ناصر کرامتی

درگیری‌ بالایی‌‌ها و شکاف بالا و پایین؛ اساس کدام است؟

politics — Sun, 24 Feb 2013 20:46:44 +0000

ناصر کرامتی

ناصر کرامتی − «رحیم مشایی رد صلاحیت شود، احمدی‌نژاد انتخابات را برگزار نمی‌کند و کشور شلوغ می‌شود. رحیم مشایی را تایید صلاحیت کنند، سپاه و بسیج کشور را به هم می‌ریزند. احمدی‌نژاد از کار برکنار شود، بصیرت "آقا" زیر سوال می‌رود. احمدی‌نژاد به کارهایش ادامه دهد، احمدی نژاد پشت پرده آقا را روی میز می‌ریزد. پیدا کنید پرتقال فروش را»!

این متن یک پیام کوتاه است که از شماره‌ای ناشناس برای علی فرستاده شده است. می‌گوید: «هر چند وقت یکبار از این اس‌ام‌اس‌ها می‌زنند. با خط ایرانسل می‌فرستند. شماره‌هایی که پیامک می‌فرستند، همیشه خاموش است.»

«همه غلط می‌کنند»

بعد از حواشی جنجالی جلسه استیضاح وزیر کار ایران، رهبر جمهوری اسلامی محتاطانه و با تاخیر به این ماجرا وارد شد و در سخنانی نرم اما هشدار آمیز از دولت و مجلس خواست به اختلافات‌ موجود پایان دهند. خامنه‌ای در سخنرانی خود گفت: «‌از مسئولان توقع داریم با صبر، میدان ندادن به احساسات سرکش و ملاحظه مسائل کشور، همه توان و نیروها را برای حل مشکلات مردم متمرکز کنند و حالا که دشمنی‌های دشمن شدت یافته، آنها هم رفاقت‌هایشان را شدت دهند.»

اشاره او به رئیس جمهور و رئیس مجلس بود که جلوی چشم خبرنگاران و در جلسه‌ای که به صورت مستقیم از رادیو پخش می‌شد، یکدیگر را به فساد اقتصادی گسترده متهم کردند. محورهای اصلی سخنرانی رهبر جمهوری اسلامی عبارت بودند از:

یک: در این ماجرا متأسفانه رئیس یک قوه به استناد یک اتهام ثابت نشده و حتی مطرح نشده در دادگاه، دو قوه دیگر یعنی مجلس و قوه قضاییه را متهم ساخت که کاری بد، ‌غلط، نامناسب،‌ خلاف شرع، خلاف قانون و خلاف اخلاق بود.

دو: استیضاح اخیر نیز کاری غلط بود. ‌استیضاح باید فایده‌ای داشته باشد اما چند ماه مانده به پایان کار دولت،‌استیضاح یک وزیر آن هم به خاطر مساله‌ای که مربوط به وزیر نیست،‌ چه علت و فایده‌ای دارد؟

سه: در داخل مجلس هم کسانی حرف‌های نامناسب بر زبان آوردند که آن هم غلط بود.

چهار: اینکه عده‌ای برخی را ضد ولایت و ضد بصیرت بنامند و شعار بدهند نظیر آنچه اخیراً در قم روی داد، اقدامی غلط است و بنده کاملاً مخالف این کارها هستم که قبلاً هم نظیر آن در مرقد مطهر حضرت امام اتفاق افتاد و به مسئولان تذکر دادم جلوی این کارها را بگیرند.

پنج: اینکه که فشارها و تحریم ها، ملت را به زانو در می‌آورد و آنها را از نظام جدا می‌کند،‌کاملاً غلط و ناشی از بدفهمی است.

شش: البته گله امروز من از برخی سران و مسئولان موجب نشود عده ای راه بیفتند و علیه این و آن شعار دهند که با این کار هم مخالف هستیم. این کار هم کار غلطی است.

خامنه‌ای پیش از این نیز اعلام کرده بود از نظر او «تا روز انتخابات ۹۲هرکسی که بخواهد اختلاف‌ها را به میان مردم بکشاند و از احساسات آنها در جهت اختلافات استفاده کند،‌ قطعاً به کشور خیانت کرده است.»

«خامنه‌ای در حال پرداخت هزینه حمایت از احمدی‌نژاد است. جنس احمدی‌نژاد با جنس سایر عوامل و زیر دستان آقای خامنه‌ای تفاوت دارد. هر تصمیمی از سوی خامنه‌ای برای جدا کردن خود از احمدی‌نژاد یک بازی دو سر باخت است. خامنه‌ای باید بین هزینه و خطر بیشتر از یک سو و اقرار به اشتباه از سوی دیگر یکی را برگزیند. انتخابی که برای او حکم سرکشیدن جام زهر دارد.»

اما از آنجا که روسای قوا حرف‌های او را جدی نگرفتند این بار هشدار خود را به طریق دیگر مطرح کرد و بعد از سرزنش‌ همه طرف‌های درگیر گفت: «بنده فعلاً نصیحت می‌کنم.» حرفی که البته با توجه به نادیده گرفتن حرف‌های قبلی او، بیشتر نشانه ضعف و خالی بودن چنته رهبر جمهوری اسلامی از مهره‌های مطیع و یک دست است.

ادامه درگیری‌های سیاسی درون نظام

با وجود موضع‌گیری رسمی خامنه‌ای و "گریه حضار" از شنیدن ناراحتی و دلخوری رهبر از اختلافات، تبلیغات گسترده صدا و سیما و تریبون‌های مذهبی مبنی بر هم‌نظر بودن مردم ایران با رهبر جمهوری اسلامی، انتشار نامه های عذرخواهی برادران لاریجانی و نمایندگان مجلس خطاب به رهبر و انتشار نامه متفاوت و البته مسبوق به سابقه_ احمدی‌نژاد در وصف دلبستگی و ارادت او و دولتش به آقای خامنه‌ای، به نظر می‌رسد این اختلافات بسیار جدی‌تر از آن است که به شیوه‌های مسالمت‌آمیز و غیرحذفی قابل حل باشند.

بعد از صحبت‌های رهبری، طبق معمول نخستین حمله از سوی احمدی‌نژاد صورت گرفت. او در نشست استانداران سراسر کشور سختانی گفت که خبرگزاری‌ها تیترهای مختلفی از آن منتشر کردند. مهر نوشت: «اولین اظهارات احمدی نژاد پس از سخنرانی رهبر انقلاب»، ایسنا نوشت: «تا آخرین لحظه پای کار ایستاده‌ایم» و فارس نوشت: «توان دولت در تحمل فشارها زیاد است اما تا ۱۲ مرداد ۹۲ ایستاده‌ایم».

احمدی‌نژاد در اظهاراتی که آشکارا رهبری، سپاه پاسداران و مجلس را هدف گرفته بود، گفت: «دولت موضع خود را در برابر انتخابات شفاف و صریح اعلام کرده و معتقدیم هیچ کس نباید یا نمی‌تواند در انتخاب مردم دخالت کند و این حق منحصراً در اختیار مردم است. (منبع)

از سوی دیگر میدان، دادستان كل كشور در تازه‌ترین نشست خبری خود از تشکیل دادگاه رسیدگی به تخلفات قضات در پرونده کهریزک صحبت کرده است و اینکه در ماجرای پخش فیلم برادر لاریجانی در مجلس، مرتضوی بازداشت و « وسايلی كه براي ارتكاب خلاف از آن استفاده شده بود شناسايی و كشف شد.»

سخنگوي دستگاه قضائي از احضار فاضل لاريجاني و بابك زنجاني به دادگاه هم خبر داد. او گفت: «هر دو نفري كه نام برديم به دادگاه احضار شدند و براي آنها قرار صادر شده و رسيدگی به پرونده ادامه دارد.» (منبع)

پس از اظهارات سخنگوی قوه قضاییه، دفتر رئیس جمهور مواضع او را درباره مسئله فساد اقتصادی هدف قرار گرفت و مرکز روابط عمومی دفتر رئیس جمهور با انتشار اطلاعیه‌ای «ایجاد تردید سخنگوی دستگاه قضا درباره ارسال فهرست اسامی بدهکاران بانکی به رئیس قوه قضائیه را تقویت کننده شائبه فقدان انگیزه پیگیری جدی این مسئله دانست.» در این اطلاعیه تاکید شد «انتظار می‌رود قوه قضائیه با ورود قاطع به این موضوع، عدالت را در عمل درباره همگان بدون تبعیض اجرا کند». اشاره‌ای مستقیم به ماجرای فساد اقتصادی برادر رئیس قوه قضائیه که احمدی‌نژاد پیش‌تر فیلمی از او در مجلس پخش کرده بود.

رئیس دستگاه قضائی جمهوری اسلامی با حمله تلویحی به احمدی‌نژاد اعلام کرده است: «خيلی‌ها دلشان می‌خواهد دستگاه قضا تابع باشد و همه چيز را بپذيرد. برخی بخاطر استقلال دستگاه قضا آن را مورد بي‌مهری قرار می‌دهند و اين هزينه‌ای است كه ]دستگاه قضا[ براي حفظ استقلال پرداخت كرد.» (منبع)

«به عمد هزینه بار رهبری می‌کند»

یکی از فعالان سیاسی مقیم شهر تبریز عقیده دارد: «اکنون جای شک و تردید برای کسی باقی نمانده است که خامنه‌ای در حال پرداخت هزینه حمایت از احمدی‌نژاد است. جنس احمدی‌نژاد با جنس سایر عوامل و زیر دستان آقای خامنه‌ای تفاوت دارد.

«احمدی‌نژاد به عمد هزینه بار رهبری می‌کند. دلیل این کار آماده کردن جامعه برای یک بحران بزرگ احتمالی است. یکی از نزدیکان او باید تایید صلاحیت شود و اگر نشود او باید مستقیم جلوی رهبری بیایستد. اگر جامعه حالت خنثی داشته باشد، مردم هر جرقه‌ای را در زمان تایید صلاحیت‌ها اقدامی انتخاباتی و زودگذر تلقی می‌کنند اما اگر جامعه همینطور به مسیر خود ادامه دهد، این رویارویی تبدیل به یک مشکل جدی سیاسی برای رهبر می‌شود.»

موقعیت احمدی‌نژاد نیز قابل قیاس با هیچ یک از روسای جمهور پیشین یا روسای قوای سه گانه در ایران نیست. هر تصمیمی از سوی خامنه‌ای برای جدا کردن خود از احمدی‌نژاد یک بازی دو سر باخت است. خامنه‌ای باید بین هزینه و خطر بیشتر از یک سو و اقرار به اشتباه از سوی دیگر یکی را برگزیند. انتخابی که برای او حکم سرکشیدن جام زهر دارد.

احمدی‌نژاد به عمد هزینه بار رهبری می‌کند. دلیل این کار آماده کردن جامعه برای یک بحران بزرگ احتمالی است. یکی از نزدیکان او باید تایید صلاحیت شود و اگر نشود او باید مستقیم جلوی رهبری بیایستد.

اگر جامعه حالت خنثی داشته باشد، مردم هر جرقه‌ای را در زمان تایید صلاحیت‌ها اقدامی انتخاباتی و زودگذر تلقی می‌کنند اما اگر جامعه همینطور به مسیر خود ادامه دهد، این رویارویی تبدیل به یک مشکل جدی سیاسی برای رهبر می‌شود. این جرقه می تواند یک انبار باروت را منفجر کند.

طبقه متوسط بدش نمی‌آید دوباره به خیابان بریزد و طبقه پائین جامعه در حال پخته شدن برای قرارگیری پشت سر احمدی‌نژاد است. دانشجوها و فعالان سیاسی جوان که در این ۴ سال سرخورده و کلافه شده‌اند، منتظر یک فرصت برای تخلیه انرژی خود هستند. نارضایی فراگیر از وضعیت اقتصادی و مخارج و معیشت در بین مردم وجود دارد. همه رقبای احمدی‌نژاد با افشاگری‌های او در حال حذف شدن هستند. اصولگرایان بدنه‌ای ندارند، فقط سپاه، بسیج و نیروی انتظامی برای رهبر باقی مانده است.»

«جدا کردن بلیط‌ها»

«...» از کسانی است که در یکی از راهپیمائی‌های سال ۸۸ بازداشت شده و بیش از دو سال به جرم اقدام علیه امنیت ملی در زندان به سر برده است. در زندان آدرس چند کتاب فروشی را از دیگر زندانیان گرفته و بعد از آزادی از زندان مطالعات خود را شروع کرده است.

او می‌گوید: «احمدی‌نژاد قبلاً گفته بود حمایت خامنه‌ای باعث شده رای او چند میلیون کم بشود. اگر درست یادم باشد محسن رضائی این خبر را داده بود. من و بقیه کسانی که به نتیجه انتخابات اعتراض داشتیم این خبر را جدی نگرفتیم ولی من آلان نظرم عوض شده است. احمدی‌نژاد می‌خواهد با جدا کردن بلیط خود از بلیط خامنه‌ای، این بار با رای مردم قدرت را در دست داشته باشد.»

