بهمن احمدی امویی

رهایی زنان ممکن است

Sat, 14 Jul 2012 22:12:51 +0000

مجموعه برنامه‌‌های رادیویی «ترانه‌های زندان»

زهرا باقری شاد و بهداد بردبار

زهرا باقری شاد و بهداد بردبار - در سومین بخش از مجموعه برنامه‌های «ترانه‌های زندان» با زندانیان سیاسی سابق بند زنان همراه می‌شویم و خاطرات آن‌ها را می‌شنویم که چگونه با زمزمه‌ کردن ترانه‌هایی روز‌ها و شب‌های زندان را از سر گذراندند.

این زنان مبارز‌ حتی از برخی از این‌ ترانه‌ها برای آشنا ساختن سایر زنان زندانی با ارزش‌های مورد نظر جنبش زنان استفاده می‌کردند و آوازهای مرتبط با این جنبش را با هم در بند عمومی زندان‌ها می‌خواندند.

در این برنامه نعیمه دوستدار، روزنامه‌نگار و نویسنده‌ای که بعد از انتخابات ۱۳۸۸ دستگیر شد و مدتی را در بند ۲۰۹ اوین گذراند با ما از ترانه‌هایی می‌گوید که به همراه سایر هم‌بندی‌هایش زمزمه می‌کردند.

همچنین گوشه‌ای از خاطرات زینب پیغمبرزاده، فعال زنان و زندانی سیاسی سابق را می‌شنویم و از نخستین روزهای دستگیری او اطلاع پیدا می‌کنیم.

مریم حسین‌خواه

مریم حسین‌خواه، روزنامه‌نگاری که به خاطر فعالیت در حوزه زنان، مدتی را در انفرادی و بخش عمومی زندان گذرانده، در بخش دیگری از برنامه ترانه‌های زندان از خاطرات خود می‌گوید و از سرودهای انقلابی و مرتبط با جنبش زنان حرف می‌زند که در بند عمومی می‌خوانده تا زنان را حتی در آن محیط با مفهوم رهایی آشنا کند.

بهای رهایی و آزادی، بهای سنگینی است که برخی از فعالان و روزنامه‌نگاران صبورانه آن را می‌پردازند. بهمن احمدی امویی، یکی از این روزنامه‌نگاران است که با وجود فشارهای ممتد و سخت‌گیری‌های پیاپی در زندان، همچنان مقاوم ایستاده و تاوان رهایی را پشت میله‌های زندان می‌پردازد. در پایان این برنامه از او یاد می‌کنیم و ترانه مورد علاقه‌اش را می‌شنویم. بر اساس گزارش‌ها بهمن امویی، به‌تازگی به زندان رجایی‌شهر کرج منتقل شده و در بندی نگهداری می‌شود که مختص زندانیان اعدامی است.

سومین بخش از مجموعه ترانه‌های زندان را می‌توانید از طریق فایل صوتی بشنوید:

ویدئو: سرود تغییر برای برابری

درخواست دیدبان حقوق بشر برای آزادی کبودوند و احمدی‌امویی

Maryam — Sat, 14 Jul 2012 11:01:12 +0000

سازمان دیدبان حقوق بشر با صدور اطلاعیه‌ای از مقامات ایران خواست که فورا به “آزار و اذیت” محمد صدیق کبودوند و بهمن احمدی امویی، دو روزنامه‌نگار زندانی پایان دهند و مراقبت‌های پزشکی لازم را برای آنان فراهم آورند.

این اطلاعیه که در وب‌سایت رسمی این سازمان منتشر شده، محکومیت این دو روزنامه‌نگار را باعث “نقص آزادی بیان آنان” دانسته است.

