اصولگرایان

سال انتخاب

politics — Mon, 18 Mar 2013 14:05:47 +0000

احسان مهرابی

احسان مهرابی - بسیار کسان پیش بینی می‌کنند درسال ۹۲ اتفاقات خارق ‌العاده ‌ا‌ی رخ می‌دهد. گروه بزرگی ویژگی اصلی سال تازه را در این می‌بینند که سال انتخابات است و سال انتخاب؛ انتخاب رفتار ایران با جهان و یا قدرت‌های بزرگ.

رهبر جمهوری اسلامی تاکنون از خود شجاعتی برای تصمیم‌گیری درباره رابطه با آمریکا نشان نداده اما شاید درباره پرونده هسته‌ای مجبور به انتخابی سخت شود.

روزی که ایرانیان به انتظار تحویل سال نو نشسته‌اند، باراک اوباما به اسرائیل می‌رود. او پیش از سفر خود گفته که «ایران برای ساخت سلاح هسته‌ای بیش از یک سال زمان نیاز دارد و ما دراین مدت و در سطح جهانی با ایران درتماس خواهیم بود.»

بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، اما ۶ ماه پیش و در مجمع عمومی سازمان ملل گفته بود که «ایران تا بهار و تابستان به اورانیوم کافی برای ساخت بمب اتمی دست خواهد یافت.» یک سال رئیس جمهور آمریکا درست باشد یا سه ماه نخست وزیر اسرائیل؛ چندان فرقی نمی کند چرا که با ملاک قرار دادن هر یک از این زمان‌ها سال ۹۲ سال تصمیم برای پرونده هسته‌ای ایران خواهد بود.

رهبری در آخرین روزهای سال گفت که غربی‌ها درمذاکرات آلماتی قزاقستان «کار مهمی انجام ندادند که از آن تعبیر به دادن امتیاز شود.» او شاید منتظر امتیازی هر چند کوچک است تا با مهم خواندن آن عقب نشینی کند. این تصمیم اما بستگی زیادی به معادلات سیاسی کشور و انتخابات ریاست جمهوری دارد.

اوباما پیش از سفر به اسرائیل از تاثیر تحریم‌ها بر اقتصاد ایران گفته است. مسئولان جمهوری اسلامی هم درباره تاثیر تحریم‌ها به رهبری گزارش داده‌اند.

براساس گزارش رئیس بانک مرکزی به رهبری، رشد اقتصادی در سالی که او به نام « تولید ملی،حمایت از کار و سرمایه ایرانی» نامگذاری کرده، منفی بوده است.

با این وجود رهبری در آخرین روزهای سال گفت که غربی‌ها درمذاکرات آلماتی قزاقستان «کار مهمی انجام ندادند که از آن تعبیر به دادن امتیاز شود.» او شاید منتظر امتیازی هر چند کوچک است تا با مهم خواندن آن عقب نشینی کند. این تصمیم اما بستگی زیادی به معادلات سیاسی کشور و انتخابات ریاست جمهوری دارد.

رهبری در سال ۹۲ باید دست به انتخاب‌های دیگری هم بزند. او در نزدیکی انتخابات ریاست جمهوری، هنوز تکلیف خود را با زندانیان انتخابات گذشته و رهبران در حصر جنبش سبزروشن نکرده است.

پیش از هر انتخاباتی رسم بر باز شدن فضای سیاسی کشور بوده اما نه تنها خبری از آزادی زندانیان نیست، بلکه بازداشت گسترده روزنامه نگاران و فعالان سیاسی در ماه‌های پایانی سال ۹۱ حکایت از بسته‌تر شدن فضا دارد.

سال ۹۲ برای کسانی هم سال انتخاب است که رهبرجمهوری اسلامی آنان را پس از انتخابات سال ۸۸ «خواص مردود » نامید. هاشمی رفسنجانی شاید شاخص‌ترین این خواص باشد. او امیدوار است انتخابات ریاست جمهوری بار دیگر موازنه قدرت را به نفعش تغییر دهد، اما پرونده فرزندش مهدی همچنان مانند شمشیر داموکلس بالای سر او است.

درمیانه دعوای اصولگرایان و احمدی‌نژاد، برخی از نزدیکان محمد خاتمی دل به حضور دوباره او بسته‌اند. شاید خود او هم امیدوار بود که رهبری قدردان رای دادنش دردماوند باشد و اندک اعتنایی به پیش شرط‌های او برای انتخابات آزاد کند، اما رهبری به شدت بر مطرح‌کنندگان انتخابات آزاد نهیت زد و حامیانش نیز همچنان بر خاتمی می‌تازند.

هاشمی رفسنجانی پس از دولت احمدی‌نژاد خواسته و ناخواسته با اصلاح‌طلبان هم پیمان است و البته همچنان مقبول بخشی از اصولگرایان سنتی. اصولگرایانی که انتخابات سال ۹۲ ، ممکن است آنان را مجبور به انتخاب کند. انتخاب بین سکوت و اطاعت از نظر رهبری و یا دست زدن به ابتکاری جدید برای خروج از انزوا.

آنان به خوبی وضعیت کشور را می‌دانند. احمد توکلی، رئیس سابق مرکز پژوهش‌های مجلس، در آخرین یادداشت خود وضعیت اقتصادی را بی‌ثبات و وضعیت سیاسی را نامناسب توصیف کرده است. شاید کاندیداتوری چهره‌هایی چون محمدرضا باهنر، دبیر کل جامعه اسلامی مهندسین، نشان از خط جدید اصولگرایان برای انتخابات ریاست جمهوری داشته باشد.

باهنر به گفته خودش هنگام انتخاب رئیس مجلس هفتم با وجود حمایت ۱۸۰ نماینده به نفع حداد عادل کنار رفت و به رهبری پیام فرستاد که « سر ریاست با هم دعوا نخواهیم کرد و از این بابت شما خیالتان راحت باشد». اما اینک او با وجود اعلام کاندیداتوری حداد عادل به میدان آمده است.

اصولگرایان این بار تصمیم گرفته‌اند تمام تخم‌مرغ‌های خود را در یک سبد نگذارند و کاندیداهای زیادی از این جریان روانه انتخابات کرده‌اند. شاید به این امید که تعدد کاندیداها از فضای دو قطبی انتخابات و درگیری‌ای شبیه به انتخابات سال ۸۸ پیشگیری کند.

تقسیم رای هم گویا جای نگرانی ندارد؛ هر چه رای رئیس جمهور کمتر، درصد اطمینان برای درگیر نشدن با دیگر نهادها بیشتر.

مهم‌ترین مشکل اصولگرایان اما شاید جدا کردن سفره رای‌شان باشد، آنان مدت مدیدی با نهادهای زیر نظر رهبری هم سفره شده‌اند و به سختی می‌توانند سفره خود را جدا کنند، مگر اینکه به پایگاه‌های سنتی خود و یا روحانیون سنتی در مقابل بسیج دل بسته باشند.

در مقابل اصولگرایان، احمدی‌نژاد هم باید دست به انتخاب بزند. انتخاب بین دست شستن از قدرت و یا امتداد ریاست جمهوریش با مدل پوتین، مدودف. نزدیکان او این روزها شعار «زنده باد بهار» سر می‌دهند اما نگرانند که پرونده‌های تخلف‌های اقتصادی‌شان بعد از انتخابات به جریان بیفتد. پرونده‌هایی که به گفته علی لاریجانی، رئیس مجلس، پیگیری آنها با فشار احمدی‌نژاد متوقف شده‌اند.

احمدی‌نژاد هم باید دست به انتخاب بزند. انتخاب بین دست شستن از قدرت و یا امتداد ریاست جمهوریش با مدل پوتین، مدودف. نزدیکان او این روزها شعار«زنده باد بهار» سر می‌دهند اما نگرانند که پرونده‌های تخلف‌های اقتصادی‌شان بعد از انتخابات به جریان بیفتد.

شاید آنان برای رای آوردن دل به اقدامات خاص نظیر «بگم، بگم»های احمدی‌نژاد بسته‌اند. اما این بار اصلاح‌طلبان رقیب میدان نیستند و رفتارهایی از این دست ممکن است با واکنش شدید رهبری و نهادهای زیر نظرش مواجه شود.

درمیانه دعوای اصولگرایان و احمدی‌نژاد، برخی از نزدیکان محمد خاتمی دل به حضور دوباره او بسته‌اند.

شاید خود او هم امیدوار بود که رهبری قدردان رای دادنش در دماوند باشد و اندک اعتنایی به پیش شرط‌های او برای انتخابات آزاد کند، اما رهبری به شدت بر مطرح‌کنندگان انتخابات آزاد نهیب زد و حامیانش نیز همچنان بر خاتمی می‌تازند.

درمیان مدیران خاتمی هم عده‌ای درحال رصد کردن شرایط هستند تا پا به عرصه انتخابات بگذارند. از محمدرضا عارف، معاون اول خاتمی، که در دیدارهای رهبری حاضر است تا عبدالله نوری که بیش از سه سال را در زندان گذرانده است.

درماه های پایانی سال برخی از اصلاح‌طلبان به نزد رهبری رفته‌اند تا شاید امکانی برای حضور درانتخابات ریاست جمهوری بیابند.

اگر اصلاح‌طلبان به انتخابات راه پیدا نکنند، سال ۹۲ باز هم برای آنان سال انتخاب است. انتخاب بین رفتار کژدار و مریز گذشته و یا تعیین تکلیف صریح با انتخاباتی که در آن حضور ندارند.

رهبری که معمولا چند ماه قبل از هر انتخابات ریاست جمهوری، شاخص‌های خود را برای هوادارانش روشن می‌کرد، اینک سکوت کرده و ممکن است درباره رای خود هم به راحتی گذشته تصمیم نگیرد.

محمود احمدی‌نژاد که رهبری پس از انتخابات سال ۸۸ نظرش را به نظر خود نزدیک خواند، این روزها بدون بدرقه دفتر رهبری به سفر خارجی می‌رود و با اکثر منصوبان رهبری درگیر می‌شود.

رهبر جمهوری اسلامی شاید امیدوار است مجبور به رفتارجدیدی با احمدی‌نژاد نباشد، چرا که هنوز تمایل به ناتمام ماندن ریاست جمهوری او ندارد.

صدا و سیما اما در ماه پایانی سال مستند«فرجام نامبارک» را پخش کرد تا هشداری به احمدی‌نژاد باشد. هشداری که بعید است توسط او جدی گرفته شود، اما حداقل می‌تواند به رئیس جمهور بعدی منتقل شود تا از ابتدا خود را مصون از عزل نداند و تجربه احمدی‌نژاد را تکرار نکند.

فیلم "مستند مثلث" و انتخابات ریاست جمهوری

politics — Fri, 01 Mar 2013 19:58:37 +0000

اکبر گنجی

اکبر گنجی - گروهی از چهره‌های اصلی اصلاح‌طلبان با اکثریت آراء توافق کرده اند که در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کنند. دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی رژیم کاملاً از این توافق اطلاع دارند. انتظار و برآورد آنها این بود که اصلاح‌طلبان در انتخابات هیچ نامزدی معرفی نکنند.

مواضع و توافق اصلاح‌طلبان را می‌توان با رجوع به مقاله در صورت پیروزی در انتخابات، چه کاری از دست اصلاح طلبان بر می آید، پیگیری و بررسی کرد. اما توافق جدید آنها به دلایل زیر می‌تواند مسئله‌ساز باشد:

الف- اعلام نامزدی محمد خاتمی، عبدالله نوری، موسوی خوئینی‌ها، هاشمی رفسنجانی، احمد منتظری، محمد نجفی و ..."فتنه جدید" به شمار می‌رود، چرا که رد صلاحیت همه اینها اگر امکان‌پذیر باشد، پر هزینه خواهد بود. تأیید صلاحیت آنان نیز به معنای تن دادن نظام به حداقلی از اصلاحات است.

ب- اجماع اصلاح‌طلبان بر سر یک کاندیدا خطر پیروزی آنان را به شدت افزایش خواهد داد. احمد توکلی نیز در ۱۱ اسفند ۱۳۹۱ گفته است: «به نظر من اگر اصلاح‌طلبان دور یک نفر جمع شوند رقابت با آنها سخت می‌شود". پیروزی اصلاح‌طلبان "فتنه جدید" است. آنان شاید نتوانند نظامیان و امنیتی‌ها را از حضور از همه قلمروها برانند، ولی هموار کننده سیطره نظامیان هم نخواهند بود.

پ- اصلاح‌طلبان بالقوه می‌توانند بخشی از جامعه را علیه رهبر بسیج کنند، کما این‌که در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ کردند. احمد توکلی در همین سخنرانی می‌گوید: در سال ۸۸ من از سر اضطرار به احمدی‌نژاد رأی دادم، برای این که: «طرفداران موسوی اقشاری از اجتماع هستند که قدرت ایجاد تحرک را مقابل رهبری برای موسوی فراهم می کردند حتی اگر خودش نمی‌خواست. اما طرفداران احمدی‌نژاد کسانی هستند که قدرت ایجاد قدرت اجتماعی در برابر رهبری را ندارند ولو این که بخواهند. متاسفم که اولی خواست و کرد و دومی خواست و نتوانست... بنابراین توصیه می کنم کسی که می‌خواهد رئیس جمهور شود ناجوانمردی است که اگر ولایت فقیه را قبول ندارد کاندیدا شود... متاسفانه این دو نفر [موسوی و احمدی‌نژاد] از این جهت لنگ می‌زدند و لنگ می‌زنند".

ت- بازگشت فتنه‌گران به نظام موجب مسئله‌دار شدن "نیروهای خودی هزینه ‌پرداز" خواهد شد. آنان را چگونه می‌توان توجیه کرد و متحد نگاه داشت؟

انتخابات رقابتی مطلوب افراطی‌ترین بخش‌های رژیم، رقابت میان اصول‌گرایان سنتی و افراطی (جبهه پایداری) است، نه رقابت میان اصول‌گرایان متشتت و اصلاح‌طلبان و سبزهای متحد.

از نظر بخش افراطی نظام، دو رویداد در تصمیم اصلاح‌طلبان نقش جدی بازی کرده است: اولاً: عملکرد جریان انحرافی به رهبری محمود احمدی‌نژاد و پیامدهای به شدت زیانبار سیاست‌هایش موجب زبان درازی اصلاح‌طلبان و طلبکاری آنها شده است. به تعبیر دیگر، اصلاح‌طلبان دوران ۸ ساله احمدی‌نژاد را دوران ۸ ساله کل اصول‌گرایان و نظام قلمداد می‌کنند.

یکی از مقاصد تهیه فیلم‌هایی چون "مستند مثلث"، وادار کردن موسوی و کروبی به واکنش است. دستگاه امنیتی آگاهانه به سوی عصبانی کردن موسوی و کروبی پیش می‌رود. واکنش مطلوب بخش‌های افراطی نظام، نفی شرکت در انتخابات است. اگر موسوی و کروبی شرکت در انتخابات را فاقد مشروعیت بدانند، کار اصلا‌ح‌طلبان بسیار دشوار می‌شود و آنها نمی‌توانند با معرفی نامزد، خود را در برابر رهبران زندانی قرار دهند.

