رامنی

پیروزی اوباما: تداوم در داخل، تغییر در صحنه جهانی

arezoo — Wed, 07 Nov 2012 15:45:17 +0000

کورش عرفانی

کورش عرفانی - انتخابات ریاست جمهوری آمریکا با انتخاب باراک حسین اوباما، نامزد دمکرات‌ها به پایان رسید. هیجانی که با شمارش آراء آغاز شده بود زیاد دوام نیاورد. فقط چند ساعتی لازم بود که مسجل شود اوباما با فاصله‌ای قابل توجه و به اندازه کافی رای الکترال به دست آورده و به‌عنوان چهل و پنجمین رئیس جمهور آمریکا به کاخ سفید باز می‌گردد.

پیش از آن که به وظایف پیش روی وی نگاه کنیم، بهتر است به ساعات پرماجرای رای‌گیری نظری بیافکنیم.

هیجانی ناپایدار

اختلاف سه ساعته میان شرق و غرب آمریکا، پدیده عجیبی شده بود. در حالی که نتایج مقدماتی انتخابات در ایالت‌های شرقی و مرکزی آمریکا منتشر می‌شد، مردم هنوز در ایالت‌های غربی مشغول رای دادن بودند. اعداد به شدت بالا و پایین می رفت و کسی تا ساعت‌ها جرات نداشت با قاطعیت در مورد یک احتمال قوی صحبت کند. خیابان‌ها به سرعت خالی می‌شد و شهروندان آمریکایی با عجله به سوی خانه‌ها می‌شتافتند تا شاهد نبرد شانه به شانه دو کاندیدا باشند. دقایق به کندی پیش می‌رفت.

درساعت ۵:۳۵ دقیقه به وقت غرب آمریکا سایت خبری «فاکس نیوز»-که در جبهه راست و حزب جمهوریخواه قرار دارد، نتیجه را ۸۸ به ۷۸ رای الکترال به نفع میت رامنی اعلام کرد. این در حالی بود که شبکه"سی ان ان" که گرایش بیشتری به دمکرات‌ها دارد، نتیجه را ۷۳ بر ۶۴ آن هم به نفع رامنی گزارش می‌کرد. هر دو شبکه می‌گفتند که رامنی جلو افتاده اما آیا این روند می‌رفت که با حفظ برتری رامنی ادامه یابد؟

دو نامزد برای کسب مقام ریاست جمهوری به ۲۷۰ رای کالج انتخاباتی از مجموع ۵۳۸ رای کالجی نیاز داشتند. کافی بود هر یک به این حد برسد تا پست ریاست جمهوری را از آن خود بداند.

گرایش‌های جدایی‌طلبانه و نژادی در آمریکا در چهار سال گذشته قوی بوده و جریان «تی پارتی» نمودی از این گرایش‌هاست. این جریان راست افراطی و تا حدی نژادپرست، ممکن است در آینده و با از دست دادن امید خود به بازگشت جمهوری‌خواهان، مواضع و رفتارهای رادیکال‌تری در پیش گیرد. از آن‌سو جریان «اشغال وال‌استریت» وجود دارد که نقطه مقابل «تی پارتی» است و می‌تواند به دلیل ناکارآمدی اوباما در زمینه کاهش فقر و نابرابری، فعالیت خود در نارضایتی از اوباما را دامنه‌دارتر کند.

با گذشت زمان، فاصله رامنی و اوباما بازهم افزایش یافت. "سی‌ان‌ان" خبر می‌داد که رامنی ۸۲ رای انتخابی را به خود اختصاص داده. بر روی نقشه انتخاباتی آمریکا، ایالت‌ها یکی بعد از دیگری به رنگ قرمز در می‌آمدند که رنگ حزب جمهوری‌خواه آمریکاست. در ساعت ۵:۴۵ دقیقه اوباما با کسب ایالت اوهایو موفق شد فاصله خود را کمتر کرده و به مرز ۷۸ در مقابل ۸۸ رای رامنی برساند. ابهام زیاد بود و رقابت می‌رفت که نفس‌گیر شود.

ساعت ۶ بعد از ظهر به وقت شرق آمریکا بود که با بسته شدن تعداد دیگری از حوزه‌های رای‌گیری در ایالت‌های میانی، تخمین آرای جدیدی ارائه شد که نشان‌گر ۱۵۴ رای الکترال رامنی و ۱۲۳ رای الکترال برای اوباما بود. تا آن زمان برآوردها نشان می‌داد که میت رامنی نامزد جمهوری‌خواهان موفق شده آرای کالجی اغلب ایالت‌های کوچک را به خود اختصاص دهد، در حالی که باراک اوباما در ایالت‌هایی مانند نیویورک، نیوجرسی و شیکاگو به موفقیت دست یافته بود.

فاصله به تدریج بیشتر شد. زمانی که رامنی در شمارش آرای ایالت فلوریدا با ۲۹ رای کالجی از اوباما پیشی گرفت، شانس اوباما برای کسب ۲۷۰ رای الکترال لازم باز هم کمتر به نظر می‌رسید. در همین زمان "سی‌ان‌ان" پیش بینی کرد که مجلس نمایندگان آمریکا در اختیار اکثریت جمهوری‌خواهان خواهد بود. در مورد سنا در آن ساعت همچنان تساوی آرا وجود داشت.

یک ساعت بعد وضعیت به سمت کمتر شدن فاصله بین دو کاندیدا پیش رفت. در ساعت ۷:۳۰ دقیقه غروب به وقت آمریکا آرای الکترال رامنی ۱۵۹ و رای الکترال اوباما ۱۴۸ بود. چند دقیقه پس از ساعت ۸ شب، اوباما با اعلام نتیجه ۵۵ رای کالجی کالیفرنیا از رامنی پیشی گرفت و پس از آن تنها تنها سی دقیقه لازم بود تا با کسب ۲۷۴ رای، باز هم رییس جمهور آمریکا شود.

اما در ورای این تلاطم خبری چه معنایی را باید در انتخاب دوباره اوباما جستجو کرد؟

پیام مردم آمریکا برای حکومتگران آمریکا

به نظر می‌رسد که روش مدیریتی تند و کاسبکارانه جرج دبلیو بوش و جمهوری‌خواهان در سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ جامعه آمریکا را به اندازه کافی از تندروی سیاسی و اقتصادی ترسانده بود وهمین حاشیه امنی برای هر کاندیدا شده بود تا شیوه ملایم‌تری در برخورد با مسائل داخلی و خارجی در پیش گیرند. شاید از همین جهت، اوباما نباید چندان از بابت انتخاب دوباره خود نگرانی به دل راه می داد. وی اینک چهارسال دیگر فرصت دارد تا سیاست‌های کلان خویش را دنبال کند و چه بسا در پایان دوره دوم، همانند بیل کلینتون، کارنامه‌ای از خود به جای بگذارد که نه تنها از دید بخش مهمی از جامعه آمریکا مثبت باشد، بلکه خط یا مسیری نیز برای آینده این کشور به وجود آورد.

اوباما بی‌شک به اصلاحات آغاز شده ادامه خواهد داد و به اصلاحات جدیدی هم خواهد پرداخت. در این نوشتار به‌ طور عمده به تاثیر و نقش انتخاب وی در سیاست‌های جهانی آمریکا و به طور ویژه به مورد ایران می‌پردازیم. پیش از آن فقط به یک نکته داخلی آمریکا اشاره می‌کنیم.

تلاش برای ایجاد وحدت

آرای بدست آمده نشان داد که آمریکا به دو قسمت تقسیم شده است. در حالی که نیمی از مردم آمریکا به جشن و شادی پیروزی کاندیدای محبوب خود می‌پردازند، نیم دیگر در ماتم شکست خویش هستند.

اوباما می‌تواند با روشی نرم و تدریجی، مردم آمریکا را با مقوله عدالت اجتماعی روبرو سازد و بدون به‌کارگیری ادبیات سوسیالیستی و ایجاد بیم در حافظه آمریکایی‌ها، این ملت ۳۰۰ میلیونی را به سوی آشنایی با سوسیالیسم در همان معنایی پیش برد که در آلمان و فرانسه و سوئد و نروژ به کار می‌آید. این شاید بزرگترین کاری باشد که اوباما می‌تواند در طول ریاست جمهوری هشت ساله خویش و به ویژه در چهارساله دوم به آن بپردازد.

اینک این اوباما و هنر مدیریتی وی است که نشان خواهد داد آیا می تواند این آمریکای دوپاره را به شکلی و به نحوی به هم متصل کند و انسجام اجتماعی را به حد مطلوب خویش بکشاند یا خیر. او در نطق پیروزی خود، ملت آمریکا را «یک خانواده»‌ نامید که قرار است به عنوان «ملتی متحد» عمل کند.

بدیهی است که پس از مدتی با فروکش تب انتخابات، مردم باردیگر به زندگی روزمره باز می‌گردند و توجه کمتری به موضوعات کلان می‌کنند. اما باید دید که آیا سیاست‌های اقتصادی و رفاهی اوباما می‌تواند شرایط را برای آمریکای دمکرات‌تر و مردمی‌تر فراهم سازد یا خیر. گرایش‌های جدایی‌طلبانه و نژادی در آمریکا در چهار سال گذشته قوی بوده و جریان «تی پارتی» نمودی از این گرایش‌هاست. این جریان راست افراطی و تا حدی نژادپرست، ممکن است در آینده و با از دست دادن امید خود به بازگشت جمهوری‌خواهان، مواضع و رفتارهای رادیکال‌تری در پیش گیرد. از آن‌سو جریان «اشغال وال‌استریت» وجود دارد که نقطه مقابل «تی پارتی» است و می‌تواند به دلیل ناکارآمدی اوباما در زمینه کاهش فقر و نابرابری، فعالیت خود در نارضایتی از اوباما را دامنه‌دارتر کند.

اوباما میان ملتی از هم گسیخته قرار دارد و باید دلایل بسیار جدی و واقعی برای نزدیک کردن آنها به هم بیابد. اوباما نمی‌تواند هر دو طرف را راضی کند، زیرا این دو جریان در دو نقطه متضاد قرار دارند. از سوی دیگر وی باید سرمایه اجتماعی خود را در مسیر نیروی اصلی پشتیبان خویش قرار دهد. در این راستا پرهیز از برنامه‌های اقتصادی با گرایش نئولیبرالی شاید بتواند بعد از نیم قرن آمریکایی‌ها را با یک حکومت اجتماعی‌تر، دمکرات‌تر و عدالت طلبانه‌تر آشنا کند. امری که راه را باز خواهد کرد تا ویژگی‌ ساختارهای حکومتی اروپایی در ایالات متحده نیز مورد آزمایش قرارگیرد و آمادگی برای پذیرش و گسترش آنها بیشتر شود.

اوباما زمانی می تواند خود را چهره‌ای تاریخ ساز در آمریکا معرفی کند که با عملکردی مردمی‌تر، این ارزش‌ها را چنان جا انداخته باشد که آمریکایی‌ها در سال ۲۰۱۶ تردید کمتری در انتخاب یک نامزد دمکرات به عنوان جانشین او داشته باشند.

اوباما می‌تواند با روشی نرم و تدریجی، مردم آمریکا را با مقوله عدالت اجتماعی روبرو سازد و بدون به‌کارگیری ادبیات سوسیالیستی و ایجاد بیم در حافظه آمریکایی‌ها، این ملت ۳۰۰ میلیونی را به سوی آشنایی با سوسیالیسم در همان معنایی پیش برد که در آلمان و فرانسه و سوئد و نروژ به کار می‌آید. این شاید بزرگترین کاری باشد که اوباما می‌تواند در طول ریاست جمهوری هشت ساله خویش و به ویژه در چهارساله دوم به آن بپردازد. اما در کنار این شرایط سخت و حساس داخلی، اوباما باید با پرونده‌های سنگینی در صحنه بین المللی مواجه شود. در این بخش به برخی از این موارد خواهیم پرداخت.

چالش‌های خارجی اوباما

اوباما اینک فرصت دارد که در رابطه با عراق، افغانستان، سوریه و ایران با دست بازتری عمل کند، یعنی در مورد آنها دست به انتخاب‌هایی بزند که حداقل در یک چارچوب زمانی چهارساله قابل محاسبه و برنامه ریزی باشند. باید بدانیم که بسیاری معتقد بودند دلیل پرهیز آمریکا از دخالت عملی در سوریه یا اقدام نظامی علیه ایران، این بود که اوباما نمی‌توانست خود را در آستانه انتخابات درگیر یک جنگ بزرگ منطقه‌ای کند. این موضوع حتی در مورد واکنش به حمله مسلحانه یازده سپتامبر امسال به سفارت آمریکا در لیبی نیز بیان شد. از همه مهم‌تر این که شایعاتی وجود داشت که اسرائیلی‌ها به همین دلیل در یکی دو ماه اخیر، فشار تهدیدآمیز خود را کاهش داده‌اند تا فرصت لازم برای تعیین تکلیف نتیجه انتخابات ریاست جمهوری آمریکا را فراهم سازند. اگر این پارامتر مهم بوده باشد، اینک اوباما آمادگی بسیار بیشتری برای اقدامی قاطع و جدی در قبال پرونده‌هایی مثل سوریه یا ایران خواهد داشت.

سوریه و البته روسیه

بعید نیست که آمریکا تصمیم به دخالت بیشتر در سوریه با هدف پایان بخشیدن به رژیم بشار اسد بگیرد. این امر شاید تا مرز دخالت مستقیم نظامی پیش نرود اما به هر روی می تواند به اقداماتی منجر شود که تغییر رژیم در این کشور را میسر سازد.

بعید نیست که آمریکا تصمیم به دخالت بیشتر در سوریه با هدف پایان بخشیدن به رژیم بشار اسد بگیرد. این امر شاید تا مرز دخالت مستقیم نظامی پیش نرود اما به هر روی می تواند به اقداماتی منجر شود که تغییر رژیم در این کشور را میسر سازد. نشست اخیر جناح‌های اپوزیسیون سوریه در دوحه پایتخت قطر برای توافق در جهت تشکیل دولت موقت، شاید نمودی از آمادگی برای همین منظور باشد. احتمال می‌رود که آمریکا در این راستا با کشورهای دست اندرکار منطقه مانند ترکیه، قطر، اردن، عربستان سعودی و هم‌چنین اسرائیل مشورت و هماهنگی کند.

نشست اخیر جناح‌های اپوزیسیون سوریه در دوحه پایتخت قطر برای توافق در جهت تشکیل دولت موقت، شاید نمودی از آمادگی برای همین منظور باشد. احتمال می‌رود که آمریکا در این راستا با کشورهای دست اندرکار منطقه مانند ترکیه، قطر، اردن، عربستان سعودی و هم‌چنین اسرائیل مشورت و هماهنگی کند.

البته ایفای نقش فعال و سرنوشت‌ساز آمریکا در سوریه، باید با توافق روسیه در این باره همراه باشد. توافقی که محدود به روسیه نخواهد بود و در برگیرنده نکاتی چون تعیین سرنوشت سپردفاع موشکی آمریکا در اروپا خواهد بود. در این باره، باز بودن میکروفن اوباما و مدودیف در جریان کنفرانس امنیت هسته‌ای در پایتخت کره جنوبی قابل ذکر است. در آن موقع اوباما به همتای روسی خود گفت که ایالات متحده پس از انتخابات ریاست جمهوری، در زمینه موضوعات مورد اختلاف طرفین، همچون سپر دفاع موشکی، انعطاف بیشتری به خرج خواهد داد. این هم یکی دیگر از مواردی است که اوباما برای پرداختن به آن و رسیدن به یک راه‌حل نیاز به زمان داشت.