سارا لی ویتسون، دبیر بخش خاورمیانه دیدبان حقوق بشر گفت: “کبودوند پنج سال است که از بدرفتاری، سوء رفتار، و غفلت مقامات فقط به این دلیل که علیه بی‌عدالتی سخن گفته است رنج می‌برد. ندادن مرخصی به او جهت ملاقات با پسر بیمارش، آن‌هم به شکل موقت، یک عمل کاملاً ظالمانه و غیر ضروری توسط مقامات است. “

یک منبع مطلع به دیده‌بان حقوق بشر گفت: هنگام انتقال احمدی امویی مقامات او را مورد اهانت و بدرفتاری قرار داده و بعد از رسیدن به زندان رجایی شهر و قبل از فرستادن وی به سلول انفرادی به قصد تفتیش او را کاملا برهنه کردند

محمد صدیق کبودوند، روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر در کردستان است که از سوی دادگاه به ده سال و شش ماه حبس تعزیری محکوم شده و در حال گذراندن دوران محکومیت خود در زندان اوین است. این روزنامه‌نگار که به چند بیماری، از جمله بیماری جدی قلبی مبتلا است، ۲۶ مه ۲۰۱۲ در اعتراض به رد چندباره تقاضا‌هایش برای ملاقات با پسر بیمارش که در بیمارستان بستری بود، اعتصاب غذا کرد.

پریناز حسنی، همسر کبودوند به دیده‌بان حقوق بشر گفته است که در پی اعتصاب غذای اخیر، وضعیت جسمی‌اش” به شدت رو به وخامت “رفته است. وی اضافه کرده است در ملاقاتی که روز ۹ ژوئیه با همسرش در زندان داشته، متوجه کاهش شدید وزن وی در اثر اعتصاب غذا و ابتلا به عفونت ریه شده است.

بهمن احمدی امویی، روزنامه‌نگاری که در حال سپری کردن پنج سال محکومیت خود در زندان اوین بود، نیز ۱۲ ژوئن سال جاری، با دست بند و پابند به زندان رجایی شهر کرج منتقل شد و تا ۱۷ ژوئیه در یک سلول انفرادی نگهداری شد. این انتقال نوعی تنبیه برای مشارکت بهمن احمدی امویی در برگزاری یادبود سالگرد مرگ هدی صابر، زندانی سیاسی که سال گذشته در اثر اعتصاب غذا درگذشت، بود.

یک منبع مطلع به دیده‌بان حقوق بشر گفته است:” هنگام انتقال احمدی امویی مقامات او را مورد اهانت و بدرفتاری قرار داده و بعد از رسیدن به زندان رجایی شهر و قبل از فرستادن وی به سلول انفرادی به قصد تفتیش او را کاملا برهنه کردند. “

خانواده بهمن احمدی امویی به مدت ۵۰ روز از ملاقات با وی محروم بودند و نگرانی در رابطه با سلامت وی بالا گرفته بود.

دبیر بخش خاورمیانه دیدبان حقوق بشر گفت: “باید از کبودوند و احمدی‌امویی به خاطر شجاعت آنان جهت ایستادن برپای اصول خود تقدیر صورت گیرد و نه آن‌که آنان را به زندان انداخته و با آنان بدرفتاری کنند. کبودوند و احمدی امویی برای تامین آزادی بیان و افکار همه ایرانیان تاکنون بهای شدیدی پرداخت کرده‌اند.”

روزنامه‌نگاران: قانون را در مورد بهمن احمدی امويی رعايت کنيد

zamaanehnews — Sat, 30 Jun 2012 02:55:54 +0000

۱۴۱ روزنامه‌نگار ايرانی در بيانيه‌ای خطاب به مسئولان قوه قضائيه خواهان رعايت قانون و آئين‌نامه سازمان زندان‌ها در مورد همکارشان بهمن احمدی امويی شدند.

اين روزنامه‌نگاران نوشته‌اند احمدی امويی به دليل مقالات اقتصادی و نقدهايش، محکوم شده و در حبس است.

امضا‌کنندگان اين بيانيه ابراز امیدواری کرده‌اند "قدر قلم و شأن تمامی اصحاب قلم، چنان که بايد، دانسته شود."

