کوبا

فیدل کاسترو در دیدار با پاپ: کار یک پاپ چیست؟

Thu, 29 Mar 2012 08:57:37 +0000

پاپ بنديکت شانزدهم، رهبر کاتوليک‌های جهان و فيدل کاسترو، رهبر انقلاب کوبا روز گذشته ديدار و گفت‌وگو کردند.

به گزارش رويترز، اين ديدار که تنها به مدت ۳۰ دقيقه به‌طول انجاميد در سفارت واتيکان در هاوانا و ساعاتی پيش از آن‌که سفر سه روزه پاپ به کوبا پايان يابد، انجام شد.

پاپ در اين سفر خواهان اصلاحات سياسی و فراهم آوردن آزادی‌های بيشتر در کوبا شده بود. او همچنين تلاش کرد که جايگاه کليسا را در اين کشور بهبود ببخشد و نقش مهم‌تری برای کليسا در جريان تحولات کوبا تعريف کند.

رويترز فضای ديدار پاپ و فيدل کاسترو را "بسيار صميمی" توصيف کرد به‌طوری که بيشتر دقايق اين ديدار به شوخی درباره سن و سال يکديگر گذشته‌است. فيدل کاسترو ۸۵ سال دارد و هشت ماهی از پاپ بنديکت شانزدهم بزرگ‌تر است.

فيدل کاسترو در سال ۱۹۵۹ انقلاب کوبا را رهبری کرد تا در نهايت پس از سرنگونی رژيم پيشين، حکومت سوسياليستی خود را در اين جزيره مستقر سازد. کاسترو به مدت ۴۹ سال زمام اين کشور را در دست داشت تا اين که از سال ۲۰۰۸ قدرت را به برادر خود، رائول کاسترو واگذار کرد.

پاپ و کاسترو درباره شرايط دشوار جهان صحبت کردند و همين‌طور درباره مشکلات بشر از نگاه مذهب و علم

رسانه‌ها گزارش داده‌اند که کاسترو برای ديدار با پاپ بنديکت شانزدهم با يک مرسدس سبز رنگ به سفارت واتيکان آمد در حالی که محافظان پرشماری او را همراهی می‌کردند.

دو پرستار کنار او بودند که موقع بالا رفتن از پله‌ها و ورود به ساختمان سفيد رنگی که پاپ شب قبل را در آن سپری کرده بود، ياری‌اش می‌رساندند.

کاسترو از پاپ پرسيد: «کار يک پاپ چيست؟»

پاپ نيز در پاسخ به وظايف مذهبی خود، خدماتی که به کليسا ارائه می‌کند و سفرهای خارجی که انجام می‌دهد اشاره کرد و گفت که خوشحال است به کوبا سفر کرده‌است.

کاسترو به پاپ گفت که همه برنامه‌های او در کوبا را از تلويزيون مشاهده کرده ‌است و سپس درباره تغييرات در آيين‌های کليسا مانند نماز پرسيد. او همچنين از پاپ خواست که کتابی در اين زمينه برای او بفرستد. پاپ هم جواب داد که بايد فکر کند چه کتابی برای او بفرستد.

اين دو درباره شرايط دشوار جهان صحبت کردند و همين‌طور درباره مشکلات بشر از نگاه مذهب و علم.
پاپ همچنين برای کاسترو از مشکلاتی صحبت کرد که غيبت خدا در بسياری از جوامع امروز پديد می‌آورد و نيز از رابطه ميان ايمان و عقل.

فيدل کاسترو هم گفت که چقدر برای مادر ترزا و پاپ ژان پل دوم که ۱۴ سال پيش با او ديدار داشته‌، احترام قائل است و تحسين‌شان می‌کند.

پاپ بندیکت شانزدهم پس از اين ديدار به سفر خود به کوبا پايان داد و به واتيکان بازگشت.