"..." را قبل از تمام شدن آخرین مرخصی از زندان دیدیم. می‌گفت تا به حال نظام سعی می‌کرد همه مشکلات را به گردن احمدی‌نژاد بیاندازد، حالا احمدی‌نژاد می‌خواهد در فرصتی کمی که دارد همه تقصیرها را گردن خامنه‌ای بیاندازد. به نظر من این حرف درست است. امیدوارم مردم ایران فراموش نکنند خامنه‌ای و احمدی‌نژاد ۸ سال با هم شریک بودند. همدیگر را بغل می‌کردند و می‌بوسیدند. سیصد نفر از مردم در خیابان کشته شدند و بی سر و صدا دفن شدند. تنها حامی احمدی‌نژاد رهبر بود.

قدیمی‌تر‌ها می‌گویند مردم ایران همیشه قبل از انتخابات رادیکال هستند اما وقتی صندوق رای را می‌بینند، دست و پای‌شان می‌لرزد و رای می‌دهند. امیدوارم این بار هم مردم به خیابان بریزند و کار را یکسره کنیم. راهپیمائی سکوت و اعتراض خاموش فایده ندارد. دفعه قبل ما با این حرف‌ها فرصت را از دست دادیم.»

«خفه‌اش می‌کنند»

«...» قبلاً از فعالان دانشجویی بوده است. به دلیل فعالیت‌های خود دو ترم از تحصیل محروم شده و اکنون با اخذ تعهد، اجازه ادامه تحصیل در مقطع لیسانس را پیدا کرده است. فعالیت‌های خود را کنار گذاشته است و تصمیم دارد بعد از پایان تحصیل و تقویت زبان انگلیسی خود از کشور خارج شود.

«تا به حال نظام سعی کرده همه مشکلات را به گردن احمدی‌نژاد بیاندازد، حالا احمدی‌نژاد می‌خواهد در فرصتی کمی که دارد همه تقصیرها را گردن خامنه‌ای بیاندازد. خامنه‌ای و احمدی‌نژاد ۸ سال با هم شریک بودند. همدیگر را بغل می‌کردند و می‌بوسیدند. سیصد نفر از مردم در خیابان کشته شدند و بی سر و صدا دفن شدند. تنها حامی احمدی‌نژاد رهبر بود.»

او می‌گوید: «در این کشور هیچ کاری نمی‌شود انجام داد. احمدی‌نژاد موفق نمی‌شود. خفه‌اش می‌کنند. مهندس موسوی و کروبی با آن همه طرفدار واقعی و حمایت بین‌المللی اکنون در حصر هستند، احمدی‌نژاد که همه مردم از او نفرت دارند و همه دنیا از او بیزار هستند با چه نیروئی می‌خواهد جلوی رهبری مقاومت کند؟

راستش را بخواهید من شک دارم اصلاً این خبر درست باشد. شاید فقط می‌خواهند تنور انتخابات را گرم کنند و مردم را وسوسه کنند که رای بدهند. سال ۸۸ ما به آقای موسوی رای دادیم ولی رهبر سخنرانی کرد و گفت مردم به نظام رای داده‌‌‌اند. فقط برایشان مهم است تعداد رای‌ها بالا باشد. اگر مردم رای ندهند هم مهم نیست. نتایج دروغ اعلام می‌کنند.»

«شورش پابرهنگان»

«...» روزنامه‌نگار است و از موج بازداشت خبرنگاران بسیار ترسیده است. می‌گوید: «خبر همکاری خبرنگاران با بی‌بی‌سی درست نیست. من چون خودم دنبال کار بودم برای بعضی جاها رزومه فرستادم برای کار. برای خارج از کشور هم درخواست همکاری فرستادم اما گفتند تصمیم گرفته‌ایم با هیچ خبرنگاری در ایران همکاری نکنیم. من فکر می‌کنم بازداشت روزنامه‌نگاران مربوط به انتخابات است.

بچه‌های سرویس سیاسی روزنامه‌های سابق اکثراً بیکار هستند. معمولاً قبل از انتخابات برای تهیه بروشورها، مقالات سفارشی و ویژه نامه‌های انتخاباتی دعوت به کار می‌شوند. چند نفر را بازداشت کرده‌اند تا حساب کار دست بقیه خبرنگارها بیاید.

از این انتخابات خیلی می‌ترسند. یک بخش به خاطر اینکه از تجربه انتخابات قبلی هراس دارند و یک بخش به دلیل همین کارهای‌های احمدی‌نژاد. صبح‌ها که سر بچه‌ها در روزنامه کمی خلوت‌تر است با هم بحث می‌کنیم. اینکه تفاوت طرفداران اصلاحات و جنبش سبز با طرفداران احمدی‌نژاد و یارانه بگیر‌ها در چیست، سوژه جالبی است.

اگر احمدی‌نژاد به هر دلیلی نخواهد انتخابات ریاست جمهوری را برگزار کند یا شرایطی ایجاد شود که مردم به خیابان بریزند، امکان شورش گرسنگان هست. یک بخش از این پابرهنه‌ها طرفدار احمدی‌نژاد هستند و یک عده زیادی از مردمی که از وضعیت اقتصادی ناراضی هستند به آنها اضافه می‌شوند. پابرهنه‌ها خیلی خشن‌تر از جنبش سبزی‌ها عمل می‌کنند. شورش، آشوب، آتش زدن، غارت و این مسائل.

یکی از خانم‌های همکار که مطالعات روانشناسی دارد می‌گفت از نظر مولفه‌های روحی و روانی مهار پابرهنه‌ها با خشونت اشتباه است چون آدم‌های مغرور و کینه توزی هستند و با اعمال خشونت مستقیم دچار عقده‌های روانی می‌شوند که تا مقابله به مثل نکنند عقده‌های آنها خالی نمی‌شوند. برای همین حکومت‌ها فقرا را با فقر کنترل می‌کنند. حالتی که اکثریت فقرای جامعه در مرز سیری و گرسنگی باشند و فرصت نداشته باشند به اعتراض فکر کنند یا ریسک کنند.»

«مسئله ما اختلاف بین مردم و حکومت است»

بیش از چهل سال سابقه فعالیت سیاسی دارد و با اختلاف چند ماه، به تعداد سال‌‌های مساوی
در رژیم شاه و نظام جمهوری اسلامی در زندان محبوس بوده است. می‌گوید: «شایعات همیشه بوده و عده‌ای را به خود مشغول می‌کند. تعجب می‌کنم این سال‌ها بازار شایعات داغ‌تر و تعداد کسانی که به دنبال شایعات به راه می‌افتند بیشتر شده است.

من معتقد به تئوری توطئه نیستم. اعتقاد دارم که اختلافاتی وجود دارد. اختلاف دولت و مجلس بالا گرفته است. رهبر تا جائی که می‌ تواند دخالت نمی‌کند اما وقتی دخالت کرد تا یک حد و میزان خاص می‌تواند دو طرف را برای خودش نگه دارد. احمدی‌نژاد و لاریجانی هر دو خودشان را از نفر دیگر لایق‌تر، عاقل‌تر و صالح‌تر می‌دانند و فکر می‌کنند باید جایگاه نزدیک‌تری نزد رهبر داشته باشند.

هر آنچه که بین خامنه‌ای و احمدی‌نژاد هست مربوط به خود آنهاست و به ما ربطی ندارد. اهداف ما و اهداف آنها با یکدیگر تفاوت دارد. یک فعال سیاسی نباید منتظر این باشد که چه اتفاقی در حاکمیت می‌افتد تا واکنش نشان بدهد. بدا به حال ما اگر در انتخاب بین و بدتر تا دل بستن به امثال احمدی نژاد‌ها سقوط کرده باشیم.

خامنه‌ای چند بار نصیحت کرد و هشدار داد. از کسی اسم نبرد تا هیچ کدام آزرده خاطر نشوند اما حالا اسم آورده است. باز هم همه را با هم محکوم کرده است اما یک طرف را بیشتر مقصر دانسته است. اختلافات از همینجا شروع می‌شود.

این صورت کلی مسئله است و بیش از این صورت کلی نباید به آن پرداخت. مشکل فعالان سیاسی ایران این است که به مسائل بیش از وزن واقعی آنها بها می‌دهند. بعد از اعلام نتایج انتخابات هم اخباری پخش شد مبنی بر اینکه آقای هاشمی می‌خواهد از طریق مجلس خبرگان رهبری را عزل کند. جوان‌ها می‌آمدند به ملاقات من و با هیجان از این مسئله صحبت می‌کردند. من تاسف می‌خوردم که چرا این جوان‌ها در جای خودشان نیستند و کار خودشان را نمی‌کنند!

هر آنچه که بین خامنه‌ای و احمدی‌نژاد هست مربوط به خود آنهاست و به ما ربطی ندارد. اهداف ما و اهداف آنها با یکدیگر تفاوت دارد. یک فعال سیاسی نباید منتظر این باشد که چه اتفاقی در حاکمیت می‌افتد تا واکنش نشان بدهد. تاریخ مشروطه را مطالعه بفرمائید؛ می‌بینید که مردم خودشان برای حکومت تبدیل به "مسئله" شده بودند.

قبل از انقلاب، جبهه ملی، چریک‌ها و مجاهدین برای حکومت شاه تبدیل به مسئله شده بودند. دانشجویان در ۱۸ تیر و معترضان سال ۸۸ برای حکومت جمهوری اسلامی تبدیل به مسئله شدند. هیچ کدام اینها منتظر نماندند که اختلافی درون حکومت به وجود آید تا کاری از پیش ببرند. فعالیت خود را می‌کردند و از اتفاقات و حوادث استفاده می‌کردند. این نیروها خودشان با پشتوانه‌های اجتماعی و نیروهای آموزش دیده یا آموزش ندیده در یک سطحی از آگاهی به پا خواستند. بدا به حال ما اگر در انتخاب بین و بدتر تا دل بستن به امثال احمدی نژاد‌ها سقوط کرده باشیم.

اهمیت رسانه در قدرت ایجاد هژمونی در جامعه یا بخش‌هایی از آن است. این را منعکس کنید لطفاً که رسانه‌ها راه را اشتباه می‌روند. انرژی و تمرکز جامعه را به سوئی برده‌‌‌اند که حاصل و ثمری ندارد. اختلاف درون حکومت مسئله ما نیست، مسئله ما اختلاف بین مردم و حکومت است.»

***

نظرات بسیار متفاوتی درباره مسائل جاری ایران، بین مردم و میان فعالان سیاسی و اجتماعی وجود دارد. آنچه با قاطعیت می‌توان از آن سخن گفت، وجود همین اختلافات فکری و تفاوت در برداشت‌ها و تفسیر ها حتی بین نیروهای سیاسی همسو در ایران است.

عده‌ای معتقد به فقدان یک خط سیر مشخص سیاسی بین نیروهای اپوزیسیون و رسانه‌های فارسی زبان هستند و اعلام می‌کنند موج خبرهای روزانه و اتفاقات و حوادث سیاسی بر شیوه کار فعالان سیاسی و افکار مردم اثر گذاشته و آن را مشوش و منحرف کرده است. عده‌ای دیگر بر این باورند که دریای سیاست و رسانه همیشه مواج و گه گاه توفانی است و وظیفه نیروهای اپوزیسیون و فعالان رسانه، دریانوردی در این دریای ناآرام است.

اختلافات بر سر چگونگی موضع‌گیری درباره اختلافات درون حاکمیت هنوز میان نیروهای اپوزیسیون ایران به اوج نرسیده است. تحلیل‌گران و فعالان سیاسی ایران هنوز محتاطانه در حال رصد اخبار هستند. می‌توان پیش‌بینی کرد که نزدیک‌ شدن زمان انتخابات ریاست جمهوری، ورود کاندیداهای احتمالی به صحنه، واضح شدن جزئیات بازی سیاسی جناح‌های داخل قدرت، روشن شدن نتیجه فرآیند نظارت استصوابی شورای نگهبان و مسائل بین‌المللی نظیر تحولات پرونده هسته‌ای ایران، این اختلافان را تشدید خواهد کرد.

