بارک اوباما

آیا پیروزی اوباما تاثیری بر محیط زیست دارد؟

arezoo — Thu, 15 Nov 2012 18:48:45 +0000

بیژن روحانی

بیژن روحانی - رییس جمهور شدن در ایالات متحده آمریکا به جز آن‌که سیاست‌های جهانی را تحت تاثیر قرار ‌می‌دهد، بر سرنوشت محیط زیست کره زمین نیز می‌تواند تاثیر گذار باشد. آمریکا به عنوان یکی از ثروتمند‌ترین کشورهای صنعتی جهان که در ضمن بیشترین سرانه مصرف انرژی را در دنیا دارد، می‌‌تواند با اتخاذ سیاست‌های متفاوت در زمینه صنعت، گازهای گلخانه‌ای، مهندسی محیط زیست و انرژی‌های پاک و تجدید پذیر تاثیرات مثبت یا منفی فراوانی بر محیط زیست برجای بگذارد.

آمریکا در حال حاضر یکی از بزرگ‌ترین تولید کننندگان گاز کربن در جهان است و از این رو سهم بسیار زیادی در آلوده کردن محیط زیست دارد. بنابراین نقش دولت و رییس جمهور این کشور در کاستن از میزان آلودگی‌های محیط زیست می‌تواند مهم و چشم‌گیر باشد.

به جز سیاست‌های ملی، گام برداشتن آمریکا در جهت حفظ محیط زیست و پایبندی نشان دادن به معاهدات جهانی می‌تواند تاثیرات مهمی بر سایر کشورها نیز برجای بگذارد و اجماع جهانی را برای دست یافتن به توافقنامه‌های زیست محیطی آسان کند.

اوباما، تغییرات آب و هوایی و طعنه‌های میت رامنی

باراک اوباما که اکنون دومین دور پیروزی خود در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا را جشن می‌گیرد، در دوران تبلیغات انتخاباتی تاکید چندانی بر مسائل زیست محیطی نداشت، و از این رو مورد انتقاد برخی از فعالان محیط زیست در آمریکا قرار گرفت.

اوباما در نطق پیروزی خود اشاره بسیار کوتاهی به محیط زیست داشت و گفت آمریکایی‌‌ها نمی‌خواهند کودکانشان در سرزمینی زندگی کنند که با خطرات ناشی از گرم شدن کره زمین تهدید می‌شود.

اما شاید اکنون مهم‌ترین انتظاری که از ریس جمهور آمریکا در قبال محیط زیست جهانی وجود دارد، اقدامی موثر در خصوص تغییرات آب و هوایی است. میت رامنی، رقیب سرسخت اوباما، در دوران تبلیغات انتخاباتی به طعنه گفته بود که وظیفه رییس جمهور متوقف کردن بالا آمدن سطح آب دریاها نیست. حرفی که در حقیقت به گرم شدن دمای هوای کره زمین و آب شدن یخ‌های قطبی مربوط می‌شد.

اما پاسخ اظهارات میت رامنی به دردناک‌ترین شکل خود توسط طوفان سندی داده شد. طوفان ویرانگری که بسیاری آن را مرتبط با تغییرات آب و هوایی در کره زمین می‌دانند. در روزهایی که طوفان بخش‌های شرقی ایالات متحده را درمی‌نوردید، این اعتقاد بیش از هر زمان دیگری رایج شد که بلاهای سهمگین طبیعی که تعداد و قدرت آن‌ها سال به سال افزایش می‌یابد، با تغییرات آب و هوایی و تخریب محیط زیست در ارتباط است.

بنابراین اکنون برنده انتخابات اخیر ریاست جمهوری در آمریکا نمی‌تواند نسبت به بروز چنین بحران‌هایی بی‌تفاوت باشد. اوباما در نطق پیروزی خود اشاره بسیار کوتاهی هم به محیط زیست داشت و گفت آمریکایی‌‌ها نمی‌خواهند کودکانشان در سرزمینی زندگی کنند که با خطرات ناشی از گرم شدن کره زمین تهدید می‌شود.

دشواری‌های یک رییس جمهور

اما آیا می‌توان این سخنان بسیار کوتاه اوباما را نشانه‌ی مثبتی برای رویکردهای جدید او در جهت حفظ محیط زیست و مقابله با گرمایش زمین در نظر گرفت؟ فعالان محیط زیست چه انتظاراتی می‌توانند از رییس جمهور آمریکا، به عنوان یکی از قدرت‌مندترین کشورهای جهان داشته باشند؟

در سطح ملی اوباما اقدامات نسبتا مثبتی در زمینه انرژی انجام داده و می‌توان امیدوار بود که به این راه ادامه دهد. در این زمینه می‌توان به تغییر استاندارد مصرف سوخت برای خودروها و حمایت سازمان محیط زیست آمریکا از انرژی‌های پاک اشاره کرد.

در درجه نخست، مهم‌ترین انتظاری که از دولت امریکا در سطح جهانی می‌رود آن است که تا سال ۲۰۱۵ اقدام موثری برای دست یافتن به یک معاهده‌ی جدید جهانی در زمینه کاهش گازهای گلخانه‌ای انجام دهد. سال ۲۰۱۵ سالی است که به عنوان نقطه نهایی برای دست یافتن به توافق جهانی تعیین شده است و اگر در آن زمان هم چنین توافقی حاصل نشود، امیدها برای مقابله با گرم شدن آب و هوای زمین از بین خواهد رفت. مخالفت آمریکا و برخی کشورهای دیگر تاکنون یکی از موانع مهم دست‌یابی به توافقنامه‌ای همه جانبه در این مورد بوده است.