فيدل کاسترو با پاپ ديدار می‌کند

Wed, 28 Mar 2012 10:37:41 +0000

فيدل کاسترو، رهبر کوبا اعلام کرد که با پاپ بنديکت شانزدهم پيش از عزيمت او به رم ديداری کوتاه خواهد داشت.

اين ديدار پيش از اين با اما و اگرهای فراوانی همراه بود و گفته می‌شد که پاپ طی سفر خود به کوبا تنها با رائول کاسترو ديدار خواهد داشت، اما روز گذشته فيدل کاسترو در يکی از صفحات اينترنتی خود نوشت: "مفتخرم به ديدار با عالی‌جناب پاپ بنديکت شانزدهم، همان‌گونه که با پاپ ژان پل دوم ديدار داشتم."

به گزارش رويترز، کاسترو نوشته‌است که به خواهش و توصيه برونو رودريگز، وزير امور خارجه کوبا تصميم گرفته "چند دقيقه‌ای از وقت بسيار ارزشمند عالی‌جناب پاپ" را بگيرد.

انتظار می‌رود ديدار اين دو چهره جهانی که در سنين ۸۰ سالگی به‌سر می‌برند واکنش‌های سياسی متفاوتی را موجب شود طوری که تمام سفر چند روزه پاپ به آمريکای لاتين تحت‌الشعاع آن قرار بگيرد.

رائول کاسترو در ديدار با پاپ بنديکت شانزدهم گفت که کوبا شاهد هيچ اصلاحات سياسی نخواهد بود

امتناع رائول کاسترو از اصلاحات سياسی

اما پاپ بنديکت شانزدهم پيش از فيدل کاسترو، روز گذشته با برادر کوچک‌‌تر او رائول که اکنون حکومت کوبا را در اختيار دارد، ديدار کرد.

پاپ اظهار اميدواری کرده بود که از اين پس باب اصلاحات سياسی و اقتصادی در کوبا گشوده شود، اما رائول کاسترو گفت که جزيره کمونيستی کوبا شاهد هيچ اصلاحات سياسی نخواهد بود.

رويترز نوشته‌است که تلويزيون کوبا در آغاز و پايان ملاقات يک ساعته پاپ و کاسترو در "کاخ انقلاب"، تصاوير آن‌ها را پخش کرد.

انتظار می‌رفت که اين دو مقام بر بهبود روابط حکومت کوبا و کليسای کاتوليک رم صحه بگذارند و درباره تمايل کليسا به ايفای نقش‌های مهم در اين کشور با هم گفت‌وگو کنند اما در نهايت آن‌ها با خبرنگاران گفت‌وگويی نداشتند.

پاپ بنديکت شانزدهم، رهبر کاتوليک‌های جهان روز دوشنبه برای سفری سه روز وارد کوبا شد.

او در بدو ورود خود به کوبا، به مردم اين کشور توصيه کرد که در ساختن جامعه‌ای بهتر، نو و آزاد بکوشند.

او همچنين خطاب به حکومت کوبا تأکيد کرد که به کليسای کاتوليک آزادی‌ها و اختيارات بيشتری بدهد تا بتواند به کشوری که آينده نامعلومی را انتظار می‌کشد، کمک کند.

پاپ امروز کوبا را ترک می‌کند.

پاپ خواستار آزادی در کوبا شد

Tue, 27 Mar 2012 11:10:35 +0000

پاپ بنديکت شانزدهم، رهبر کاتوليک‌های جهان، ديروز (دوشنبه)، در نخستين روز از سفر سه روزه‌اش به کوبا، به مردم اين کشور توصيه کرد که در ساختن جامعه‌ای بهتر، نو و آزاد بکوشند. او همچنين خطاب به حکومت کوبا تأکيد کرد که به کليسای کاتوليک آزادی‌ها و اختيارات بيشتری بدهد تا بتواند به کشوری که آينده نامعلومی را انتظار می‌کشد، کمک کند.

به گزارش رويترز، اين نخستين سفر پاپ بنديکت به کوبا به‌شمار می‌آيد؛ سفری که پاپ در آن خواستار آينده‌ای آزاد و صلح‌آميز برای کوبا شده است.