ثانیاً: برخی از اصول‌گرایان سنتی- به رهبری حبیب‌الله عسکراولادی- چندین بار تأکید کرده اند که موسوی و کروبی "سران فتنه" یا "فتنه‌گر" نیستند. یعنی به جای آن که آن دو و بقیه اصلاح‌طلبان توبه کنند، عسگراولادی به نوعی مدعیات نظام را پس گرفت و گروه دیگری از اصول‌گرایان هم مشی او را تأیید کردند. به تعبیر دیگر، گویی موسوی و کروبی مرتکب هیچ خطایی نشده‌اند، خطا از نظام بوده است.

با توجه به این مقدمات، اقدام پیش‌گیرانه ضروری است. برای حذف اصلاح‌طلبان، جریان انحرافی و نفی طرح عسگراولادی چه باید کرد؟

یکم- قطبی سازی جامعه: نیروهای سیاسی را باید در دو قطب قرار داد: طرفداران جمهوری اسلامی و دشمنان جمهوری اسلامی. علی سعیدی- نماینده ولی فقیه در سپاه گفته است: "عوامل پشت صحنه به دلایلی از قبیل این که بنیان‏گذار فتنه بوده و سند از خود به جای نمی‌گذارند و حریم دارند و نمی‌توان به راحتی آن‌ها را دید، قابل معرفی نیستند و باید این افراد را با کد شناخت. فتنه قابل تکرار است؛ چرا که نه جریان داخلی دست‌بردار است نه نظام استکبار. و در فتنه آینده، رکن اصلی نظام سلطه وارد کار می‌‏شود. در زیر مجموعه این نظام، ضد انقلاب خارجی و قدرت‌‏طلبان داخلی قرار دارند".

دوم- مخالفان وابسته: باید همچنان تأکید کرد که مخالفان و منتقدان و اصلاح‌طلبان وابسته به آمریکا، انگلیس، اسرائیل و عربستان سعودی هستند. فیلم به اصطلاح مستند "مثلث"، کوشش افراطی‌ترین بخش‌‌های امنیتی رژیم برای اثبات این مدعاست.

مدعای اصلی "مستند مثلث" این است: نماینده مهدی کروبی نه تنها با دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی آمریکا و انگلیس و اسرائیل در ارتباط قرار می‌گیرد، بلکه کمک مالی برای مهدی کروبی از "ضدانقلاب وابسته به اسرائیل" درخواست می‌کند: "در ملاقات‌هايی که با آقای کروبی داشتم ايشون دوبار تقاضای درخواست پول برای کمک به سيستم و دفترش داشت و می‌گفت که اين کمک را صرفاً من از شما می‌خواهم".

عضو جمعیت ایثارگران در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس به خوبی رابطه مستند مثلث با طرح عسگراولادی را برملا ساخته و می‌گوید: "این اقدام وزارت اطلاعات برای کسانی که فتنه‌گران را در حد یک مفتون تنزل دادند نیز جای تأمل دارد. با توجه به نزدیک شدن انتخابات ریاست‌جمهوری یازدهم و شرایط فعلی کشور، افشای این نوع ارتباطات بسیار مؤثر است چرا که برای افراد خوشبینی که ادله‌ای برای وابستگی جریان فتنه به نظام سلطه نداشتند، درس‌آموز است. نیروهای امنیتی و اطلاعاتی باید با شناسایی به موقع کاری کنند که دیگر فتنه جدیدی در انتخابات شکل نگیرد".

سوم- فیلم‌های قریب‌الوقوع بعدی: "مستند مثلث" با این وعده پایان می‌یابد: "اين واقعيت که نفر بعدی که در اين اتاق و روی اين مبلمان خواهد نشست و پروژه‌های ديگر ضد انقلاب را روی دایره خواهد ريخت واقعيتی است که بايد از لفظ قريب‌الوقوع برای آن استفاده کرد."

فیلم‌های دیگری در راهند. برخی از بازیگران این نوع فیلم‌ها، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی هستند که در نقش مخالفان ظاهر می‌شوند. اما برخی دیگر، بازداشت‌شدگانی خواهند بود که زیر شکنجه مجبور به اعتراف به سناریوهای خیالی دستگاه امنیتی شده‌اند. فرض کنید فیلم بعدی، فردی مرتبط با میرحسین موسوی را به دستگاه‌های اطلاعاتی آمریکا و انگلیس و اسرائیل و ضدانقلاب متصل سازد. یعنی رهبران اصلی حرکت اعتراضی پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸، مزدوران سازمان‌های اطلاعاتی و امنیتی بیگانگان هستند.

چهارم- واکنش خشم‌آلود موسوی و کروبی: دستگاه امنیتی آگاهانه به سوی عصبانی کردن موسوی و کروبی پیش می‌رود. جعفر شجونی به خبرگزاری فارس گفته است: "مستند مثلت مصداق بارز وطن فروشی و خیانت کروبی بوده است. حکم کروبی و موسوی خیلی فراتر از محدودیت‌ در رفت و آمد است، این افراد باید به سزای اعمال خود برسند".

یکی از مقاصد آنها از تهیه این نوع فیلم‌ها و وابسته قلمداد کردن آن دو، وادار کردن آنان به واکنش است.

پرسش: چه نوع واکنشی مطلوب بخش‌های افراطی نظام است؟ پاسخ: نفی شرکت در انتخابات. به تعبیر دیگر، موسوی و کروبی باید بگویند که شرکت در انتخابات حکومتی که به چنین روش‌های کثیفی توسل

می‌جوید ، فاقد مشروعیت و کارکرد است. اگر موسوی و کروبی مخالفت خود را با شرکت در انتخابات اعلام کنند، کار اصلاح‌طلبان بسیار دشوار خواهد شد و آنها نمی‌توانند با معرفی نامزد خود را در برابر رهبران زندانی قرار دهند.

طبق تحلیل بخش افراطی دستگاه‌های امنیتی و نظامی، چند ماه خطرناک در پیش است و میانه‌روها قادر به مدیریت کشور نخواهند بود. پس بهتر است مدیریت امور به بخش تندروی سپاه واگذار شود تا بحران‌ها دفع شوند. اگر مدیریت بحران به سپاه واگذار شود، جریان انحرافی (احمدی‌نژاد) و فتنه‌گران (اصلاح‌طلبان و سبزها) به راحتی حذف خواهند شد. فیلم "مستند مثلث" و اقداماتی نظیر آن، خیز برداشتن در این راستا است.

پنجم- در دست گرفتن مدیریت: احمدی‌نژاد و تحریم‌های فلج کننده غرب وضعیت را به جایی کشانده‌اند که کنترل اوضاع بسیار دشوار است. احمدی‌نژاد که پیش از این سپاه را "برادران قاچاقچی خودمان" نامیده بود، اینک می گوید: "نهادهای امنیتی، اطلاعاتی سپاه و اطلاعاتی غیر سپاه نمی توانند در آن دخالت کنند، این بد است . این یک تشکل جامعه پزشکی است و باید نمایندگان خودشان باشند تا بتوانند کارها را خودشان اصلاح کنند"

سپاه به سرعت به سخنان احمدی‌نژاد واکنش نشان داد و دخالت خود در انتخابات سازمان نظام پزشکی را قانونی اعلام کرد). پیامد منطقی این سخن این است که نیروهای نظامی و امنیتی به طریق اولی نباید در انتخابات ریاست جمهوری دخالت کنند.

براساس تحلیل بخش افراطی دستگاه‌های امنیتی و نظامی، چند ماه خطرناک در پیش است و میانه‌روها قادر به مدیریت کشور نخواهند بود. حتی عباس عبدی اصلاح‌طلب هم در اول اسفند ۱۳۹۱ گفته است: "به گمان من از نيمه دوم فروردين تا اول خرداد در ايران اوضاع عجيبی را شاهد خواهيم بود".

پس بهتر است که مدیریت امور به سپاه- منظور بخش تندرو سپاه (طائب‌ها، نقدی‌ها و...) و نه نیروهای معتدل آن- واگذار شود تا بحران‌ها دفع شوند.

اگر مدیریت بحران به سپاه واگذار شود، جریان انحرافی (احمدی‌نژاد) و فتنه‌گران (اصلاح‌طلبان و سبزها) به راحتی حذف خواهند شد. فیلم "مستند مثلث" و اقداماتی نظیر آن، خیز برداشتن در این راستا است. حتی به سخنان مهدی طائب- مبنی بر اهمیت سقوط سوریه نسبت به سقوط خوزستان- باید از این منظر نگریست.

آنان چنان وانمود می‌کنند که سقوط سوریه به معنای سقوط تهران است. پس از طریق مداخله ی مستقیم در جنگ داخلی سوریه باید مانع فروپاشی رژیم بشار اسد شد. اگر قرار بر مداخله مستقیم باشد، کدام نیرو در آن جبهه حضور خواهد یافت؟ همان نیرو باید مدیریت امور را در این شرایط جنگی در دست بگیرد.

آقا تهرانی- از اعضای جبهه پایداری- در ۲۶ بهمن ۱۳۹۱ گفته بود: "ما در راه ولایت سردار نمی‌خواهیم بلکه نیاز به سرباز داریم". چند تن از سرداران سپاه در ۷ اسفند ۱۳۹۱ درپاسخ او نوشتند: "امروز چه در قوه قضائیه و چه در دولت و چه در مجلس شورای اسلامی و چه در مدیریت شهری و چه در مرزهای کشور سرداران و امیران مسئولیت‌های مهمی را به عهده دارند و همه آنان صادقانه و خالصانه مطیع مقام معظم رهبری و خدمتگذار ملت ایران و مسلمانان جهان هستند. آیا باز هم می‌توانیم بگوییم در راه ولایت نیاز به سردار نداریم". سرداران در ادامه آرزو کردند که در آستانه انتخابات ریاست جمهوری سخنرانان به گونه‌ای سخن نگویند که "خواست دشمن" برآورده شود و موجب "خیانت به ملت بزرگ ایران" شوند.

سردار قاسم سلیمانی- فرمانده نیروی قدس سپاه- نیز در ۱۰ اسفند ۱۳۹۱ به نقش مهم فرماندهان سپاه در حفظ کشور اشاره کرد و گفت: "امروز شهید همت فقط اسوه و محبوب بچه‌های تهران نیست، او بیش از یک مرجع تقلید در کل کشور محبوب و مورد توجه است... اگر از فرماندهان شهید زنده در لشکر ۲۷ و فرماندهانی که شهید شدند سؤال کنید که در ابعاد، رفتار، دین، معنویت، شجاعت و صبر چه کسی قله شما بود؟ می‌گویند: "همت بود، قبل از او متوسلیان و بعد از او کریمی، بعد چراغی"؛ بنابراین تأثیر یک انسان صالح در رأس یک ساختار، یک تأثیر اساسی به وجود آورد... اگر کشور و دولت سوریه یک حاج همت، یک حسین خرازی و یک کاظمی از خودشان مثل اینها داشت، این کشور بیمه بود؛ هیچ یک از تهاجم‌ها در آن تأثیر نداشت اما حلقه مفقوده وجود چنین انسان‌هایی است".

به نکته اساسی سخن او توجه کنید: محبوبیت فرماندهان سپاه، بیشتر از محبوبیت مراجع تقلید است. سوریه به ویرانه‌ای تبدیل شد، چون فاقد سردارانی چون فرماندهان سپاه پاسداران است. تنها سرداران قادر به حذف فتنه‌گران و جریان انحرافی هستند.

نامه احمدی‌نژاد به آيت‌الله خامنه‌ای: به ارزش‌های انقلاب پايبندم

news-zamaneh — Sun, 17 Feb 2013 15:58:41 +0000

در پی انتشار نامه‌ سران دو قوه مقننه و قضائيه و اعلام تابع بودن خود به آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، محمود احمدی‌نژاد، رئيس‌جمهور ايران نيز در نامه‌ای خطاب به آيت‌الله خامنه‌ای وفاداری خود و دولت دهم به "ارزش‌های انقلاب" را اعلام کرد.

به گزارش منابع خبری ايران، در حالی که محافل حکومتی مخالف دولت در ايران از روز شنبه تاکنون محمود احمدی‌نژاد را به دليل عدم اظهارنظر نسبت به سخنان انتقادآميز آيت‌الله خامنه‌ای سرزنش می‌کردند، نامه رئيس‌جمهور ايران به رهبر جمهوری اسلامی غروب امروز، يکشنبه ۲۹ بهمن‌ماه منتشر شد.

احمدی‌نژاد در نامه خود نوشت: "اينجانب و همکارانم در دولت تا آخرين لحظات مسئوليت، دلبسته به ارزش‌های انقلاب اسلامی کمر بسته خدمت به کشور و مردم خواهيم بود."

آيت‌الله خامنه‌ای روز گذشته، در يک سخنرانی در تهران و در جمع مردم تبريز سخنان تندی را عليه سران قوای نظام جمهوری اسلامی بيان کرد و در عين حال در اظهاراتی تهديدآميز اعلام کرد که وی در اين مرحله تنها به "نصحيت" اکتفا می‌کند.

علی لاريجانی و صادق لاريجانی سران قوای مقننه و قضائيه در نامه‌های خود خطاب به رهبر جمهوری اسلامی از وی عذرخواهی کرده و تأکيد کردند که تذکر وی را می‌پذیرد و آن را "نصب‌العین" خود قرار می‌دهند

اشاره رهبر جمهوری اسلامی به رويدادهای جلسه استيضاح عبدالرضا شيخ‌الاسلامی، وزير وقت تعاون کار و رفاه اجتماعی بود که محمود احمدی‌نژاد با انتشار فایل تصویری، برادران لاريجانی را به "سوءاستفاده از قدرت" متهم کرد.

به دنبال اين اظهارات، علی لاريجانی و صادق لاريجانی سران قوای مقننه و قضائيه در نامه‌ای که خطاب به رهبر جمهوری اسلامی نوشتند، از وی عذرخواهی کرده و گفتند مطيع سخنان وی هستند. آن‌ها تأکيد کردند که تذکر رهبر جمهوری اسلامی را می‌پذیرد و آن را "نصب‌العین" خود قرار می‌دهند.

محمود احمدی‌نژاد در پايان نامه خود به آيت‌الله خامنه‌ای، نوشته است: "دلبستگی و ارادت اينجانب و اعضای محترم دولت به جنابعالی هميشگی است."

امروز همچنين با درخواست علی لاريجانی، رئيس مجلس ايران، ۲۶۵ نفر از نمايندگان مجلس با صدور بيانيه‌ای از رهبر جمهوری اسلامی به‌خاطر "آن‌چه که در مجلس شورای اسلامی در حوزه استيضاح گذشت"، عذرخواهی کردند.

آيت‌الله خامنه‌ای در انتقاد از اقدام مجلس، اصل استيضاح وزير کار را "غلط" خوانده بود.

