بند زنان

زندان سمنان و کودکان شیرخواره زندانیان عقیدتی

society — Wed, 02 Jan 2013 18:25:53 +0000

کیان ثابتی - حضور کودکان خردسال و شیرخواره در زندان‌های حکومت اسلامی پدیده نادری محسوب نمی‌شود. در بند زنان زندان‌های مختلف ایران اغلب با کودکانی برخورد می‌کنیم که در حال بازی در محیط زندان هستند.

این کودکان خردسال به دلایل گوناگون از قبیل عدم تمکن مالی یا نبود سرپرست، مجبورند در کنار مادران‌شان باشند تا وی دوران محکومیت خود را پشت سر بگذارد. در چنین شرایطی زندان‌های غیر استاندارد ایران و بی‌توجهی مسئولان به زندانیان، تاثیرات منفی خود را بر آینده این کودکان می‌گذارد.

همراهی کودکان با مادران زندانی در بین زندانیان سیاسی عقیدتی دهه ۶۰ هم متداول بود. از سرنوشت بسیاری از این کودکان پس از اعدام پدر و مادرهایشان اطلاع چندانی در دست نیست. طی سال‌های اخیر اما به‌ندرت شاهد حضور فرزندان زندانیان سیاسی – عقیدتی زن در زندان‌های جمهوری اسلامی بودیم، اما دوباره انگار ورق برگشته است و شاهد حضور نوزادان شیرخوار یا کودکان خردسال در زندان هستیم؛ کودکانی که مادران و پدران‌شان به اتهام وابستگی به گروه‌های سیاسی به زندان افتاده‌اند. این پدران و مادران زندانی یا در حال گذراندن دوره محکومیت یا منتظر حکم دادگاه خویش هستند.

در حال حاضر، سه زن بهایی به همراه نوزادان شیرخوار خود در زندان سمنان به‌سر می‌برند؛ زندانی که بند مخصوص زندانیان سیاسی- عقیدتی ندارد و این مادران زندانی باید فرزندان خود را در کنار زندانیان عادی و مجرمان خطرناک نگهداری کنند. این نوزادان شیرخواره که خبر بیماری دو نفر از آنان به تازگی انتشار یافته است عبارتند از: بارمان احسانی، رسام تبیانیان و سورنا قربانی.

بارمان احسانی

بارمان احسانی از اول مهرماه سال جاری در حالی که فقط سه ماه از زندگی‌اش گذشته بود به همراه مادرش ترانه ترابی، راهی زندان سمنان شد تا یک دوره محکومیت ۳۰ ماهه را در زندان شهر مذبور بگذراند.

خبرهای دریافتی اشاره به وخامت حال بارمان احسانی و انتقال او به بخش مراقبت‌های ویژه دارد. گزارش ها حاکی از آن است که عفونت وارد خون این زندانی چندماهه شده است و احتیاج به مراقبت ویژه دارد و به تجویز پزشک معالج، باید حداقل ده روز پس از مرخصی از بیمارستان در محیط گرم با تغذیه مناسب نگهداری شود و به جای شیر خشک از شیر مادرش تغذیه کند.

روز دهم دی‌ماه این کوچکترین زندانی زندان سمنان که طفلی شیرخواره است، به دلیل عفونت روده و مشکل در دستگاه گوارش از بخش زنان زندان به بیمارستانی در شهر سمنان انتقال یافت.

خبرهای دریافتی اشاره به وخامت حال وی و انتقال او به بخش مراقبت‌های ویژه دارد. گزارش ها حاکی از آن است که عفونت وارد خون این زندانی چندماهه شده است و احتیاج به مراقبت ویژه دارد و به تجویز پزشک معالج، باید حداقل ده روز پس از مرخصی از بیمارستان در محیط گرم با تغذیه مناسب نگهداری شود و به جای شیر خشک از شیر مادرش تغذیه کند. مسئولان زندان سمنان از روزی که "بارمان" به بیمارستان منتقل شده است به مادر وی یک هفته مرخصی داده‌اند، ولی تاکنون از تمدید آن اجتناب ورزیده‌اند.

ترانه ترابی به اتهام عضویت در تشکیلات مذهبی بهایی و تبلیغ علیه نظام ابتدا در دادگاه بدوی به پنج سال و ده ماه حبس تعزیری محکوم شد که این حکم در دادگاه تجدید نظر به ۳۰ ماه حبس تعزیری تغییر یافت.

در اردیبهشت ماه سال۱۳۹۱ ماموران اداره اطلاعات سمنان به منزل وی هجوم می‌برند، ولی چون ترانه حاضر نمی‌شود تا آمدن همسرش در را باز کند، ماموران امنیتی با اعمال زور و دشنام و تهدید وارد می‌شوند و به تفتیش منزل می‌پردازند. در خاتمه هم بعضی وسایل شخصی و مذهبی ایشان را ضبط می‌کنند. چند روز بعد همسر وی به نام عرفان احسانی را هم در راه منزل بازداشت می‌کنند.

این اتفاق‌ها موجب ایجاد ناراحتی‌های روحی و جسمی در ترانه می‌شود که در آن زمان باردار بود. بارمان یک ماه زودتر از موعد مقرر متولد می‌شود. همین تولد زودهنگام موجب آن می‌شود که نوزاد از همان بدو طفولیت دچار ضعف جسمانی شود. ترانه ترابی پس از دو ماه تاخیر در یکم مهرماه ۱۳۹۱، به همراه فرزند سه ماهه اش خود را به زندان سمنان معرفی و دوره محکومیت را آغاز می‌کند. یک ماه بعد پدر وی هم که به اتهام تبلیغ علیه نظام به یک سال حبس تعزیری محکوم شده بود، بازداشت و برای اجرای حکم به زندان سمنان منتقل می‌شود.

رسام تبیانیان

رسام تبیانیان نیز همراه مادرش زهره نیک آیین در زندان سمنان به سر می برد. روز یکشنبه هفتم دی‌ماه، این کودک شیرخواره ده ماهه، به دلیل تب شدید ناشی از عفونت گوش و ریه از زندان سمنان به بیمارستان منتقل شد.

زهره نیک آیین، ابتدا به اتهام عضویت در تشکیلات بهایی و تبلیغ علیه نظام به هفت سال حبس تعزیری محکوم شد که حکم بدوی در دادگاه تجدید نظر استان به ۲۳ ماه حبس تغییر یافت. این حکم از اول مهرماه سال جاری به مرحله اجرا درآمد و رسام هفت ماهه به همراه مادرش عازم زندان شد.