پاپ در نخستين روز سفر خود به کوبا، آيين عشاء ربانی را برای ده‌ها هزار تن از مردم اين کشور که در ميدان انقلاب شهر سانتياگو گرد آمده بودند، به‌جای آورد. او در موعظه‌اش، پيام خود را خطاب به کوبايی‌ها ادا کرد و رائول کاسترو، رئيس‌جمهور کوبا نيز در صف نخست شنوندگان ايستاده بود.

پاپ در بخشی از موعظه‌اش گفت: "از شما می‌خواهم که دين‌تان را احيا کنيد، چرا که همراه مسيح و برای مسيح زندگی می‌کنيد و به صلح، بخشندگی و تفاهم مسلح شده‌ايد، باشد که بتوانيد برای ساختن جامعه‌ای نو و آزاد تلاش کنيد، جامعه‌ای بهتر، که انسانيت را بيشتر ارج نهد و محاسن خداوند را بهتر بازتاب دهد."

در خلال سخنان پاپ، مردی فرياد زد: "مرگ بر کمونيسم!" و نيروهای امنيتی او را به سرعت از جمعيت دور کردند.

هدف اصلی پاپ از اين سفر، پُررنگ‌ کردن نقش کليسا در جامعه کوبا بوده است

پاپ بنديکت ۸۴ ساله درست سه روز پس از بيان اين جمله که "کمونيسم ديگر در کوبا جوابگو نيست"، موضع‌ کمابيش ملايم‌تری را در ساعات آغازين اقامت سه روزه‌اش در کوبا اتخاذ کرد.

هدف اصلی پاپ از اين سفر، پُررنگ‌ کردن نقش کليسا در جامعه کوبا بوده است.

سخنان بنديکت در شهر سانتياگو، محتاط‌انه‌تر، ظريف‌تر و معتدل‌تر از آن بود که بتواند انتقادی مستقيم از نظام تک‌حزبی کوبا به‌شمار آيد، اما در همين حال، عباراتی را نيز شامل می‌شد که غيرمستقيم اشاراتی به مسائل مربوط به حقوق بشر در اين کشور داشت.

پاپ در بخش ديگری از سخنان خود اظهار داشت: "من اميدها و آرزوهای مشروع تمام کوبايی‌ها را – در هر کجا که باشند - در قلبم نگه داشته‌ام، و همچنين رنج‌هايشان را." اين اشارات پاپ به رنج کوبايی‌ها، احتمالا با استقبال مخالفان سياسی چه در خاک کوبا و چه در تبعيد روبه‌رو می‌شود.

سفر پاپ بنديکت به کوبا که در خلال آن توقفی نيز در مکزيک داشت، ۱۴ سال پس از سفر پاپ ژان پل دوم به کوبا صورت گرفته است.

اين سفر در زمانی انجام يافته است که به‌نظر می‌رسد روابط دشمنانه حکومت و کليسا در اين کشور، پس از ده‌ها سال، رو به بهبود گذاشته است.

سوسیالیسم قرن ۲۱

Sun, 18 Mar 2012 23:05:58 +0000

گفت‌وگوی "دی تسایت" با هاینتس دیتریش

برگردان:

اکبر فلاح زاده

اکبر فلاح زاده − هاینتس دیتریش از محققان آلمانی در زمینه جامعه شناسی، اقتصاد، سوسیالیسم و مشکلات آمریکای لاتین است. او به طور غیر رسمی مشاور چند تن از رهبران چپ گرای کشورهای آمریکای لاتین، از جمله هوگو چاوز در ونزوئلا بوده. چاوز کتابها و طرحهای او را بسیار ستوده، اما در عمل بعد از چند سال همفکری و همکاری میانه شان شکراب شده است.

دیتریش در مکزیک هم جامعه شناسی تدریس کرده و چند کتاب نوشته که از آن میان کتاب "سوسیالیسم قرن ۲۱ " او که سال ۱۹۹۶ منتشر شد، فروش بسیار کرده و به چند زبان ترجمه شده است.

