محمود

ستار بهشتی در جلسه اضطراری

politics — Wed, 12 Sep 2012 10:00:06 +0000

از دفتر خاطرات احمدی‌نژاد (۶)

محمود

بسم الله الرحمن الرحيم

اللهم اجل لوليك الفرج و الافيه و النصر و اجعلنا من خير انصاره و ائوانه

خروسخوان صبح دستور دادم همه‌شان جمع شود. حتی گفتم این وزیر مزیرهای نخودی هم بیایند. اسمشان را هی یادم می‌رود.

گفته بودم بچه‌ها چندتا آدم حرف‌گوش را پیدا کنند و توجیه کنند. کردند. بعد گفتم بروند وزارت‌خانه‌هایشان. رفتند. از آن موقع تا به حال خودم و اسفندیار و بر و بچه‌ها اینها را راه برده‌ایم. به این یکی دستور بده، به آن یکی تشر بزن، برای این یکی عزل و نصب کن. واقعا کار سختی است راه بردن این همه وزارت‌خانه و تحمل این همه وزیر. باید این وزارتخانه‌ها را هم مثل سازمان برنامه و بودجه منحل می‌کردم و همه را یک کاسه می‌کردم و می‌آوردم دفتر خودم. چه معنی دارد اینهمه پول بیت‌المال را بدهیم به یک عده به اسم وزیر آنوقت همه‌ی کارها را خودمان بکنیم؟ تازه زحمت بیرون انداختن آن‌هایی هم که یابو برشان می‌دارد و نمی‌گذارند همه‌ی کارها را خودمان بکنیم هم می‌افتد گردن خودمان.

وقتی جلسه شروع شد با مشت کوبیدم روی میز و گفتم هیچ معلوم هست در این مملکت چه خبر است و شما چه می‌کنید؟ خیلی دردم آمد. من نمی‌فهمم چرا این میزها را اینقدر سفت می‌سازند. همهمه‌ای شد و همه شروع کردند با هم حرف زدن و توضیح دادن. یکی از دلار می‌گفت، یکی از ماشین‌سازی، یکی از ذخیره گندم، یکی از دارو، مهمات، خلیج فارس، کاندم، پارس جنوبی، چاقوی زنجان... یک مشت دری‌وری.

فریاد زدم ساکت... سرم رفت. ولی مگر صدا به صدا می‌رسید؟ با مشت کوبیدم روی میز و چنان نعره‌ای از درد کشیدم که همه ساکت شدند، شیشه‌ی دو تا از پنجره‌ها هم ترک برداشت. گفتم وزیر دفاع را از زیر میز بکشند بیرون و قندداغی چیزی بدهند بهش. باید بدهم بچه‌ها این را هم با یکی دیگر عوض کنند. همین ماه قبل وقتی در یک مانور برای اولین بار صدار تیربار را از نزدیک شنیده بود، آبروریزی درآورده بود. کاش غش می‌کرد. اول لقوه گرفته بود بعد بهتش برده بود، بعد دراز کشیده بود و جیغ زنان شروع کرده بود به مکیدن شصت پایش. آنهم نه مثل بچه آدم و معمولی. متخصص فرستادیم از ریاست جمهوری پوتین را از دهانش بکشد بیرون. بند بستن هم یاد اینها نداده‌اند.

سکوت نسبتا مطلقی برقرار شد.

گفتم: شماها خجالت نمی‌کشید؟... این ستار بهشتی چیه جریانش؟... من باید از این‌طرف و آنطرف خبردار شوم؟

همه به هم نگاه کردند. انگار منظورم را نمی‌فهمیدند. آخرش یکی‌شان که نمی‌دانم وزیر چی‌چی است گفت: منظورتان همین پسره است که وبلاگ می‌نوشت و بروبچه‌ها فتا دخلش را درآوردند؟ برای همین اینقدر ناراحتید قربان؟

فریاد زدم: بله... همین. پس چی؟

اسفندیار مشت کوبید روی میز. همین است که من عاشق این آدمم. درک عمیقی از مسائل و دردهای انسانی دارد. این‌بار اگر مشت می‌کوبیدم روی میز، حنجره‌ام پاره می‌شد.

نجار همینجور که می‌لرزید گفت: قربان... ما اصلا فکر نمی‌کردیم باید مصدع شما بشویم... آخر برای هر نفله‌کاری در بازجویی‌های فنی بروبچه‌ها اگر بخواهیم وقت شما را بگیریم که صبح تا شب وقت شریفتان گرفته می‌شود...

گفتم خفه شود. فورا شد. گفتم: شماها با خودتان چی فکر می‌کنید؟ فکر می‌کنید من نان می‌دهم شماها بخورید که احمد توکلی برود در مجلس نطق کند و با وبلاگنویس پز بدهد؟

باز شروع کردند عین بز به هم نگاه کردن. انگار اصلا نمی‌توانستند بفهمند چه می‌گویم.

اسفندیار برایشان توضیح داد که اگر ما زودتر از موضوع کشته شدن این پسره خبردار می‌شدیم نمی‌گذاشتیم یکی مثل توکلی معرکه بگیرد. خیلی مورد خوبی بود برای محکوم کردن قضیه و تبلیغات و اینها.

نجار باز نطق کرد که: آنوقت یعنی شما از یک ونلاگنویس جوعلق حمایت می‌کردید؟! چطور ممکن است؟

گفتم برود گوشه‌ی سالن یک لنگ پا بایستد و سطل آشغال را هم بگیرد روی سرش. ایستاد و گرفت.

صادق محصولی گفت: منظور این بیچاره این بود که خب کی باور می‌کرد و به چه درد می‌خورد که شما آن را محکوم کنید؟ بالاخره من خودم خیابان فاطمی بودم و در جریان هستم. این یکی دیگر به شما نمی‌چسبد. زیرزمین وزارت کشور را که یک بار هم بازدید کردید خاطرتان نیست؟ خود شما نبودید می‌گفتید چرا ما اینقدر لی‌لی‌ لالای دستگیر شده‌ها می‌گذاریم. آن پسره را که به دیمر برق وصل کرده بودیم یادتان می‌آید که رفتید پیچ ولتاژ را تا اخر چرخاندید جزغاله شد؟

گفتم: آره آره صادق... یادت هست؟ چه حالی داد.

گفت: ولی بیچاره شدیم. یک پول برقی آمد که نگو.

گفتم: خب یک‌کاریش می‌کردی که هم پول بیت‌المال بی‌حساب خرج نشود هم این خس و خاشاک بی‌شرف بی پدر مادر حساب دستشان بیاید با کی طرفند.

گفت: همین کار را کردیم. کل سیستم را برگرداندیم به همان میخ و چکش و کنده و ساتور قدیمی. البته الان را نمی‌دانم. اگر این نجار تنبل باز همان سیستم سابق را راه نینداخته باشد

نجار از دور داد زد: نه بخدا آقا... ما از این اسراف‌کاری‌ها نمی‌کنیم. مال امام زمانه...

گفتم سطل را بالا بگیرد و حرف نزند. بعد اسفندیار برای همه‌شان با حوصله توضیح داد که وقتی چارتا فحش به صادق دماغو برای دیدن جوانفکر می‌تواند برای ما اینهمه رای و محبوبیت بین اصلاح‌طبان بیاورد طبیعی‌ است که یک جریانی مثل ستار بهشتی مثل هلوست و خیلی حیف است که بهره‌برداری‌اش برسد به دست توکلی و دار و دسته آنها. طبق تحلیل‌های بروبچه‌های ریاست‌جمهوری، اگر من زودتر خبردار شده بودم و محکوم می‌کردم فقط ۴۹ نفر از بزرگان اصلاح‌طلب خودشان را از شدت شوق جر می‌دادند. ربطی هم به گذشته‌ها ندارد. سندش موجوده.

بعد هم موظفشان کرد که هر کدام به مجرد خبردار شدن از کشته شدن یک نفر در مجموعه تحت امرشان گزارش بدهند که سوژه نپرد. فی‌الفور دست همه‌شان رفت بالا که آقا ما بگیم؟ آقا ما بگیم؟

من واقعا نمی‌فهمم در این مملکت چه خبر است.

