نوشابه امیری

سعید مرتضوی "نماد حکومت اسلامی"

Fri, 03 Aug 2012 15:36:30 +0000

گفت‌وگوی ایرج ادیب زاده با نوشابه امیری، روزنامه نگار

ایرج ادیب زاده − محمد رضا رحیمی، معاون اول محمود احمدی‌نژاد، روز چهارشنبه گذشته(۱۱ مرداد) اعلام کرد که دولت حکم دیوان عدالت اداری در مورد برکناری سعید مرتضوی را اجرا نمی‌کند و او هم‌چنان در پست ریاست صندوق تأمین اجتماعی باقی می‌ماند.

احمد توکلی، نماینده‌ی پرنفوذ مجلس اسلامی هم تهدید کرده که اگر مرتضوی برکنار نشود، وزیر کار و امور اجتماعی عزل می‌گردد.

آخرین مورد تنش بین دولت و مجلس شورای اسلامی، محکوم شدن سعید مرتضوی از سوی دادگاه عدالت اداری بود که باز هم دولت احمدی‌نژاد پادرمیانی کرد و گفت که حکم عدالت اداری در مورد برکناری سعید مرتضوی اجرا نمی‌شود.

● گفت‌وگو با نوشابه امیری

در بررسی معمای سعید مرتضوی در جمهوری اسلامی، با خانم نوشابه‌ امیری تماس گرفتم، روزنامه‌نگاری که یک‌‌بار قاضی سعید مرتضوی او را محاکمه کرده است.

معمای سعید مرتضوی چیست که وی با این همه اتهام و داشتن پرونده‌های قتل و فساد، باز هم در پست‌های مهم ادامه‌ی کار می‌دهد؟

نوشابه امیری − من فکر نمی‌کنم معما باشد؛ واقعیت جمهوری اسلامی است. یعنی این مجموعه‌ای که امروز به طور یک‌دست در قدرت است، ترکیبی است از آدم‌هایی مثل مرتضوی. مرتضوی را ما می‌بینیم و چهره‌ی بیرونی این سیستم است، اما درون آن چهره‌هایی هستند که به مراتب مجرم‌تر از آقای مرتضوی هستند. این مجرمین برای ماندن در قدرت به هم‌دیگر احتیاج دارند. اولاً همه‌ی آن‌ها از هم‌دیگر پرونده‌های مختلف دارند، هم‌دیگر را شنود کرده‌اند، مدرک دارند و اینک بر اساس منافع مشترک، کنار هم‌دیگر قرار گرفته‌اند و گاه‌گاهی یکی از آن‌ها بر علیه دیگری شروع می‌کند به به‌اصطلاح افشاگری که من آن را به حساب دعوای گرگ‌ها می‌گذارم.

توجه داشته باشید که آقای مرتضوی درست در شرایطی که مطبوعات را پشت سر هم، بعد از سخنرانی آقای خامنه‌ای بست، از طرف آقای خامنه‌ای به عنوان "مدیر شجاع و عزیز ما" معرفی شد. بقیه‌ی مقامات هم همین‌طور هستند. یعنی هرجا لازم بوده، از آن‌ها استفاده کرده‌اند و تقریباً می‌توانم بگویم که مرتضوی نمود و نماد کوچکی از وضعیت حاکم است. یعنی آدمی که بدون قابلیت و با رذالت فراوان و با پرونده‌ای سنگین، به کار گرفته می‌شود تا حکومت برقرار بماند.

نوشابه امیری
«یکی از تلخ‌ترین روزهای من که در طول سی سال گذشته زیاد هم بوده، روزی بود که در به اصطلاح دادگاه آقای مرتضوی، به سئؤالات ایشان پاسخ می‌دادم. برای تصویر کردن آن، می‌توانم بگویم که عین شرایط حاکم بر کشور ما است، نماد حکومت است.
یعنی آقای مرتضوی به اتکای زور و قدرت، پشت میز بلند قاضی نشسته بودند و من به عنوان متهم، در چند پله پایین‌تر. که این فاصله‌ای که ایشان در قدرت‌اند و من بدون قدرت هستم، خیلی خوب تصویر بشود. ایشان حق داشتند هر سئوالی بکنند، اما من حق نداشتم که هر جوابی را بدهم یا اگر جواب می‌دادم، جواب شنیده نمی‌شد. ایشان حق داشتند که وسط سئوالی که از من می‌کنند که کاملاً سئوال غیرقانونی بود، تلفنی با مراجع مختلف صحبت کنند، خط بگیرند، بگویند حالا باید بزنمش، نزنمش!»
از آقای مرتضوی در همان شروع کارش پرونده داشتند. یعنی ایشان پرونده‌ی فساد جنسی داشتند، آقایان این پرونده را مسکوت نگه داشتند و گروکشی کردند تا ایشان کارهایی را که از او می‌خواهند انجام بدهد. بعد شاگرد از استاد جلو زده است. آقای مرتضوی به کمک آیت‌الله یزدی که زمانی رییس قوه‌ی قضاییه بودند، به دلیل دوستی با پسر ایشان آمدند و امروز هم به بخش دیگری از این دعوای قدرت رسیده‌اند.

همین کابینه‌ی امروز آقای احمدی‌نژاد را نگاه کنید، آقای رحیمی را با این همه پرونده‌ی فساد در آن دارید. یا آقای مشایی و... در این کابینه هستند. مجموعه، یک مجموعه‌ی فاسد و مجرم است که حتی در این شرایط کمی تا قسمتی قانونی عملاً همه‌ی آن‌ها باید در دادگاه‌های مردمی حاضر بشوند و جواب‌گوی جرایم‌شان باشند.

همین آقای توکلی که امروز به عنوان مدعی آمده‌اند وسط، وقتی پرونده‌ی قتل زهرا کاظمی بعد از تحقیقات مفصل در مجلس ششم توسط فراکسیون اصلاح‌طلبان مطرح شد و با استناد به مدارک مختلف نشان دادند که آقای مرتضوی دخالت مستقیم داشته در مرگ زهرا کاظمی، سکوت کردند. همان موقع که مشخص شد که آقای مرتضوی حتی پدر عروس آقای خاتمی، آیت‌الله خوشبخت را که در وزارت ارشاد بودند، تهدید کرده و به او دستور داده بودند که دروغ بگوید (و ایشان هم آمدند گفتند) باز هم صدای کسی درنیامد.

می‌خواهم بگویم که این معما نیست. این واقعیت جمهوری اسلامی است. الان گرگ‌ها در برابر هم نشسته‌اند. به دلایل منفعت‌های امروزی، دیروزی و فردایی در برابر هم قرار می‌گیرند و حالا چهره‌شان آقای مرتضوی شده است. آقای مرتضوی به کمک آقای حداد عادل دوباره آن‌جا می‌ماند و از طریق آقای لاریجانی وساطت می‌شود که بماند. یعنی این تار فساد و جنایت چنان در هم تنیده است که باید این‌گونه خلاصه‌اش کرد که «خانه از پای‌بست ویران است».