اخیراً هم به همراه چند مؤلف دیگر کتاب "اتحادیه اروپا در آخر خط؟ آینده ما در ورای سرمایه داری و اقتصاد دستوری و آقا بالا سرانه" را منتشر کرده است. او در این کتاب به تشریح راه رسیدن به سوسیالیسم در اروپا می‌پردازد.

دیتریش معتقد است که نه سرمایه داری قادر است مشکلات بشر را حل کند، نه سوسیالیسم به شکلی که تا به حال می‌شناخته ایم. او دنبال یک مدل جدید است که آنرا "سوسیالیسم قرن ۲۱" می‌نامد تا آنرا از سوسیالیسم در قرن گذشته و بویژه چیزی به اسم "سوسیالیسم واقعا موجود" متمایز کند.

اینکه مدل مورد پیشنهاد او تا چه حد می‌تواند موفق باشد، روشن نیست و ناگفته پیداست که هرکس می‌تواند در مورد آن قضاوت و بحث کند.

دی سایت آلمان در مورد این مدل سوسیالیستی با دیتریش گفتگو کرده، که بخشهایی از آن را می‌خوانیم:

دی سایت: این سوسیالیسم را شما چطور تعریف می‌کنید؟

هاینتس دیتریش: یک سیستم اقصادی-اجتماعی، مبتنی بر برنامه ریزی دمکراتیک و دمکراسی مشارکتی. در این سیستم معیار ارزش گذاری نه قیمت بازار، بلکه ارزش کار است. فکر می‌کنم این تفاوت تعیین کننده ما با سوسیال دمکراسی و اساسا همه سیستم‌های شناخته جایگزین بازار آزاد است.

می شود بیشتر توضیح بدهید؟

اساساً کل روند کار و تولید بر اساس عامل زمان بنا شده. یک پرستار باید روزانه به تعداد معینی بیمار در یک محدوده زمانی مشخص برسد. در خط تولید هم همه چیز دقیقا زمان‌بندی شده. زمان عامل تعیین کننده در اقتصاد امروز است، که بعد به ارزش پولی تبدیل می‌شود. و تمام مشکلات مربوط به عدالت اجتماعی هم از همین جا آب می‌خورد. ما در "سوسیالیسم قرن ۲۱" باز بر می‌گردیم به ارزش گذاری زمانی. به این ترتیب ارزش یک محصول بنا به میزان کاری که صرف آن شده اندازه گیری می‌شود . جالب این است که با روش تولید امروز و به لطف کامپیوتر همه این چیزها را می‌شود به دقت اندازه گرفت.

خب این به چه درد می‌خورد، یعنی این ارزش گذاری جایگزین ارزش گذاری بر اساس عرضه و تقاضا در بازار می‌شود؟

حسنش این است که روابط اقتصادی شفاف می‌شوند. این شفافیت سنگ بنای دمکراسی اقتصادی است. بر خلاف سوسیالیسم قرن ۲۰ ما سوسیالیسم را دولتی نمی‌کنیم، بلکه اجتماعی می‌کنیم. هرکس باید در ارزشگذاری نقش داشته باشد. کسی که ۴۰ ساعت کار می‌کند حقی از محصولات و خدمات اجتماعی معادل ۴۰ ساعت را دارد. بنا بر این به جای کارتهای اعتبار بانکی که امروزه معمول است، کارتهای ارزشی به مردم می‌دهند. با همین کارت مثلا می‌شود پیش سلمانی رفت و موها را داد اصلاح کنند. سلمانی هم به جای اینکه از شما پول بگیرد، اگر مثلا کارش ده دقیقه طول کشیده باشد، ده دقیقه از کارت ارزشی شما کم می‌کند.

حالا اگر کسی کم مو باشد، چه می‌شود ...

