استقلال

استقلال قهرمان جام حذفی فوتبال ايران شد

Thu, 15 Mar 2012 15:26:43 +0000

تيم فوتبال استقلال تهران با پيروزی بر شاهين بوشهر در ضربات پنالتی، نماينده فوتبال باشگاهی ايران در آسيا شد.

ديدار نهايی بيست‌وپنجمين دوره جام حذفی باشگاه‌های فوتبال ايران امروز پنج‌شنبه ۲۵ اسفندماه ساعت ۱۵ به‌وقت ايران در ورزشگاه حافظيه شيراز و با حضور بيش از ۱۵ هزار تماشاگر برگزار شد.

وقت قانونی و وقت‌های اضافی اين ديدار با تساوی بدون گل دو تيم خاتمه يافت و پس از ۱۲۰ دقيقه دوندگی بازی با ضربات پنالتی پايان يافت که طی آن استقلال چهار بر يک حريف خود را مغلوب کرد و به قهرمانی رسيد.

در نيمه نخست دو تيم فوتبال زيبايی را به نمايش نگذاشتند و با بازی در ميانه ميدان، روی دروازه‌ها خطرهای کمی ايجاد شد.

در اين نيمه شاهين بوشهر در دقيقه ۱۳ نزديک بود به گل دست يابد اما ضربه مهاجم اين تيم به تير دروازه استقلال برخورد کرد.

اين ششمین قهرمانی استقلال در جام حذفی باشگاه‌های ايران بود؛ استقلال پرافتخارترين تيم تاريخ مسابقات جام حذفی به‌شمار می‌رود

در نيمه دوم بازی به همان روال نيمه نخست و بدون افت‌وخيز ادامه يافت و باز هم رويداد مهمی روی دروازه‌ها رخ نداد.

پس از پايان ۹۰ دقيقه قانونی، دو تيم در دو وقت اضافه نيز کار به‌جايی نبردند و ضربات پنالتی آغاز شد.
در اين ضربات محسن يوسفی، فريدون زندی، ساموئل و يرکوويچ از استقلال گل زدند و شاهين بوشهر تنها توانست توسط علی انصاريان به گل دست يابد.

داوری اين مسابقه را علی‌رضا فغانی برعهده داشت.

اين ششمین قهرمانی استقلال در جام حذفی باشگاه‌های ايران بود. بدين ترتيب استقلال پرافتخارترين تيم تاريخ مسابقات جام حذفی به‌شمار می‌رود.

آخرين قهرمانی استقلال به فصل ۸۷-۸۶ مربوط می‌شود. در دو فصل اخير، پرسپوليس حريف ديرينه استقلال همواره پای فينال بود و دو بار نيز قهرمان شد اما در اين فصل از استقلال شکست سنگينی خورد و از راهيابی به فينال جام حذفی محروم ماند.

تيم فوتبال شاهين بوشهر نخستين بار بود که به مرحله نهايی جام حذفی راه می‌يافت.

جام حذفی فوتبال ايران پيشينه‌ای ۳۶ ساله دارد. نخستين دوره اين مسابقات در سال‌های ۱۳۵۵-۱۳۵۴ برگزار شد که تيم ملوان بندر انزلی توانست با برتری مقابل تراکتورسازی تبريز عنوان قهرمانی اين جام را به‌دست آورد.

در اين مدت بيشترين قهرمانی را پس از استقلال، پرسپوليس با پنج قهرمانی؛ ملوان و سپاهان اصفهان با سه قهرمانی؛ و ذوب آهن اصفهان با دو قهرمانی دارند.

تيم‌های بهمن، فجر سپاسی، برق شيراز، صبا باتری، سايپا و شاهين اهواز هر کدام يک بار قهرمان اين جام شده‌اند.

پيروزی پرگل استقلال بر پرسپوليس و استعفای سرمربی سرخ‌پوشان

Fri, 09 Dec 2011 17:36:34 +0000

تيم فوتبال استقلال تهران با پيروزی پرگل در برابر پرسپوليس از مرحله يک چهارم نهايی جام حذفی صعود کرد. حميد استيلی، سرمربی تيم پرسپوليس پس از اين شکست از سمت خود استعفا کرد.

بعد از ظهر امروز، جمعه ۱۸ آذرماه پرسپوليس و استقلال، دو رقيب ديرينه فوتبال ايران در مرحله يک‌چهارم نهايی جام حذفی باشگاه‌ها به مصاف هم رفتند که در پايان ۱۲۰ دقيقه استقلال با برتری سه بر صفر به پيروزی رسيد.

شهرآورد ۷۳ با داوری هدايت ممبينی و در حضور بيش از ۷۵ هزار تماشاگر در ورزشگاه آزادی برگزار شد.

در نيمه نخست استقلال بازی قابل قبول‌تری ارائه داد و دو بار توسط فرهاد مجيدی و يک بار نيز توسط آرش برهانی، دو بازيکن خط حمله خود، دروازه پرسپوليس را به خطر انداخت. ضربه آرش برهانی به تير دروازه سرخ‌پوشان برخورد کرد.

حميد استيلی، سرمربی تيم فوتبال پرسپوليس: من از هواداران عذرخواهی می‌کنم و از همين جا اعلام می‌کنم که ديگر در پرسپوليس مربيگری نخواهم کرد

در نيمه دوم آرام‌ آرام پرسپوليس بازی را در دست گرفت. اين تيم يک بار توسط کاپيتان خود علی کريمی روی يک دريبل زيبا از بازيکن استقلال ميثم حسينی، می‌توانست به گل برسد اما ضربه کريمی به بالای دروازه استقلال رفت

در اين نيمه اسماعيل شريفات، بازيکن استقلال که به جای ميلاد ميداوودی وارد زمين شده بود نيز دو بار در موقعيت گلزنی قرار گرفت اما موفق نشد.

بدين ترتيب بازی در وقت قانونی مساوی پايان يافت. اما در وقت نخست اضافه استقلال در سه دقيقه توسط مجتبی جباری يار ملی‌پوش خود نتيجه را تغيير داد.

جباری در دقيقه ۹۵ به راحتی دروازه پرسپوليس را باز کرد و سه دقيقه بعد با خطای ممدوتال، مدافع پرسپوليس بر روی فرهاد مجيدی در محوطه جريمه، ضربه پنالتی را در قعر دروازه پرسپوليس کاشت.

اما اين پايان ماجرا نبود. در نيمه دوم وقت اضافی و در دقيقه ۱۰۷ اسماعيل شريفات با عبور از تله آفسايد مدافعان پرسپوليس، علی‌رضا حقيقی دروازه‌بان اين تيم را جا گذاشت و گل سوم تيم خود را به‌ثمر رساند.