می بینیم هرکدام از جرایم مندرج در پرونده‌ی آقای مرتضوی، در قوانین جمهوری اسلامی، می‌تواند زندان‌های طولانی‌مدت حتی اعدام را به دنبال داشته باشد. چه کسی پشت سر آقای سعید مرتضوی است؟

من این‌گونه خلاصه می‌کنم: نظام اسلامی؛ و نظام اسلامی را هم در آقای خامنه‌ای خلاصه می‌کنم. به این معنا نیست که یک فرد است، یک مجموعه است، ولی چهره‌اش ایشان هستند. ایشان بودند که آقای مرتضوی و آقای احمدی‌نژاد را بالا کشیدند، ایشان بودند که دستور دادند بچه‌های ما را در خیابان‌ها بکشند، ایشان در جریان تمام این ماجراها بودند و همیشه اشک تمساح ریختند. در ماجرای کوی دانشگاه که دانشجویان ما را شبانه گرفتند کشتند، چشم‌های‌شان را درآوردند، ایشان آمدند گریه کردند، عذرخواهی کردند. ولی در ماجرای کوی دانشگاه که باز هم دو سال قبل تکرار شد، چه اتفاقی افتاد؟ آقای فرهاد نظری تبرئه شد و یک سرباز ساده به خاطر دزدیدن یک ریش‌تراش محکوم شد. در بقیه‌‌ی ماجراها، در قتل‌های زنجیره‌ای، در همه‌ی موارد ایشان همین حضور را داشتند. این‌بار هم آمدند و به خاطر کهریزک اشک تمساح ریختند.

در نتیجه، من این نظام حاکم را روی صندلی متهم می‌نشانم. البته مدارک‌شان از متهم گذشته و مجرم‌اند، ولی به لحاظ رعایت قانون است که می‌گوییم متهم. والا اسناد جنایات و جرم‌های‌شان خیلی آشکار همه جا گفته شده است. در نتیجه، آقای مرتضوی هم بخشی از این مجموعه هستند که امیدوارم روزی در یک دادگاه عادلانه حاضر بشوند.

فکر می‌کنید با پایان دوره‌ی آقای محمود احمدی‌نژاد و آمدن رییس جمهوری تازه یا دولت تازه، سعید مرتضوی به دلیل این پرونده‌های سنگینی که دارد محاکمه بشود و سرنوشتی مثل سعید امامی پیدا کند یا خیر؟

نه؛ در دوران‌های مختلف بستگی به این‌که توازن قوا بین آقایان چه بگوید، همان اتفاق خواهد افتاد. البته که برای نظام، قربانی کردن آدم‌هایی در حد مرتضوی، به‌خاطر حفظ خودش، مهم نیست. هروقت که لازم باشد، این کار را می‌کنند.

«الزاماً سرنوشت آقای مرتضوی به سرنوشت آقای احمدی‌نژاد گره نخورده است. سرنوشت مرتضوی‌ها وقتی مشخص می‌شود که مملکت به روال قانون برگردد و قبل از همه و پیش از همه، مقام غیرقانونی آقای خامنه‌ای، دولت‌شان، فرمانده‌هانی که کنارشان قرار گرفته‌اند، از سردار نقدی گرفته تا بقیه‌ی آقایان تا آن‌هایی که در رأس مجلس، قوی قضاییه، مجریه و... نشسته‌اند، در یک دادگاه عادلانه حاضر بشوند.
خلاصه، وقتی این مسائل حل خواهد شد یا به طور نسبی به مجرای قانون برخواهد گشت که یک تحول جدی اتفاق بیافتد و بخش عمده‌ای از این مجموعه‌ی حاکم در یک دادگاه عادلانه حاضر بشود. والا فردا احمدی‌نژاد را می‌برند، کسی دیگری مثل او را می‌آورند.»

ولی الزاماً سرنوشت آقای مرتضوی به سرنوشت آقای احمدی‌نژاد گره نخورده است. سرنوشت مرتضوی‌ها وقتی مشخص می‌شود که مملکت به روال قانون برگردد و قبل از همه و پیش از همه، مقام غیرقانونی آقای خامنه‌ای، دولت‌شان، فرمانده‌هانی که کنارشان قرار گرفته‌اند، از سردار نقدی گرفته تا بقیه‌ی آقایان تا آن‌هایی که در رأس مجلس، قوی قضاییه، مجریه و... نشسته‌اند، در یک دادگاه عادلانه حاضر بشوند.

خلاصه، وقتی این مسائل حل خواهد شد یا به طور نسبی به مجرای قانون برخواهد گشت که یک تحول جدی اتفاق بیافتد و بخش عمده‌ای از این مجموعه‌ی حاکم در یک دادگاه عادلانه حاضر بشود. والا فردا احمدی‌نژاد را می‌برند، کسی دیگری مثل او را می‌آورند. در انتخاباتی که همه‌کار در آن می‌توان انجام داد، می‌شود مجلسی درست کرد که یک‌دست باشد، می‌شود قانون اساسی را طوری عوض کرد که نخست‌وزیری بیاید که مطیع آقا باشد، خیلی از این کارها را می‌توان انجام داد. در نتیجه عوض شدن فرد چیزی را عوض نمی‌کند. سیستم است که باید عوض شود.

پرسش پایانی‌ام شاید یک یاد‌آوری تلخ است. خود شما یک‌بار مورد محاکمه‌ی آقای سعید مرتضوی قرار گرفته‌اید. او را چطور دیدید؟ چگونه شخصیتی است؟

یکی از تلخ‌ترین روزهای من که در طول سی سال گذشته زیاد هم بوده، روزی بود که در به اصطلاح دادگاه آقای مرتضوی، به سئؤالات ایشان پاسخ می‌دادم. برای تصویر کردن آن، می‌توانم بگویم که عین شرایط حاکم بر کشور ما است، نماد حکومت است.

یعنی آقای مرتضوی به اتکای زور و قدرت، پشت میز بلند قاضی نشسته بودند و من به عنوان متهم، در چند پله پایین‌تر. که این فاصله‌ای که ایشان در قدرت‌اند و من بدون قدرت هستم، خیلی خوب تصویر بشود. ایشان حق داشتند هر سئوالی بکنند، اما من حق نداشتم که هر جوابی را بدهم یا اگر جواب می‌دادم، جواب شنیده نمی‌شد. ایشان حق داشتند که وسط سئوالی که از من می‌کنند که کاملاً سئوال غیرقانونی بود، تلفنی با مراجع مختلف صحبت کنند، خط بگیرند، بگویند حالا باید بزنمش، نزنمش!

یعنی دادگاه اصلاً شکل قانونی و رسمی نداشت. من حق نداشتم حتی وکیل داشته باشم، کنار خودم. ایشان حق داشتند بر اساس پرونده‌ای که من نمی‌دانستم مفادش چیست، شاکیان آن چه کسی هستند و در آن چه چیزی نوشته شده، هر نوع اتهامی را حتی اتهام‌های سخیفی را که فقط از این حکومت برمی‌آید، به من وارد کنند، اما من حق نداشتم به ایشان بگویم که دادگاهی که شما برگزار کرده‌اید، دادگاهی غیرقانونی است، این کیفرخواست را من باید بخوانم که بدانم موضوع چیست.

به عنوان یک روزنامه‌نگار محاکمه می‌شدید؟

بله، البته ایشان در طول دادگاه که فقط ما دو نفر در آن حضور داشتیم، دو بار بلند شدند و از اطاق بیرون رفتند، رفتند دستشویی‌ای که کنار دفتر کارشان بود و تمام آن صداها و بوها را من احساس می‌کردم. تصویری که برای من باقی مانده، این است که وقتی آقای مرتضوی از پشت میز و منبری که بالای آن بودند پایین می‌آمدند و از جلوی من رد می‌شدند، تازه تفاوت قد ما معلوم شد. من دیدم که ایشان نسبت به من کوتاه‌قدند و به اتکای پله‌ها و منبری که روی آن نشسته‌اند، خودشان را بزرگ‌تر و در موضع قدرت می‌بینند. منظورم به لحاظ فیزیکی نیست که قد کسی کوتاه یا بلند باشد، دارم فضا را برای‌تان تصویر می‌کنم.