عذرخواهی نمایندگان مجلس از رهبر جمهوری اسلامی

news-zamaneh — Sun, 17 Feb 2013 11:46:17 +0000

با درخواست علی لاريجانی، رئيس مجلس ايران، ۲۶۵ نفر از نمايندگان مجلس با صدور بيانيه‌ای از رهبر جمهوری اسلامی ايران عذرخواهی کردند.

به گزارش خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا) در پايان جلسه علنی بامداد امروز، يکشنبه ۲۹ بهمن‌ماه، ۲۶۵ نماينده مجلس ايران طی بيانيه‌ای اعلام کردند که "به سهم خود از آن‌چه که در مجلس شورای اسلامی در حوزه استيضاح، گذشت عذرخواهی می‌نماييم."

در پی سخنان روز گذشته آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ايران، که در آن از وقايع رخ داده در جلسه استيضاح وزير کار دولت دهم گلايه کرده و از سران سه قوه انتقاد کرده بود، علی لاريجانی رئيس مجلس در جلسه علنی بامداد امروز سخنان رهبر جمهوری اسلامی را "روشنگر و فصل‌الخطاب" خواند و از جانب خود و نمايندگان مجلس اعلام کرد: "نقد رهبری را عامل اصلاح کار خويش می‌دانيم و در اين بخش آن‌چه از اشکالات به قوه مقننه مربوط می‌شود را می‌پذيريم و عذرخواهی می‌کنيم."

مهدی کوچک‌زاده، نماينده حامی دولت نيز امروز طی يادداشتی که در وبلاگ خود منتشر کرد با اشاره به اظهارات روز گذشته رهبر جمهوری اسلامی، به احمدی‌نژاد هشدار داد که "اگر در پيشگاه خداوند متعال استغفار ننموده و علنا از رهبری و مردم طلب بخشش نکنيد، من هيچ دليلی برای ترجيح شما بر ديگر رؤسای قوا و استيضاح‌کنندگان خطاکار و لجوج نمی‌بينم."

علی لاريجانی رئيس مجلس: نقد رهبری را عامل اصلاح کار خويش می‌دانيم و در اين بخش آن‌چه از اشکالات به قوه مقننه مربوط می‌شود را می‌پذيريم و عذرخواهی می‌کنيم

آيت‌الله خامنه‌ای روز گذشته، در يک سخنرانی در تهران و در جمع مردم تبريز برای نخستين بار سخنان تندی را عليه سران قوای نظام جمهوری اسلامی بيان کرد و در عين حال در اظهاراتی تهديدآميز اعلام کرد که وی در اين مرحله تنها به "نصحيت" اکتفا می‌کند.

اشاره رهبر ايران به رويدادهای چند هفته پيش در جلسه استيضاح عبدالرضا شيخ‌الاسلامی، وزير وقت تعاون کار و رفاه اجتماعی بود که محمود احمدی‌نژاد با انتشار فایل تصویری، برادران لاريجانی را به "سوءاستفاده از قدرت" متهم کرد.

رهبر جمهوری اسلامی، همچنين در انتقاد از اقدام مجلس، اصل استيضاح وزيرکار در مجلس را "غلط" خواند.

به دنبال اين اظهارات، علی لاريجانی و صادق لاريجانی سران قوای مقننه و قضائيه در نامه‌ای که خطاب به رهبر جمهوری اسلامی نوشتند، از وی عذرخواهی کردند.

اما علی مطهری، نماينده منتقد دولت در مجلس در واکنش به اظهارات رهبر جمهوری اسلامی به صراحت اعلام کرد "اين‌که گفته شد استيضاح امری غلط بود را قبول ندارم، اما اگر رهبری قبل از استيضاح نظرشان را می‌فرمودند، ما اين کار را انجام نمی‌داديم."

انتشار نامه‌های عذرخواهی و حمايت نمايندگان مجلس و سران قوای مقننه و قضائيه از رهبر جمهوری اسلامی ايران، در حالی است که تا اين لحظه، محمود احمدی‌نژاد، رئيس قوه مجريه و ساير مسئولان دولتی به سخنان آيت‌الله خامنه‌ای واکنشی نشان نداده‌اند.

محمود احمدی‌نژاد بامداد امروز ‌در نشست استانداران سراسر کشور در ساختمان وزارت کشور، در اظهاراتی کنایه‌آمیز گفت: "تاآخرین لحظه پای کار ایستاده‌ایم و هیچ دغدغه‌ای جز کار و تلاش و خدمت نداریم و از همه مدیران اجرایی هم می‌خواهم وقت خود را فقط در این مسیر متمرکز کنند."

بالا رفتن سطح هشدارها به محمود احمدی‌نژاد

politics — Sat, 16 Feb 2013 11:00:13 +0000

پارسا محمدی

پارسا محمدی- «نمی‌‌شود از شما پذيرفت كه ما قانون را قبول نداريم. غلط می‌‌كنی‌ قانون را قبول نداری! قانون تو را قبول ندارد نبايد از مردم پذيرفت، از كسی‌ پذيرفت، ما شورای نگهبان را قبول نداريم. نمی‌‌توانی‌ قبول نداشته باشی‌. مردم رای‌ دادن به اينها، مردم ۱۶ ميليون تقريبا يا يك قدری‌ بيشتر رای‌ دادن به قانون اساسی.

مردم كه به قانون اساسی رای دادند، منتظرند كه قانون اساسی اجرا بشود؛ هر کس از هرجا صبح بلند می‌‌شود بگويد من شورای نگهبان را قبول ندارم، من قانون اساسی را قبول ندارم، ‌من مجلس را قبول ندارم، من رئيس‌جمهور را قبول ندارم، من دولت را قبول ندارم. نه! همه بايد مقيد به اين باشيد كه قانون را بپذيريد، ولو برخلاف رای شما باشد. بايد بپذيريد، براي اين‌كه ميزان اكثريت است؛ و تشخيص شورای نگهبان كه اين مخالف قانون نيست و مخالف اسلام هم نيست، ميزان است كه همه بايد بپذيريم.» (خمینی – صحيفه، جلد ۱۴، صفحه ۳۷۷)

***

بعد از حواشی جلسه استیضاح وزیر کار در مجلس و افشاگری محمود احمدی‌نژاد درباره فساد مالی برادران لاریجانی و چند نفر از مقام‌های قوه قضائیه، رسانه‌هایی که وظیفه بازتاب نظرات حاکمیت ایران را بر عهده دارند واکنشی محتاطانه و نرم از خود نشان داده و به نصایحی درباره "پرهیز از بروز اختلافات و منتقل نکردن اختلافات به میان مردم" اکتفا کردند. اما با پافشاری محمود احمدی‌نژاد بر مواضع خود در سخنرانی روز ۲۲ بهمن ۱۳۹۱ و حمله طرفدارن او به علی لاریجانی در حین سخنرانی در حرم حضرت معصومه در قم، واکنش‌های روحانیان، نظامیان، مدیران قوه قضائیه و چهره‌های نزدیک به حکومت، رنگ و بوی دیگری به خود گرفته است.

حسین شریعتمداری در روزنامه کیهان از طرفداران احمدی‌نژاد که سخنرانی رئیس مجلس را برهم زدند به عنوان کسانی یاد کرده است که «قطعا به كشور خيانت كرده اند». اشاره "برادر حسین" به قسمتی از سخنرانی خامنه‌ای است که گفته: «از امروز تا روز انتخابات، هرکسی که بخواهد اختلاف‌ها را به میان مردم بکشاند و از احساسات آنها در جهت اختلافات استفاده کند، قطعاً به کشور خیانت کرده است.» (منبع)

شریعتمداری در یادداشت روز خود در تاریخ ۲۵ بهمن ۹۱ با عنوان « نوشته‌ای كه خوانده نشد! » پا را فراتر گذاشته و نوشته است: «اشاره به اين نكته نيز ضروری است كه بعد از ماجرای يكشنبه استيضاح، علاوه بر مقصر اصلی، برخی از اطرافيان نزديك وی نيز، آن جلسه را چيزی شبيه يك «دوئل» ارزيابي كرده بودند كه برخلاف آنچه پيشاپيش طراحي كرده و انتظار داشتند، به شكست سخت آغازكننده ماجرا و مقصر اصلی منجر شده بود.»

واکنش فرمانده ناجا، تولیت حرم حضرت معصومه، تعدادی از مراجع تقلید و مجموعه واکنش‌های زنجیره‌ای افراد و گروه‌های نزدیک به رهبری ایران منجر به برگزاری نشستی با حضور هيئت رئيسه کميسيون امنيت ملي، وزير کشور، معاونان وزارت اطلاعات، سپاه پاسداران، ناجا و مدير کل اطلاعات قم شد و در نتیجه تعدادی از اخلال‌‌گران در سخنرانی رئیس مجلس در قم بازداشت شدند.

بسیاری از نیروهای اپوزیسیون ایران اکنون به این باور رسیده‌‌اند که نزاع میان جناح‌های قدرت در جمهوری اسلامی جدی است و مانند گذشته به عنوان جنگ زرگری به آن نگاه نمی‌کنند. نکته دیگری که بسیاری بر آن اشتراک نظر دارند تاثیر روحیات احمدی‌نژاد بر شیوه سیاست‌ورزی اوست که "جسارت"، "خودباوری"، "تحمل تحقیر در زمین حریف"، "قدرت دروغ گفتن" و "تهاجم غیر منتظره در زمین خودی" از ویژگی‌های بارز آن است.

در تازه‌ترین و جدی‌ترین واکنش به احمدی‌نژاد، صدا و سیمای جمهوری اسلامی که مستقیماً در حوزه قدرت رهبری است و نظارت چندانی از سایر نهادهای حکومتی و دولتی بر روی آن وجود ندارد، وارد عرصه شده است.

آتش اخطار!

معمولاً وقتی یک وضعیت بحرانی در جمهوری اسلامی به وجود می‌آید که همه اقدامات برای حل آن بی‌نتیجه باقی مانده باشد. در این مواقع، بلافاصله با یک شبیه‌سازی تاریخی پای خمینی و سخنان او به میان کشیده می‌شود. وظیفه اجرای این شبیه‌سازی بر عهده صدا و سیمای جمهوری اسلامی است که معمولاً در قالب تهیه "مستند‌"هایی مربوط به حوادث سال‌های اول روی کار آمدن نظام و پخش آنها از بخش‌های خبری به خصوص اخبار بیست و سی دقیقه شبکه دوم صدا و سیما صورت می‌پذیرد.

از جمله این مستند‌های سیاسی می‌توان به مستند "شاخص" و مستند "صراط" اشاره کرد. بخش خبری بیست و سی از نظر عموم فعالان سیاسی ایران، توسط نهادهای امنیتی کاملاً وفادار به خامنه‌ای اداره می‌شود و نظرات و مواضع آن به نوعی بیان نظرات و مواضع رهبری ایران است.

روز ۲۶ بهمن ۱۳۹۱ مستندی از این بخش خبری پخش شد که ترکیبی از سخنان رهبر پیشین جمهوری اسلامی درباره اختلافات دولت و مجلس قبل از برکناری بنی صدر و سخنرانی‌های متعدد رهبر فعلی جمهوری اسلامی درباره کشمکش بین دولت و مجلس بود. البته نحوه انتخاب سخنرانی‌ها و تصاویر، لبه تیز حمله را متوجه محمود احمدی‌نژاد می‌کرد.

در قسمت پایانی این مستند خامنه‌ای در حال ایراد یک سخنرانی در حضور اعضای دولت نشان داده شد که می‌گفت: «این‌که مدام گفته شود می‌خواهیم کار کنیم اما اجازه نمی‌دهند» حرف صحیحی نیست و آنرا قبول ندارد. اشاره خامنه‌ای به گفتگوی تلویزیونی احمدی‌نژاد بود که در آن ادعا کرده بود دست‌هایی اجازه نمی‌دهند او طرح‌ها و برنامه‌هایش را اجرا کند.

البته در این مستند تمامی اشارات مستقیم به ماجرای بنی صدر حذف شده و صرفاً به پخش قسمت‌های تعدیل شده‌ای از سخنان خمینی اکتفا شده بود. یکی از محورهای گزینش شده در سخنان خمینی اشاره چند باره به این موضوع بود که مردم نباید فکر کنند این دعواهای سیاسی به خاطر "خدا" است چرا که این "دعواها" به خاطر "قدرت" و "منافع شخصی" است.

به نظر می‌رسد صدا و سیمای جمهوری اسلامی که در انحصار کامل رهبر ایران قرار دارد و نزدیک‌ترین تریبون به او محسوب می‌شود، دست به شلیک تیر هوایی به عنوان آخرین اخطار به شخص محمود احمدی‌نژاد زده ‌باشد. در گذشته نیز با شروع اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ برنامه‌های مشابهی علیه مهندس موسوی تهیه شد و با تشابه طرفداران آقای موسوی و معترضان به جمهوری اسلامی با طرفداران بنی‌صدر و گروه‌های مسلح مخالف جمهوری اسلامی، زمینه را برای برخورد‌های امنیتی و قضایی گسترده و پلیسی کردن فضای کشور آماده کردند.

احمدی‌نژاد کوتاه نخواهد آمد

در خطبه‌های نماز جمعه ۲۷/۱۱/۹۱ ، خاتمی امام جمعه موقت تهران با اعلام اینکه مردم می‌خواهند مسئولان به مشکل معیشت آنها رسیدگی کند یادآور شد: «برخی می‌گویند در آینده هم این رفتارها را ادامه می‌دهند؛ آیا می‌خواهید باز هم اعصاب مردم را خرد کنید؟...بنده از طرف مردم می‌گویم که اگر این رفتارها را ادامه دهید در حق مردم جفا کرده‌اید و آنها شما را نخواهند بخشید.»

آتش‌بازی احمدی‌نژاد در مجلس نشان دهنده وجود اراده قوی در دولت برای حضور در انتخابات ریاست جمهوری است. با توجه به محدودیت قانونی حضور احمدی‌نژاد در انتخابات و نیز نظر منفی رهبری نسبت به رحیم مشائی، پیش‌بینی بازی جناح احمدی‌نژاد بسیار دشوار است اما تردیدی نسبت به فعالیت جدی دولت برای حفظ قدرت در قوه مجریه وجود ندارد.

وی در ادامه سخنرانی خود به حادثه قم در ۲۲ بهمن اشاره کرد و آن را حادثه‌ای بسیار تلخ و ناروا دانست و گفت «در روز وحدت پیام تفرقه صادر کردند...چنین بداخلاقی‌هایی خلاف رهنمودهای مقام معظم رهبری است.»

اشاره خاتمی به محمود احمدی‌نژاد و سخنان او در مراسم ۲۲ بهمن است. احمدی‌نژاد در آن مراسم گفت: «البته در مورد مسائل اخیر و برخی موضوعات داخلی صحبت‌های مهمی است که باید با ملت در میان بگذارم، اما امروز به خاطر این‌که طعم شیرین پیروزی انقلاب در کام مردم تلخ نشود و به خاطر رهبری عزیزمان آن را به وقت مناسب دیگری در آینده موکول می‌کنم.»