فراموش نکنیم که روسیه در این باره تهدید کرده بود که در صورت پافشاری ایالات متحده بر اجرای طرح دفاع موشکی، ممکن است کشورش از پیمان خلع سلاح هسته‌ای[i] بیرون آید و حتی جنگ سرد جدیدی بین دو قدرت کلید بخورد. اوباما اینک به سراغ متقاعد کردن روسیه خواهد رفت تا بگوید که این دیوار موشکی برای دفاع از خطرات ایران و پاکستان و چین است. برای دیدن موفقیت اوباما در این زمینه باید منتظر ماند. آن‌چه مسلم است، این است که اوباما زمان کافی برای این بحث را در اختیار دارد.

ایران: چالش نخست

ایران شاید مهم ترین پرونده‌ای باشد که اوباما در مقابل خود خواهد داشت. وعده اوباما در این زمینه، مورد سنجش مردم آمریکا از یک سو و متحدان وی از جمله اروپا و اسرائیل قرار خواهد گرفت. این پرونده تعیین می‌کند که آیا اوباما در چهار سال آینده، در سطح جهانی جدی گرفته خواهد شد یا خیر. بگذارید سه سناریو را در این باره بررسی کنیم:

۱) اوباما یک ایران اتمی یا چیزی شبیه به آن را می‌پذیرد و با آن کنار می‌آید. این سناریو می‌تواند لطمه بزرگی برای باور جهانی به پایبندی اوباما و آمریکا نسبت به تعهدات خود باشد. فراموش نکنیم که اوباما در طول تبلیغات انتخاباتی گفت که گزینه ایران اتمی برای ایالات متحده غیرقابل تصور است. این رفتار اوباما می‌تواند عوارض جانبی جدی هم داشته باشد و از جمله اشتیاق سایر دولت‌های منطقه برای ماجراجویی‌های اتمی بدون هزینه را تقویت کند. یک مسابقه تسلیحات اتمی، امنیت را به طور گسترده در خلیج فارس، منطقه‌ای که اقتصاد جهانی سخت به انرژی صادراتی آن نیازمند است، به خطر خواهد انداخت.

۲) اوباما تصمیم به برخورد نظامی با ایران بگیرد. این امر می‌تواند بیانگر قاطعیت اوباما نسبت به تعهدات بین‌المللی او باشد، اما از دیگر سو، زمینه‌های بروز یک فاجعه جدی در منطقه خاورمیانه را نیز فراهم خواهد کرد. وارد شدن آمریکا به جنگ با ایران که فقط باید از نوع تمام عیار[ii] خود باشد، می‌تواند ضعف عمومی اقتصاد آمریکا را با درگیر شدن در سومین جنگ پرهزینه در آسیا به همراه بیاورد. اگر اوباما امروز پیروزی خود را جشن می‌گیرد، شاید به دلیل آن است که به حضور نظامی این کشور در عراق پایان داده و سیاست‌هایش در حال ایجاد فرصت برای اقتصاد آمریکا هستند؛ اقتصاد بیماری که باکاهش بار مالی شدید حضور در عراق و افغانستان در حال بازسازی آرام خویش است. جنگ ایران با سرنوشتی نامشخص و نامعین می‌تواند آمریکای اوباما را به سوی گردابی ببرد که در کنار آن، جنگ‌های ویرانگر عراق و افغانستان تنها گودالی کوچک به نظر برسند. آیا اوباما آماده است که در چهارسال دوم خویش به قماری چنین بزرگ دست بزند و با جان میلیون‌ها ایرانی و هزاران سرباز آمریکایی بازی کند؟ آیا وی سلامت شکننده اقتصاد آمریکا را به سوی یک توفان سهمگین نظامی و مالی خواهد برد؟ خواهیم دید.

۳) اوباما موفق خواهد شد با ادامه تحریم‌های اقتصادی و فشار سیاسی، آن هم از نوع هماهنگ با متحدانش، رژیم ایران را به زانو درآورد. در این صورت او می‌تواند از این موفقیت بزرگ به عنوان یک الگوی کاری برای سایر موارد نیز استفاده کند. اوباما از این طریق می‌تواند به ساختار سیاسی آمریکا مسیر راهبردی دیگری را نشان دهد که سال‌ها تحت نفوذ جمهوری‌خواهان باور داشت یگانه راه اصلی اعمال اراده استفاده از قدرت نظامی است. به عبارت دیگر از این پس آمریکایی‌ها می‌دانند که می‌توان یک مانع اصلی و یک تهدید جدی برای خود را نه صرفا از طریق حمله نظامی، به آن گونه که دهه‌ها می اندیشیدند، بلکه از راه‌های دیپلماتیک مورد مدیریت و رفع کنند. یعنی با ایجاد تعادل در سیاست‌های خارجی خود، کشورهای دیگر را نیز با خود همراه کنند و به این ترتیب به سوی یک تاثیرگذاری کارآمد خارجی به پیش روند.

مردم ایران در این میان

هر یک از این سه سناریو به شکلی آینده سیاسی ایران را رقم خواهد زد:

اگر اوباما امروز پیروزی خود را جشن می‌گیرد، شاید به دلیل آن است که به حضور نظامی این کشور درعراق پایان داده و سیاست‌هایش در حال ایجاد فرصت برای اقتصاد آمریکا هستند؛ اقتصاد بیماری که باکاهش بار مالی شدید حضور در عراق و افغانستان در حال بازسازی آرام خویش است. جنگ با ایران با سرنوشتی نامشخص و نامعین می‌تواند آمریکای اوباما را به سوی گردابی ببرد که در کنار آن، جنگ‌های ویرانگر عراق و افغانستان تنها گودالی کوچک به نظر برسند. آیا اوباما آماده است که در چهارسال دوم خویش به قماری چنین بزرگ دست بزند و با جان میلیون‌ها ایرانی و هزاران سرباز آمریکایی بازی کند؟

- در سناریوی نخست نظام جمهوری اسلامی با تغییراتی اجباری، اما نه شاید خیلی اساسی، پابرجا خواهد ماند و سرنوشت آن به‌طور خاص به مردم ایران و مخالفان آن در داخل و خارج از ایران بستگی پیدا خواهد کرد. به این که آیا ایرانیان می توانند بدون دخالت مستقیم خارجی خود با تکیه بر توان و اراده ی خویش برای تغییر سرنوشت کشورشان دست به کاری بزنند یا خیر.

- در سناریو دوم آینده روشنی برای ایران قابل تصور نیست. برخی دستاوردهای این سناریو می‌تواند ویرانی، نابودی زیرساخت‌ها، تلفات سنگین انسانی، آوارگی، قحطی و نیز تجزیه ایران باشد. در صورتی که جریان به آن مرحله برسد، کار زیادی از دست مردم ساخته نیست. شاید این همان سناریویی است که ایرانیان باید نسبت به آن بسیار حساس و هشیار باشند.

- در سناریو سوم اما تضعیف رژیم زیر فشار تحریم‌ها و محدودیت‌های سیاسی، زمینه‌ساز مخالفت و قدرت‌گیری مخالفان خواهد شد. به این ترتیب فرصتی به وجود می‌آید که اپوزیسیون و نیروهای کنشگر بتوانند در صورت داشتن برنامه و انسجام و سازماندهی از آن بهره ببرند. این که دولت اوباما با یک حرکت جدی مردمی برای براندازی رژیم چگونه برخورد کند جای بحث دارد، اما مسلم است که انتقادات پیاپی نامزد جمهوری‌خواهان از اوباما به دلیل عدم حمایت وی از «جنبش سبز» می تواند این بار وی را به پرهیز از اشتباه دوباره در این زمینه سوق دهد.

نتیجه گیری

انتخاب دوباره باراک اوباما به ریاست جمهوری آمریکا، سیاست‌های وی را در طول زمان به پیش خواهد برد. چهارسال دوم وی در عرصه داخلی به معنای تداوم و ادامه راهکارهای اصلی وی در زمینه‌های اقتصادی و اجتماعی و آموزشی خواهد بود. ولی در مقابل در عرصه خارجی، می‌توانیم شاهد انقطاع و گسست سیاست‌های اوبامای دوره دوم با اوبامای دوره ی اول باشیم. در این صورت باید ببینیم که آیا اوباما در این زمینه تکیه اصلی خود را روی قدرت نظامی آمریکا می‌گذارد یا قدرت دیپلماسی خود.

در کل می‌توان گفت که اوباما می‌تواند آمریکای تا حدی جدید و متفاوت را نطفه‌ریزی کند اما این روند، مانند هر زایش دیگری زمان لازم را برای تولد می‌طلبد. آمریکای جدید در انتهای دوره اوباما زاده نخواهد شد، اما در آن زمان بی‌شک مشخص خواهد شد که آیا شکل‌گیری این نوازد تاریخ، به درستی در جریان است یا خیر. آیا در آینده آمریکایی عقلانی‌تر، اجتماعی‌تر، کمتر خودخواه، کمتر متکی به زور و آماده‌تر برای آشتی با آرمان‌های سایر ملت‌ها دیگر سر برخواهد آورد؟ سخنرانی اوباما در مراسم پیروزی خود در ششم نوامبر جای امیدواری در این زمینه را باز می گذارد اما باید دید که او در عمل، تا چه اندازه گفتار خود را دنبال می‌کند.

[i] START : Strategic Arms Reduction Treaty

[ii] جنگ تمام‌عیار یا Total War جنگی است که در آن دو طرف سعی در نابودی و نه تسلیم ساختن یکدیگر دارند. در این جنگ همه چیز می‌تواند هدف واقع شود و حملات به اهداف نظامی منحصر نمی‌شود: تاسیسات زیربنایی کشور، جاده ها، نیروگاه ها، سدها و غیره.

انتخابات امریکا و برخی سؤالات و نظرات رایج در میان مردم ایران

arezoo — Mon, 05 Nov 2012 19:56:22 +0000

ناصر کرامتی

ناصر کرامتی − «از هر کس پرسیدیم انتخابات آمریکا چطوری است جواب درستی به ما نداد. هر کس چیزی می‌گوید و یک‌جوری توضیح می‌دهد. آخر کار چیزی دستگیر آدم نمی‌شود. شبکه‌های ماهواره‌ای این چند وقت خیلی درباره انتخابات آمریکا حرف می‌زنند. چندتا برنامه نگاه کردم اما‌‌ همان حرف‌هایی را می‌زنند که همه می‌زنند. چیزی جدیدی توی حرف‌هاشان نیست.»

علی راننده آژانس مسافربری است. لیسانس خود را از دانشگاه آزاد گرفته و به قول خودش از سیاست بدش نمی‌آید. درباره انتخابات ریاست جمهوری ایران و آمریکا، وضعیت اقتصادی و موضوعات این‌چنینی از خودش علاقه نشان می‌دهد. درباره خیلی‌چیزها نظر می‌دهد و آن‌چه که شنیده یا خوانده را بازگو می‌کند، اما درباره انتخابات آمریکا کاملاً گیج و سردر گم است. تلاش کرده است درباره آن اطلاعاتی به دست بیاورد اما موفق نبوده است.

کسان بسیاری همچون علی هستند. در گزارش زیر توجه خاصی به این گروه شده است که به نظر می‌رسد در میان مردم اکثریت را داشته باشند. این گزارش بیان مستقیم بخشی از سوالات و ابهامات مردم ایران درباره انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا است. شاید این گزارش محرکی شود برای ارائه مقالاتی از سوی فعالان و تحلیلگران سیاسی که اطلاعات مفیدی برای پاسخ به این پرسش‌ها در اختیار دارند.

بسیاری از مردم ایران درباره مکانیسم برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا اطلاعات کافی و مناسب ندارند. نکته مهم در این میان، "علاقه" و "کشش" آنها به چنین اطلاعاتی است زیرا فکر می‌کنند که این انتخابات در آینده آنها و اوضاع ایران موثر باشد.

«بگذار جمهوری‌خواهان رای بیاورند. هر چه ناو اتمی دارند می‌فرستند خلیج فارس. آن وقت ببینم این احمدی‌نژاد و خامنه‌ای جرات دارند جیک بزنند یا نه. آقا هر سال با فامیل و خانواده جمع می‌کند و می‌رود نیویورک سخنرانی می‌کند. اگر آمریکا بد است چرا خودت آنجا می‌روی؟ این اپوزیسیون بی‌عرضه هم که فقط خوردن و خوابیدن بلد است. این همه سال احمدی‌نژاد رفت نیویورک یک گوجه سمت این پرتاب نکردند که دل ما خوش باشد»

امیر – دانشجوی سال دوم

کمی اطلاعات دارم اما حقیقت‌اش را بخواهید خودم هم درست و حسابی نمی‌دانم به چه شکل است. انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا بر مبنای رای‌های الکترال است. مثل اینکه این رای‌های الکترال را نمایندگان سنا و مجلس آمریکا تعیین می‌کنند به چه کسی داده شود. ظاهراً این رای‌ها قابل تغییر است یعنی سهمیه ثابت نیست. این را که چه مرجعی به چه طریقی تعداد این رای‌های الکترال را تعیین می‌کند، نمی‌دانم.

بهناز – دانشجوی رشته بانکداری

انتخابات عجیبی دارند. یعنی ممکن است یک کاندیدا رای بیشتری از مردم داشته باشد اما رای‌های الکترال کمتری داشته باشد. انتخابات‌شان مردمی است، چون رای گیری می‌کنند و رای‌ها را می‌شمارند، اما مثل اینکه رای الکترال مهم‌تر است. فرق این دو تا را نمی‌دانم.

احمد – بازنشسته اداره دارایی

هر کشوری با قانون خودش انتخابات برگزار می‌کند. مهم این است که انتخابات آنها چه تاثیری روی کشور ما دارد. رئیس‌جمهور آمریکا به هر روشی انتخاب شود مهم این است که درباره ایران چه تصمیمی می‌گیرد و چه برنامه‌ای دارد. کدامشان به نفع ما است و کدامشان به ضرر ما است. اوباما ما را تحریم کرده. آن یکی (رامنی) گفته بود می‌خواهد به ایران حمله کند. اما در اخبار گفتند حرف‌اش را عوض کرده و گفته حمله نمی‌کند و تحریم‌ها اثز گذاشته است. پس هر دو نفر موافق تحریم هستند. حالا ممکن است آن یکی(رامنی) حمله کند. شاید هم نکند. نمی‌دانم.

رضا _ صاحب سوپر مارکت

حالا چه فرقی داره! شما بگو ما یاد بگیریم. کدام این‌ها اگر رئیس جمهور شوند به ایران حمله می‌کنند؟

ملیحه – خانه‌دار

انتخابات که با انتخابات فرق ندارد. صندوق می‌گذارند و مردم رای می‌دهند. رای‌ها را می‌شمارند و یکی رئیس جمهور می‌شود.

عزیزالله - کارگر ساختمانی

والا چی بگم؟ مثل این‌که دو تا انتخابات دارند. یکبار بین کسانی که با هم یار هستند انتخابات برگزار می‌شه و یکی هم بین کسانی که با هم یار نیستن!

حبیب – صاحب یک شرکت ساختمانی

دوره اوباما سر آمده. در همه نظر سنجی‌ها عقب افتاده. این نظر سنجی‌ها معتبر است. رامنی رای می‌آورد و بساط این دموکرات‌ها را جمع می‌کند.