اگر نیروئی در اپوزیسیون امیدی به فراگیر شدن تفسیر خاص سیاسی و رواج یافتن آن به قصد پی‌ریزی یک برنامه عمل مشخص داشته باشد، باید هرچه سریعتر تلاش برای همسو سازی افکار عمومی با خود را از پاسخ به این سوال مشخص آغاز کند: « ما در کجای روابط جناح‌های قدرت در سیستم جمهوری اسلامی قرار داریم و برای رسیدن به چه اهدافی، باید چه مواضعی در برابر این جناح‌ها و کلیت سیستم حاکمه ایران اتخاذ کنیم؟»

"پایش گیر باشد خود خامنه‌ای را هم می‌زند!"

politics — Mon, 11 Feb 2013 09:21:39 +0000

گزارش از میان مردم

ناصر کرامتی

ناصر کرامتی - «احمدی‌نژاد رفت مجلس، لاریجانی را با خاک یکسان کرد و برگشت. پوز لاریجانی‌ها را به خاک مالید. با هیچ کس شوخی ندارد. توی مناظره‌های انتخابات، رفسنجانی را زد. کروبی را زد. موسوی را زد. رئیس مجلس و رئیس قوه قضائیه را هم زد. باور کنید پایش گیر باشد خود خامنه‌ای را هم می‌زند.

خیلی شجاعت می‌خواهد که بروی مجلس و جلوی روی رئیس مجلس و نماینده‌ها فیلم نشان بدهی و بگوئی رئیس مجلس و برادرهایش دزد هستند. رسماً گفت فاضل لاریجانی کار چاق‌کن علی لاریجانی است. لاریجانی مثلاً داشت ادای آدم‌های آرام را در می‌آورد ولی از حرف‌هایش معلوم بود عصبی است.

دل و جرات این آدم را هیچ کدام ندارند! این همه طرفدارهای لاریجانی در مجلس داد و بیداد کردند اصلاً به حرف هیچ کدام از این‌ها گوش نکرد. نماینده‌ها از آن ته فحش می دادند. رئیس مجلس هیچی برای گفتن نداشت و فقط گفت کار شما غیراخلاقی است. نگفت احمدی‌نژاد دروغ می گوید. فقط گفت چرا ضبط کردی. متلک انداخت به احمدی‌نژاد که برادر تو هم پیش من آمده خوب بود از او فیلم می‌گرفتم؟»

این خلاصه‌ای از اتفاقات جلسه استیضاح شیخ‌الاسلامی، وزیر کار دولت احمدی‌نژاد در مجلس شورای اسلامی است که از زبان کیارش برای دوستانش بازگو می‌شود. اتوبوس شرکت واحد به سختی راه خود را در ترافیک شبانگاهی باز می‌کند و کیارش با هیجان آنچه را از رادیو شنیده است، برای همکلاسی‌های خود تعریف می‌کند. معمولا از افراد هم سن و سال او در جامعه این تصویر وجود دارد که باید با صدای بلند در حال شوخی و خنده باشند یا درباره موسیقی و کنکور صحبت کنند. مشخص نیست کیارش یک دانش‌آموز علاقه‌مند به مسائل سیاسی است یا شوک افشاگری احمدی‌نژاد در مجلس همه را به خود مشغول کرده است.

چرا سیاسی‌های ما سیاسی نیستند؟

حسن آقا میوه فروش است. با هر مشتری‌ای که راه داشته باشد سر صحبت را باز می‌کند. در موضع مطلع اظهارنظر می‌کند اما در میان صحبت‌هایش سر درگمی‌هائی وجود دارد که برای خلاصی از آنها به دنبال مخاطب خاص می‌گردد.

می‌گوید: «وقتی خبر دادند که در مجلس دعوا شده، شب به پسرم گفتم بزند کانال‌های اخبار تا گوش کنیم، ببینیم در مملکت چه خبر است. اخبار خودمان چیزی نگفت، باز روی ماهواره یک قسمت‌هایی را گفتند. کارشناس دعوت کرده بودند که حرف بزنند برای مردم. اعصابم خیلی خرد شد. یکی می‌گفت مجلس باید طرح عدم کفایت رئیس جمهور را صادر کند. این سیاسی‌های ما چرا سیاسی نیستند؟ زیر عکس‌شان می‌نویسد دکتر و استاد دانشگاه. اما چرا سواد ندارند؟ یکی آمده فیلم نشان داده، مدرک رو کرده که برادر رئیس مجلس پول می‌گیرد و کار خلاف قانون می‌کند. به جای اینکه از او حمایت کنند تا دست همه را رو کند و دزدی‌ها آشکار بشود و مردم بفهمند در مملکت چه خبر است، می‌گویند باید رئیس جمهور عدم کفایت شود.

«دل و جرات این آدم را هیچ کدام ندارند! این همه طرفدارهای لاریجانی در مجلس داد و بیداد کردند اصلاً به حرف هیچ کدام از این‌ها گوش نکرد. نماینده‌ها از آن ته فحش می دادند. رئیس مجلس هیچی برای گفتن نداشت و فقط گفت کار شما غیراخلاقی است. نگفت احمدی‌نژاد دروغ می گوید.»

مهمان دیگری در یکی از این شبکه‌ها، فردایش گفت که چون معلوم شده احمدی‌نژاد مدرک قوی از بقیه ندارد، دیگر از او نمی‌ترسند و اصولی‌ها (اصولگراها) از این به بعد بیشتر به او حمله می‌کنند. اینجا است که می‌گویم اینها سواد درست و حسابی ندارند. حالا به شما بر نخورد. اگر اشتباه می‌گویم، بگو اشتباه می‌کنم. من که زیاد اهل سیاست نیستم و از پشت پرده‌ها خبر ندارم این را می‌فهمم که اتفاقاً از این به بعد بیشتر از احمدی‌نژاد می‌ترسند.

کسی که اهل زد و بند نیست و مدرک نشان می‌دهد، شوخی‌بردار نیست. لاریجانی‌ها از رفسنجانی که بزرگ‌تر نیستند. توی تلویزیون گفت بچه‌های رفسنجانی دزد هستند. به خدا من گفتم سر این را زیر آب می‌کنند ولی یکی یکی دارد سر همه را زیر آب می‌کند. از هیچ کس هم نمی‌ترسد.»

ارضاء شدم!

«باور کنید اگر راه داشت احمدی‌نژاد برای بار سوم کاندیدا شود حتماً به او رای می‌دادم. این بار رای می‌دادم! تمام جاهائی را که هیچ کس جرات نداشت انگشت کند؛ انگشت کرده. با همه در افتاده است. هیچ تعجبی ندارد اگر به زودی با رهبر جمهوری اسلامی هم درگیر شود. از بیعرضه‌گی و بزدلی اصلاح‌طلبان خسته شده‌ام. کار ما شده‌ است نشستن پشت اینترنت و خبر و مقاله خواندن. که چه؟ تا کی؟ این چه فعالیت سیاسی است؟ بعد از عاشورا هر کسی بی سر و صدا رفته است دنبال زندگی خودش یا نهایت با چند نفر می‌رود کافه و بحث می‌کند و فکر می‌کند کار سیاسی می‌کند. فعالیت سیاسی یعنی درگیر شدن با محیط، پنجه در پنجه شدن با قدرت، خلق نقاط عطف، بهره‌گیری از رخدادها و ...

کجای کاری که ما می‌کنیم فعالیت سیاسی است؟ باور کنید تاثیر احمدی‌نژاد بیشتر و مثبت‌تر از ما بوده است. وقتی از رادیو گوش می‌کردم که چه حرف‌هایی می‌زند از نظر سیاسی ارضاء شدم. ایمان آوردم که این آدم را بد فهمیده‌ایم. با کسانی درگیر شده است که معماران و محارم جمهوری اسلامی و رهبری بوده‌اند. همین الان هم هستند.»

نظر غیرمنتظره‌ای است وقتی گوینده از کسانی باشد که در سال ۱۳۸۸ در اعتراضات خیابانی به نتیجه انتخابات بازداشت شده و شغل خود را از دست داده است. با تمام توان کار می‌کند تا هرچه سریع‌تر پول لازم را تدارک ببیند و برای ادامه تحصیل از کشور خارج شود.

می‌گوید: «فراموش نکنید مرتضوی ضعیف‌ترین مهره احمدی‌نژاد است. مهره سوخته. معمولاً مهره سوخته را بایکوت می‌کنند و اجازه می‌دهند هزینه شود. احمدی نژاد حاضر به کوتاه آمدن سر ضعیف‌ترین مهره خود نیست. هر کس دیگری بود از خیر مرتضوی می گذشت.

«احمدی‌نژاد توقع مردم را از رئیس جمهور بالا برد. دیگر یک مهره بی‌آزار، ساکت و خوش تیپ، جذابیتی برای مردم در انتخابات ندارد. حتی صدا و سیمای جمهوری اسلامی نمی‌تواند با شیوه‌های خواب‌آور گذشته تنور انتخابات را گرم کند. همه انتظار افشاگری و جسارت دارند.»

از اطلاعات خودش در جایگاه رئیس جمهور استفاده می‌کند و در موقع مناسب با این اطلاعات به حریفان سیاسی خود حمله می‌کند. به نظر من احمدی‌نژاد توقع مردم را از رئیس جمهور بالا برد. دیگر یک مهره بی‌آزار، ساکت، خوش تیپ و ... جذابیتی برای مردم در انتخابات ندارد.

حتی صدا و سیمای جمهوری اسلامی نمی‌تواند با شیوه‌های خواب‌آور گذشته تنور انتخابات را گرم کند. همه انتظار افشاگری و جسارت دارند. خاتمی همیشه از این گله می‌کرد که بالا بردن انتظارات مردم خطرناک است. احمدی‌نژاد با بالا بردن انتظارات مردم، خودش را برای درگیری سیاسی با رقبا شارژ می‌کند.»

«فضای جداگانه فعالان سیاسی و مردم»

«...» از فعالان سیاسی ایران است که به دلیل فعالیت‌های خود بیش از شش ماه را در بازداشت موقت به سر برده و منتظر صدور حکم دادگاه است. او می‌گوید: «مدتی است متوجه این تناقض شده‌ام! به خصوص با بالا رفتن کشمکش میان مجلس و دولت در هر مقطع روی این تناقض حساس شده‌ام. فضائی که بین فعالان سیاسی ایران نسبت به اختلافات مجلس و دولت حاکم است به نوعی برعکس فضائی است که در جامعه وجود دارد. اظهار نظرها، واکنش‌ها، تحلیل‌ها، سنجش‌ها و ارزش‌ها همگی به نوعی متضاد است.

به عنوان مثال درباره اتفاقاتی که در جلسه استیضاح به وجود آمد متوجه شدم هر گروه جانب کسی را گرفته است. فعالان سیاسی از شکست احمدی‌نژاد صحبت می‌کنند و تا حدودی درباره رئیس مجلس خوب صحبت می کنند. یکی ار بچه‌ها در فیس‌بوک نوشته بود "مجلس یعنی این!"، یکی دیگر نوشته بود "مجلس کم کم دارد مجلس می‌شود"! ولی در جامعه نظرها طرف حرف‌های احمدی‌نژاد و افشاگری اوست!

ادعا نمی‌کنم که این تقسیم‌بندی قطعی و کار شده است. برداشت من از اظهارات و واکنش‌ها اینگونه است. ذهن من به این سمت و سو رفته است که خواست مردم عادی با خواست فعالان سیاسی تفاوت دارد. ملاک‌ها، ارزش‌ها و قضاوت‌ها متفاوت است. در فیس‌بوک و در سایت‌های خبری مطالبی را می‌خوانم و در جمع‌های فامیلی و از زبان مردم عادی چیزهای دیگری را می‌شنوم.

اینکه چرا نفرت از احمدی‌نژاد بر روی قضاوت فعالان سیاسی سایه انداخته است عجیب نیست، این تنفر در من هم هست اما موضوع دفاع ضمنی از رقبای احمدی‌نژاد در ساختار حکومت، کمی عجیب و سوال برانگیز است. سیاست اصول ثابت و تغییر ناپذیر ندارد ولی به هر حال حق سوال از چرائی و نتیجه هر حمایت‌ها و تایید‌ها در سیاست محفوظ است. نباید یک خوب پوشالی برای خودمان درست کنیم.»

نزاع بر سر میراثی است که باقی خواهد ماند!

«...» محکم و مطمئن اما بدون تغییر لحن و فراز و فرود صحبت می‌کند. به قول خودش به اندازه عمر جمهوری اسلامی سابقه فعالیت سیاسی دارد و یاد گرفته است حوادث سیاسی را به دور از هیجانات لحظه‌ای و در بستر شکل‌گیری خود تحلیل کند. معتقد است تحولات سیاسی را باید آنگونه که واقعاً هستند دید، نه آنطور که دلمان می‌خواهد باشند.

«اگر راه داشت احمدی‌نژاد برای بار سوم کاندیدا شود حتماً به او رای می‌دادم. تمام جاهائی را که هیچ کس جرات نداشت انگشت کند؛ انگشت کرده. با همه در افتاده است. هیچ تعجبی ندارد اگر به زودی با رهبر جمهوری اسلامی هم درگیر شود. از بیعرضه‌گی و بزدلی اصلاح‌طلبان خسته شده‌ام.»