پس از پايان اين ديدار مجتبی جباری هافبک آبی‌پوشان به‌عنوان بهترين بازيکن ميدان انتخاب شد.

حميد استيلی، سرمربی تيم فوتبال پرسپوليس پس از شکست برابر استقلال از سرمربيگری سرخپوشان کناره گيری نمود و به صورت شفاهی استعفايش را اعلام کرد

حميد استيلی گفت: "من از هواداران عذرخواهی می‌کنم و از همين جا اعلام می‌کنم که ديگر در پرسپوليس مربيگری نخواهم کرد".

سرمربی تيم فوتبال پرسپوليس افزود: "اميدوارم کسی که به جای من می‌آيد بتواند برای پرسپوليس مفيد باشد چرا که مطمئنم باشگاه با استعفايم موافقت می‌کند."

پس از اين اظهرات محمد رويانيان، مديرعامل باشگاه پرسپوليس با استعفای حميد استيلی موافقت کرد.

وی گفت: "اين آخرين فرصت استيلی بود و به همين دليل با استعفای او موافقت می‌کنم."

علی کريمی: اگر اين روند ادامه داشته باشد هر چه می‌دانم را می‌گويم. حتی اگر اين گفتن به قيمت کنار گذاشتنم از فوتبال باشد و برای هميشه فوتبال را کنار بگذارم

علی کريمی، کاپيتان پرسپوليس پس از شکست سنگين تيم‌اش به‌شدت از برنامه‌ريزی سازمان ليگ برتر فوتبال ايران به‌خاطر برگزاری اين ديدار انتقاد کرد و گفت: "شما برويد بررسی کنيد که کجای دنيا چنين برنامه‌ريزی وجود دارد. در حالی که برنامه بازی‌های ليگ را اعلام کرده بودند به‌طور ناگهانی ميان ليگ بازی جام حذفی می‌گذارند. مگر ما نمی‌توانستيم مثل تيم‌های ديگر در هفته‌های آينده بازی کنيم."

وی افزود: "اگر اين روند ادامه داشته باشد هر چه می‌دانم را می‌گويم. حتی اگر اين گفتن به قيمت کنار گذاشتنم از فوتبال باشد و برای هميشه فوتبال را کنار بگذارم."

علی کريمی در مورد کناره‌گيری حميد استيلی گفت: "رفتن سرمربی در اين مقطع کمکی به پرسپوليس نمی‌کند."

در سال جاری خورشيدی اين چهارمين بار بود که دو تيم پرسپوليس و استقلال روبه‌روی هم قرار می‌گرفتند. در سه ديدار ديگر امسال دو بار استقلال با نتايج يک بر صفر و دو بر صفر پيروز شد و يک بار نيز دو تيم دو بر دو مساوی کردند.

در مجموع ۷۳ شهرآورد تاريخی دو تيم، استقلالی‌ها ۲۴ بار و پرسپوليسی‌ها ۱۷ بار پيروز شده‌اند و در ۳۲ بازی ديگر دو تيم به نتيجه تساوی رضايت داده‌اند.

«استقلال» و تحولات کنونی جامعه ایران

arezoo — Thu, 18 Aug 2011 17:44:50 +0000

علی افشاری

استقلال مفهومی مهم در سیاست سده‌های اخیر دنیا است، اما سیر تحولات جهانی، تغییرات در ساختار نظم بین‌الملل و اشکال جدید حکمرانی سیاسی، تعریف از استقلال و خودمختاری را نیز دستخوش دگرگونی کرده است.

استقلال به مانند دیگر برساخته‌ها و نرم‌افزار‌ها چون ملت و دولت حالت ایستا و صلب ندارد، بلکه از ماهیت تحول‌یابنده و دگرگونی‌پذیر برخوردار است. استقلال در ایران یکی از مصالح مهم شکل دادن به فضای سیاسی کشور، اهداف قانون اساسی، ساختار قدرت و تنظیم روابط بین ملت و دولت و تعامل بین گروه‌های سیاسی بوده است. این مفهوم اگرچه در ظاهر بی‌ابهام به نظر می‌رسد ولی تفاوت در نگرش‌های پیرامون آن، چالش‌های متعددی را در سپهر سیاسی به وجود آورده، در برخی موارد منجر به جدایی شده و در مواردی دیگر به‌سان عاملی وحدت‌بخش عمل کرده است.

انقلاب اسلامی در تداوم نهضت ملی شدن نفت بهای زیادی به استقلال بخشید. اکثر گروه‌های سیاسی استقلال را در نفی وابستگی به نیروهای خارجی و کوتاه کردن دست بیگانگان و بخصوص غرب از دخالت در سرنوشت کشور می‌دیدند، اما تجربه پس از انقلاب و بخصوص عملکرد منفی جمهوری اسلامی تلقی‌ها نسبت به استقلال را دگرگون کرد. در حال حاضر در کنار درک سنتی از استقلال که حکومت نیز قائل به آن است ، تعابیر دیگری نیز وجود دارد. برخی موقعیت نازل جمهوری اسلامی و وضعیت نابه‌سامان کشور را ناشی از تاکید حکومت بر استقلال ارزیابی کردند و به این نتیجه رسیدند که استقلال دیگر یک ارزش سیاسی نیست؛ بخصوص که جهانی شدن مرز‌ها را در هم نوردیده است. آن‌ها استدلال می‌کنند کره شمالی یکی از مستقل‌ترین کشور‌های دنیا است ولی وضعیت به‌شدت فاجعه‌آمیزی دارد، اما ژاپن و آلمان در عین وابستگی به آمریکا توانستند راه به سوی توسعه و پیشرفت باز کنند و امروزه از قدرت‌های مهم دنیا هستند.

برخی از نیروهای مخالف ضدیت با خارجی را از الزامات استقلال به شمار می‌آورند؛ به‌گونه‌ای که در ساماندهی سیاسی کشور صرفاً باید از نیروهای داخلی بهره گرفت. هر نوع همکاری یا حمایت خارجی را به صورت کلی رد می‌کنند. برخی این خط قرمز را فقط به دولت‌های خارجی محدود می‌کنند، اما قائلان به این تفکر گاه استاندارد‌های دوگانه‌ای را به‌کار می‌برند. حساسیت اصلی آن‌ها نسبت به دولت آمریکا است. جماعتی نیز بر پایه میراث حزب توده که هنوز بین نسل قدیم فعالان سیاسی ایران حضور ملموسی دارد، حفظ استقلال را مستلزم تضاد آشتی‌ناپذیر با امپریالیسم آمریکا و دوری از بلوک غرب می‌پندارند. اگرچه برخلاف حزب توده هستند کسانی از این دسته که به شوروی سابق و روسیه فعلی نیز نظر منفی داشته‌اند و دارند و روس و امپریالیسم را نیز طرد کردند، اما درعین حال نسبت به کشور سوسیالیستی مطلوب خود سمپاتی داشتند و آن را از قاعده کلی منفی بودن عامل خارجی مستثنی می‌کردند. همچنین افرادی نیز هستند که استقلال و حاکمیت ملی را به نفی نظام سرمایه‌داری تقلیل می‌دهند. از منظر آنان هر کشوری که سیستم سرمایه‌داری بر اقتصادش حاکم است ناگزیر به ورطه وابستگی سقوط می‌کند.