روزنامه‌نگاران همچنين در خصوص "تبعيد" بهمن احمدی امويی از زندان اوين به زندان رجايی شهر و "انتقال وی به سلو‌ل‌های انفرادی پرخطر و آلوده" ابراز نگرانی کرده‌اند.

بهمن احمدی امويی، روزنامه‌نگار اقتصادی با روزنامه‌های جامعه، توس، صبح امروز، نوروز، شرق، وقايع اتفاقيه و سرمايه همکاری داشته و تاکنون دو کتاب به نام‌های "اقتصاد سياسی جمهوری اسلامی" و "مردان جمهوری اسلامی چگونه تکنوکرات شدند" از وی منتشر شده است.

اين روزنامه‌نگار ۳۰ خردادماه سال ۸۸ به همراه همسرش ژيلا بنی‌يعقوب، از سوی مأموران امنيتی بازداشت شد و از سوی دادگاه به تحمل هفت سال حبس تعزيری محکوم گرديد. اين حکم سپس در دادگاه تجديدنظر به پنج سال حبس کاهش يافت. وی از آن زمان تاکنون در زندان به‌سر می‌برد.

ژيلا بنی‌يعقوب همسر بهمن احمدی امويی نيز در خرداد ۱۳۸۹ از سوی دادگاه انقلاب اسلامی به يک‌ سال حبس تعزيری و ۳۰ سال محروميت از شغل روزنامه‌نگاری محکوم شد.

چهار برنده‌ ایرانی جایزه‏ هلمن- همت

arezoo — Sat, 17 Sep 2011 18:23:56 +0000

سارا روشن

سارا روشن - روز چهاردهم سپتامبر ۲۰۱۱، دیده‏بان حقوق بشر برندگان جایزه "هلمن- همت" را اعلام کرد. نام چهار ایرانی بین اسامی برندگان این جایزه به چشم می‏خورد: بهمن احمدی امویی، امیر رشیدی، کاوه کرمانشاهی و شخصی که به دلایل امنیتی، درخواست داده بود اسمی از او برنده نشود.

جایزه‏ "هلمن- همت" هرساله به فعالان و نویسندگانی اهدا می‏شود که به دلیل انتقاد از مقامات حکومتی یا انتشار گزارش‏های مخالف نظرات حکومت، مجازات می‏شوند. این جایزه طی سال‏های گذشته به ایرانیان دیگری هم تعلق گرفت. از جمله روشنک داریوش، مهرانگیز کار، تقی رحمانی، اسماعیل خویی، هوشنگ گلشیری، آسیه امینی، یوسف عزیزی بنی‏طرف، محمد صدیق کبودوند و آرش سیگارچی.

دو برنده این جایزه، امیر رشیدی و کاوه کرمانشاهی که در حال حاضر خارج از ایران به‏سر می‏برند، در گفت‏وگو با زمانه از جایزه هلمن-همت گفته‌اند.

شما چه فعالیت‏های اجتماعی- سیاسی‏ای داشتید که در فهرست دیده‏بان حقوق بشر و جایزه "هلمن- همت" قرار گرفتید؟

امیر رشیدی- من فعالیت‏هایم را با عضویت در "کمپین یک میلیون امضا" و جنبش زنان شروع کردم و بعد از آن بود که عضو سازمان دانش‏آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) شدم و در واقع اوج فعالیت‏هایم از زمانی شروع شد که به عضویت این سازمان درآمدم. در مقطع انتخابات هم در "ستاد شهروندان آزاد، مطالبه‏ محوران حامی برنامه‏های مهدی کروبی" عضویت داشتم.

وقتی عزیزانی در سازمان دیده‏بان حقوق بشر این مجموعه فعالیت‏ها را مرور کرده بودند، به این نتیجه رسیدند که من می‏توانم این جایزه را دریافت کنم.

کاوه کرمانشاهی - اساس این جایزه برای کسانی است که به واسطه نوشته‏های‏شان در معرض مجازات از طرف حاکمیت قرار گرفته‏اند. من در ایران فعالیت حقوق بشری، با تمرکز ویژه‏ روی بحث زندانیان و جانباختگان سیاسی داشتم.