یک ماجرای شیرین اقتصادی

politics — Wed, 12 Sep 2012 10:00:05 +0000

از دفتر خاطرات احمدی‌نژاد (۵)

محمود

بسم الله الرحمن الرحيم

اللهم اجل لوليك الفرج و الافيه و النصر و اجعلنا من خير انصاره و ائوانه و حالا هر چی بین یدیه

امروز صبح جلسه هیات دولت را با روضه‌خوانی آغاز کردیم. این پسره مداحه صدای گرمی دارد و برای خودش صاحب سبک است. یعنی مثل بقیه نیست که هر چه را که این آخوندها گفتند مثل طوطی تکرار کند. آخوندی که یک روز با ماست یک روز علیه دولت امام زمان، اصلا قابل اعتماد است؟ اینها شمر و خولی‌اند؛ سعد وقاص‌اند؛ حر ریاحی‌اند؛ ابن ملجم انصاری‌اند؛ آدم نیستند.

از این پسره هم خیلی خوشم آمد، روضه‌ی امام حسین را درست و معتبر خواند. امام را مردم کوفه به اتفاق آرا دعوت می‌کنند اما یزید می‌چسبد که من امام و خلیفه و ولی امر مسلمین هستم و هر چه من بگویم باید انجام شود. خب ایشان هم قبول می‌کنند اولش. لابد تقیه می‌کنند. یا شاید هم مردم کوفه حرف زیادی می‌زدند که ما کجا به اتفاق آرا ایشان را دعوت کردیم و نیاز بوده که لشکریان یزید بروند آنها را، یعنی اخلالگرها و معترض‌ها و خس و خاشاکشان را سرجایشان بنشانند. بعد اما ایشان می‌بینند هی یزید دارد در کارهای ایشان دخالت می‌کند و نامه می‌نویسد که رئیس خیمه‌ات فلان است و معاونت بهمان است و از این چیزها. ایشان هم می‌بینند نخیر انگار یزید یابو برش داشته. خلاصه مجبور می‌شوند که با هم درگیر شوند. بعد هم که آن ماجرای غم‌انگیز مقتل که حتی از هلوکاست هم، که اصلا وجود نداشته، غم‌انگیزتر است پیش می‌آید. خیلی روضه ی جانسوزی بود و وقتی آن سردار سپاه یزید می‌رود به گودال مقتل که سر امام را ببرد دیگر طاقتم تاق شد و گفتم پسره را بیندازند بیرون.

وقتی جلسه شروع شد هنوز دلها کربلا بود. رحیمی هق هق می‌کرد، محرابیان شلپ و شلپ توی سرش می‌کوبید، محصولی فین‌هایی می‌کرد که فقط ممکن است همچو صدایی از خرطوم ماده فیلی که سه شکم زاییده خارج شود. کامران و فرهاد دانشجو سرشان را گذاشته بودند روی شانه‌های همدیگر و زار زار اشک می‌ریختند. خیلی عجیب بود چون از وقتی دانشگاه آزاد به فرهاد رسیده اینها دائما به هم می‌پرند. البته خوب که دقت کردم دیدم دارند آب دماغشان را به سر شانه هم می‌مالند.

غلام الهام اما یک طوری ضجه مویه می‌کرد که دل آدم کباب می شد و جا نمی‌گذاشت آدم به فرهاد و کامران کمی بخندد. اسفندیار نمی‌خواست برای امروز الهام را دعوت کند. گفتم بکند. پاراف نوشت که نمی‌کنم. زیرش هامش زدم که جان مادرت حالا این دفعه برای گل روی من دعوتش کن. نوشت، باشه ولی خیلی خری. از همین اسفندیار خوشم می‌آید، یک خرده لجباز هست اما آخرش می‌داند کی اینجا رئیس جمهور است. حتی یکبار هم نشده که حرف من را زمین بگذارد مگر اینکه خود امام زمان به او اشاره کرده باشند یا اینکه صلاح باشد.

الهام بدبخت با یک سرووضعی آمد به جلسه که واقعا نیازی به مداح و روضه‌خوان نبود، می‌شد گذاشتش آن بالا، بهش نگاه کرد و زار زار گریه کرد. زیرچشم کبود، نصف ریش کنده، دو تا دندان شکسته، رد یک گاز روی گوش چپ، زیر گلویش رد ناخن... بماند که گشاد گشاد راه می‌رفت پای راستش هم می‌لنگید. زبانش هم که می‌گیرد. بیچاره یک زمانی عین بلبل سه ساعت سه ساعت خبرنگارها را به عنوان سخنگوی دولت می‌گذاشت سر کار. حالا فقط مات نگاه می‌کند و می‌گوید فاط فاط فاط... رج رج... آخ آخ. به اسفندیار دستور دادم یک شغلی برایش همین گوشه موشه‌ها جور کند و از دست آن هیولا، لااقل روزها، نجاتش دهد. گفت آقا می‌فرمایند رویت را زیاد نکن. نکردم.

شمس حسینی هم گر و گر اشک می‌ریخت. با اینکه جلسه‌ی هیات دولت را برای بروبچه‌های خودمان ترتیب می‌دهیم اما اسفندیار گفت این دفعه وزیر اقتصاد را هم بگوییم بیاید یک کمی تفریح کنیم. اسمش را گذاشته شمس‌الملوک جون و کرده‌اش نقل مجلس. گویا یک بار در محفلی که صادق محصولی هم بوده به شوخی بهش می‌گویند نرخ ارز را تو تعیین کن، او هم باورش می‌شود. از آن به بعد هم بروبچه‌ها این بیچاره را کرده‌اند مچل خودشان و تفریح مجالس.

امروز هم اسفندیار با او شروع کرد و گفت: امروز مقام محترم وزارت اقتصاد آقای شمس‌الدین حسینی تشریف آورده‌اند تا درباره وضعیت ارز کشور توضیح دهند. همگی گوش کنید ایشان می‌خواهند حرف بزنند.

دو سه نفر پقی زدند زیر خنده اما بقیه ظاهر را حفظ کردند و سراپا گوش شدند. اینجوری خیلی مزه‌اش بیشتر می‌شود. طفلک پا شد و یک سری ارقام و اطلاعات و نمودار و اینها درآورد، انگار که مثلا فتوشاپ تازه کشف شده باشد. بعد هم نتیجه گرفت که اقتصاد کشور خیلی خوب است و دلار تا 4993 تومن و پنج ریال هم می‌تواند بالا برود و نظر کارشناسان وزارت اقتصاد این است که ...

اینجا بود که اسفندیار ناقلا حرفش را قطع کرد و رو کرد به صادق محصولی و گفت: نظر شما چیه آقای محصولی؟

صادق هم که اصولا –جز در مورد انتخابات- اهل شوخی نیست و همه چیز را جدی می‌گیرد گفت: نظر من این است که کارشناسان وزارت اقتصاد بروند بمیرند و زر زیادی نزنند.

حسینی در آمد که: اما من...

محصولی گفت: شما هم حرف زیادی نزن. کل ارز مملکت 158 میلیون و دویست و چهار هزار و خرده‌ای دلار اسکناس است که بچه‌ها شمرده‌اند همه‌اش را و در کیسه گونی‌های محکم ریخته‌اند و جای امنی گذاشته‌ایم برای روز مبادا. هر موقع هم صلاح بدانیم با هر قیمتی که دلمان بخواهد یک چند تا وانت وارد بازار می‌کنیم. حرف زیادی هم دیگر نشنوم ها.

همچین جدی آن حرفها را گفت که حسینی به جای خود، از بقیه بچه‌ها هم صدا در نمی‌آمد. بیچاره شمس‌الملوک تا فرق سرش قرمز شده بود و پره‌های بینی‌اش داشت می‌لرزید و عنقریب می‌زد زیر گریه. اشاره‌ای کردم به اسفندیار که یک جوری مساله را ختم به خیر کند. اشاره کرد که غمت نباشد.

گفت: جناب محصولی البته من یک پیشنهاد بهتری دارم که دکتر هم با آن موافقند. بعد وقتی همه‌ی نگاه‌ها به او دوخته شد دو دستش را آورد بالا، انگشتها را در هم گره کرد، بشکنی انداخت و گفت: شمسی باید برقصه، از محصولی نترسه.

ناگهان جو دوستانه‌ای بر جلسه حکمفرما گردید. دستور دادم روی میز را خالی کنند و تاکید کردم که جورابهایش را هم درآورد. هیات دولت جایی نیست که کسی پایش بلغرد. آن هم در مسائل اقتصادی.