تعریف غلط و قدیمی از استقلال

به نظر می‌رسد تلقی غلط و قدیمی از استقلال که تناسب با شرایط کنونی تحولات دنیا ندارد باعث شده است این مفهوم مزیت و توجیهش را از دست بدهد، اما در عین حال خلاء شکل‌گیری تعریف جدید غیر ایدئولوژیک که بتواند هم نیاز‌های کشور را تامین کند و هم قابل دفاع باشد منجر به آشفتگی پیرامون این مفهوم شده است. عبور از این آشفتگی برای نیل به توسعه پایدار، حفاظت از منافع ملی و کرامت انسانی شهروندان ایرانی ضروری به نظر می‌رسد.

نخست به نقادی تلقی سنتی و رسمی از استقلال می‌پردازیم. شکست‌های سنگین از ارتش روسیه تزاری و تجربه تلخ از دست دادن بخش‌های مهمی از فلات ایران باعث شد تا در ذهنیت جامعه ایرانی حفظ تمامیت ارضی و حدود و ثغور مملکت با استقلال پیوند گسست‌نیافتنی پیدا کند. در حالی که این عامل ارتباط منطقی با الزامات معنایی استقلال ندارد، اما این شکست باعث گسترش دحالت‌های زیانبار دولت‌های قدرتمند خارجی در امور داخلی ایران و کسب امتیازات انحصاری شد و خسارت‌های سنگینی را متوجه زندگی ایرانیان و عزت و سربلندی کشور کرد. این رویداد در عصر استعمارگرایی رخ داد. از این‌رو اگرچه ایران هیچگاه به صورت رسمی به حالت مستعمره در نیامد ولی وجود مناسبات شبه‌استعماری باعث شد تا در ناخودآگاه جامعه ایران و بخصوص توده‌ها، استقلال، صرفا آزاد شدن از وابستگی به دولت‌های استعمارگر و پایان‌بخشی به اعمال نفوذ آنان معنا شود. این تلقی از استقلال وجه مشترک گرایش‌های انقلابی رادیکال در بهمن ۵۷ بود. از دید آن‌ها یکی از ایرادهای اصلی نظام پهلوی وابستگی به غرب بود و انقلاب می‌خواست بند‌های اسارت سلطه خارجی را بگسلد و استقلال را برای مردم ایران به ارمغان بیاورد.

جمهوری اسلامی پس از این‌که توانست نظم سیاسی پس از انقلاب را تشکیل دهد از ابتدا سیاست نه شرقی و نه غربی را سرلوحه فعالیت‌های خارجی خود قرار داد. لذا بر اساس تلقی سنتی توانست خود را به عنوان یک نظام سیاسی مستقل جا بیندازد. البته از این شعار برای کنار زدن و پاکسازی سیاسی نیز استفاده زیادی شد و به نوعی می‌شود گفت جنبه مصرف داخلی آن بر مصرف خارجی‌اش چربش داشته است؛ اما اگر معنای واقعی استقلال و بخصوص مفهوم جدید آن را در نظر بگیریم، مشکلات جمهوری اسلامی از زاویه استقلال کمتر از نظام پهلوی نیست. حکومت شاهان پهلوی در ادامه سلسله قاجار در برخی جهات با دنباله‌روی و کوتاه آمدن در برابر مداخلات ناموجه خارجی، الزامات استقلال کشور را رعایت نکردند؛ به‌عنوان مثال یکی از دلایل استیصال محمدرضاشاه پهلوی در هنگام انقلاب و بحران تصمیم‌گیری وی اتکا به حمایت غرب بود. وقتی متوجه شد که دیگر غرب کار او را تمام شده می‌داند، کاملاً خود را باخت.

جمهوری اسلامی اما به شکل وارونه عمل کرد. یعنی با ضدیت نسبت به غرب خطایی مشابه را مرتکب شد و از این نظر ضربات جبران‌ناپذیری به منافع ملی ایران زد و موجب انزوای بین‌المللی شد. استقلال، وابستگی و تبعیت کور از یک کشور خارجی را نفی می‌کند ولی معنای ضدیت همیشگی و خصومت با یک کشور را نیز ندارد. در واقع اگر نظام سیاسی سابق از منظر وابستگی در خور سرزنش است ولی کاربست تعبیر «استقلال منفی» توسط حکومت بعد از انقلاب نیز سزاوار محکومیت است.

البته انصاف حکم می‌کند این واقعیت را گوشزد کنیم که وابستگی نظام‌های پهلوی و قاجار ویژگی ذاتی و انتخاب آن‌ها نبود، بلکه عقب‌ماندگی ایران و ناتوانی از ایستادگی در مقابل کشور‌های قدرتمند در عصر استعمار آن‌ها را ناگزیر به پذیرش واقعیت تلخ تسلیم و کنار آمدن کشاند. بر مبنای مستندات تاریخی نمی‌توان ثابت کرد که پادشاهان دوران قاجار و پهلوی شخصاً افراد وابسته و سرسپرده خارجی‌ها بودند. به‌عنوان مثال تلاش رضاشاه برای خلاص شدن از نفوذ انگلستان و استیفای استقلال کشور قابل ذکر است که سرانجام تاج و تخت را بر سر آن از دست داد. محمدرضاشاه نیز می‌پنداشت با ایجاد رابطه استراتژیک با غرب می‌تواند موجبات رشد کشور را برقرار سازد و با پذیرش برخی از نقش‌های بین‌المللی در منطقه کلیدی خاورمیانه و اقیانوس هند توازنی را ایجاد کند که منافع متقابل ایران و غرب تحقق یابد و خطوط قرمز شوروی نیز رعایت شود. به‌گمان آن ها بدین‌گونه در درازمدت وابستگی یک‌طرفه کشور به وابستگی متقابل تحول می‌یافت و استقلال کشور حفظ می‌شد.

