جایزه

دومین جایزه حقوق بشری شهر بوخوم

society — Mon, 17 Dec 2012 08:10:05 +0000

بهنام دارایی‌زاده

فعالان حقوق بشر در خارج از کشور آیا می‌توانند به طور واقع کاری برای بهبود وضعیت عینی حقوق بشر در ایران انجام دهند؟

این پرسشی محوری و البته قدیمی است. معمولاً پاسخی هم که به آن داده می‌شود این است که باید با استفاده از فضای آزاد موجود در خارج از کشور، صدای اعتراض و مظلومیت مردم و فعالان مدنی- سیاسی را به گوش جهانیان رساند.

شاید به همین خاطر باشد که سازمان‌ها و نهادهای پرشماری با این هدف در خارج از کشور شکل گرفته‌اند. یکی از این سازمان‌های به نسبت تازه، "کانون ایران آزاد" در آلمان است که هر ساله با همراهی سازمان عفو بین‌الملل و شهرداری شهر بوخوم، جایزه‌ای را به یکی از فعالان حقوق بشری ایران اهدا می‌کند تا افکار عمومی را نسبت به نقض حقوق بشر در ایران حساس کند.

امسال جاوید هوتن کیان، وکیل مدافع و شاهرخ زمانی، فعال حقوق کارگری در ایران به عنوان دو نامزد دریافت جایزه حقوق بشر بوخوم در سال ۲۰۱۲ معرفی شدند. در مراسم اهدای این جایزه در روز ۱۵ دسامبر نیز از هردوی آنها قدردانی و سپس از شاهرخ زمانی به عنوان دومین دریافت کننده جایزه شهر بوخوم نام برده شد.

شاهرخ زمانی با ارسال پیامی از زندان گوهردشت به مناسبت دریافت این جایزه، تاکید کرده است که کوشندگان حقوق بشر لازم است به "حقوق طبقه کارگر" توجه کنند؛ چرا که بدون جلب حمایت طبقه کارگر در راه "مبارزه برای آزادی، عدالت و حقوق انسانی"، به "پیروزی پایدار" دست نخواهند یافت.

جاوید هوتن کیان، وکیل مدافع سکینه آشتیانی در سال ۲۰۱۰ بازداشت و به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» به شش سال حبس تعزیری و شاهرخ زمانی نیز به اتهام "تبلیغ علیه نظام و تشکیل دسته سوسیالیستی" به ۱۱ سال زندان محکوم شده اند.

در گفت‌وگویی با ندا فرخ، از دست‌اندرکاران جایزه حقوق بشری شهر بوخوم، درباره فعالیت‌های کانون ایران آزاد پرسیده‌ایم.

ندا فرخ: کانون ایران آزاد در شهر بوخوم ثبت شده و بیشتر در آلمان فعالیت دارد. کانون ایران آزاد در واقع مرکزی ا‌ست برای همکاری نیروهایی که برای دستیابی به حقوق بشر در ایران فعالیت می‌کنند. مجموعه‌ای است از کوشندگان حقوق بشر که فعلاً در این کانون جمع‌ شده‌اند. تلاش‌هایی هم می‌شود تا این شبکه هرچه بیشتر سراسری شود. شکل‌گیری این کانون از سال ۲۰۰۹ از آغاز جنبش اعتراضی مردم در ایران آغاز شد. بعد از آن تقلب انتخاباتی در ایران و اعتراض‌های پس از آن بود که هسته اصلی کانون شکل گرفت.

یکی از محوری‌ترین فعالیت‌های کانون، اهدای جوایز حقوق بشری در دسامبر هر سال، به مناسبت سالروز تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر و روز جهانی حقوق بشر است. ممکن است درباره این بخش از فعالیت‌های کانون توضیح دهید؟

ندا فرخ: کانون ما می‌خواست به بهترین نحو، صدای نقض حقوق بشر در ایران را به گوش افکار عمومی و به‌ ویژه افکار عمومی خارج از کشور برساند. به خاطر همین، ما ایده همه‌پرسی از «افکار عمومی» را پی گرفتیم. گفتیم که ما می‌خواهیم امسال، دو نفر از کوشندگان حقوق بشر را نامزد دریافت جایزه کنیم که «زندانی سیاسی» هستند، اما اخبار زیادی از آنها منتشر نمی‌شود. معیارمان شد انتخاب دو نفری که بیشترین فشارها به آن‌ها وارد می‌شود، اما کمترین اطلاعات از آنها در خارج از زندان در دسترس هست.