بسیاری از نیروهای اپوزیسیون ایران اکنون به این باور رسیده‌‌اند که نزاع میان جناح‌های قدرت در جمهوری اسلامی جدی است و دیگر مانند گذشته به عنوان جنگ زرگری به آن نگاه نمی‌کنند. نکته دیگری که بسیاری بر آن اشتراک نظر دارند تاثیر روحیات احمدی‌نژاد بر شیوه سیاست‌ورزی اوست. "جسارت"، "خودباوری"، "تحمل تحقیر در زمین حریف"، "قدرت دروغ گفتن" و "تهاجم غیر منتظره در زمین خودی" از ویژگی‌های بارز سیاست‌ورزی احمدی‌نژاد است.

به طور قطع حامیان گذشته احمدی‌نژاد که اکنون ردای رقبای سیاسی او را به تن کرده‌‌اند بیشتر از نیروهای اپوزیسیون از روحیات شخصی و ویژگی‌های سیاسی او مطلع هستند. به نظر می‌رسد تلاش برای محدود سازی و در تنگنا قرار دادن احمدی‌نژاد، تلاش همه جانبه‌ای برای کنترل این نیروی سرکش است. صدا و سیمای جمهوری اسلامی و ائمه جماعات ایران به عنوان دو بازوی تبلیغاتی رهبری، فتیله انتقادات را تا آخرین حد قبل از برخورد _ یعنی مرز بین نیروهای خودی و غیر خودی بالا کشیده‌اند _ و علناً سرنوشت

بنی‌صدر را به او یادآوری می‌کنند.

عزم جناح احمدی‌نژاد برای حفظ قدرت

نیروهای سیاسی درون نظام جمهوری اسلامی در زمان فعلی به دو شکل و با دو پشتوانه متفاوت سیاست‌ورزی می‌کنند. محمود احمدی‌نژاد با برنامه‌های مردم‌فریبانه خود بخشی از آرای مردم ایران را با خود همراه ساخته است. رقبای دولت نیز همچنان به استراتژی "حفظ نزدیکی با رهبری" ادامه می‌دهند و با تاکتیک "حمله به احمدی‌نژاد" با شعار دفاع از کشور و البته رهبری، در سودای همراه‌سازی بخشی از آرای طبقه متوسط با میانجی‌گری اصلاح‌طلبان هستند.

در رقابت بر سر کسب عنوان ریاست مجلس بین علی لاریجانی و حداد عادل به خوبی مشخص شد که ترکیب سیاسی نمایندگان مجلس از چه قرار است. منطقی به نظر نمی‌رسد که احمدی‌نژاد با خود فکر کرده باشد که با افشاگری علیه برادران لاریجانی می‌تواند ترکیب سیاسی مجلس را به نفع خود تغییر دهد. بنابراین می‌توان این برداشت را کرد که او با افشای فساد اقتصادی برادران لاریجانی و مدیران قوه قضائیه صرفاً از فرصت "پخش مستقیم رادیویی جلسات مجلس" و "توجه رسانه‌ای داخلی و خارجی به ماجرای استیضاح وزیر کار و قاضی مرتضوی" جهت تاثیر روی افکار عمومی سود جسته است.

واضح است که اکنون بخت علی لاریجانی برای نشستن بر پست ریاست جمهوری بسیار کاهش یافته است. همچنین شوک روانی بزرگی به کل جامعه و نیز به بدنه آن دسته از اصلاح‌طلبان وارد شده که به دنبال ائتلاف با اصولگرایان معتدل هستند. در حال حاضر بسیج آرا به نفع جناحی که احمدی‌نژاد به آشکارترین شکل ممکن آنها را به بحث فساد اقتصادی گره زده است، بسیار دشوار خواهد بود.

رقبای احمدی‌نژاد می‌کوشند تا با سوار شدن بر موج انتقادات سیاسی و اقتصادی اپوزیسیون، این انتقادات را به جای حکومت متوجه دولت سازند و با شعار بهبود وضعیت کشور و حفظ نظام یک جنگ سیاسی و تبلیغاتی را علیه احمدی‌نژاد و دولت او مدیریت کنند. آنها روی ویژگی‌های شخصیتی احمدی‌نژاد حساب ویژه‌ای باز کرده‌اند تا او را وادار به واکنش‌های انفجاری کنند. این تاکتیک تا حدودی توانسته میان رهبر و احمدی‌نژاد شکاف ایجاد کرده و آنها را در مواردی روبروی یکدیگر قرار دهد.

آتش‌بازی احمدی‌نژاد در مجلس نشان دهنده وجود اراده قوی در دولت برای حضور در انتخابات ریاست جمهوری است. از آنجا که انتخابات ریاست جمهوری در ایران با بررسی "کاندیداهای احتمالی" سنجیده می‌شود، در تحلیل‌های سیاسی با توجه به محدودیت قانونی حضور احمدی‌نژاد در انتخابات و نیز نظر منفی رهبری نسبت به رحیم مشائی، پیش‌بینی بازی جناح احمدی‌نژاد بسیار دشوار است اما تردیدی نسبت به فعالیت جدی دولت برای حفظ قدرت در قوه مجریه وجود ندارد.

تحریک احمدی‌نژاد برای جدا کردن او از رهبری

اعتراضات خیابانی مردم ایران در سال‌های ۸۸ و ۸۹ به هیچ یک از اصول‌گرایان فرصت نداد تا علیه یکدیگر دست به اقدامی بزنند. عده‌ای بر این عقیده هستند که اختلافات فعلی میان اصول‌گرایان به دنبال رفتار احمدی‌نژاد و دولت او با منتقدان و مخالفان سیاسی جمهوری اسلامی و سواستفاده از شرایط بحرانی سال‌های ۸۸ و ۸۹ برای توجیه ضعف‌های دولت است.

اما با توجه به سخنان صریح رهبری درباره احمدی‌نژاد و حمایت بی دریغ از شخص او و دیدگاه‌هایش جای شکی باقی نیست که از زاویه دید اصولگرایی نقدی به رفتار احمدی‌نژاد علیه "فتنه" وارد نیست و وضعیت داخلی و خارجی به وجود آمده در کشور ناشی از تصمیمات "رهبری" است.

رقبای احمدی‌نژاد می‌کوشند تا با سوار شدن بر موج انتقادات سیاسی و اقتصادی اپوزیسیون جمهوری اسلامی، این انتقادات را به جای حکومت متوجه دولت سازند و با شعار بهبود وضعیت کشور و حفظ نظام یک جنگ سیاسی و تبلیغاتی را به صورت پیگیرانه علیه احمدی‌نژاد و دولت او مدیریت کنند. آنها روی ویژگی‌های شخصیتی احمدی‌نژاد حساب ویژه‌ای باز کرده‌اند تا او را وادار به واکنش‌های انفجاری کرده و سیستم ایمنی جمهوری اسلامی را علیه او فعال کنند.

این تاکتیک تا حدودی توانسته است میان رهبر و احمدی‌نژاد شکاف ایجاد کرده و آنها را در مواردی روبروی یکدیگر قرار دهد. همچنین صفوف روحانیان صاحب قدرت در برابر احمدی‌نژاد و جریان سیاسی او در حال فشرده شدن است.

در جستجوی زمان از دست رفته

مشکل بزرگ محمود احمدی‌نژاد در رقابت با اصول‌گرایان مخالف خود مسئله زمان است. تنها ۴ ماه تا انتخابات ریاست جمهوری باقی مانده است و احمدی‌نژاد که آینده تیم سیاسی خود را بعد از این انتخابات در خطر می‌بیند تصمیم گرفته است قدرت را در دست تیم سیاسی خود نگه دارد. او از این بیم دارد که همچون سایر روسای جمهوری ایران (به جز خامنه‌ای) قربانی شود. احمدی‌نژاد در تمامی مسافرت‌های خارجی، کلیه مهره‌های کلیدی تیم سیاسی خود را از بیم بازداشت شدن با خود به مسافرت می‌‌برد.

اگر احمدی‌نژاد بتواند در ۴ ماه باقیمانده تا انتخابات به صورت کژدار و مریز نزدیکی خود را به رهبری حفظ کند، با حمایت بخشی از روحانیون فشار روحانیون مخالف خود را خنثی کند و همزمان با افشاگری‌های خود رقبای اصولگرا را یک به یک از میدان به در کند، احتمال آن‌وجود دارد که بتواند یکی از مهره‌های سیاسی نزدیک به خود را از فیلتر شورای نگهبان عبور دهد.

بازداشت علی اکبر جوانفکر به عنوان تنها جامانده از سفر به نیویورک، بازداشت یک روزه مرتضوی در هنگام سفر احمدی‌نژاد به مصر، پرونده‌های باز فساد اقتصادی رحیمی (معاون اول رئیس جمهور) و فشار هر روزه نسبت به حلقه انحرافی در دولت که گاهی اوقات خود محمود احمدی‌نژاد را نیز در بر می‌گیرد، احتمال برخورد شدید با تیم سیاسی دولت پس از انتخابات را تقویت می‌کند.

به همین دلیل احمدی‌نژاد تلاش می‌کند از هر فرصت و تریبونی برای صحبت با مرد ایران و حمله به رقبای اصول‌گرای خود استفاده کند. این تصمیمی دیرهنگام است که سبب فشردگی زمانی حملات احمدی‌نژاد و ایجاد ترس در اردوگاه رهبری و حساسیت نهادهای امنیتی و نظامی شده است.

اگر احمدی‌نژاد بتواند در ۴ ماه باقیمانده تا انتخابات به صورت کژدار و مریز نزدیکی خود را به رهبری حفظ کند، با حمایت بخشی از روحانیون فشار روحانیون مخالف خود را خنثی سازد و هم‌زمان با افشاگری‌های خود رقبای اصولگرا را یک به یک از میدان به در کند، احتمال آن‌ وجود دارد که بتواند یکی از مهره‌های سیاسی نزدیک به خود را از فیلتر شورای نگهبان عبور دهد.

او در روزهای اخیر دو امتیاز مثبت و یک امتیاز منفی بزرگ در کارنامه خود درج کرده است. به دنبال سپردن وزارت نفت به یکی از فرماندهان سپاه، وزارت ارتباطات را نیز به یکی از فرماندهان ارتش داد و تلاش کرد نیروهای نظامی ایران را همسو و راضی نگاه دارد.

همچنین با دفاع همه جانبه از یکی از بدنام‌ترین عوامل جمهوری اسلامی ایران - یعنی قاضی مرتضوی - این پیام را برای همه مهره‌های امنیتی و نظامی و قضایی ارسال کرده است که در صورتی که با او همراه باشند تا آخرین لحظه و تحت هر شرایطی از آنان دفاع خواهد کرد. به این طریق دو امتیاز مثبت در راه اجرای طرح خود به دست آورده است.

اما با اعلام آمادگی برای مذاکره با آمریکا خشم طرفداران خامنه‌ای را بر انگیخته است. خامنه‌ای اعلام کرده است به عنوان یک انقلابی و نه یک دیپلمات، مخالف مذاکره با آمریکا است. جمله‌ای دو پهلو که می‌تواند به این معنا باشد که هر کس به دنبال مذاکره با آمریکا برای بهبود اوضاع کشور و تعدیل تحریم‌های بین‌المللی است خود باید بهای سیاسی آنرا در بین نیروهای خودی نظام بپردازد و نمی‌تواند از مشروعیت رهبری در این زمینه استفاده کند.

در این صورت نظام جمهوری اسلامی زمان به دست خواهد آورد، اندکی از فشارهای اقتصادی و شتاب غرب در حرکت به سمت برخورد نظامی خواهد کاست و در این وضعیت رهبری را در این موقعیت قرار خواهد داد که اثرات منفی این مذاکره در بین نیروهای وفادار به جمهوری اسلامی را به حساب "دیپلمات‌ها" نوشته بگذارد.

باید دید در مرتبه دیگری که خامنه‌ای به کشمکش بین دولت و مجلس وارد شود، طرف کدام سوی دعوا را خواهد گرفت. حمایت قاطع و یا کم سرزنش رهبری از دولت و شخص محمود احمدی‌نژاد می‌تواند فرضیه دوپهلو بودن نظر رهبری درباره مذاکره با آمریکا و احتمال در قدرت ماندن تیم محمود احمدی‌نژاد را تقویت کند.

در غیر این صورت سناریو معرفی یک بنی‌صدر و یک فتنه دیگر از هم اکنون کلید خورده است. سناریویی که شاید به تصویب طرح عدم کفایت سیاسی احمدی نژاد در مجلس منتهی نشود اما زمینه‌ساز یک برخورد امنیتی-قضایی گسترده در جریان حامیان او منجر خواهد شد.

حکم حکومتی و نظرات مردم

politics — Mon, 26 Nov 2012 10:17:34 +0000

ناصر کرامتی

ناصر کرامتی - علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران در اول آذر ۱۳۹۱ در یک سخنرانی گفت: «مجلس می‌گوید می‌خواهد ]سئوال [بپرسد... دستگاه دولتی می‌گوید می‌خواهد با اعتماد به نفس پاسخ دهد. که به ما هم گفتند.»

خامنه‌ای در سخنان خود در دیدار جمعی از بسیجیان به یکی از محورهای درگیری بین دولت و مجلس ایران پایان داد و در یک حکم کاملاً خلاف قانون اساسی حاکم بر ایران، با سلب اختیارات قانونی مجلس، از نمایندگان خواست: «همین جا تمام کنند قضیه را»!

پیش از این محمود احمدی‌نژاد تهدید کرده بود که از احضار خود به مجلس برای پاسخ به سئوال نمایندگان به عنوان فرصتی برای طرح ناگفته‌های خود استفاده خواهد کرد. در مقابل علی مطهری لیدر نمایندگان سئوال کننده از رئیس جمهور ضمن استقبال از ناگفته‌های احمدی‌نژاد اعلام کرده بود: «ما می‌خواهیم هر چه زودتر احمدی‌نژاد ناگفته‌های خود را بگوید تا خیال همه راحت شود. فکر می‌کنم رئیس جمهور می‌خواهد مجلس را بترساند تا از سئوال عقب‌نشینی کند وگرنه ما از هرچه که احمدی‌نژاد بخواهد بگوید استقبال می‌کنیم‌.»

به نظر می‌رسد مفسران سیاسی ایران بعد از سخنان اخیر رهبر جمهور اسلامی دچار تردید در تحلیل‌های قبلی خود شده یاشند. پیش از این تصور می‌شد رقبای احمدی‌نژاد در جریان سیاسی راست حاکم بر ایران توانسته‌اند در شکاف موجود بین رهبر و رئیس جمهوری ایران رخنه کنند و جریان سیاسی نزدیک به احمدی‌نژاد بازنده مطلق تلقی می‌شد.

گزارش زیر نظر تعدادی از مردم در گوشه و کنار جامعه درباره این موضوع را بازتاب می‌دهد.