در سطح ملی اوباما اقدامات نسبتا مثبتی در زمینه انرژی انجام داده و می‌توان امیدوار بود که به این راه ادامه دهد. در این زمینه می‌توان به تغییر استاندارد مصرف سوخت برای خودروها و حمایت سازمان محیط زیست آمریکا از انرژی‌های پاک اشاره کرد.

با این حال اوباما برای اجرای سیاست‌های زیست محیطی با چالش‌هایی جدی رو به رو خواهد بود. تصویب قوانین جدید و جامع در زمینه حفظ محیط زیست نیاز به اجماع هر دو حزب اصلی در مجلس نمایندگان دارد. در حال حاضر جمهوری‌خواهان دارای اکثریت در مجلس نمایندگان هستند. پیش از این نیز برخی تلاش‌های اوباما در راستای کاستن از میزان تولید گازهای گلخانه‌ای نتوانسته بود موافقت قانون‌گذاران را جلب کند .مطابق یکی از قوانین پیشنهادی اوباما، قرار بود برای صنایع و نیروگاه‌هایی که به محیط زیست آسیب وارد می‌کنند جریمه‌هایی در نظر گرفته شود. اما در سال ۲۰۱۰، حزب دمکرات از بیم مخالفت قاطع جمهوری‌‌خواهان، مانع از مطرح شدن این پیشنهاد در سنا شد. به نظر می‌رسد با وجود اکثریتی از نمایندگان جمهوری‌خواه در مجلس نمایندگان، اوباما نمی‌تواند نسبت به تصویب قانونی در خصوص وضع مالیات برای تولید گازهای گلخانه‌ای امیدوار باشد.

اکنون در حالی که اوباما باید با مسائلی همچون بحران اقتصادی و بیکاری مقابله کند، برخی از تحلیل‌گران مسائل زیست محیطی این احتمال را مطرح کرده‌اند که ممکن است رییس جمهور آمریکا برای آن‌که بتواند با حزب جمهوری‌خواه به توافق برسد از مطرح کردن قوانین جدید در زمینه مقابله با تغییرات آب و هوایی و کاستن از میزان گازهای گلخانه‌ای خودداری کند. از سوی دیگر، حجم عظیم پول و سرمایه که در بازار سوخت فسیلی وجود دارد، می‌تواند باعث متوقف کردن هر ابتکار مهمی در زمینه محدود کردن استفاده از این انرژی‌های آلوده کننده باشد.

با این‌حال انتخاب مجدد اوباما می‌تواند تبعات مثبتی نیز به همراه داشته باشد. او که در آخرین دور ریاست جمهوری خود قرار دارد و دیگر قرار نیست با کسی رقابت کند، شاید بتواند این بار محافظه‌کاری و سکوت در قبال برخی از مهم‌ترین مسائل زیست محیطی را کنار بگذارد. بسیاری سکوت او در قبال گرم شدن کره زمین را به رقابت‌های انتخاباتی مرتبط می‌دانستند. اما شاید حالا بتوان انتظار داشت که این سیاست سکوت پایان یابد و ایالات متحده نقش موثری در کاستن از میزان گازهای گلخانه‌ای و مقابله با تغییرات آب و هوایی بر عهده بگیرد.

در همین زمینه:

محیط زیست در رقابت‌های انتخاباتی آمریکا

اوباما: با جمهوری‌خواهان برای همکاری گفت‌وگو می‌کنم

news-zamaneh — Wed, 07 Nov 2012 09:00:36 +0000

بر خلاف آن‌چه که تصور می‌رفت، باراک اوباما در انتخابات رياست جمهوری آمريکا در برابر ميت رامنی، به پيروزی قاطعی دست يافت. اوباما پس از پيروزی به‌همراه همسر و دو فرزند خود در شيکاگو روی صحنه رفت و در اظهاراتی از اتحاد آمريکايی‌ها سخن گفت.

به گزارش منابع خبری جهان، امروز چهارشنبه ۱۷ آبان‌ماه (هفتم نوامبر ۲۰۱۲) باراک اوباما پس از پيروزی بر رقيب خود ميت رامنی در انتخابات رياست جمهوری آمريکا، پيش از سخنرانی خود در شيکاگو چند دقيقه به‌شدت مورد تشويق طرفداران خود قرار گرفت.

باراک اوباما توانست در اين انتخابات ۳۰۳ رأی الکتورال را به‌دست آورد در حالی که ميت رامنی ۲۰۶ رأی را کسب کرد.

جشن دمکرات‌ها در شيکاگو آغاز چهار سال ديگر زمامداری نخستين رئيس‌جمهور سياه‌پوست ايالات متحده بود.

باراک اوباما در سخنان خود از همه کسانی که در اين انتخابات شرکت کردند سپاسگزاری کرد و از اهميت شرکت در اين آزمون دمکراتيک سخن گفت.

اوباما تأکيد کرد که با وجود تمامی مشکلات و دوران‌های دشوار، آمريکا تصميم مهم و درست خود را گرفت.

باراک اوباما گفت با جمهوری‌خواهان درباره همکاری‌های بيشتر گفت‌وگو خواهد کرد

وی افزود: "ما هم‌صدا شديم و مبارزه کرديم. بهترين‌ها اما در پيش است."

باراک اوباما همچنين خطاب به رأی‌دهندگان گفت: "من به شما گوش می‌دهم. به حرف‌های شما، مشکلات شما و این بار با انگیزه‌ بیشتری وارد کاخ سفید می‌شوم. امشب شما به عمل و نه سیاست مرسوم رأی دادید."