ما به‌عنوان یک کانون حقوق بشری که در خارج از ایران فعال است فکر کردیم مهم‌ترین وظیفه‌ ما چه هست؟ به این نتیجه رسیدیم که یکی از مفیدترین کارها این است که به بهترین نحو، افکار عمومی را به آنچه نقض گسترده‌ حقوق بشر در ایران شمرده می‌شود جلب کنیم.

ما این ایده‌ را از سال ۲۰۱۱ با اعلام اهدای جایزه‌ حقوق بشری در شهر بوخوم، با حمایت سازمان عفو بین‌الملل و شهرداری شهر بوخوم و کلیسای کریستوس در این شهر آغاز کردیم. اولین جایزه‌ حقوق بشری شهر بوخوم نیز به خانم خدیجه مقدم به خاطر فعالیت‌های چندین ساله‌‌شان برای حقوق بشر و به‌ ویژه محیط زیست و کودکان و زنان اهدا شد. این جایزه، جایزه‌ای نمادین است. البته یک کار هنری با ارزش نیز توسط هنرمند ایرانی، ناصر صوفیانی، همه‌ ساله برای فرد برگزیده همان سال ساخته و اهدا می‌شود.

امسال دو تن از فعالان حقوق بشریِ زندانی در ایران، شاهرخ زمانی و جاوید هوتن‌کیان، نامزد دریافت جایزه‌ حقوق بشری شهر بوخوم شدند و در نهایت نیز این جایزه به شاهرخ زمانی، فعال کارگری و سندیکایی اهدا شد. دلیل این انتخاب‌ها چه بود؟

کانون ما می‌خواست به بهترین نحو، صدای نقض حقوق بشر در ایران را به گوش افکار عمومی و به‌ ویژه افکار عمومی خارج از کشور برساند. به خاطر همین، ما ایده همه‌پرسی از «افکار عمومی» را پی گرفتیم. گفتیم که ما می‌خواهیم امسال، دو نفر از کوشندگان حقوق بشر را نامزد دریافت جایزه کنیم که «زندانی سیاسی» هستند، اما اخبار زیادی از آنها منتشر نمی‌شود. معیارمان شد انتخاب دو نفری که بیشترین فشارها به آن‌ها وارد می‌شود (البته تا آنجا که ما اطلاع داریم)، اما کمترین اطلاعات از آنها در خارج از زندان در دسترس هست... بعد از بررسی‌های زیاد، آقای شاهرخ زمانی از فعالان کارگری و آقای جاوید هوتن‌کیان، وکیل سکینه آشتیانی‌ که در زندان تبریز به‌ سر می‌برد را از طرف کانون نامزد این جایزه کردیم.

بعد از انتخاب این دو کوشنده، ما یک همه‌پرسی عمومی اینترنتی و آنلاین را آغاز کردیم و از همه فعالان حقوق بشر در داخل و خارج کشور خواستیم که اگر امکانش هست، روی صفحه‌ کانون ایران آزاد بیایند و رای و نظر خودشان را بدهند که به اعتقاد من حرکت موفقی نیز بود.

هدف اصلی هم این نبود که بگوییم یکی از نامزدها نسبت به دیگری ارجحیت دارد. همان طور که ما در شب اهدای جایزه، از هر دو این عزیزان قدردانی کردیم و جایزه یا تقدیرنامه به نمایندگان آنها آقای نقی محمودی ( وکیل جاوید هوتن‌کیان) که به تازگی و به همین منظور به آلمان آمده‌اند و آقای بهروز خباز که از سوئد برای شرکت در این برنامه آمده بودند اهدا شد.