محمد – دانشجو

من فکر می‌کردم که اختلافات بین احمدی‌نژاد و خامنه‌ای جدی است و فقط برای حفظ ظاهر کژدار و مریز با دولت رفتار می‌کنند تا سال پایانی ریاست جمهوری او بدون یک حادثه خارق‌العاده به پایان برسد. روی فیس‌بوک چند نفر از فعالان سیاسی خارج کشور خواندم که دفاع جدید خامنه‌ای از احمدی‌نژاد به دلیل ترس از صحبت‌های احمدی‌نژاد علیه خودش است. توضیحی برای این ادعا مطرح نشده بود تا استدلال این افراد خودشان روشن شود. فکر می‌کنم ما دچار یک اشتباه بزرگ شده‌ایم. شاید این خود ما بودیم که ماجرای اختلافات خامنه‌ای و احمدی‌نژاد را در تخیل خودمان ساخته‌ایم و این تخیل به صفحه سایت‌ها منتقل شده است.

«چه کسی اولین بار اعلام کرد بین احمدی‌نژاد و خامنه‌ای اختلاف وجود دارد؟ من فکر می‌کنم طبق معمول چند نفر از روی یک جمله یا یک نشانه بی‌ربط از این اختلاف که آرزوی قلبی‌شان بوده، چیزی نوشته‌اند و بعد خبرنگارها این آرزوی قلبی سیاسی‌های ایران را گرفته‌ و تبدیل به خبر کرده‌اند. بروید تحقیق کنید کدام یک از همکارانتان این شایعه را درست کرده و به خورد همه داده. این موضوع مهمی است.»

هرچقدر جلوتر می‌رود من بیشتر معتقد می‌شوم بین عوام و خواص در ایران هیچ تفاوتی وجود ندارد. این روحیه «از کاه، کوه ساختن» و «یک کلاغ چهل کلاغ کردن» حاکم بر جامعه ما فقط مختص عوام جامعه نیست. اصلا من یک سوال دارم: چه کسی اولین بار اعلام کرد بین احمدی‌نژاد و خامنه‌ای اختلاف وجود دارد؟ کدام خبرنگار یا فرد سیاسی از روی چه خبری یا با چه استدلالی این ادعا را مطرح کرد؟ من فکر می‌کنم طبق معمول چند نفر از روی یک جمله یا یک نشانه بی‌ربط از این اختلاف که آرزوی قلبی‌شان بوده، چیزی نوشته‌اند و بعد خبرنگارها این آرزوی قلبی سیاسی‌های ایران را گرفته‌ و تبدیل به خبر کرده‌اند. شما خبرنگار هستید. بروید تحقیق کنید کدام یک از همکارانتان این شایعه را درست کرده و به خورد همه داده. این موضوع مهمی است.

عزت - بازنشسته

از قدیم گفتند: «زن و شوهر دعوا کنند، احمقان باور کنند». اینقدر ساده نباشید که خیال کنید بین سران اختلافی هست. این آخوند‌ها بر عکس ما مردم اگر گوشت هم را بخورند، استخوان هم را دور نمی‌اندازند. دعوای بین سران هیچ وقت شراکت‌شان را در حکومت به‌هم نمی‌زند. حالا شما فکر کرده‌اید اگر احمدی‌نژاد می‌رفت مجلس و بازخواست می‌کردند، چیزی می‌شد؟ خطری نداشت برای او. می‌رفت و چهار کلام صحبت می‌کرد و سر و صدایی می‌شد و خلاص.

فکر می‌کردید او را بر می‌دارند و کس دیگری را جایش می‌گذاشتند؟ در جمهوری اسلامی تا وقتی سرت در آخور باشد و صدایت در نیاید، هیچ وقت کسی به خوردنت کاری ندارد. از بین هزار نفر یکی شد مثل آقای منتظری. به اختلاف خورد و در خانه‌اش زندانی شد. به کس دیگری کاری داشتند؟

همه این کارها بازی است برای سر کار گذاشتن بدبخت بیچاره‌هایی مثل من و شما. سر پیری از صبح تا شب دنبال یک مغازه‌ای، فروشگاهی، چیزی هستم که یک جنسی را صد تومان ارزان‌تر بخرم که آخر برج دیرتر به گدائی بیافتم. شما هم که سواددار مملکت هستید الان باید پشت میز مدیریت باشید نه اینکه توی این سرما دنبال حرف لب گورهایی مثل من باشید. جسارت نباشد ولی بدبختی از خود ماست. آنها دارند می‌خورند و به ریش ما می‌خندند آن وقت ما باید با هم حرف بزنیم که چرا دعوا می‌کنند. چه دعوایی؟ چه کشکی؟ فعلاً که آنها سواره هستند و ما پیاده.

طیّبه – خانه‌دار

دیشب در اخبار گفت که خامنه‌ای به مجلس دستور داده احمدی‌نژاد را به مجلس نکشانند. تلویزیون با بعضی نماینده‌ها مصاحبه کرد. معلوم بود خیلی ترسیده‌اند. چند نفر‌شان گفتند دیگر از احمدی‌نژاد سئوال نمی‌کنیم. طفلکی‌ها حق دارند خوب. این مملکت که حساب و کتاب ندارد. حرف بزنند به جرم ضدیت با نظام زندانی می‌شوند و سرشان را زیر آب می‌کنند.

اینکه چرا خامنه‌ای طرفدار احمدی‌نژاد است به این خاطر است که رئیس جمهور یک نفر است اما نماینده‌ها زیاد هستند. همه رئیس جمهور را می‌شناسند اما کسی اسم نماینده‌های مجلس را یادش نمی‌ماند. خامنه‌ای طرف قوی‌تر را گرفته. خیلی از این نماینده‌های مجلس‌ معذرت می‌خواهم اندازه گاو نمی‌فهمند. اینها به چه درد خامنه‌ای می‌خورند؟ هر کس دیگر بود طرف رئیس جمهور را می‌گرفت.

حاج حسن – خوار و بار فروش

اختلاف در این دوره و زمانه صورت خوبی ندارد. وضعیت مملکت به تار موئی وصل است. اگر رهبر بخواهد شل بگیرد رشته امور از دست همه خارج می‌شود. رهبری مثل پدر خانواده‌ای که در آن اختلاف افتاده، سعی می‌کند از چند تکه شدن خانواده جلوگیری کند. بالاخره اینکه کسی هست حرف آخر را در این مملکت بزند خودش خیلی خوب است. گرچه از احمدی‌نژاد دل خوشی ندارم اما اگر در این وضعیت بخواهند او را پائین بکشند وضعیت از اینی که هست بدتر می‌شود. از سر تا ته این راسته از حجره‌دارها بپرسید، همه از کسادی بازار می‌نالند. مردم هم به ستوه آمده‌اند. کارهای احمدی‌نژاد غلط است اما برداشتن احمدی‌نژاد در این دوران غلط اندر غلط است. اغتشاش می‌شود. دولت با صلح و صفا به نفر بعدی برسد بهتر از این است که با شلوغی و هرج و مرج کسی را که اشتباه می‌کند بردارند.

« کار رهبر کار درستی بود. باید همه دندان به جگر بگذارند تا این آخر دوره هم بگذرد. اگر خدای ناکرده در این دوره سختی و تنگی، مجلس مثل بنی صدر این یکی را هم خلع قدرت می‌کرد ممکن بود یک مشت گشنه پاپتی به خیابان بریزند و مال و منال خلق‌الله را غارت کنند. مردم دیگر مثل زمان امام حرف شنوی ندارند اما همین‌که سایه رهبر روی سر مملکت هست و نظم و قانون سر جای خودش است، شکر!»

کار رهبر کار درستی بود. باید همه دندان به جگر بگذارند تا این آخر دوره هم بگذرد. اگر خدای ناکرده در این دوره سختی و تنگی، مجلس مثل بنی صدر این یکی را هم خلع قدرت می‌کرد ممکن بود یک مشت گشنه پاپتی به خیابان بریزند و مال و منال خلق‌الله را غارت کنند. ما هم از این وضعیت راضی نیستیم اما باید همه به خدا توکل کنیم. مردم دیگر مثل زمان امام حرف شنوی ندارند اما همین‌که سایه رهبر روی سر مملکت هست و نظم و قانون سر جای خودش است، شکر!

یاسر – مهندس الکترونیک

طبیعی بود که این اتفاق بیافتد. من فکر می‌کردم خیلی زودتر از اینها خامنه‌ای سر و صدا را به‌خواباند. تعجب کردم که چرا اختلاف مجلس و دولت کش پیدا کرده است و کاری نمی‌کند. البته خامنه‌ای قبلاً هم گفته بود اختلافات را کنار بگذارند و بی‌سر و صدا اوضاع را کنترل کنند اما اختلافات خیلی شدید است و صحبت‌های غیر مستقیم خامنه‌ای کاری از پیش نبرد. مجبور شد خیلی علنی موضع‌گیری کند و سر و صدا را به‌خواباند.

با یکی از همکارانم بحث می‌کردیم در این رابطه. نظرات خوبی داشت. می‌گفت: همه چیز در جمهوری اسلامی ماکتی از وضعیت دنیای مدرن است. جمهوری اسلامی مثل کشورهای متمدن صاحب مجلس و انتخابات و قانون اساسی است اما همه اینها پوششی است برای حکومت به سبک خلیفه‌های اسلامی. حرف اول و آخر را یکی می‌زند. وقتی مجلس و قانون مخالف نظر خلیفه اسلامی باشد خیلی راحت با یک سخنرانی یا نامه، قانون و مجلس را نادیده می‌گیرد و حکم خودش را به کرسی می‌نشاند. مجلس در کشور ما مثل مجلس فرمایشی زمان شاه و شیخ نشین‌های عربی است. نمایندگانی که مطیع و مامور حاکم اصلی کشور باشند چه نظارتی می‌توانند بکنند؟

راست می‌گفت. حتی یک نفر از نمایندگان اعتراض نکرد که طبق همین قانون اساسی جمهوری اسلامی، سئوال از رئیس جمهور حق مجلس و نمایندگان است و رهبر نمی‌تواند حق قانونی مجلس را نادیده بگیرد.

علی – کارگر کتابفروشی

علی مطهری مثل همه روشنفکران دینی در ایران ملغمه‌ای است از سنت و مدرنیته! از یک طرف سخنرانی می‌کند و به دولت احمدی‌نژاد اتهام می‌زند که اعتقادی به حجاب ندارد و از طرف دیگر حتی زمانی که خامنه‌ای غیر مستقیم مجلس را به مصالحه با احمدی‌نژاد دعوت کرد باز هم دست‌بردار نبود و طرح سئوال از رئیس جمهور را پیگیری کرد. سیاستمدار زیرکی است. چون نمایندگان مجلس را به خوبی می‌شناخت و می‌دانست بسیاری از آنان شخصیت و فکر مستقل ندارند و آلت دست و قابل خرید و فروش هستند برای وصول سئوال از رئیس جمهور چند امضای ذخیره در جیبش پنهان کرده بود! وقتی تعدادی از نمایندگان زیر فشار امضای خود را پس گرفتند او در دقیقه نود امضاهای ذخیره را رو کرد و طرح وصول شد.

«همه چیز در جمهوری اسلامی ماکتی از وضعیت دنیای مدرن است. جمهوری اسلامی مثل کشورهای متمدن صاحب مجلس و انتخابات و قانون اساسی است اما همه اینها پوششی است برای حکومت به سبک خلیفه‌های اسلامی. حرف اول و آخر را یکی می‌زند. وقتی مجلس و قانون مخالف نظر خلیفه اسلامی باشد خیلی راحت با یک سخنرانی یا نامه، قانون و مجلس را نادیده می‌گیرد و حکم خودش را به کرسی می‌نشاند.»

وقتی خامنه‌ای سخنرانی کرد و گفت بیشتر از این شلوغ‌بازی نکنید، همه نمایندگانی که طرح سوال از رئیس جمهور را امضا کرده بودند دچارت وحشت شدند و سریع اظهار اطاعت کردند. علی مطهری هم ناچار بود اعلام اطاعت کند چون بهتر از من و شما می‌دانست اگر حکم رهبر را تمکین نکند چه سرنوشتی در انتظار او خواهد بود. مطهری در این موقعیت خطرناک باز هم شیطنت کرد. به نوعی سر حرف خودش ایستاد. به رهبری دهن کجی کرد و گفت: حکم رهبر فقط برای طرح سوال از احمدی‌نژاد صادق است. یعنی از ثمره انقلابی که در مجلس شورای اسلامی به راه انداخته بود و تابوی سئوال از رئیس جمهور را شکست دفاع کرد و به نوعی گفت مخالف این است درباره رئیس جمهورهای بعدی به حرف‌های خامنه‌ای استناد بشود و سئوال از رئیس جمهور دوباره تابو شود.

شخصیت علی مطهری و احمدی‌نژاد خیلی شبیه یکدیگر است. هر دو نفر لجباز و یک دنده هستند. اهل ترس و کوتاه آمدن نیستند و تا لحظه‌ای که پای رهبری مستقیما در میان نباشد می‌تازند. وقتی مستقیماً پای خامنه‌ای در میان باشد هم حرف خود را می‌زنند. زمانی که پیش از این خامنه‌ای در سخنرانی خود اعلام کرد تا روز انتخابات کسی حق ندارد ایجاد اختلاف کند، سران سه قوه به خامنه‌ای نامه نوشتند و اعلام اطاعت کردند اما احمدی‌نژاد در نامه‌اش به رهبری نوشت: رئیس جمهوری بالاترین مقام رسمی کشور پس از رهبری است، و این یعنی موضع خودش را در برابر موضع رئیس قوه قضائیه بالاتر و قانونی‌تر دانست. این حرف کمی نیست که به رهبری نامه بنویسی و به جای اعلام اطلاعات محض باز هم از جایگاه رئیس جمهور در قانونی اساسی دفاع کنی!

من اهل نیش و کنایه زدن نیستم. آقای خاتمی کارنامه مثبت و منفی دوران ریاست جمهوری خودش را دارد. به نظر من اشتباه است مواضع سیاسی آقای خاتمیِ رئیس جمهور و آقای خاتمیِ عضو سران فتنه یا آقای خاتمیِ جزو خواص بی‌بصیرت را با یک چشم و یک ترازو سنجید. هر کدام از اینها باید در زمان خودش و شرایط خودش بررسی شود. با تمام اراداتی که با آقای خاتمی دارم باید بگویم به عنوان کسی که در هر دو دوره انتخابات به ایشان رای دادم فکر می‌کنم شخصیت آقای خاتمی برای سیاست‌ورزی در ایران مناسب نیست. آقای خاتمی در یک شرایط نیمه دموکراتیک می‌توانست رئیس جمهور خوبی باشد اما در شرایط ایران سیاست‌مدارانی مانند علی مطهری و احمدی‌نژاد، به خصوص علی مطهری، مناسب‌تر هستند.