آنوقت کار اصلاح زودتر تمام می‌شود و مقدار کمتری از کارتتان کسر می‌شود و می‌شود مثلاً سه ساعت برای آخر هفته خرید کرد.

خیلی ساده انگارانه به نظر می‌آید. با حساب شما با ده ساعت کار یک پزشک می‌شود ده ساعت کار از سلمانی خرید. اگر اینطور باشد دیگر کسی انگیزه ندارد پدر خودش را در آورد درس بخواند و پزشک بشود.

آرنو پترز (Arno Peters) آلمانی نخستین کسی بود که فکر ایجاد این سیستم را توسعه داد. بنا به نظر او چهل ساعت کار یک مهندس معادل چهل ساعت کار پزشک یا کار ماموران ناظر بر جمع آوری زباله است. جا انداختن این موضوع در جامعه مشکل است. تغییرات باید به تدریج صورت بگیرد تا خوب جا بیافتد …یادم است چند سال پیش هوگو چاوز پیشنهاد کرد حالا که سوسیالیستی شده و نفت را هم ملی کرده ایم، به همه شاغلین در صنعت نفت - مهندس یا کارگر - حقوق برابر بدهیم . اگر او این کار را می‌کرد چیزی نمی‌گذشت که بهترین مهندسان و فرزترین کارگران فنی به آمریکا یا جاهای دیگر می‌رفتند. همانطور که گفتم تغییرات، نه زورکی بلکه تدریجی باید باشد و برای اعمال آنها اکثریت مردم را باید قانع کرد.

تجربه نشان می‌دهد که وقتی اختلافی در جامعه پیش می‌آید رفته رفته پیش می‌رود و شدیدتر می‌شود. صرف نظر از اینکه چه سیستم سیاسی حاکم باشد.

این بحث را زمان "سوسیالیسم واقعا موجود" هم داشتیم. در آن زمان مقرر شده بود که مدیران کارخانه فقط دو برابر کمترین سطح حقوقی کارگران حقوق بگیرند...

شما دارید قدم به قدم زمینه را برای سوسیالیسم بیشتر آماده می‌کنید. اما فکر نمی‌کنید کسانی در جامعه که صاحب مکنت و امتیازاتی هستند از اینکه ببیند هر سال دارند چیزهایی را از دست می‌دهند، مقابلتان بایستند؟

همانطور که گفتم در نهایت فقط تغییراتی می‌توانند پایدار باشند که پشتیبانی اکثریت مردم را دارند. باید مردم را قانع کرد که شکل بهتری از نظم اقتصاد جهانی - برای همه - ممکن و قابل اجراست. وگرنه تغییرات در یک قشر ممتاز محدود می‌ماند.

چطور باید وسایل تولید اجتماعی بشوند؟

ما ترکیبی پیدا می‌کنیم برای شکلهای مختلف مالکیت. اجرای بعضی کارهای مهم مثلاً در بخش انرژی می‌تواند در دست دولت بماند. بعضی‌ها هم می‌شود در مالکیت بخش‌ها و شهرداری‌ها باشد. مؤسسات کوچکتر هم می‌توانند در اختیار بخش خصوصی باشند. به این ترتیب می‌شود از تمرکز یک جانبه سرمایه درجامعه و سوء استفاده احتمالی جلوگیری کرد.

به این ترتیب رئیس و مرئوس اندازه هم حقوق می‌گیرند؟

اگر هر دو از لحاظ زمانی مانند هم کار کنند، مثلاً هفته‌ای چهل ساعت، آنگاه مثل هم حقوق می‌گیرند. اما احتمالاً رئیس علاوه بر حقوق شاید از بعضی تخفیف‌ها یا امتیازات دیگر هم بهره مند شود، چون بالاخره رئیس است و تجربه اندوخته است. جمعاً شاید ده در صد بیشتر گیرش بیاید. به این ترتیب اساساً مهم نیست که کسی صاحب مالکیت باشد یا نباشد. مهم این است که در چهارچوب اقتصاد مردمی خدمات انجام می‌گیرد، بدون آنکه به تمرکز زیانبار قدرت دست بخش خصوصی بیانجامد.