سورنا قربانی

سورنا قربانی طفل شیرخواره ۹ ماهه‌ای است که از ۲۸ آذر ماه سال جاری، پس از آنکه ماموران امنیتی به منزل پدر و مادر وی در سنگسر (از توابع سمنان) مراجعه و مادر وی را دستگیر می کنند، در زندان زنان سمنان به‌سر می‌برد.

ندا مجیدی، مادر سورنا در آذرماه ۱۳۹۰ هنگامی که سورنا را باردار بود، به مدت یک ماه هر روز صبح برای بازجویی از سنگسر به اداره اطلاعات سمنان مراجعه می کرد و بعد از ظهر به منزل بازمی‌گشت. پس از آن نامبرده به اتهام تبلیغ علیه نظام تحت عنوان تبلیغ بهاییت به ۴۰ میلیون ریال جریمه نقدی یا شش ماه حبس تعزیری محکوم می‌شود که روز سه شنبه ۲۸ آذر ماه پس از مراجعه ماموران امنیتی به منزل مسکونی‌اش، بازداشت و جهت گذراندن محکومیت همراه نوزاد شیرخواره‌اش به زندان سمنان منتقل می‌شود‌.

وضعیت زندان زنان سمنان

زندان زنان سمنان بخشی از یک کاروانسرای قدیمی است که در گذشته به عنوان اصطبل استفاده می‌شد . زندان یادشده دارای سقف کوتاه، یک در و یک پنجره و مساحتی حدود ۵۰ متر است که با توجه به اینکه ۷۰ زندانی در آن نگهداری می‌شوند هوای آن نیز بسیار آلوده است.

از دیگر مشخصات زندان زنان سمنان، داشتن فقط یک حمام (دوش) برای همه زندانیان و نداشتن تخت کافی برای زندانیان است که موجب شده اکثر زنان زندانی کف خواب باشند و با وجود سرمای زمستان این کار بسیار سخت به‌نظر می‌رسد.

مسئولان زندان برای تحت فشار قرار دادن بهاییان زندانی به بهانه‌های مختلف سایر زندانیان را علیه آنها تحریک می‌کنند. چندی قبل یکی از زنان زندانی که موفق به دریافت مرخصی استعلاجی نمی‌شود به دلیل فشار روحی، زهره نیک‌آیین و ترانه ترابی را تهدید به ربودن بچه‌هایشان می‌کند.

نبود بند قرنطینه در زندان سمنان مشکل دیگر این زندان است. چراکه زندانیان معتاد بدون آنکه دوره قرنطینه را بگذرانند به طور مستقیم وارد بند و در همان مکان مجبور به ترک اعتیاد می‌شوند. درد کشیدن‌ها، ضجه زدن‌ها، استفراغ مکرر و فریادهای دلخراش معتادان در روزهای اول ورود به بند همه زندانیان را دچار مشکل عصبی می‌کند.

تغذیه نامناسب، عدم رسیدگی پزشکی، بی‌توجهی مسئولان و زندانیان به اصول بهداشتی موجب بروز بیماری‌های عفونی بین زنان زندانی می‌شود و این برای کودکانی که همراه مادرانشان در زندان هستند مشکلات بیشتری را ایجاد می‌کند.

زندانیان زن نگهداری شده در این زندان به‌جز شش شهروند بهایی بقیه دارای جرایمی نظیر روابط نامشروع، دزدی، قاچاق مواد مخدر، قتل، اعتیاد و ... هستند. تا سال گذشته، محکومان سیاسی و عقیدتی دادگاه انقلاب سمنان برای گذراندن دوره محکومیت به زندان اوین اعزام می‌شدند ولی از ابتدای سال ۱۳۹۱، هنگامی که ژینوس نورانی و روفیا بیدقی برای گذراندن محکومیت یک ساله، خود را به زندان سمنان معرفی کردند در همین محل نگهداشته شدند و از آن پس این شرایط برای سایر زندانیان بهایی هم ادامه یافت.

نگهداری زندانیان عقیدتی در کنار دیگر مجرمان مشکلاتی هم به همراه دارد. مسئولان زندان برای تحت فشار قرار دادن بهاییان زندانی به بهانه‌های مختلف سایر زندانیان را علیه آنها تحریک می‌کنند. چندی قبل یکی از زنان زندانی که موفق به دریافت مرخصی استعلاجی نمی‌شود به دلیل فشار روحی، زهره نیک‌آیین و ترانه ترابی را تهدید به ربودن بچه‌هایشان می‌کند.

در واقع باید اذعان کرد شرایط زندان زنان سمنان یکی از بدترین شرایط حاکم بر زندان‌های ایران است و توجه و رسیدگی بیشتر مسئولان را می طلبد. نگاهداشتن زندانیان عقیدتی با فرزندان زیر دو سال در کنار مجرمان مختلف با هیچ معیار انسانی هماهنگی ندارد.

درخواست از ۱۰ زندانی سياسی زن: به اعتصاب خود پايان دهيد

news-zamaneh — Mon, 05 Nov 2012 09:18:40 +0000

بيش از ۹۵ فعال اجتماعی و سياسی ايرانی با انتشار نامه‌ای خطاب به زندانيان سياسی زن که در اعتصاب غذا به‌سر می‌برند، از آنها خواستند که به اعتصاب خود پايان دهند.

اين فعالان اجتماعی و سياسی با ابراز نگرانی از به خطر افتادن جان زندانيان سياسی زن، گفته‌اند مقاومت اين زندانيان اعتصابی ستودنی است.

٩ زندانی سياسی زن از شش روز پيش و پس از آنکه از سوی مأموران زندان مورد بازرسی قرار گرفتند، دست به اعتصاب غذا زدند.

اين اعتصاب‌کنندگان می‌گويند مأموران در هنگام بازرسی، آن‌ها را "هتک حرمت" کرده‌اند و "آزار جنسی" ‌داده‌اند.

اين زندانيان از مسئولان زندان خواسته‌اند مأموران بازرسی را مورد تنبيه قرار دهند. زندانيان سياسی زن همچنين خواهان "عذرخواهی رسمی رئيس زندان اوين و مسئولان اداره حفاظت اين زندان و همچنين ارائه ضمانت‌هايی از سوی آنان مبنی بر عدم تکرار چنين رفتارهای شده‌اند".