این نکته را نیز باید در نظر گرفت که فتحعلی‌شاه قاجار، آخرین پادشاه ایرانی بود که تا پیش از انقلاب حکومتش را با اتکا به شمشیر و قدرت خودش به دست آورد. هیچ عامل خارجی در جلوس وی به قدرت نقش نداشت، اما از آن موقع تاکنون دولت‌های حاکم در «استقلال از ملت» وجه مشترک دارند.

استقلال، جدایی و بیگانگی

دیگر ایراد جمهوی اسلامی این است که استقلال را به معنای جدایی و بیگانگی با ملت در نظر گرفته است. استقلالی مثبت و واقعی است که بر اساس وابستگی به ملت، وابستگی به دولت خارجی را رد کند. استقلال کشور به معنای استقلال توامان ملت و حکومت است. حکومت باید از یوغ سلطه و مداخله غیر قابل قبول خارجی در امان باشد. به همین نسبت نیز مردم باید از خطر زورگویی و سرکوب حکومت به‌دور باشند. بنابراین استقلال به معنای نبود سلطه خارجی در نظام‌های تمامیت‌خواه و استبدادی به دلیل جدایی از ملت ناقص و عقیم است. وجود ارتباط اندام‌واره و نسبت نمایندگی و نبود شکاف دولت- ملت شرط لازم برای استقلال است.

همچنین استقلال به معنای ایزوله‌گی و انزوا نیست. تعبیر کارآمد از استقلال نیازمند ارتباط سازنده با دولت‌های خارجی در چارچوب منافع متقابل و حضور فعال در مناسبات جهانی و منطقه‌ای است.

پیدایش پارادایم جهانی شدن و گسترش یافتن قدرت و اهمیت نهادهای بین‌المللی و همچنین افزایش درهم‌تنیدگی کشور‌ها و شکل‌گیری جامعه مدنی جهانی، باعث تغییراتی در مفهوم استقلال شده است. حال با توجه به این واقعیت‌ها این سئوال مطرح می‌شود: در شرایط کنونی آیا استقلال کماکان ارزش به حساب می‌آید؟ تلقی مناسب و مثبت از استقلال دربردارنده چه عناصری است و چه مواردی خطوط قرمز محسوب می‌شوند؟

زیربنا و شالوده استقلال بر استقلال فردی استوار است. در واقع برآیند خودمختاری افراد در جامعه مناسب‌ترین قرائت از استقلال کشور و ملت است. در استقلال که با درون‌زایی خویشاوندی مفهومی دارد، فرد یا جامعه باید بتواند به‌دور از اجبار عامل خارجی در خصوص خود و مصلحتش تصمیم بگیرد. از این‌رو استقلال در تعارض با سلطه و تحمیل معنا پیدا می‌کند. استقلال یک کشور مشروط به مصالح آن جامعه می‌شود و ارتباط با نفس حکومت و دولت پیدا نمی‌کند. استقلال حکومت‌ها شرط لازم برای استقلال جامعه است ولی کافی نیست. یک حکومت استبدادی یا یک امپراتوری می‌تواند استقلال داشته باشد و تحت سلطه هیچ دولت خارجی نباشد، اما مردم کشور خود را زیر استیلا قرار دهد و مصلحت فردی و گروهی را برخلاف مصلحت جمعی جامعه تحمیل کند. به عبارت دیگر اگر استقلال فقط محدوده‌های سرکوب و چپاول یک ملت را تعیین کند، ارزشی ندارد.

بنابراین استقلال ارزش مستقل و انفرادی نیست بلکه در ارتباط با آزادی و رعایت حقوق بنیادین انسان‌ها موضوعیت پیدا می‌کند. همچنین استقلال وابسته به جامعه و ملت مشخصی است. ملت‌ها تا زمانی که درمحیط‌های جداگانه زندگی می‌کنند و به واحد‌های سیاسی، جغرافیایی و اجتماعی متمایز تقسیم می‌شوند، به صورت بالقوه ممکن است بین آن‌ها تعارض منافع پیش بیاید. بنابراین سعادت و حداکثر شدن منافع یک کشور نیازمند استقلال است؛ استقلالی که با رعایت آزادی‌های اجتماعی، نفی انزوا و درهم‌تنیدگی دولت با مردم همراه است. با این تعریف استقلال کماکان یک ارزش به حساب می‌آید و پیشرفت هر ملت به حفاظت از آن نیاز دارد. منتها نکته ظریف توجه به دینامیسم استقلال و وابستگی آن به بستر‌های ملی و جهانی است. در دنیایی که به صورت شبکه‌ای پیش می‌رود و جامعه مدنی جهانی در حال گسترش و ریشه دوانیدن است، باید الزامات کمرنگ شدن مرز‌ها را در نظر گرفت. برخلاف تصور غالب، نفس عامل خارجی در مفهوم استقلال تعیین‌کننده نیست بلکه چگونگی ارتباط با خارج مهم است. در اصل تصمیم‌گیری باید در انحصار عوامل دخلی باشد. از این رو در محدوده تعیین سیاست‌های کلان کشور، تنظیم روابط خارجی و تعیین سرنوشت کشور، به طور منحصر اعضای یک جامعه خاص باید در فرایند تصمیم‌گیری و انتخاب نهایی حضور داشته باشند تا موجودیت مستقل کشور تضمین شود، اما تعامل با عامل خارجی مشکلی پیش نمی‌آورد. در استقلال هم تبعیت و پیروی همیشگی از عامل خارجی و هم ضدیت دائمی و خصومت آشتی‌ناپذیر توامان نفی می‌شوند. از کمک و حمایت خارجی تا زمانی که به حق انحصاری تصمیم‌گیری نیروهای داخلی خللی وارد نکند، می‌شود استفاده کرد. خصوصاً که نظام جدید جهانی امکانات و ظرفیت‌های مشروع و کارآمدی برای بهبود حال ملت‌ها دارد.

دولت‌های استبدادی با پنهان شدن در زیر نقاب استقلال و متهم کردن مخالفان‌شان به وابستگی و مزدوری بیگانگان می‌کوشند تا مانع گسیل کمک‌ها و پتانسیل‌های خارجی به ملت تحت ستم و سلطه داخلی شوند. به عنوان مثال مردم لیبی حمایت جامعه جهانی را بر استقلال‌خواهی کاذب و متکی به دیکتاتوری قذافی ترجیح می‌دهند. همانطور که مردم عراق در برابر صدام و رژیم بعث رفتار مشابهی انجام دادند. در این شرایط اساساً حکومت ضد مردمی داخلی حکم بیگانه را دارد و حضور خارجی‌ها به شرط این‌که در پی تثبیت سلطه خود نباشند، به برقراری استقلال واقعی کمک می‌کند. در این میان، پذیرش نقش نهاد‌های بین‌المللی چون سازمان ملل و تسهیل فعالیت‌های مشروع آن‌ها گامی ضروری برای استقلال است، اما استفاده از این ظرفیت‌ها و یا به‌طور کلی حمایت خارجی نامحدود و بدون مرز نیست.