اگراین جور پیش برود آن وقت مثلاً یک پیمانکار دیگر دل و دماغ کار پیدا نمی‌کند...

موضوع این است که کار با انگیزه‌های مختلف صورت می‌گیرد. انگیزه طبیعی برای کیفیت کار وجود دارد. پزشکان برای آنکه پول در بیاورند، پزشک نمی‌شوند، بلکه برای اینکه به مردم کمک کنند.

کمی ساده انگارانه به نظر می‌رسد...

چرا؟ این مسئله را در پیشرفته‌ترین بخش‌های جامعه مشاهده می‌کنیم. در زمینه نرم افزارها شاهد ویکیپدیا و فایر فوکس (Firefox) هستیم که محصول کار جمعی کسانی هستند که بدون پول کار کرده‌اند. آنها دانش خود را در اختیار جمع قرار داده‌اند. در جامعه هم خودخواهی هست هم همکاری و اشتراک. باید زمینه را جوری آماده کرد که اجزای خودخواه جامعه بخش‌های دیگر را از بین نبرند.

قصد شما این است که انسان بهتری ایجاد کنید؟

نه. این از اشتباهات سوسیالیسم قرن بیست بود. ما قلق انسان دستمان است و نمی‌خواهیم با تغیرات رفتاری انسان را دگرگون کنیم.

این طور که پیداست شما بیشتر به تغییر تدریجی متمایلید تا به انقلاب. این نظر شما در تناقض قرار دارد با نظر انقلابیون گذشته که با اعمال قدرت قصد تغییر اجتماعی داشتند.

من معتقد به تغییرات تدریجی ام. با نهادهای جا افتاده اجتماعی باید خیلی با احتیاط روبرو شد و خرابشان نکرد. همین مسئله پول را در نظر بگیریم: هر چند من معتقد به یک وسیله مبادله جدید ارزش بر اساس زمان کار هستم، اما به موازات آن مایلم پول معمولی مبتنی بر ارزش بازار را هم هنوز حفظ کنیم و آن را دور نریزیم. در مرحله انتقال هردو ارزش را می‌توان حفظ نمود. شرکتها هم باید جوری باشند که هم در بازارهای جهانی فعال باشند و هم در داخل کشور با ارزشهای خودمان کار کنند.

سال ۲۰۰۵ هنگامی که چاوز نخستین بار از سوسیالیسم قرن ۲۱ سخن گفت، یک تابو را شکست، اما بعد در عمل جا زد.) مورالس Morales رئیس جمهوری کنونی کشور بولیوی (هم در عمل کاری در این زمینه پیش نبرد. برای موارلس یک برنامه هم تهیه کردم که به جایی نرسید. اما کار با رافائل کورئا Rafael Correa)) رئیس‌جمهور اکوادور خوب پیش رفت و او حاضر بود مطابق طرح من عمل کند، ولی وزیر برنامه در کابینه اش سنگ اندازی کرد و نشد.

در کوبا چطور؟ آنجا طرحتان قبل اجرا نیست؟

نه، این طرح به دمکراسی نیاز دارد و در کوبا مدل قدیم سوسیالیستی حاکم است و حزب سیاست را قبضه کرده است.

در غرب چطور؟

در غرب شاید بشود بر مبنای جنبش‌های اجتماعی موجود برای حفظ محیط زیست مانند جنبش ضد انرژی اتمی کار کرد و این ایده‌های سوسیالیستی را مطرح کرد. اما در سطح جهانی نکته مهم ظهور دو تمدن بزرگ چینی و هندی خارج از نفوذ مسیحیت است که نقش مثبتی در تجدید نظم جهانی بازی می‌کنند. به نظر من سیستم فعلی نظم حهانی - پارلمانتاریسم، دولت ملی و بازار آزاد، که رفته رفته از قرن هجدم تا امروز ساخته شده - دیگر قادر نیست خودش را با نیازهای زمان ما تطبیق بدهد. باید طرحی نو در اندازیم.