فعالان اجتماعی و سياسی خطاب به زندانيان اعتصابی افزوده‌اند: "اگر دستگاه قضايی ايران، گوشی ناشنوا دارد، دنيا صدای حق خواهی‌تان را شنيده است

همچنين در اين نامه از نسرين ستوده، وکيل و فعال حقوق بشر که او نيز هم‌اکنون در زندان در اعتراض به شرايط زندان دست به‌اعتصاب غذا زده است خواسته‌اند اعتصاب خود را بشکند.

برپايه آخرين گزارش‌ها، در آستانه بيستمين روز اعتصاب غذای نسرين ستوده، رضا خندان، همسر وی اعلام کرده است که همسرش را از بند زنان زندانی اوين به سلول‌های فوق امنيتی ٢٠٩ منتقل کرده‌اند.

نسرين ستوده در اعتراض به عدم اجرای آئين‌نامه اداره امور زندان‌ها و محروميت از حقوق يک زندانی از جمله عدم دسترسی به تلفن و ايجاد انواع محدوديت‌ها برای ملاقات با فرزندان خردسال خود و همچنين به مناسبت تشکيل پرونده کيفری و صدور قرار ممنوعيت خروج از کشور برای همسر و دختر ۱۲ساله‌اش از روز ۲۶ مهرماه (۱۷ اکتبر) دست به اعتصاب غذا زده است.

فعالان اجتماعی و سياسی ايرانی در نامه خود نوشته‌اند: "زنانی که در پشت ديوارهای اوين، با اعتصاب غذا، جان‌تان را سپر دفاع از حرمت و کرامت انسانی کرده‌ايد! شما را برای آنچه که هستيد و آنچه که بوده‌ايد می‌خواهيم. زيرا که باور داريم، بودن شما، پشتيبان و سرمايه يک جنبش انسانی و حق محور در کشور ماست."

آنها خطاب به زندانيان اعتصابی افزوده‌اند: "اگر دستگاه قضايی ايران، گوشی ناشنوا دارد، دنيا صدای حق خواهی‌تان را شنيده است."

اين فعالان اطمينان داده‌اند که پژواک صدای زندانيان در اعتصاب باشند و خواسته‌های آنها را به هر زبان ممکن طلب کنند.

به جز نسرين ستوده، بهاره هدايت، ژيلا بنی‌يعقوب، مهسا امرآبادی، ژيلا کرم‌زاده مکوندی، راحله ذکايی، حکيمه شکری، نازنين ديهيمی، نسيم سلطان‌بيگی و شيوا نظرآهاری جزو اعتصاب‌کنندگان بودند که طبق آخرين خبرها محبوبه کرمی و راحله ذکايی به اعتصاب غذای خود پايان داده‌اند.

همچنين مقام‌های زندان اوين به زندانيان سياسی زن هشدار داده‌اند در صورتی که به اعتصاب غذا پايان ندهند، "ممنوع‌الملاقات خواهند شد و به سلول انفرادی منتقل می‌شوند".

روز گذشته نيز ۲۶ زندانی سياسی مرد محبوس در زندان رجايی‌شهر کرج با صدور بيانيه‌ای به هتک حرمت زنان دربند اعتراض کردند.

اين زندانيان در بيانيه‌ خود ضمن اعتراض به آن‌چه "برخوردهای غير انسانی و غيرقانونی" ناميده‌اند، در مورد وضعيت سلامتی زندانيانی که در بند زنان اوين در اعتصاب غذا به‌سر می‌برند ابراز نگرانی کردند.

نامه ۹۵ فعال اجتماعی و سياسی ايرانی را کسانی چون شيرين عبادی، نيره توحيدی، منصوره شجاعی، آسيه امينی، پرستو فروهر، خديجه مقدم، منصوره بهکيش، اسفنديار منفردزاده، رضا عليجانی، کوروش زعيم، يوسف عزيزی بنی‌طرف و مهران براتی امضا کرده‌اند.

در همين زمينه: اعتصاب غذا در بند زنان و جای خالی عکس راحله ذکایی ـ مریم حسین‌خواه

دو زندانی زن به اعتصاب غذا پايان دادند

news-zamaneh — Mon, 05 Nov 2012 04:45:49 +0000

محبوبه کرمی و راحله ذکايی، دو تن از زندانيان سياسی در ايران که از چند روز پيش دست به اعتصاب غذا زده بودند، به اعتصاب غذای خود پايان دادند.

به گزارش تارنمای کلمه، مقام‌های زندان اوين به زندانيان سياسی زن هشدار داده‌اند در صورتی که به اعتصاب غذا پايان ندهند، "ممنوع‌الملاقات خواهند شد و به سلول انفرادی منتقل می‌شوند".

کلمه گفته است همچنان هشت زندانی ديگر يعنی بهاره هدايت، نازنين ديهيمی، ژيلا بنی‌يعقوب، شيوا نظرآهاری، مهسا امرآبادی، حکيمه شکری، ژيلا کرم‌زاده مکوندی و نسيم سلطان‌بيگی در اعتصاب غذا به سر می‌برند.

اين زندانيان از شش روز پيش و پس از آنکه از سوی مأموران زندان مورد بازرسی قرار گرفتند، دست به اعتصاب غذا زدند.

اين اعتصاب‌کنندگان می‌گويند مأموران در هنگام بازرسی، آن‌ها را "هتک حرمت" کرده‌اند و "آزار جنسی" ‌داده‌اند.

نسرين ستوده، وکيل و فعال حقوق بشر زندانی در ايران که از دو هفته پيش در اعتصاب غذا به‌سر می‌‌برد، به بند امنيتی ۲۰۹ منتقل شده است

بر اساس گزارش کلمه دو روز پيش نيز تعدادی از اعتصاب‌کنندگان از جمله مهسا امر آبادی، شيوا نظرآبادی، نسيم سلطان‌بيگی و ژيلا بنی‌يعقوب به دليل "افت شديد فشار" به بهداری زندان منتقل شدند.

کلمه همچنين خبر داده نسرين ستوده، وکيل و فعال حقوق بشر زندانی در ايران که از دو هفته پيش در اعتصاب غذا به‌سر می‌‌برد، به بند امنيتی ۲۰۹ منتقل شده است. ستوده برای سه هفته ممنوع‌الملاقات شده است.

اين فعال حقوق بشر در اعتراض به وضعيتش در زندان از روز چهارشنبه ۲۶ مهرماه دست به اعتصاب غذای تر زده است.

نسرين ستوده، وکيل و فعال حقوق بشر ۱۳ شهريورماه ۱۳۸۹ بازداشت شد و به ۱۱ حبس تعزيری، ۲۰ سال محروميت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعيت از خروج از کشور، محکوم شد. زندان او در دادگاه تجديدنظر به شش سال کاهش يافت.