به هرحال، وقتی ایشان از من سئوالی می‌‌کردند که همه‌ی سئوال‌ها با توهین و تحقیر همراه بود، تا من شروع می‌کردم به جواب دادن، ایشان بلند می‌شدند، می‌رفتند بیرون؛ تمام مدت توهین بود . توهینی که در آن برجسته بود، نگاهی است که آقایان به زن دارند. لازم نیست من توضیح بدهم که زن از دید حکومت اسلامی چیست. آن‌ها زن‌ها را عموماً دو دسته می‌دانند؛ دسته‌ای که زنان خودشان هستند، در خانه هستند و مطابق شرع تعیین شده‌ی آن‌ها رفتار می‌‌کنند و زنانی که آمده‌اند بیرون و در زندگی اجتماعی و اقتصادی نقش دارند. این دسته از زنان از دید آن‌ها "بد" محسوب می‌شوند و این "بد" را با ادبیات مختلف به شما می‌گویند.

در حالی که زندگی اجتماعی من از بچگی و پرونده‌ی فعالیت‌های من روشن است و اولین نوشته‌های من در روزنامه‌های کیهان مشخص است، ایشان تمام مدت اصرار داشت به من بگوید که مثلاً من دختر جوانی بوده‌ام که اصلاً روزنامه‌نگار نبوده‌ام، «روابطی داشته‌ام! » و این "روابط" را با چنان لحن چندش‌آوری می‌گفتند که می‌توانم بگویم من هرگز در زندگی‌ام مجبور به تحمل این حد از توهین نشده بودم. البته من جوابی می‌دادم، ولی ایشان وسط جواب من بلند می‌شد می‌رفت بیرون.

برای من، آن روز و آن جلسه، نماد حکومت بود. همان رفتار، همان شیوه‌ی غیرقانونی، همان بی‌توجهی به مردم، همان اتهام‌زنی، همان امکان نامحدود قدرت که به آن‌ها اجازه می‌دهد هرکاری بخواهند با مردم بکنند، همه را می‌توانستید در آن اتاق کوچک ببینید. آن روز بود که من فکر کردم این جمهوری اسلامی، به این ترتیب تمام شده است.

نکته‌ی دیگری که به عنوان نتیجه‌گیری آخرم از آن جلسه می‌توانم بگویم، این است که احساس کردم که حکومتی که حفظ منفعت خودش را دست چنین آدم‌هایی می‌سپارد، دچار چه خطای بزرگی می‌شود. چون آدم‌هایی مثل آقای مرتضوی، اگر روزی لازم باشد که به ارباب جدیدتر، با قیمت بیشتر بله بگویند، به این آقایان هم که کارفرمایان فعلی‌شان هستند، رحم نمی‌کنند. امروز دیدم که آقای مهدی خزعلی، پسر آیت‌الله خزعلی گفته که «روزی سراغ ناموس مراجع هم خواهند رفت». من در چهره‌ی آقای مرتضوی و مرتضوی‌ها می‌بینم که روزی که کارفرما عوض بشود، با همسران کارفرمایان امروزی چه خواهند کرد.

یعنی ایشان در این رژیم نقش چاقو را دارند.

دقیقاً!

عیسی سحرخیز، خبرنگار زندانی

arezoo — Fri, 04 Nov 2011 12:50:07 +0000

سارا روشن

سارا روشن – زندان‏های ایران پر از زندانیان سیاسی است. اسم برخی از این زندانیان در تارنماهای اینترنتی، شبکه‏های اجتماعی، رادیوها، تلویزیون‏ها ورسانه‏های اینترنتی مختلف تکرار می‏شوند و اسم بعضی‏ها از آنها از یادها می‏روند. ما، اما چقدر این زندانیان سیاسی را می‏شناسیم؟ چقدر با آرمان‏ها و آرزوهای آن‏ها آشنا هستیم؟

عیسی سحرخیز، روزنامه‌نگار و موسس انجمن دفاع از آزادی مطبوعات ایران را چقدر می‌شناسیم؟ کسی که به گفته پسرش مهدی سحرخیز، همیشه کشورش ایران را در اولویت قرار می‌دهد.

مهدی سحرخیز- یکی از خاطراتی که از پدرم دارم این است که باهم رفته بودیم کارخانه چوب و کاغذ مازندران. او تلاش می‌کرد روزنامه‌ها و مجله‌ها را تشویق کند که از محصولات ایرانی استفاده کنند به جای این که پولی بابت وسایل خارجی بدهند. یکی از خصوصیات برجسته ایشان برای من این بود که همیشه سعی می‌کرد منافع کشورش را در اولویت اول قرار دهد.

شکایت از عالی‌ترین مقام رسمی جمهوری اسلامی

عیسی سحرخیز در تیرماه سال ۱۳۸۸ بعد از ناآرامی‌ها و اعتراض‌های دهمین انتخابات ریاست جمهوری بازداشت شد. او به‌طور کل در دو مرحله به پنج سال زندان محکوم شده و ازجمله اتهاماتش توهین به رهبری، اقدام علیه امنیت ملی و اقدام تبلیغی علیه نظام بوده است.

نوشابه امیری: مردی از جنس ما بود؛ آرمانی، معتقد به آزادی مطبوعات، اهل تسامح و مهربان. می‌دانستیم در سختی دوران، یکی هست که هر زمان لازم باشد هم تلفن‌اش دم دست است و هم در دفترش باز... خطری هم که پیش می‌آمد، پیشاپیش برای حفاظت از ما ایستاده بود.

یکی از جنجالی‌‌ترین کارهای عیسی سحرخیز در دو سال گذشته نامه سرگشاده‌‌ای بود که در مرداد ۱۳۸۹ به صادق آملی لاریجانی، رئیس قوه قضائیه فرستاد و در آن با بیان ظلمی که بر وی رفتهاست، بر حق خود در پیگیری شکایت علیه غلامحسین محسنی اژه‌ای، محمود احمدی‌نژاد، رهبرجمهوری اسلامی و آیت‌الله علی خامنه‌ای، از طریق مراجع قضایی جهان و مجامع بین‌المللی تاکید کرد. او دلیل شکایتش را سکوت مقامات دولتی و سیاسی کشور در برابر شکنجه‌ها و ضرب و شتم‌هایی شمرد که به وی وارد شده است.

سحرخیز در نامه‌اش خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای می‌گوید: "عالی‌ترین مقام رسمی جمهوری اسلامی که به خود حق دخالت در تمام امور مقننه، مجریه و قضائیه کشور را داده و می‌دهد و روسای قوا خلاف روح و مفاد قانون اساسی سخنان و اوامر او را فصل‌الخطاب امور می‌دانند، در این جریان نقش غیر قابل انکار و تعیین‌کننده‌ای دارد و به تبع این مقام و مسئولیت بایدپاسخگوی اعمال افراد تحت امر و تخلفات گسترده باشد."