رئيس‌جمهور ۵۱ ساله آمريکا ضمن تبريک به ميت رامنی به‌خاطر مبارزه انتخاباتی‌ای که پيش برد گفت با جمهوری‌خواهان درباره همکاری‌های بيشتر برای کاهش کسری بودجه، قوانین مالیاتی و مهاجرتی و کاهش وابستگی به نفت خارجی گفت‌وگو خواهد کرد.

او همچنين در سخنان خود به تلاش در راه حفظ محيط زيست اشاره کرد و گفت: "من باور دارم که می‌توانیم فرصت‌های اشتغال ایجاد کنیم و وعده‌های خود را عملی سازيم. امید دارم چیزهایی را که گفتم با هم ببينيم."

رئيس جمهوری آمريکا در پايان افزود: "ما تنها مجموعه‌ای از ايالت‌های مختلف نيستيم. ما ايالات متحده آمريکا هستيم و من برای هميشه از آن دفاع خواهم کرد."

ميت رامنی پيش از آن‌که باراک اوباما سخنرانی پيروزی خود را آغاز کند شکست خود را پذيرفت و در اظهاراتی در بوستون گفت: "هم‌اکنون با پرزيدنت اوباما تلفنی صحبت کردم و پيروزی وی را در انتخابات تبريک گفتم."

رامنی که در برابر طرفداران خود سخن می‌گفت برای اوباما آرزوی موفقيت کرد و گفت: "دوران چالش‌های بزرگ آمريکاست و من دعا می‌کنم رئيس‌جمهور ملت ما را با موفقيت رهبری کند."

چندين شبکه‌ تلويزيونی آمريکا از جمله ان‌بی‌سی، سی‌بی‌اس، سی‌ان‌ان و فاکس نيوز، پيش از اعلام رسمی نتايج انتخابات رياست جمهوری خبر پيروزی اوباما را اعلام کردند.

اوباما نيز در توئيتر خود با انتشار عکسی از خود که همسرش ميشل را در آغوش فشرده بود، نوشت "چهار سال ديگر" و از همه طرفداران خود تشکر کرد. با انتشار اين خبر در توئيتر اوباما بلافاصله ۲۶۰ هزار نفر آن را به ديگران ارسال کردند.

ايالت‌های اوهايو، نيوهمشاير، ويرجينيا، فلوريدا، کارولينای شمالی، ويسکانسين، آيووا، کلرادو و نوادا، ايالت‌های سرنوشت‌سازی بودند که رأی شهروندان آن‌ها بر اين انتخابات تأثيرگذار بود.

پنسيلوانيا، نيوهمپشاير و ويسکانسين سه ايالتی بودند که ميت رامنی برای جلوگيری از انتخاب مجدد اوباما، در آن‌ها تبليغ بسيار کرده بود. اکثريت شهروندان اين ايالت‌ها اما به ميت رامنی و سياست‌های حزب محافظه کار رأی ندادند.

همچنين در مجلس نمايندگان آمريکا اکثريت جمهوری‌خواهان حفظ شد و در مجلس سنا دمکرات‌ها اکثريت را به‌دست آوردند.

اوباما برای چهار سال آينده وظايف به مراتب دشوارتری پيش رو دارد. رأی‌دهندگان منتظرند او تغييرات وعده شده را عملی سازد.

نظرسنجی‌های پيش از انتخابات نشان می‌داد که اکثر رأی‌دهندگان وضعيت اقتصادی آمريکا را "نه چندان خوب" يا "بسيار بد" ارزيابی می‌کردند و برخی نيز معتقد بودند که کشور "به‌طور جدی در مسيری اشتباه" در حرکت است.

نتايج همين نظرسنجی‌ها اقبال پيروزی اوباما و رامنی را برابر می‌دانستند.

اوباما در کاخ سفید ماند

arezoo — Wed, 07 Nov 2012 05:06:39 +0000

بارک اوباما، برنده ایالت‌های نیوهمپشایر، پنسیلوانیا، اوهایو، ویسکانسین و نوادا شد و به این ترتیب توسط شبکه‌های تلویزیونی آمریکایی برنده انتخابات ریاست جمهوری آمریکا اعلام شد.

در حال حاضر، شمارش آرای انتخابات ریاست جمهوری ششم نوامبر ۲۰۱۲ هنوز ادامه دارد. با این حال، طبق پیش‌بینی شبکه‌های تلوزیونی از جمله شبکه محافظه کار فاکس نیوز، با توجه نتیجه آرای شمرده شده در ایالت‌های سرنوشت‌ساز اوهایو، نیوهمشایر، ویرجینیا، فلوریدا، کارولینای شمالی، ویسکانسین، آیووا، کلرادو و نوادا، بارک اوباما برنده قطعی انتخابات است.

پنسیلوانیا، نیوهمپشایر و ویسکانسین سه ایالتی هستند که میت رامنی برای جلوگیری از انتخاب مجدد اوباما، در آن‌ها تبلیغ بسیار کرده بود. اکثریت شهروندان این ایالت‌ها اما به میت رامنی و سیاست‌های حزب محافظه کار رای ندادند.

اوباما برای چهار سال دیگر در کاخ سفید خواهد ماند اما در این دوره وظایف به مراتب دشوارتری پیش رو دارد. رأی‌دهندگان منتظرند او تغییرات وعده شده را عملی سازد.

اوباما برای چهار سال دیگر در کاخ سفید خواهد ماند اما در این دوره وظایف به مراتب دشوارتری پیش رو دارد. رأی‌دهندگان منتظرند او تغییرات وعده شده را عملی سازد.