او می‌گوید: «نزاع بر سر میراثی است که باقی خواهد ماند. عمر دولت احمدی‌نژاد رو به پایان است و مجلس و قوه قضائیه به عنوان کسانی که می توانند، باید کاری کنند تا میراث این دولت برای دولت بعدی کمترین هزینه را داشته باشد. صرف‌نظر از اینکه چه کسانی بعد از احمدی‌نژاد قوه مجریه را به دست خواهند گرفت یا در تغییر و تحولات دولت صاحب منافع هستند.

احمدی‌نژاد به تمامی روسای دولت بعدی یاد داد که در موضع "عمل انجام شده" می‌تواند مانورهایی فراتر از انتظاراتی که تا کنون وجود داشته است انجام داد. احمدی‌نژاد محدوده اختیارات و زمین بازی رئیس دولت را بازتر کرده است.

اگر در گذشته صاحبان قدرت در قوه مجربه با این ادعا که کشش جایگاه ریاست دولت در سیستم جمهوری اسلامی ایران بسیار محدود است، از زیر بار بسیاری مسائل شانه خالی می‌کردند اکنون در بین مردم و در بین فعالان سیاسی این تصور مسلط است که اتفاقاً ریاست قوه مجریه حتی در سیستم جمهوری اسلامی دارای پتانسیل‌های استفاده نشده فراوانی است.

نحوه فعالیت سیاسی امروزه با سال‌های گذشته و بخصوص دهه‌های چهل، پنجاه، شصت و هفتاد تغییر کرده است. امروزه اینترنت و ماهواره جای همه چیز را گرفته است. من همیشه به جوان‌هایی که برای ملاقات و مشورت پیش من می‌آیند این نکته را یادآوری می‌کنم که خدمتکار بی‌جیره و مواجب حکومت نباشند. گاهی اوقات فرد به دلیل سطح پائین آگاهی ناخواسته در جهت منافع استبداد گام بر می‌دارد. بارها به دلیل شلوغ‌کاری‌های اینترنت و ماهواره اختلافات جدی درون سیستم، به بهانه سو استفاده دشمن، رفع و رجوع شده است.

مثالی برای شما بزنم. اگر در ماجرای سوال از احمدی‌نژاد در مجلس، هیاهوی مخالفان جمهوری اسلامی در اینترنت و ماهواره نبود شاید خامنه‌ای وارد عمل نمی‌شد و جلوی طرح سوال توسط مجلس را نمی‌گرفت. اپوزیسیون صاحب رسانه در ایران بارها با مواضع خود باعث شده است خامنه‌ای بیشتر و بیشتر به طرف احمدی‌نژاد هل داده شود!

اتفاق خوشایندی که در کشمکش مجلس و دولت اتفاق افتاده است این است که کوبیدن احمدی‌نژاد موجب شده است جایگاه او محکم‌تر شود. یعنی به پشتوانه حملاتی که به احمدی‌نژاد از سوی اپوزیسیون می‌شود او این اعتبار را پیدا می‌کند که بیشتر و بیشتر بتازد. پیشاپیش می‌دانم عده‌ای با خواندن نظرات من دچار تعجب خواهند شد و صحت این گفته‌ها را زیر سوال می‌برند. به همین خاطر مثالی برای تایید سخنان خود می‌زنم.

وقتی که افراد و گروه‌هایی در خارج ایران از آقای خاتمی دفاع کردند و امیدهایی را از جانب او محتمل دانستند، این امر موجب حمله به آقای خاتمی از جانب روزنامه‌ها و تریبون‌های جمهوری اسلامی می‌شد اما وقتی صحبت از بن بست و عبور از خاتمی مطرح شد و زمزمه هایی در گرفت که به اصلاح‌طلبی امیدی نیست و باید سیستم را سرنگون کرد، سیستم شروع به دفاع نامحسوس و محسوس از خاتمی کرد. رای آقای خاتمی در دوره دوم ریاست جمهوری از دوره اول بیشتر بود. با اینکه همه اذعان داشتند که بدنه رای آقای خاتمی در طول چهار سال ریزش‌هائی داشته است.

«احمدی‌نژاد به تمامی روسای دولت بعدی یاد داد که در موضع "عمل انجام شده" می‌تواند مانورهایی فراتر از انتظاراتی که تا کنون وجود داشته است انجام داد. احمدی‌نژاد محدوده اختیارات و زمین بازی رئیس دولت را بازتر کرده است.»

استثنائاً در این فقره، رسانه‌های اپوزیسیون با حملات سنگینی که به احمدی‌نژاد می‌کنند موضع و جایگاه او را تقویت می‌کنند. این به نظر من تا زمانی که احمدی‌نژاد تیغ تیز حملات خود را متوجه نیروهای مکتبی و سنتی در ایران کرده است امر میمونی است.

لایه‌های پنهان فساد در جمهوری اسلامی

«...» کارمند یکی از ادارت دولتی است. به دلیل مشکلاتی که بعد از انتخابات سال ۱۳۸۸برای او به وجود آمده، فقط پیگیر اخبار سیاسی کشور است. می‌گوید چون «مادر است» و بروز یک حادثه او و همسرش را تا مرز اخراج از کار برده، دیگر به هیج وجه فعالیت سیاسی نخواهد کرد.

نگرانی‌های زیادی نسبت به آینده فرزندان خود دارد و به قول خودش وضع حاکم برکشور، استرس زندگی او را افزایش داده است. می‌گوید هر گاه به چهره فرزندان خود نگاه می‌کند «هیچ آینده مطمئنی» برای آنان تصور نمی‌کند. می‌گوید مانند همه مردم ایران از فشارهای اقتصادی در رنج است و می‌تواند درک کند اقشار ضعیف جامعه دچار چه مشکلاتی هستند.

او درباره آخرین درگیری مجلس و دولت در ماجرای استیضاح وزیر کار معتقد است: « فساد در حاکمیت دو لایه دارد. فسادی که همه از آن حرف می‌زنند و در جلوی چشم مردم است و فسادی که دیده نمی‌شود. باید کاری کرد که فساد پنهان در حکومت علنی شود و مردم از مسائلی که در کشور وجود دارد باخبر شوند.»

می‌گوید: «از هر صد نفر سوال کنید فاضل لاریجانی را می‌شناسند یا نه، شاید یک نفر اسم او را شنیده باشد. کانال‌های ماهواره‌ای فقط از محمود احمدی‌نژاد، رحیمی و بانک‌ها صحبت می‌کنند ولی بدنه فساد در ایران خیلی گسترده است. بعضی‌ها فکر می‌کنند رئیس یک شعبه بانک یا مدیران بانک‌ها می‌توانند این حجم فساد را درست کنند اما وقتی دستگاه‌های نظارتی تا زمانی که اخبار به بیرون درز می‌کند ساکت هستند، این یعنی خود این دستگاه‌ها در فساد شریک هستند. مگر می‌شود بدون حمایت افرادی در قوه قضائیه، نیروهای اطلاعات، سپاه و مدیران ارشد کشور سواستفاده‌های بزرگ مالی انجام داد؟

احمدی‌نژاد در مجلس از فساد در قوه قضائیه و مجلس صحبت کرد. در سطح مدیران اصلی قوه قضائیه و مدیریت مجلس. باید افرادی که صدای‌شان به جائی می‌رسد از این فرصت استفاده کنند. افرادی مانند فاضل لاریجانی باید به مردم شناسانده شوند. باید فشار وارد شود و این واسطه‌ها بازداشت شوند. باید از این واسطه‌ها حرف بیرون کشید که برای چه کسانی کار می‌کنند.

«همه جا با خوشحالی از این صحبت می‌کنند که لاریجانی به احمدی‌نژاد گفته "به سلامت" و به اصطلاح او را از مجلس بیرون انداخته است. باید از فرصت به وجود آمده استفاده کرد. باید فشار آورد تا برادر لاریجانی بازداشت شود تا در مقابل آنها هم دست به بازداشت افرادی مانند رحیمی بزنند.»

افرادی مانند احمدی‌نژاد جلوی چشم همه هستند اما افرادی مانند برادران لاریجانی بی سر و صدا هر کاری که می‌خواهند انجام می‌دهند. اسم قاضی مرتضوی همه جا به عنوان عامل جنایت کهریزک شناخته می‌شود.

باید کاری کرد مردم بفهمند این افراد منافع اقتصادی دارند که به این جنایت‌ها دست می‌زنند. باید روی فساد مالی این افراد هم دست گذاشته شود.

من می‌بینم که همه جا با خوشحالی از این صحبت می‌کنند که لاریجانی به احمدی‌نژاد گفته است "به سلامت" و به اصطلاح او را از مجلس بیرون انداخته است. من هم از اینکه ظالمان به جان هم افتاده‌اند خوشحال هستم. باید از فرصت به وجود آمده استفاده کرد. باید فشار آورد تا برادر لاریجانی بازداشت شود تا در مقابل آنها هم دست به بازداشت افرادی مانند رحیمی بزنند.

فکر می‌کردم لاریجانی رئیس جمهور می‌شود!

مجتبی کارگر ساختمانی است. می‌گوید: «فکر می‌کردم لاریجانی برای این به احمدی‌نژاد گیر می‌دهد که خودش بعد از او رئیس جمهور شود ولی فهمیدم دست احمدی‌نژاد پر است. هیچ کس دیگر به لاریجانی رای نمی‌دهد. فایل حرف‌های احمدی‌نژاد را دارم. یکی از بچه‌های هیئت برای همه بلوتوث کرد. اگر کامل‌اش را نداری، من دارم. خواستی برایت بفرستم. حجم‌اش زیاد نیست.

برادر لاریجانی گفته یک نفر را که بدهکار بانک بوده، برده پیش رئیس مجلس و گفته که هوای او را داشته باشد. یعنی دست همه این برادرها توی یک کاسه است. زد و بند می‌کنند. بدهکارهای بانکی که احمدی‌نژاد می‌گوید را همین‌ها (برادران لاریجانی) فراری می‌دهند. همین‌ها حمایت می‌کنند. اعمال نفوذ می‌کنند.

هر کس در این دولت دزدی می‌کند بیشتر ادعای طرفداری مردم رادارد. مجلس می‌گوید هدفمندی اجرا شود، گرانی می‌شود و مردم اذیت می‌شوند. حالا معلوم شده است خودشان از همه دزدتر هستند. همین مجلس نگذاشت احمدی‌نژاد نفری ۲۵۰ هزار تومان پول بدهد. به خدا شرمنده زن و بچه‌هامان هستیم. گرانی بیداد می‌کند. هر روز قیمت‌ها بالا می‌رود. به هیچ کجای زندگی نمی‌رسیم. این دست من. نگاه کن زانوی شتر اینجوری هست که دست من هست؟

مثل سگ داریم جان می‌کنیم برای یک لقمه نان، بعد برادر رئیس مجلس دلالی می‌کند و می‌گوید یک ویلای ۷۰۰ میلیونی به من بدهید تا برادرم کار شما راه بیاندازد. پولدارها را می‌برد پیش برادرش و ۷۰۰ میلیون درجا می‌گیرد، آن وقت ما باید در این سرما چشم‌مان به یک ماشن باشد تا ترمز کند و ما را برای کار ببرد تا زن و بچه‌هامان از گشنگی نمیرند. خدا هم که قربانش بروم فقط زورش به ما بدبخت، بیچاره‌ها می‌رسد. نه غذابی، نه گشایشی، هیچی!

امپراتوری «عرق سگی» در ایران

society — Wed, 30 Jan 2013 08:03:50 +0000

گزارشی از ایران

ناصر کرامتی- یک خبره در زمینه مسکرات تجربیات خود را اینگونه در اختیار ما می‌نهد: «در تهران مشروب شیشه‌ای (مشروبات ساخت کارخانه) فراوان است. در شهرستان کمتر مصرف می‌شود. پیدا می‌شود، اما قیمت بالایی دارد. یکبار که مهمان بچه‌های تهران بودیم شیشه مشروب را برای یادگار با خودمان آوردیم. اینجا قیمت کردیم بیشتر از دوبرابر تهران می‌فروختند. شهر ما مشروب شیشه برای مهمانی کلاس بالا و مالِ خیلی پولدارهاست! همه بیشتر «عرق سگی» می‌خورند.

این را هم از ما داشته باش که عرق سگی شهرستان خیلی بهتر از عرق سگی تهران است. هربار که تهران عرق سگی خوردیم سردرد گرفتیم. ساقی‌های تهران «ترامادول» می‌ریزند توی عرق. چه به گیرایی باشه و چه به مطمئنی از لحاظ کور نشدن و این حرف‌ها، عرق سگی شهرستان از تهران بهتره. البته به جز شمال که بنداز، بنداز است. ما که می‌رویم شمال فکر می‌کنن ما توریستیم، نمی‌دانند ما هم مثل خودشان بچه شهرستانیم. همچین جنس آشغال به قیمت بالا به آدم می‌ندازن که سیبیل بابای آدم آتش می‌گیره!»