محمد امین - صاحب مغازه لباس‌فروشی

چیزی که برای من عجیبه اینه که در انتخابات آمریکا مردم معاون اول رئیس جمهور را هم انتخاب می‌کنند. من به این کاری ندارم. طرف رئیس جمهور می‌شود و حق دارد معاون‌اش را خودش انتخاب کند اما اگر مردم آمریکا قبول نکنند چه؟ مثلا به اوباما رای بدهند ولی با معاون او حال نکنند! اگر زوری است و رئیس جمهور معاون اول را انتخاب می‌کند چرا دیگر ماجرای معاون اول را قاطی انتخابات کرده‌‌اند؟ اگر زوری نیست و انتخابی است چرا نامزد رئیس جمهوری و معاون‌اش از قبل تیم می‌بندند؟

«حالا اینکه من بدونم یا ندونم چه فرقی می‌کنه؟ انتخابات آمریکا لنگ دونستن منه؟ نه آقا آمریکائی‌ها نشستن دارند حال می‌کنند. مسافرت، کنار دریا، مشروب، بزن و برقص، کنسرت، دخترای خوشگل، هالیوود... فقط مائیم که بدبختیم. دریا داریم اما توریست نداریم. انگور و کشمش داریم اما مشروب نداریم. دختر خوشگل داریم اما زیر چادر و مانتو و روسری. نفت داریم اما پول نداریم. بارون و برفشون هم از ما با کلاس‌تره. اینجا وقتی بارون میاد یه مشت میاد توی آمریکا گردباد و توفان میاد.»

منیره – کارمند

_ من فقط می‌دانم که اهالی پایتخت آمریکا تا سال ۱۹۶۰ اجازه شرکت در انتخابات ریاست جمهوری را نداشتند و بعد از تصویب یک اصلاحیه قانون اساسی اجازه پیدا کردند مثل بقیه آمریکایی‌ها در انتخابات شرکت کنند.

_ خوب؟

_ خوب چی؟

_ بقیه‌اش؟ دیگر چه اطلاعاتی دارید؟

_ فقط همین.

_ همین؟! خود این مطلب را از کجا می‌دانید؟

_ در قسمت «آیا می‌دانید» کتابچه جدول خواندم و حفظ کردم. گفتم شاید توی جدول بیاید.

سیامک _ فوق دیپلم، تراشکار

به خدا شما هم دل خوشی دارید. راه می‌افتید دنبال مردم و سوال می‌پرسید. حالا اینکه من بدونم یا ندونم چه فرقی می‌کنه؟ انتخابات آمریکا لنگ دونستن منه؟ نه آقا آمریکائی‌ها نشستن دارند حال می‌کنند. مسافرت، کنار دریا، مشروب، بزن و برقص، کنسرت، دخترای خوشگل، هالیوود... فقط مائیم که بدبختیم. دریا داریم اما توریست نداریم. انگور و کشمش داریم اما مشروب نداریم. دختر خوشگل داریم اما زیر چادر و مانتو و روسری. نفت داریم اما پول نداریم. بارون و برفشون هم از ما با کلاس‌تره. اینجا وقتی بارون میاد یه مشت میاد توی آمریکا گردباد و توفان میاد.

هر کس رئیس جمهور آمریکا بشه به ما کاری نداره. ما تروریستیم. کسی توی دنیا به ایرانی به چشم آدم نگاه نمی‌کنه. اینقدر تحریم می‌کنند تا همه بمیریم. این آخوندها هم با زن صیغه‌ای‌های لبنانی و سوریه‌ای فرار می‌کنند و به جای عمامه کراوات می‌زنند و به ریش ما و آمریکائی‌ها می‌خندند.

«ح» _ فعال سیاسی

طبق اطلاعاتی که من دارم، سیستم رای گیری الکترال برای این ایجاد شده که مردم ایالت‌های کوچک و کم جمعیت هم در انتخابات اثر داشته باشند. یعنی فرض کنید جمعیت ۵ ایالت آمریکا روی هم می‌شود ۵. درصد جمعیت آمریکا. کاندیداها به جای مسافرت به همه کشور و دادن تعهد برای ایجاد پروژه‌های عمرانی و خدماتی، فقط می‌روند در این ۵ ایالت بزرگ و فقط در آنجا سخنرانی می‌کنند و به ایالت‌های دیگر اعتنا و توجه نمی‌کنند. با رای الکترال می‌خواهند جلوی این کار را بگیرند.

سوال من اینجاست که چه تفاوتی کرده است؟ رای‌های الکترال بر مبنای تعداد نمایندگان آن ایالت در مجلس تعیین می‌شود. هر چقدر جمعیت ایالت بالاتر باشد رای‌های الکترال آن ایالت بیشتر است. به طور مثال کالیفرنیا با ۵۵ رای الکترال و تگزاس با ۳۸ رای الکترال بیشترین حق رای را دارند و رئیس جمهور آمریکا باید ۲۶۰ رای الکترال به دست بیاورد. عقل می‌گوید که در این وضعیت هم توجه به ایالت‌هایی مثل کالیفرنیا یا تگزاس بیشتر است. من ادعا نمی‌کنم که به ایالت‌های کوچک توجه نمی‌شود اما این توجه مانند وضعیت تهران و شهرستان‌ها است. وقتی ۱۲ میلیون نفر از جمعیت ۶۰ میلیونی ایران در تهران ساکن هستند میزان توجه به این شهر به دلیل جمعیت و تاثیری که دارد بیشتر از سایر نقاط ایران است. مردم در استان‌هایی مانند کهکیلویه و بویراحمد و ایلام و غیره صاحب رای هستند ولی تا کنون دیده‌اید کاندیدایی در ایران توجه ویژه‌ای به استان‌های کوچک و محروم بکند؟

«م» - فعال کارگری

« من دوست داشتم آن زن سیاه پوسته (رایس) که در زمان جرج بوش بود، رئیس جمهور آمریکا شود. بوش بدون اجازه‌اش جرات نمی‌کرد بره دستشوئی. جدی می‌گویم. عکس گرفته بودند که در یک جلسه‌ای روی کاغذ برای این زن نوشته بود(بوش برای رایس) که اجازه می‌دهد برود دستشوئی یا نه. این جمهوری اسلامی مثل این بچه‌های خیابانی است. داد که سرشان بکشند فرار می‌کنند اما رو بهشان بدهی از سر و کولت بالا می‌روند. دوتا موشک بزنند به پادگان‌ها، اینها دست و پایشان را جمع می‌کنند.»

_ توجه اینجانب روی نحوه انتخابات آمریکا نیست. شیوه انتخابات در آمریکا با یک سخنرانی یا یک مقاله کامل قابل توضیح است. فعالان کارگری و سیاسی ضمن بذل توجه خود به اوضاع کارگران و مردم می‌توانند در پیگیری سیاست‌های بین‌المللی به برنامه‌های دو کاندیدای دموکرات و جمهوری‌خواه درباره ایران توجه کنند. ما با توجه به اینکه نامزد جمهوری‌خواه، آقای رامنی از حمله نظامی به ایران صحبت کرده و نامزد دموکرات‌ها، آقای اوباما مخالفت خود را با حمله نظامی اعلام کرده، بر حسب منافع مردم و طبقه کارگر تمایل بیشتری به انتخاب آقای اوباما داریم. متاسفانه ما از راهکارهای ارتباط‌گیری با جامعه آمریکا بی‌بهره هستیم و نظرات‌مان تاثیری بر انتخابات آمریکا ندارد. حکومت تاثیر دارد چرا که با مواضع هسته‌ای خود می‌تواند در معادلات بین‌المللی و امنیت داخلی آمریکا اثرگذار باشد. این ضعف بزرگ مردم و طبقه کارگر در ایران است که تریبونی برای بیان نظرات خود در اختیار ندارد.

_ حالا شما چرا اینقدر رسمی حرف می‌زنید؟

_ ما در حال انجام یک گفتگوی سیاسی برای یک مصاحبه هستیم. در میهمانی یا محیط غیر رسمی که صحبت نمی‌کنیم.

_ متوجه هستم اما فکر نمی‌کنید اولین قدم در ارتباط‌گیری با مردم و طبقه کارگر، انتقال مفاهیم پیچیده به زبانی ساده و همه‌فهم است؟

_ با شما هم‌نظر هستم. فعالان کارگری وقتی در جمع‌های کارگری حضور دارند این مورد را در نظر می‌گیرند اما با نشان دادن چهره‌ای عوامانه و سطح پائین از فعالان کارگری مخالف هستم. چرا یک فعال کارگری در رسانه نباید «پرستیژ» و «پرنسیب» خود را داشته باشد؟

مجید _ دانش آموز دبیرستان

چرا فقط در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا دو حزب وجود دارد؟ اگر کسی عضو این دو حزب نباشد باید برای شرکت در انتخابات چه کار بکند؟ چرا در آمریکا یک حزب دیگر درست نشده؟ آیا در آمریکا به جز این دو حزب اجازه تاسیس یک حزب دیگر وجود دارد؟ چرا قدرت همیشه دست دموکرات‌ها و جمهوری‌خواه‌‌هاست؟ به نوبت رئیس جمهور را از بین خودشان انتخاب می‌کنند. دو دوره از این حزب و دو دوره از آن حزب. پس بقیه چه؟ کسانی که مخالف این دو حزب هستند باید چه کار بکنند؟

سعید _ بنگاه معاملات ملکی

از انتخابات و قوانین آمریکا سر در نمی‌آورم اما به نظر من آن کاندیدایی که سفید پوست است(رامنی) از این اوباما بهتر است. اوباما از ایران می‌ترسد و اهل جنگ نیست. آمریکا قوی‌ترین کشور دنیاست. بزرگ‌ترین ارتش دنیا را دارد. باید یک رئیس جمهور نترس و اهل جنگ داشته باشد.

من دوست داشتم آن زن سیاه پوسته (رایس) که در زمان جرج بوش بود، رئیس جمهور آمریکا شود. بوش بدون اجازه‌اش جرات نمی‌کرد بره دستشوئی. جدی می‌گویم. عکس گرفته بودند که در یک جلسه‌ای روی کاغذ برای این زن نوشته بود(بوش برای رایس) که اجازه می‌دهد برود دستشوئی یا نه. این جمهوری اسلامی مثل این بچه‌های خیابانی است. داد که سرشان بکشند فرار می‌کنند اما رو بهشان بدهی از سر و کولت بالا می‌روند. دوتا موشک بزنند به پادگان‌ها، اینها دست و پایشان را جمع می‌کنند.

«خدا کند اوباما رای بیاورد. حوصله جنگ، بمباران، آتش‌سوزی، آژیر، مرگ و میر و این چیزها را ندارم. حساب کن یک پالایشگاه با آن مخزن‌های با عظمت را بزنند. می‌دانی چند نفر در آتش کباب می‌شوند؟ حساب کن یکی از پل‌های این شهر را با چند صد ماشینی که رویش است بزنند. یکی از این برج‌های مسکونی را بزنند. دیگر بهشت زهرا باید به جای قبر، چاه بکنند تا این همه جنازه را خاک کنند. جنگ مردم را دوباره عصبی و روانی می‌کند. الان خیلی خوب شده. مردم با تمدن شدن. وقتی آژیر می‌کشیم همه ماشین‌ها می‌روند کنار. بچه‌ها با شعور تر شده‌اند. چند سال قبل وقتی آژیر می‌کشیدیم بعضی‌ها لج می‌کردند و مخصوصاً جلوی ماشین دست، دست می‌کردند. آدم سالم که این کارها را نمی‌کند. می‌کند؟ اینها برای چی بود؟ اثر هشت سال جنگ بود. اثر بمباران بود. اثر موشک بود. اثر مجلس ختم و تشییع جنازه بود.»

شیدا – آرایشگر

یک‌بار به صورت اتفاقی یک مجله روی میز بود. ظهر خسته بودم و داشتم چای می‌خوردم. مجله را ورق زدم. راجع به انتخابات آمریکا مطلب کوچکی نوشته بود. در آمار از کاندیداهای مستقل اسم برده بود. اینقدر یادم هست که کاندیداهای مستقل باید مقدار زیادی امضا جمع کنند تا بتوانند در انتخابات شرکت کنند. مثل اینکه تا به حال هیچ کس به صورت مستقل نتوانسته است این تعداد امضا را جمع کند. چرا امضا جمع می‌کنند و چقدر باید جمع کنند را درست و حسابی توضیح نداده بود. تعداد امضاها را نوشته بود اما یادم نیست. توضیح هم نداده بود فقط کاندیداهای مستقل باید امضا جمع کنند یا همه کاندیداها. یعنی هربار برای انتخابات یک عده می‌روند از مردم امضا جمع می‌کنند؟ خیلی کار احمقانه‌ای به نظر می‌رسه اگر این شکلی باشه.

رحیم – آتش‌نشان

خدا کند اوباما رای بیاورد. حوصله جنگ، بمباران، آتش‌سوزی، آژیر، مرگ و میر و این چیزها را ندارم. حساب کن یک پالایشگاه با آن مخزن‌های با عظمت را بزنند. می‌دانی چند نفر در آتش کباب می‌شوند؟ حساب کن یکی از پل‌های این شهر را با چند صد ماشینی که رویش است را بزنند. یکی از این برج‌های مسکونی را بزنند. دیگر بهشت زهرا باید به جای قبر، چاه بکنند تا این همه جنازه را خاک کنند.

جنگ مردم را دوباره عصبی و روانی می‌کند. الان خیلی خوب شده. مردم با تمدن شدن. وقتی آژیر می‌کشیم همه ماشین‌ها می‌روند کنار. بچه‌ها با شعور تر شده‌اند. چند سال قبل وقتی آژیر می‌کشیدیم بعضی‌ها لج می‌کردند و مخصوصاً جلوی ماشین دست، دست می‌کردند. آدم سالم که این کارها را نمی‌کند. می‌کند؟ اینها برای چی بود؟ اثر هشت سال جنگ بود. اثر بمباران بود. اثر موشک بود. اثر مجلس ختم و تشییع جنازه بود.

«س» _ فعال دانشجوئی

_ در آمریکا همه چیز پولی است. اگر پول داشته باشی، می‌توانی بهترین ماشین را سوار بشوی، در فرودگاه در صف باجه‌ها معطل نشوی، پول اضافه بدهی و بدون صف از گیت‌ها عبور کنی، می‌توانی مهمانی‌های بزرگ برگزار کنی و با دعوت سناتورها و نمایندگان برای خودت یک لابی سیاسی ایجاد کنی. با پول زیاد و هزینه وکالت بالا می‌توانی پرونده‌های حقوقی علیه خودت یا شرکت تجاری خودت را تا سال‌ها کش بدهی و با توافق از خطر محکومیت خلاصی پیدا کنی.

برای انتخابات هم باید پول داشته باشی. نه برای تبلیغ یا ایجاد کاروان تبیلغاتی یا ستاد یا مسائل مشابه. برای ورود به انتخابات باید پول بدهی. باید حق ثبت‌نام را پرداخت کنی. سابقه داشته است که افرادی مستقل از دو حزب بزرگ آمریکا در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کرده‌اند ولی فقط توانسته‌اند مجور ورود به انتخابات را در ۴۴ ایالت به دست بیاورند. یعنی در چند ایالت دیگر حتی اسم‌شان در برگه رای گیری نبوده است. چون پول پرداخت نکرده‌اند. نامزد دیگری وجود داشته است که فقط پول شرکت در انتخابات ۱۳ ایالت را داشته است.

خیلی‌ها را دیده ام که فکر می‌کنند در آمریکا آزادی لازم برای ورود حزب سوم یا کاندیدای مستقل وجود ندارد در صورتی که تعداد دیگری حزب در آمریکا وجود دارد. حتی دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان در هر ایالت مستقل از ایالت دیگر هستند. آزادی وجود دارد اما پول آن خیلی زیاد است و افراد مستقل و احزاب کوچک نمی‌توانند آن را پرداخت کنند.