ببینید خواهش می‌کنم در هنگام تنظیم مصاحبه این مطلب را خوب منعکس کنید که نظر من تایید مواضع و افکار و دیدگاه‌های احمدی‌نژاد و مطهری نیست. این خیلی مهم است که اشتباه نشود. می‌خواهم نوع سیاست‌ورزی و مصلحت‌گریزی و منفعل نبودن این دو فرد را برجسته کنم. سیاست‌ تهاجمی و مانور دادن در مرزهای اختصاصی رهبری آن هم بدون پشتوانه رای مردمی موضوع قابل توجهی است. گاهی فکر می‌کنم اگر علی مطهری رای ۲۰ میلیونی آقای خاتمی را پشت سر خود داشت خیلی محکم و جدی جلوی نظرات خارج از چهارچوب قانون اساسی خامنه‌ای می‌ایستاد. با ولایت فقیه مشکلی ندارد اما جلوی حکم حکومتی می‌ایستاد.

نسترن – فروشنده لوازم آرایشی و بهداشتی

یکی از دوستانم متن نامه رئیس مجلس به رهبر را برایم میل کرده است. خیلی خجالت‌آور است. آدم با خواندن این نامه یاد نامه‌های زمان قاجار می‌افتد. این افراد نماینده مردم ایران نیستند و با رای بسیار کمی به مجلس رفته‌اند اما این مجلس دیگر شورش را در آورده است. معلوم نیست نمایندگان مجلس نمایندگان مردم هستند یا برده پادشاه. مجلس بی‌خاصیت و بی‌عمل خیلی بهتر از این مجلس است که رئیس مجلس گماشته و مامور رهبر است.

علیرضا – دانشجو

حکم حکومتی ساخته و پرداخته دوران اصول‌گرایان نیست. حکم حکومتی در زمان اصلاح‌طلبان رواج پیدا کرد. مهم‌ترین نمونه آن در زمان اصلاح قانون مطبوعات در زمان ریاست آقای کروبی بر مجلس بود. نمایندگان بی‌خبر از دستور رهبر به کروبی، در مجلس می‌خواستند درباره اصلاح قانون مطبوعات تصمیم‌گیری کنند اما آقای کروبی همه میکروفن‌ها را بست و به هیچ نماینده‌ای اجازه صحبت کردن نداد.

«حکم حکومتی ساخته و پرداخته دوران اصول‌گرایان نیست. حکم حکومتی در زمان اصلاح‌طلبان رواج پیدا کرد. مهم‌ترین نمونه آن در زمان اصلاح قانون مطبوعات در زمان ریاست آقای کروبی بر مجلس بود. نمایندگان بی خبر از دستور رهبر به کروبی، در مجلس می‌خواستند درباره اصلاح قانون مطبوعات تصمیم‌گیری کنند اما آقای کروبی همه میکروفن‌ها را بست و به هیچ نماینده‌ای اجازه صحبت کردن نداد.»

به نظر من آقای لاریجانی حداقل این خوبی را دارد که طوری رفتار می‌کند که همه در جریان حکم حکومتی باشند. فکر کنید اگر آقای لاریجانی مانند آقای کروبی در صحبت خصوصی با آقای خامنه‌ای دستور می‌گرفت که بی سر و صدا طرح سوال از رئیس جمهور را از دستور کار خارج کند؛ می‌دانید چند نماینده ممکن بود به دردسر بیافتند؟ در زمان آقای کروبی، آقای لقمانیان به خاطر اینکه نمی‌دانست آقای کروبی با آقای خامنه‌ای زد و بند کرده است حرف‌هایی زد که باعث شد زندانی شود. اگر لاریجانی هم مثل آقای کروبی رفتار می‌کرد شاید الان برای آقای مطهری هم پرونده سنگینی درست می‌شد. باز خوب است در دوره فعلی، رهبری مجبور است در سخنرانی و در تلویزیون حرف‌هایش را بزند و مردم از مسائل با خبر شوند. اگر بزرگان جریانات اصلاحات نصف دل و جرات آقای مطهری را داشتند حاصل هشت سال قدرت اصلاح طلبان یک روزه به باد نمی‌رفت و درجا نمی‌زدیم.

نتیجه هشت سال ریاست جمهوری آقای خاتمی این است که می‌رود دماوند و رای باطله به صندوق می‌اندازد و نتیجه کار آقای مطهری این است که یک تنه احمدی‌نژاد را در مجلس زمین‌گیر کرده است.

جعفر – کشاورز

احمدی‌نژاد می‌خواست پول یارانه‌های را بیشتر کند اما این مجلس از خدا بی‌خبر نمی‌گذارد. تصویب کرده‌اند که احمدی‌نژاد حق ندارد یارانه‌ها را زیاد کند. مملکت قانون ندارد، اگر قانون داشت چهارتا نماینده که نمی‌توانستند روی حرف رئیس جمهور حرف بزنند.

تمام این دعواها به خاطر این است که می‌خواهند یارانه‌ها را قطع کنند. خدا پدر و مادر خامنه‌ای را بیامرزد که جلوی مجلس را گرفت. ]خامنه‌ای[ با اینکه مصلحت‌کاری می‌کند و می‌خواهد همه را برای خودش نگه دارد باز اینکه پشت احمدی‌نژاد را خالی نکرد جای شکر دارد.

همه دندان تیز کرده‌اند برای این پول یارانه‌ها و نمی‌خواهند این پول از گلوی ملت پائین برود. هر ماه دست و دلمان می‌لرزد که می‌دهند، نمی‌دهند؟ نمی‌گذارند احمدی‌نژاد کارش را بکند. ناسلامتی رئیس جمهور این مملکت است. چه معنی دارد هر کس از راه می‌رسد توی کارش دخالت کند؟ یکی‌اش این نماینده ما. برای انتخابات یک بار آمد در مسجد روستا سخنرانی کرد و از آن روز اگر ما پشت گوشمان را دیدیم این نماینده را هم دیدیم. به چه درد می‌خورند این نماینده‌ها که به فکر مردم نیستند؟

الهام – دانشجو

من اصلاً به سیاست علاقه‌ای ندارم. وقتی خبرهای سیاسی را می‌شنوم سر درد می‌گیرم. ما کشور خوبی نداریم. کاش جای دیگری به دنیا آمده بودم. این هم بدشانسی ما است که باید در ایران به دنیا بیائیم و با این همه محدودیت زندگی کنیم.

برای من مهم نیست که احمدی‌نژاد به مجلس رفت یا نرفت. مسائل زندگی خودم برایم مهمتر است تا مجلس و رئیس جمهور و سیاست! یک شامپوی خارجی معمولی که ماه قبل ۱۸ هزار تومان خریده بودم این ماه شده است ۳۸ هزار تومان. من از کجا بیاورم هر ماه اینقدر پول شامپو بدهم؟ هیچ شامپوی دیگری با موی من سازگار نیست. شما مردها راحت هستید. برایتان فرقی ندارد شامپوی داروگر به سرتان بزنید یا با آب خالی بشورید! اما برای ما دخترها مهم است. موهای ما حساس است. وقتی موی آدم آنطوری که دلش می‌خواهد نباشد عصبی می‌شود. کل انرژی روزانه آدم گرفته می‌شود.

«شخصیت علی مطهری و احمدی‌نژاد خیلی شبیه یکدیگر است. هر دو نفر لجباز و یک دنده هستند و تا لحظه‌ای که پای رهبری مستقیما در میان نباشد می‌تازند. وقتی مستقیماً پای خامنه‌ای در میان باشد هم حرف خود را می‌زنند. سیاست‌ تهاجمی و مانور دادن در مرزهای اختصاصی رهبری آن هم بدون پشتوانه رای مردمی موضوع قابل توجهی است. گاهی فکر می‌کنم اگر علی مطهری رای ۲۰ میلیونی آقای خاتمی را پشت سر خود داشت خیلی محکم و جدی جلوی نظرات خارج از چهارچوب قانون اساسی خامنه‌ای می‌ایستاد. با ولایت فقیه مشکلی ندارد اما جلوی حکم حکومتی می‌ایستاد.»

دیگر از زندگی کردن در ایران خسته شده‌ام. مثل قبل امید به اپلای کردن و تحصیل در خارج کشور هم وجود ندارد. هزینه یک امتحان تافل ۷۰۰ هزار تومان شده است. با دلار ۳۰۰۰ تومانی هند و مالزی هم نمی‌توانیم برویم درس بخوانیم چه برسد به اروپا و آمریکا.

"..." – حقوقدان

نکته‌ای که در این به اصطلاح "حکم حکومتی" اخیر آقای خامنه‌ای وجود دارد و آنرا از موارد پیشین متفاوت می‌کند این است که این حکم به صراحت در مغایرت بی‌واسطه با قانون اساسی جمهوری اسلامی است. یعنی در این میان عامل میانجی و یا تفسیری بعید و دور از موضوع وجود ندارد. وقتی رهبری در نامه به رئیس مجلس می‌گوید که موافق تصویب شدن یک قانون خاص در مجلس نیست این شاید از نظر بسیاری خلاف قانون اساسی باشد اما به عقیده من وقتی قوانین تصویب شده در مجلس می‌باید در شورای نگهبان منتخب رهبری تایید شود، رهبر با دستور خود فقط این مسیر و این فرآیند را کوتاه‌تر کرده است اما در این حکم حکومتی اخیر، یکی از اختیارات مسلم و بی‌شرط مجلس، یعنی حق و اختیارِ سئوال از رئیس جمهور از مجلس سلب شده است.

آقای خامنه‌ای با "حکم حکومتی" بازی بسیار خطرناکی را به پیش می‌برند. دامنه این حکم حکومتی کم کم دارد به اصول صریح و بی واسطه قانون اساسی می‌رسد و آن ته مایه جمهوریت موجود در این سیستم نیز از بین می‌رود. دیگر موضوع این نیست که ما یک قانون اساسی بد داریم، موضوع بر سر این است که ما حتی یک قانون اساسی بد هم نداریم چون شخصی در مملکت وجود دارد که می‌تواند هر روز که تمایل داشته باشد هر جای قانون را که دلش خواست نقض کند یا تغییر دهد.

طرح دولت وحدت ملی پس از چهار سال

politics — Wed, 21 Nov 2012 08:20:35 +0000

احسان مهرابی

احسان مهرابی - «وحدت ملی یعنی همه به جز احمدی‌نژاد» این را نه یک چهره سیاسی بلکه اسماعیل احمدی‌مقدم، فرمانده نیروی انتظامی یک سال قبل از انتخابات سال ۸۸ گفته بود؛ در بیان تحلیل‌اش از طرح دولت "وحدت ملی"، در روزهایی که حامیان هاشمی رفسنجانی و چهره‌هایی چون حسین مرعشی، پسرعموی همسر او معتقد بودند «اگر چند عاقل دور هم جمع شوند شکست احمدی‌نژاد کار سختی نیست.» یک‌سال بعد همه آنهایی که خود را عاقل می‌دانستند دور هم جمع شدند، اما ماجرا به گونه دیگری پیش رفت.

چهارسال پس از این ماجراها "وحدت ملی" دوباره بحث سیاست ایران شده. طرفدارانش می‌گویند این روزها طرح‌شان حامیان بیشتری دارد چرا که به تعبیر کنایه‌آمیز غلامحسین کرباسچی، «احمدی‌نژاد همه را اصلاح‌طلب کرده است.» اما آن‌چیزی که مخالفان این روزها از دولت "وحدت ملی" می‌فهمند، با چهارسال گذشته تفاوت زیادی دارد. شاید به همین دلیل چهره‌هایی چون قاسم روانبخش، شاگرد مصباح یزدی به این طرح می‌تازند و نامش را "وحدت در کاخ ابن زیاد” می‌گذارند. مفهوم "وحدت ملی" از نگاه ابراهیم رئیسی معاون اول قوه قضائیه هم ادبیات جدید معترضان به انتخابات ریاست جمهوری گذشته است که او آنها را فتنه می‌خواند. این روزها اگر احمدی‌مقدم فرمانده نیروی انتظامی و دیگر فرماندهان نظامی بخواهند تحلیل خود را از طرح دولت "وحدت ملی" بگویند، شاید نتیجه این شود که «دولت وحدت ملی یعنی همه به جز یاران وفادار آیت‌الله خامنه‌ای و خودش.»

"دولت وحدت ملی" هر چقدر هم گشاد باشد، بعضی‌ها در آن جا نمی‌شوند و این بعضی‌ها کسانی هستند که آیت‌الله خامنه‌ای به آنها دل بسته است. قد "دولت وحدت ملی" که بنا است کوچک‌ها در آن نباشند با قد دولت مطلوب رهبری جور در نمی‌آید. هرچه نباشد این قد باید به قامت دیگر قوا نیز بخورد. رئیس جمهور بعدی باید قدی داشته باشد درحد رئیس قوه قضائیه که به جز سمت‌هایی که رهبری به او داده از خود چیزی نداشته است.

ظاهر ماجرا البته این‌گونه نیست. مطرح‌شدگان برای ریاست جمهوری، "دولت وحدت ملی" همه مشاور و معاون رهبری هستند. از علی‌اکبر ناطق‌نوری گرفته تا علی‌اکبر ولایتی، حسن روحانی و محسن رضایی. اما آنها که دستی بر سیاست ایران دارند، می‌دانند از نزدیکی این چهره‌ها به رهبری تنها نامی باقی است و حضور در برنامه‌هایی چون بدرقه احمدی‌نژاد برای سفرهای خارجی. این را خارجی‌ها هم فهمیدند. وقتی که مقاله علی‌اکبر ولایتی درباره پرونده هسته‌ای را با آب‌و تاب فراوان منعکس و آن را به تفاوت سیاست رهبری و احمدی‌نژاد در پرونده هسته‌ای تعبیر کردند. چندی بعد اما رهبری مقاله مشاور خود را این‌گونه پاسخ داد که مدیریت برنامه هسته‌ای با دولت است و مشخص شد که دیگر مشاور رهبری در امور بین‌الملل منعکس کننده نظرات او نیست.

مثال طرفداران "وحدت ملی" برای دولت‌شان هم دولتی است، مانند دولت هاشمی رفسنجانی. از یک‌سو علی فلاحیان و از سوی دیگر عطاء‌الله مهاجرانی. یک استاندارش اسحاق جهانگیری و دیگر استاندارش محمدرضا رحیمی. دراین دولت شاید خیلی‌ها جا شوند: از بیژن زنگنه و محمدعلی نجفی و اکثر وزیران دولت هاشمی و خاتمی گرفته تا محمد باقر قالیباف و محمدرضا باهنر.

اما "دولت وحدت ملی" هر چقدر هم گشاد باشد، بعضی‌ها در آن جا نمی‌شوند و این بعضی‌ها کسانی هستند که آیت‌الله خامنه‌ای به آنها دل بسته است. عیسی کلانتری، وزیر کشاورزی دولت هاشمی گفته که "دولت وحدت ملی" دولت کوچک‌ها نیست. اما سالیانی است که آیت‌الله خامنه‌ای دل به کوچک‌ها بسته، چرا که بزرگ‌ها که او آنها را خواص می‌خواند، در حوادث پس از انتخابات ۸۸ مردود شده‌اند.