ستوده بارها در طول اين دو سال به دليل شرايطش در زندان دست به اعتصاب غذای خشک و تر زده است.

اعتراض زندانيان سياسی رجايی‌شهر به برخورد با زنان زندانی در اوين

news-zamaneh — Sun, 04 Nov 2012 15:02:08 +0000

به دنبال برخوردهای صورت گرفته از سوی مسئولان زندان اوين با زندانيان سياسی زن که منجر به اعتصاب غذای شماری از آنان شده است، ۲۶ زندانی سياسی محبوس در زندان رجايی‌شهر کرج با صدور بيانيه‌ای به هتک حرمت زنان دربند اعتراض کردند.

به گزارش تارنمای "کلمه"، اين زندانيان در بيانيه‌ خود ضمن اعتراض به آن‌چه "برخوردهای غير انسانی و غيرقانونی" ناميده‌اند، در مورد وضعيت سلامتی زندانيانی که در بند زنان اوين در اعتصاب غذا به‌سر می‌برند ابراز نگرانی کرده‌اند.

در بخشی از اين بيانيه آمده است: "ما زندانيان عقيدتی و سياسی محبوس در زندان رجايی‌شهر، مطمئن هستيم همه آزادانديشان و ملتزمين به اصول اخلاقی و قانونی نيز نسبت به اين رفتارهای غيرانسانی واکنش نشان داده و اعتراض خويش را ابراز خواهند نمود. بديهی است که وظيفه مسئولين مربوطه است که حداقل از تکرار چنين رفتارهای غيرانسانی و غيرقانونی جلوگيری به‌عمل آورند."

کيوان صميمی، مهدی محموديان، بهمن احمدی امويی، مسعود باستانی، شاهرخ زمانی، حشمت‌الله طبرزدی، جعفر اقدامی، محمد بنازاده، شاهين زينعلی، عباس بادفر، رسول بداقی، کامران رحيميان، عفيف نعيمی، کيوان رحيميان، وحيد تيزفهم، سعيد رضايی، جمال‌الدين خانجانی، بهروز عزيزی توکلی، کامران مرتضايی، محمدعلی منصوری، فرزاد مددزاده، رمضان سعيدی، اسماعيل ميران، فرزاد خانجانی، افشين حيرتيان و ايقان شهيدی زندانيان سياسی در زندان رجايی‌شهر کرج هستند که اين بيانيه را امضا کرده‌اند.

گفته می‌شود روز گذشته محبوبه کرمی که بر اثر اعتصاب غذا دچار مشکل جسمی شده بود، به بهداری اوين منتقل شده است

روز سه‌شنبه هفته گذشته و در پی يورش نيروهای گارد يگان حفاظت زندان اوين به بند زندانيان سياسی زن که با هتک حرمت و آزار آن‌ها همراه بوده است، تعدادی از زندانيان اين بند دست به اعتصاب غذای زده‌اند.

به گزارش تارنمای "کلمه"، حمله کنندگان به بند زنان که شامل حدود ۲۰ زن از نيروهای گارد يگان حفاظت زندان اوين بوده‌اند با ورود به حريم خصوصی و شخصی زندانيان سياسی باعث برهم زدن نظم و سلب آسايش آنان شده و پس از يورش به بند سياسی زنان، زندانيان را به شکل توهين‌آميزی بازرسی بدنی کرده‌اند.

براساس اين گزارش، مأموران حفاظت سپس زندانيان سياسی را به حياط کوچک بند هدايت کرده و برای ساعتی همه زندانيان سياسی را در فضای کوچک و نامناسب محبوس و به تفتيش وسايل شخصی آنان پرداخته که اين اقدام با واکنش زندانيان زن روبه‌رو شده است.

تاکنون ۱۰ نفر از زندانيان سياسی زن از جمله بهاره هدايت، نازنين ديهيمی، ژيلا بنی يعقوب، شيوا نظرآهاری، مهسا امرآبادی، حکيمه شکری، ژيلا کرم زاده مکوندی، نسيم سلطان‌بيگی، محبوبه کرمی و راحله زکايی در اعتراض به اين اقدام مأموران حفاظت -اطلاعات زندان دست به اعتصاب غذا زدند.

گفته می‌شود روز گذشته محبوبه کرمی که بر اثر اعتصاب غذا دچار مشکل جسمی شده بود، به بهداری اوين منتقل شده است.

زندانيان سياسی زن خواستار عذرخواهی رسمی رئيس زندان اوين و مسئولان اداره حفاظت اين زندان و همچنين ارايه ضمانت‌هايی از سوی آنان مبنی بر عدم تکرار چنين رفتارهايی شده‌اند.

اعتصاب غذا در بند زنان و جای خالی عکس راحله ذکایی

Maryam — Sat, 03 Nov 2012 09:05:28 +0000

مریم حسین‌خواه

مریم حسین‌خواه - ۹ نفر از زنان زندانیان سیاسی از روز چهارشنبه دهم آبان‌ ماه (۳۱ اکتبر) در اعتراض به رفتار «توهین‌آمیز» ماموران زندان دست به اعتصاب غذا زده‌اند. در همه عکس‌ها و پوستر‌هایی که در این چند روز از این زنان منتشر شده٬ اما فقط عکس هشت نفر از آنها دیده می‌شود.

نفر نهم٬ در هیچکدام از عکس‌ها نیست و در هیچ جست‌وجوی اینترنتی‌ نیز عکسی از او پیدا نمی‌شود. در بعضی‌ خبرها در کنار نام او نوشته شده است: «زندانی گمنام».

در دو پوستری که در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌چرخد، در کنار عکس آن هشت زن دیگر٬ قاب خالی به یاد نفر نهم گذاشته شده و زیر آن نوشته شده است: راحله ذکایی.

پنجشنبه٬ اول آذرماه ۱۳۸۶- بند نسوان زندان اوین

راحله ذکایی را نخستین‌بار٬ پنج سال پیش در جریان بازداشتم به خاطر فعالیت در گروه‌های مدافع حقوق زنان دیدم. تولد یکی از زندانی‌های بند مالی بود و هم‌اتاقی‌هایش برایش "سورپرایز پارتی" گرفته بودند، با دو کیک صبحانه نیلو که شهلا جاهد برایشان کنار گذاشته بود و ۲۲ پفک که به جای شمع داخل کیک فرو کرده بودند. اتاق سه با چهار تخت سه طبقه برای ۹ زندانی از همه اتاق‌ها کوچک‌تر بود،. آن شب اما بیشتر از ۲۰ نفر در اتاق بودند. تشت رخت‌شویی وکیل بند شده بود تنبک و دختری که شب قبل بازداشت شده بود٬ آواز می‌خواند. هرچند دقیقه یکبار ، یکی می‌رفت وسط اتاق می‌رقصید و بعد انگار که دیوارهای زندان روی‌شان سنگینی کند، یک دفعه همه ساکت می‌شدند.