معتقد به آزادی مطبوعات

عیسی سحرخیز متولد ۱۳۳۲، زاده شهر آبادان و بزرگ شده شهر کرج است. او بعد از ازدواج به تهران نقل مکان کرد و بعد از اتمام تحصیل در رشته اقتصاد از دانشگاه تهران در سال ۱۳۶۱ به عنوان خبرنگار و کارشناس اقتصادی در خبرگزاری رسمی دولت ایران (ایرنا) فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش را شروع کرد. این روزنامه‌نگار از سال ۱۳۵۹ با آغاز جنگ ایران و عراق به تصویربرداری از جنگ پرداخت و تا سال‌ها همچنان در رده‌های مختلف در سازمان خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) کار می‌کرد و چندسالی هم رئیس دفتر این خبرگزاری در سازمان ملل بود.

مهدی سحرخیز این‌چنین از خصوصیات اخلاقی عیسی پدرش می‌گوید: "پدر من خیلی پشتکار دارد. هیچ وقت هیچ‌کاری را ول نمی‌کند. فکر می‌کنم خیلی از کسانی که با او کار می‌کردند، روی او حساب می‌کردند. من می‌دانم بارها و بارها و در هر شغلی که بود، کسانی که با او کار می‌کردند، برایش مثل دوست بودند و حتی خیلی وقت‌ها اگر نمی‌توانستند سر کار بروند، با آن که پدرم مدیر بود، به او زنگ می‌زدند که من امروز نمی‌توانم بیایم سر کار، تو می‌توانی جای من باشی؟ و پدر من بارها و بارها به جای آنها کار کرده است. یعنی سعی نمی‌کرد که ریاست کند. تاجایی که یادم می‌آید، سعی می‌کرد با کسانی که کار می‌کند دوست باشد و آن دوستی‌ها باعث شد- به نظر من- در هر کاری که تا به امروز کرده موفق باشد."

در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی، زمانی که سید عطاءالله مهاجرانی وزیر ارشاد بود، به‌عنوان مدیر کل مطبوعات داخلی در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مشغول به کار شد. آن‌هم در دوره‌ای که به نام "بهار مطبوعات" معروف است. در سال ۱۳۷۸ پس از برخورد قوه قضائیه به دلیل ارائه مجوز انتشار به روزنامه "زن"، از سمت خود استعفا داد.

نوشابه امیری، نویسنده و روزنامه‌نگار از این دوران کاری عیسی سحرخیز چنین یاد می‌کند: "مردی از جنس ما بود؛ آرمانی، معتقد به آزادی مطبوعات، اهل تسامح و مهربان. می‌دانستیم در سختی دوران، یکی هست که هر زمان لازم باشدهم تلفن‌اش دم دست است و هم در دفترش باز. ما از سختی دوران می‌گفتیم و او همدلانه نگاه می‌کرد. می‌فهمید چه کشیده‌ایم. در می‌یافت. خطری هم که پیش می‌آمد، پیشاپیش برای حفاظت از ما ایستاده بود. آمده بود مطبوعاتی‌ها را محترم و از گزند دوران در امان بدارد. نقشی که با پایان بهار کوتاه عصر هم ادامه یافت."

پس از این دوره او مدیر مسئول نشریه آفتاب و اخبار اقتصاد بود که هر دو تعطیل شدند. چندسالی هم به‌عنوان مدیرعامل انتشارات قلم به‌ فعالیت پرداخت.

مهدی سحرخیز درباره روش کار پدرش و اهدافی که دارد توضیح می‌دهد: "پدر من از قبل از این که در رسانه‌ها یا خبرگزاری‌ها مشغول به کار شود هم خیلی کار می‌کرد. دائماً صبح‌ها از شش صبح می‌رفت بیرون تا9 یا ۱۰ شب. بعضی روزها هم شاید بیشتر. یعنی آدمی است که همیشه در حین کار و تلاش بوده تا چیزی را که می‌خواهد به دست بیاورد. منظورم از به دست آوردن از لحاظ مالی نیست. این که بتواند هدفش را که همان آزادی رسانه‌هاست به دست آورد. یکی از کارهایی که پدرم می‌کرد، مقایسه این بود که چقدر در ایران سطح مطالعه روزنامه‌ و مجله و کتاب نسبت به دیگر کشورهای دنیا کمتر است و سعی می‌کرد این سطح را بیشتر کند. من یادم هست زمانی که پدرم در وزارت ارشاد بود، تعداد روزنامه‌ها و مجله‌ها و خواندن مجله‌ها زیادتر شده بود. تیراژ روزنامه‌ها به چهارمیلیون در روز رسیده بود که این اتفاق خیلی بزرگی در ایران بود."

زندانی به اسم ایران

در روز سی‌ام نوامبر ۲۰۰۶، عیسی سحرخیز به رادیوی صدای آلمان گفت: "درعمل من الان ممنوع‌السفر، ممنوع‌الخروج، ممنوع‌الکار، ممنوع‌القلم و حتیممنوع‌الخبر هستم ... فضا را تنگ کرده‌اند. امکان زندگی وجود ندارد. امکانداشتن شغل مناسب وجود ندارد. امکان روزنامه‌نگاری واقعی برای من وجودندارد. به گونه‌ای که من الان در زندانی به اسم ایران محبوس هستم. حالا فرقنمی‌کند دایره این زندان را محدودتر بکنند و به قول خودشان ببرند در یکی ازسوئیت‌هایی که در نظر گرفته‌اند یا در بندهای عمومی زندان اوین و بخواهند منآنجا باشم. در عمل فکر می‌کنم بین این زندان و آن زندان تفاوت چندانی نیست..."

عیسی سحرخیز مدت‌هاست که در بند است و وضعیت جسمی مناسبی ندارد (عکس قبل و بعد از دستگیری).

عیسی سحرخیز مدت‌هاست که در بند است و وضعیت جسمی مناسبی ندارد. مهدی سحرخیز، می‌گوید: "ایشان از نظر روحی همیشه مقاوم بودند و همچنان در همان حالت هستند. هر روز مصمم‌تر از قبل روی حرف‌هایی که زده‌اند، مانده‌اند. ولی از نظر جسمی متأسفانه، شرایط‌شان هر روز و هر روز بدتر شده است. سعی هم می‌کنند در زندان اذیت‌‌شان کنند. زندانبان‌ها یا دیگر زندانیان را مصمم می‌کنند که زندانیان سیاسی- نه تنها پدر من- را اذیت کنند تا در شرایط جسمی بدی قرار گیرند تا به قول خودشان درسی شود برای این زندانیان تا اصلاح شوند. بارها بوده که به کسانی که مواد مخدر استفاده می‌کنند قول مواد داده شده یا برعکس، از موادهایی که به آن‌ها می‌رسد کم کرده‌اند و گفته‌اند اگر این زندانیان سیاسی را اذیت کنید، مواد مخدر می‌گیرید."

در یکی از این درگیری‌ها، گوش عیسی سحرخیز پاره می‌شود. ضارب یکی از زندانی‌های شرور در بند سیاسی رجایی‌شهر بوده است.

چاره کار چیزی جز اتحاد و همدلی بیشتر نیست

عیسی سحرخیز در روزهای پایانی تیرماه سال جاری طی نامه‌ای به احمد شهید، گزارشگر ویژه بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران، از وی خواست تا هرچه سریع‌تر به وضعیت زندان‌های ایران رسیدگی کند.

آقای سحرخیز خطاب به احمد شهید نوشت: "آن‌چه امروز در زندان‌های جمهوری اسلامی می‌رود، جنایت علیه بشریت است و چیزی کمتر از اقدامات ضد انسانی استالین در اردوگاه‌های کار اجباری سیبری ندارد."