پس دیگر خواص و عوام بودن ملاک قبولی در نزد رهبری نیست. نمره قبولی پس از انتخابات سال ۸۸ داده شده است. هر چه تاختن به میرحسین موسوی و کروبی بیشتر، نمره قبولی بالاتر.

قبل از انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۴ وقتی رهبری عزت‌الله ضرغامی را رئیس سازمان صدا و سیما کرد، همگان قد مطلوب رهبری برای مدیران جمهوری اسلامی را فهمیدند. پس احمدی‌نژاد دولتی ساخت در اندازه‌های همین قد مطلوب.

این روزها هم رهبری ریاست جمهوری آینده خود را در میان سعید جلیلی و صفار هرندی جست و جو می‌کند، نه هاشمی رفسنجانی ،حسن خمینی، علی مطهری و حتی ناطق نوری، علی‌اکبر ولایتی و محسن رضایی. قد "دولت وحدت ملی" که بنا است کوچک‌ها در آن نباشند با قد دولت مطلوب رهبری جور در نمی‌آید. هرچه نباشد این قد باید به قامت دیگر قوا نیز بخورد. رئیس جمهور بعدی باید قدی داشته باشد درحد رئیس قوه قضائیه که به جز سمت‌هایی که رهبری به او داده از خود چیزی نداشته است.

محمدرضا مرندی وزیر بهداشت هاشمی هم این روزها متهم است که سر رهبری را کلاه گذاشته و خانواده‌های ایرانی را کم جمعیت کرده است، پس اگر بنا بر دولت مطلوب رهبری باشد جایی برای او نیست، چرا که این روزها رهبری خانواده‌های پرجمعیتی می‌خواهد که سبک زندگی روزهای ریاست جمهوری او را داشته باشند.

همان‌طور که نزد رهبری، خواص مردود جایی ندارند در "دولت وحدت ملی" آنانی که برای پرخاش کردن به خواص و یا بزرگ‌ترها مرزی نمی‌‌شناسند، جایی پیدا نمی‌کنند. کسانی که پس از انتخابات هاشمی رفسنجانی را هم از تیغ حمله‌های خود گذراندند. از روح‌الله حسینیان و محمد‌حسین صفار هرندی گرفته تا غلامعلی حدادعادل.

در طرف دیگر هم کسانی هستند که شاید در این دولت جای شوند، اما اگر بنا بر دولتی باشد مانند دولت هاشمی، مصحلت تصمیم‌گیرنده درباره همه چیز است. پس برای حفظ مصلحت آنان باید کوتاه بیایند. اصلاح‌طلبانی که درانتخابات ۸۸ به نوعی گرفتار شده‌اند. آنان هم البته شاید تقاضایی نداشته باشند. این روزها آنان به نفس بی‌دردسری زیر آسمان این مملکت قانع شده‌اند.

"اصلاحات بی‌اعتدال" هم مثالی است برای حامیان وحدت ملی تا بگویند این بار اصلاح‌طلبی‌شان معتدل است و راس قدرت در جمهوری اسلامی را به چالش نمی‌کشد. این را البته رهبری و حامیانش سخت باور می‌کنند. چرا که خط‌کش آنان متفاوت است. اینک مبدا تاریخ برای آنان سال ۸۸ شده و خط‌کش آنان افراد ساکت را هم خط می‌زند. ساکتانی که به آنها خواص بی‌بصیرت می‌گویند. ساکتانی که بسیاری‌شان در دولت وحدت ملی جا می‌شوند.

با این حساب از نمد "وحدت ملی" کلاهی گیر حامیان رهبری نمی‌آید که هیچ، تازه زحمت ۸ ساله آنان هم به باد می‌رود. این روزها رهبری به تغییر سبک زندگی مردم ایران می‌اندیشد، پس نزدیک‌ترین وزرای هاشمی به رهبری هم دیگر سبک زندگی مطلوب او را نمی‌فهمند و در معرض اتهامند، حتی اگر وزیر بهداشت باشند و پس از انتخابات سال ۸۸ بارها علیه میرحسین موسوی سخن گفته باشند.

درکنار دعواهای سیاسیون ایران میلیون‌‌ها ایرانی صبح‌ها بر سرکار می‌روند و شب‌ها نگران ریال‌شان می‌شوند. مردمی که پیش از این می‌‌گفتند هیچ نداریم و اینک هیچ‌شان کمتر شده. برای آنان اقتصاد "دولت وحدت ملی" شاید مهم‌تر باشد. دولتی که حداقل اگر "قاتق" نان‌شان نیست، "قاتل" جان‌شان نباشد.

محمدرضا مرندی وزیر بهداشت هاشمی هم این روزها متهم است که سر رهبری را کلاه گذاشته و خانواده‌های ایرانی را کم جمعیت کرده است، پس اگر بنا بر دولت مطلوب رهبری باشد جایی برای او نیست، چرا که این روزها رهبری خانواده‌های پرجمعیتی می‌خواهد که سبک زندگی روزهای ریاست جمهوری او را داشته باشند.

حامیان احمدی‌نژاد در سالیان گذشته مهم‌ترین مخالفان "دولت وحدت ملی" بوده‌اند. در "دولت وحدت ملی" این روزها شاید بخشی از آنان هم جا شوند. گروهی که اصول‌گرایان به آنها می‌گویند جریان انحرافی. اسفندیار رحیم مشایی می‌تواند مدعی باشد در سیاست خارجی و اقتصاد بسیار نزدیک به هاشمی رفسنجانی و حتی اصلاح‌طلبان است.

کنده شدن لنگر "کشتی نوح وحدت ملی" البته بسیار سخت است و برای راه افتادن آن نیاز به جواز رهبری است. رهبری و حامیانش اما از این دولت فرضی سئوال‌های بسیار دارند. سئوال اصلی این است که وحدت حول چه کسی. اگر بنا بر وحدت حول رهبری است که دیگر نیازی به این تشکیلات نیست. در وحدت حول رهبری همه سربازند و او فرمانده پس باید منتظر دستور فرمانده ماند و سربازی کرد. همانطور که علی سعیدی،نماینده رهبری درسپاه گفته که رئیس جمهور بعدی باید با رهبری هماهنگ باشد.

نام دولت "وحدت ملی" هم شاید برای آیت‌الله خامنه‌ای آزاردهنده باشد.در نگاه او و طرفدارنش پیش‌فرض "وحدت ملی" مطلوب نبودن شرایط فعلی است اما آنان بارها گفته‌اند «در بهترین شرایط کشور بعد از پیروزی انقلاب اسلامی از هر جهت هستیم.»

درکنار دعواهای سیاسیون ایران میلیون‌‌ها ایرانی صبح‌ها بر سرکار می‌روند و شب‌ها نگران ریال‌شان می‌شوند. مردمی که پیش از این می‌‌گفتند هیچ نداریم و اینک هیچ‌شان کمتر شده. برای آنان اقتصاد "دولت وحدت ملی" شاید مهم‌تر باشد. دولتی که حداقل اگر "قاتق" نان‌شان نیست، "قاتل" جان‌شان نباشد. دولتی که آرام‌تر با دنیا سخن بگوید تا تندی سخنان آیت‌الله خامنه‌ای را کم‌تر کند. نه اینکه بر آتش آن بیفزاید.

مخالفان اصول‌گرای هاشمی رفسنجانی، نقطه تاریک پرونده او را خوراندن جام زهر به آیت‌الله خمینی می‌دانند. رضایت دادن به دولتی شبیه به دولت‌های پیش از احمدی‌نژاد برای آیت‌الله خامنه‌ای بی‌شباهت به خوردن جام زهر نیست.

هشت سالی است که هاشمی رفسنجانی در باوراندن نظراتش به رهبری ناکام مانده و شاید به همین دلیل جلسات سابقش با رهبری نیز به چند ماه یک‌بار رسیده است. اینک اما باز هم عده‌ای امیدوارانه چشم به او دوخته‌اند تا دوست دیرینه خود را راضی به پذیرش دولتی کند که اگر برایش جام زهر نباشد، چندان هم شیرین نیست.

تجمیع اعتراضات در دوران رویگردانی از انتخابات فرمایشی

arezoo — Sat, 17 Dec 2011 18:16:04 +0000

حامد فروتن

تصمیمات تازه اصلاح طلبان در خصوص عدم شرکت در انتخابات اسفندماه، حکایت از فصل نوین سیاست‌ورزی این جریان دارد. پس از آنکه سید محمد خاتمی، رئیس جمهوری پیشین ایران شروط انتخاباتی خود را تحقق نیافته دید و از مهیا نبودن فضا برای حضور در انتخابات سخن گفت، شورای هماهنگی جبهه اصلاحات نیز اعلام کرده است که برای دوره نهم مجلس ایران لیست انتخاباتی نمی دهد.

با این اوصاف در میان نیروهای منتقد و مخالف جمهوری اسلامی در موضوع عدم شرکت در انتخابات نوعی پیوستگی دیدگاه در حال شکل گیری است. بیش از سه ماه از زمانی که میرحسین موسوی از رهبران جنبش سبز در ملاقات با سه تن از اعضای خانواده خود تاکید کرد که "نمی توان امیدی به شرکت در انتخابات داشت" می گذرد و در حال حاضر نیز چهره های شناخته شده نزدیک به جنبش سبز و جریان اصلاح طلبی بر این موضوع صحه می‌گذرند.

مهرماه امسال ۱۴۳ نفر از فعالان سیاسی و مدنی ایران طی نامه سرگشاده‌ای به سیدمحمد خاتمی اعلام کردند که "شرایط برگزاری انتخابات آزاد، سالم و عادلانه وجود ندارد" و در همان مقطع رضا خاتمی، برادر رئیس جمهوری پیشین ایران در گفت و گو با روزنامه اعتماد اظهار داشت: "در محافل اصلاح‌طلبی بحث‌های انتخاباتی اصلا وجود ندارد."

جنبش سبز تنها ناشی از نتیجه ای نبود که حکومت ایران در شب انتخابات ریاست جمهوری اعلام کرد اما شرایط به وجود آمده عرصه اجتماع این اعتراضات بود و بغض انتقادات فزاینده که با رفتار نادرست جمهوری اسلامی در انتخابات سال۸۸ در قالب اعتراضات خیابانی و مخالفت دو نامزد انتخاباتی به آرای اعلام شده ترکید، جدی ترین اعتراضات را نسبت به حکومت ایران رقم زد.

آنطور که از موضع گیری های اخیر چهره های شناخته شده نزدیک به منتقدان و مخالفان جمهوری اسلامی برمی آید، نگاهی که کمتر کردن صندلی اصولگرایان در مجلس را از عدم حضور در انتخابات موثرتر می دید در حال کمرنگ شدن است. اما در عین حالی که راس و بدنه معترضان عدم شرکت در انتخابات را توصیه می کنند در میان آنها نگاهی در حال بروز و ظهور است که غیبت در پای صندوق های رای را توامان با اتخاذ راهبردی فعالانه به منظور به عقب راندن حکومت می‌بیند.

یک منازعه، یک فرصت

در دو سال گذشته اصلاح طلبی با جریان سبز پیوند خورده و نمی تواند سرنوشت خود را از سبزها جدا کرده و به راهی دیگر برود. آنچه در رفتار سبزها و اصلاح طلبان در قبال انتخابات مجلس نهم اهمیت دارد این است که حضور در این عرصه یا تحریم آن می بایست نتایج ملموسی را دربر داشته باشد. به تعبیری، آنها نمی توانند تحریم انتخابات را "بی عملی" معنا کنند و دلخوش باشند که جمهوری اسلامی از آن تاثیر شگرفی بپذیرد.

اگر دغدغه اصلاح طلبان تا پیش از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری نحوه حضور در انتخابات بود از خرداد ۸۸ بدین سو این جریان پیش از آنکه بخواهد به چگونگی حضورش در رقابت های انتخاباتی بیاندیشد با گزینههای دیگری روبرو شده است. اساسی ترین سوال این است که با توجه به اعتقاد به وقوع تقلب در انتخابات ریاست جمهوری، شرکت در انتخابات مجلس چه توجیهی می تواند داشته باشد؟

شائبه تقلب در انتخابات همواره در جمهوری اسلامی وجود داشته اما پس از انتخابات مجلس هفتم و ریاست جمهوری نهم و همچنین از فردای ۲۲ خرداد ۸۸ این شائبه نزد بخش عمده ای از افکار عمومی قطعیت یافت. این قطعیت و شجاعتی که مردم به دست آورده بودند زمینه را برای بروز اعتراضات مهیا ساخت. با این وجود باید توجه داشت که انتقادات و اعتراضات فروخفته در طول سه دهه حیات جمهوری اسلامی همواره وجود داشته و در هر دوره روندی رو به رشد را طی کرده است. بنابراین جنبش سبز تنها ناشی از نتیجه ای نبود که حکومت ایران در شب انتخابات ریاست جمهوری اعلام کرد اما شرایط به وجود آمده عرصه اجتماع این اعتراضات بود و بغض انتقادات فزاینده که با رفتار نادرست جمهوری اسلامی در انتخابات سال۸۸ در قالب اعتراضات خیابانی و مخالفت دو نامزد انتخاباتی به آرای اعلام شده ترکید، جدی ترین اعتراضات را نسبت به حکومت ایران رقم زد. این چنین است که می توان دریافت در عرصه سیاسی جمهوری اسلامی محل نزاع انتخابات است و به همین خاطر بود که جنبش سبز با انتخابات کلید خورد.

نگاه متکثر به یاری مخالفان می آید

حکومت ایران در طول ماه های گذشته به هر ترتیب ممکن جلوی بروز اعتراضات را گرفته و رهبران جنبش سبز را به حصر برده است. در این شرایط نکته حیاتی برای هواداران جریان سبز این است که چگونه می توان اعتراضات مردمی را تا رسیدن به خواست های جنبش پیگیری کرد. حال که راه حضور خیابانی بسته شده و پادرمیانی شخصیت های سیاسی نیز برای آزادی زندانیان و گشایش فضای سیاسی کارساز نیست، منتقدان و مخالفان در کدام بستر می خواهند اهدافشان را دنبال کرده و صدایشان را به گوش راس حکومت برسانند.

منش پذیرش تکثر در جنبش سبز که حتی حوزه هایی فراتر از سیاست را نیز دربر می گیرد توانایی ایجاد همبستگی میان خرده جنبش ها در ایران را دارد.

باید توجه داشت اکنون که در پی حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری منتقدین و معترضین به یکدیگر نزدیک تر شده اند و جایگاه اصلاح طلبان در افکار عمومی مستحکم تر از پیش شده وقت آن است که این جریان ها حضور مدنی شان را در انتخابات پیش رو به رخ دست اندرکاران تقلب برسانند. در اینجا موضوع این نیست که آنها تا پای صندوق های رای بروند. حتما این شیوه نادرستی خواهد بود که سبزها و یا اصلاح طلبان با شرایطی که در جمهوری اسلامی حاکم است بدنبال راهی برای ورود به مجلس باشند. جنبش سبز به پشتوانه ای که در میان توده های مردم پیدا کرده می تواند در مقطعی که فضای کشور انتخاباتی شده و تبلیغات آزاد می شود با طرح مولفه های مورد نظر خود در جامعه تحرکی دوباره داشته باشد.