نظرسنجی‌های پیش از انتخابات نشان می‌داد که اکثر رای‌دهندگان وضعیت اقتصادی آمریکا را «نه چندان خوب» یا «بسیار بد» ارزیابی می‌کردند و برخی نیز معتقد بودند که کشور «به طور جدی در مسیری اشتباه» در حرکت است.

اما نتایج مقدماتی انتخابات آمریکا، پیام‌های متفاوتی نسبت به نظرسنجی‌ها داشت: نظر مساعد رأی‌دهندگان به رئیس جمهور آمریکا، باراک اوباما ‌مشخص شد.

پنسیلوانیا، نیوهمپشایر و ویسکانسین سه ایالتی هستند که میت رامنی برای جلوگیری از انتخاب مجدد اوباما، در آن‌ها تبلیغ بسیار کرده بود. اکثریت شهروندان این ایالت‌ها اما به میت رامنی و سیاست‌های حزب محافظه کار رای ندادند.

رأی‌دهندگان انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بیش از هر چیز نگران موضوع اقتصاد و اشتغال در داخل کشور و جهت‌گیری‌های سیاست خارجی بودند. اوباما بیش از هرچیز روی کارآفرینی، اصلاحات بیمه درمانی و تغییر تبلیغ کرد. رامنی نیز تسهیلات مالیاتی را صدر شعارهای خود قرار داده بود و در عین حال به وعده‌های عملی نشده اوباما می‌تاخت.

نخستين صندوق‌های رأی در ایالت‌های شرقی آمریکا سه‌شنبه شب بسته شدند. صف‌های طولانی در بسیاری از محل‌های رأی‌گيری در سراسر آمریکا، رأی‌دهندگان را ناچار کرد گاهی بیش از دو ساعت برای رأی دادن، منتظر بمانند.

تعیین سرنوشت ازدواج همجنسگرایان در انتخابات آمریکا

arezoo — Wed, 07 Nov 2012 00:02:04 +0000

ششم نوامبر امسال همراه با برگزاری انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، مسئله بازنویسی قوانین ازدواج همجنسگرايان در چهار ایالت به رأی عمومی گذاشته می‌شود.

مردم ایالت‌های واشنگتن، مین Maine، مریلند و مینیسوتا ابتدا بر روی برگه رأی، رئيس‌جمهور را انتخاب می‌کنند و سپس در پشت آن، به پرسش در مورد ازدواج همجنسگرایان، رأی مثبت یا منفی می‌دهند.

حق "آزادی در ازدواج" این روز‌ها در ایالات متحده آمریکا، تبدیل به موضوع داغ انتخاباتی شده است. باراک اوباما از ازدواج همجنسگرایان تا حدودی حمایت کرده است اما میت رامنی نامزد جمهوری‌خواهان ازدواج بین دو همجنس را خلاف قانون می‌داند.

در حال حاضر، دگرباشان جنسی تنها در شش ایالت آمریکا و شهر واشنگتن دی‌سی، پایتخت آمریکا حق ازدواج با یکدیگر را دارند. به همت کنشگران دگرباش جنسی، سیاست‌مداران موافق جنبش دگرباشان جنسی در آمریکا و چندین قاضی منتقد تبعیض‌های جنسی و جنسیتی؛ ازدواج همجنسگرایان در شش ایالت کانتیکت، آیووا، ماساچوست، نیوهمپشایر، نیویورک و ورمونت قانونی است. پایتخت آمریکا هم که شهری غیرایالتی محسوب می‌شود، اجازه صدور قباله ازدواج برای همجنسگرایان را داراست.

در حال حاضر، دگرباشان جنسی تنها در شش ایالت آمریکا و شهر واشنگتن دی سی، پایتخت آمریکا حق ازدواج با یکدیگر را دارند.

هم‌چنین، قبایل بومی آمریکا قانون ازدواج همجنسگرایان را در سرزمین‌های تحت کنترل خود به رسمیت می‌شناسند. مردم سایر ایالت‌ها اما برای به دست آوردن این حق، باید به پای صندوق‌های رأی بروند و در رفراندوم‌های ایالتی شرکت کنند.

با این حال، ازدواج همجنسگرایان همیشه از طریق رفراندوم رأی مثبت نمی‌گیرد. پیش‌بینی‌ها و نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که بین چهار ایالتی که این موضوع را در در روز ششم نوامبر به آرای عمومی می‌گذارند، ایالت مین، بیشترین شانس را برای پیروزی همجنسگرایان دارد.

در ایالت‌های دیگر، نیروهای مخالف ازدواج همجنس‌گرایان، به هراس‌آفرینی نزد شهروندان مشغولند. آنها در کارزارهای تبلیغاتی خود در رسانه‌های مختلف، در خیابان‌ها و در سخنرانی‌های عمومی، شهروندان را می‌ترسانند که اگر همجنس‌گرایان رأی بیاورند، همه‌ مخالفان را برای پیگرد قانونی به دادگاه خواهند کشاند.

برای مثال مردم ایالت مینیسوتا را مرعوب کرده‌اند که ممکن است پس از پیروزی همجنس‌گرایان در رفراندوم یاد شده، به خاطر مخالفت با آنها از کار اخراج، جریمه یا مجازات شوند.

با وجود همه این تبلیغات منفی، دگرباشان جنسی و کسانی که بی‌صبرانه منتظر رأی مثبت مردم به ازدواج همجنسگرایان هستند، کت و شلوار‌ها و لباس‌های عروسی را آماده کرده و منتظر‌ند تا نخستين کسانی باشند که در ایالت خود با همسران "غیر قانونی" خود، ازدواج قانونی می‌کنند.