استقلال و رویکردهای افراطی

در سالیان اخیر شاهد رفتار‌هایی هستیم که رویکردی تفریطی را در برابر افراط‌های گذشته نمودار می‌سازند. البته اکثر نیروهای درگیر با نیت خیر و قصد خدمت به مردم این کار را انجام می‌دهند. صحبت بر سر پیامد‌های عمل است که تاثیر منفی بر سرنوشت کشور دارد. برخی دیدگاه‌ها که هر نوع همکاری با عامل خارجی و به‌طور مشخص غرب را زمینه‌سازی برای تجاوز نظامی، گرفتن کاسه گدایی، دریوزگی و انداختن طوق بندگی می‌پندارند و از این طریق خواسته یا ناخواسته کشور را به سمت انزوا و محرومیت از حضور موثر در صحنه بین‌المللی سوق می‌دهند و نتیجه دیدگاه‌های آن‌ها تفاوت چشمگیری با عملکرد جمهوری اسلامی ندارد و در نهایت منافع ملی و حقوق مردم را در مسلخ توهم توطئه قربانی می‌کند، سویه افراطی نگاه به استقلال را تشکیل می‌دهد، اما در مقابل برخی فعالیت‌ها هم خواسته یا ناخواسته در تعارض با استقلال است. چون منجر به دخالت بنیاد‌ها و فعالان خارجی در مسائلی می‌شود که مربوط به تعیین سرنوشت کشور ایران و راه‌اندازی جریان‌های سیاسی است.

به عنوان مثال برخی از گروه‌های سیاسی یا ائتلاف‌ها در خارج از کشور، جلسه اعلام تشکیل خود را در یک پارلمان خارجی برگزار می‌کنند. بنده نمی‌خواهم هیچکس را متهم کنم ولی از گروهی که مدعی تسهیل استقرار دموکراسی در ایران است و می‌خواهد مردم ایران را نجات دهد، انتظار می‌رود که تاسیس خود را در یک محیط غیر خارجی و صرفاً وابسته به عناصر داخلی اعلام کند. بر همین منوال مشارکت و حضور گروه‌های خارجی یا دولت‌های خارجی در خصوص جریان‌سازی سیاسی، ایجاد آلترناتیو یا نقش‌آفرینی در شکل‌گیری رهبری جنبش‌های اعتراضی اعم از ارشد و میانی در ایران با استقلال تعارض دارد. چون پای کسانی را وارد ماجرا می‌کند که عضو جامعه ایران نیستند و در نهایت منافع کشور خودشان را در اولویت می‌بینند و هیچ تضمینی وجود ندارد که همیشه بین کشور مفروض و ایران اشتراک منافع وجود داشته باشد.

نقش مطلوب عوامل خارجی در حمایت‌های معنوی و لجستیکی است تا با انتقال تجربه، ارائه خدمات آموزشی و اطلاع‌رسانی گفتمان دموکراسی خواهی در ایران فربه شود. حد افراطی این رویکرد تلاش‌های برخی از نیروهای خارجی برای آلترناتیوسازی و تقویت جریان‌ها و افرادی است که در جامعه درون و برون‌مرزی ایرانیان جایگاهی ندارند. در واقع آنان می‌کوشند بدون توجه به نظر افکار عمومی ایران و وزن‌های اجتماعی جریان‌ها، گروهی را به شکل مصنوعی و بادکنکی بزرگ کنند. اینگونه فعالیت‌ها استعمار نوین را باز می‌تاباند که هدفی مشابه موج اولیه استعماری در قالب متفاوت و پیچیده‌تری را دنبال می‌کند.

تهدید استقلال کشور

اخیراً در زمینه‌ای دیگر دو حرکت در خارج از کشور آغاز شده است که آن‌ها را نیز می‌توان از مصادیق مخدوش شدن استقلال نامید. البته بانیان و کسانی که در این فعالیت‌ها شرکت داشتند علی‌العموم افرادی شریف، ملی و وفادار به استقلال هستند، اما عمل آنان ناخواسته موجودیت مستقل کشور را تهدید می‌کند و رقابت‌ها و ملاحظات سیاستمداران خارجی را وارد مسائل داخلی ایران می‌کند. در برنامه‌ای که سازمان نایاک در خصوص مخالفت با خروج سازمان مجاهدین خلق از فهرست گروه‌های تروریستی برگزار کرد خانم باربارا اسلاوین سخنرانی کرد. ایشان به عنوان یک خبرنگار سابق و کارشناس سیاست خارجی کنونی آمریکایی اظهار داشت: «حذف نام مجاهدین از فهرست سازمان‌های تروریستی پیامد خطرناکی برای "جنبش سبز" ایران خواهد داشت. همانطور که اشاره شد این پیامی خیلی خطرناک می‌فرستد. حتی بهانه بیشتر به دست دولت ایران در سرکوب جنبش سبز می‌دهد که یک جنبش مخالف غیر خشن است.»

از آنجایی که ایشان فاقد دانش و مهارت لازم برای داوری در خصوص منافع و مضار جنبش سبز و اساسا مسائل سیاسی مربوط به مردم ایران است، لذا صحت اظهار نظر ایشان به صورت جدی زیر سئوال است، اما جدا از این مطلب، موضع‌گیری وی مخدوش‌کننده استقلال جامعه نیز هست. معنی ندارد که یک کارشناس آمریکایی در خصوص مصلحت یک جنبش اجتماعی مستقل و مردمی در ایران تعیین تکلیف کند. بر همین منوال حضور برخی از مقامات سیاسی و امنیتی سابق دولت آمریکا در کنار برخی از فعالان ایرانی در خصوص دفاع از تداوم حضور مجاهدین در لیست تروریستی آمریکا نیز به معنای دخالت ناموجه در امور داخلی ایران است. یکی از علل مخالفت که به امضای چهره‌های آمریکایی رسیده است تبعات منفی خروج مجاهدین از لیست تروریستی روی وضعیت جنبش سبز و به خطر افتادن جامعه مدنی ایران است.

مقامات آمریکایی می‌توانند در خصوص تاثیرات این اقدام یا هر اقدام دولت آمریکا در خصوص ایران روی منافع ملی و جامعه مدنی امریکا سخن بگویند نه این‌که مصلحت یا مضرات جنبش اجتماعی مردم ایران و جنبش سبز را مشخص کنند! انتهای منطقی این رویکرد داخل کردن کسانی در روند تاثیرگذاری در مسائل ایران است که اصلاً جایگاهی در آن ندارند و مشارکت آن‌ها در تصمیم‌گیری مخل استقلال است. تنها مردم ایران و فعالان ایرانی صلاحیت دارند که در خصوص مثبت بودن یا منفی بودن اقدامات دولت‌های خارجی روی سرنوشت جامعه ایران و مطالبات مردم سخن بگویند. مقامات و فعالان خارجی فقط می‌توانند روایت‌گر نظرات متنوع جامعه کنشگران ایرانی باشند.