اسم راحله ذکایی در کنار هشت زنی که در بند سیاسی زندان اوین اعتصاب غذا کرده‌اند٬ منتشر شده است، اما او همچنان «زندانی گمنامی است» که هیچکس خبری از او ندارد٬ نمی‌داند به چه اتهامی آنجاست٬ نمی‌داند از کجا آمده و هیچ عکسی از او نیست

راحله را اولین‌بار آنجا دیدم؛ با موهای لخت کوتاه، روی سپید و چشمان درشت مشکی که رد خودزنی و خالکوبی‌ جای سالم روی دست‌هایش نگذاشته بود.

جشن تولد که با توبیخ زندانبان و خاموش‌شدن چراغ‌های بند٬ تمام شد٬ راحله آمد کنارم و اشاره کرد به کتابی که دستم بود: «آجی میشه یه دقیقه این کتابت را ببینم؟»

گفتم: «شعر دوست داری؟ کتاب فروغ فرخ زاده، یک شاعر زن که وقتی خیلی جوان بود تصادف کرد و مرد.»

کتاب را گرفت دستش و شروع کرد به از حفظ خواندن «تولدی دیگر» فروغ:

همه هستی من آیه تاریكی‌‏ست

كه ترا در خود تكراركنان

به سحرگاه شكفتن‌‏ها و رستن‌‏های ابدی خواهد برد

...

کتاب فروغ تنها چیزی بود که مخفیانه با خودم به زندان برده بودم. راحله هم مثل من عاشق فروغ بود و بیشتر از من شعرهایش را حفظ بود. همان شب با هم رفیق شدیم. زن‌ها که یکی یکی برگشتند به سلول‌شان٬ زیر نور لامپ کم‌سوی همیشه روشن راهرو نشستیم به تعریف کردن قصه‌های زندگی‌مان.

۲۴ سالش بود و شنیده بودم که اتهامش «سرقت مسلحانه» است. خودش می‌گفت که دایی‌هایش سرقت مسلحانه می‌کردند و او را از ۱۱ سالگی به عنوان «پوشش» با خودشان می‌بردند که کسی به آنها مشکوک نشود.

۱۳ ساله بوده که به یکی از سردسته‌های اشرار مرز ایران و پاکستان شوهر دادند. خشن بود و قلدر و راحله را از هر چه مرد بود ترساند و بیزار کرد. شوهرش چند سال بعد در یک درگیری مسلحانه کشته شد و برای راحله پسری ماند که موقع بازداشتش٬ فقط یک سال داشت. بعد از مرگ شوهر٬ راحله دوباره به خانه پدرش برگشت و مجبور بود که در هنگام سرقت‌های مسلحانه همراه دایی‌هایش باشد.

یک‌بار که از این ماجرا می‌گفت٬ پرسیدم: «نمی‌شد که همراه دایی‌هایت نمی‌رفتی، یا فرار می کردی؟»

با تلخندی نگاهم کرد و جواب داد: «سرم را می‌بریدند. تازه گیرم که فرار هم می‌کردم بچه‌ام را چکار می‌کردم؟»

راحله ذکایی سال ۱۳۸۱ هنگامی که ۱۹ سال داشت به اتهام «مشارکت در سرقت مسلحانه» در مشهد بازداشت شده بود و حکمش چهار سال زندان بود. بعدتر٬ وقتی که در وسائل یکی از هم‌بندی‌هایش٬ مواد مخدر پیدا می‌کنند و مقدارش آنقدر بوده که می‌توانستند حکم اعدام برایش صادر کنند٬ راحله بخشی از آن را بر عهده می‌گیرد تا او را از اعدام نجات دهد. بهای این تصمیم اضافه شدن ده سال دیگر حبس به حکم راحله بود. خودش اما می‌گفت که این کار را برای رفاقت کرده و «رفاقت بهایی دارد»؛ بهایی که راحله پرداخت، اما خیلی سنگین بود و سنگین‌تر شد وقتی که دوباره در بساط همبندی‌اش کراک پیدا کردند و اعدامش کردند.

بعد از آن بود که راحله هم به مواد مخدر پناه برد تا به قول خودش غمش سبک شود. می‌گفت: «غم که داشته باشی، راه فرار که نداشته باشی، ظرف ده دقیقه هر مواد مخدری بخواهی که کف دستت باشد، کشیدن مواد ساده‌ترین راه تحمل نکبتی است که دچارش شده‌ای.»

آن موقع که دیدمش تازه ترک کرده بود. به قول خودش با بدبختی و فقط به خاطر عسل و پسرش.

عسل٬ دختر پنج ساله خواهرش بود. خواهری که شوهرش هم‌جرم راحله بود و چند سال پیش اعدامش کرده بودند. خواهرش بعد از اعدام شوهر٬ خودکشی کرده بود و مانده بود عسل که حالا در خانه خواهر ۲۰ ساله راحله بود. خواهری که تازه ازدواج کرده بود و علاوه بر عسل٬ پسر هفت ساله راحله و خواهر و برادر دوقلوی ۱۱ ساله خودش را هم سرپرستی می‌کرد.

راحله ذکایی سال ۱۳۸۱ هنگامی که ۱۹ سال داشت به اتهام «مشارکت در سرقت مسلحانه» در مشهد بازداشت شده بود و حکمش چهار سال زندان بود. بعدتر٬ وقتی که در وسائل یکی از هم‌بندی‌هایش٬ مواد مخدر پیدا می‌کنند و مقدارش آنقدر بوده که حکم اعدام برایش صادر شود٬ راحله بخشی از آن را بر عهده می‌گیرد تا او را از اعدام نجات دهد. بهای این تصمیم اضافه شدن ده سال دیگر حبس به حکم راحله بود

از پسرش چیز زیادی نمی‌گفت. موقع بازداشت او فقط یک سال داشته و بیشتر از دلتنگی برای پسری که شش سال از دیدنش محروم بود٬ نگران نزدیک شدن سن مدرسه رفتنش بود و غم این را می‌خورد که پسرک شناسنامه ندارد و کسی هم نیست که پیگیر کارش باشد.