اوباما یا رامنی؟ آمریکایی‌ها رای می‌دهند

arezoo — Wed, 07 Nov 2012 00:00:04 +0000

نتیجه مقدماتی انتخابات ریاست جمهوری آمریکا تا چند ساعت دیگر اعلام می‌شود. برخی این انتخابات را رقابت بین اقلیت‌ها دانسته‌اند: باراک اوباما اولین رئیس جمهور آفریقایی‌تبار آمریکاست و میت رامنی اگر برنده رقابت‌های انتخاباتی باشد، اولین رئیس جمهور مورمون ایالت متحده آمریکا خواهد بود.

آمریکایی‌ها روز سه شنبه ششم نوامبر به پای صندوق‌های رای رفتند، تا رئیس جمهورشان را برای چهار سال آینده انتخاب کنند. در این دور از انتخابات ریاست جمهوری، آمریکایی‌ها باید بین گزینه باراک اوباما، رئیس جمهور فعلی آمریکا از حزب دمکرات و میت رامنی، نامزد حزب جمهوری خواه، انتخاب کنند.

آقای رامنی، فرماندار سابق ایالت ماساچوست از حزب جمهوری‌خواه رای خود را در شهر بلمونت به صندوق انداخت. بارک اوباما اما رای خود را زود‌تر از روز انتخابات در ۲۵ اکتبر داد.

بیشتر تحلیل‌گران به این مساله اشاره داشته‌اند که با وجود تفاوت‌های واضح بین باراک اوباما و میت رامنی، هردو کاندیدا در مورد برنامه چهار سال آینده خود زیاد شفاف نبوده‌اند و وعده‌های انتخاباتی در هاله‌ای از ابهام عرضه شده است.

رقابت این دو نامزد بسیار نزدیک و دوشادوش است. در ایالت‌هایی که سرنوشت انتخابات آمریکا به نتیجه رای‌گیری در آنها بستگی دارد، تا روز قبل از انتخابات حدود یک میلیون تبلیغات انتخاباتی تلویزیونی پخش شده است. اهمیت رای شهروندان اوهایو، نیوهمشایر، ویرجینیا، فلوریدا، کارولینای شمالی، ویسکانسین، آیووا، کلرادو و نوادا در تعیین‌کنندگی آنهاست.

بیشترین تنش‌های انتخاباتی در ایالت‌های سرنوشت‌ساز اوهایو، نیوهمشایر، ویرجینیا، فلوریدا، کارولینای شمالی، ویسکانسین، آیووا، کلرادو و نوادا گزارش شده‌اند. صف‌های طولانی، کمبود نیرو، وارد نبودن کارکنان حوزه‌ها، رفتار‌های متناقض در چک کردن کارت شناسایی افراد و حتی یک مورد تقلب احتمالی در دستگاه رای‌گیری نمونه‌هایی از مشکلات بوده‌اند.

این ایالت‌ها ۱۱۰ سهم رای از آرای مجمع انتخاباتی (الکترال) ایالتی‌ دارند و رئیس جمهور آینده برای پیروزی به ۲۷۰ رای مجمع انتخاباتی نیاز دارد. به دلیل اهمیت این ایالت‌ها، اوبامای ۵۱ ساله و رامنی ۶۵ ساله، سفرهای تبلیغاتی متعددی به شهرهای این ایالات کرده‌اند.

بیشترین تنش‌ها در روز انتخابات نیز از همین مناطق گزارش شده‌اند. صف‌های طولانی، کمبود نیرو در حوزه‌های رای‌گیری، وارد نبودن کارکنان حوزه‌ها، رفتار‌های متناقض در چک کردن کارت شناسایی افراد و حتی یک مورد تقلب احتمالی در دستگاه رای‌گیری نمونه‌هایی از مشکلات بوده‌اند.

به نقل از خبرگزاری ان بی‌سی، یک دستگاه رای‌گیری الکترونیکی در ایالت پنسیلوانیا رای‌های اوباما را به رای میت رامنی تبدیل می‌کرده است. جمهوری خواهان نیز به طور جداگانه در هفته گذشته با ارسال نامه‌ای به مقامات برگزاری انتخابات در اوهایو، نوادا و کلرادو ابراز نگرانی کرده‌اند که ماشین‌های رای‌گیری، رای میت رامنی را «اوباما» حساب می‌کنند.

دو کاندیدا روی‌هم‌رفته، شش میلیارد دلار برای پیروزی در این انتخابات هزینه کرده‌اند که بیشتر آن در سونامی تبلیغاتی ایالت‌های تعیین کننده، خرج شده است.

در آخرین نظرسنجی‌ها روشن شده که دو نامزد تقریبا شانه به شانه هم رای خواهند آورد. البته حزب دمکرات با فاصله اندکی در ایالت‌های سرنوشت‌ساز مانند اوهایو جلوتر است.

حوزه‌های رای‌گیری در ایالت‌های ایندیانا و کنتاکی در ساعت ۶ بعد از ظهر به وقت محلی تعطیل خواهند شد و رای‌گیری در سراسر آمریکا، شش ساعت بعد از این ایالت‌ها پایان خواهد یافت.

بحران اقتصادی و لرزه بر اندام پارادایم‌های کهنه

arezoo — Sat, 27 Oct 2012 15:10:15 +0000

والدن بلو

برگردان:

صدیقه رستمی

والدن بلو - جهان به زودی وارد ششمین سال بحران بزرگ اقتصادی خواهد شد که دورنمایی نیز برای پایان آن دیده نمی‌شود. در ایالات متحده، جایی که رکود همچنان حاکم است، حدود ۲۳ میلیون آمریکایی یا بیکار مانده‌اند، یا به کاری نیمهوقت و نامتناسب باعلاقه و تخصص خود مشغولند و یا به سبب سرخوردگی و ناامیدی، از بازار کار کنار کشیده‌اند. چنین شرایطی می‌تواند خطر جانشینی یک نامزد جمهوری‌خواه به جای باراک اوباما را در بر داشته باشد. نامزدی که برنامه‌هایش تنها بحران را دامن می‌زند.