بخش‌های پیشین:

♦ قهوه‌ای باد

♦ احضار روح ابوی

♦ یک نامه جمعی به آیت‌الله صادق دماغو

♦ ریاست در حضور آقا

قهوه‌ای باد

politics — Wed, 12 Sep 2012 10:00:04 +0000

از دفتر خاطرات احمدی‌نژاد (۴)

محمود

بسم الله الرحمن الرحيم

اللهم اجل لوليك الفرج و الافيه و النصر و اجعلنا من خير انصاره و ائوانه و المستشهدين بين يديه

خواب دیدم جمعیت عظیمی از آحاد مردم ریخته‌اند پشت در خانه‌ی ما و با هیجان و سروصدای زیاد مشتاق آمدن این‌جانب هستند. معطل گذاشتن مردم شریف جایز نبود، با عجله لباس عوض کردم، پیژامه و زیرپوش سفیدم را پوشیدم و پابرهنه دویدم در را باز کردم. در عالم خواب انتظار داشتم که آنها برای روی دست بلند کردن من و «دکتر دوستت داریم» آمده باشند اما منظره‌ای که دیدم خیلی بهتر از آن چیزها بود. عده‌ای از سران نظام را آورده بودند و می‌خواستند به سزای اعمال ننگینشان برسانند.

لاریجانی‌ها را می‌خواستند دو شقه کنند و جلاد با متر پرگار و اره برقی داشت محاسبات لازم را انجام می‌داد که نیمه‌ها مساوی باشند. حسن خمینی در کنارشان چارزانو زده بود و گردنش زیر تیغ گیوتین بود. گویا اولش خواسته بودند با تبر قطعش کنند دیده بودند آن گردن را تبر نمی‌زند. به پشت محسن رضایی یک موشک بسته بودند و دنبال کبریت می‌گشتند که فتیله اش را روشن کنند و بفرستندش آن بالا بترکد مردم شاد شوند. گفتم بچه‌ها از خانه چند سیخ کبریت بیاورند. قالیباف را با شریعتمداری کرده بودند توی قفس هی به هم می‌پریدند. خاتمی را از لنگ آویزان کرده بودند و او البته ملالی نداشت و داشت درباره اینکه سرش همان پایش و پایش فی‌الواقع سرش است با آرامش صحبت می‌کرد. حداد عادل را دراز کرده بودند و داشتند دسته جمعی فیروزآبادی را قل می‌دادند که از رویش رد کنند. ضجه‌هایی می‌زد که جگر آدم حال می‌آمد. احمد خاتمی را گذاشته بودند روی یک جای بلند، یک چسب گنده زده بودند روی دهانش او هم همینطور مثل شلنگ آبی که گره زده باشند داشت باد می‌کرد و به زودی می‌ترکید. جنتی را کرده بودند توی یک تُنگ مربای بزرگ و داشتند رویش الکل می‌ریختند که برای آیندگان بماند... خلاصه خیلی خواب خوبی بود که از دهنم پرید پس اصل کاری کوش؟ یکهو هاشمی دیدم کنارم ایستاده و دارد باز هم هی "حضرت اَمام... حضرت اَمام..." می‌کند می‌خواستم بگویم من منظور اون یکی بود که دیدم بالای برج میلادیم. هیچ کس نبود. هیچ صدایی هم نمی‌آمد. فقط باد بود. گفتم چطوری اکبر کوسه؟ گفت ما خدمت اَمام عرض کردیم ما آخه کسی رو نداریم. گفت چطور ندارید؟ همین آقای خامنه‌ای. گفتم خوشحالم که خودم قراره پرتت کنم پایین. گفت آقایون قیام کنند. از شانه‌هایش گرفتم و بردمش لب بام. گفتم درشو بذار. گفت آقای بنی‌صدر به عنوان رئیس جمهور از قاموس جمهوری اسلام پاک شد. شعارها برگرده به سمت آمریکا. برش گرداندم که با لگد بزنم توی بیضه اش که تا وقتی می‌رسد به زمین یکی دو دقیقه بیشتر درد بکشد. یکهو چیزی دیدم که زبانم گرفت. یک اختاپوس بزرگ سیاه بود با دستهایی کریه و پر از جوش و زبانی صورتی رنگ عینهو فاطمه رجبی، که مثل مار از پاهای من می‌پیچید و بالا می‌آمد. البته من زبان ایشان را بحمدالله تا حالا ندیده‌ام اما نمی‌دانم در خواب چرا فکر می‌کردم این زبان فاطمه رجبی است که دور من پیچیده می‌شود. بالاخره از او که زبان درازتر نداریم. میلیون‌ها نفر دورمان بودند. هی صدا می‌زدم کمک کمک، اما آنها فقط تخمه می‌خوردند و می‌خندیدند. حالا نوک زبانش جلوی صورت من رسیده بود. لزج بود و ریشی مثل کاسترو داشت و می‌خواست وارد دهانم شود. هرکار کردم دهانم را ببندم نمی‌شد.آخرش رفت توی دهانم. نعره‌ای زدم و از خواب پریدم. چنان خواب واقعی‌ای بود که سه بار تمام بدنم و دهانم را با سنگپا شستم. فشارم افتاده بود پایین و رنگم مثل گچ سفید شده بود. بعد وقت با آن حال از حمام درآمده‌ام اعظم به جای اینکه یک لیوان قنداق بدهم دستم، آمده لپم را می‌کشد می‌گوید: سفید شدی لگوری! چی شده یاد ما کردی سر صبحی!

هر چه از دهنم آمد بارش کردم. او هم زد زیر گریه و قهر کرد. دلم سوخت. گفتم زنگ بزنند به وزیر بهداشت بیاید از دلش دربیاورد. قبلا آن پسره، وزیر بهداشت قبلی، اسمش چی بود... خلاصه هیچ به درد نمی‌خورد. نامحرم بود و خانه که نمی‌شد آوردش، سر این جور مسائل هم که به درد لای جرز دیوار می‌خورد... یک بار مهرداد قهر کرد گفتیم بیاید واسطه گری کند، یک ساعت رفت توی اتاق بعد آمد گفت آقای بذرپاش می‌گن من ایران‌خودرو می‌خوام. گفتم ابله با ایران خودرو که خودم می‌توانستم نرمش کنم. آخرش سایپا را دادیم رفت. همینها آخرش پسره را با ما سرد کردند. گوسپندها.

همچین که رفتم به دفترم گفتم اسفندیار بیاید توی اتاقم صحبت محرمانه کنیم. منشی‌اش گفت دایی‌جان نیستند امروز دیرتر می‌آیند. معلوم شد دیشب دوره دعای فرج فامیلی‌شان بوده تا دیروقت آنجا بوده‌اند. نصف کارمندها تا لنگ ظهر صبح نیامدند. خوشبختانه این نصفی با آن نصفی از قدیم ندیم و گویا سر شالی‌کوبی سال قحطی، میانه شان شکرآب است پا توی مجالسشان نمی‌گذارند. خدا رحم کرد آبدارچی‌مان جزو گروه دوم است، چایی لنگ نماند. والا باید چایی‌ام را هم می‌گفتم یکی از این پاسدارها بیاورد. همه‌شان دست‌وپاچلفتی و فاجعه‌اند. آندفعه جلوی چاوز آبروی ما را بردند. سه تا سرتیپ مملکت یک چایی نتوانستند درست بیاورند. فقط بلدند قرارداد خارج از مزایده بگیرند. آخرش هم آن یکی‌شان نصفه چایی را ریخت روی میان‌تنه‌ی هوگو. سوخت بدبخت. مجبور شدیم پیراهن هوگو را بزنیم بالا همانطور که مشغول مذاکره بودیم، هر سه تایشان را بفرستیم از زیر میز فوت کنند به او. البته خیلی خوشش آمد و آخرش تقاضا کرد در این زمینه هم مراودات استراتژیک داشته باشیم. گفتم زیاد داریم از اینها هرچه می‌خواهی بردار و ببر. چار پنج تا چاق و چله را سوا کرد، دادم برایشان حکم ماموریت پدافند نیمچه‌عامل جمهوری اسلامی ایران در آمریکای لاتین (پنعجاادال) زدند از محل بودجه محرمانه مبارزه با آمریکا و اسرائیل از طریق بسط پایگاه‌های نظامی در خارج از کشور (بممباوااطبپندخاک) تامین اعتبار شد. رفتند. دفعه پیش که زنگ زدم بهش گفت خیلی هم ازشان راضی است و روزی دست کم دو ساعت می‌دهد از ناف تا زانویش را فوت کنند. با همان فارسی دست و پاشکسته‌ی شیرینش می‌گفت: پاسدارونو دل بادینو سینیور. یعنی آقا عجب چیزی هستند این پاسداران بزرگ شما و چه دلهای پر هوایی دارند. من خودم دکتر و کارشناس ارشد هستم و دود چراغ خورده‌ام، اسپانیایی‌ بلدم. ولی همیشه که ختم به خیر نمی‌شود. آندفعه فقط قندان چپه شد چند دانه قند ریخت روی عبای آقاتهرانی صدتا فحش ناموسی بارشان کرد. آخرش هم قندان را پس نداد و برد.