***

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، «بررسی آمارهای سازمان پزشکی قانونی در زمینه مسمومیت با الکل نشان داده است که در هفت ماهه نخست سال جاری ١٠٢ تن بر اثر مسمومیت با الکل جان خود را از دست داده‌اند که از این تعداد ٩٣ تن مرد و ٩ تن نیز زن بوده‌اند. این در حالی است که در مدت مشابه سال گذشته تنها ۴۸ مورد مرگ ناشی از مسمومیت با الکل در ایران به ‌ثبت رسیده بود که ۴۵ تن از آن‌ها مرد و سه تن زن بوده‌اند.»

در این گزارش که حاصل گفت‌وگو با تعدادی جوان از چهار استان مختلف ایران است، سعی شده تا نظرات آنان درباره استعمال یا عدم استعمال مشروبات الکلی، نوع مشروب مورد مصرف و نوع نگاه و برخورد آن‌ها به خطر استفاده از مشروبات «دست‌ساز» منعکس شود.

سجاد – ۲۲ ساله

من هم دلم می‌خواهد شامپاین ۴۰۰ هزار تومانی بخورم، اما پولش را ندارم. حالا ما عرق سگی می‌خوریم و تعریف می‌کنیم ولی دروغ چرا؟ ما هم دلمان له‌له می‌زند برای مشروب شیشه‌ای با کلاس.

بررسی آمارهای سازمان پزشکی قانونی در زمینه مسمومیت با الکل نشان داده است که در هفت ماهه نخست سال جاری ١٠٢ تن بر اثر مسمومیت با الکل جان خود را از دست داده‌اند که از این تعداد ٩٣ تن مرد و ٩ تن نیز زن بوده‌اند. این در حالی است که در مدت مشابه سال گذشته تنها ۴۸ مورد مرگ ناشی از مسمومیت با الکل در ایران به ‌ثبت رسیده بود که ۴۵ تن از آن‌ها مرد و سه تن زن بوده‌اند.

اولاٌ اینکه نیست. دوماً اینکه گران است. سوماً اینکه اگر باشد تقلبی است! یکی از بچه‌ها آمده بود شیرینی ماشین خریدن‌اش را بدهد، رفته بود مشروب شیشه خریده بود. کلی همه حال کردیم که بالاخره ما هم مشروب شیشه می‌خوریم. هنوز شیشه‌ها را ندیده بچه‌های سر اینکه کی شیشه خالی را ببرد خانه دعوا شده بود.

وقتی شیشه را باز کردیم، دیدیم قطره‌چکان پلاستیکی گلوی شیشه نیست. ما که ندیده بودیم، ولی یکی از بچه‌ها که دیده بود، گفت امکان ندارد مشروب شیشه سر نداشته باشد. انگار سر شیشه را کنده بودند و مشروبش را با عرق سگی یا اتانول پر کرده بودند. یه کمی مزه می‌داد، اما فرقی با عرق سگی نداشت. یک و نیمی (بطری ۵. ۱ لیتری نوشابه یا آب معدنی) عرق سگی ۱۵ تومان (۱۵ هزار تومان) است. ‌‌نهایت خیلی عرق سفارشی باشد ۲۰ تومان. شیشه یک لیتری را پر کرده بودند عرق سگی و اسانس، بعد ۱۴۵ هزار تومان فروخته بودند.

زهرا – ۲۶ ساله

مشروب حرام است. برای زن‌ها حرام‌تر است! از مرد‌ها نمی‌شود سو استفاده کرد اما از زن‌ها سوء استفاده می‌کنند. مشروب اختیار و عقل انسان را از بین می‌برد. دختر‌ها را می‌برند در مهمانی‌ها به آن‌ها مشروب می‌دهند تا از آن‌ها سو استفاده کنند.

خدا گفته است حرام است. علم پزشکی هم می‌گوید به بدن آسیب می‌زند. سلول‌های مغز را از بین می‌برد و کبد را زرد می‌کند و از کار می‌اندازد. مشروب عامل شکم در آوردن هم هست که برای یک زن باعث زشتی و کاهش اعتماد به نفس است.

مشروب خوردن در مرد‌ها باعث عربده کشیدن و کارهای زشتی می‌شود که آبرو و شخصیت مرد را از بین می‌برد. مردانی که مشروب می‌خورند زن و بچه خود را کتک می‌زنند و با قمار زندگی خود را از دست می‌دهند.

ایمان – ۲۵ ساله

ما یک آشنای ارمنی داریم که سال‌هاست فقط از او مشروب می‌گیریم. عرق کشمش و کنیاک‌های خوبی دارد. ویسکی قوطی و مشروب شیشه هم دارد، ولی ما نمی‌گیریم. آدم مطمئن و با شرفی است. جنسی که به ما می‌دهد خودش و خانواده‌اش هم می‌خورند. برای همین امکان ندارد مشکل داشته باشد یا خطرساز باشد.

سحر: من همیشه با پدرم مشروب می‌خورم. اولین‌بار که با پدرم مشروب خوردم، آداب مشروب خوردن را یادم گرفتم. تا به حال هیچ وقت مست نشده‌ام و فکر نمی‌کنم در آینده هم مست کنم. پدرم به من یاد داده است روی خودم کنترل داشته باشم.

من خبر کور شدن چند نفر در اهواز را شنیده‌ام. وقتی چوب انگور را نگیرند یا از الکل صنعتی یا الکل طبی دارای تلخ کننده‌های شیمیایی مصرف کنند به بدن آسیب می‌زند. این جنایتی است که باید حکومت جواب آن را بدهد. شما رنگ آبی دوست نداری، من دارم. شما مشروب نمی‌خوری، من می‌خورم. وقتی حکومت اجازه نمی‌دهد هرکس با اعتقادات خودش زندگی کند نتیجه این می‌شود که الکل تقلبی را به جای مشروب به خورد جوان‌ها می‌دهند و آن‌ها را کور می‌کنند.

نسرین – ۲۸ ساله

من فقط مشروب پلمپ مصرف می‌کنم. بیشتر قوطی و بعضی وقت‌ها شیشه. مشکل مشروبات تقلبی در مشروبات دست‌ساز است. مشروب کارخانه شاید جنس خوبی نباشد، اما مشکل بیمارستان و این چیز‌ها ایجاد نمی‌کند. کم می‌خورم، اما جنس مطمئن می‌خورم. به جای اینکه هر روز عرق دست‌ساز بخورم، آخر هفته‌ها قوطی مصرف می‌کنم. احتیاط شرط عقل است. خوشمزه‌تر از عرق هم هست.

علی‌اکبر – ۲۷ ساله

نظر من را بخواهید خود حکومت الکل مسموم بین جوان‌ها پخش می‌کند تا بعضی کور شوند یا بمیرند و بقیه بترسند و الکل مصرف نکنند. تا حالا شنیده‌اید تریاک تقلبی یا شیشه تقلبی کسی را کشته باشد؟ چرا فقط الکل تقلبی مردم را می‌کشد؟ مگر مواد مخدر مثل مشروب ممنوع نیست؟ مگر مواد شیمیایی داخل مواد مخدرهای جدید، خطرناک‌تر نیست؟

جوانی که مشروب بخورد می‌آید توی خیابان عربده می‌زند، اما جوان تریاکی و هروئینی و شیشه‌ای می‌رود گوشه خرابه یا توالت چرت می‌زند. این حکومت روی مواد مخدر زنده است. الکل آزاد شود کار این حکومت به یک هفته نمی‌کشد. فکر کردید فرق نسل قبلی که انقلاب کرد با نسل ما که همین انقلاب دارد آن را می‌... چیه؟

مریم – ۳۰ ساله

میثم: خدا در قرآن می‌گوید که در شراب منافعی است اما زیان‌های آن از منافع‌اش بیشتر است. شاید یکی از منافع آن لذت خوردن است. کسی که شراب می‌خورد حتماً از آن لذت می‌برد که می‌خورد، اما علم خدا می‌گوید که ضررهای خوردن شراب بیشتر از لذت آن است.

من اندازه مناسب می‌خورم. در حد سه یا چهار پیک. نمی‌دانم اینقدر هم آدم را کور می‌کند یا نه. نمی‌دانم. تا به حال به این فکر نکرده‌ام که ممکن است مشروب بخورم و کور بشوم. در مهمانی همه می‌خورند، من هم می‌خورم. تا به حال ندیدم کسی از بچه‌ها کور بشود یا مشکل پیدا کند. البته حالت تهوع و سرگیجه جزو مشکل نیست. عادی است.

من خودم هیچ وقت تهیه نمی‌کنم. نمی‌شناسم. وقتی مشروب بخواهم زنگ می‌زنم به آشناهای مرد. آن‌ها بهتر از مشروب سر در می‌آورند.

ابوالفضل – ۲۴ ساله

ایران فقط یک امپراتور داره، اون هم کورش کبیره. مشروب هم توی ایران یک امپراتور داره اونم عرق سگیه. حکومت که عوض بشه باید مارک عرق سگی را هم مثل شراب شیراز مارک جهانی و معروف کنیم. ژاپنی‌ها یک مشروب دارن به اسم ساکی که فقط خودشون می‌تونن بخورن، ما ایرانی هم یه مشروب داریم به اسم عرق سگی که فقط خودمون می‌تونیم بخوریم.

سحر – ۱۸ ساله

من همیشه با پدرم مشروب می‌خورم. اولین‌بار که با پدرم مشروب خوردم، آداب مشروب خوردن را یادم گرفتم. تا به حال هیچ وقت مست نشده‌ام و فکر نمی‌کنم در آینده هم مست کنم. پدرم به من یاد داده است روی خودم کنترل داشته باشم.

به مشروبی که پدرم می‌خورد اعتماد کامل دارم. شراب، ویسکی، ودکا و عرق کشمش را وقتی می‌خرد شب قبل از اینکه من و برادرم بخوریم، خودش امتحان می‌کند. مادرم اهل مشروب نیست. نماز می‌خواند ولی به ما اعتراضی نمی‌کند. فقط می‌گوید ظرف‌ها را بعد از استفاده آب بکشید. ما به احترام او این کار را انجام می‌دهیم.

میثم – ۲۲ ساله

خدا در قرآن می‌گوید که در شراب منافعی است اما زیان‌های آن از منافع‌اش بیشتر است. شاید یکی از منافع آن لذت خوردن است. کسی که شراب می‌خورد حتماً از آن لذت می‌برد که می‌خورد، اما علم خدا می‌گوید که ضررهای خوردن شراب بیشتر از لذت آن است [اشاره میثم به آیه ۲۱۹ سوره بقره از کتاب قرآن است که می‌گوید: یَسْأَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِمَا إِثْمٌ کَبِیرٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَإِثْمُهُمَا أَکْبَرُ مِن نَّفْعِهِمَ.گزارشگر]

خیلی از احکام اسلام بوده است که بعد از هزار و ۴۰۰ سال با علم فیزیک، پزشکی و نجوم ثابت شده است. مثل حرام بودن گوشت خوک که دانشمندان غربی تائید کردند در گوشت خوک نوعی کرم وجود دارد. شک نکنید با پیشرفت علم، روزی دلیل اصلی حرام بودن خوردن شراب مانند گوشت خوک مشخص می‌شود.

محمد تقی – روحانی

نصرت: وقتی کوه می‌روم گاهی اکیپ‌هایی می‌آیند و مشروب می‌خورند. از نظر ایمنی و کوهنوردی این کار اشتباه است. هوشیاری در کوهنوردی شرط اصلی است. شاید چون جایی را ندارند در کوه می‌خورند. یک چیزی را که هیچ وقت نمی‌فهمم این است که چرا وقتی هم سن و سال‌های من یا بزرگ‌تر از من، مشروب می‌خورند اینقدر داد می‌زنند و عربده‌کشی می‌کنند؟ چرا خارجی‌ها مشروب می‌خورند مثل این‌ها داد و بیداد نمی‌کنند؟

حاج آقا ببخشید اینکه در قرآن نوشته شده شراب منافعی دارد، ضررهائی هم دارد ولی ضررهای آن از منافع آن بیشتر است، اشاره به چه منافعی در شراب دارد؟

− این آیه شریفه مربوط به حرمت استعمال است نه بیان منافع. خداوند متعال در این آیه امر به حرام بودن شرب خمر می‌فرمایند.

بله در جریان هستم. اما نوشته شده منافعی هم دارد. کنجکاوم این منافع را از نظر قرآن بدانم.