منبع: دی تسایت

«محدوديت‌های سفر در کوبا برچيده می‌شود»

Tue, 02 Aug 2011 16:03:58 +0000

رائول کاسترو، رهبر کوبا با از ميان برداشتن محدوديت‌های سفر در اين کشور موافقت کرد.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، رائول کاسترو در پايان نشست نيم‌ساله‌ مجلس ملی کوبا، به رسانه‌های دولتی اين کشور گفت در تدوين تدابيری در رابطه با محدوديت‌های مسافرتی «پيشرفت‌هايی» به‌دست آمده است.

با اين حال روشن نيست که اين تصميمات جديد به سفر کوبايی‌ها به خارج از کشور مربوط می‌شود و يا به سفر کوبايی‌های خارج از کشور به سرزمين‌شان. اگر چه کاسترو در هر دو مورد نيز اظهارنظر کرد.

به گفته رائول کاسترو بيشتر کوبايی‌هايی که در خارج زندگی می‌کنند به دليل مسائل اقتصادی مهاجرت کرده‌اند.

وی افزود: «تقريبأ همه آن‌ها عشق به خانواده و سرزمين خود را حفظ کرده‌اند و با مردم کشور خود ابراز همبستگی می‌کنند.»

رائول کاسترو: اصلاحات با اين هدف صورت می‌گيرند که از سرمايه انسانی‌ انقلاب در برابر فرار مغزها محافظت شود

کاسترو گفت برچيدن محدوديت سفر «به تقويت روابط مردم کشور با جامعه مهاجران ياری می‌رساند.»

در حال حاضر نزديک به دو ميليون کوبايی در خارج از کشور خود زندگی می‌کنند و بيشتر آنان در آمريکا به‌سر می‌برند. آن‌ها برای سفر به کوبا به اجازه‌نامه ويژه‌ای نياز دارند.

رهبری کوبا در ماه مه گذشته اعلام کرد در نظر دارد سفرهای تعطيلاتی و تفريحی کوبايی‌ها به خارج را آسان‌تر سازد.

پيش از آن در کنگره حزب کمونيست کوبا در ماه آوريل، به پيشنهاد رائول کاسترو اصلاحاتی در زمينه اقتصادی به تصويب رسيد.

لغو محدوديت سفر از اصلی‌ترين خواسته‌های مردم کوبا به‌شمار می‌رود.

کوبايی‌ها برای سفر به خارج از کشور به اجازه خروج نياز دارند که ۱۵۰ دلار آمريکا (۱۰۵ يورو) خرج دارد. با توجه به وضعيت اقتصادی مردم دستيابی به اجازه خروج از کشور تقريبأ ناممکن است.

افزون بر اين، با توجه به هزينه‌ پرداخت اين مبلغ، بدون در نظر گرفتن هزينه سفر، اين مقدار به ۴۰۰ دلار می‌رسد.

رائول کاسترو در برابر نمايندگان مجلس اعلام کرد اصلاحات با اين هدف صورت می‌گيرند که «از سرمايه انسانی‌ انقلاب در برابر فرار مغزها محافظت شود.»

کاسترو همچنين افزود اصلاحات به‌منظور حفظ کوبا از «دخالت و خرابکاری» صورت می‌گيرند.

مجلس ملی کوبا دو بار در سال و به مدت چند روز نشست خود را برگزار می‌کند. رسانه‌های خارجی اجازه تهيه گزارش از نشست‌های اين مجلس را ندارند.

درگذشت همراه و دوست قديمی ارنستو چه گوارا

Sun, 06 Mar 2011 18:37:41 +0000

آلبرتو گرانادو، دوست قديمی ارنستو چه‌گوارا در کوبا درگذشت.