اسفندیار بالاخره آمد. جریان را برایش تعریف کردم و گفتم از همان موقع فکری‌ام که اگر این ملت یک وقت بریزند و بخواهند این سال‌ها را تلافی کنند، چه کنم؟ کجا را دارم بروم؟ سوریه که آنجور است و ونزوئلا هم که می‌گویند بقدری ماشین‌های ارسالی کشته داده که ملت فکر می‌کنند سمند اسم یک سلاح کشتار جمعی مخوف است که ما به چاوز داده‌ایم که از شر طبقه متوسط ونزوئلا خلاص شود.

همانطور که از لای چشمهای نیمه بازش من را نگاه می‌کرد و سکسکه می‌زد گفت کدام دق دلی؟ گفتم دق دلی همین کارهایی که کردیم دیگر. گفت من که چیزی یادم نمی‌آید. مثلا؟ گفتم: قیمتها، انتخابات، دلار، بزغاله، تحریمها، ورزش، برق، بگم بگم، گشتهای ارشاد، نیویورک، میراث فرهنگی، خس و خاشاک، هاله... هینجور داشتم اسم می‌بردم و یکربع هم هنوز نشده بود که گفت آئوو... آقاجان شما هم انگار باورت شده که اینها چیز مهمی‌ست. اینها کیلو چنده. عباس یک دعایی خوانده که خود همان‌ها دارند برایت کف و سوت می‌کشند آنوقت شما شده‌ای کاسه از آش داغتر؟

خدا مرا ببخشید فکر کردم قاطی کرده باز. نیست که پا شد رفت کنار گلدان مصنوعی گوشه اتاق قضای حاجت کرد، خب فکر کردم نکند حواسش نیست. البته یک کمی هم نبود و مجبور شدم تذکر اساسی بدهم که زیپش را ببندد. بالاخره من بالاترین مقام اجرایی هستم و با کسی شوخی ندارم. آن هم با شورت گل‌گلی. نتوانست. دستش هی چپ و راست می‌رفت. کمکش کردم. ولی مثل همیشه می‌دانست دارد چه می‌گوید. این پسرِ نمی‌دانم چی‌چی‌اش را که تازه آورده برایش پست سازمانی مدیریتِ سایت‌واکنی درست کرده، صدا زد و گفت چند سایت آن طرفی را باز کند، باز کرد. پر بودند از تعریف و تمجید از من به خاطر حالگیری‌ام از صادق دماغو و نامه به آقا و همین کارهای دو سه هفته اخیر. اول فکر کردم رجانیوز خودمان است بعد با کمال تعجب دیدم مال اپوزوسیون و سبزها و اصلاح طلب‌ها است. دهانم از تعجب چنان بازمانده بود که چند تکه سنگ‌ که از صبح مانده بود آنجا افتاد بیرون. سنگپا هم بود سنگپاهای قدیم. این چینی‌ها هم به جای پول نفت چه چیزهایی به ما می‌دهند. آنهم با آنهمه تاخیر.

اسفندیار توضیح داد که عباس علاوه بر زرد باد و سرخ باد یک قهوه‌ای باد هم احضار کرده فرستاده سراغ آنها و کار تمام است. حتی می‌تواند کاری کند که اسمشان را هم به خاطر نیاورند. گفتم نه نه، همینقدر خوب است. بعد آمد دستهایش را گذاشت روی شانه من، خیره شد توی چشمهایم، آروغ صمیمانه‌ای زد گفت: خودم حواسش هست ای مدافع قانون اساسی! ای دمکراسی! ای...

زنگ زدم از خانه سنگپا بفرستند.

بخش‌های پیشین:

۱) ریاست در حضور آقا

۲) یک نامه جمعی به آیت‌الله صادق دماغو

۳) احضار روح ابوی

احضار روح ابوی

politics — Wed, 12 Sep 2012 10:00:03 +0000

از دفتر خاطرات احمدی‌نژاد (۳)

محمود

بسم الله الرحمن الرحيم

اللهم اجل لوليك الفرج و الافيه و النصر و اجعلنا من خير انصاره و ائوانه و المستشهدين بين يديه

صبح مجبور شدم با اهل خانه حسابی دعوا کنم. چه معنی دارد که یک نان با مقداری پنیر و گردو و یک لیوان چای شیرین آورده اند برای رئیس جمهور مملکت؟ اگر اینطور باشد پس فرق من با آن غارتگران بیت المال و لیبرال‌ها چیست؟ گفتم گردو حذف، نان یک کف دست (البته دست کار زحمتکش) و چایی هم باید کم‌رنگ باشد اما آن چیزهای سیاهی که مزه زهرمار می‌دهد اشکالی ندارد. بد نیست هر صبح کمی کام آدم انقلابی تلخ باشد. حالا خاویار یا هر زهرماری.

اولین دیدارم با جمعی از نماینده‌های مجلس و فرماندهان سپاه و بسیج و ائمه جماعات بود که سابقا جزو ستادهای انتخاباتی‌ام بودند. اسفندیار می‌گفت اینها اخیرا زیاد سروصدا می‌کنند و جمعشان کنیم ببینیم چه می‌گویند. ساکت ماندم ببینم چه می‌گویند. می‌گفتند مساله‌ی ولایت نگرانشان کرده و سر این یک مورد شوخی ندارند و کفن پوش مقام ولایتند و اگر فلان چیز را دست راستشان و بهمان چیز را دست چپشان بگذارم حاضر نیستند با یک تار موی ایشان عوض کنند و آمده‌اند که حجت را تمام کنند و همینجوری هی گفتند و گفتند تا کشوی میزم را باز کردم و آن دو تا پوشه‌ی زرد کلفت را گذاشتم روی میز. یکدفعه همگی ساکت شدند و رنگها پرید. ازشان خواستم که حرفهایشان را ادامه بدهند. فقط یک کمی تته پته و پت پت کردند. این اسفندیار نابغه است با این پوشه‌های زردش. دفعه قبل که مجلس رفتیم هم با همینها کار را جلو بردیم. لایش یک سری ادعیه است که اسفندیار از جمشید گرفته و از دعای فرج تا دعای کلید شدن دندان و طلسم سرخ‌باد تویش هست. البته من یک شخصیت دانشگاهی و کارشناس ارشد علمی هستم و آن اوایل اصلا باور نمی‌کردم فقط با دادن شش تا معاونت و سه تا مجوز واردات که یک قران هم برای ما خرج برنداشت، اسفندیار بتواند یک همچو چیزی بگیرد. ولی بارها به چشم خودم دیدم این پوشه‌ها چه‌ها که نمی‌کنند. البته بعد از ماجرای مجلس شنیدم که بعضی‌ها فکر کرده بودند لای آن پوشه‌ها سوابق‌شان است که از وزارت اطلاعات بچه‌ها رفتند آوردند. این هم از معجزات همان دعاهاست والا کدام احمقی باور می‌کند آن همه گند و کثافت لای دوتا پوشه جا شود؟

نهایتا جلسه به این ختم شد که خیلی ارادت دارند و اگر برای ستادهای انتخاباتی سال آینده کاری داشتیم صدایشان بزنیم و همه جوره در خدمتند. سه تایشان هم نامه‌هایی که همانجا نوشته بودند را یواشکی بهم دادند. یکی‌شان شرح مفصلی بود با قَسَمهای غلیظ که برایش پاپوش دوخته‌اند و آن بزه اولا نر نبوده و ماده بوده و نشان به آن نشان که حامله هم بوده و ثانیا جریان هم پشت مسجد روستا نبوده بلکه پشت خانه‌ی رئیس شورا بوده که آدم پدر سوخته‌ایست. عجیب بود چون یادم نمی‌آمد در پرونده‌هایی که بچه‌ها از وزارت اطلاعات آوردند همچو موردی به چشمم خورده باشد. شاید قاطی وانت سومی بوده که وقت نشد درست نگاه کنیم. چهار مورد با خر، یک مورد قاطر دو مورد با شتر داشتیم اما بز اصلا یادم نمی‌آید. شاید کوچولو بوده آن وسط مسط‌ها به چشم نیامده.