− منفعت به آن شکل که مد نظر خواص باشد نیست. منفعت از نظر عوام است. فرض بفرمائید کسی از منافع استعمال دخانیات بگوید. دخانیات نفعی برای انسان ندارد. سراسر ضرر و آسیب است. حالا یک فرد عامی پیدا می‌شود و می‌گوید استعمال آن (دخانیات) عامل رفع خستگی یا آرامش قوای روحی است. با یک فرد عامی که نمی‌شود بحث علمی کرد. چشم پوشی می‌کنند و می‌گویند: «شما درست می‌گوئید. منافعی دارد اما در کل مضرات آن غالب بر منافع آن است.»

یعنی خدا در این آیه با زبان و منطق مردم عامی صحبت کرده است؟

− اعوذ بالله. وجود مطلق باری تعالی از نیاز و صفات مخلوقات مبرا است.

متوجه نشدم. قرآن مگر حرف‌های خدا نیست؟

− قرآن کریم معجزه پیامبر خاتم و آخرین راهنمایی خداوند برای سعادت بشر است.

حاج آقا چرا اذیت می‌کنید؟ بلاخره قرآن حرف‌های خدا هست یا نیست؟

− بیتابی نکن مسلمان. هست.

خوب در این آیه خداوند منافعی در شراب تشخیص داده است یا مانند مثال سیگار به زبان و منطق مردم عامی حرف زده است و منافعی در شراب نیست؟

− علوم قرآنی علوم پیچیده‌ای است. نیاز به سال‌ها طلبگی دارد. برای درک چنین سئوال‌های دقیقی باید به تفاسیر معتبر رجوع کنید.

حاج آقا در تفسیر «المیزان» و تفسیر «نمونه» هیچ توضیحی برای این سئوال داده نشده است. اگر پیدا می‌کردم که از شما سئوال نمی‌کردم.

− پیر شده وقتی در تفاسیر برجسته‌ای مانند تفسیر المیزان و تفسیر نمونه جواب این سئوال نیست توقع دارید من حقیر چه جوابی برای این سئوال داشته باشم؟

یعنی شما نمی‌دانید؟

− شماره‌تان را به من بدهید. بنده از اساتید حوزه سئوال می‌کنم و خدمت شما تماس می‌گیرم.

زینب – ۲۷ ساله

من گزارش ایسنا را خوانده‌ام. سئوالی که ذهنم را مشغول کرده این است که چرا بیشترین آمار مرگ و میر مربوط به استان‌های مرزی (آذربایجان‌ شرقی، کردستان، خراسان و کرمانشاه) است؟ در استان‌های مرزی قاچاق مشروب راحت است و من همیشه شنیده‌ام که مشروب در شهرهای مرزی ارزان و فراوان است.

مانی: معلوم است کسی که ساقی است دلش برای مصرف‌کننده نمی‌سوزد. دنبال سود خودش است. هرچه دستشان برسد می‌ریزند توی بطری دست مردم می‌دهند. قرص خواب‌آور، قرص اعصاب، اتانول، آب و خلاصه هر چیزی که بتوانند را می‌ریزند. وقتی مشروبی را مصرف می‌کنم که خودم درست کرده‌ام مزه‌اش از مشروب‌های چند صد دلاری هم بهتر است. خستگی از تنم بیرون می‌رود. نصف کیف‌اش به این است که آدم خودش درست کند.

من باور نمی‌کنم در کردستان که همه می‌گویند مشروب را کنار جاده می‌فروشند و از آنجا به کل ایران قاچاق می‌شود کسی عرق دست‌ساز مصرف کند. فکر می‌کنم اگر هم در کردستان کسی برای خودش مشروب درست کند اینقدر حرفه‌ای هست که با مشروب خودش کور نشود یا دچار مرگ نشود. مشروب بین کرد‌ها عادی است. اگر در جایی مردم با مشروب آشنا نباشند ممکن است نتوانند جنس تقلبی و اصل را تشخیص بدهند، اما در کردستان عجیب است.

حسین – ۱۹ ساله

پدرم مشروب می‌خورد. وقتی بطری نصفه داخل کمد باشد کمی از آن برای خودم برمی‌دارم. شب‌ها قبل از خواب می‌خورم. هر وقت می‌خورم خواب راحتی دارم. وقتی می‌خورم خواب نمی‌بینم. اول‌ها از مزه‌اش بدم می‌آمد. همیشه مزه بدی دارد ولی یکبار پدرم یک شیشه‌ای خریده بود که مزه توت فرنگی می‌داد. خوردن‌اش خیلی کیف داد.

مادرم یک سری استکان و ظرف برای پدرم جداگانه در کمد گذاشته. می‌گوید نجس است. پدرم خودش می‌خورد، اما اجازه نمی‌دهد ما بخوریم. می‌گوید برای شما زود است. یکبار مچ ما را گرفت و چنان کتکی خوردیم که تا چند روز همه جای بدنم درد می‌کرد. کتک برادر کوچک‌ترم را هم به من زد. گفت تقصیر تو است. تو این را دنبال خودت کشانده‌ای. خبر ندارد حسن (برادر کوچک) به خودش رفته است. دو سال از من کوچک‌تر است اما راحت‌تر از من قورت می‌دهد. من هنوز از مزه‌اش بدم می‌آید اما سِر شدن لب‌ها و زبان را خیلی دوست دارم.

نصرت – ۲۱ ساله

معلم دبیرستان ما تعریف کرد که یکبار فردی مشروب خورده بود و زیاد خورده بود. حال‌اش بد می‌شود و در خیابان بالا می‌آورد. سگ‌ها و گربه‌ها دور استفراغ او جمع می‌شوند. وقتی مردم می‌روند که به او کمک کنند و او را از زمین بلند کنند، می‌بینند بلند، بلند می‌خندد. از او می‌پرسند چرا می‌خندی؟ به استفراغ خود اشاره می‌کند و می‌گوید من یادم می‌آید این‌ها را خورده باشم، اما هر چقدر فکر می‌کنم یادم نمی‌آید این سگ‌ها و گربه‌ها را کی خورده‌ام!

چیزی که حال آدم را بد کند یا باعث شود آدم‌ها عصبانی و بد اخلاق بشوند چیز خوبی نیست. توی فیلم‌های خارجی دیده‌ام که مشروب می‌خورند، با هم می‌خندند، می‌رقصند، شادی می‌کنند اما در ایران هرکس را دیده‌ایم که مشروب می‌خورد یک کار بدی هم دنبالش می‌کند. همسایه‌ای داریم که هر شب مست می‌کند و زن و بچه‌اش را می‌زند. پلیس می‌آید او را می‌برد، اما دو روز دیگر خانواده‌اش زیر کتک هستند.

وقتی کوه می‌روم گاهی اکیپ‌هایی می‌آیند و مشروب می‌خورند. از نظر ایمنی و کوهنوردی این کار اشتباه است. هوشیاری در کوهنوردی شرط اصلی است. شاید چون جایی را ندارند در کوه می‌خورند. یک چیزی را که هیچ وقت نمی‌فهمم این است که چرا وقتی هم سن و سال‌های من یا بزرگ‌تر از من، مشروب می‌خورند اینقدر داد می‌زنند و عربده‌کشی می‌کنند؟ چرا خارجی‌ها مشروب می‌خورند مثل این‌ها داد و بیداد نمی‌کنند؟

بهرنگ – ۲۶ ساله

به جز ده روز اول ماه محرم و یک ماه رمضان، اگر مشروب باشد می‌خورم. به نظر من اشکالی در نماز درست نمی‌کند.

بهناز: مشروب بد نیست، ممکن است آن را بد مصرف کنند. خانواده من با مشروب مخالف هستند. هرکس باید از یک نفر یا یک جایی مشروب خوردن را یاد گرفته باشد. چون ما از همه پنهان می‌کنیم و بزرگتر‌ها فقط سرکوفت می‌زنند، خودمان امتحان می‌کنیم. از دوستانمان یاد می‌گیریم. آن‌ها هم مثل ما.

حرام بودن شراب کار آخوندهاست. دعوای شیعه و سنی است. می‌گویند زمان پیامبر شراب حرام نبوده و یکبار عمر سر نماز مست بوده و نماز را اشتباه خوانده است. پیامبر هم شراب را حرام کرده. من بار‌ها مشروب خورده‌ام و نماز هم خوانده‌ام، تا حالا نشده نمازم را اشتباه بخوانم یا جمله‌ها را اشتباه بگویم. خود عرب‌ها که اینقدر متعصب هستند مشروب می‌خورند. این آخوند‌ها کاسه داغ‌تر از آش هستند.

مانی – ۲۵ ساله

معلوم است کسی که ساقی است دلش برای مصرف‌کننده نمی‌سوزد. دنبال سود خودش است. هرچه دستشان برسد می‌ریزند توی بطری دست مردم می‌دهند. قرص خواب‌آور، قرص اعصاب، اتانول، آب و خلاصه هر چیزی که بتوانند را می‌ریزند.

وقتی مشروبی را مصرف می‌کنم که خودم درست کرده‌ام مزه‌اش از مشروب‌های چند صد دلاری هم بهتر است. خستگی از تنم بیرون می‌رود. نصف کیف‌اش به این است که آدم خودش درست کند.

بهناز – ۲۳ ساله

مشروب بد نیست، ممکن است آن را بد مصرف کنند. خانواده من با مشروب مخالف هستند. هرکس باید از یک نفر یا یک جایی مشروب خوردن را یاد گرفته باشد. چون ما از همه پنهان می‌کنیم و بزرگتر‌ها فقط سرکوفت می‌زنند، خودمان امتحان می‌کنیم. از دوستانمان یاد می‌گیریم. آن‌ها هم مثل ما.

در یک مهمانی چند نفر اینقدر لوس‌بازی در آوردند و همه را اذیت کردند که به خودم قول دادم دیگر مشروب نخورم. توهین، داد و بیداد، حرکات زشت، حرف‌های مستهجن به بهانه مستی، اذیت و آزار دستی... هیچکس آرامش نداشت. چندماه مشروب نخوردم و جایی که می‌دانستم مشروب هست نمی‌رفتم. تا اینکه در یک مهمانی دخترانه وسوسه شدم و خوردم. عالی بود. فهمیدم عیب از مشروب نیست از آدم‌هایی است که برای مشروب خوردن انتخاب می‌کنم.

کیارش – ۲۶ ساله

به دلیل اعتقادات دینی مشروب نمی‌خورید؟

− اعتقادی نیست. دوست ندارم بخورم. خوشم نمی‌آید.

می‌ترسید؟

− نه ترس نیست. شاید هم باشد.

ترس از چه چیزی؟

− اینکه خدایی وجود داشته باشد؟

شما نماز هم می‌خوانید؟

− نه

چطور به خاطر اینکه ممکن است خدا وجود داشته باشد مشروب نمی‌خورید، اما از ترس وجود او نماز نمی‌خوانید؟

− قرار نشد اذیت کنید. هرکس اعتقادات خودش را دارد. باید به عقاید دیگران احترام گذاشت. اگر کسی مشروب بخورد تا زمانی که مزاحم دیگران نشود من به او اعتراضی ندارم. دیگران هم نباید به مشروب نخوردن من کاری داشته باشند.

باور کنید قصد من توهین به شما یا اذیت کردن شما نیست.

− می‌دانم. کلی گفتم. ببینید خیلی از انتخاب‌های آدم دلیل عقلی ندارد. به فرض شما یک لباس را بیشتر از لباس‌های دیگر دوست دارید. احساس است. دلیل ندارد.

شما فکر می‌کنید خوردن مشروب خوب است یا بد؟

− خوردن یا نخوردن چیزی که نمی‌تواند خوب یا بد باشد. سبزی یا آب که نیست که خوردن‌اش برای بدن مفید یا ضروری باشد. من فکر می‌کنم آدم مشروب نخورد بهتر است.

شما الان حکم صادر کردید. قضاوت کردید. وقتی انسان حکم صادر می‌کند یا قضاوت می‌کند در حال ارزشگذاری یا ارزش‌سازی است. انتخاب یک رنگ، لباس یا غذا حداقل در ظاهر مسئله انتخاب شخصی است اما شما درباره خوردن یا نخوردن مشروب حکم کلی صادر می‌کنید. تفاوت این دو چیست؟

− بدن یک سیستم منظم است. نباید با مواد مصنوعی چرخه طبیعی این سیستم را به هم زد.

شما وقتی داروی پزشکی، داروی تقویتی، یک میوه جدید مثل کیوی، نوشابه گازدار یا هزار چیز دیگر را می‌خورید نظم این چرخه طبیعی به هم نمی‌خورد؟

− دارو برای بازگشت چرخه طبیعی بدن به حالت عادی است که در اثر بیماری به هم ریخته است.