اخبار و گزارش‏هایی که من از وضعیت زندانیان سیاسی یا خانواده‏هایی که عزیزان‏شان را به واسطه اعدام یا در قضایای بعد از انتخابات از دست داده بودند و به طور مشخص گزارش‏هایی که در ارتباط با اعدام احسان فتاحیان و هم‏چنین کشته شدن کیانوش آسا تهیه کرده بودم، مورد توجه اهداکنندگان این جایزه قرار گرفت.

در فهرست برندگان، وقتی به بخش خاورمیانه می‏رسیم، می‏بینیم که چهار ایرانی، یک بحرینی و یک عراقی انتخاب شده‏اند. انتخاب چهار ایرانی برای این جایزه چه معنایی می‏تواند داشته باشد؟

کاوه کرمانشاهی پس از آزادی در آغوش مادرش.

کرمانشاهی - من حداقل در ارتباط با خودم می‏گویم که مطمئناً کسان دیگری بودند که شایستگی بیشتری در نوشتن داشتند و می‏توانستند این جایزه را از آن خود کنند.

اما دلیل انتخاب چهارایرانی و یک بحرینی و عراقی فکر می کنم مربوط می‏شود به حاکمیت این کشورها، مخصوصاً ایران. این حاکمیت‏ها هستند که این مجازات‏ها را بر نویسندگان اعمال می‏کنند. در این کشورها هرنوع نوشتنی، حتی اگر مانند نوشتن من زیاد هم قوی نباشد، از طرف حاکمیت با مجازات مواجه شود و نگاه ویژه این سازمان را به ایران و خاورمیانه جلب کرده است.

رشیدی - همان‏طور که می‏دانید، حجم عظیمی از خبرها، به‏خصوص بعد از انتخابات به ایران اختصاص داده شد و فعالان حقوق بشری، سیاسی، خبرنگارها و در مجموع فعالان اجتماعی ایران بیشتر مورد توجه قرار گرفتند و دیده شدند.

اگر اجازه بدهید، من از بقیه‏ی دوستان‏مان هم یاد کنم که علی‏رغم این‏که فکر می‏کنم خیلی بیشتر از من لیاقت و شایستگی آن را داشتند که این جایزه را دریافت کنند، متأسفانه الان در زندان هستند؛ دوستانی مانند عبدالله مؤمنی، علی ملیحی، علی جمالی، حسن اسدی زیدآبادی، سعید نعیمی، موسی ساکت، بهاره هدایت و خیلی دیگر از بچه‏‏هایی که فکر می‏کنم فعالیت‏های آن‏ها قطعاً خیلی بیشتر، بهتر و مثمر ثمرتر از فعالیت‏های من بوده است، ولی الان در زندان هستند و من برای آن‏ها آرزوی آزادی و سلامتی دارم.

از بین چهار برنده‏ای که از ایران انتخاب شده بودند، یک نفر ناشناس ماند و خود را معرفی نکرد. فکر می‏کنید اگر آن شخص که احتمالاً در ایران است، خود را معرفی می‏کرد، دریافت این جایزه چه عواقبی می‏توانست برای او داشته باشد؟

رشیدی - همان‏طور که می‏دانید، حکومت الان دارد سعی می‏کند اینطور نشان بدهد که تمام کسانی که فعالیت اجتماعی می‏کنند، به نحوی از انحا به دولت‏ها و سازمان‏های خارجی وابسته‏اند. حکومت اصلاً کاری ندارد که سازمانی که از آن نام برده می‏شود، چیست؟ کجاست؟ سابقه فعالیت‏ آن چه بوده است؟ فقط به دنبال آن است تا اتهامی بزند و بتواند مشکلات بیشتری را برای فعالیت بچه‏ها و حتی زندگی طبیعی‏شان به‏وجود بیاورد. بنابراین خیلی طبیعی است که کسی که در ایران زندگی می‏کند، نگران این‏گونه مسائل باشد و علی‏رغم شایستگی بالایی که قطعاً برای‏ ایشان وجود دارد، تصمیم بگیرد که اسمش به شکل عمومی عنوان نشود.