وزیر بهداشت آمد. با خوشحالی گفت رهبری هم علنا مخالفت خودشان را با کنترل جمعیت اعلام کرده‌اند و الان دیگر دست ما باز که جمعیت را بترکانیم. حالی‌اش کردم که مبارزه با کنترل جمعیت طرح من بود و اصلا خوشم نمی‌آید یکی طرح من را به اسم خودش کند. گفتم حالا هم که مخالفت من با کنترل جمعیت را یک طوری گفته که انگار طرح خودش است پس از این به بعد باید کنترل جمعیت دوبرابر شود تا بفهمد کی لج‌بازتر است. به گریه افتاد و همانطور که با گوشه‌ی چادرش هی دماغش را می‌گرفت گفت جرات لجبازی با ولایت امر را ندارد چون هم در آن دنیا به جهنم می‌رود و هم در این دنیا اگر نصف روز ببرندش جایی شبیه کهریزک، به فنا می‌رود. هی می‌گفت آخرتم فدای شما اما نگاه نکنید که چند شکم زاییده‌ام خدا بسر شاهده من تحمل آن چیزها را ندارم. داشت حالم بد می‌شد. گفتم هر کاری می‌خواهد بکند فقط زودتر برود. خیلی خوشحال شد و دعای خیر کرد. بعد گفت آقای محصولی گفته این هشتصد هزار کاندومی را که از داروخانه‌ها ضبط کرده‌ایم بدهیم به ایشان. بدهیم؟

عجیب بود. گفتم محصولی را بگیرند و ماجرا را پرسیدم. گفت با احتساب قیمتش در بازار سیاه نزدیک دو میلیارد دست آدم را می‌گیرد که دم انتخابات غنیمت است. گفتم تو فکر می‌کنی همه چیز پول است، پس عزت ملی و حق مسلم ملت شریف ایران چه می‌شود؟ قرار شد یک تعدادی را نگه دارد و بیست و دوم بهمن پر از گاز کند و بدهد دست بچه‌های بسیج که پای ماکت ماهواره و موشک و عکس من هوا کنند. می‌گوید با این وضع تحریم بادکنک هم نایاب شده.

بعد از ناهار گفتم که تلفن یکی از رهبران مهم دنیا را بگیرند تا با هم سر مسائل مهم جهان صحبت کنیم. اسفندیار لیستی از شماره مستقیم تمام رهبران دنیا به تلفنچی داده که اینطور مواقع معطل نکند. او هم انصافا خیلی سریع وصل کرد به بشار. قبلا با قذافی هم می‌شد خیلی سریع تماس گرفت، الان فقط بشار مانده و چاوز. بقیه همه یا در جلسه‌اند یا دست‌به‌آبند یا هول شده‌اند و زبانشان گرفته. در مورد هول شدن که حق دارند وقتی می‌بینند یک رهبر جهانی در این حد و اندازه همینجوری به آنها زنگ زده زبانشان بگیرد. اسد هم البته حالش خوش نبود و گفت هر چه از صبح زنگ می‌زند به اردوغان گوشی را نمی‌دارد یا تا صدای او را می‌شنود قطع می کند.

طرفای غروب عباس آمد. اهل علوم غیبی است و سرکتاب باز می‌کند و اسرار قاسمی چاپ سنگی هم دارد. قبلا به اسفندیار پیغام داده بود که امروز غروب ساعت سعد است برای احضار روح. وقت را خالی گذاشته بودیم که بیاید. من قبلا به اسفندیار گفته بودم که کمی به عباس بدبین‌ شده ام چون بعد آنهمه چیزی که آندفعه گرفت تا چله‌نشینی کند گفت اسرائیل حتما هفتم این ماه حمله می‌کند و مجتبی خروسک می‌گیرد و بواسیر صادق لاریجانی هم همچین عود می‌کند که هر بار مجبور خواهد شد روی عمامه‌اش بنشیند. اما هیچکدام نشد. با این حال اسفندیار می‌گفت همه‌اش درست از کار درآمده و اسرائیل واقعا داشته حمله می‌کرده که اوباما جلویش را گرفته و مجتبی هم خروسک گرفته اما از نوعی که روی صدا اثر ندارد و آن خبرچینی که توی مستراح‌های قوه قضائیه دارد و ماهی بیست میلیون هزینه‌اش است خبر داده که هربار صادق می‌رود مستراح یک صدای ناله‌ای می‌کند که انگار یک کرگدن دارد وضع حمل می‌کند و بچه‌اش هم خیلی زود شاخ درآورده.

به هر حال گفتم من خودم مهندس هستم و امروز می‌خواهم عباس را امتحان کنم و اگر درست جواب ندهد می‌گویم پروژه‌ی انتقال آب شیرین از سرخس به جمکران را که هزارتا مشتری دارد و همینجوری پنجاه میلیارد روی هوا می‌رود را ازش پس بگیرند. وقتی آمد گفتم امروز روح پدرم را احضار کند. یک ربع بعد احضار شد و لیوانها شروع کردند به لرزیدن. چنان لرزیدنی که حتی دست اسفندیار و عباس هم که پایه‌های میز را چسبیده بود می‌لرزیدند. از عباس خواستم ازش بپرسد که پشت در الان چند نفر نشسته‌اند، جواب داد که می‌گوید "عنتر مگر من مچل توام؟ خود خرت برو بشمار." از لحن آشنایشان مطمئن شدم خود مرحوم ابوی احضار شده است و عباس کارش درست است. گفتم اعتمادم برگشته و می‌تواند ایشان را بفرستد بروند. تا وقتی فرستادش رفت هر چه فحش در تاریخ ارادان ساخته شده بود را بار من کرد. خیلی غمگین شدم. اسفندیار دلداری‌ام داد و گفت با این وضعیت تحریم‌ها بالاخره هر کس جای پدر‌های ما باشد زیر بار آنهمه چیزی که مردم صبح تا شب برای آنها حواله می‌دهند کمرش خم می‌شود و آدمهای بزرگی که برای مدیریت جهان درنظر گرفته شده‌اند باید اینها را حتی به فال نیک هم بگیرند.

فقط اسفندیار من را می‌فهمد.

یک نامه جمعی به آیت‌الله صادق دماغو

politics — Wed, 12 Sep 2012 10:00:02 +0000

از دفتر خاطرات احمدی‌نژاد (۲)

محمود

بسم الله الرحمن الرحيم

اللهم اجل لوليك الفرج و الافيه و النصر و اجعلنا من خير انصاره و ائوانه و المستشهدين بين يديه

دیشب خواب بدی دیدم. برادرهای لاریجانی کله‌هایشان را کرده‌ بودند توی هم و من هر چقدر می‌خواستم برم تویشان ببینم چه می‌گویند هی دنبه‌هایشان را می‌چسباندند بهم. من دو تا شاخ کوچولو داشتم و یک ریش بزی تُنُک اما آنها گوسفندهایی پرواری بودند که چهارتایی کله‌هایشان را چسبانده بودند به هم و داشتند علیه من نقشه می‌کشیدند و دنبه‌هایشان هم تمام محیط دایره (که برابر است با سه چهارم پی، من خودم مهندس و کارشناس ارشد هستم و اینها را بلدم) را پر کرده بود. خیلی تلاش کردم بروم آن وسط، ورجه ورجه کردم، شاخ زدم، فحش دادم و افشاگری هم کردم اما راه نداشت. تازه نوک شاخم هم کثیف شد. آخرش گوش چسباندم و شنیدم که هی دارند می‌گویند جوااانفععع... جوااانفععع... و می‌خندند. داشتند به ریش من می‌خندیدند. گریه‌ام گرفت و شروع کردم به کوبیدن سرم به دنبه‌های جواد. آن بی ادب هم کاری کرد که از خواب پریدم و تا پنج دقیقه بی‌اختیار خودم را می‌تکاندم. بی‌شرف چه دل پری هم داشت!

بعد یادم آمد که این لامصبا با جوانفکر من چه کردند. مطمئن هستم اینقدر که به فکر این طفل معصوم بودم آن خواب وحشتناک را دیدم. یعنی چه؟ آدم چار روز با صد و سی چهل نفر یک تک پا برود نیویورک و هنوز دارد برای محدثه کوچولو از حراجی، یک کارخانه کفش می‌خرد که بریزند مشاورش را بگیرند؟ بعد هم دنبه‌هایشان را به هم بچسبانند؟ هه! هنوز محمود را نشناخته‌اند. به من می‌گویند معجزه‌ی هزاره سوم نه برگ چغندر هزاره‌ی دوم.