تاثیر جوایز بر فعالان اجتماعی

خدیجه مقدم از فعالان حقوق کودک و زنان است که سال‌ها در ایران فعالیت داشته‌، به زندان افتاده و در نهایت نیز از کشور خارج شده است. از خدیجه مقدم، به عنوان یکی از دریافت‌کنندگان جوایز حقوق بشری در خارج از کشور، ازجمله نخستین جایزه حقوق بشری شهر بوخوم، نخست پرسیده‌ایم: دریافت این جوایز، به طور عینی چه تاثیری می‌تواند بر زندگی و چند و چون فعالیت فعالان اجتماعی داشته باشد؟

خدیجه مقدم: باید فعالان حقوق بشر، نسبت به فشار‌های اقتصادی که به مردم ایران در اثر ناکارآمدی دولت و تحریم‌های اقتصادی اعمال می‌شود حساس باشند. واقعیت این است که تحریم‌های اتحادیه اروپا و آمریکا بیش از دولت، مردم ایران را در تنگنا قرار داده است.

خدیجه مقدم: من فکر می‌کنم که اهدای این جوایز، از چند جنبه اهمیت دارد: یکی اینکه به‌هرحال، نوعی حمایت از فعالان جامعه مدنی را نشان می‌دهد که در این مورد مشخص، کانون ایران آزاد، سازمان عفو بین‌الملل و شهرداری شهر بوخوم بود. از طرف دیگر فرصتی‌ هست تا صدای فعالان جامعه مدنی، فعالان حقوق بشر، به‌خصوص کسانی که در بند هستند به گوش مردم برسد. در واقع، اهدای این جوایز را می‌توان پژواک صدای مردم ایران و فعالان جامعه مدنی‌ ایران به حساب آورد.

من البته خودم را در آن سطحی نمی‌بینم که بگوییم فعالیت‌هایم در ایران به نوعی تعیین‌کننده بوده است، ولی به طور کل، وقتی حرکت‌هایی که امروز در ایران صورت می‌گیرد را نگاه می‌کنم باید بگویم اینها، ادامه همان راهی ا‌ست که ما در ایران می‌رفتیم. به هر روی، همراهان ما، دوستان و پیشتازان ما الان در داخل ایران دارند کار می‌کنند. واقعیت امر این است که من به لحاظ احساسی، فشار زیادی احساس می‌کنم که دیگر در کنار مردم و در کنار دوستانم نیستم. وگرنه، نقش و کارکرد تعیین‌کننده‌ای برای خودم قائل نیستم؛ منتهی از سوی دیگر، «تجربه‌‌ مهاجرت»، به نظرم کمی اطلاعات آدم را گسترش می‌دهد و به نوعی نگاه‌ها را جهانی‌تر می‌کند. پارسال این موقع که داشتم جایزه را می‌گرفتم، واقعاً از صمیم قلب آرزو کردم که سال دیگر در شرایط بهتری این جایزه اهدا شود و ما هم خبر آن را از داخل ایران بشنویم. ولی متأسفانه در این یک سال گذشته، مردم ایران هم به لحاظ اجتماعی‌، سیاسی و فرهنگی و هم به لحاظ اقتصادی، در شرایط دشوارتری به سر می‌برند.

باید فعالان حقوق بشر، نسبت به فشار‌های اقتصادی که به مردم ایران در اثر ناکارآمدی دولت و تحریم‌های اقتصادی اعمال می‌شود حساس باشند. واقعیت این است که تحریم‌های اتحادیه اروپا و آمریکا بیش از دولت، مردم ایران را در تنگنا قرار داده است. درباره همه این‌ها باید صحبت شود، اما در داخل ایران خیلی از این صحبت‌ها را نمی‌شود مطرح کرد.

به‌‌هرحال اینجا فضا بازتر است. آدم امنیت دارد و می‌تواند راحت‌تر صحبت‌ کند. این جنبه‌ مثبت مهاجرت است، اما به لحاظ احساسی و شخصی، باید بگویم که من خیلی غمگینم که از ایران دورم. تجربه‌ مهاجرت برای من یک غم همیشگی را بر جا گذاشته است.