اینک برنامه‌های ریاضتی سخت‌گیرانه و بی‌رحمانه دورنمای اقتصاد اروپا را قبضه کرده و اندک اقتصادهای به سلامت جسته نیز در معرض همین تهدید هستند. صنعت آلمان در فصل گذشته، به دلیل افت شدید صادرات به کشورهای همسایه‌ مجبور به ریاضت، بدترین بیلان در سه سال اخیر را پشت سر گذاشته است. تحلیل‌گران بسیاری هشدار داده بودند که اصرار آلمان به تحمیل بودجه‌های حداقلی و بخور و نمیر به همسایگان خود (برای تضمین بازپرداخت به بانک‌های آلمانی) در نهایت دودش به چشم خود این بزرگ‌ترین اقتصاد اتحادیه اروپا خواهد رفت.

ناکامی "پنج اقتصاد نوظهور"

ورود چین و شرق آسیا به همراه هند و برزیل به این گرداب جهانی در سال ۲۰۱۲ قطعی شد.

فرآیندهای اخیر نشان می‌دهند که جدا کردن سرنوشت "پنج اقتصاد نوظهور" از کشورهای شمال یک توهم بوده است و آنها به میزان قابل ملاحظه‌ای افت کرده‌اند. نرخ رشد هند در سال ۲۰۱۲ به همان سطحی سقوط کرد که در اوایل دهه گذشته بود. رشد برزیل در سال ۲۰۱۱ زیر سه درصد، یعنی پایین‌تر از رشد ژاپن بیمار بود. رشد چین در فصل دوم امسال به ۷.۵ درصد سقوط کرد که کمترین سرعت نرخ رشد این کشور در سه سال گذشته بوده است. به‌نظر می‌رسد که علت عمده کاهش رشد اقتصادی این گروه، تداوم وابستگی این اقتصادها به بازارهای شمال و ناتوانی آنها در نهادینه کردن تقاضای داخلی به مثابه¬ موتور اصلی اقتصادهای خود بوده باشد.

بحران اقتصادی در اروپا و ایالات متحده در فاصله زمانی ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ نرخ رشد در آسیای شرقی را پایین آورد اما فقط برای مدتی حدود یک سال. با فرارسیدن سال ۲۰۱۰ چنین به نظر رسید که آسیای شرقی و " پنج اقتصاد نوظهور" بزرگ شامل برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی بهبود یافته‌اند. دلیل عمده چنین تصوری، برنامه محرک ۵۸۵ میلیارد دلاری چین بود که به نسبت حجم اقتصاد، بزرگ‌ترین محرک اقتصادی جهان بود و نه فقط اقتصاد این کشور، بلکه اقتصاد همسایگان چین در شرق آسیا را نیز از بحران نجات داد.

این "پنج اقتصاد نوظهور" درست زمانی که شمال دچار رکود بود، با جهش و رشد، نقاط درخشانی در اقتصاد جهانی تلقی می‌شدند. مایکل اسپنس دارندهی نوبل اقتصاد در سال ۲۰۰۱ گفته بود: «در حالی که شاهد بازگشت رشد به سال‌های پیش از ۲۰۰۸ هستیم، عملکرد شتابان و فوقالعاده چین، هند و برزیل موتورهای مهم رشد و توسعه برای اقتصاد امروز جهان هستند.»

بنا به پیشبینی اسپنس، سهم اقتصادهای در حال ظهور از تولید ناخالص داخلی جهان در طول یک دهه از مرز ۵۰ درصد خواهد گذشت. بخش عمده این رشد، ناشی از «محرکهای درونزاد معطوف به رشد داخلی در اقتصادهای در حال ظهور است که به نوبه خود با گسترش طبقه متوسط تثبیت و تحکیم میشود.» علاوه بر این، به علت آن‌که مبادله تجاری در بین این "پنج اقتصاد نوظهور" در حال افزایش است، اسپنس پیشبینی کرد که آینده اقتصادهای در حال ظهور «آیندهای با اتکای کمتر بر تقاضای کشورهای صنعتی خواهد بود.»

اما فرآیندهای اخیر نشان می‌دهند که جدا کردن سرنوشت "پنج اقتصاد نوظهور" از کشورهای شمال یک توهم بوده است و آنها به میزان قابل ملاحظهای افت کرده‌اند. نرخ رشد هند در سال ۲۰۱۲ به همان سطحی سقوط کرد که در اوایل دهه گذشته بود. رشد برزیل در سال ۲۰۱۱ زیر سه درصد بود – یعنی،همانطور که اکونومیست خاطرنشان کرده، پایینتر از رشد ژاپن بیمار. رشد چین در فصل دوم امسال به ۷.۵ درصد سقوط کرده که کمترین سرعت نرخ رشد این کشور در سه سال گذشته بوده است. به‌نظر می‌رسد که علت عمدهی کاهش رشد اقتصادی این گروه، تداوم وابستگی این اقتصادها به بازارهای شمال و ناتوانی آنها در نهادینه کردن تقاضای داخلی به مثابه موتور اصلی اقتصادهای خود بوده باشد.