در همین فکرها بودم که رسیدم به کاخ ریاست جمهوری. یارو آمد در ماشین را باز کند خودم همچین باز کردم که به گمانم دماغش شکست. بعد هم همچین در ماشین را به هم کوبیدم که شاید پرده گوش راننده‌ام پاره شد. بهتر؛ از کجا معلوم که خبرچین آنها نباشد؟ مگر راننده‌ی آقا که خبرچین ماست شاخ و دم دارد؟

همه حساب کار خودشان را کرده بودند و مثل بید می‌لرزیدند. گفتم جلسه‌ی اضطراری دولت تشکیل شود. فورا رحیمی و شمقدری و محصولی و محرابیان و کلهر و ثمره و برادران دانشجو و بروبچه‌های واقعی دولت جمع شدند. جلسه کمی بی نظم شروع شد و با حرف‌های زیادی. شمقدری داشت گله می‌کرد که این وزیر ارشاد دستوراتش را اجرا نمی‌کند و می‌گفت یک وزیر دیگر به من بدهید. گفتم خفه شود. شد. گفتم این طفل معصوم من را گرفته‌اند و من شب تا صبح خوابم نمی‌برد از غصه‌ی این بیچاره آنوقت شماها دارید چه غلطی می‌کنید مفتخورها؟

گیج و ویج به هم نگاه کردند. یکجوری که انگار نمی‌فهمیدند که طفل معصوم من کیست. مشائی گفت منظورشان جوانفکر است. کلهر زد زیر خنده و گفت از کی این ‌اکبر خره شد طفل معصول؟

لبخندی زدم و گفتم "ببند آن گاله را والا می‌آیم با همان موی دمب اسبی‌ات خفه‌ات می‌کنم". بست.

جو مناسبی برقرار شد و همگی با نظم خاصی خفه خون گرفتند. کمی دری وری بار همه کردم. با دقت گوش دادند و تایید کردند. بعد حوصله‌ام سر رفت و به اسفندیار گفتم چیزی بگوید. گفت حالا که صادق دماغو رویش را زیاد کرده و گفته به صلاح نیست که برویم زندان اوین و شخصا جوانفکر را سوار ماشین کنیم و بیاوریم اینجا، باید حالش را اساسی بگیریم. گفتم آفرین، درسته. بقیه هم همگی احسنت گفتند. نظر به آیه مکی و عمرهم شورا بینهم، نظر جمع را پرسیدم که به نظرشان چه راهی بهتر است. همگی متفق‌القول بودند که هر چیزی که به نظر من می‌رسد همان بهترین است. کلهر گفت "البته به نظر من..." که نظر به آیه‌‌ی مدنی و عمرن شورا بینهم گفتم لازم نکرده. همگی سرزنشش کردند و گفتند نظرش احمقانه بوده. گفت آخه من که هنوز نظرم را نگفته بودم. رحیم مشائی توجیهش کرد که اصولا این نظرش که نظر بدهد احمقانه بوده. توجیه شد.

گفتم به نظر من باید یک نامه به صادق بنویسم و قهوه‌ای‌اش کنم. صدای احسنت احسنت همگی رفت بالا. کلهر از همه بالاتر. آدم خوبیست و خوب توجیه می‌شود فقط نمی‌دانم چرا هی یادش می‌رود.

گفتم حالا بیایید نامه را با هم بنویسیم. رحیمی گفت عینکش را نیاورده. من نمی‌دانم این چرا هیچوقت یادش نمی‌ماند که عینکش را با خود بیاورد. کُردان هم همینطور بود و حتی خودم دو بار نخ به انگشتش بستم که یادش باشد عینکش را در دیدار بعدی با خودش بیاورد که من و دیگران مجبور نباشیم گزارش‌هایی که می‌آورد را به جایش بخوانیم. آن وقت عده‌ای از خدا بی‌خبر به من می‌گویند مستبد و خشن. می‌گویند کیش شخصیت و از این چرند و پرندهای قلمبه سلمبه. یک رئیس جمهور کیش شخیت، برای وزیری که عینکش را هر دفعه یادش می‌رود بیاورد، از فرمایشات و دستورات خودش شخصا نت برمی‌دارد و آخر جلسه می‌دهد به طرف؟!

محصولی هم صادقانه گفت که سالهاست فقط متن‌های تخصصی نوشته و به جز اعداد اصلی و کلمات محدودی مثل "تمام"، "معادل"، "میلیارد" و "در وجه حامل" چیزهای دیگر راه دستش نیستند.

به کامران دانشجو گفتم بنویسد گفت چرا فرهاد ننویسد فرهاد گفت کامران غلط کرده خودش بنویسد و دعوایشان شد. شمقدری گفت من اگر بنویسم بنا به شغل و عادتم ناخودآگاه یا رویش ضربدر می‌کشم و یا پاره‌اش می‌کنم. گواهی دکتر هم داشت. کلهر گفت دروغ می‌گوید. شمقدری کلفتی بارش کرد. کلهر در جواب چیزهایی بار خودش و خانواده‌اش کرد. شمقدری در پاسخ از تخصصش که در حوزه فیلم است استفاده کرده و سنارویوی سکسی فشرده‌ای با شرکت تمام اعضای خانواده‌ی کلهر گفت. دهن این پسر اینقدر شیرین است که همه محو توصیفاتش شده بودند، حتی خود کلهر.

گفتم بس است، قلم و کاغذ بیاورند خودم می‌نویسم. آوردند.

شروع کردم به نوشتن و با صدای بلند خواندن:

صادق دماغو!

خاک بر سرت با آن قوه قضائیه‌ات و با آن نامه‌ی محرمانه نوشتن‌ات! من دارم می‌آیم جوانفکر را بردارم بیاورم. رئیس جمهور مملکت هستم و منتخب امام زمان و دلم می‌خواهد ببینم اونش را داری جلوی من را بگیری یا نه. می‌دهم جرت بدهند.

گفتم چطور است؟ فریاد احسنت احسنتِ همه رفت به هوا بجز کلهر که همانطور با دهان نیمه باز خیره مانده بود به گوشه‌ای. اسفندیار گفت البته به نظر من یک کمی باید لحنش را عوض کنیم که گزندگی‌اش بیشتر شود. انتقاد پذیری کردم. صادق محصولی هم گفت در روایت است که بی‌مایه فتیر است و جسارتا یک اشاره‌ای هم بکنید به بحث مالی و اینها. نکند یادشان رفته پول یللی تللی‌شان را کی می‌دهد. ته چکش هنوز دست من است. خوب است که ما هم بودجه‌های کلانشان را بهشان ندهیم؟ دیدم این هم بد نمی‌گوید. رحیمی گفت قربانتان شوم، یک سری شماره هم بیندازید تویش به اسم اصل قانون اساسی و اینها، مد روز است و جواب می‌دهد. این هم بد نمی‌گفت. یادداشت کردم.

شمقدری گفت من می‌گویم این را هم بنویسید که وقتی با جوانفکرِ ما از این کارها می‌کنید پس با دیگران چه کارها که نمی‌کنید. کلهر بی‌آنکه چشمهایش به حالت عادی برگردند زمزه کرد "از اون کارها... با اکبر خره از او کارها...اووف! " من صد بار به این احمقها گفته‌ام از این حرفها جلوی این آدم نزنند.

فرهاد دانشجو گفت بعدش هم مگر امام نگفت که زندان باید دانشگاه باشد؟ این چه دانشگاهی است که نه آزاد است و نه از دانشجوهاش شهریه می‌گیرد؟ کامران گفت تمام آن پول‌هایی که می‌گیری الهی کوفتت شود. باز داشت دعوایشان می‌شد که محصولی وساطت کرد بینشان.

محرابیان گفت حتما هم یک نیشی به برادری‌شان بزنید. بنویسید کجای دنیا دو تا پست مهم را می‌دهند دست دو تا برادر و سومی هم یابو برش می‌دارد؟ ایندفعه کامران و فرهاد و خسرو دانشجو ریختند سر او. شقدری به طرفداری از محرابیان درآمد. کلهر که به حالت عادی برگشته بود مشتی حواله‌ی شمقدری داد. رحیمی و محصولی به کلهر حمله کردند. بقیه هم قاطی دعوا شدند. یک کمی تماشا کردیم. بعد حوصله اسفندیار سر رفت و زنگ زد به حفاظت گفت بیایند اینها را بیندازند بیرون.