*تصویر اول: بهروز خباز فعال کارگری که به نمایندگی از شاهرخ زمانی، جایزه حقوق بشری شهر بوخوم را دریافت کرد.

بهمن احمدی امویی برنده جایزه جهانی هلمن -همت شد

Maryam — Sat, 30 Jul 2011 12:40:42 +0000

بهمن احمدی امویی، روزنامه‌نگار زندانی از سوی سازمان جهانی دیده‌بان حقوق بشر، برنده جایزه جهانی هلمن -همت سال ۲۰۱۱ شد.

جایزه بین‌المللی «هلمن- همت» از سال ۱۹۹۰ تا کنون هر سال به نویسندگانی که به خاطر نوشته‌های‌شان زیر فشار حکومت‎ها قرار دارند، اهدا می‌شود. این جایزه برای گرامی‌داشت ليليان هلمن، نمايشنامه‌نويس آمريکایی و دشيل همت، رمان‌نويس آمريکايی به نام «هلمن-همت» نام‌گذاری شده است.

بهمن احمدی امویی روزنامه‌نگار حوزه اقتصادی ۳۰ خرداد ماه سال ۱۳۸۸در پی وقایع پس از انتخابات ریاست جمهوری به همراه همسرش، ژیلا بنی یعقوب در منزل مسکونی‌اش بازداشت شد. وی از سوی دادگاه به پنج سال حبس تعزیری محکوم شده و از زمان بازداشت تا کنون در زندان اوین به سرمی‌برد.

این روزنامه‌نگار منتقد در طول مدت بازداشتش فقط یک بار به مرخصی آمده و در ۱۶ ماه گذشته اجازه استفاده از حق مرخصی به او داده نشده است. وی همچنین بیش از یک سال است که هیچ‌گونه ملاقات حضوری با خانواده‌اش نداشته است.

بهمن احمدی امویی ۳۰ خرداد ماه سال ۱۳۸۸در پی وقایع پس از انتخابات ریاست جمهوری در منزل مسکونی‌اش بازداشت شد و از سوی دادگاه به پنج سال حبس تعزیری محکوم شده است

بهمن احمدی امویی با بسیاری از روزنامه‌های اصلاح‌طلب همکاری کرده است، دبیری سرویس اقتصادی روزنامه سرمایه و سردبیری وب سایت خرداد نو از آخرین فعالیت‌های وی پیش از بازداشت است.

جایزه هلمن -همت هر سال به ده‌ها نفر از نویسندگان و روزنامه‌نگاران کشورهای مختلف اهدا می‌شود. بنا به گزارش‌های رسیده چند فهرست امسال برندگان این جایزه نام چند نویسنده ایرانی وجود دارد که هنوز اسامی آنها اعلام نشده است.

سال گذشته پروین اردلان، روزنامه‌نگار و فعال حقوق زنان و آذین ایزدی‌فر، نویسنده و شاعر از جمله برندگان ایرانی این جایزه بودند. هوشنگ گلشیری، تقی رحمانی، علی‌اشرف درویشیان، شهرام رفیع‌زاده، محمد صدیق‌کبودوند، آرش سیگارچی، آسیه امینی و یوسف عزیزی بنی‌طرف از جمله نویسندگان ایرانی هستند که تا کنون برنده این جایزه شده‌اند.

اهدای جایزه زنبق طلایی فلورانس به نسرین ستوده

Maryam — Sat, 26 Mar 2011 11:24:53 +0000

نسرین ستوده، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر، برنده جایزه سال ۲۰۱۰ زنبق طلایی شهرفلورانس شد.

به گزارش سایت تغییر برای برابری، این جایزه از سوی شورای شهر فلورانس به طور مشترک به نسرین ستوده و پدرماریوبارتولینی، فعال حقوق بشر در پرو اهدا شده است.