_ شما این اطلاعات را از چه طریقی به دست آورده اید؟

_ اینترنت

_ به چه زبانی جستجو کرده‌اید؟

_ به زبان فارسی

_ به نظر شما بقیه کاربران اینترنت در ایران هم چنین اطلاعاتی را دارند؟

_ اطلاعاتی نیست که مخفی یا پولی باشد. سرچ می‌کنی و بیرون کشیده می‌شود. من نمی‌دانم منظور دقیق شما چیست اما نحوه استفاده از اینترنت متفاوت است. عده‌ای بازی می‌کنند، عده‌ای فیلم و آهنگ دانلود می‌کنند، بعضی‌ها چت می‌کنند، وقت عده‌ای در فیس‌بوک می‌گذرد، عده‌ای کارهای درسی و آموزشی خود را انجام می‌دهند، عده‌ای بیزینس می‌کنند، بعضی هم درباره مسائل مورد علاقه تحقیق می‌کنند.

سپهر _ نصاب پرده‌های تزئینی

_ مشخص است انتخاب آقای اوباما برای ایران خطرناک است. امیدوارم آقای رامنی رای بیاورد. دلم نمی‌خواهد در میان این همه مشکلات زندگی در ایران مصیبت جنگ هم بر این کشور سایه بیاندازد.

_ آقای رامنی جمهوری خواه هستند.
_ بله می‌دانم. آقای اوباما دموکرات و آقای رامنی جمهوری خواه است.

_ در افکار عمومی این حزب جمهوری خواه است که به جنگ طلبی شهرت دارد.
_ بله اطلاع دارم که در رسانه‌ها اینطور مطرح است که به دلیل حمایت شرکت‌های اسلحه‌سازی از جمهوری‌خواهان، آنها علاقه بیشتری به جنگ دارند ولی این اشتباه است.

_ چه دلیلی برای این نظر خود دارد؟

_ حمله به کشور یوگوسلاوی در زمان آقای کلینتون صورت گرفت. بعد از جنگ جهانی دوم این قوی‌ترین کشوری بوده است که آمریکا غلبه آن وارد جنگ شده است. حمله موشکی به سه کشور افغانستان، یمن و سودان نیز در پایان دوره ریاست جمهوری دموکرات‌ها صورت گرفت.

_ ولی اشغال نظامی افغانستان و عراق در زمان جرج بوش صورت گرفت.

_ حمله به لیبی هم در زمان آقای اوباما انجام شد.

_ خوب مثال‌های من ادعای شما را رد می‌کرد.

_ اشتباه نکنید. من هنوز ادعایم مطرح نکردم که رد بشود. من این ادعا را که جنگ فقط مختص جمهوری‌خواهان است رد کردم. هم دموکرات‌ها و هم جمهوری‌خواهان در کارنامه خود جنگ‌های متعددی را دارند.

_ گفتید ادعایی برای مطرح کردن دارید. بفرمائید.

_ در دوره‌های اخیر جمهوری‌خواهان فقط به کشورهای ضعیف حمله کرده‌اند. جنگ با کشورهای قوی‌تر را دموکرات‌ها انجام داده‌اند. دموکرات‌ها از پرداخت هزینه انسانی هراس دارند یعنی نمی‌خواهند سربازان آمریکایی در جنگ کشته شوند. آنها با تکیه بر تکنولوژی و جنگ هوایی و موشکی به کشورهای قوی حمله می‌کنند. من فکر می‌کنم احتمال حمله دموکرات‌ها به ایران خیلی بیشتر از احتمال حمله جمهوری‌خواهان است. آقای رامنی در مواضع انتخاباتی اولیه خود فقط برای فشار بر اوباما و برخورداری از لابی یهود در موقعیتی که بین دولت اوباما و نتانیاهو مشکلاتی به وجود آمده بود مسئله جنگ را مطرح کرد.

_ یعنی شما معتقد هستید اگر دموکرات‌ها رای بیاورند به ایران حمله می کنند؟

_ خیر. من می گویم که اگر بخواهند به ایران حمله کنند احتمال آن در دوره دموکرات‌ها بیشتر است.

_ پس ممکن است دموکرات‌ها به ایران حمله کنند.

_ ممکن هم هست نکنند. یکی از نمایندگان مجلس مصاحبه کرده است و اعلام کرده که ایران غنی سازی ۲۰ درصد را تعطیل کرده است.

_ اما خبرگزاری‌ه‌ای دولتی این خبر را تکذیب کردند.

_ بله تکذیب کردند اما از قول منابع ناشناس. کسی که مصاحبه کرده است در کمیسیون امنیت ملی است.

_ یعنی شما معتقد هستید که ایران و آمریکا پنهانی توافق کرده‌اند؟

_ من یک آدم معمولی هستم. از اخبار پشت پرده خبر ندارم. نمی‌دانم توافق کرده‌اند یا نه. فقط می‌دانم این خبر حتی اگر دروغ باشد به نفع آقای اوباما است. گرچه اگر توافق کرده باشند هم تضمینی برای اینکه جنگی اتفاق نیافتد وجود ندارد.

_ چرا وقتی مذاکرات ایران و آمریکا نتیجه داده باشد باز هم خبر جنگ وجود دارد؟

_ سرهنگ قذافی هم با آمریکا توافق هسته‌ای انجام داد اما آمریکا باز هم به لیبی حمله کرد.

_ تحصیلات شما تا چه مقطعی و در چه رشته‌ای است؟
_ دانشجوی کارشناسی رشته جغرافیا بودم اما به دلیل هزینه بالای دانشگاه تصمیم گرفتم درس را رها کنم و وارد بازار کار بشوم.

تصویر اول: اثر کارلوس لتوف، کاریکاتوریست برزیلی که برای سیاست آمریکا در مقابل فلسطین آن را کشیده است.

انتخابات آمریکا: انتخاب مسیر اروپا؟

arezoo — Fri, 02 Nov 2012 16:43:37 +0000

نگاهی به نکات مهم انتخابات ریاست جمهوری شش نوامبر در آمریکا و تفاوت‌های دو کاندیدا

کورش عرفانی

کورش عرفانی - مردم ایالات متحده‌ آمریکا تا چند روز دیگر درباره‌ی فردی که قراراست چهارسال – بین ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ - رئیس جمهور این کشور باشد تصمیم خواهند گرفت. انتخاب بین باراک اوباما، رئیس جمهوری کنونی و کاندیدای دمکرات‌ها و میت رامنی، کاندیدای جمهوریخواهان است. می‌توان گفت که کلیت نظام اقتصادی و سیاسی آمریکا در طول دهه‌های گذشته دست نخورده باقی مانده است ولی برخی انتخابات می‌توانند با نتیجه‌ی مشخص خود، تحولاتی را باعث شوند که کل سیستم را دستخوش دگرگونی‌هایی سازد. مورد رای‌گیری ریاست جمهوری ۶ نوامبر می‌تواند از این نوع باشد. نوشتار زیر به معرفی و تحلیل برخی از موضوعات تعیین کننده‌ی این انتخابات می‌پردازد.

نگاهی به سال‌های اخیر

برای درک موقعیت کنونی آمریکا باید اشاره‌ای داشته باشیم به کشوری که باراک اوباما و تیم وی در سال ۲۰۰۸ از جرج دبلیو بوش تحویل گرفتند. آمریکای آن زمان، پس از هشت سال حاکمیت جمهوری‌خواهان بر آن کشور، اقتصادی از هم پاشیده داشت. آشفتگی فراگیر، نظام بانکی آمریکا را به مرز ورشکستگی کشانده بود. این سخت‌ترین بحران اقتصادی این کشور پس از پایان دهه‌ی بیست میلادی در قرن گذشته محسوب می‌شد. بخش غیر‌تولیدی سرمایه‌داری چنان رشد کرده بود که دو حباب بزرگ مالی و مسکن را پدید آورده بود، با انفجار این دو حباب کاذب میلیاردی، میلیون‌ها نفر بیکار، بی‌خانمان و ورشکسته شدند.

هم چنین، ایالات متحده خود را درگیر دو جنگ کرده بود که هیچ سرنوشت روشنی در آن زمان نداشتند: جنگ در افغانستان که از سال ۲۰۰۱ آغاز شده بود و دیگری جنگ با عراق که در مارس ۲۰۰۳ با اشغال عراق کلید خورده بود. هزینه‌های این دو جنگ سنگین و چشم‌انداز پایان آنها در زمان تحویل پست ریاست جمهوری از بوش به اوباما در سال ۲۰۰۸ بسیار دور و نامطمئن جلوه می‌کرد.

در این شرایط بود که تیم اوباما کار خود را آغاز کرد و تلاش نمود که، ضمن حفظ منطق عمومی حاکم بر سرمایه‌داری آمریکا، درجه‌ای از کنترل، مدیریت مرکزی[1]، قاعده‌مندی[2] و محدودیت‌سازی تصمیم‌گیری‌های بخش خصوصی را به آن تزریق کند. کار آسانی نبود، بازار آزاد مکانیزم‌های همیشگی خود مانند دست نامرئی ریکاردو را از دست داده بود، اما نتایج دخالت دولت چندان هم بد نبود و ممکن است در صورت ادامه، دستاوردهای متفاوتی نسبت به گذشته برای آینده‌ی آمریکا داشته باشد. به عبارت دیگر، مهارکردن بخش سرکش سرمایه‌داری آمریکا، که در طول هشت سال بوش به اوج خویش رسیده بود، تبدیل به ماموریت اصلی باراک اوباما و تیم او شد.

اقتصاد آمریکا

واقعیت اقتصاد آمریکا امروز با یک بدهی ۱۴ بیلیون دلاری معرفی می‌شود و بیکاری گسترده و مزمن شاخص دیگر آن است.

اوباما و رامنی می‌دانند که باید به یک استراتژی دارای تناقض جواب دهند: برای کاهش بدهی عمومی باید هزینه‌ها را کاهش داد و برای ایجاد شغل، باید هزینه کرد. شاید مهارت در ترکیب این دو، تعیین می‌کند کدام کاندیدا موفق شود. دمکرات‌ها وعده‌ی مالیات بیشتر برای ثروتمندان و مالیات کمتر برای طبقه‌ی متوسط می‌دهند که درآمدی پایین ۲۵۰ هزار دلار در سال دارند. حال آن که جمهوری‌خواهان می‌خواهند ضریب مالیات ثروتمندان را کاهش دهند تا آنها سرمایه‌گذاری و ایجاد شغل کنند.

هر دو کاندیدا می‌دانند که باید به یک استراتژی دارای تناقض جواب دهند: برای کاهش بدهی عمومی باید هزینه‌ها را کاهش داد و برای ایجاد شغل، باید هزینه کرد. شاید مهارت در ترکیب این دو، تعیین می‌کند کدام کاندیدا موفق شود. دمکرات‌ها وعده‌ی مالیات بیشتر برای ثروتمندان و مالیات کمتر برای طبقه‌ی متوسط می‌دهند که درآمدی پایین ۲۵۰ هزار دلار در سال دارند. حال آن که جمهوری‌خواهان می‌خواهند ضریب مالیات ثروتمندان را کاهش دهند تا آنها سرمایه‌گذاری و ایجاد شغل کنند.

آنها در عین حال بی‌تمایل نیستند که برای کاهش هزینه‌های دولت، مالیات عمومی طبقه متوسط و مزدبگیران را افزایش دهند. اوباما مدعی است برای آن که نتیجه‌ی کارش دیده شود، به زمانی بیش از چهار سال نیاز است و برای همین لازم است دوباره انتخاب شود. رامنی اما وی را متهم به دنبال کردن سیاست‌هایی می‌کند که نتوانسته‌اند میزان بیکاری را به زیر ۹.۱ درصد بکشانند و ادامه‌ی آنها نیز وضع را بدتر خواهد کرد. به زودی خواهیم دید رای دهندگان آمریکا به تداوم روش بطئی اما مطمئن اوباما رای می‌دهند یا به هیجان ناشی از راه تازه‌ای که رامنی برای کاهش مالیات‌ها و محدود کردن هزینه‌های دولت مرکزی پیشنهاد می‌دهد.

بیمه‌ی درمانی [3]

بیش از ۴۹ میلیون آمریکایی فاقد هرگونه پوشش بیمه‌ی درمانی هستند.[4] اوباما در سال ۲۰۰۸ وعده داده بود که این مشکل را برای کسانی که نمی‌توانند بیمه‌ی درمانی بخرند حل کند. طرح وی در مارس ۲۰۱۰ و پس از یک نبرد طولانی در کنگره، که مخالفت جمهوریخواهان را با خود داشت، تصویب شد. پس از آن، دادگاه عالی آمریکا در ماه ژوئن سال جاری ادعای جمهوری‌خواهان مبنی بر مغایرت طرح با قانون اساسی را رد کرد. به این ترتیب قانون آماده‌ی اجراست و این یکی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های اوباما و تحولی جدی در عرصه‌ اجتماعی در تاریخ ایالات متحده‌ی آمریکاست.

از طریق این طرح میلیون‌ها نفر با هزینه‌ای اندک تحت پوشش بیمه‌ی درمانی قرار می‌گیرند. این طرح برای کسانی که علیرغم توانایی مالی حاضر به داشتن هیچ گونه بیمه‌ی درمانی نباشند، نوعی مالیات در نظر می‌گیرد. در مقابل، میت رامنی اصرار به ملغی ساختن این قانون دارد تا هر کس بتواند به اختیار خود و از طریق شرکت‌های بیمه خصوصی، بیمه درمانی داشته باشد. رامتی اعتقاد دارد که دخالت دولت در این امر می‌تواند زاینده‌ی هزینه‌هایی هنگفت باشد و بدهی عمومی حکومت را به شدت بالا ببرد.[5] رامنی مثل بسیاری از موارد دیگر این جا نیز کمترین دخالت دولت و بیشترین آزادی عمل را برای فرد و بخش خصوصی می‌خواهد. شرکت‌های بیمه می‌توانند برنده‌های واقعی طرح رامنی باشند.

مهاجرت

یکی از موضوع‌های مهم سیاسی، اجتماعی و انتخاباتی در آمریکا، به عنوان یک کشور بزرگ و مهاجرپذیر، موضوع میلیون‌ها نفر است که که هر ساله به طور غیر‌قانونی وارد خاک این کشور می‌شوند. اوباما از ابتدای ورود خود به کاخ سفید مبارزه با ورود

غیرقانونی مهاجران را به شدت دنبال کرده و بیش از یک میلیون نفر را به کشورهای خود بازگردانده است. با این همه، دو اقدام اخیر دولت وی نشان دهنده‌ی سیاست ملایم‌تری است که دمکرات‌ها نسبت به جمهوری‌خواهان در این باره دارند.

نخست دستور‌العملی بود که براساس آن مهاجران غیرقانونی زیر ۳۰ سال که در سن کودکی به آمریکا آمده‌اند و در این کشور تحصیلات عالی کرده‌اند یا به خدمت سربازی رفته‌اند، بتوانند تابعیت آمریکا را دریافت کنند. این اقدام با مخالفت شدید جمهوری‌خواهان مواجه شد و در کنگره مورد بررسی قرار نگرفت اما وارد مرحله اجرایی خود شد.[6]

مورد دیگر، مخالفت اوباما با قوانین بیش از حد سخت‌گیرانه‌ایالت آریزونا است که توسط جمهوری‌خواهان و راست‌گرایان به تصویب رسیده بود. رامنی به نوبه‌خود تلاش دارد که راهکار درازمدتی برای موضوع مهاجرت ارائه دهد. از جمله از طریق کشیدن حصارهای دفاعی در مرزها.