«درد» و «تب» مکانیسم طبیعی بدن برای آگاهی از یک مشکل یا حل یک مشکل است. شما تا به حال از داروی مسکن یا تب‌بر استفاده نکرده‌اید؟

− شما چه اصراری دارید که من مشروب بخورم؟

− من هیچ اصراری به مشروب خوردن یا نخوردن شما ندارم. داریم بحث منطقی می‌کنیم.

من نمی‌خواهم با شما بحث منطقی کنم.

− مشکلی نیست. ببخشید که مزاحم شما شدم و ببخشید اگر شما را ناراحت کردم.

− خواهش می‌کنم.

پاسخ‌های مردم به احمدی‌نژاد

politics — Sun, 20 Jan 2013 09:19:46 +0000

ناصر کرامتی

ناصر کرامتی – این نوشته حاصل شنیده‌هایی درباره احمدی‌نژاد است و انگیزه گزارش نیز کنجکاوی نسبت به انعکاس سخنان وی در مجلس در میان مردم. او هفته گذشته، پس از مدتی کشمکش بر سر نحوه حضور در مجلس، موفق شد حرف خود را به کرسی بنشاند و پس از ۸۰ دقیقه سخنرانی، آنجا را بدون شنیدن نظر نمایندگان ترک کند.

در کشورهایی که ساختارهای حکومتی به دلیل مبارزات اجتماعی و سیاسی، تا حدودی ملزم به پاسخگویی به مردم هستند، نطق‌های سیاسی مقامات دولتی خطاب به شهروندان است. شبکه‌های رادیو تلویزیونی غیردولتی، روزنامه‌ها، وب‌سایت‌ها و وبلاگ‌ها و محتوای شعارها و پلاکاردها نیز در مقابل، ابزار بیان دیدگاه‌های جامعه و مردم تلقی می‌شوند.

در ایران، به دلیل نبود رسانه‌های مستقل و استقرار سانسور وسیع حکومتی، ارتباط حاکمان و مردم یک‌طرفه است. حاکمان از رسانه‌ای انحصاری مانند صدا و سیما می‌توانند مردم را خطاب قرار دهند اما مخاطبان، راهی برای بیان نظرات و خواست‌های خود ندارند. حاکمان ایران هر انتقاد و مخالفتی را اقدام علیه امنیت ملی و تلاش برای براندازی نظامی می‌دانند که آنرا "مقدس" می‌انگارند.

گزارش زیر به صورت نوعی گفت‌وگو و براساس آخرین سخنان احمدی‌نژاد در مجلس تهیه و تنظیم شده است.

«بلوط اصلاً چی هست؟»

محمود احمدی‌نژاد: «ما شش میلیون هکتار جنگل بلوط داریم که رها شده است و دولت برای محافظت از آنها کارمند استخدام می‌کند، حداقل شش میلیون تن سالانه بلوط تولید می‌شود که زیر پای درخت‌ها از بین می‌رود. کل علوفه وارداتی کشور هفت میلیون تن است که امروز در مرغ و گوسفند نیز دچار مشکل شده‌ایم. ما به مردم گفتیم که از جنگل‌ها بیرون بروند تا جنگل‌ها را حفاظت کنیم اما آیا حفظ شده‌اند و آیا روند محافظت از آنها رو به بهبود است؟ نه. ما باید تصمیمات را عوض کنیم.»

− قاسم، کشاورز ۵۵ ساله: «قربان بزرگی خدا بروم که هر کاری از دستش ساخته است. کدام آدمی فکرش را می‌کند یکی که عقل‌اش پاره سنگ بر می‌دارد به ریاست برسد. والله نه ما دیده‌ایم و نه شنیده‌ایم. پدران ما هم همچین چیزی به ما نگفته‌اند. یعنی بلوط را بدهیم به حیوان بخورد؟ جل الخالق! نمی‌دانم گاو و گوسفند می‌تواند بلوط بخورد یا نه؟ بلوط اصلاً چی هست. ما اسمش را شنیده‌ایم اما خودش را ندیده‌ایم. دانه است؟ اگر دانه باشد شاید مرغ و جوجه بلوط بخورد اما حیوان بعید می‌دانم.»

− علی، عضو یک "ان.جی.او" مدافع محیط زیست: «مشکل از روحیات فردی آقای احمدی‌نژاد است. فردی که از چیزی اطلاع ندارد معمولاً از افراد مطلع سوال می‌پرسد و آگاهی کسب می‌کند. به ظاهر آقای احمدی‌نژاد از آن دسته آدم‌هایی هستند که خودشان درباره همه امور عالم فکر می‌کنند و تصمیم می‌گیرند. من سن و سال زیادی ندارم اما تلاش برای خروج دام از جنگل را به یاد دارم. در همین منطقه درگیری‌های زیادی به وجود آمد. دامداران راضی نبودند. نامه‌نگاری می‌کردند. به دیدار امام جمعه شهر می‌رفتند. خروج دام از جنگل یکی از معدود کارهای درست و عقلانی در ایران در حیطه محیط زیست است. چیزی که من به چشم خود دیدم این بود که فردی که گله را به جنگل می‌برد، بالای درخت می‌رفت و همه سرشاخه‌های تازه را می‌برید و پائین می انداخت تا دام‌ها بخورند. این کار رشد درختان را متوقف می‌کرد و بعد از مدتی باعث ضعف و در آخر، خشک شدن درختان جنگل می‌شد.

«از آقای احمدی‌نژاد تقاضا می‌کنم لطفاً محیط زیست زخمی و بحرانی ایران را مانند اقتصاد به دفتر مشق اشتباهات مدیریتی خود تبدیل نکنند. اگر جنگل از بین برود دیگر با هیچ بخشنامه و زیان اقتصادی قابل بازگشت نیست. جنگل در ایران فرصت احیا ندارد. زمین‌خواران بزرگ که از اعضای سازمان‌های نظامی و حکومتی هستند با رانت‌هایی که دارند محل جنگل را قبل از احیای دوباره تغییر کاربری مسکونی و تجاری خواهند داد.»

از آقای احمدی‌نژاد تقاضا می‌کنم لطفاً محیط زیست زخمی و بحرانی ایران را مانند اقتصاد به دفتر مشق اشتباهات مدیریتی خود تبدیل نکنند. یک بخشنامه اقتصادی با یک بخشنامه دیگر قابل تعویض است و تاوان آن پول است، اما اگر جنگل از بین برود دیگر با هیچ بخشنامه و زیان اقتصادی قابل بازگشت نیست. جنگل در ایران فرصت احیا ندارد. زمین‌خواران بزرگ که از اعضای سازمان‌های نظامی و حکومتی هستند با رانت‌هایی که دارند محل جنگل را قبل از احیای دوباره تغییر کاربری مسکونی و تجاری خواهند داد.»

«دنیا کجاست؟»

احمدی‌نژاد: «طرح هدفمندی یارانه‌ها طرح موفقی بود و در این راستا دنیا، ملت ایران را تحسین کرد و موجب افتخار دولت و ملت جمهوری اسلامی شد.»

− «...»، اقتصاددان و منتقد دولت: «از آقای احمدی‌نژاد بپرسید که دنیا کجاست؟ شاید تعریف ایشان از دنیا با تعریف دیگران متفاوت است. البته ما می‌توانیم از دنیای علم، دنیای تکنولوژی، دنیای سیاست و البته از دنیای پیرامونی، دنیای سرمایه‌داری و غیره نام ببریم. دنیائی که سیاست‌های اقتصادی آقای احمدی‌نژاد را تحسین می‌کند کدام دنیاست؟ آیا دنیای او، صندوق جهانی پول است؟

اگر منظور آقای احمدی‌نژاد این است باید بگویم درست می‌گوید. صندوق بین‌المللی پول تا جائی که بنده اطلاع دارم دو مرتبه از اقدامات اقتصادی دولت احمدی‌نژاد حمایت کرده، آن‌ را تحسین و به عنوان الگوئی برای دیگر کشورهای جهان سوم معرفی کرده است.

اقتصاددانانی در دنیا، هم‌نظر صندوق و آقای احمدی‌نژاد هستند. این طرح تاکنون در کشورهایی در آمریکای جنوبی، آفریقا و آسیا اجرا شده است. کسانی که میل به تحقیق و جستجو دارند، می‌توانند به نتایج سیاست‌های صندوق بین‌المللی پول در تجربه‌های موجود رجوع کنند. همین سیاست‌هایی که در کشور ما در حال پیاده‌سازی است.

عده‌ای می‌گویند این سیاست‌ها در ایران به این دلیل موجب شوک و ویرانی شده است که ایران رابطه بین‌المللی و اقتصادی خوبی با جهان ندارد. این حرف البته درست است. رکود، بحران، تحریم و عواملی از این دست اثرات پیاده‌سازی سیاست‌های صندوق را تشدید کرده است اما در سایر کشورها، که همگی روابط عادی و بعضا روابط استراتژیک با کشورهای سرمایه‌داری دارند دلیل شکست این سیاست‌ها چه بوده است؟

صندوق بین‌المللی پول نه یک نهاد جهانی اقتصادی که یک ابزار جهانی در دست کشورهای طلبکار جهان برای نقد کردن بدهی کشورهای فقیر و در حال توسعه است. متاسفانه فعالان سیاسی ایران با عینک ایدئولوژی به این سیاست‌ها نگاه می‌کنند. برای عده‌ای این سیاست‌ها مورد قبول است و بدون آگاهی از حتی یک بند این سیاست‌ها و تبعات آن، این را تبلیغ می‌کنند. هیچ انسانی فاقد جهان‌بینی نیست. داشتن یک نگاه کلی و نظام‌مند به جهان منطقی است. مشکل فعالان سیاسی ایران نگاه متعصبانه به اصولی است که هیچ درکی از آن ندارند یا درک اندکی از آن دارند. جزمیاتی که آنرا ثابت می‌پندارند و به آنها اصالت محض می‌دهند.

آقای احمدی‌نژاد می‌گوید یکی از مشکلات ایران عدم اتکاء برنامه‌ریزی‌های اقتصادی کشور به منابع بومی و سرزمینی است و برنامه‌ریزی‌های اقتصادی ما نزدیک مدل‌های اقتباسی سرمایه‌داری یا سوسیالیستی است. آقای احمدی‌نژاد بفرمایند تفکر حاکم بر صندوق بین‌المللی پول چه تفکری است؟

«می‌گوید حرف‌های نگفته دارد که می‌خواهد بزند. فعلاٌ که نزده. به قول قدیمی‌ها خود گوئی و خود خندی، عجب مرد هنرمندی! بگو ببینیم حرف درست حسابی می‌زنی یا نه. دولت همه‌ش محرمانه‌ کاری می‌کند. مگر دلار را که کردند۳۶۰۰ تومان به مردم گفتند؟ اخبار تلویزیون از دزدی‌ها می‌گوید ولی اسم نمی‌برد. عکس نشان نمی‌دهد. علامت سوال می‌گذارد. حرف اول اسم‌شان را می‌گویند. چه فایده‌ای دارد؟ ما مردم از همه چیز این حکومت بی خبریم. خودشان بین خودشان تصمیم می‌گیرند. فقط موقع انتخابات و راهپیمائی یاد مردم می‌افتند.»

اگر دنیای مورد نظر آقای احمدی‌نژاد، کشورهای بزرگ سرمایه‌داری و صندوق بین‌المللی پول است که دولت او به تحسین و تایید آنها دلخوش کرده است و برای توجیه طرح هدفمندی یارانه‌ها به گزارشات صندوق استناد می‌کند، دیگر نباید از تفکر بومی و منابع بومی صحبت کرد.

سازمان تجارت جهانی می‌گوید درهای کشور خود را باز کنید تا کشورهای قدرتمند بازارهای شما را پر از کالا کنند. در مقابل شما نیز هر چه را توانستید صادر کنید. صنایع عقب افتاده ایران قرار است به کدام یک از کشورهای جهان کالا صادر کنند.

تمام اجناس ما از چین وارد می‌شود. گندم ما از آمریکا وارد می‌شود. ما به جر نفت چه چیزی برای صادر کردن داریم؟ طرح هدفمندی یارانه‌ها که در علم اقتصاد به آن سیاست‌های تعدیل ساختاری می‌گویند بنا به آمار رسمی حکومت تا به امروز بین ۵۰ تا ۸۰ درصد صنایع ایران را به تعطیلی کشانده است. آمار بیکاران ایران نیز تایید کننده ادعای بنده است. مرحله دوم این طرح اجرا شود، اثری از صنایع ایران باقی نخواهد ماند.»

«هنر این است که عمل کنند»

احمدی‌نژاد: «نمی‌شود که اصل اقتصاد کشور دست سه چهار هزار نفر باشد و بقیه تابع و یا عنصر فرعی قلمداد شوند.»