در شرایط فعلی هیچ اجتماعی ممکن نیست و حتی برگزاری یک جلسه سخنرانی و یا مناظره با محدودیت های امنیتی فراوانی همراه است. اما در زمان انتخابات این محدودیت ها کمتر شده و گفت و گوهای خیابانی طرفداران نامزدها نیز آزاد خواهد بود. اگر در نظر بگیریم جمهوری اسلامی با اتخاذ ترتیباتی این عرصه را هم محدود کند؛ قابل تصور است که هوادران اصلاحات و جریان سبز حتی با حضور در میتینگ های انتخاباتی نامزدهای اصولگرا خواهند توانست به طرح مباحث مورد نظر خود بپردازند. به خاطر داریم که کمیته صیانت از آرا که پیش از انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ به ابتکار اصلاح طلبان آغاز به کار کرد با پیش فرض احتمال تقلب حکومت در انتخابات پیش بینی شد. پس می شود سازوکارهایی نظیر این را برای انتخابات پیش رو در نظر گرفت و با فعال کردن مجدد بدنه جنبش سبز مدافعان تقلب را با چالش تازه ای مواجه ساخت. اگر واقع بینانه به جریان اصلاح طلبی و جنبش سبز نگاه کنیم به این نتیجه می رسیم که ایران هنوز یکپارچه سبز نشده اما با بهره گیری درست از بستر انتخابات می توان در جهت گسترش جریان سبز عمل کرد.

منش پذیرش تکثر در جنبش سبز که حتی حوزه هایی فراتر از سیاست را نیز دربر می گیرد توانایی ایجاد همبستگی میان خرده جنبش ها در ایران را دارد. بی تردید همانطور که سبزها در جهت تقویت فعالیت های حقوق بشری و جنبش هایی نظیر جنبش زنان و عقایدی که احترام به حقوق اقلیت ها و اقوام را توصیه می کنند عمل خواهد کرد، تحرک آنها نیز به قوت بیش از پیش جریان سبز می انجامد.

راه حلی برای خروج از بحران

می شود بی آنکه لزومی برای رفتن به پای صندوق های رای باشد در فضای انتخاباتی فعال بود. همه اینها بستگی به این دارد که فعالان جنبش سبز و جریان اصلاح طلبی، مردم را نسبت به این تاکتیک آگاه سازند و هواداران آنها نیز با نگاه به عرصه عمل سیاسی، ظرفیت تاکیتک پذیری خود را بالا ببرند.

در شرایطی که رقابت برای دستیابی بیشتر به قدرت در میان هیات حاکمه ایران شدت گرفته و هر هفته اخبار تازه ای از شاخ و شانه کشیدن نیروهای اصولگرا علیه یکدیگر به گوش می رسد موقعیت برای معرفی آلترناتیو اوضاع کنونی بیش از پیش مهیاست. جنبش سبز می تواند برای برون رفت کشور از بحران‌های داخلی و بین‌المللی به عنوان بهترین راه حل سیاسی معرفی شود. آنچه مسلم است سبزها نمی توانند تنها نظاره گر مناقشات میان نیروهای حکومتی باشند. چه آنکه سرانجام کشمکشی که به زاویه پیدا کردن محمود احمدی نژاد و آیت الله خامنه ای تعبیر می شود و یا تلاش چهره هایی همچون علی لاریجانی و محمدباقر قالیباف برای تصاحب پست وی چیزی جز بازسازی اقتدارگرایی نیست و حاصلی برای اهداف دموکراسی خواهانه معترضان ندارد. جنبش سبز با انتخابات آغاز شده و اکنون در مقطع انتخاباتی دیگر می تواند گستره بیشتری پیدا کرده و به مقابله با بازسازی اقتدارگرایی برخیزد.

می شود بی آنکه لزومی برای رفتن به پای صندوق های رای باشد در فضای انتخاباتی فعال بود. همه اینها بستگی به این دارد که فعالان جنبش سبز و جریان اصلاح طلبی، مردم را نسبت به این تاکتیک آگاه سازند و هواداران آنها نیز با نگاه به عرصه عمل سیاسی، ظرفیت تاکیتک پذیری خود را بالا ببرند. اکنون باید دید نتیجه تحریم انتخابات برای اصلاح طلبان چه خواهد بود و نتیجه حضور فعال در عرصه انتخابات به منظور فضاسازی برای ابراز وجود سبزها به چه نتیجه ای منتهی خواهد شد. جمهوری اسلامی با وجود آنکه با انتقادات و اعتراضات فزاینده ای روبرو شده از موضع خود به راحتی کوتاه نمی آید. در حال حاضر شرایط به گونه ایست که هرکس در هر گوشه ای از ایران انتقاد و اعتراضی نسبت به عملکرد حکومت دارد. همه این انتقادات البته ناظر به تقلب در انتخابات ریاست جمهوری نیست ولی تنها جریانی که می تواند این انتقادات پراکنده را یکجا جمع کند و فشار بر نظام را فزونی بخشد اصلاح طلبان و سبزها هستند. تکیه بر شبکه های اجتماعی و تلاش برای گسترش آگاهی ها موضوعی است که رهبران و فعالان جنبش سبز از ابتدا بر آن تاکید داشته اند. فعالیت در این حوزه ها و فرصتی که ماههای پیش رو تحت تاثیر فضای انتخاباتی پیش می آورد می تواند بستری برای صدای رساتر مردم ایران در طرح خواسته خود مبنی بر حق شرکت در انتخاباتی آزاد و حاکمیت نظامی مبتنی بر مولفه های دموکراسی باشد.

آرايش انتخاباتی اصولگرايان بدون احمدی‌نژاد

zamaanehnews — Thu, 14 Jul 2011 04:15:48 +0000

روزنامه ابتکار در شماره پنج‌شنبه ۲۳ تير ۱۳۹۰ گزارشی درباره «کميته ايجاد وحدت اصولگرايان» منتشر کرده است.

ابتکار نوشته است «صف‌بندی» اصولگرايان برای انتخابات آينده مجلس شورای اسلامی در حالی شکل می‌گيرد که هيچ نماينده‌ای از طرف دولتی‌ها در کميته ايجاد وحدت حضور ندارد.

اين گزارش افزوده: «ابتدا گفته شد هيچ دليلی برای هماهنگی با رئيس‌جمهور برای انتخابات مجلس وجود ندارد. کم‌کم اين موضوع دخالت قوه‌مجريه در انتخابات خوانده شد و سرانجام تشکيل کميته سه‌نفره توطئه‌ جريان انحرافی خوانده شد تا مجلس را برای تأمين آينده خود قبضه کنند.»

کميته سه نفره با حضور «حبيب‌الله عسگراولادی، علی‌اکبر ولايتی و غلام‌علی حدادعادل» در سال ۱۳۸۹ از سوی محمود احمدی‌نژاد، رئيس‌جمهوری ايران برای ايجاد وحدت بين اصولگرايان تشکيل شد.

اکنون اصولگرایان با افزودن چهار نفر به کمیته سه نفره، کمیته هفت نفره‌ای را تشکیل داده‌اند.

اصولگرایان قصد دارند بدون حضور نمایندگان دولت، با کميته ۱۵ نفره به تلاش برای «ایجاد وحدت» در آستانه انتخابات مجلس بپردازند

آيت‌الله کعبی و آيت‌الله حسينی‌بوشهری به‌عنوان نمايندگان آيت‌الله يزدی، رئيس جامعه مدرسين حوزه علميه قم، حجت‌الاسلام سيدرضا تقوی و حجت‌الاسلام محمدحسن ابوترابی‌فرد به‌عنوان نمايندگان جامعه روحانيت مبارز تهران، به اين کميته سه‌نفره پیوسته‌اند.

با شکل گرفتن اين کميته هفت نفره، کميته هشت نفره‌ای نيز با حضور نمايندگان «علی لاريجانی، رئيس مجلس، محمدباقر قاليباف، شهردار تهران، جبهه پيروان خط امام و رهبری، جمعيت ايثارگران انقلاب اسلامی، جمعيت رهپويان انقلاب اسلامی، اصولگرايان تحول‌خواه ، وزرای مستعفی و برکنارشده دولت‌های نهم و دهم، جمعی از اعضای فراکسيون انقلاب اسلامی مجلس و جبهه پايداری انقلاب اسلامی» تشکيل شده است.

بر اين ‌اساس محمدرضا باهنر و منوچهر متکی به‌عنوان نمايندگان جبهه پيروان خط امام و رهبری، عليرضا زاکانی و حسين فدايی به‌عنوان نمايندگان جمعيت ايثارگران انقلاب اسلامی و جمعيت رهپويان انقلاب اسلامی و اصولگرايان تحول‌خواه، کاظم جلالی به‌عنوان نماينده علی لاريجانی، حجت‌‌الاسلام‌والمسلمين خاموشی به‌عنوان نماينده قاليباف به اين کميته معرفی شدند. دو عضو دیگر این کمتیه هنوز مشخص نشده‌اند.

اصولگرایان قصد دارند بدون حضور نمایندگان دولت، با کميته ۱۵ نفره به تلاش برای «ایجاد وحدت» در آستانه انتخابات مجلس بپردازند.

در چند ماه گذشته برخی از چهره‌های اصولگرايان نسبت به احتمال ورود همفکران اسفنديار رحيم‌مشايی، رئيس دفتر رئيس‌جمهور هشدار داده‌اند.

آن‌ها که از مشايی و همفکران وی به عنوان «جريان انحرافی» نام می‌برند، می‌گويند اين جريان می‌خواهد دست‌کم ۱۵۰ کرسی مجلس را به دست آورد.

دولت احمدی‌نژاد نيز بر همين پايه به احتمال «دخالت» در انتخابات مجلس نهم که قرار است ۱۲ اسفند ۱۳۹۰ در سراسر ايران برگزار شود، متهم شده است. موضوعی که آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی نيز درباره آن هشدار داد.

رهبر جمهوری اسلامی هشتم خرداد در ديدار با نمايندگان مجلس گفت نمايندگان برای به دست‌آوردن رأی به کانون‌های ثروت و قدرت نزديک نشوند.

احمد جنتی، دبير شورای نگهبان نيز پيش‌تر گفته بود «جريان انحرافی می خواهد با پول‌های کلان مجلس را قبضه کند.»

با اين حال محمود عباس‌زاده مشکينی، مدير کل سياسی وزارت کشور در واکنش به اين سخنان گفته است اتهام دخالت دولت در انتخابات بايد سند داشته باشد.

مطالب ديگر مطبوعات:
تهران امروز؛ وزارت ارشاد مجوز تبليغ بيلبورد جنجالی را پس گرفت
جام جم؛ بيستون از زخم‌ لودرها به فرياد آمد

باهنر: فتنه آینده از اصولگرایان می‌آید

Maryam — Sat, 12 Mar 2011 14:24:17 +0000

محمد‌رضا باهنر، یکی از چهره‌های شاخص اصولگرایان می‌گوید که «فتنه» آینده از درون اصولگریان می‌آید و جریانی است که حوزه‌های علمیه و «شریعت» را قبول ندارد.

به گزارش خبرگزاری کار ایران (ایلنا)، وی با اشاره به اینکه این جریان در حال اوج‌گیری است، گفت: «این فتنه عظیم در حال شکل گیری است و بیان مکتب ایرانی و تفکر لیبرال در مسائل فرهنگی در همین راستا است.»

به نظر می‌رسد اشاره محمدرضا باهنر به سخنان پیشین اسفندیار رحیم مشایی، معاون رئیس جمهور در رابطه با مکتب ایرانی است.

اسفندیار رحیم‌مشایی، رئیس دفتر محمود احمدی‌نژاد تابستان گذشته در مراسم اختتامیه همایش «ایرانیان خارج از کشور» گفته بود: «از مکتب اسلام دریافت‌های متنوعی وجود دارد اما دریافت ما از حقیقت ایران و حقیقت اسلام، مکتب ایران است و ما باید از این به بعد مکتب ایران را به دنیا معرفی کنیم.»

محمود احمدی‌نژاد، رئیس دولت دهم نیز در روزهای اخیر در چند سخنرانی بر «ایرانی بودن» و «فرهنگ ایرانی» تأکید کرده است.

وی روز ۱۲ اسفند در لرستان گفت: «ما به دنبال الگوی اسلامی ایرانی هستیم؛ اسلامی به این مفهوم که هدف و الگوی‌مان اسلامی باشد و ایرانی به این مفهوم که با روش‌های ایرانی کشور را بسازیم، که البته بحث دیگری وجود دارد به نام اسلام ایرانی که آن را در جای دیگری باز خواهم کرد.»

دبیر کل جامعه اسلامی مهندسین که امروز، شنبه در اجلاس دبیران استان‌های سراسر کشور حزب موتلفه اسلامی، سخن می‌گفت، افزود: «اگر از ولایت، مرجعیت، شریعت و روحانیت را بگیریم چیزی برای ولایت نمی‌ماند، کسانی که به بهانه دفاع از ولایت با روحانیت و مرجعیت مشکل دارند آن‌ها را محکوم می‌کنیم.»

این نماینده اصولگرای مجلس، با ادعای اینکه جریان اصلاح‌طلب با حمایت «کم و بیش» از مخالفان دولت، «طومار خود را درهم پیچید»، گفت: «تفکر اصلاح‌طلبی در برخی مواقع مخالفت با نظام و حتی زیر سوال بردن ایدئولوژی و اسلامی بودن نظام را در دستور کار خود داشته است.»

وی در رابطه با حضور جریان‌های مختلف سیاسی در انتخابات آینده، گفت: «رقبای اصولگرا در اولین کار باید خود را باز تعریف کرده و تکلیف خود را با جریان و سران فتنه روشن کنند.»

محمدرضا باهنر «درون نظام بودن» و «پایبندی به قانون اساسی» را دو شرط لازم برای استقبال از حضور «رقبای اصولگرا» در انتخابات دانست و ادامه داد: «اصولگرایی نیز دامنه وسیعی دارد که برخی با تندروی و پرخاش خود را اصولگرا می‌دانند و عده‌ای نیز که می‌خواهند مکتب ایرانی را جایگزین مکتب اسلام کنند.»

محمود عباس‌زاده مشکینی، مدیرکل سیاسی وزارت کشور نیز امروز به خبرگزاری فارس گفت: «جریان برانداز از رقابت عبور کرده است» و به آن‌ها اجازه حضور در انتخابات داده نمی‌شود.

وی با بیان اینکه تمام جریانات سیاسی «مقید به قانون» می‌توانند در انتخابات شرکت کنند، افزود: «جریان فتنه ‌از قالب اپوزیسیون خارج و در نقش‌ برانداز ظاهر شده است.»

انتخابات آینده مجلس در اواخر سال ۱۳۹۰ برگزار خواهد شد و گروه‌های مختلف سیاسی از هم اکنون در پی تدارک بدست گرفتن کرسی‌های پارلمان هستند.