آموزش

در حالی که کیفیت تحصیلات پیش دانشگاهی در آمریکا سیر نزولی دارد هزینه‌ها رو به افزایش است. کابوس دانشجویان آمریکایی برای تحصیلات عالی، تامین شهریه‌ها و مواجهه با وام‌های دراز مدت است. اوباما برای تامین کیفیت آموزشی، برنامه‌هایی را به مورد اجرا گذاشت. قانون «بچه‌ای عقب نماند»[7] برای این بوده که هیچ دانش‌آموزی بدون تسلط بر قرائت و ریاضیات از مدرسه بیرون نیاید و قرار است تا ۲۰۱۴ به بار بنشیند. از طرفی بیش از ۴ میلیارد دلار بودجه به ایالاتی اختصاص داده شده که برای افزایش کیفیت کار معلمان و بهبود نتیجه‌تحصیلات دانش آموزان، طرح‌ها و ابتکار عمل‌های مفید معرفی و اجرا کنند. رامنی قول داده است که اگر به ریاست جمهوری رسید، چنان روی آموزش و معلمان کیفی تاکید کند که هیچ دانش‌آموزی در هیچ کجا با مشکل کلاس‌های آموزشی سطح پایین مواجه نشود.

سقط جنین

دولت اوباما در زمینه موضوع سقط جنین بسیار کجدار و مریز عمل کرده تا خشم نیروهای سنتی را علیه خود برنیانگیزد. اوباما پرداخت هزینه‌سقط جنین از بودجه ‌دولت را به استثنای موارد بارداری ناشی از تجاوز، نزدیکی با محارم یا امکان خطر جانی برای مادر حذف کرد.

در آمریکا این موضوع پیوسته محل اختلاف راست‌گرایان و مذهبی‌های مخالف سقط جنین و سایر نیروهای غیرمذهبی یا غیرسنتی موافق با آن بوده است.

دولت اوباما در این زمینه بسیار کجدار و مریز عمل کرده تا خشم نیروهای سنتی را علیه خود برنیانگیزد. به طور مثال اوباما در چهار سال اول کار خود، پرداخت هزینه‌سقط جنین از بودجه‌دولت را به استثنای موارد بارداری ناشی از تجاوز، نزدیکی با محارم یا امکان خطر جانی برای مادر حذف کرد و به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. اما از سوی دیگر، همین دولت تلاش کرد تا پرسنل نهادهای مذهبی را در کار کنترل خانواده به کار گیرد که خشم کلیسای کاتولیک را برانگیخت. میت رامنی در گفتار خود را «طرفدار زندگی»[8] می‌داند، یعنی مخالف سقط جنین. اما در عمل گرایش ارجحیت انتخاب[9] را مطرح کرده است که براساس آن زن یا دختر حامله خود باید تصمیم گیرد و خود آن را عملی کند.

ازدواج همجنس‌خواهان

این موضوع نیز در آمریکا در حال تحول است. اوباما که در ابتدا با این امر مخالف بود، به تدریج دیدگاه خود را عوض کرد. به نظر می‌رسد که او در آستانه‌ی انتخابات - و برای جلب نظر مثبت وسایل ارتباط جمعی که زیر نفوذ طرفداران این ازدواج هستند- آمادگی بیشتری به نرمش در این موضوع داشته باشد. میت رامنی پیرو دیدگاهی است که ازدواج را صرفا پیوند میان یک زن و یک مرد می‌داند، اما می‌گوید که انتخاب در مورد قانونی یا غیرقانونی بودن این امر را نباید به دادگاه، بلکه باید به رای مردم گذاشت.

تامین اجتماعی

اوباما در صدد است با تقبل برخی هزینه‌ها از سوی دولت، حداقل‌ها را برای بیکاران یا بازنشستگان تامین کند و حاضر نیست این مسئولیت را به بخش خصوصی واگذار کند. کاهش ضریب مالیاتی و ادامه‌ی پرداخت حق بیکاری به بیکاران بدون چشم‌انداز نیز در این راستا قرار دارد. در این زمینه به نظر می‌رسد که نگرانی برای حفظ نظم اجتماعی و محروم نکردن میلیون‌ها بیکار از حداقل‌های حیاتی موثر بوده باشد. میت رامنی در پی افزایش سن بازنشستگی و پیشنهاد خرید حق بازنشستگی در دوران کار است. وی تاکید دارد که دولت نباید با تعهدپذیری در زمینه‌بیمه‌های اجتماعی برای خود بار مالی اضافی ایجاد کند.

محدودیت اسلحه

تیراندازی‌های پر تلفات مانند آن چه در ماه ژوئن در کلرادو[10] روی داد، باردیگر موضوع کنترل سلاح‌ها را به انتخابات بازگردانده است. به نظر می‌رسد دولت اوباما و به‌طور کلی دمکرات‌ها، گرایش بیشتری به این کنترل نسبت به جمهوری‌خواهان دارند. حزب جمهوری‌خواه به دلیل حمایت مهم «انجمن ملی سلاح»[11] پیوسته مخالف محدودیت در تصاحب و حمل سلاح بوده است.

محیط زیست و گرمایش زمین

تا قبل از آن که توفان «سندی» شرق آمریکا را در نوردد، موضوع تغییرات آب و هوایی و عواقب آن از موضوعات اصلی انتخابات این کشور نبوده است.[12]

راست‌های آمریکایی با استخراج نفت از هر جای ممکن موافق‌اند و حتی خواستار بهره‌برداری نفت از نواحی زیست محیطی تحت حفاظت در اقیانوس منجمد شمالی هستند. در حالی که دمکرات‌ها به‌طور عمده به فکر بهره‌برداری از منابع جایگزین انرژی مانند انرژی بادی و خورشیدی هستند.

حتی دمکرات‌ها در دو سال اول دولت اوباما، که اکثریت را در کنگره داشتند، در تصویب قانون محدود سازی تولید گازدی اکسیدکربن موفقیتی نداشتند. هر چند که اوباما قول گسترش فعالیت‌های مربوط به «انرژی سبز» و ایجاد شغل پیرامون آن را داده بود، اما گروه‌های فشار که در پیوند با سه منبع انرژی نفت، گاز و زغال سنگ هستند، نگذاشته‌اند او طرح‌های استخراج نفت در دریا را متوقف یا پروژه‌های استخراج و حمل گاز را زیر سوال برد.

به موازات آن‌که صنعت زغال سنگ برای ادامه برخورداری از کمک دولتی به اوباما فشار می‌آورد، میت رامنی در مقابل خواهان برداشتن هرگونه محدودیت قانونی اعمال شده توسط دولت در این باره است. به‌طور کلی، راست‌ها با استخراج نفت از هر جای ممکن موافق‌اند و حتی خواستار بهره‌برداری نفت از نواحی زیست محیطی تحت حفاظت در اقیانوس منجمد شمالی هستند. در حالی که دمکرات‌ها به‌طور عمده به فکر بهره‌برداری از منابع جایگزین انرژی مانند انرژی بادی و خورشیدی هستند. نماینده‌ حزب جمهوری‌خواه برای کاهش وابستگی آمریکا به نفت وارداتی از کشورهای دیگر، ساختن نیروگاه‌های هسته‌ای جدید را توصیه می‌کند.

تروریسم

از حمله یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ به این سو، موضوع «تروریسم» به یکی از بحث‌های اصلی مبارزات انتخاباتی تبدیل شده است. اوباما در این زمینه دو موضوع را به عنوان بیلان کاری خود عنوان می‌کند: اول شناسایی محل اختفاء و به قتل رساندن اسامه بن لادن رهبر القاعده و دیگری عملیات مستمر هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا بر فراز پاکستان. این مورد اخیر البته به دلیل تلفات غیرنظامی خود با انتقادات زیادی همراه است و آینده‌ روابط این کشور با پاکستان را که یک متحد مهم سیاسی و نظامی آمریکا در منطقه محسوب می‌شود، به خطر انداخته است.

اوباما هم چنین به کارنامه‌ خود در دو جنگ عراق و افغانستان می‌بالد و خروج نیروهای آمریکا از عراق و خروج برنامه‌ریزی شده در سال ۲۰۱۴ از افغانستان را نمودی از موفقیت مبارزه‌ با تروریسم می‌داند. در مقابل میت رامنی، بیلان اوباما در این زمینه را ضعیف می‌داند و معتقد است که باید به مبارزه با «اسلام رادیکال که می‌خواهد به آمریکا ضربه بزند» پرداخت. در این میان رامنی گرایشی قوی به همکاری فعال با اسرائیل برای این منظور دارد. این نکته ما را به دیدگاه‌های دو کاندیدا در مورد سیاست خارجی می‌کشاند.

سیاست خارجی و روابط بین‌المللی

رامنی به شدت عمل در حوزه سیاست خارجی معتقد است و ترجیح می‌دهد که قدرت آمریکا حرف آخر را بزند نه دیپلماسی آمریکا. رامنی درمناظره‌ی آخر خود با اوباما به گونه‌ای سخن می‌گفت که گویی پاکستان و خطر دسترسی گروه‌های افراطی مذهبی این کشور به موشک‌های هسته‌ای، می‌تواند به یکی از مشغولیات جدی سیاست خارجی ایالات متحده‌ی آمریکا در آسیا تبدیل شود.

اوباما بر این باور است که خطر اصلی در صحنه‌ جهانی تروریسم است و باید در این زمینه با کشورهای خاورمیانه همکاری کرد. به‌همین خاطر، برای دولت اوباما حفظ روابط حسنه با دولت‌هایی مانند عربستان سعودی و پاکستان و مصر اهمیت فراوانی دارد.

این درحالی است که رامنی به شدت عمل در این باره معتقد است و ترجیح می‌دهد که قدرت آمریکا حرف آخر را بزند نه دیپلماسی آمریکا. رامنی درمناظره‌ی آخر خود با اوباما به گونه‌ای سخن می‌گفت که گویی پاکستان و خطر دسترسی گروه‌های افراطی مذهبی این کشور به موشک‌های هسته‌ای، می‌تواند به یکی از مشغولیات جدی سیاست خارجی ایالات متحده‌ی آمریکا در آسیا تبدیل شود.

اوباما کارنامه کمک‌های نظامی و اطلاعاتی و اقتصادی خود با اسرائیل را درخشان می‌داند ولی رامنی آن را ضعیف و پرمسئله می‌‌خواند و معتقد است که دولت اوباما می‌توانست بیش از این به اسرائیل یاری رساند. در طول این دوره از تبلیغات انتخاباتی و مناظره‌های دو طرف حرفی جدی از فلسطین و یا طرح دو کشور مستقل در کنار یکدیگر و صلح خاورمیانه به میان نیامد.

جمهوری اسلامی ایران

اختلاف نظر این دو درباره‌ ایران واضح است. اوباما بر این باورست که موفق شده در نهایت و پس از سال‌ها تلاش، اتحادی گسترده میان کشورهای غربی برای تحریم و منزوی ساختن ایران بیابد. او می‌خواهد حداکثر بهره‌برداری را از این اتحاد فراگیر بکند تا سناریو حمله‌ی نظامی را به آخرین ابزارها تبدیل سازد. این در حالی است که رامنی اعتماد زیادی به موثر بودن تحریم‌ها در حد کنونی ندارد و ترجیح می‌دهد که بیشتر راه پیشنهادی اسرائیل در برخورد با خطر اتمی ایران را همراهی کند. این امر به سادگی به معنای گرایش رامنی است به سوی اقدام نظامی علیه تاسیسات اتمی ایران.

به نظر می‌رسد که اوباما، به عنوان رئیس‌جمهور و فرمانده‌ کل قوای مسلح آمریکا و به عنوان چهره‌ای درگیر با واقعیت پیچیده‌ی منطقه، نسبت به موضوع برخورد نظامی با ایران نگاه محتاطانه‌تری دارد تا میت رامنی که از این موضوع برای جلب‌نظر لابی قدرتمند اسرائیل در آمریکا برای انتخابات نوامبر بهره می‌برد.

به نظر می‌رسد که اوباما، به عنوان رئیس‌جمهور و فرمانده‌ کل قوای مسلح آمریکا و به عنوان چهره درگیر با واقعیت پیچیده‌ی منطقه، نسبت به موضوع برخورد نظامی با ایران نگاه محتاطانه تری دارد تا میت رامنی که از این موضوع برای جلب‌نظر لابی قدرتمند اسرائیل در آمریکا برای انتخابات نوامبر بهره می‌برد.

به طور خاص در مورد ایران و خطر دستیابی این کشور به سلاح اتمی بین دو کاندیدا یک نقطه‌ی مشترک وجود دارد که شاید همین نیز باعث شده باشد که رامنی نتواند این موضوع را ابزاری برای تهاجم جدی به اوباما کند و آن چیزی نیست جز اراده‌ هر دو کاندیدا برای جلوگیری حتمی از دستیابی ایران به سلاح اتمی. رامنی تمایل بیشتری به این دارد که این فشار را تا مرز ممانعت از دستیابی ایران به هرگونه دانش یا توانایی ساخت سلاح هسته‌ای پیش ببرد.

نکته‌ی دیگر این که دولت اوباما ممکن است با دستیابی به هدف خود در ممانعت ایران از داشتن بمب اتمی، فشارها را بر رژیم ایران محدود کند و جلوتر نرود، اما در مقابل این احتمال وجود دارد که میت رامنی، به دلیل حضور چهره‌هایی مانند "جان بولتون" در تیم خود متقاعد شود که دست کشیدن از جاه‌طلبی هسته‌ای کافی نیست و برای امنیت درازمدت غرب در خاورمیانه یا جهان، ایالات متحده بهتر است که به سناریوی تغییر رژیم در ایران توجه کند. این احتمال یکی از دلایلی است که برخی از ایرانیان مخالف رژیم را به سوی طرفداری از انتخاب میت رامنی در انتخابات آتی سوق داده است.

نقش حکومت در مدیریت

سرانجام، در حالی که دمکرات‌ها به طور کلی و اوباما به طور خاص به اهمیت نقش فعال و حتی گسترده‌ی دولت در قاعده‌مند کردن اقتصاد و تامین برخی حداقل‌های معیشتی برای مردم آمریکا باور دارند، جمهوری‌خواهان و فرد میت رامنی، به عنوان یک فعال اقتصادی بخش خصوصی، برآنند که دست دخالت دولت در اقتصاد را هرچه کوتاه‌تر کنند و به این ترتیب، نظریه‌ "حکومت کوچک"[13] را پیاده سازند. اما گویی حافظه‌ی جمعی آمریکایی‌ها در نوسان است زیرا اوباما در سال ۲۰۰۸ میراث‌دار آمریکایی شد که در دوران بوش با همین تئوری در وضعیت فاجعه‌بار اقتصادی و خطر اجتماعی جدی قرار داده شده بود. این به طور عملی در آمریکا تجربه شده که دخالت دولت در برخی حوزه‌های اقتصادی و بخصوص مالی (مانند بورس وال‌استریت و بانک‌داری)، ساختن تاسیسات زیربنایی برای کشور، آموزش و پرورش ونیز یاری رسانی به رشد اقتصادی لازم است. طرح بیمه همگانی معروف به «بیمه اوباما»[14] و همچنین تزریق ۸۰۰ میلیارد محرک اقتصادی تشویقی در سال ۲۰۰۸ برای زنده کردن قدرت خرید آمریکایی‌ها، نمونه‌هایی از افزایش قدرت دولت فدرال (مرکزی) در امور اقتصادی و اجتماعی آمریکاست.