فکر می‏کنید گرفتن این جایزه امکانات خاصی در اختیار شما می‏گذارد یا برعکس محدودیت‏هایی برای‌تان ایجاد خواهد کرد؟

بهمن احمدی امویی همچنان در ایران در بازداشت به سر می برد.

کرمانشاهی - فکر نمی‏کنم بحث محدودیت در میان باشد. چون من به هرحال بعد از تایید حکم‏ام از ایران خارج شده‏ام و الان نزدیک به شش‌ماه است که در خارج از ایران زندگی می‏کنم. محدودیت برای کسی که در داخل ایران زندگی می‏کند، به‏وجود می‏آید. چنان‏چه اسم یکی از این چهار نفر که امروز در ایران زندگی می‏کند، به‏خاطر ترس از ایجاد محدودیت‏ها و مجازات‏های بیشتر، اعلام نشده است. امکاناتی که چنین جایزه‏ای برای امثال ما به‏وجود می‏آورد، این است که بتوانیم از این فرصت استفاده کنیم، برای یاد کردن از افرادی که آن‏ها هم به خاطر نوشته‏های‏شان و به خاطر انتقادات‏شان مورد مجازات حاکمیت قرار گرفته‏اند و امروز دارند در زندان‏های ایران این مجازات را تحمل می‏کنند. به نظر من، مناسب‏ترین استفاده‏ای که از این‏گونه جوایز می‏توان کرد، یاد‏آوری وضعیت افرادی است که امروز به خاطر انتقاد از سیستم حاکم در زندان‏ها به‏سر می‏برند.

کسانی هستند که شجاعت در نوشته‏های‏شان وجود دارد و مسائلی را مطرح کرد‏ه‏اند که طرح آن‏ها واقعاً شجاعت می‏خواهد. ولی این فرصت و امکان برای‏شان فراهم نشد که در این فهرست و فهرست‏های مشابه قرار بگیرند و به عنوان برندگان جایزه از آن‏ها نام برده شود.

من در همین‏جا می‏خواهم از دوست عزیزم که امروز در میان ما نیست و بهار امسال در اثر تصادف فوت کرد، بهاره‏ علوی نام ببرم. جوانی که با وجود سن کم (۲۰ سال)، به عنوان یک فمینیست و وبلاگ‏نویس جسارت ویژه‏ای در نوشتن داشت. من در مدت دوسالی که با بهاره آشنا بودم، بسیار از شجاعتی که در نوشتن و وبلاگ‏نویسی داشت، آموختم و این‏که چگونه می‏توانست تابوهای جامعه و تابوهای حاکمیت را بشکند.

همین‏‏جا می‏خواهم از طرف خودم، جایزه‏ای را که به من تعلق گرفته، به بهاره‏ علوی تقدیم کنم. به نظر من، او با وجود سن کمی که داشت، شایستگی‏اش برای دریافت چنین جایزه‏ای، حداقل از من بیشتر بود، ولی متاسفانه در اثر تصادف فوت کرد و هیچ‏وقت این امکان را به دست نیاورد که روزی از او به خاطر نوشته‏های جسورانه‏اش تقدیر بشود.

رشیدی - طبیعتاً یکی از بزرگ‏ترین اثرهای دریافت چنین جایزه‌ای این است که کمی آدم را به‏خصوص در فضاهای خارج از کشور مطرح‏تر می‏کند. در داخل کشور که ما همه همدیگر را می‏شناسیم، ولی وقتی شما بخواهید در خارج از کشور فعالیت کنید، خیلی مهم است سازمان‏های جهانی، گروه‏ها و تشکل‏های یر دولتی مختلف، به شکلی شما را بشناسند و بتوانند به شما اعتماد کنند. طبعاً چنین جوایزی به افرادی مانند من که خارج از ایران هستند، می‏تواند کمک بزرگی بکند تا بتوانند بقیه فعالیت‏های‏شان را انجام بدهند و صدای بچه‏های داخل ایران باشند. چون من فکر نمی‏کنم ما در خارج از ایران کار زیادی از دست‏مان بربیاید و بزرگ‏ترین کاری که می‏توانیم در این‏جا انجام بدهیم، این است که صدای بچه‏های داخل باشیم و آن‏چه آن‏ها می‏خواهند را این‏جا منتقل کنیم و صدای‏شان را به گوش بقیه مردم دنیا برسانیم.