غروب اسفندیار گفت نامه‌ی من را به همراه یادداشتها و پیشنهادها داده به خواهرزاده اش که انشای خوبی دارد و پیارسال دستش را توی دبیرخانه بند کرده و بهش گفته از روی آنها یک نامه‌ی خوبی دربیاورد. گفتم به محض اینکه پرینت گرفت بیاورد امضا کنم و بفرستیم برای صادق دماغو. گفت "حضرت آیت الله آملی لاریجانی! " بعد از دو سه روز خندیدیم.

بخش پیشین:

از دفتر خاطرات احمدی‌نژاد (۱): ریاست در حضور آقا

ریاست در حضور آقا

politics — Wed, 12 Sep 2012 10:00:01 +0000

از دفتر خاطرات احمدی‌نژاد (۱)

به‌قلم محمود

بسم الله الرحمن الرحيم

اللهم اجل لوليك الفرج و الافيه و النصر و اجعلنا من خير انصاره و ائوانه و المستشهدين بين يديه

امروز صبح ساعت ۵ صبح با صدای خروسی که مادر بچه‌ها آورده از خواب بیدار شدم. مدتها بود که می‌خواستیم یک ساعت زنگ‌دار بخریم اما هرکار می‌کردیم دلمان راضی نمی‌شد که پول بی‌زبان را اینطور اسراف کنیم. این اموالی که دست ماست امانت امام زمان عجل الله تعالی فرجه است و اصلا شبهه دارد که خرج بشود. ما باید تمام اینها را ذخیره کنیم که ان‌شالله به زودی در رکاب ایشان با دشمنان اهل بیت جهاد کنیم. از این گذشته به عقیده علیرضا به این ترتیب می‌توانیم پس از چندی خروس را در یک ساعت سعد قربانی کنیم و مدتی بخوریم و به اقتصاد خانواده کمک کنیم. البته در واقع او این طرح را برای گوسفند داده بود و یک مقداری طول کشید تا توجیهش کنیم که گوسفندها سر صبح صدای قوقولی درنمی‌آورند. به هر حال جوان است و انتظار نیست که همه چیز را همه کس در عنفوان جوانی بداند. حتی خود اینجانب هم در جوانی همه چیز را مثل الان نمی‌دانستم. یادم می‌آید وقتی تقریبا به سن ایشان بودم و به حکم این غارتگر مادرزاد بیت‌المال که آن زمان‌ها رئیس‌جمهور محترم و یاور رهبری بود استاندار اردبیل شدم فرق بین سرتیپ و سرلشکر را نمی‌دانستم. بعدا فهمیدم فرقی ندارند و یک قیمتند. گذشته از اینها خودم هم فکر می‌کنم جلوی در و همسایه و دوربین‌های تلویزیونی خیلی جلوه‌ی خوبی دارد که رئیس جمهور یک مملکت که آمریکا را به زانو درآورده و هزارها میلیارد دلار زیر دستش است مثل مردمان محروم جامعه از خروس برای بیدار شدن استفاده می‌کند. البته مشاور محرومیت‌نمایی‌ام معتقد بود که الان مردم در دورترین روستاها هم به برکت یارانه‌ها ساعت زنگ دار چینی خریده‌ و خروسها را خورده‌اند. دادم مرتیکه را بیندازند بیرون حرف زیادی نزند.

بعد از نماز و خوردن یک لیوان چای شیرین و یک کف دست نان بیات و یک بند انگشت پنیر پایین شهر تبریز به سمت قرارگاه نبی اکرم سپاه راه افتادیم تا آمادگی دفاعی سپاه و مشکلات احتمالی را بررسی کنیم. حدود بیست دقیقه علاف شدیم تا دژبان‌ها از خواب بیدار شوند. داخل هم که رفتیم هنوز فرمانده‌ها نیامده بودند. بعد هم که آمدند گفتند به افتخار ورود من مراسم صبحگاه را لغو کرده‌اند و سربازها را فرستاده‌اند مرخصی. دروغ می‌گویند عرضه جمع کردن یک عده سرباز به یک صف را ندارند, همان دفعه که مثلا آمدند رژه بروند وسط راه هر کس با پشت سری‌اش دعوایش شد که چرا به من اردنگی می‌زنی. مگر بقیه‌ی جاها اینطور است؟ رامین می‌گفت در ارتش هیتلر سربازها به قدری منظم بوده‌اند که هرکس سی کیلومتر با تمام قوا و در یک خط چنان اردنگی‌ای میزده به نفر جلویی که اگر بند کلاهخود یکی شل بوده سیصدمتر به هوا پرتاب می‌شده اما آخ از کسی نمی‌آمده. بیخود است او توانست شش میلیون جهود را سربه‌نیست کند اما این بیعرضه‌ها شش هزارتا هم نمی‌توانند؟ آن بیشرف هیتلر اگر یک کاری می‌کرد که هولوکاست دروغ نباشد می‌دادم مجسمه‌اش را از طلای ۲۶ عیار بسازند.

جلسه که شروع شد شروع کردند به آه و ناله که در این وضعیت وخیم جنگی و تحریم‌ها و فلان و بیسار اگر به اندازه کافی تقویت نشوند کشور از دست رفته و باید یک جای بلندی داشته باشند که بتوانند خوب دیده‌بانی کنند برای حفظ ام‌القرای جهان اسلام. گفتم مصلای تهران که مال خودتان است بروید روی گلدسته‌هایش دیده بانی کنید. گفتند نخیر منظورمان که آن نیست, ما یک جای استتار شده برای منظورهای نظامی می‌خواهیم آنجا تابلو است. گفتم زمین نمایشگاه را که ملاخور کردید و نصف شرکت مخابرات را هم که عین هلو فرستادید توی گلو, خب بروید آنجا برج‌های مخابراتی نظامی بزنید. باز شروع کردند به جزع و فزع, معلوم شد برج میلاد را می‌خواهند. گفتم محال است. گفتند مِلک است سوخت و سوز ندارد, مظنه‌اش خوب است و بیست درصد هم مال شما. داشتم عصبانی می‌شدم از این همه وقاحت. آخرش با پادرمیانی هاشمی ثمره قرار شد ۳۵ درصد بدهند و ضمنا کش‌و‌واکش با آن شهردار بدمشهدی را هم خودشان حل کنند. رحیم مشائی اگر بود محال بود زیربار همچو چیزی برود و دست کم پنجاه پنجاه می‌کرد, منتها اینها نمی‌دانم چرا از اسفندیار من خوشان نمی‌آید. شاید به خاطر همین وجدان کاری‌اش است. قرار شد امروز بماند دفتر, فتقِ امور را رفق کند.

یک دیداری هم داشتیم از تاسیسات موشک‌های دوربرد. البته فقط از بخش فوتوشاپ آن که گویا از همه فعال‌تر است و بار بقیه را هم به دوش می‌کشد. وحیدی هم آنجا بود و هی اظهار وجودهای بیربط می‌کرد, انگار نه انگار که صبح با خود ما آمده بود و قبلش حتی آدرس را گم کرده بود و بعد هم که از میان دژبان‌ها یکی پیدا شد که احترام نظامی بلد باشد و انداخت بالا, این فکر کرد می‌خواهد بزند توی دهنش و پرید پشت سر من . یک جا توضیح داد که مهندسان جان‌برکف و افتخارات ملی ایران اسلامی با یاری ائمه اطهار و انفاس قدسی امام و زیر سایه مقام عظمای امر با نسخه‌های جدید فوتوشاپ توانسته‌اند برد موشک‌ها را هزار کیلومتر زیادتر کنند. گفتم خفه شود. شد. وزیر دفاع اینقدر بی‌وجود و حرف‌گوش کن؟ اول قرمز شد و بعد کبود که دیدم دارد از دست می‌رود گفتم حالا لازم نیست کاملا خفه شود و یک مقداری می‌تواند نفس بکشد. کشید. بقیه همینطور صم بکم ایستاده بودند. دیدم تنور داغ است نان را چسباندم و گفتم دیگر هم نبینم حضرات پشت سر دولت حرف بزنند. بدبختها این دولت, دولت امام زمان است اگر مویی از سرش کم شود خود همین قوم و خویش‌هایتان کچلتان می‌کنند. اصلا یک نفرتان پیدا می‌شود بین شما که زن‌ها و بچه‌ها و دامادها و عروس‌ها و خواهر زاده‌ها و برادرزاده‌ها و همسایه‌ها و رفقایش پست کمتر از مدیرکلی در این دولت گرفته باشند؟

سردار محمدی زد زیر گریه و کم‌کم تشنجش گرفت. خیلی متاثر شدم. معلوم شد زنش نازاست و بچه ندارند. دستور دادم به اندازه‌ی پست‌هایی که به قوم و خویش‌های بقیه رسیده در اختیارش بگذارند که بدهد به هرکسی که دوست دارد. خیلی خوشحال شد و دعا کرد.