میت رامنی اما به عنوان یک تاجر اقتصادی سابق بیشتر مایل است که در صورت موفقیت در انتخابات هفته‌ی آینده و در پست ریاست جمهوری، راه‌های کاهش نفوذ و کنترل دولت بر شرکت‌های بزرگ اقتصادی را پیدا و پیاده کند تا این شرکت‌ها بتوانند با دستی بازتر به «تولید ثروت و ایجاد شغل» بپردازند. به‌طور کلی، جمهوری‌خواهان این بار نیز اقدام به تبلیغ شعارهای همیشگی خود در مورد "دولت محدود"، "مالیات کمتر" و "بازگذاشتن دست بازار آزاد" کرده‌اند و رامنی، به عنوان نمود این حرکت فکری و سیاسی، سرسختانه از آنها دفاع می‌کند.

نتیجه‌گیری

به نظر می‌رسد که نبرد انتخاباتی میان باراک اوباما از حزب دمکرات و میت رامنی از حزب جمهوری‌خواه مرحله‌‌ای حیاتی در گام گذاشتن به یک مسیر ساختاری جدید در آمریکا را روشن کند: مسیر پیشنهادی باراک اوباما، جامعه‌ آمریکا را برای نخستین بار در تاریخ هشتاد سال گذشته‌ خود، به سوی خصلت هر چه بیشتر اجتماعی در اقتصاد خود به پیش می‌برد. مسیر میت رامنی نیز آمریکا را همچون گذشته در مسیر اقتصاد آزاد بی‌نظارت نگه می‌دارد.

راه پیشنهادی اوباما در ایالات متحده‌ی آمریکا جدید است و منافع لایه‌های متوسط و پایین جامعه را در حدی که سرمایه‌داری آمریکا و فرهنگ عمومی دولت‌مداری در آن اجازه می‌دهد، تامین خواهد کرد. راه رامنی، به عنوان یک محافظه‌کار، نگهداشتن آمریکا در همان خط تاریخی خود است که اقتصاد آزاد و نقش تعیین‌کننده بازار را در آن عمده می‌سازد. اینجاست که معنا و گستره‌ی "تغییر" را، آن‌چنان که شعار اصلی اوباما در دور قبلی رقابت انتخاباتی‌اش بود، در چارچوب محدودیت‌های اقتصاد و جامعه آمریکا در می‌یابیم.

اوباما هنوز با سوسیالیست‌های اروپایی فاصله‌ زیادی دارد، اما انتخاب وی برای دوری دیگر نشان خواهد داد که جامعه‌ی آمریکا نیز بی‌میل نیست تا شاید، خسته ازعوارض یک سرمای‌‌داری بی‌ضابطه و در مواردی بی‌رحم، قدری دست حکومت را باز بگذارد تا رگه‌هایی بسیار ابتدایی از عدالت اجتماعی نهادینه در آن کشور ظهور کند. آن چه در اروپای اوایل قرن بیستم آغاز شد، با یک قرن تاخیر، سرانجام به آمریکا رسیده است.

1 Federal supervision

2 Regulations

3 Health care

4 DeNavas-Walt, Carmen; Proctor, Bernadette D.; Smith, Jessica C. (September 13, 2011). Income, poverty, and health insurance coverage in the United States: 2010. U.S. Census Bureau: Current Population Reports, P60-239. Washington, DC: U.S. Government Printing Office.

[5] سایت checkfacts این گفته ی میت رامنی را وارسی کرده و آن را رد کرده است.

6 DREAM Act

7 No Child Left Behind

8 Pro-life

9 pro-choice initiatives

[10] در حادثه حمله و تیراندازی دو مهاجم در سینمایی در منطقه اورورا در حومه شهر دنور در ایالت کلرادو دستکم دوازده نفر کشته و بیش از پنجاه و نه نفر زخمی شدند. این امر افکار عمومی را به شدت تحت تاثیر قرار داد، هر چند که بحث جدی در مورد چرایی گسترش خشونت در جامعه آمریکا به طور جدی مطرح نشد.

1¹ (The National Rifle Association (NRA

[12] در این مورد بیشتر توجهات به نوع و کیفیت مدیریت آثار این توفان معطوف بود.

1³ Small Government = حکومت محدود و غیرگسترده

1⁴ Obamacare

روایت سوریه تا امروز

politics — Fri, 19 Oct 2012 21:23:49 +0000

ویلیام بلوم*

برگردان:

نعیمه دوستدار

ویلیام بلوم - هیلاری کلینتون گفته است: «من هم مانند خیلی از آمریکایی‌ها از خودم می‌پرسم چطور این اتفاق افتاد؟ چگونه این در کشور و شهری اتفاق افتاد که ما به آزادی آن کمک کردیم و جلوی ویرانی‌اش را گرفتیم؟ این اتفاق‌ها نشان می‌دهند که دنیا می تواند چقدر پیچیده و عجیب باشد.»

وزیر امور خارجه آمریکا به حمله‌ای اشاره می‌کند که در ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۱۲ به سفارت آمریکا در بنغازی انجام گرفت و بر اثر آن سفیر آمریکا و سه آمریکایی دیگر کشته شدند. نهادهای اطلاعاتی ایالات متحده اکنون اعلام کرده‌اند که حمله‌کننده‌گان، با شاخه القاعده در مراکش مرتبط بوده‌اند.

بله . دنیا می‌تواند پیچیده و عجیب باشد اما ما چیزهایی هم یاد گرفته‌ایم. آمریکا حمله موشکی به لیبی را با آگاهی بر این شروع کرد که آنها در جبهه القاعده می‌جنگند. بنغازی، مرکز بنیادگرایان اسلامی ‌شمال آفریقا از طیف‌های مختلف بوده و هست.

نادرست است اگر ادعا کنیم ناتو این شهر را از ویرانی نجات داد. داستان حمله به بنغازی توسط نیروهای معمر قذافی در سال گذشته، تنها یک کارزار تبلیغاتی برای مشروع جلوه‌دادن دخالت غربی‌ها بود.

حالا آمریکا- بدون شلیک واقعی گلوله - علیه حکومت سوریه وارد عمل شده است، در حالی که کاملا آگاه است در جبهه القاعده می‌جنگد. حملات انتحاری متعدد القاعده به اهداف دولت سوریه خود به تنهایی برای رفع هرگونه تردیدی کافی‌ست. یک بار دیگر ، آمریکا در سرنگونی یک دولت سکولار در خاورمیانه دخالت می‌کند.

در عین حال، بنیادگرایان مسلمان در سوریه، همانند لیبی، به هیچ‌وجه گمان نمی‌کنند که آمریکا دوستدار آنهاست. نیم قرن مداخله ایالات متحده در خاورمیانه، ایجاد پایگاه‌های نظامی ‌در عربستان، حمایت از دیکتاتوری و کشتار مردم فلسطین توسط اسرائیلی‌ها، آنها را از چنین خیالی دور نگه می‌دارد.

مایکل چاساداوسکی از موسسه "گلوبال ریسرچ" می‌نویسد: زمانی که حکومت سوریه سقوط کند - که به نظر می‌رسد غرب تا آن زمان صبر نخواهد کرد- نیروهای مشابه القاعده، در سوریه نیز همانند بنغازی قد علم خواهند کرد و چه بهتر که سفیر آمریکا به این کشور نرود!

پس چرا آمریکا می‌خواهد باز هم به زور در اوضاع مداخله کند؟ این روایتی است که بارها گفته شده است: سلطه جهانی، نفت، اسرائیل، ایدئولوژی و ... حقیقت این است که اسد در سوریه، مانند قذافی در لیبی، به عنوان طرفی قابل اعتماد، وفاداری کافی به امپراتوری آمریکا نشان نداده است.

تنها محدودیت‌هایی که روسیه و چین در شورای امنیت ایجاد کرده‌اند باعث شده ناتو همانند لیبی، موشک‌های خود را به بهانه آزادی به سوریه شلیک نکند. رهبران چین و روسیه ادعا می‌کنند در مورد لیبی از سوی آمریکا گمراه شدند و آنچه با آن موافقت کرده بودند، تنها ایجاد منطقه پرواز ممنوع بود، نه هفت ماه حمله موشکی هر روزه به مردم لیبی.

جای خوشبختی است که این دو قدرت به آمریکا چراغ سبز دیگری نشان ندادند. اما باور فریب‌خوردگی این دو در بهار گذشته نیز دشوار است. ناتو، حافظ صلح یا میانجی مسائل انسانی نیست. آنچه که بود، تنها جنگ بود: خونین، وحشتناک و برای تغییر رژیم.

بدون تردید، آنها می‌خواهند نفوذ خود را در سوریه نشان دهند. ناتو و آمریکا شاید بدون تایید شورای امنیت هم به مردم بی‌دفاع حمله کنند، اما سوریه موشک‌های قاره‌پیما و سلاح شیمیایی دارد.

این فرض هم محتمل است که انتخابات ریاست جمهوری پیش‌رو، اوباما را از گسترش نقش آمریکا در سوریه بازداشته باشد. ممکن است او به این نتیجه رسیده که صلح، رای بیشتری برای دموکرات‌ها به همراه خواهد آورد تا جنگ با سوریه.

تبلیغات در رسانه‌های غربی شدت گرفته‌اند. هر روز و هر ماه که می‌گذرد، رسانه‌ها بیشتر درباره تهاجم حکومت سوریه به قربانیان که شهروندان بی‌دفاع نامیده می‌شوند و استفاده از ابزارهای وحشتناک علیه آنها به ما می‌گویند؛ اما بدون هیچ مدرک یا منطقی.

گفته می‌شود که حکومت سوریه پشت برخی از این حمله‌ها قرار دارد. منبع این روایت‌ها معمولا سازمانی ضد دولتی است. بدون این‌که به ما بگویند رفتارهای مشابهی ممکن است در میان مخالفان هم دیده شود.

در ماه مه، بی‌بی‌سی تصاویری از گورهای دسته‌جمعی نشان داد که ادعا می‌شد دفن‌شدگان در آنها توسط حکومت سوریه در شهر حوله کشته شده‌اند. کمی‌ بعد، بی‌بی‌سی به خاطر انتشار این تصاویر که از سوی شورشیان رسیده بود عذرخواهی کرد.

در ماه ژوئیه، روزنامه آلمانی فرانکفورتر آلگماینه تسایتونگ، با استناد به گفته مخالفان اسد، گزارش کرد که کشتار حوله در واقع به وسیله نظامیان سنی مخالف اسد انجام شده است و قربانیان از علویان و اقلیت شیعه بوده‌اند که عموما از اسد حمایت می‌کنند.

در گزارشی از استراتفور، سازمان اطلاعاتی خصوصی و محافظه‌کار آمریکایی که ارتباطات گسترده‌ای دارد و بسیاری از ایمیل‌های آن به دست ویکی‌لیکس افتاده، آمده است: «بیشترین ادعاهای مخالفان سوری اغراق شده یا غیرواقعی هستند.» آنها از جمله مدعی شدند که «نیروهای رژیم، حمص را محاصره کرده و مهلتی ۷۲ ساعته به مخالفان دادند تا خود را تسلیم و سلاح‌هایشان را تحویل دهند وگرنه با کشتار مهیبی مواجه خواهند شد.» چنین خبرهایی در صدر اخبار جهانی قرار گرفتند اما همکاران استراتفور هیچ نشانه‌ای از کشتار ندیدند. آنها هشدار دادند که نیروهای مخالف دولت سوریه می‌خواهند با صحنه‌سازی یک کشتار قریب‌الوقوع، شرایطی ایجاد کنند که به دخالت نظامی ‌خارجی منجر شود. استراتفور اعلام کرد که هر ادعایی در مورد این کشتار نامحتمل است زیرا رژیم سوریه آمادگی جلوگیری از سناریوی دخالت نظامی به دلایل بشردوستانه را دارد.

در گزارشی از استراتفور، سازمان اطلاعاتی خصوصی و محافظه‌کار آمریکایی که بسیاری از ایمیل‌های آن به دست ویکی‌لیکس افتاده، آمده است: «بیشترین ادعاهای مخالفان سوری اغراق شده یا غیرواقعی هستند.»

مایکل چاساداوسکی از موسسه "گلوبال ریسرچ" می‌نویسد: «عراق، افغانستان، لیبی و حالا سوریه، نقطه‌های گوناگون جنگ جهانی‌ هستند. ایران هم یک نقطه دیگر از آن است و روسیه و چین ترمینال پایانی هستند.» زمانی که حکومت سوریه سقوط کند − که به نظر می‌رسد غرب تا آن زمان صبر نخواهد کرد − نیروهای مشابه القاعده، در سوریه نیز همانند بنغازی قد علم خواهند کرد و چه بهتر که سفیر آمریکا به این کشور نرود!

باور می‌کنید که من برای ارتش آمریکا متاسفم؟ ارتش آمریکا تلاش کرده در افغانستان، دوره‌های آموزشی دایر کند، مشاوران فرهنگی بفرستد و رهنمودها و پیشنهادهایی بدهد. حتی یک بازی رایانه‌ای برای سربازان آمریکایی ساخته تا آنها را با سنت‌های محلی افغانستان آشنا کند. اما ۱۱ سال پس از جنگ، سربازان ناتو و افغان همچنان یکدیگر را از نظر فرهنگی درک نمی‌کنند.

مقامات رسمی ‌می‌گویند سربازان افغان و پلیس این کشور به همتایان نظامی‌خود حمله می‌کنند. ۵۱ سرباز نیروهای ائتلاف، امسال توسط سربازان افغان کشته شده‌اند. برخی حملات داخلی علیه نفوذی‌های طالبان صورت گرفته و مقامات نظامی‌ می‌گویند اکثر این حملات، ناشی از سوء‌تفاهم‌ها و اختلافات شخصی بوده است.

ارتش افغانستان هم چیزهای تازه‌ای را تجربه می‌کند. مشابه آن چیزهایی که برای آمریکایی‌ها تهیه کرده‌اند، برای آنها هم درست شده: راهنمایی درباره روش‌های عجیب سربازان آمریکایی.

هدف این راهنما آن است که سربازان افغان را متقاعد کند که کارهای توهین‌آمیز همتایان غربی‌شان در واقع به دلیل تفاوت‌های فرهنگی است و نباید بابت آن انتقام گرفت. جزوه‌ای که آنها تهیه کرده‌اند شامل این توصیه‌ها می‌شود:

− لطفا ناراحت نشوید اگر یک سرباز ناتو دماغش را جلوی شما بگیرد و فین کند.

− سربازان ناتو هیجان خود را با کوبیدن دست به کپل همدیگر نشان می‌دهند. ممکن است این‌کار را در مقام رضایت با شما هم بکنند. اما توجه کنید که آنها قصد ناراحت کردن شما را ندارند!

− وقتی کسی با شما راحت است، ممکن است موقع صحبت پایش را در حضور شما روی میز بگذارد. او قصد ناراحت کردن شما را ندارد. یا سنت افغان‌ها را نمی‌داند یا آن‌ها را فراموش کرده است.

این راهنما همچنین به سربازان افغان هشدار می‌دهد که سربازان غربی ممکن است به آنها چشمک بزنند، در مورد بستگان زن با آنها شوخی کنند یا موقع دوش گرفتن کاملا لخت در برابر دیگران قرار گیرند. همه اینها در فرهنگ افغانستان، نامناسب به حساب می‌آید.

من مانده‌ام که اگر این توصیه‌نامه به سربازان افغان بگوید که ادرار کردن روی جسد هموطنان آنها، بریدن انگشت‌ها و سوزاندن قرآن، چیزی نیست جز فرهنگ یانکی‌های آمریکایی و معنایی توهین‌آمیز ندارد، آن وقت چه خواهد شد؟!