البته ابعاد این خطا‌ها در مقطع فعلی بزرگ نیست، اما در صورت تداوم می‌تواند تاثیرات منفی روی جنبش دموکراسی‌خواهی مردم ایران بگذارد. در مقطع کنونی رسیدن به معنای موجه، کارآمد و متناسب با زمان از استقلال امری ضرروی است که هم می‌تواند نسبت و مرز‌های همکاری مشروع با نیروهای خارجی و استفاده مناسب از ظرفیت‌های موجه جامعه جهانی را تعیین کند و هم محدوده‌های نقش‌آفرینی انحصاری مردم ایران را مشخص سازد و منافع ملی و سرزمینی کشور را در شرایط پیچیده کنونی منطقه ضمن ایجاد روابط خوب با دنیا و نیروهای بین‌المللی حراست کند. همچنین به بهره‌برداری حاکمیت از تحریف استقلال یا روایت نارسا و غلط از آن پایان دهد. رسیدن به چنین مهمی نیازمند گفت‌وگوی منطقی و مستدل بین پاره‌های مختلف جامعه ایران و ارزش تلقی کردن استقلال در قرائت مناسب و سازگار با شرایط جدید است. تا به نام استقلال و آزادی و حقوق شهروندی پایمال نشود.

عکس‌ها:

۱- خبرگزاری فارس.

۲- دیوارنگاری‌های تهران از مجموعه شخصی صبری آتش، اینجا.

پيکر ناصر حجازی با بدرقه هزاران نفر به خاک سپرده شد

Wed, 25 May 2011 08:45:00 +0000

بيش از ۱۵ هزار نفر در مراسم ويژه‌ای در ورزشگاه آزادی تهران با ناصر حجازی، مرد شماره يک فوتبال ايران وداع کردند.

به گزارش خبرگزاری‌های ايران بامداد امروز طی مراسم ويژه‌ای، پيکر ناصر حجازی، دروازه‌بان سابق تيم ملی ايران و باشگاه تاج (استقلال)، در ميان استقبال مردم به ورزشگاه آزادی تهران منتقل شد و آخرين دور افتخار را در ميان اشک و فريادهای طرفدارانش زد.

در اين مراسم بسياری از بازيکنان فوتبال ايران به همراه گروهی از مسئولان شرکت داشتند. همايون بهزادی، فرامرز ظلی، حسن روشن، منصور پورحيدری، احمدرضا عابدزاده، علی دايی،‌ کريم باقری، بهرام افشارزاده، مهدی رحمتی و علی اميری، از جمله افراد حاضر در ورزشگاه آزادی بودند.

خبرگزاری‌های ايران نوشتند به دليل ازدحام جمعيت پيکر ناصر حجازی تنها يک دور در ورزشگاه آزادی چرخانده شد و مراسم که قرار بود طولانی‌تر باشد زودتر پايان يافت.

اين در حالی است که تلويزيون دولتی ايران در باره برگزاری چنين مراسمی تبليغی نکرده بود.

مردم حاضر در ورزشگاه به‌هنگامی که پيکر ناصر حجازی به ورزشگاه آمد شعار می‌دادند «اسطوره مردمی همينه، همينه»، «خداحافظ ناصرخان حجازی» و «حجازی بلند شو، ايرانی بی‌قراره»

برخی گزارش‌های غير رسمی از سر دادن شعارهای مخالف حکومت و دستگيری گروهی از مردم در حين مراسم حکايت دارند اما اين گزارش‌ها تأييد نشده‌اند.

مردم حاضر در ورزشگاه به‌هنگامی که پيکر ناصر حجازی به ورزشگاه آمد شعار می‌دادند «اسطوره مردمی همينه، همينه»، «خداحافظ ناصرخان حجازی» و «حجازی بلند شو، ايرانی بی‌قراره»؛ آن‌ها همچنين شعارهايی عليه نيروی انتظامی سر دادند.

خانواده‌ ناصر حجازی، آتيلا فرزند و بهناز شفيعی، همسرش در دور ورزشگاه چرخيدند و از مردم تشکر کردند.

خانم شفيعی، همسر ناصر حجازی در حين مراسم به ميان دروازه زمين ورزشگاه آزادی رفت و به ياد همسرش چند لحظه‌ای را درون دروازه نشست.

او با تکان دادن دست از همه مردم تشکر نمود و سپس آتيلا حجازی در سخنانی از مردم به‌شکل ويژه‌ای سپاس‌گزاری کرد.

وی گفت: «همه حس پدرم همين دل‌خوشی شما مردم بود و از شما تشکر می‌کنم که امروز برای تسليت به آزادی آمديد.»

پس از آن پيکر ناصر حجازی در آمبولانس گذاشته شد تا به بهشت زهرا برود و در قطعه نام‌آوران به خاک سپرده شود.

در برابر گورستان بهشت زهرا نيز جمعيت انبوهی حضور يافته بودند؛ طوری که بسياری از مردم پشت درهايی که برای کنترل جمعيت گذاشته شده بود ماندند و اجازه ورود به آن‌ها داده نشد.

انبوه جمعيت در اطراف قطعه نام‌آوران بهشت زهرا که تعدادشان به بيش از ۱۵ هزار نفر گزارش شد موجب گرديد که کنترل آن از دست مأموران پرتعداد نيروی انتظامی خارج شود.

سرانجام پيکر اين ورزشکار محبوب ايران در قطعه نام‌آوران بهشت زهرا رديف ۵۸ ، شماره ۱۲ به خاک سپرده شد.

ناصر حجازی، دروازه‌بان سابق تيم‌های ملی فوتبال ايران و تيم تاج (استقلال) صبح روز دوشنبه دوم خرداد در سن ۶۲ سالگی به دليل ابتلا به بيماری سرطان ريه در بيمارستان کسری‌ تهران درگذشت.

حجازی از يک سال‌ونيم پيش با سرطان ريه مبارزه می‌کرد. وی جمعه گذشته بار ديگر بيماری‌اش عود کرد و به بيمارستان منتقل شد.

ناصر حجازی در ۱۷ سالگی به تيم ملی فوتبال جوانان و يک سال پس از آن به تيم ملی فوتبال ايران دعوت شد.