نئولیبرالیسم در برابر کینزینیسم

از زمانی که بحران مالی در سال ۲۰۰۸ سر باز کرد، دو جریان مسلط و جاافتاده برای تشریح و مقابله با آن به میدان آمده‌اند.

از زمانی که بحران مالی در سال ۲۰۰۸ سر باز کرد، دو جریان مسلط و جاافتاده برای تشریح و مقابله با آن به میدان آمده‌اند. بلافاصله پس از آغاز بحران، روبرت لوکاس، اقتصاددان نئولیبرال و دارنده نوبل از دانشگاه شیکاگو گفت: «هر اقتصاددان، یک کینزی است که در سوراخ موش خزیده است.» تا سال ۲۰۱۰ نئولیبرالها دیگر از سوراخ موش در آمده بودند. اما راه حل این جماعت عموما کاهش زجرآور بودجه و اقدامات ریاضتی بیرحمانه بود که اصلا و ابدا راه‌حل نیست. زیرا توانی برای مهار بیکاری و شروع دوباره رشد ندارد. (عکس: اعتراضات خیابانی به بحران مالی در ایتالیا)

بلافاصله پس از آغاز بحران، روبرت لوکاس، اقتصاددان نئولیبرال و دارندهی نوبل از دانشگاه شیکاگو گفت: «هر اقتصاددان، یک کینزی است که در سوراخ موش خزیده است.» تا سال ۲۰۱۰ نئولیبرالها دیگر از سوراخ موش در آمده بودند. اما راه حل این جماعت عموما کاهش زجرآور بودجه و اقدامات ریاضتی بیرحمانه بود که اصلا و ابدا راه‌حل نیست. زیرا توانی برای مهار بیکاری و شروع دوباره رشد ندارد. تعمیق بحران از منظر نئولیبرالیسم، در واقع بخشی از نظم طبیعی امور است که بر اثر زیاده‌رویها و کژکاریهایی ناشی از دخالت دولت پدیدار شده‌اند.

تنها کاری که نئولیبرالها با سوءاستفاده از بدگمانی دیرینه و مرسوم طبقه متوسط آمریکا نسبت به دولت، کسری بودجه و مالیات انجام دادند، تغییر و دستکاری ماجرا بود. همین‌جا بود که بوق و کرنای تبلیغات "وال‌استریت" هم به یاریشان آمد و توانست توجه همگانی را از اصلاح مالی به دور کند. آنها "مشکل اصلی" را نه بیکاری و رکود در کوتاه مدت و میان مدت، بلکه بدهی و کسری قلمداد کردند. این جماعت هشدار میدادند که تأمین کسریهای عظیم مالی توسط وام و قرضه، آیندهای توأم با بردگی وام و بدهی برای نسلهای بعد به ارمغان میآورد.

اما راه پیشنهادی این‌ها هم برای مردم چیزی به‌جز بیکاری و رکود بیشتر به ارمغان نمیآورد. درست در زمانی که به سبب بحران اقتصادی فضایی از ناامیدی و سردرگمی حاکم شده، جریان راست با عزمی سرسختانه به میدان آمده و تا حد زیادی موفق شده به جای سرمایه افسارگسیخته، دولت را عامل ماجرا معرفی کند. قضیه در سه سال گذشته در بیشتر کشورهای اروپایی به همین قرار بوده است. با وجود انتظارات اولیه که انتخابات فرانسه در ماه مه ‌گذشته را آغازگر موجی به سود خرج و هزینه میدانست، سوسیالیستهای فرانسوی هم اخیراً از برنامهی ریاضتی خاص خود پرده برداشته‌اند.

کینزی‌گرایان با فوَران بحران در سال ۲۰۰۹ در صدد هدایت ماجرا برآمدند. کسانی همچون پل کروگمان که از قضا او هم دارنده نوبل بود، بیکاری را مشکل اصلی دیدند و برای مقابله با آن، کسری بودجه گسترده، نرخهای بهرهی پایین و سیاستهای پولی انبساطی را پیشنهاد کردند. نقطهی اوج کینزیگرایی سال ۲۰۰۹ بود. همان وقتی که پرزیدنت اوباما، با حمایت اکثریت دموکراتها در کنگره و سنا، برنامهی محرک ۷۸۷ میلیارد دلاری را به تصویب رساند. در همین هنگام، گروه بیست که در بر گیرنده بزرگ‌ترین اقتصادهای جهانی است، به منظور سرعت بخشیدن به بهبود اقتصاد جهانی، بر کسری بودجه مهر تأیید زد.

اما در نهایت، حزم و احتیاط اوباما به نقطه ضعف او مبدل شد. دم و دستگاه دولتی، با هدف جلب رضایت جریان راست، محرکی پیشنهاد کرد که کمتر از آن چیزی بود که بسیاری از کینزی‌گراها از جمله کریستینا رومر، سرپرست تیم مشاوران اقتصادی اوباما برای بهبودی پایدار لازم میدیدند. چنین بهبودی طبق برآورد خود رومر، نیازمند ۱.۸ تریلیون دلار بود.

توافق و مصالحه بر سر محرک اقتصادی، دست آخر به سیاست "نصفه نیمه" اوباما انجامید: این محرک به اندازهای بود که از بدتر شدن اوضاع جلوگیری کند، اما نه آنقدر که موجب بهبودی تمام و کمال اوضاع را فراهم آورد. همان‌طور که کروگمان خاطرنشان کرده، این اقدام نیم‌بند، در واقع کینزی‌گرایان را بیاعتبار کرد و چنان هجمه نیرومندی از سوی دست راستی‌ها به راه انداخت که اوباما مجبور شد در برنامه اقتصادی خود برای انتخابات پیش رو، دستور کار دست راستی‌ها مبنی بر کاهش شدید بدهی و کسری را تمام و کمال در صدر برنامه‌های خود بنشاند.