آیا هیچ افغانی نباید به‌دلیل شکنجه شدن در زندان‌های آمریکایی ناراحت شود چون همین کار را در آمریکا با زندانیان آمریکایی هم می‌کنند؟ از همه مهم‌تر این‌که مردم افغانستان باید بمباران شدن را درک کنند، حمله نظامی‌ را درک کنند، ۱۱سال اشغال را درک کنند، چون این به "صلاح" خودشان است و آزادی و دموکراسی نام دارد؟ من متاسفم برای ارتش آمریکا در افغانستان ...

من در مورد سربازان آمریکایی در عراق هم نوشته‌ام که هر کاری دل‌شان بخواهد می‌توانند بکنند. آنها عادت کرده‌اند راه خودشان را بروند، خودشان را بهترین بدانند و بپرسند که چرا عراقی‌ها ما را دوست ندارند و از ما بدشان می‌آید؟ چرا ما نمی‌توانیم بر آنها غلبه کنیم و از بین‌شان ببریم؟ آیا آنها دموکراسی و‌ آزادی نمی‌خواهند؟

آنها هر کاری بخواهند می‌توانند بکنند. هر چیزی را عرضه می‌کنند اما چه می‌شود اگر چیزی که می‌فروشند، ذاتا مسموم باشد و با زندگی مشتری بدون توجه به اخلاق و قانون، سلامتی و محیط زیست بازی کند؟ آنها هر کاری بخواهند می‌کنند چون عادت کرده‌اند بازی را با مقررات خودشان پیش ببرند. آنها ناامید کننده‌اند.

اگر در مورد امکان به قدرت رسیدن رامنی ناامید شده‌اید، اخبار خوبی برایتان دارم:

خیلی از مردم در آمریکا مخالف سیاست خارجی این کشورند و به آن انتقاد می‌کنند. اکنون یک دموکرات در کاخ سفید است که وعده‌های فراوانی برای تغییر داده است. اما برخی از این مردم، اگر یک جمهوری خواه در قدرت بود و همین سیاست خارجی را پیش می‌گرفت، عضو جنبش ضد‌جنگ می‌شدند.

در ماه ژوئیه، روزنامه آلمانی "فرانکفورتر آلگماینه تسایتونگ" با استناد به گفته مخالفان اسد، گزارش کرد که کشتار حوله در واقع به وسیله نظامیان سنی مخالف اسد انجام شده است و قربانیان از علویان و اقلیت شیعه بوده‌اند که عموما از اسد حمایت می‌کنند.

می‌توان مطمئن بود که سیاست خارجی باز هم همین باشد. چون وقتی پای سیاست خارجی در میان بیاید، میان احزاب تفاوتی وجود ندارد. چون هر حزب، بسته به اینکه درون کاخ سفید باشد یا بیرون آن، تنها کمی‌ الفاظ خود را تغییر می‌دهد.

جنبش بیمه‌ی درمانی آمریکا اکنون به خاطر اوباما کنار گذاشته شده است. برنامه بهداشتی او مثل تجویز آسپیرین برای سرطان است؛ اما چند گام کوچکی که این برنامه برای نزدیک کردن آمریکا به شرایط کشورهای توسعه‌یافته در قرن بیست و یکم برداشته، باعث خشنودی بسیاری از آمریکایی‌های فعال در این زمینه شده است. آنها به همین میزان کم راضی‌اند. جنبش بهداشت و سلامت در آمریکا با حضور یک جمهوری‌خواه در کاخ سفید، تجدید حیات خواهد کرد.

از این گذشته، اگر جمهوری‌خواهان در سه سال گذشته در قدرت بودند و دقیقا همان کاری را می‌کردند که اوباما در زمینه آزادی‌های مدنی و حقوق بشر انجام داد، خیلی از طرفداران اوباما با این موضوع که آمریکا را به نام درستش بنامند، مشکلی نداشتند: یک حکومت پلیسی. منظورم دقیقا همین است. نه بدترین حکومت پلیسی در تاریخ جهان، اما به هر حال یک حکومت پلیسی. فقط کافی است اخبار هر روز را به دقت بخوانید تا منظورم را بفهمید.

سام اسمیت، سردبیر "پروگرسیو ریویو" نوشته است: «باراک اوباما محافظه‌کارترین رییس جمهور دموکراتی است که تاکنون داشته‌ایم. در گذشته، نام دیگری برای این نوع شخصیت‌‌ها وجود داشت: جمهوری‌خواه.»

اما در مورد امنیت ملی و بهداشت، آیا رامنی می‌تواند بخاطر کاهش جدی هزینه‌ این موضوع‌های حیاتی مورد اعتماد قرار گیرد؟ معرفی پاول ریان به‌عنوان نامزد حزب جمهوری‌خواه برای معاونت ریاست جمهوری ایالات متحده ، در صورت پیروزی رامنی در انتخابات، کار کوچکی برای رسیدن به این هدف است.

خب، آیا اوباما می‌تواند در این زمینه مورد اعتماد باشد؟ این اظهارنظر را که در نیویورک تایمر منتشر شده ملاحظه کنید: «اوباما اعتقاد دارد که دموکرات‌ها در مورد خواست‌شان برای کاهش هزینه‌های درمانی و تامین اجتماعی اعتبار لازم را کسب نکرده‌اند.» به‌قولی، آمریکا نیاز به حزب سوم ندارد، نیاز به حزب دوم دارد!

خواننده گرامی! من واقعا نمی‌خواهم بدگمان باشم. با وجود این کنایه‌ها، این موضوع واقعا شوخی نیست. اما واقعا چطور یک‌نفر می‌تواند در مقابل دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان واکنش نشان دهد؟ اگر آنها می‌توانند چنین به صراحت خواسته‌های نمایندگان خود را نادیده بگیرند، شهروندان متوسط آمریکا چه انتظاری می‌توانند داشته باشند؟

پس چه باید کرد؟ همان طور که قبلا هم گفتم، من موفقیتی در خیزش قهرآمیز در آمریکا نمی‌بینم، (چیزی در اعماق درونم می‌گوید که ما نمی‌توانیم با آتش خشونت دولت مقابله کنیم، چون میزان شرارت آن احتیاجی به یادآوری ندارد). بنابراین نمی‌توانم راه‌حلی برای توقف این توحش بدهم جز این‌که: خودتان را آموزش بدهید و هرچقدر که می‌توانید به دیگران بیاموزید. آگاهی سیاسی و ایدئولوژیک آنها را بالا ببرید، مسائل مهم واقعی را به آنها بگویید، تعداد مخالفان را بالا ببرید تا هزینه سیاسی مخالفت‌ها برای کسانی که در قدرت هستند، بیشتر شود و این موضوع به یک بحران گردد. من نمی‌توانم پیش‌بینی کنم که چه انفجاری ممکن است رخ دهد، اما شما باید ایمان و شجاعت داشته باشید.

ویلیام بلوم

*در باره نویسنده: ویلیام بلوم، نویسنده، مورخ و منتقد سیاست‌های خارجی آمریکاست. او یکی از بنیان‌گذاران و سردبیران "واشنگتن فری‌پرس"، اولین روزنامه "جایگزین" در پایتخت بود. در سال 1969، کتابی نوشت که در آن نام و آدرس بیش از 200 نفر از کارکنان "سیا" را منتشر کرد. او به‌عنوان روزنامه‌نگار مستقل در ایالات متحده، اروپا و آمریکای جنوبی کار کرده است.

بلوم در نوشته‌های خود، توجه زیادی به مداخلات "سیا" و توطئه‌های ترور نشان می‌دهد و در حال حاضر ، یک خبرنامه ماهانه الکترونیکی به نام "گزارش ضد امپراتوری" منتشر می‌کند. بلوم کارکرد نوشته‌های‌ خود را چنین توضیح می‌دهد: «کار من اگر به امپراتوری آمریکا پایان ندهد، دست‌کم روند فعالیت آن را کند می‌کند. دست‌کم این جانور را که رنج‌های بسیاری در سراسر جهان آفریده، زخمی می‌کند.»

منبع: زد نت

ایران و آمریکا – آیا اوباما و رامنی با هم فرق می‌کنند؟

politics — Sun, 14 Oct 2012 16:28:53 +0000

گفت‌وگوی لیدا حسینی‌نژاد با مهدی خلجی، تحلیل‌گر

لیدا حسینی‌نژاد − اقتصاد ایران این روزها با بحران سقوط روزافزون ارزش پول ملی مواجه شده است. برخی این بحران را عمدتا ناشی از سیاست ناکارآمد حکومت ایران و برخی آن را عمدتا معلول تحریم‌های غرب علیه ایران می‌دانند. موضع رسمی تبلیغاتی مقامات جمهوری اسلامی این است که تحریم‌ها را کم‌اثر بخوانند.

از سوی دیگر در حالی که کمتر از یک ماه به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا باقی مانده، نمایندگان کنگره ایالات متحده در پی گسترش تحریم‌های اقتصادی این کشور علیه ایران هستند. تصویب این تحریم‌های جدید به بعد از انتخابات آمریکا موکول خواهد شد.

● گفت‌وگو با مهدی خلجی

برای ارزیابی موقعیت جمهوری اسلامی با توجه به بحران‌های اقتصادی و انتخابات در پیش‌روی آمریکا با مهدی خلجی، تحلیل‌گر سیاسی و پژوهشگر ارشد در "موسسه واشنگتن برای سیاست خاور نزدیک"، گفت‌وگو کرده‌ام.

ارزیابی شما در مورد بحران اقتصادی که الان در ایران به‌وجود آمده چیست؟ به نظر شما این بحران اقتصادی، رژیم را تنش‌زاتر می‌کند یا این که به سمت سازش می‌کشاند؟

مهدی خلجی: بحران اقتصادی کنونی آمیزه‌ای است از سوء مدیریت و فساد، و فشارهای بین‌المللی و تحریم‌هایی که برای برنامه هسته‌ای ایران وضع شده علیه جمهوری اسلامی. تصور نمی‌کنم که مشکل فساد، مشکل سوء مدیریت و مشکل تحریم‌ها در آینده نزدیک راه‌حلی پیدا کند، و واقعاً نمی‌توانم بگویم که ایران تحت این فشار اقتصادی مصالحه خواهد کرد یا نه. اما این را می‌توانم بگویم که اگر ایران مصالحه کند، آن وقت می‌توانیم بگوییم که این فشارها مؤثر بوده. به دلیل این که ما نمونه‌هایی داشته‌ایم از کشورهایی که فشارها و بحران‌های اقتصادی خیلی شدیدی داشتند، مثل کره شمالی که خیلی وضع‌شان بدتر از ایران بوده، اما تن به مصالحه ندادند.

با توجه به این که به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا هم داریم نزدیک می‌شویم، از نظر شما این انتخابات در آمریکا در محاسبات حکومت ایران چه جایگاهی دارد؟

آیت‌الله خامنه‌ای به درستی این تصور را دارد که پیش از انتخابات امکان مذاکره با آمریکا وجود ندارد، به دلیل این که رئیس جمهوری آمریکا پیش از انتخابات نه تصمیمی برای تغییر سیاست ایران خود دارد و نه می‌تواند با ایران معامله‌ای جدی کند. در نتیجه در آمریکا، در کاخ سفید هم همه چیز معلق است در زمینه‌ی سیاست ایران و همه منتظرند ببینند انتخابات چه خواهد شد.

مهدی خلجی:
«راستش خیلی فرق نمی‌کند که آقای اوباما سر کار بیاید یا آقای رامنی. سیاست ایران در کاخ سفید چندان تغییر بنیادی نخواهد کرد و اگر ایران مصالحه نکند، چه آقای اوباما سر کار باشد چه آقای رامنی، تحریم‌های بسیار شکننده‌تری بر ایران تحمیل خواهد شد.
مسئله‌‌ی ایران امروزه در سیاست آمریکا مورد اجماع دو جناح است. یعنی هر دو جناح سیاسی در آمریکا، هر دو حزب، معتقد هستند که به‌هیچ وجه نباید به ایران اجازه داد که به توانایی هسته‌ای دست پیدا کند. این عزم وجود دارد. تنها تفاوتی که هست، این که ممکن است جمهوری‌خواهان زودتر به این نتیجه برسند که ایرانی‌ها قابل مذاکره نیستند و باید با برخورد نظامی، آن‌ها را از دستیابی به توانایی هسته‌ای بازداشت.»

در حقیقت آیت‌الله خامنه‌ای، چون دموکراسی را در ایران دوست ندارد، خیلی خوشحال است که دشمنانش حکومت‌های دموکراتیک هستند. به این مفهوم، برای جکومت ایران این انتخابات در آمریکا خیلی خوب است، چون همه چیز را به تعویق می‌اندازد و زمان بیشتری را به حکومت می‌دهد.

راستش خیلی فرق نمی‌کند که آقای اوباما سر کار بیاید یا آقای رامنی. سیاست ایران در کاخ سفید چندان تغییر بنیادی نخواهد کرد و اگر ایران مصالحه نکند، چه آقای اوباما سر کار باشد چه آقای رامنی، تحریم‌های بسیار شکننده‌تری بر ایران تحمیل خواهد شد. منتهی من تصورم براین است که اگر ایران به توانایی هسته‌ای نزدیک نباشد، ناگزیر است که به‌هرحال بعد از انتخابات چه با آقای اوباما چه با آقای رامنی وارد مذاکره‌‌ای جدی شود.

آقای خامنه‌ای و رهبران ایران این تصور را دارند که دموکرات‌ها اصولاً در ظاهر و در ژست و در گفتار بسیار نرم هستند. اما در عمل اصولاً سیاست‌شان سخت‌گیرانه‌تر بوده در رابطه با ایران. از زمان جیمی کارتر، اولین رئيس جمهوری که جمهوری اسلامی تجربه کرد تا زمان کلینتون، آخرین رئیس جمهوری دموکرات پیش از آقای اوباما و آقای اوباما هم بی‌سابقه‌ترین تحریم‌ها را علیه ایران وضع کرده است.

از آن طرف ایرانی‌ها این تصور یا توهم را دارند که جمهوری‌خواهان در ظاهر ممکن است که خیلی سفت و سخت بگیرند و گفتار خیلی تند و تیزی داشته باشند، ولی در عمل بیشتر تمایل دارند به معامله کردن. همان طور که دولت ریگان تلاش‌هایی برای معامله با ایران کرد و تبادل اسلحه داشت و داستان مک فارلین تا حتی زمان دولت جورج بوش. دولت ایران، این تفاوت را بین دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان می‌گذارد. اما واقعیت این است که مسئله‌‌ی ایران امروزه در سیاست آمریکا مورد اجماع دو جناح است. یعنی هر دو جناح سیاسی در آمریکا، هر دو حزب، معتقد هستند که به‌هیچ وجه نباید به ایران اجازه داد که به توانایی هسته‌ای دست پیدا کند. این عزم وجود دارد. تنها تفاوتی که هست، این که ممکن است جمهوری‌خواهان زودتر به این نتیجه برسند که ایرانی‌ها قابل مذاکره نیستند و باید با برخورد نظامی، آن‌ها را از دستیابی به توانایی هسته‌ای بازداشت.