وی در سال ۱۳۴۸ و در سن ۱۹ سالگی دروازه بان اول تيم ملی فوتبال ايران شد.

حجازی همراه با تيم ملی ايران توانست جام ملت‌های آسيا را در سال‌های ۱۳۴۶، ۱۳۵۰ و ۱۳۵۴ به دست آورد.

همچنين با تيم ملی در بازی‌های آسيايی ۱۹۷۴ قهرمان شد، در المپيک‌های ۱۹۷۲ مونيخ و ۱۹۷۶ مونترال حضور يافت و برای نخستين بار در تاريخ فوتبال ايران در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتين نيز شرکت داشت.

او از محبوب‌ترين و مشهورترين فوتباليست‌های ايرانی به شمار می‌رفت و مسائل و مشکلات فوتبال ايران را همواره با صراحت بيان می‌کرد. وی در ماه‌های پايانی زندگی خود در گفت‌وگويی مشکلات اقتصادی و آزادی بيان در ايران را نيز مورد انتقاد قرار داد و به همين خاطر رسانه‌های نزديک به اصول‌گرايان به وی حمله کردند.

ناصر حجازی درگذشت

Mon, 23 May 2011 10:41:17 +0000

ناصر حجازی، دروازه‌بان سابق تيم‌های ملی فوتبال ايران و تيم تاج (استقلال) صبح امروز در سن ۶۲ سالگی به دليل ابتلا به بيماری سرطان ريه در بيمارستان کسری‌ تهران درگذشت.

به‌دنبال انتشار خبر درگذشت ناصر حجازی، مردم و علاقه‌مندان وی در برابر بيمارستان تجمع کردند و به شدت متأثر بودند.

تجمع دوستداران حجازی باعث مختل شدن نظم بيمارستان شد طوری که نيروی انتظامی نيز دخالت کرد. اعضای خانواده ناصر حجازی از تجمع‌کنندگان خواستند تا در منزل وی گرد هم آيند که مردم برای هم‌دردی با خانواده حجازی راهی منزل وی شدند.

حجازی از يک سال‌ونيم پيش با سرطان ريه مبارزه می‌کرد و جمعه در حين تماشای بازی استقلال و پاس بار ديگر بيماری‌اش عود کرد و به بيمارستان منتقل شد.

مراسم تشييع و تدفين اين اسطوره فوتبال ايران فردا برگزار می‌شود.

ناصر حجازی، دروازه‌بان دوران طلايی فوتبال ايران روز ۲۸ آذرماه سال ۱۳۲۸ به‌دنيا آمد.

وی دوره ابتدايی تحصيلات خود را در دبستان هخامنش و دوره دبيرستان را در دبيرستان‌های سعادت، سينا، سهند و شرق تهران سپری کرد.

در سال ۱۳۵۰ وارد مدرسه عالی ترجمه شد و پس از شش سال به دليل مسافرت‌های ورزشی موفق شد، ليسانس خود را دريافت کند.

رشته ورزشی اصلی‌ حجازی بسکتبال بود و در ۱۶ سالگی در تيم منتخب دبيرستان ابومسلم بازی می‌کرد و حتا به اردوی تيم جوانان بسکتبال ايران دعوت شد. اما فوتبال را نيز به‌شکل تفريحی دنبال می‌کرد.

وی بر حسب اتفاق، زمانی که در مسابقات فوتبال آموزشگاه‌ها به تماشای بازی تيم منتخب مدرسه‌اش رفته بود با آسيب ديدن دروازه‌بان تيم به جای او به زمين رفت و خوش درخشيد و از آن زمان وارد دنيای فوتبال شد.

دو ماه پس از اين اتفاق در سن ۱۶ سالگی با تيم فوتبال کيهان ورزشی که در آن غلام وفاخواه، مهدی مناجاتی و مجيد حلوايی، سه بازيکن بعدی تيم ملی فوتبال ايران نيز بازی می‌کردند، در گرگان به زمين رفت.

حجازی سپس به تيم‌ نادر در دسته دوم باشگاه‌های تهران پيوست و از آن‌جا به تيم پرطرفدار تاج رفت و دوران اوج خود را در اين تيم گذراند.

حجازی در سال نخست ورود خود به تيم تاج، قهرمانی در مسابقات فوتبال جام باشگاه‌های آسيا و ليگ فوتبال کشور را با اين تيم جشن گرفت.

وی در سال‌های ۱۳۴۵ و ۱۳۵۰ قهرمان تهران و در سال ۱۳۵۳ قهرمان ليگ دوم جام تخت جمشيد شد.

حجازی در سال ۱۳۵۶ به تيم فوتبال شهباز پيوست و يک سال و نيم با اين تيم بازی کرد اما پس از انقلاب در سال ۱۳۵۸ به تيم خود تاج که ديگر نام استقلال را به خود گرفته بود، بازگشت.

ناصر حجازی با درخشش‌هايش در تيم تاج در ۱۷ سالگی به تيم ملی فوتبال جوانان و يک سال پس از آن به تيم ملی فوتبال ايران دعوت شد.

وی که در آن زمان رقبای بزرگی چون فرامرز ظلی و عزيز اصلی را داشت در سال ۱۳۴۸ و در سن ۱۹ سالگی دروازه بان اول تيم ملی فوتبال ايران شد و نخستين بازی ملی خود را در روز ۲۲ شهريور ۱۳۴۸ در آنکارا در مقابل پاکستان انجام داد.

حجازی همراه با تيم ملی ايران توانست جام ملت‌های آسيا را در سال‌های ۱۳۴۶، ۱۳۵۰ و ۱۳۵۴ به دست آورد.

يکی ديگر از افتخارات وی مقام سومی جام ملت‌های آسيا ۱۹۸۰ با تيم ملی ايران است.

آخرين حضور وی در دروازه تيم ملی ايران در سال ۱۳۵۹ و در سن ۲۹ سالگی بود که ايران در برابر کويت بازی کرد. وی در حالی که همچنان در دروازه می‌درخشيد به دليل قانون ۲۹ ساله‌ها که حضور در دروازه را برای بازيکنانی که بيش از ۲۹ سال دارند منع می‌کرد، از تيم ملی کنار گذاشته شد.

ناصر حجازی هفت سال پايانی دروازه‌بانی خود را با آبی‌های استقلال سپری کرد و دو بار ديگر نيز در سال‌های ۱۳۶۲ و ۱۳۶۴ در حالی که بازوبند کاپيتانی اين تيم را بر بازو داشت، قهرمان مسابقات فوتبال جام باشگاه‌های تهران شد و سرانجام در سال ۱۳۶۵ فوتبال را در ۳۶ سالگی کنار گذاشت.