فراسوی کینزی‌گرایی

اما در همان زمان که نئولیبرالها و کینزی‌گرایان برای رسیدن به توافق به جان هم افتاده اند، دیگرانی هم هستند که میگویند تلاقی بحران اقتصادی و بحران اکولوژیک به معنای آن است که نه نئولیبرالیسم (با تکیهاش بر ریاضت ضد رشد) و نه کینزی‌گرایی (با تکیهاش بر رشد اقتصادی بالا)، هیچ کدام توان ارائه پاسخی پایدار و مناسب رشد را ندارند.

طرفداران پیشرو محیط زیست توانسته‌اند مردم را متقاعد کنند که جایگاه این بحران را باید در بستر گسترده‌تر شیوه‌تولید متکی به سوخت‌های فسیلی و معطوف به رشد دید. این گروه پیوسته در حال بازکردن جای پایی برای خود نزد افکار عمومی هستند. به باور تحلیل‌گرانی همچون ریچارد هاینبرگ، تلاقی پدیدههایی چون فروپاشی مالی، رکود اقتصادی، گرمایش جهانی، کاهش مدام منابع سوخت فسیلی و محدودیتهایی رو در روی کشاورزی، یک تلاقی مهلک و مرگبار است. تلاقی این پدیدهها بازخورد بحرانی به مراتب عمیقتر از وقفه موقت در مسیر رشد است. (عکس: ریچارد هاینبرگ، اقتصاددان)

تغییرات اقلیمی موجب تغییر شرایط بحث پیرامون بهبود و رشد شده‌اند. رئیس بانک جهانی، جیم یونگ کیم، اخیراً گفته است که واقعیتهای مربوط به تغییرات اقلیمی "بیش از پیش ترسناک" شده‌اند.

طرفداران پیشرو محیط زیست توانسته‌اند مردم را متقاعد کنند که جایگاه این بحران را باید در بستر گسترده‌تر شیوه‌تولید متکی به سوخت‌های فسیلی و معطوف به رشد دید. این گروه پیوسته در حال بازکردن جای پایی برای خود نزد افکار عمومی هستند. به باور تحلیلگرانی همچون ریچارد هاینبرگ، تلاقی پدیدههایی چون فروپاشی مالی، رکود اقتصادی، گرمایش جهانی، کاهش مدام منابع سوخت فسیلی و محدودیتهایی رو در روی کشاورزی، یک تلاقی مهلک و مرگبار است. تلاقی این پدیدهها بازخورد بحرانی به مراتب عمیقتر از وقفه موقت در مسیر رشد است.

این صرفاً حاکی از آن نیست که ما شاهد پایان پارادایمی از رشد جهانی هستیم که با تقاضای اقتصادهای مرکز به پیش می‌رود. این امر به معنای یک چیز است: "پایان رشد"، درست به همان معنایی که باید از آن بفهمیم. به طور خلاصه، با آن‌که پرهیز هاینبرگ از کاربرد این اصطلاح کاملاً قابل درک است، اما این همه، چیزی نیست جز تله مالتوس.

به گفته هاینبرگ، چرخههای اقتصاد مالی، نه ناشی از دینامیسم انباشت سرمایه، بلکه ناشی از یک عدم تعادل اکولوژیکی وسیع و همه‌جانبه است. وی مینویسد: « تا کنون، دینامیسم رشد ما را قادر ساخته که از هزینههای زیست‌محیطی رو به افزایش جلوتر باشیم.» اما «همین‌که رشد پایان پذیرد، موعد صورتحسابهای زیست‌محیطی ناشی از توسعهی دیوانهوار ما در دو قرن گذشته سر میرسد و ما خواهیم دید که حساب بانکیمان ته کشیده است.»

به گفته هاینبرگ، چند دهه آینده صحنه گذار از توسعه به انقباض خواهد بود؛ فرایندی که «مشخصهاش انقباض کلی جامعه تا زمانی است که بتوانیم دخل و خرج زندگیمان را با بودجه پایانناپذیری که زمین از منابع تجدیدپذیر در اختیارمان میگذارد جفت و جور کرده و عمده فلزات و مواد معدنی مصرفی را به طور مداوم بازیافت کنیم.»

آینده، شاهد حرکت در جهت بومی‌گرایی و جوامع غیرمتمرکز خواهد بود که ویژگیهایشان به قرار زیر است:

تصمیمگیری‌‌و مدیریت مشارکتی؛ طراحی سیستمهای کم‌انرژی؛ اتکا بر تعاونیها برای تولید و عملکردهای اقتصادی؛ وابستگی به کشاورزی ارگانیک برای تأمین غذا و استفاده از نوعی نظام پولی برای مبادله که بر بدهی متکی نباشد.

تصویر هاینبرگ از آینده با تصاویری که از سوی دیگر پارادایمهای مرتبط ارائه شده، اشتراکاتی دارد. پارادایمهایی همچون رشدزدایی (Degrowth)، جهانیسازیزدایی (Deglobalization) و حاکمیت غذا (Food Sovereignty). چنین رویکردهایی باید افکار عمومی را ورای حلقههای فعالان و اجتماعات علمی جلب کنند. اما زمانی که اقتصاد جهانی بیشتر در رکود فرو میرود و کابوس اقلیمی یقه ما را گرفته است، چهبسا این پارادایمها بیش از پیش الهامبخش جنبشهایی شوند که آنها را به واقعیت بدل می‌کنند. اما این بار، از سر ضرورت محض.

منبع: FPIF