مهدی سحرخیز درباره آرمان‌ها و آرزوهای پدرش می‌گوید: "خب فکر می‌کنم آرمان‌های پدرم و خیلی از کسان دیگری که انقلاب کردند، مخصوصاً کسانی که الان در زندان هستند، در زمان انقلاب، یکی بوده است. فکر می‌کنم آن آزادی‌ای که می‌خواستند، این بود که بتوانند حرف بزنند بی آن که بترسند. آنها می‌دانند یکجایی اتفاقی افتاده که این آرمان‌ها کاملاً عوض شده است. تمام سعی و تلاش پدرم این بود که بتواند آن دلیلی که برای آن انقلاب شده است را بازگرداند و نگاهش همیشه به این بود که هیچکس سانسور نشود و همه بتواند حرف‌شان را بزند. برایش این خیلی مهم است. این که هرکسی بتواند عقاید خودش را داشته باشد. هرچند که با عقاید پدر من مثلاً فرق کند. خیلی‌وقت‌ها من و پدرم در یک موضوع باهم هم‌عقیده نبودیم، ولی او هیچ‌وقت جلوی مرا نگرفت یا نگفت که نه، چون این عقیده من نیست، تو هم حق نداری آن را بیان کنی."

عیسی سحرخیز در تجمع اعتصاب غذای تحکیم وحدت و ادوار تحکیم وحدت بعد از انتخابات ۱۳۸۸ گفته بود: "چاره کار چیزی جز اتحاد و همدلی بیشتر، تقویت جامعه مدنی ایران و نهادهایسیاسی و تشکیل و تاسیس جبهه‌های مختلف به ویژه با رویکرد محوری نسبت به مسئله دموکراسی و حقوق بشر نیست."

سریالی تکراری در آستانه بیست‌ودوم خرداد

arezoo — Fri, 10 Jun 2011 16:23:00 +0000

ایرج ادیب‌زاده

تلویزیون جمهوری اسلامی فیلمی را به نمایش گذاشت که می‌گوید نشان‌دهنده نفوذ وزارت اطلاعات در میان مخالفان و فعالین خارج از کشور است.

در این فیلم شخصی به نام «محمدرضا مدحی» مدعی می‌شود که با برخی ایرانیان خارج از کشور مخالف جمهوری اسلامی ملاقات کرده و با مقام‌های مهم آمریکا و فرانسه هم دیدار داشته است.
در این فیلم که در آستانه سالگرد دهمین انتخابات ریاست جمهوری، روز ۲۲ خرداد در ایران به نمایش درآمد، محمدرضا مدحی مدعی است با ایرانیانی ارتباط داشته که با حمایت آمریکا، فرانسه، بریتانیا و اسراییل، قصد تشکیل دولت در تبعید را داشتند، اما وزارت اطلاعات ایران برنامه آن‌ها را کشف و خراب کرده است.

از سوی دیگر در حالی که خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی «ایرنا» مدحی را فریب‌خورده سازمان سیا می‌داند که مأمورین وزارت اطلاعات او را نجات داده‌اند، خبرگزاری «فارس» این شخص را مرتبط با وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی می‌داند.

علیرضا نوری‌زاده، نویسنده‌ و روزنامه‌نگار مقیم لندن، به زمانه در مورد دیدارها و گفت‌وگوهایش با محمدرضا مدحی و واکنش‌اش به فیلمی می‌گوید که تلویزیون جمهوری اسلامی نشان داد.

علیرضا نوری‌زاده: بله، دیدم و خیلی هم برایم جالب بود. چون در عمرم این‌همه حرف‌های نادرست و دروغ نشنیده بودم. یعنی واقعاً از نظر من یک چیز غیر قابل تصوری بود و معلوم شد که جیمزباند جمهوری اسلامی، یعنی آقای حیدر مصلحی که تا به‌حال چندین نوبت از این دست نمایش‌ها برپا کرده است، این بار در ظاهر کارگردان‌های دیگری هم ازجمله اطلاعات سپاه با او همکاری کرده‌اند که نمایشنامه‌ای به این شکل تراژیک و در عین حال کمدی را عرضه کرده‌اند.

من در فیلمی که نشان داده شد احساس می‌کردم آقای مدحی خودش نبود. برای این که من آقای مدحی را از نزدیک دیده‌ام. حتی شاهد مشکلات و مصائب بیماری ایشان بودم؛ مصائبی که ایشان به علت شیمیایی شدن متحمل شده است. آن لحظه‌ای که ایشان دچار رعشه می‌شد و می‌بایست آمپول کورتون به خودش می‌زد. یا روزی ۹۰ قرص می‌خورد و این چیزها پنهانی نیست. در برنامه‌های من به دفعات ایشان راجع به این موضوع صحبت کرد که ناچارم روزی ۹۰ قرص بخورم و من می‌دیدم که ایشان در برابر من چه تعداد قرص را یکجا می‌بلعید.

در شرایطی که من او را دیدم- البته می‌توانم اشتباه کنم و ممکن است آقای مدحی آمده بیرون و بعد به خاطر تهدیدهایی که شده به ایران رفته است- او بارها گفت که همسر اول، مادر و دخترش چندین نوبت مورد تهدید قرار گرفتند. این حرف‌ها را درد دل می‌کرد و می‌گفت. همه این‌ها می‌تواند مؤثر شده باشد که ایشان برود ایران و با آن‌ها همکاری کند.

قبلاً به ما هشدارهایی از داخل داده شده بود. یکی دو نوبت مطالبی عنوان کرده بود که نادرست بود یا به معنای دیگر قطره پرمنگناتی بود که در یک دریا ریخته بودند. ایشان از یک نکته که احتمالاً می‌توانست درست باشد، استفاده می‌کرد و آن را به صورت مبالغه‌‌آمیز در ابعاد وسیع پخش می‌کرد.

آقای محمدرضا مدحی اصلاً چه کسی بود و شما چطور باهم آشنا شدید؟

آقای مدحی ظاهراً اول با آقای امیرفرشاد ابراهیمی در تماس بودند. آقای امیرفرشاد ابراهیمی، که جزو بچه‌های انصار حزب‌اله بود و بعد خارج شده، رفته بود تایلند و با آقای مدحی، که اوهم با یکی از همسرانش به آنجا رفته بود، دیدار کرده بود. ایشان با خودش کیسه‌ای داشت که معتقد بود صدها هزار دلار سنگ قیمتی در آن است و آن را همیشه با خودش اینور و آنور می‌برد. در همین حال می گفت ناچاراست از این و آن پول بگیرد، برای که بتواند زندگی کند.

ایشان اینجا و آنجا خواسته بود که با من صحبت کند. من زنگ زدم باهم مفصل صحبت کردیم. او اشاره کرد که چطور برنامه‌های من را دنبال می‌کند و چقدر علاقه‌مند است. بعد آمد روی برنامه تلویزیونی من، «پنجره‌ای رو به خانه‌ی پدری»، و ما چندین هفته و به تناوب باهم گفت‌وگو کردیم.

چیزی که من دقت کردم، این بود که خط قرمزهایی داشت و از آن‌ها عبور نمی‌کرد که بعد در جریان جنبش سبز ایشان یک موضع بسیار منفی نسبت به آقایان موسوی و کروبی گرفت که من با او برخورد کردم و از همانجا دیگر صحبت‌های ما قطع شد. یکبار هم ایشان از من خواهش کرد و گفت که آرزوی دیدار کعبه را دارد و می‌خواهد ناودان طلا را بگیرد، برود آنجا و دردهایش را خوب کند که من برای رفتن کمکش کردم و از دوستانی که داشتم خواهش کردم برای او ویزایی ترتیب دهند و ایشان هم رفت.

