقع، ادعای این را ندارد که بخواهد رهبری کند.</p> <p> تا جایی که من اطلاع دارم، این شورا از طرف آن دو نفر تعیین شده&rlm;اند تا در غیاب آن&rlm;ها، بتوانند به عنوان یک حلقه واسط عمل کنند. طبیعی است اگر شرایط حصر و زندان این دو نفر برداشته بشود، آن&rlm;ها خودشان این وظیفه را انجام خواهند داد.</p> <p> طبیعی است که این شورا از طرف کسانی هم که به آن دو نفر اعتماد کرده&rlm;اند و رهبری&rlm;شان را پذیرفته&rlm;اند، پذیرفته می&rlm;شود. ولی این باز راه را بر هیچ گروه، حزب، دسته و افرادی نمی&rlm;بندد. این میدان، میدان بازی است، افراد و گروه&rlm;ها می&rlm;توانند خودشان را عرضه کنند. در نهایت این کنشگران جنبش هستند که خودشان می&rlm;توانند به افراد و گروه&rlm;های مدعی اعتماد بکنند یا نکنند.</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/04/07/3062#comments اپوزیسیون جنبش سبز علی مزروعی گوی سیاست Thu, 07 Apr 2011 09:42:15 +0000 Babak M 3062 at https://archive.radiozamaneh.com