سیاست اوباما در قبال ایران ادامه سیاست بوش است و اگر آقای رامنی هم انتخاب شود، سیاست آقای اوباما را تداوم خواهد داد. به این معنا که اگر به نقطه‌ای برسیم که مشخص شود ایران به دستیابی سلاح‌های هسته‌ای یا به توانایی هسته‌ای نزدیک است و تمایل به مصالحه ندارد، به نظر من چه آقای اوباما سر کار باشد چه آقای رامنی، به ایران حمله‌ی نظامی خواهد شد. منتهی پیش از آن که ما واقعاً بفهمیم ایران می‌خواهد مصالحه کند یا اگر در کاخ سفید به این نتیجه برسند که ایران زمان درازی دارد تا به آن نقطه‌ی خطرناک و بازگشت‌ناپذیر برسد، چه آقای رامنی چه آقای اوباما سعی می‌کنند از سیاست دوگانه یعنی از یکسو تحریم‌ و فشار و از سوی دیگر از مذاکره استفاده کنند. مذاکره و فشار سیاست ثابت دولت آمریکا در قبال ایران باقی خواهد ماند، مگر آن که ایران به آن نقطه‌ی بازگشت‌ناپذیر نزدیک شود. در آن نقطه‌ی بازگشت‌ناپذیر، هیچ فرق نمی‌کند یک دولت دموکرات سر کار باشد یا یک دولت جمهوری‌خواه. این عزم جزم در نخبگان سیاسی آمریکا وجود دارد که ایران را از دستیابی به توانایی نظامی هسته‌ای بازدارند.

در نهایت دو حالت را در نظر می‌گیریم: حالت اول این است که رژیم ایران اعلام کند که می‌خواهد قاطعانه به قدرت نظامی اتمی تبدیل شود و حالت دیگر این که رژیم سمت سازش را انتخاب کند. ولی در هر دو حالت باید آیت‌الله خامنه‌ای به‌عنوان رهبر پا پیش گذارد و جام پر از «شهد» یا پر از «زهر» را سر بکشد. آیا به نظر شما در این حالت ما شاهد این هستیم که جمهوری اسلامی وارد مرحله‌ی تازه‌ای از حیات خودش شده است که دیگر ولی فقیه نمی‌تواند خودش را پشت سر کارگزارانش پنهان کند؟

این روند که آقای خامنه‌ای خودش از پشت صحنه پیش آمده و مسئولیت همه چیز را به‌عهده گرفته است، از زمان انتخابات دور اول آقای احمدی‌نژاد آشکار شد. یعنی آقای خامنه‌ای با به حاشیه ‌راندن نسل اول جمهوری اسلامی مثل آقایان رفسنجانی، کروبی، خاتمی و میرحسین موسوی در حقیقت خیالش راحت شد و اعتماد به‌نفسی پیدا کرد که مسئولیت همه چیز را خودش رسماً به‌عهده گیرد. بارها و بارها گفته‌اند که اگر بنا بر مذاکره با آمریکا باشد، آقای خامنه‌ای تصمیم می‌گیرد. اگر بنا بر تغییری در سیاست هسته‌ای باشد، آقای خامنه‌ای تصمیم می‌گیرد. حتی آقای خامنه‌ای امروزه در زمینه سیاست کنترل جمعیت هم مسئولیت را خودش به‌عهده می‌گیرد.

من فکر می‌کنم که این روند از مدتها پیش آغاز شده و ما از یک حکومت انقلابی به یک دیکتاتوری نظامی داریم نزدیک می‌شویم. چه قدر این دیکتاتوری نظامی موفق باشد یا نباشد، بحث دیگری‌ست. اما رؤیای آقای خامنه‌ای این است که جمهوری اسلامی را به یک دیکتاتوری نظامی بدل کند. به عبارت دیگر از این به بعد ما باید به آقای خامنه‌ای بیشتر به‌عنوان فرمانده کل قوای مسلح نگاه کنیم تا به‌عنوان رهبر جمهوری اسلامی. یعنی تأکید و تکیه‌ی ایشان بر بازوهای نظامی جمهوری اسلامی‌ست که به شخص او قدرت می‌دهد و هویت جمهوری اسلامی را می‌سازد. اگر بازار است، اگر نهادهای مذهبی و یا نهادی سیاسی هستند، همه از قرارگاه نیروهای نظامی اداره می‌شوند. این باعث شده که در زمینه‌ی هسته‌ای هم همه‌ی دنیا آقای خامنه‌ای را مسئول می‌دانند و در زمینه مذاکره با آمریکا هم آقای خامنه‌ای را مسئول می‌دانند. من فکر می‌کنم این رازی‌ست که دیری‌ست از پرده بیرون افتاده.

عکس:

اوباما و رامنی، مونتاژ

انتخابات آمریکا و موضوع ایران

politics — Thu, 11 Oct 2012 08:31:03 +0000

گفت‌وگوی ایرج ادیب‌زاده با منصور فرهنگ، کارشناس سیاسی

ایرج ادیب‌زاده - رقابت انتخاباتی در آمریکا وارد مراحل حساس‌تری شده است. دو رقیب بیش از هر زمان به دنبال جلب افکار رأی‌دهندگان هستند. نظرخواهی‌ها نشان می‌دهند که میت رامنی نامزد جمهوری‌خواهان از محبوبیت بیشتری برخوردار شده و دومین مناظره‌ وی با اوباما در هفته آینده می‌تواند سرنوشت‌ساز باشد. بخشی از تبلیغات دو نامزد در زمینه سیاست خارجی به مسئله‌ ایران اختصاص دارد. رامنی می‌گوید ایران در پیامد سیاست‌های خارجی اوباما، خطرناک‌تر و احتمال رویارویی در خاورمیانه بیشتر شده است. اوباما که به تأثیر تحریم‌های اقتصادی و سیاسی روی ایران اعتقاد دارد، فرمان اجرای تحریم‌های گسترده‌تر کنگره‌ آمریکا را امضاء کرد.

در بسیاری رسانه‌های ایرانی پرسیده می‌شود که کدام انتخاب برای جمهوری اسلامی مفیدتر است: اوباما یا رامنی؟ یک وب‌سایت نزدیک به میرحسین موسوی "جرس" می‌نویسد برخی کادرهای پیشین وزارت خارجه از رهبر جمهوری اسلامی خواسته اند به پیروزی اوباما در انتخابات آمریکا کمک کند. یک سایت وابسته به وزارت خارجه «سیاست روز» هم نوشته است ایران می‌تواند در عرصه‌ انتخابات آمریکا تأثیرگذار باشد.

● گفت‌وگو با منصور فرهنگ

در تماس با منصور فرهنگ، استاد دانشگاه و کارشناس سیاسی در نیویورک، می‌پرسم:

آیا جمهوری اسلامی با شرایطی که اینک دارد می‌تواند روی انتخابات پیش‌روی آمریکا تأثیری بگذارد؟

منصور فرهنگ: رژیم جمهوری اسلامی این توانایی را داشت که روی سیاست خارجی آقای اوباما تأثیر بسیار مثبتی بگذارد و این تأثیر می‌توانست در تجدید انتخاب اوباما نقش مؤثری ایفاء کند ولی الان دیر شده است. یعنی در یک ماه آینده تحت هیچ عنوانی ایران این توانایی را ندارد که بخواهد وارد گفت‌ و شنود با آمریکا شود. دولت اوباما آن اعتماد را به ایران ندارد که در حال حاضر بخواهد ریسکی بکند.

کارشناسانی که شما به گفته‌های آنان اشاره کردید، اگر در ایران زندگی می‌کنند و با رژیم ارتباط دارند، می‌بایست این موضوع را سه سال قبل مطرح کرده باشند. یعنی آن زمانی که اوباما به ایران نامه نوشت و از رژیم ایران خواست بیاید مذاکره کند و همه مسائل فیمابین را روی میز مذاکره بگذارد. ولی رژیم ایران به دلیل این‌که ادامه حیات بدون دشمن و بدون تقابل برایش بسیار مشکل است، دعوت اوباما را رد کرد و در حال حاضر هم بسیار بعید است که اگر ایران اقدامی کند، پاسخ مثبتی از جانب اوباما دریافت کند.

شما در حال حاضر که یک ماه به انتخابات مانده، وضعیت دو نامزد را چه طور ارزیابی می‌کنید؟

این انتخابات بسیار نزدیک است. در انتخابات کنونی آمریکا و شاید حتی در انتخابات چهارسال قبل در واقع چهار پنج ایالت آمریکا نقش تعیین‌کننده داشتند و دارند. مثل ایالت‌های فلوریدا، اوهایو، ویسکانسین یا ویرجینیا. نتیجه انتخابات در آنجا براساس سنجش افکاری که شده بسیار به‌هم نزدیک است. یعنی در حال حاضر می‌توانم بگوییم پنجاه پنجاه است. اوباما وضع بهتری داشت، ولی ضعفی که از خود در مناظره‌ با آقای رامنی نشان داد به ضررش تمام شد. البته روشن نیست که آیا این تاکتیک بود یا واقعا اوباما نمی‌توانست آنطور که باید و شاید به حملات و انتقادات رامنی پاسخ دهد.

منصور فرهنگ:

اوباما به ایران نامه نوشت و از رژیم ایران خواست بیاید همه مسائل فیمابین را روی میز مذاکره بگذارد. ولی رژیم ایران به دلیل این‌که ادامه حیات بدون دشمن و بدون تقابل برایش بسیار مشکل است، دعوت اوباما را رد کرد و در حال حاضر هم بسیار بعید است که اگر اقدامی کند، پاسخ مثبتی از جانب اوباما دریافت کند.

در ایالاتی که گفتم، اوباما بر مبنای سنجش افکار در مجموع ۳ یا ۴ درصد و حتی در ایالت اوهایو که نقش بسیار بسیار مهمی دارد ۹ درصد جلوتر از رامنی بود. ولی این دو در حال حاضر بسیار بسیار به‌هم نزدیک شده‌اند و این به دو مناظره‌ آینده بستگی دارد که دو رقیب چه تأثیری در یک‌ماه آینده روی آن رأی‌دهندگانی بگذارند که هنوز تصمیم خودشان را نگرفته‌اند. در این مورد هیچ یک از طرفین خصوصاً رئیس جمهور دست به هیچ کاری نمی‌زند که ریسکی برای موقعیت او در انتخابات داشته باشد، ازجمله دادن پاسخ مثبت به دعوت ایران برای مذاکره.

روزنامه‌ "پولیتیکو" می‌نویسد که تظاهرات هفته پیش تهران پس از سقوط ارزش پول ملی و بالارفتن سرسام‌آور قیمت دلار، ناشی از تأثیرگذاری اقدام اوباما در تشدید تحریم‌های اقتصادی علیه جمهوری اسلامی بوده است. آیا به نظر شما گسترده‌ترشدن تحریم‌ها می‌تواند اوضاع بحران‌زده‌ اقتصادی ایران را بدتر از این کند؟

من راجع به اقتصاد ایران آن دانش را ندارم که بخواهم اظهارنظر قابل توجهی بکنم. ولی بر مبنای گزارشاتی که در روزنامه‌‌ها می‌خوانیم، بر مبنای تحلیل‌هایی که از داخل ایران می‌آید و حتی بر مبنای صحبتی که خود آقای خامنه‌ای روز چهارشنبه 20 مهر در مشهد کرده و می‌گوید این تحریم‌ها «وحشیانه» است، متوجه وخامت اوضاع می شویم.

آقای خامنه‌ای برخلاف تمام ادعاهایی که احمدی‌نژاد داشته، موضع خیلی روشنی گرفته است راجع به این که این تحریم‌ها بسیار مؤثر بوده‌اند. تردیدی نیست این تحریم‌ها هم از نظر ارزش پولی ایران و هم از نظر توانایی بانکی ایران، خیلی مهم‌تر از برخی تحریم‌های دیگر‌ هستند که قیمت‌ها را بالا برده است.

امروز فروش نفت ایران حدود ۷۰۰ هزار بشکه کمتر از گذشته شده است. تازه دریافت پول آن نفتی هم که می‌فروشند، بر مبنای گزارشات کاملاً موثق مطبوعات بین‌المللی، بسیار مشکل شده است. وضعی ایجاد کرده‌اند که کشورهایی چون چین، کره جنوبی، ژاپن، ترکیه عملاً دارند وارد معاملات پایاپای با ایران می‌شوند و عجیب به نفع آن‌هاست که این وضع ادامه پیدا کند.

رفع مشکلات اقتصادی ایران بستگی به مذاکرات دوجانبه و فراگیر بین ایران و آمریکا دارد و در حال حاضر ماهیت رژیم ایران این امکان را نمی‌دهد که برخلاف ادعاها و مواضعی که طی ۳۳ سال گذشته داشته، بتواند راهی برای حل و فصل مسائل ایران باز کند. حتی آقای رفسنجانی که به اصطلاح از منتقدان دولت و سیاست‌های احمدی‌نژاد و حتی به طور تلویحی منتقد خامنه‌ای بوده، در مصاحبه اخیرش پیش شرط‌هایی می‌گذارد که واقعاً حکایت از یک جهل کامل از وضع تحریم‌ها و نقش کنگره‌ آمریکا در ایجاد این تحریم‌ها دارد.

او می‌گوید آمریکا باید پول‌های ایران را پس دهد و مواضع خودش را عوض کند، حسن نیت‌اش را نشان دهد تا ما بتوانیم وارد مذاکره شویم! یعنی رژیم ایران هیچ موضعی نمی‌گیرد که با واقعیت جهان و با واقعیت این تقابلی که بین ایران و آمریکا وجود دارد، وفق داده شود. این مردم ایرانند که از این تحریم‌ها رنج می‌برند. تردیدی نیست که آن بخش از جامعه ایران که ثروت هنگفتی از قبل این رژیم اندوخته‌اند، آن‌ها به زندگی خودشان ادامه می‌دهند. تکاثر ثروت در ایران بیش از هر زمان دیگری در تاریخ مدرن ایران صورت گرفته اما این توده‌های مردم به‌طور اعم و کارمندان و حقوق بگیران و بخش میانی جامعه به‌طور اخص هستند که هزینه سنگین این تحریم‌ها را می‌پردازند.

نتانیاهو پیشنهاد برگزاری انتخاباتی زودهنگام در اسراییل را در هشت ماه پیش از موعد داده است. فکر می‌کنید دولت دست‌ راستی نتانیاهو چه انتظاری از این انتخابات دارد؟

مسئله‌‌ ایران، چهره‌ ایران و تهدیداتی که ایران علیه اسراییل کرده، فقط محدود به تبلیغات است و ایران هیچ اقدامی علیه اسراییل واقعاً نکرده است. ولی باید در نظر بگیریم که مردم اسراییل نسبت به تاریخ خودشان بینشی دارند، ۲ هزار سال مورد اجحاف قرار گرفته‌اند و هولوکاست را تجربه کرده‌اند. وقتی کسی موجودیت آن‌ها را حتی به صورت تبلیغاتی تهدید می‌کند، روی ذهنیت و روی رفتار آن‌ها تأثیر بسیار زیادی دارد.

نتانیاهو امروز به این نتیجه رسیده که مسئله‌‌ ایران و تقابل با ایران می‌تواند افکارعمومی در اسراییل را به نفع موضع تندی که او گرفته هدایت کند. بنابراین انتخابات می‌تواند به نفع او باشد، این همان چیزی است که امروز آقای رامنی فکر می‌کند. همچنین به دلیل منفی بودن چهره‌ ایران، ذهنیتی از ایران در دنیای غرب وجود دارد که این‌ها از عقلانیت و خردورزی دور هستند. رامنی هم می‌خواهد با حمله به ایران بگوید که اوباما به اندازه کافی علیه ایران فعال نبوده است. نتانیاهو هم می‌خواهد همین کار را کند که البته تا انجام انتخابات اسراییل، دیگر احمدی‌نژاد سرکار نیست. ولی بدون احمدی‌نژاد هم تهدید نابودی اسراییل از طرف امامان نمازجمعه و خود خامنه‌ای مرتب تکرار خواهد شد. نتانیاهو هم می‌خواهد از این وضع برای پیروزی در برابر رقبای انتخاباتی خود استفاده کند.