بهمن احمدی امویی برنده جایزه جهانی هلمن -همت شد

Maryam — Sat, 30 Jul 2011 12:40:42 +0000

بهمن احمدی امویی، روزنامه‌نگار زندانی از سوی سازمان جهانی دیده‌بان حقوق بشر، برنده جایزه جهانی هلمن -همت سال ۲۰۱۱ شد.

جایزه بین‌المللی «هلمن- همت» از سال ۱۹۹۰ تا کنون هر سال به نویسندگانی که به خاطر نوشته‌های‌شان زیر فشار حکومت‎ها قرار دارند، اهدا می‌شود. این جایزه برای گرامی‌داشت ليليان هلمن، نمايشنامه‌نويس آمريکایی و دشيل همت، رمان‌نويس آمريکايی به نام «هلمن-همت» نام‌گذاری شده است.

بهمن احمدی امویی روزنامه‌نگار حوزه اقتصادی ۳۰ خرداد ماه سال ۱۳۸۸در پی وقایع پس از انتخابات ریاست جمهوری به همراه همسرش، ژیلا بنی یعقوب در منزل مسکونی‌اش بازداشت شد. وی از سوی دادگاه به پنج سال حبس تعزیری محکوم شده و از زمان بازداشت تا کنون در زندان اوین به سرمی‌برد.

این روزنامه‌نگار منتقد در طول مدت بازداشتش فقط یک بار به مرخصی آمده و در ۱۶ ماه گذشته اجازه استفاده از حق مرخصی به او داده نشده است. وی همچنین بیش از یک سال است که هیچ‌گونه ملاقات حضوری با خانواده‌اش نداشته است.

بهمن احمدی امویی ۳۰ خرداد ماه سال ۱۳۸۸در پی وقایع پس از انتخابات ریاست جمهوری در منزل مسکونی‌اش بازداشت شد و از سوی دادگاه به پنج سال حبس تعزیری محکوم شده است

بهمن احمدی امویی با بسیاری از روزنامه‌های اصلاح‌طلب همکاری کرده است، دبیری سرویس اقتصادی روزنامه سرمایه و سردبیری وب سایت خرداد نو از آخرین فعالیت‌های وی پیش از بازداشت است.

جایزه هلمن -همت هر سال به ده‌ها نفر از نویسندگان و روزنامه‌نگاران کشورهای مختلف اهدا می‌شود. بنا به گزارش‌های رسیده چند فهرست امسال برندگان این جایزه نام چند نویسنده ایرانی وجود دارد که هنوز اسامی آنها اعلام نشده است.

سال گذشته پروین اردلان، روزنامه‌نگار و فعال حقوق زنان و آذین ایزدی‌فر، نویسنده و شاعر از جمله برندگان ایرانی این جایزه بودند. هوشنگ گلشیری، تقی رحمانی، علی‌اشرف درویشیان، شهرام رفیع‌زاده، محمد صدیق‌کبودوند، آرش سیگارچی، آسیه امینی و یوسف عزیزی بنی‌طرف از جمله نویسندگان ایرانی هستند که تا کنون برنده این جایزه شده‌اند.

مخالفت دادستان تهران با مرخصی مومنی و احمدی‌امويی

zamaanehnews — Wed, 06 Apr 2011 04:54:43 +0000

عباس جعفری دولت‌آبادی، دادستان تهران با مرخصی عبدالله مومنی و بهمن احمدی‌امويی دو زندانی سياسی در ايران مخالفت کرده است.