به گزارش رويترز، آلبرتو گرانادو، که از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۲ چه گوارا، انقلابی افسانه‌ای را در سفرهایش با موتورسيکلت‌ همراهی می‌کرد؛ روز گذشته در سن ۸۸ سالگی ديده از جهان فرو بست.

خاکستر پيکر آلبرتو گرانادو در سه کشور آرژانتين، کوبا و ونزوئلا پخش خواهد شد.

آلبرتو گرانادو در ۸ اوت ۱۹۲۲ در شهر هرناندو آرژانتين به دنيا آمد و در دوران جوانی در سال ۱۹۴۵ و در دانشگاه کوردوبا با چه گوارا آشنا و سپس دوست شد.

سفر تاريخی اين دو دوست به کشورهای آمريکای لاتين تأثيرات بسزايی بر منش و افکار چه گوارا برجای گذاشت و نخستين جرقه‌های انديشه‌های انقلابی را در او برانگيخت.

در اين سفر که با موتورسيکلت بزرگ نورتون انجام گرفت، آن‌ها هشت هزار کيلومتر را با هم زير پا گذاشتند و زمانی که ديگر موتورسيکلت‌شان از کار افتاد پای پياده به خانه بازگشتند.

آن‌ها در اين سفر از کشورهای شيلی، پرو، اکوادور، کلمبيا، ونزوئلا، پاناما و حتی ميامی (آمريکا) ديدن کرده و در پرو مدتی نيز کار کردند.

بعدها ارنستو چه گوارا در خاطرات‌اش از تأثيرات اين سفر بر خود نوشت، از «فاصله طبقاتی ميان فقيران و ثروتمندان»، از «ظلم و ستم بر جمعيت‌های بومی» و از «وضعيت کارگران معدن شيلی.»

چه گوارا پس از ۹ ماه سفر در امتحان پزشکی شرکت کرد و مدرک خود را در جراحی به‌دست آورد.

در سال ۱۹۵۵ گرانادو موفق شد بورس تحصيلی برای ادامه تحصيل خود در اروپا را دريافت کند. او در شهر رم در مدرسه عالی بهداشت آموزش ديد و در همان زمان به فرانسه و سوئيس نيز سفر کرد.

در سال ۱۹۶۰ وی به دعوت چه گوارا به کوبا سفر نمود. در سال ۱۹۶۱ او با خانواده‌اش برای هميشه به کوبا نقل مکان کرد و به‌عنوان استاد بيوشيمی در دانشگاه هاوانا مشغول به کار شد.

آلبرتو گرانادو در سال ۱۹۶۲ دانشکده پزشکی دانشگاه سنتياگو کوبا را بنيان گذاشت و تا ۱۹۷۵ در اين دانشکده درس داد.

او برای نخستين بار در سال ۱۹۷۸ ماجراهای سفر مشترک خود با ارنستو چه گوارا را منتشر نمود.

از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ گرانادو مدير «مؤسسه ژن» کوبا بود که بر اثر تلاش‌های او شهرت جهانی يافت.

در بين سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ وی به دليل تحقيقات علمی خود در ونزوئلا و اسپانيا بود.

آلبرتو گرانادو در سال ۲۰۱۰ کتاب ديگری در باره ارنستو چه گوارا منتشر نمود که نام آن «چه، به من اعتماد کن» بود.

در سال ۲۰۰۴ والتر سالز، فيلم‌ساز برزيلی از سفر تاريخی آلبرتو گرانادو و ارنستو چه گوارا فيلم «خاطرات موتورسيکلت» را ساخت که در آن گائل گارسيا برنال، بازيگر معروف مکزيکی در نقش ارنستو چه گوارا و رودريگو دلرا سرنا، بازيگر آرژانتينی در نقش آلبرتو گرانادو، بازی کردند.

اين فيلم در جشنواره‌های مختلف جهانی درخشيد، چند جايزه را نيز از آن خود کرد و يکی از نامزدهای دريافت اسکار بهترين فيلم غيرانگليسی‌زبان شد.

آلبرتو گرانادو در اين فيلم مشاور کارگردان بود.