خواهر ۲۰ ساله‌اش همین که چهارتا بچه قد و نیم قد را بزرگ می‌کرد هنر کرده بود و دیگر نمی‌توانست از مشهد به ملاقات راحله بیاید که پسرش را ببیند یا دنبال کارهای اداری باشد که قدم اولش وکالت داشتن از راحله بود.

تمام این سال‌های زندان را راحله بدون ملاقاتی سر کرده بود. ملاقات در زندان اوین فقط به معنای دیدن نزدیکان و کمتر شدن دلتنگی نیست. معنای مهم‌تر ملاقاتی داشتن٬ گرفتن کمی پول برای خرید مایحتاج اولیه زندگی در زندان است. با اینکه همه زندانی‌ها سهمیه صبحانه و ناهار و شام دارند٬ ‌اما وضعیت غذای زندان به قدری بد است که اگر زندانی‌ها فقط با همان جیره روزانه سر کنند و پولی برای خرید کمی میوه و شیر از فروشگاه زندان نداشته باشند٬ خیلی زود از پا می‌افتند.

زندانی‌های بی‌ملاقاتی مثل راحله٬ معمولاً کارگری زندانی‌های دیگر را می‌کردند و در ازای شستن ظرف و لباس‌ها یا صف‌های چندین و چند ساعته در فروشگاه زندان٬ مقدار کمی میوه و شیر و ماست یا تن ماهی می‌گرفتند. راحله اما به جای کارگری٬ به کارگاه عروسک‌سازی می‌رفت. درآمد کارگری بیشتر از کارگاه بود و کارش هم کمتر. راحله اما کارگاه را ترجیح می‌داد تا به قول خودش از بند فرار کند. بعد از اعتیادش از فضای داخل بند گریزان بود. غصه‌هایش سرجایشان بودند. مواد مخدر هم هنوز فراوان و در دسترس و می‌ترسید که دوباره گرفتار می‌شود. کارگاه عروسک‌سازی زندان شده بود پناهگاهش. در ازای هر ماه از صبح تا عصر کار کردن ۱۰ هزار تومان می‌گرفت و عصرها هم که از کارگاه برمی‌گشت٬ به کتابخانه می‌رفت تا برای شب بیداری‌هایش کتاب بگیرد. همه کتاب‌های به درد بخور کتابخانه اوین را خوانده بود و چند وقتی بود که به دوباره‌خوانی افتاده بود. می‌گفت کتاب‌های هری پاتر را چهاربار خوانده است و حسرت خواندن جلد تازه و دیدن فیلمش را دارد.

راحله تمام این سال‌های زندان را راحله بدون ملاقاتی سر کرد بود. ملاقات در زندان اوین فقط به معنای دیدن نزدیکان و کمتر شدن دلتنگی نیست. معنای مهم‌تر ملاقاتی داشتن٬ گرفتن کمی پول برای خرید مایحتاج اولیه زندگی در زندان است

جوان بود، خیلی جوان. دست‌های پر از خالکوبی و رد خودزنی‌اش را که نمی‌دیدی باورت نمی‌شد که حتی ۲۴سال داشته باشد. چشم‌هایش پر از شور زندگی بود، قبل از آنکه دوباره معتاد شود.

یک شب وقتی که از دلیل بازداشتم پرسید٬ برایش از کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز گفته بودم و زنانی که آن سوی دیوار تلاش می‌‌کنند تا شاید قوانین تغییر کنند و کمی عادلانه‌تر شوند. همه را مو به مو گوش کرد و شنیده بودم که چند روز بعد برای زن‌های زندانی از کمپین و تلاش برای حقوق زنان گفته است. روزی که مجلس تصویب برابری ارث زن و شوهر را تصویب کرد٬ هنوز زندان بودم. تازه از بازجویی برگشته بودم که اول صدای هورا و کف زدن زن‌ها را از بند پایین شنیدم و بعد راحله را دیدم که دوان دوان از پله ها بالا آمد و گفت مژده بده خبر خوب دارم.

نگاه مات و مبهوتم را که دید منتظر سئوال من نشد و با ذوقی کودکانه گفت: «الان اخبار اعلام کرد می‌خوان قانون ارث را درست کنن که ارث زن و شوهر برابر بشه. قبلش داشتم برای زن‌های اتاقمون از کمپین می‌گفتم و همه‌شون می‌گفتن برو بابا مگه این قانون‌ها عوض بشو هستن که یه دفعه اخبار اینو گفت و همه هورا کشیدن.»

بعد با امیدی که خیلی وقت بود توی چشمانش ندیده بودم٬ نگاهم کرد و پرسید: «آجی از اون بیانیه‌هاتون نداری ما هم امضا کنیم؟»

همان روزها بود که شروع کرد به درس خواندن و گفت می‌خواهد جای خالکوبی‌ها را از دستش پاک کند. شنیده بود که شاید به بعضی زندانی‌ها عفو بخورد و وسوسه «بیرون» افتاده بود به جانش. خواسته بود که برایش کتاب‌های درسی بفرستند، تا دوم راهنمایی بیشتر مدرسه نرفته بود. بعد از آن را تا دوم دبیرستان٬ شبانه و دور از چشم شوهر و دایی‌هایش خوانده بود و امتحان داده بود. دلش می‌خواست کار پیدا کند و پسر خودش و دختر خواهرش و خواهر و برادر دو قلویش را بزرگ کند. می گفت عسل، فقط پنج سال دارد اما آنقدر شیطان است که خواهرم از پسش برنمی‌آید. شوهر خواهرش عسل را فرستاده خانه دایی‌هایش. می‌ترسید مثل عسل را هم ببرند دزدی. می‌ترسید معتادش کنند.

وسط این حرف‌ها یکدفعه بلند می‌شد و می‌رفت. می‌گفت: «همه این‌ها یک مشت خیالبافیه بیخوده».

می‌گفت: «ده سال دیگه که آزاد بشم، یه زن ۳۴ ساله بی‌سواد و بیکار هستم که حتی نمی‌تونه شکم پسر ۱۶ ساله‌اش را سیر کنه. تازه اگه تا اونموقع من هنوز یادش باشم.»

می گفت: «سرنوشت ما هم اینطوریه دیگه. زیاد غصه نمی‌‌خورم.عادت کرده‌ام به زندان. اصلاً یادم رفته بیرون چه جوری بود. نمی دونم اگه برم بیرون باید چکار کنم.»