حجازی در اوج درخشش خود در سال‌های پيش از انقلاب يک بار دعوت به بازی در تيم فوتبال پاری سن‌ژرمن شد و يک بار نيز به انگليس رفت تا در باشگاه منچستر يونايتد توپ بزند اما پس از يک ماه تمرين با منچستر و چند بازی در اين تيم به ايران بازگشت.

ناصر حجازی پس از بوسيدن زمين به مربی‌گری روی آورد و در سال ۱۳۶۷ نخستين تجربه مربی‌گری خود را با تيم محمدان بنگلادش گذراند و اين تيم را به جمع هشت تيم برتر آسيا رساند.

وی در سال ۱۳۶۹ در ۴۰ سالگی به ايران بازگشت و در طول فعاليت ورزشی خود سرمربی تيم‌های فوتبالی چون بانک تجارت، شهرداری کرمان، ماشين‌سازی تبريز، ذوب‌آهن و سپاهان اصفهان، نساجی مازندران، استقلال تهران، استقلال رشت و استقلال اهواز شد.

حجازی که يک بار در سال ۱۳۷۷ تيم استقلال را به نايب‌قهرمانی آسيا رساند بازيکنانی چون علی دايی و رحمان رضايی، دو بازيکن موفق تيم ملی را به فوتبال ايران معرفی کرد.

حجازی از محبوب‌ترين و مشهورترين فوتباليست‌های ايرانی به شمار می‌رفت و بارها، چه پيش از انقلاب و چه پس از آن به او پيشنهاداتی برای بازی در فيلم‌ها شد که وی آن‌ها را رد کرد.

ناصر حجازی مسائل و مشکلات فوتبال ايران را همواره با صراحت بيان می‌کرد. وی در ماه‌های پايانی زندگی خود در گفت‌وگويی مشکلات اقتصادی و آزادی بيان در ايران را نيز مورد انتقاد قرار داد و به همين خاطر رسانه‌های نزديک به اصول‌گرايان به وی حمله کردند.

ناصر حجازی يک دختر و يک پسر به نام‌های آتوسا و آتيلا دارد که هر دو فوتباليست بوده‌اند.

استقلال، پرسپوليس را شکست داد

Wed, 30 Mar 2011 18:40:54 +0000

هفتادمين ديدار دو تيم پرطرفدار پرسپوليس و استقلال، با پيروزی آبی‌ها به پايان رسيد.

به گزارش خبرگزاری‌های ايران هفتادمين شهرآورد تيم‌های فوتبال استقلال و پرسپوليس در هفته بيست و هشتم ليگ برتر فوتبال ايران، با تک گل آرش برهانی در دقيقه ۴۳ به سود استقلال پايان يافت.

اين ديدار از ساعت ۱۷ امروز چهارشنبه به قضاوت محسن ترکی در ورزشگاه آزادی آغاز شد.

شهرآورد امروز با اين‌که در روزهای تعطيلی نوروز برگزار می‌شد نتوانست همچون ديدارهای پيشين دو تيم تماشاگران بی‌شماری را به ورزشگاه بکشاند و تنها نزديک به ۶۵ هزار نفر از آن استقبال کردند.

محسن ترکی سومين بار بود که پيکار دو تيم نامدار تهران را قضاوت می‌کرد. در سال‌های نه چندان دور به دليل حساس بودن اين شهرآورد از داوران خارجی برای قضاوت آن دعوت می‌شد.

شهرآورد ۷۰ با يک دقيقه سکوت به نشانه هم‌دردی با آسيب‌ديدگان زلزله و سونامی ژاپن آغاز شد.

دو تيم در اين ديدار فوتبال پاياپايی را به نمايش گذاشتند و صاحب موقعيت‌هايی نيز شدند اما اين استقلال بود که در دقيقه ۴۳ بازی با سانتر مهدی اميرآبادی از سمت چپ توسط آرش برهانی به گل دست پيدا کرد تا نيمه اول را با پيروزی به رختکن برود.

اين گل در حالی به ثمر رسيد که در نيمه نخست پرسپوليس در ۵۱ درصد زمان بازی توپ را در اختيار داشت.

در نيمه دوم پرسپوليس تهاجمی آغاز کرد و در همان آغاز صاحب موقعيت گل‌زنی شد. غلام‌رضا رضايی در سومين دقيقه بازی در ۴۵ دقيقه دوم با آن که محمد محمدی دروازه‌بان استقلال را نيز از پيش رو برداشت، ولی تعادل‌اش را از دست داد و نتوانست دروازه استقلال را باز کند.

در اين نيمه هر دو تيم و به‌ويژه پرسپوليس، موقعيت‌هايی را از دست دادند. فرهاد مجيدی از استقلال، مازيار زارع، غلام‌رضا رضايی، اميرحسين فشنگ‌چی، اشپيتم آرفی اهل آلبانی و وحيد هاشميان از پرسپوليس موقعيت‌های خوب خود را از دست دادند و نتيجه ديدار پرحاشيه دو تيم با پنج دقيقه وقت اضافی نيز تغييری نکرد.

در اين ديدار محسن ترکی به اميرحسين صادقی و مهدی اميرآبادی از تيم استقلال و حسين بادامکی از تيم فوتبال پرسپوليس کارت زرد نشان داد. بهتاش فريبا مربی تيم فوتبال استقلال نيز در دقايق پايانی اين ديدار توسط ترکی از روی نيمکت اخراج شد.

استقلال با اين پيروزی ۵۲ امتيازی شد و پس از سپاهان و ذوب‌آهن، دو تيم اصفهانی، در رده سوم جدول ليگ برتر فوتبال ايران قرار گرفتند.

پرسپوليس نيز که در ديدار رفت برابر استقلال يک بر صفر باخته بودند با ۴۴ امتياز همچنان در رده پنجم جدول رده‌بندی باقی ماند.

پرسپوليس: رحمان احمدی، سپهر حيدری، عليرضا نورمحمدی، سامان آقازمانی، حميد علی‌عسگر، حسين بادامکی، مازيار زارع، محمد نوری (وحيد هاشميان ۷۴)، امير حسين فشنگ‌چی (اشپيتم آرفی ۸۵)، هادی نوروزی، غلام‌رضا رضايی - سرمربی: علی دايی

استقلال: محمد محمدی، اميرحسين صادقی، حنيف عمران‌زاده، مهدی اميرآبادی، پژمان منتظری، کيانوش رحمتی، فرزاد آشوبی، ايمان مبعلی، هوار ملامحمد (اسماعيل شريفات۶۶)، آرش برهانی (سيد صالحی ۸۵)، فرهاد مجيدی (هادی شکوری ۸۹) ـ سرمربی: پرويز مظلومی