آنجا که رفته بود، یک حرف‌های عجیب و غریبی هم زده بود که همه به او خندیده بودند. بعدهم تقاضا کرده بود که به او کمک کنند یا همکاری کنند. تمام این حرف‌هایی که در رابطه با ملاقات با سفیر آمریکا، خانم کلینتون، سفر با هواپیمای شخصی به آمریکا گفته همه دروغ است. هیچکدام اساس و پایه ندارد و من خوشبختانه در تمام جزئیات کارهای ایشان هستم. این‌ها دروغ است.

اصولاً در گفته‌های ایشان یا افشاگری‌هایی که می‌کردند، حرف تازه‌ای بود؟

هیچ چیز. ببینید! ایشان رفت با آقای جهانشاهی در موج سبز همکاری کرد. اولاً این کنفرانسی که نشان می‌دهند، کنفرانسی بود که آقای «هنری‌له‌وی» در پاریس برگزار کرد و من به اتفاق آقایان مخملباف، حسن شرفی، حاج عبداله مهتدی، حسین بر و دوستان دیگر به دعوت آقای«له وی» در آن کنفرانس شرکت کردیم. در آن کنفرانس ما راجع به آزادی و جنبش سبز و مبارزات ملت ایران صحبت کردیم. بسیار کنفرانس خوبی بود و اصلاً آقای مدحی‌ نامی در آنجا وجود نداشت که این قدر وزارت اطلاعات روی این کنفرانس مانور داده.

روزی که من به دعوت خانم فرنگیس حبیبی پاریس آمده بودم و در آنجا سخنرانی داشتم، به من اطلاع دادند که آقای مدحی مصاحبه مطبوعاتی دارد. وقتی رفتم، ایشان در میان دو محافظ آمد بیرون، با من سلام و علیکی کرد و به سرعت هم رفت. فقط پرسیدم موضوع چیست؟ آنجا به من گفته شد ایشان پیوسته‌اند به موج سبز و مسئول امور سپاه پاسداران شدند یا یک چنین چیزی. از آن به بعد من دیگر با آقای مدحی تماسی نداشتم. چون ظاهراً به خاطر کار حزبی که آنجا می‌کرد، نباید دیگر با ما در تماس می‌بود. این آخرین موضوعی بود که من شنیدم. البته یکبارهم ایشان به من زنگ زد و گفت آمادگی دارد که از خط قرمزها عبور کنند و علیه آقای خامنه‌ای حرف بزنند که من استقبال نکردم و ماجرا متوقف شد.

با این همه من هیچ حرفی علیه ایشان نمی‌زنم؛ چون آن‌چه من در تلویزیون دیدم، یک مدحی آزاد نبود. چون با ایشان رودررو حرف زدم، چندین نوبت با او گفت‌وگو کردم و از نزدیک با او در تماس بودم. این آن مدحی نبود که من می‌شناختم. شاید و البته به نظر من، از بیماری و از مشکلات خانوادگی‌ و از وجود بچه‌هایش که آنجا گرفتارند، سوءاستفاده شده و ایشان را وادار به رفتن به ایران کرده‌اند یا او را به ایران برده‌اند. این‌ها را دیگر نمی‌دانم.

سایت‌های طرفدار دولت گفته‌اند که «جمع یارانی در میان بوده که می‌خواستند جمهوری اسلامی را ساقط کنند». شما از این «جمع یاران» خبری دارید؟

ایشان از روز اول با ما راجع به جمع یاران صحبت می‌کرد، ولی در این جمع یاران فقط یک آقایی بود که هر وقت حال ایشان به‌هم می‌خورد و او را به بیمارستان می‌بردند، موبایل ایشان را آن آقا جواب می‌داد. آقای مدحی می‌گفت مثلاً حسن یا حسین از بچه‌های جمع یاران است. ما از این جمع یاران هیچ چیز ندیدیم. هیچکدام از اطلاعاتی که آقای مدحی داد در طول برنامه‌های من، اطلاعات نادانسته‌ای نبود. ایشان خیلی آدم هوشیاری بود. از صبح کارش سر زدن به سایت‌ها و همینطور رفتن روی بالاترین بود و حساس هم بود. وقتی علیه‌اش چیزی می‌نوشتند، داد می‌زد و می‌نوشت و ناسزا می‌گفت. ولی جالب اینجا بود که مطالب خود من را گاهی به خودم تحویل می‌داد. من به او می‌گفتم آقای مدحی، من این را دو سال پیش نوشتم و موضوع این جوری بوده است.

هیچ وقت نتوانست از نظر دانش اطلاعاتی‌اش من را جذب کند. ولی طبعاً آدم بدی نبود. مصاحبت با او ملال‌انگیز نبود، آدم را ناراحت نمی‌کرد. من همیشه رعایت جانباز بودنش را می‌کردم. من خیلی حساسم نسبت به آدم‌هایی که جوانی و سلامت‌شان را در جنگ برای دفاع از میهن داده‌اند. این آدم جانباز ۷۰درصدی بود. سینه‌ا‌ی زخمی داشت، با روزی دو آمپول کورتون و ده‌ها قرصی که می‌خورد زندگی می‌کرد.

درباره سوابق آقای محمدرضا مدحی، در برخی از سایت‌های ایران چنین نوشته‌اند: جعل و سرقت اسناد دولتی کرده، قاچاقچی مواد مخدر بوده و ... از زمانی که آقای احمدی‌نژاد دوباره به ریاست جمهوری می‌رسد، به وزارت اطلاعات منتقل می‌شود و بعد از آن به دبیرخانه مجلس خبرگان و بعدهم به خارج می‌آید. شما راجع به سوابق او چیزی می‌دانید؟

من راجع به آن قسمتی که مربوط به قاچاق یا جعل اسناد می‌شود، چیزی نمی‌دانم. اما بعضی سندهایی که ایشان ارائه می‌داد، سندهایی بود که غلط‌های فاحش داشت. مثلاً ایشان سندی را ارائه می‌داد در رابطه با دستورالعملی که فلان آقا به ایشان صادر کرده بود، بعد بالای آن تاریخی که گذاشته بودند، مثلاً تاریخ پنج روز پیش بود یا قسمتی از تاریخ غلط بود و این‌ها به همدیگر نمی‌خورد. ایشان با علی ارومیان، نماینده مراغه در مجلس خبرگان و نماینده آقای خامنه‌ای، در ارتباط بود.

جالب است برایتان بگویم آن زمان که آقای ارومیان نماینده مجلس بود، نامه‌ای در سفر حج در سال ۱۹۸۴ برای زنده یاد دکتر بختیار نوشته بود که آن زمان دست ما افتاد و ما آن را چاپ کردیم. آقای ارومیان ناچار شد جواب دهد، چون از آقای دکتر بختیار پول خواسته بود. این آقای ارومیان رئیس آقای مدحی در مجلس خبرگان بود. ایشان در دفتر او کار می‌کرد. برادر آقای مدحی هم باز یک آدم اطلاعاتی‌ـ امنیتی‌ سپاه بود. ولی سوابقی داشته است، به‌عنوان فرمانده، به عنوان رئیس شهربانی شهری مرزی. در اینجاها کارهایی کرده، بعد به خاطر بیماری شدید در بیمارستان بستری شده است.