شنیده بود که شاید به بعضی زندانی‌ها عفو بخورد و وسوسه «بیرون» افتاده بود به جانش. خواسته بود که برایش کتاب‌های درسی بفرستند، تا دوم راهنمایی بیشتر مدرسه نرفته بود. بعد از آن را تا دوم دبیرستان٬ شبانه و دور از چشم شوهر و دایی‌هایش خوانده بود و امتحان داده بود. دلش می‌خواست کار پیدا کند و پسر خودش و دختر خواهرش و خواهر و برادر دو قلویش را بزرگ کند

چند هفته بعد راحله را در راستای طرح تفکیک جرایم٬از بند زندانیان مالی که فضای نسبتا امن‌تری داشت و کسی آنجا علنا مواد مخدر مصرف نمی‌کرد٬ به بند مجرمان مربوط به مواد مخدر و سرقت فرستادند که در همه اتاق‌هایش بساط مصرف مواد رسما پهن بود و بیشتر از نیمی از ساکنان هر اتاق ۳۵ نفره معتاد بودند. هرچه راحله و دیگران گفتند که او تازه ترک کرده و در شرایط آن بند امکان بازگشتش به اعتیاد زیاد است٬ صدایشان شنیده نشد. هنوز دو هفته نشده٬ راحله کم‌کم مصرف مواد مخدر را از سر گرفت. این بار کراک می‌کشید. ناامیدتر از قبل شده بود و توانش برای مبارزه کمتر. بندمان جدا شده بود و زیاد نمی‌دیدمش٬ اگر هم دیداری بود آن راحله قبل با چشمانی که گهگاه از امید می‌درخشید نبود. کتاب‌ها را کنار گذاشته بود و اغلب خمار بود. یک‌بار که همه عزمم را جمع کردم و خواستم با او حرف بزنم نگاهی عاقل اندر سفیه کرد و گفت: «چی را می‌تونم عوض کنم؟ می‌دونی هشت سال زندان یعنی چی؟ می‌دونی اگه برگردم دوباره باید برم توی همون خونه و مجبورم که برم دزدی یا قاچاق. یه زن تنهای معتاد که نه درس خونده نه کاری بلده گیرم هم که آزاد بشه چکار می‌خواد بکنه اون هم با یک پسربچه‌ای که نمی‌دونم اون موقع چند سالشه...»

اینها را گفت و راهش را کشید و رفت و دیگر ندیدمش تا روز آزادی‌ام. حالش خوب نبود. ابروهایش را تراشیده بود، اما چشمانش هنوز کورسویی از امید داشت٬ امیدی که دوباره راحله را از اعتیاد جدا کرد و کتاب‌های درسی و قلم نقاشی را توی دستانش گذاشت. اینها را از کسانی که بعد از من زندان رفتند و آزاد شدند شنیدم. آخرین خبرم از او اما تبعیدش به زندان یک شهرستان کوچک بود و دیگر هیچ خبری از او نداشتم.

فکرش اما در تمام این پنج سال همیشه زندان با من بود. شاید به خاطر اینکه هم‌سن خواهرم بود و همیشه به این فکر می‌کردم که می‌شد با ان همه استعداد و عشق به زندگی٬ حال و روز دیگری داشته باشد. شاید به خاطر دلبستگی مشترک‌مان به فروغ. شاید به خاطر رویاهایش... نمی‌دانم.

بار آخری که دیدمش کتاب فروغم را به او دادم و برایش نوشتم: «به امید روزهایی که شاید روشن باشند و آزاد.» کتاب را گرفت. نوشته‌ام را خواند و آرام زمزمه کرد: شاید.....

پانزدهم سپتامبر ۲۰۱۲- دوبلین

سپتامبر بود و آفتاب دابلین هنوز آنقدر جان داشت که بشود بساط صبحانه را روی در بالکن چید. با دوستی که خواهرش تازه از زندان آزاد شده بود نان و پنیر لقمه می‌گرفتیم و برایم تعریف‌های خواهرش از بند سیاسی زنان اوین را می‌گفت.

خواهرش بیشتر از همه زندانی‌هایی که از دور و نزدیک می‌شناختم‌شان٬ از دختری تعریف کرده بود که برایش حکم اعدام بریده بودند. می‌گفت که دخترک عاشق فروغ بود و دلش می‌خواسته زبان انگلیسی یاد بگیرد؛ که هیچ ملاقاتی نداشت؛ که خیلی بامعرفت و شوخ‌طبع بود.

من یاد راحله افتاده بودم. گفتم من هم یک زندانی را در بند عمومی می‌شناختم که خیلی شبیه این خانم بود٬ البته او سیاسی نبود. تا بخواهم بپرسم که راستی اسم این دوست خواهرت چه بود٬ پیش‌دستی کرد و گفت اتفاقاً راحله هم اولش بند عمومی بوده.

- راحله؟ اسمش راحله بوده؟

یعنی این زنی که حکم اعدام برایش صادر شده بود راحله بود. راحله‌ای که هیچکس خبری از او نداشت و نمی‌دانستم پشت کدام دیوار حبس می‌کشد؟

نشانی‌های بیشتر که داد مطمئن شدم خودش است. فهمیدم که محکوم به اعدام شده بود و خبرش هیچ جا منتشر نشده بود. فهمیدم که در اعتراض به این حکم واهی و ناعادلانه اعتصاب غذا کرده بود و لبانش را دوخته بود و هیچکس‌ خبردار نشده بود.

گفت: «روزهای اول پس از ناآرامی‌های انتخابات ۸۸ که هنوز زنان فعال سیاسی و مدنی بازداشت شده را به بند عمومی می‌بردند٬ راحله به خاطر محدودیت‌های آنها در تماس تلفنی با خانواده‌هایشان گاه کمک‌شان کرده بود و همین شده بود بهانه اتهام محاربه و صدور حکم اعدام برای او. گفته بودند که به زندانی‌های مرتبط با سازمان مجاهدین کمک کرده‌ای و حتماً با آنها ارتباط داری.»

بعد از اینکه راحله در اعتراض به این حکم لب‌هایش را دوخت و اعتصاب غذا کرد٬ حکمش را به یک سال حبس تعزیری تقلیل دادند و حالا او در بند زندانیان سیاسی اوین است. بی‌آنکه خبری از او در جایی آمده باشد. به چند نفر در ایران ایمیل زدم٬ آنجا هم کسی خبری از راحله نداشت و نمی‌دانست که تا پای حکم اعدام رفته است.