به گزارش تارنمای کلمه، اکنون نزديک به يک سال است که اين دو زندانی سياسی به مرخصی نيامده‌اند.

عبدالله مومنی سخنگوی سازمان ادوار تحکيم وحدت که اول تير سال ۸۸ بازداشت شده بود از سوی دادگاه بدوی، به تحمل شش سال حبس و اجرای دو سال حبس تعليقی محکوم شده است.

اما دادگاه تجديد‌نظر، عبد‌الله مومنی را به تحمل چهار سال و ۱۱ ماه حبس تعزيری محکوم کرد.

عبد‌الله مومنی پس از یک مرخصی کوتاه در سال گذشته، ۲۴ فروردين ۸۹، آن‌طور که خانواده‌اش اعلام کرده به خاطر نپذيرفتن خواسته بازجو‌ها برای مصاحبه، به زندان بازگردانده شد.

بهمن احمدی امويی، روزنامه‌نگار نيز که نيمه‌شب ۳۰ خرداد ماه به همراه همسرش، ژيلا بنی‌يعقوب بازداشت شد، از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب، به هفت سال و چهار ماه حبس تعزيری محکوم شد.

تحمل ۳۴ ضربه شلاق، بخش ديگری از اين حکم است.

کلمه روز گذشته نيز گزارش داده بود دادستان تهران بر اساس فهرستی که بازجويان وزارت اطلاعات به او داده‌اند، برخی از زندانيان سياسی را از ملاقات حضوری «محروم» کرده است.

به گزارش تارنمای کلمه، اين ممنوعيت شامل زندانيان سياسی زندان اوين و رجايی‌شهر شده است.

بنا بر اين گزارش برخی از زندانيان «به‌طور دائم» از ملاقات حضوری «منع شده‌اند» و برخی ديگر نيز به‌صورت دوره‌های چند ماهه، حق ملاقات حضوری دارند.

به گزارش کلمه در سال جاری «احمد زيدآبادی، مسعود باستانی، مجيد توکلی ،مجيد دری، ضيا نبوی، علی مليحی، احمد کريمی، احسان عبده‌تبريزی، بهاره هدايت، مهديه گلرو، عاطفه نبوی، هنگامه شهيدی، فاطمه رهنما، عبدالله مومنی، کيوان صميمی، مسعود لواسانی، عمادالدين باقی، داوود سليمانی، عيسی سحرخيز، سيامک قادری،رضا شهابی، منصور اسانلو، مصطفی تاج‌زاده، فخرالسادات محتشمی‌پور، نسرين ستوده، محمد نوری‌زاد، فريدون صيدی‌راد، عاليه اقدام‌دوست، زينب بايزيدی، رضا رفيعی فروشانی، رسول بداقی، شبنم و فرزاد مددزاده، حشمت‌الله طبرزدی، ابراهيم مددی، احسان مهرابی، ارژنگ داوودی، ايوب قنبرپوريان، نظام حسن‌پور، اميرخسرو دليرثانی، بهروز جاويدتهرانی، بهنام ابراهيم‌زاده، حميدرضا محمدی، حسين رونقی ملکی، علی بهزاديان‌نژاد ،حسن اسدی زيدآبادی، حامد روحی‌نژاد، اميررضا عارفی، سعيد متين‌پور، نادر کريمی‌جونی، وحيد طلايی، آرش سقر، آرش صادقی و …. تعداد زيادی از زندانيان سياسی در زندان‌های کشور از مرخصی نوروزی محروم ماندند و سال جديد را نيز در زندان آغاز کردند.»

نهادهای قضايی و امنيتی ايران، پس از دهمين دوره انتخابات رياست‌جمهوری، صدها نفر از مخالفان و معترضان به نتيجه انتخابات، فعالان سياسی، روزنامه‌نگاران، زنان و دانشجويان را بازداشت کردند.

بازداشت‌شدگان عمدتاً به «اقدام عليه امنيت کشور و تبليغ عليه نظام» متهم شده‌اند.