مثلاً مدحی عکس داشت که آقای ثمره هاشمی، معاون آقای احمدی‌نژاد، رفته بوده به بیمارستان و با او دیدار کرده بوده. یا فیلم‌هایی از او در تلویزیون ایران پخش شده بود در بیمارستان؛ زمانی که حالش به‌هم خورده بوده و مقامات رسمی بالای سرش بودند. خب اگر این آدم جاعل بود، چرا مقامات بالای سرش بودند.

گفته شده که او به برخی از روزنامه‌نگاران الماس داده است. این چقدر واقعیت دارد؟

همانطور که گفتم، ایشان یک کیسه دنبالش داشت و مدعی بود این‌ها جواهر است و من واقعاً نمی‌دانم اگر این‌ها جواهر بود، چرا ایشان نمی‌فروخت، چون برای هزار یا دو هزار دلار معطل بود. یادم هست یکی از دوستان من با ایشان آشنا شده بود که بازرگان است و به‌هرحال آدمی‌ست که وضع مالی‌اش خوب است. ایشان به دفعات از این دوست پول قرض کرده بود و دائم می‌گفت انشاالهخ الماس‌هایم را می‌فروشم و بدهی‌ام را می‌دهم. من هرگز این الماس‌ها یا سنگ‌های قیمتی را ندیدم. ولی ایشان مدعی بود که یک کیسه سنگ دارد. امیرفرشاد ابراهیمی هم راجع به این موضوع چندین مطلب نوشت.

فکر می‌کنید پخش این گفت‌وگوها یا این سندی که گفته شده نوعی افشاگری است، آن‌هم در آستانه سالگرد ۲۲ خرداد تصادفی است یا برنامه‌ریزی شده؟

به هیچ وجه. این‌ها تا امروز شاهد هستند که جنبش سبز پویا و جاندار ادامه دارد. در ضمیر هر ایرانی جنبش سبز هست. جنایاتی که در مورد هاله سحابی کردند، بدون تردید در برنامه‌ای مر که مردم می‌خواهند برگزار کنند تأثیرگذار خواهد بود. به همین دلیل این‌ها پیشاپیش خواستند جنبش را به خارج وصل کنند. مرتب هم تصاویر آقای نتانیاهو را نشان می‌دادند. اصلاً معنایی نداشت. بعد آقای مدحی در چه سطحی هست که مثلاً رئیس موساد با او ملاقات کند؟ آقای مدحی یک پاسدار سابق بود که در ایران هم دنبالش بودند. این‌ها اعتبار ندارند. اطلاعات سوخته به درد کسی نمی‌خورد. گاهی اوقات حرف‌هایی می‌زد که اسباب خنده بود. با این همه من هنوز اطمینان ندارم که ایشان با پای خودش رفته باشد، یا مأمور رژیم باشد که بخواهد در اپوزیسیون خرابکاری کند.

گفته شده است که قرار بوده در پادگانی در تل‌آویو روی سناریویی که برای براندازی جمهوری اسلامی نوشته شده است، کار کنند. این گفته تا چه حد حقیقت دارد؟

به‌عنوان مهم‌ترین و بامزه ترین جوک این ماه، این گفته را انتخاب می‌کنم.

بازی‌های خفیف امنیتی

نوشابه امیری، دبیر روزنامه‌ اینترنتی «روزآنلاین» نمایش فیلم جمهوری اسلامی را سریال ادامه داری می‌داند. گفتنی است سایت‌های دولتی نوشته‌اند، محمدرضا مدحی با سایت روز گفت‌وگو کرده است.

نوشابه امیری: برنامه‌ای که پخش شد، می‌شود گذاشت به حساب سریال همچنان ادامه‌دار جمهوری اسلامی. از همان دست فیلم‌هایی بود که خودشان می‌سازند و خودشان می‌خندند و فکر می‌کنند با این‌ها مطالبات یک ملت را زیر سئوال می‌برند. یعنی حمله به این و آن و پرونده سازی، برای این که بگویند ما برحقیم؛ اما این مردم هستند که قضاوت خودشان را می‌کنند. در مورد این که از جاهای مختلفی اسم برده‌اند، به نظر من این طبیعی‌ترین اتفاق است. البته نکته قابل توجه این است که خبرگزاری «ایرنا» می‌گوید که ایشان را دستگیر کردند و مدتی آنجا در زندان بوده و آقایان از او پذیرایی کردند و او هم اعتراف کرده است. بعد خبرگزاری امنیتی ‌ـ نظامی «فارس» این را گذاشته است به حساب پیروزی نظام امنیتی ایران که این در خود یک تناقض اساسی دارد. حالا به هر دلیل و با هرکدام از این داستان‌هایی که پشت ماجراست، آدمی آمده به خارج از کشور و شروع کرده به گفتن حرف‌هایی. طبیعی است که در مطبوعات داخلی یا خارجی مثل «گاردین»، «نیویورک تایمز» یا تلویزیون‌های مختلف، همه جا با او مصاحبه شده؟ ازجمله همکار ما امید معماریان هم در آن روزگار با او مصاحبه کرده و مصاحبه نیز منتشر شده است.

با «روز آنلاین» هم تماس داشته است؟

ایشان با من بیشتر از طریق ایمیل تماس داشت. یعنی ظاهراً سال اولی که سروکله‌اش پیدا شده بود، برای من ایمیل می‌زد و اصرار داشت که من را ببیند. همان حرفی را که حتماً به دیگران گفته است، به من هم گفت: «چون شما به نظر من تنها روزنامه‌نگاری هستید که حرف‌های درستی می‌نویسید، من اطلاعات بسیار مهمی دارم که می‌خواهم فقط به شما بدهم.» من هم خب چون واقعیت این است که آدم سیاسی نیستم و یک روزنامه‌نگارم، از همان اول به ایشان گفتم من با هیچ آدمی مثل شما یا جور دیگری از شما دیدار شخصی نمی‌توانم داشته باشم. اگر شما حرفی دارید برای گفتن، مصاحبه کنیم. ایشان اصرار داشت که من را ببیند و می‌گفت من این سندها را می‌خواهم فقط برای خود شما بفرستم. به ایشان گفتم، من یک روزنامه‌نگارم. هر سندی به من بدهید، باید به اطلاع مخاطب من برسد، ولی شما سند بدهید تا ببینم اصلاً درست می‌گویید یا نه.

تنها چیزی که در این ایمیل‌های متعدد برای من فرستاد، مثلاً یک عکس بود که نشان می‌داد در بیمارستان بستری است و آقای الهام رفته بالای سرش یا از همین چیزهایی که روزنامه «رسالت» درباره‌اش نوشته که ایشان سردار است و از این حرف‌ها. من برای ایشان نوشتم که این‌ها سند محسوب نمی‌شود، چون در روزنامه‌ها چاپ شده است. شما می‌فرمایید که رئیس یک مقر بسیار مهم در دفتر آقای خامنه‌ای بودید و ضد انقلاب را هدایت می‌کردید و از این حرف‌ها. پس باید سند داشته باشید تا یک زمینه جدی برای صحبت در میان باشد. ایشان هرگز این کار را نکرد و در آخرین گفت‌وگو حتی کارمان به دعوا کشید و من تلفن را قطع کردم. یعنی کاملاً طبیعی است که نظام جمهوری اسلامی که در زمینه‌های واقعی شکست خورده، بخواهد با این برنامه‌ریزی‌های بسیار مبتذل بگوید که مخالفان نظام حقانیت ندارند، اما خب این‌ها هم از همان بازی‌های نخ‌نمایی است که سال‌هاست دارند می‌کنند و بی‌نتیجه است.