حالا بعد از چند ماه بی‌خبری٬ اسم راحله ذکایی در کنار هشت زنی که در بند سیاسی زندان اوین اعتصاب غذا کرده‌اند٬ منتشر شده است، اما او همچنان «زندانی گمنامی است» که هیچکس خبری از او ندارد٬ نمی‌داند به چه اتهامی آنجاست٬ نمی‌داند از کجا آمده و هیچ عکسی از او نیست.

راحله نه یک فعال شناخته شده حقوق بشر بوده٬ نه یک روزنامه‌نگار معروف٬ نه وابسته به حزب و گروهی سیاسی یا مدنی و نه خانواده‌ای دارد که صدایش باشند.

جای خالی عکس راحله در پوسترهای زنان اعتصاب‌کننده دست به دست می‌چرخد و گاه حتی همان قاب خالی نیز حذف می‌شود. و او انگار نماد همه زنان و مردانی باشد که در این سال‌ها و همه سال‌های قبل از آن به زندان رفتند٬ محاکمه شدند٬ اعدام شدند و هیچ گاه نه عکسی از آنها جایی دیده شد و نه صدایشان را شنیدیم.

زنان و مردانی که پابه پای دیگران هزینه دادند٬ اما هیچ گاه صدایشان شنیده نشد و رقمی شدند در آمار بازداشت‌شدگان و اعدام‌شدگان بی‌شمار این سال‌ها.

حسین رونقی در نامه به نسرین ستوده: ما نیز در کنار تو ایستاده‌ایم

news-zamaneh — Fri, 26 Oct 2012 11:09:56 +0000

حسین رونقی ملکی، فعال حقوق بشر زندانی در بند ۳۵۰ زندان اوین، با انتشار نامه‌ای خطاب به نسرین ستوده از وکلای زندانی که در بند زنان همین زندان در اعتصاب غذا به‌سر می‌برد نوشته است: "ما نیز در کنار تو ایستاده‌ایم و به هدف‌مان ایمان داریم."

به گزارش تارنمای "کلمه"، رونقی ملکی در نامه خود که از زندان اوین ارسال شده است خطاب به نسرین ستوده می‌نویسد: "آری همه خسته‌دل و رنجوریم، اما واقعیت دیگری نیز هست؛ این واقعیت که به زندان افتادن، اگر برای دفاع از حقوق دیگران، برای حفاظت از شأن و منزلت مردم، و برای صیانت از آزادی، منافع ملی و پیشرفت سرزمین‌مان باشد، هر چند ظلم است و رنج، افتخار نیز هست؛ از این روست که ما به وجود تو و هم‌بندیانی چون تو، مفتخریم."

این فعال حقوق بشر که در شهریورماه گذشته در کمپ سرند به هنگام کمک به زلزله‌زدگان آذربايجان بازداشت و به زندان اوین منتقل شد، در ادامه نامه خود نوشته است: "امروز، من نیز تصمیم گرفته‌ام برای دستیابی به حقوق خود و مخالفت با ظلم و ستم حاکم و اتفاقات ناگواری که زیر سایه قانون‌شکنی و قانون‌گریزی، تبدیل به رویه و عادت شده است، اعتراض کنم."

رونقی ملکی به دیدار پیشین خود با نسرین ستوده در زندان اوین اشاره کرده و نوشته است: "روزی در همین زندان به من گفتی که ایمان دارم کارمان بیهوده نیست؛ راهمان درست است و بی‌انجام نیست؛ و تمامی رنج‌های ما ثمر خواهد داشت؛ گفتی در این زمانه تراکم ارتباطات که هیچ رازی سرپوشیده نمی‌ماند، پیروزی با ماست؛ و برایم از آنگ سان سوچی و دیگر مبارزان راه آزادی مثال آوردی، همه آنان که دیر زمانی رنج کشیدند و ایستادگی کردند اما ایمان‌شان را در کوران ناکامی‌ها از کف ندادند."

رونقی ملکی: آن‌چه مسلم است دیگر حربه فریب، تزویر، دروغ و سرکوب کند شده و شناخت و آگاهی مردم، سلاح تهدید، تطمیع و تزویر را از کار انداخته است. سرانجام و ناگریز، بنیادهای ستم فرو می‌ریزد، ظلم به پایان می‌رسد و آزادی طلوع می‌کند

وی در پایان نامه خود می‌گوید: "آن‌چه مسلم است دیگر حربه فریب، تزویر، دروغ و سرکوب کند شده و شناخت و آگاهی مردم، سلاح تهدید، تطمیع و تزویر را از کار انداخته است. سرانجام و ناگریز، بنیادهای ستم فرو می‌ریزد، ظلم به پایان می‌رسد و آزادی طلوع می‌کند."

تارنمای "کلمه" روز گذشته خبر داد که نسرین ستوده، فعال حقوق بشر و وکیل زندانی در بند زنان زندان اوین که از هفته پیش دست به اعتصاب غذا زده بود دو روز پیش در پی وخامت حالش به بهداری این زندان منتقل شده است.

نسرین ستوده از ۱۳ شهریور ۱۳۸۹ در بازداشت است و در دادگاه به جرم “اقدام علیه امنیت ملی، تبانی و تبلیغ علیه نظام و عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر” به تحمل شش سال حبس تعزیری، ۲۰ سال محرومیت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعیت خروج از کشور و به جرم تظاهر به بی‌حجابی به ۵۰ هزار تومان جریمه نقدی محکوم شده است.

پارلمان اروپا امروز نسرين ستوده را به‌همراه جعفر پناهی، فيلمساز مطرح ايران که وی نيز به زندان و محروميت از فعاليت سينمايی محکوم شده است، برندگان جايزه حقوق بشری ساخاروف امسال اعلام کرد.

حسين رونقی ملکی نیز که پیش از انتخابات بحث برانگیز خرداد ۸۸ با نام مستعار "بابک خرمدين" وبلاگ می‌نوشت در تاريخ ۲۲ آذرماه ۱۳۸۸ در شهر ملکان استان آذربايجان شرقی بازداشت و از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی به ۱۵ سال حبس تعزيری محکوم شد.

رونقی ملکی ۱۲ تيرماه سال جاری خورشيدی پس از ٣٢ ماه حبس و با پشت سر گذاشتن چندين اعتصاب غذا سرانجام با وثيقه يک ميليارد تومانی به مرخصی آمده بود.

اما در دوم شهريورماه سال جاری در کمپ سرند به هنگام کمک به زلزله‌زدگان آذربايجان به همراه تعداد دیگری از امدادرسانان توسط اداره اطلاعات تبريز بازداشت و بار دیگر به بند ۳۵۰ زندان اوین منتقل شد.