وقتی رسیدم دفتر, اسفندیار گفت هوگو چند بار از ونزوئلا زنگ زده که تبریک بگوید. گفتم اون دوباره رئیس جمهور شده چرا می‌خواهد به من تبریک بگوید؟ گفت گویا به خاطر موفق آمیز بودن روش شمارش آرایی بوده که بهش یادداده‌اید. چه آدم با محبت و قدرشناسی است این هوگو. فقط یک کلام گفته بودم بهش که لازم به شمارش نیست.

از مجلس هی فشار می‌آورند که ارز وارد بازار کنید و قیمت دلار را بیاورید پایین. به اسفندیار گفتم تلفن رئیس کمیسیون اقتصاد را بگیرد. هر چی از دهنم درآمد بهش گفتم. همش می‌گفت هرچی شما بفرمایید آقای دکتر. گفتم "اگه هر چی من بفرمایم پس این عر و تیزتان در مجلس چیه؟ " گفت "خب قربان مردم از ما انتظار دارند دیگه؛ شما هم به دل نگیرید و به بزرگواری خودتان ببخشید چون مردم..." هی داشت مردم مردم می‌کرد که یادش آوردم چقدر این مردم بروبچه‌های ستاد انتخابات دولت من بوده‌اند. به تته پته افتاد و گفت حالا می‌فرمایید چکار کنم؟ گفتم تا باز پرونده‌های وزارت اطلاعات را نزده‌ام زیر بغلم بیاورم مجلس فورا بنشیند سر جایش و دیگران را هم بنشاند سرجایشان. هنوز حرفم تمام نشده بود که صداهای دلخراشی آمد. گویا فی‌المجلس بدجایی بود و روی بدچیزی نشسته بود.

ظهر ناهار و نماز را در خدمت آقا بودیم. ایشان کمافی‌السابق البته از غذایی که برایشان کشیده بودیم چیزی میل نفرمودند و همینطور بی اینکه حرفی بزنند و یا دیده شوند احتمالا به رحیم‌مشایی که ماهیچه بره و سینه بوقلمون و کمر اوزون‌برون را همزمان فرو می‌داد زل زده بودند. به نظرم از برکت نظر خود آقا امام زمانست که این بشر می‌تواند هر دفعه به اندازه ده نفر بخورد و منفجر نشود. اسفندیار خودش می‌گوید آقا از این غذاها و این نحوه غذا خوردن لذت می‌برد و چشم از او برنمی‌دارد. قبلا یک بار الهام بدبخت گفت "چون لابد ایشان را یاد گدایان سامرا می‌اندازی." خانه‌نشینش کرد. حالا آن فاطمه رجبی صبح تا شب چه بلایی سرش می‌آورد خدا می‌داند.

بعد گفتند از طرف آیت‌الله آملی یکی آمده. فکر کردم منظور جوادی آملی است معلوم شد آملی لاریجانی است. این صادق دماغو از وقتی پریده روی قوه قضائیه اسم خودش را گذاشته آیت الله آملی لاریجانی و به همه گفته اولش را بلند بگویند دومش را یواش که مردم فکر نکنند دوتا قوه‌ی یک مملکت افتاده دست دو تا برادر لاریجانی. به یارو گفتم دست به رحیمی بزنند دستشان را قلم می‌کنم. قصه‌ی یک میلیارد دلار گمشده را پیش بکشند دستشان را قلم می‌کنم. جوانفکر را ول نکنند دستشان را قلم می‌کنم. بعد کمی هیجانی شدم و می‌خواستم قلمدان را بکوبم توی سرش که پرید پشت مبل و امان خواست. دادم. فقط گفتم زودتر از جلوی چشمم دور شود و این چیزهایی که حواله می‌دهم را مستقیما به خود لاریجانی برساند. پرسید به کدام‌یکی‌شان برساند. بعد خودش یادش آمد اینها برادر تنی هستند, فرقی نمی‌کند. رفت.

عصر برادران دانشجو آمدند. دعوایشان شده بود. کامران چسبیده که من اینقدر زحمت کشیدم و ستاد انتخابات وزارت کشور و استاندار و اینها بودم و اینهمه تف و لعنت شدم چرا دانشگاه آزاد مال فرهاد باشد آنوقت این وزارت علوم را داده‌اید به من. فرهاد هم می‌گوید تو خودت فکر نمی‌کردی جاسبی ول‌کن دانشگاه دانشگاه آزاد باشد و روغن امام ریخته وقف من شده, می‌خواستی به جای چسبیدن به وزارت علوم صبر کنی تا دانشگاه آزاد بهت برسد بعد هم دو تا شصتش را کرد توی گوشش و زبانش را برای کامران درآورد. کامران هم شروع کردن به انگشتهایش را نشان دادن. معنی شصت و وسطی را فهمیدم اما دو سه تای دیگر را نه, ولی از فحش‌های چاروادی‌ای که فرهاد شروع کرد می‌شد فهمید معانی خوبی ندارند. کامران می‌خواست جای دیگرش را نشان بدهد که واسطه شدم بینشان و گفتم بتمرگند و روی هم را ببوسند والا می‌دهم بچه‌های حراست جرشان بدهند. تمرگیدند و بوسیدند . کامران هم زیپش را بست. من نمی‌دانم این کامران چرا همه‌اش در حال و هوای ۸۸ و ستاد انتخابات وزارت کشور است.

غروب فارس‌ خبر زد که جمعی از فرماندهان سپاه نسبت به ولایت‌پذیری ریاست جمهوری هشدار داده‌اند. امضاها را نگاه کردم دیدم نصفی شان همان‌ها هستند که صبح دیدیمشان. به ثمره گرفتم زنگ بزند ببیند چه مرگشان است که باز رگ ولایتشان زده بیرون. گفت گفته‌اند تمام وجود ما از ولایت امر است و ضمنا شهرداری زیر بار قضیه برج میلاد نرفته معامله مالیده. قرار شد نصف دیگر مخابرات را هم بدهیم اینها یک مدتی هیچ چیزشان نزند بیرون.

شب با جمعی از نیروهای ویژه حراست از ریاست‌جمهوری جلسه داشتیم که اسفندیار و ثمره و جوانفکر و شمقدری و کلهر و محرابیان اینها را با همدیگر دانه دانه از کل ایران جمع کرده‌اند و برای روز مبادا نگه داشته‌اند. فرمانده‌شان می‌گفت اینها بقدری خوب تربیت شده‌اند که زنده‌خواران شاه عباس پیششان بچه سوسول دانشجو به حساب می‌آیند و مداح‌های تهران پیششان فیلسوف هستند ولی با این همه وحشی‌گری و سفاهت, از فدایی‌های حسن صباح هم وفادارترند و وقتی دیر یا زود سربازهای آمریکایی یا مردم به پشت حصار مقر ریاست جمهوری برسند اینها تا آخرین قطره خونشان ایستادگی خواهند کرد تا آقا امام زمان ظهور کنند و با لشکرشان برای کمک‌رسانی بیایند و همگی در رکاب ایشان برای فتح خیابان فلسطین عازم شویم. اتفاقا ایشان هم در جلسه تشریف داشتند و اسفندیار می‌گفت دم درگاهی ایستاده‌اند و دارند ما را نگاه می‌کنند. وسط جلسه یکهو آژیرحمله‌ی هوایی به صدا درآمد. ناگهان غلغله‌ای شد و همه هجوم بردند سمت پناهگاه‌ها. همچین حمله بردند که من و آقا حتی فرصت نکردیم از جایمان جم بخوریم. باز خوب شد از وسط من کسی رد نشد. بعد مشخص شد ستاد پدافند عامل هوایی کاخ ریاست جمهوری داشته وسایلش را تمیزکاری می‌کرده. بخیر گذشت. گفتم آن چند نفری که زیردست و پا مانده بودند را توی حیاط چال کنند.