فکر نمی‌کنید یکی از اهداف هم این بوده است که اپوزیسیون خارج از کشور را به گونه‌ای بی‌اعتبار کنند؟

به نظر من خواستند دو کار بکنند که پشت‌اش همان نیت پلید همیشگی‌شان هست. یعنی تمام این‌ها را ربط دهند به این که جنبش سبز پول گرفته و فریب الماس خورده و این‌ حرف‌ها. این‌ حرف‌ها واقعاً خنده‌دار است. این وصله‌ها به مردمی که بچه‌های‌شان در خیابان‌ها کشته شدند، مردمی که به خیابان رفتند و گفتند «رأی من کو؟»، مردمی که دارند می‌بینند در کشور چه فجایعی دارد نمی‌چسبد. اقتصاد ما در حال ویرانی است. گفتن این حرف‌ها دیگر خنده‌دار است. در واقع یک این که خواستند جنبش سبز را بزنند. دو این که به آستانه ۲۲ خرداد نزدیک شده‌ایم و آقایان از هراس‌شان دیگر خواب ندارند و حتماً خواسته‌اند این نتیجه را هم بگیرند که ایرانی‌ها را نسبت به‌هم بی‌اعتماد کنند؛ و تخم ناامیدی و بی‌اعتمادی را بین مردم بکارند؛ حالا چه در داخل و چه در خارج.

اما من از این زاویه نگاه می‌کنم که آقایان دارند بازی خودشان را می‌کنند. بازی‌ای که شبیه فیلمفارسی‌های اسلامی است. یعنی این قدر این داستان تکراری است و بد نوشته و بد اجرا شده است که دیگر حتی خود موضوع هم مهم نیست. آن‌چه می‌خواهم بگویم این است که از این زاویه باید به قضایا نگاه کرد که آیا آن‌چه مردم می‌گویند و می‌خواهند برحق است یا برحق نیست. اگر برحق است، آن وقت این جور نمایش‌ها را باید به حساب تقلاها و دست‌وپا زدن‌های حکومتی گذاشت که برایش هیچ چیزی باقی نمانده و فقط به زور اسلحه و این قبیل بازی‌های خفیف امنیتی سر کار مانده است.

نمایش فیلم‌های پناهی و رسول‌اف در سوییس

Sat, 19 Mar 2011 02:10:50 +0000

این احتمال وجود دارد که پس از تعطیلات نوروزی حکم جعفر پناهی و محمد رسول‌اف، دو کارگردان ایرانی اجرا شود.

در اعتراض به محکومیت جعفر پناهی و محمد رسول‌اف، در یک حرکت شهروندی یک فیلم از پناهی و دو فیلم از رسول‌اف در زوریخ و باسل به نمایش گذاشته می‌شود.

به گزارش بخش فرهنگی رادیو زمانه مهدی عبدالله‌زاده، منتقد سینمایی مقیم سوئیس با یاری گزارشگران بدون مرز و برخی نهادهای فرهنگی در سوئیس «دایره» ساخته‌ جعفر پناهی، «جزیره آهنی» و «کشتزارهای سپید» ساخته محمد رسول‌اف را در سینمای اشتات‌کینوی زوریخ و در سینما ریف‌رف باسل به نمایش می‌گذارد.

پس از نمایش فیلم در نشست‌های بحث و گفت‌وگويی که پیرامون آزادی بیان برگزار خواهد شد، روز یکشنبه، بیستم مارچ روبرت ریشتر، منتقد سویسی که برای نخستین بار سینمای ایران را به سوییسی‌ها شناساند همراه با آنتونیا برشینگر، نویسنده و فعال حقوق بشر در شهر زوریخ شرکت خواهد کرد. همچنین روز سه شنبه، بیست و سوم مارچ نوشابه امیری، روزنامه‌نگار و مهدی عبدالله‌زاده، منتقد سینمایی و آنتونیا پرشینگر در نشست مشابهی در شهر باسل شرکت می‌کنند.

فیلم‌های جعفر پناهی و محمد رسول‌اف امروز ۱۹ مارس در اشتات‌کینوی زوریخ و روز سه‌شنبه، ۲۲ مارس در سینما ریف‌رف باسل به نمایش درمی‌آیند.

این برنامه به این مناسبت تدارک دیده شده است که احتمال می‌رود پس از تعطیلات نوروزی حکم جعفر پناهی و محمد رسول‌اف به اجرا درآید.

جعفر پناهی، کارگردان سینما از سوی شعبه ٢۶ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به شش سال حبس تعزیری و ٢٠ سال محرومیت از ساختن فیلم، فیلمنامه‌نویسی و سفر به خارج از کشور محکوم شده است.

جعفر پناهی که از معترضان به نتایج انتخابات بحث‌برانگیز ۲۲ خرداد بود، به اتهام «اجتماع و تبانی و تبلیغ علیه نظام» به شش سال حبس تعزیری و ٢٠ سال محرومیت از حقوق اجتماعی شامل ساختن فیلم، نوشتن هر نوع فيلم‌نامه، مسافرت به خارج از کشور و مصاحبه با رسانه‌ها و مطبوعات داخلی و خارجی محکوم شده است.

وی یک بار در روز پنج‌شنبه هشتم مرداد ۱۳۸۸ هنگامی که به همراه گروهی از سینماگران برای بزرگداشت کشته‌شدگان اعتراضات به بهشت زهرا رفته بود، بازداشت شد و بار دوم شامگاه دهم اسفندماه ۱۳۸۸، مأموران امنیتی با ورود به خانه این کارگردان سینما، پس از بازرسی خانه، وی را همراه با همسر و دخترش و پانزده تن دیگر که در خانه او مشغول کار بر روی فیلم تازه وی بودند دستگیر کردند.

پس از این بازداشت رسانه‌های طرفدار دولت ادعا کردند، دلیل دستگیری پناهی، تدارک وی برای ساختن فیلمی علیه نظام بوده است.

با وجود آزادی همه بازداشت‌شدگان، جعفر پناهی بیش از سه ماه در زندان به‌سر برد و پس از اعتراضات متعدد جهانی نسبت به بازداشت وی و پس از پشت سر گذاشتن یک هفته اعتصاب غذا در زندان، سرانجام در تاریخ چهارم خردادماه امسال با تودیع وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی به طور موقت از زندان آزاد شد.

پس از چند بار به تعویق افتادن دادگاه جعفر پناهی روز یک‌شنبه ۱۶ آبان‌ماه نخستین دادگاه وی برگزار گردید.

وی در این دادگاه، بازداشت خود و همکاران و خانواده‌اش را «هجوم صاحبان قدرت بر همه‌ اهل فرهنگ و هنر و سینماگران کشور» دانست و گفت این قدرت‌نمایی برای آن است که بگویند «هر که از ما نیست و مثل ما فکر نمی‌کند، محکوم است.»

محمد رسول‌اف، کارگران سینما نیز به اتهام «اجتماع و تبانی و تبلیغ علیه نظام» به شش سال حبس تعزیری محکوم شده است.

رادیو زمانه به مناسبت نمایش فیلم‌های این دو کارگردان ایرانی و نشست بحث و گفت‌وگو پیرامون آزادی بیان در زوریخ و باسل، گزارشی تهیه کرده است که در فرصتی دیگر منتشر خواهد شد.