شورای شهر فلورانس در اطلاعیه‌ای با اشاره به فعالیت‌های نسرین ستوده در «مخالفت با تبعیض قانونی علیه زنان، پذیرفتن وکالت کودکان زیر ۱۸ سال محکوم به اعدام و تلاش برای برابری حقوقی زن و مرد در ایران»، این فعالیت‌ها را دلیل اهدای جایزه زنبق طلایی به وی اعلام کرده است.

جایزه زنبق طلایی هر دو سال یک بار به به افراد یا سازمان‌هایی اهدا می‌شود که «گام‌هایی شایسته در پیشبرد و برقراری صلح و دفاع از حقوق بشر برداشته‌اند و در این راه با آسیب و آزار هم رو به رو بوده‌اند.»

نسرین ستوده، وکیل حقوق بشر، ۸ شهریور ۸۹ پس از تفتیش منزل و دریافت اخطاریه به اتهام اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت کشور و تبلیغ علیه نظام ملزم به معرفی خود به دادسرای اوین شد. وی در تاریخ ۱۳شهریور ۸۹ به اتهام اقدام علیه امنیت ملی در ایران، بازداشت شد و در طی مدت بازداشت خود به خاطر روند غیرقانونی بازداشت و رسیدگی به پرونده‌اش چندین بار دست به اعتصاب غذای بلند مدت زد.

نسرین ستوده پیش از بازداشت، بار‌ها به‌خاطر فعالیت‌های حقوقی‌اش مورد تهدید قرار گرفته بود. وی از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی به ۱۱سال زندان تعزیری، ۲۰ سال ممنوعیت خروج از کشور و ۲۰ سال محرومیت از وکالت محکوم شده است.

با وجود گذشت هفت ماه از بازداشت وی و صدور حکم قضایی از سوی دادگاه، این فعال حقوق بشر همچنان در بند ۲۰۹ زندان اوین است و به بند عمومی منتقل نشده است.

نسرین ستوده علاوه بر وکالت، در زمینه حقوق کودکان، با انجمن حمایت کودکان همکاری داشته و به مدت دوسال عضو هیئت مدیریه این انجمن بوده است. وی همچنین از فعالان کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز است.

وی فارغ التحصیل کار‌شناسی ارشد حقوق بین‌الملل از دانشگاه شهید بهشتی است و پس از اخذ پرونده وکالت، دفاع از بسیاری از فعالان سیاسی و اجتماعی را به صورت رایگان بر عهده گرفت. شیرین عبادی، محمد صدیق کبودوند، امید معماریان، رویا طلوعی، فرناز سیفی، منصوره شجاعی، طلعت تقی‌نیا، پروین اردلان، نوشین احمدی خراسانی، خدیجه مقدم، علی اکبر خسرو شاهی، مریم حسین خواه، جلوه جواهری، ناهید کشاورز، راحله عسگری‌زاده، نسیم خسروی، محبوبه حسین‌زاده، امیر یعقوبعلی، دلارام علی، مارل فرخی، ناهید جعفری و سمیه فرید از جمله موکلان وی هستند.

این وکیل دادگستری در سال ۲۰۰۸ نیز برنده جایزه کمیته بین‌المللی حقوق بشر ایتالیا شد. نسرین ستوده به دلیل ممانعت نیروهای امنیتی، موفق به حضور در مراسم اهدای جایزه نشد.

وی همچنین در ۲۳ خرداد سال ۱۳۸۷ هنگامی که به منظور دفاع از موکلان خود و در حین انجام وظیفه

وکالتی‌اش به محل بازداشت آن‌ها رفته بود، از سوی پلیس دستگیر شد و یک روز در بازداشتگاه وزرا به سر برد. دادگاهی که در تاریخ ۲۶ بهمن ماه ۱۳۸۷ تشکیل شد وی را به اخلال در نظم عمومی و تمرد در برابر پلیس متهم کرد.

پدر ماریو بارتولینی، دیگر برنده جایزه زنبق طلایی سال ۲۰۱۰ به خاطر ۳۰ سال فعالیت در پرو و حمایت از حقوق بومیان پرویی در برابر سلطه شرکت‌های چندملیتی به تحریک بومیان منطقه متهم و بار‌ها بازداشت شده است.