− غلام، میوه فروش: «حرف درستی است. حرف مردم است. حرف همه است. مردم همیشه می‌گویند که اینطوری است و نباید باشد. خوب حالا چکار کنیم؟ چکار می‌شود کرد؟ از دست مردم که کاری ساخته نیست. رئیس جمهور که در راس کار است باید کاری کند. خوب می‌خواهد چکار کند؟ تا وقتی بوده همیشه این‌ها که دارند سواره بوده‌اند و مردم پیاده! هر وقت هم از دست کسی گرفته‌اند یک نفر دیگر جایش را گرفته است. دست این باشد یا دست آن، فرقی ندارد. اگر قدرت توپ فوتبال یک عده‌ای نشد، آن شرط است. همه حرف می‌زنند. هنر این است که عمل کنند.»

«مثلاً چی گفته که پزش را می‌دهد؟»

احمدی‌نژاد: «به من می‌گویند چرا با مردم حرف می‌زنم، همین اواخر ایراد گرفتند که چرا مسائلی را با مردم مطرح کردم. به مردم نگوییم به چه کسی بگوییم؟ دولت کار محرمانه‌ای ندارد.»

− فرهاد، بازنشسته: « کی نمی‌گذارد حرف بزند؟ کی ایراد می‌گیرد؟ بگوید ما هم بدانیم. مگر نمی‌گوید مردم غریبه نیستند؟ باید معلوم شود کی نمی‌خواهد حرف بزند. حالا مثلا چی گفته که پزش را می‌دهد. چند بار در شبکه‌ها دیدم که گفته است حرف‌های نگفته دارد که می‌خواهد بزند. فعلاٌ که نزده. بی‌ادبی نباشد به قول قدیمی‌ها خود گوئی و خود خندی، عجب مرد هنرمندی! تو بگو، ببینیم حرف درست حسابی می‌زنی یا نه.

دولت همه‌اش محرمانه‌کاری می‌کند. دلار را کردند ۳۶۰۰ تومان به مردم گفتند؟ نگفتند و محرمانه کردند. اخبار تلویزیون از دزدی‌ها می‌گوید ولی اسم نمی‌برد. عکس نشان نمی‌دهند. علامت سوال می‌گذارد. حرف اول اسم‌شان را می‌گویند. چه فایده‌ای دارد؟ ما مردم از همه چیز این حکومت بی خبریم. خودشان بین خودشان تصمیم می‌گیرند. فقط موقع انتخابات و راهپیمائی یاد مردم می‌افتند.»

«خدا یه عقلی به احمدی‌نژاد بدهد، یه پول زیادی به ما!»

احمدی‌نژاد: « ۵/ ۲ میلیون هکتار از این مراتع تحت اشغال مراکز صنعتی، دامی و طیور است اما سوال اینجاست که آیا از این زمین‌ها به درستی استفاده می‌شود؟ ما حدود ۴۵ میلیون هکتار زمین قابل کشت داریم که تنها ۱۴ میلیون آن کشت می‌شود و چهار میلیون هم آیش آن است. ۲۷میلیون هکتار زمین قابل کشت وجود دارد و آب هم هست، آب کم است اما هست، مگر می‌شود خدا زمین حاصلخیز خلق کند و آب ندهد؟ این نشدنی است.»

« زمین‌های محله بالا همه از چشمه آب می‌گرفت. سپاه پادگان زده و چشمه را انداخته به حریم پادگان. آب نمی‌دهند به مردم. سربازش می‌گوید استخر درست کرده‌اند. این همه زمین خشک هست بروید آنجا پادگان درست کنید. این مسلمانی است وسط کشت و کار مردم پادگان می‌زنند؟ برای آب خدا قانون گذاشته‌اند. هر چی دزد گردنه گیر بوده حالا جانماز آب می‌کشد. شده‌اند بسیجی. هر دزدِ مال مردم‌خوری آمده قاشق داغ زده به پیشانی و ادعای خدا دارد.»

− حاج قربان، کشاورز و دام‌دار: «این شهری‌ها عادت دارند در کاری که بلد نیستند دخالت کنند. مگر ما به کار دکترها دخالت می‌کنیم؟ مگر ما برای مهندس تعین تکلیف می‌کنیم؟ شما کشاورزید؟ پدرهاتان کشاورز بوده؟ بیل دست‌تان گرفتید تا حالا؟

زمین یا آب دارد یا ندارد. زمینی که آب ندارد، آب ندارد. تو بگو خدا زمین بی آب درست نکرده. مگر خدا از تو اجازه گرفته زمین درست کرده؟ مگر مشاور خدا بودی که خبر داری. "رضا چل" هم در دهات ما می‌داند زمین حاصلخیز، آب هم دارد. حاصلخیزی به وقتی بود که تراکتور نبود، کود نبود، این چیزها نبود. تو آب جور کن من وسط بیابان برایت درخت گردو می‌کارم. گلخانه می‌زنند و با لوله آب می‌دهند، وسط زمستان، بی خاک زیاد محصول می‌دهد. اصل آب است.

آب نیست که کشاورزی نیست. زمین‌های محله بالا همه از چشمه آب می‌گرفت. سپاه پادگان زده و چشمه را انداخته به حریم پادگان. آب نمی‌دهند به مردم. سربازش می‌گوید استخر درست کرده‌اند. این همه زمین خشک هست بروید آنجا پادگان درست کنید. این مسلمانی است وسط کشت و کار مردم پادگان می‌زنند؟

سه سال قبل برای نجات کشت‌مان چاه زدیم. چند نفر جمع شدیم و پنجاه میلیون خرج کردیم. آمدند چاه را با سیمان پر کردند. گفتند ممنوع است. محمدِ حاج ولی‌الله چاه دارد. چاه عمیق هم هست. از بسیج نامه گرفته برای مجوز. آبِ خدا برای همه است. برای آب خدا قانون گذاشته‌اند. هر چی دزد گردنه گیر بوده حالا جانماز آب می‌کشد. شده‌اند بسیجی. رمضانِ علی کرم به نماز و ایمان، پسر پیغمبر است. حمالی مردم می‌کند. زمین از خودش ندارد. از آن طرف هر دزدِ مال مردم خوری آمده قاشق داغ زده به پیشانی و ادعای خدا دارد. آب کم چه مدلی است؟ وقتی آب نباشد، پائین دست آب نمی رسد. نیمه شانه به پائین خشک می ماند. دو نوبت آب به زراعت نرسد، خشک می شود.»

دشمن، دشمن، دشمن...

احمدی‌نژاد: «شاید الان نتوان در اراده دشمن برای دشمنی با خود تغییری ایجاد کنیم، گفت: باید بررسی کنیم که چه کار باید انجام دهیم.»

− محسن، دانشجوی جامعه‌شناسی: «هر بار که تلویزیون را روشن می‌کنیم یکی از مسئولان کشور در حال سخنرانی است. مدام از دشمن صحبت می‌کنند. همه مشکلات کشور را به دشمن نسبت می‌دهند. هر اعتراض و انتقادی را به دشمن نسبت می‌دهند. هر کسی حرف بزند عامل دشمن است. هر روزنامه‌ای منتشر می‌شود پشت پرده آن دشمن است. خسته شده‌ایم. همه‌اش دشمن، دشمن، دشمن...

چرا نمی‌فهمند که اوضاع و احوال جهان تغییر کرده است. این همه شبکه ماهواره‌ای و اینترنت. هر اتفاقی گوشه ایران بیافتد یک هفته بعد بلوتوث ‌آن روی موبایل همه است. سر مردم از این کلاه‌ها نمی‌رود. دبیرستان که بودم در کمد برادر بزرگم آرشیو چند روزنامه و مجله را پیدا کردم. وقتی بیکار بودم نگاهی می‌کردم. روزنامه‌ای بود به نام روزنامه "آوا". سخنرانی احمد خمینی را چاپ کرده بود. گفته بود "وقتی نمی‌توانید کشور را اداره کنید چرا همه چیز را گردن دشمن می‌اندازید؟"

خیلی خوشم آمد. راست گفته! برکناری پشت سر هم وزیران کار دشمن است؟ کتک زدن مردم در خیابان کار دشمن است؟ من دشمن‌ام؟ پنج میلیون نفر مردمی که ۲۵ خرداد به خیابان آمدند، دشمن هستند؟ ۱۳ میلیون رای موسوی، دشمن هستند؟ ۲۰ میلیون رای خاتمی دشمن هستند؟ به نظر من اگر این کلمه را از ادبیات مسئولین کشور حذف کنند نصف مشکلات ایران حل می‌شود.

− امیر، کارگر کابینت سازی: «من از سیاست زیاد سرم نمی‌شود. همیشه می‌گفتند که تحریم‌ها اثر ندارد و ما به خاطر تحریم‌ها قوی‌تر شده‌ایم. حالا می‌گویند تحریم‌ها اثر کرده و ما مشکل داریم. یا تا آلان دروغ می‌گفتند که اثر ندارد، یا آلان خرابکاری کردند و می‌خواهند بیاندازند گردن تحریم‌ها.
از زمانی که این آخوندها بوده‌اند، تحریم هم بوده اما این آشی که اینقدر شور شده کار خودشان است. این احمدی‌نژاد خیلی خراب کرد مملکت را. حالا ببینیم بعد از این نوبت چه کسی است.»

«از آدم‌های بی‌کله و دل و جرات‌دار خوشم می‌آید»

احمدی‌نژاد: «ما می‌خواهیم تا روز آخر کار کنیم، هیچ بحث سیاسی نداریم. ملت ایران بزرگ‌تر از این حرف‌هاست. هر طرحی که دولت اعلام می‌کند کمک کنید تا اجرایش را تضمین می‌کنیم. حرف‌هایی که می‌زنم نه گله، نه اعتراض و نه دعوا، بلکه برای اداره بهتر کشور است.»

«من از سیاست زیاد سرم نمی‌شود. همیشه می‌گفتند که تحریم‌ها اثر ندارد و ما به خاطر تحریم‌ها قوی‌تر شده‌ایم. حالا می‌گویند تحریم‌ها اثر کرده و ما مشکل داریم. یا تا آلان دروغ می‌گفتند که اثر ندارد، یا الان خرابکاری کردند و می‌خواهند بیاندازند گردن تحریم‌ها. از زمانی که این آخوندها بوده‌اند، تحریم هم بوده اما این آشی که اینقدر شور شده کار خودشان است. این احمدی‌نژاد خیلی خراب کرد مملکت را. حالا ببینیم بعد از این نوبت چه کسی است.»

ساسان، پارک‌بان: «از بالا تا پائین حکومت همه با هم دعوا دارند. خبرها روی آنتن هست. در تلویزیون خودمان اخبار از دعواها می‌گوید. بین مجلس و دولت دعوا است. خامنه‌ای می‌خواهد آنها را آشتی دهد ولی دعوا سر ریاست جمهوری است. چند نفر می‌خواهند رئیس جمهور شوند. اینقدر درآمد دارد که خون همدیگر را هم بریزند، می‌ارزد.

حساب کن اگر آدم رئیس جمهور شود می تواند همه فامیل خودش را ببرد سر کار. من از آدم‌های بی‌کله و دل و جرات‌دار خوشم می‌آید. احمدی‌نژاد با کسی شوخی ندارد. اگر می‌بینید جاهائی کوتاه می‌آید برای این است که زورش به سپاه و خامنه‌ای نمی‌رسد. از ترس سپاه است که خیلی حرف‌ها را نمی‌زند. نگاه کنید یک لشگر نماینده حریف او نمی‌شوند. درست‌اش همین است. رئیس جمهور باید دل و جرات داشته باشد.»

«فرزندان پاک دولت دلال‌ها و اختلاس‌گران هستند»

احمدی‌نژاد: «‌برخی گفتند دولت مخفیانه ارز فروخته و پول آن را برای یارانه‌ها پنهان کرده است... هفت دستگاه بر دولت نظارت دارند و اینطوری آب خوردن هم برای من سخت است؛ مگر می‌شود مخفیانه این کار را کرد؟...در مورد بانک تندترین اتهامات را به فرزندان پاک دولت زدند.»

− زینب، کارمند: «فرض کنید قبول کنیم که این حرف‌ها اتهاماتی است که در یک دعوای سیاسی مطرح می‌شود و صحت ندارد. آقای احمدی‌نژاد چه توضیحی برای افزایش قیمت دلار دارند. تبدیل دلار ۱۲۰۰ تومانی به دلار ۳۶۰۰ تومانی یک واقعیت است. زندگی همه مردم ایران یک شبه زیر و رو شد. در مورد اختلاس ۳۰۰۰ میلیارد تومانی چه توضیحی دارند؟ فرزندان پاک دولت ایشان جلوی چشم هفت دستگاه نظارتی این پول بسیار زیاد را دزدیدند.

همیشه وقتی دولت‌ها عوض می‌شوند، مدیران جدید سعی می‌کنند چهره مدیران قبلی را تخریب کنند. دنبال فساد مالی می‌گردند. بهانه‌ای پیدا می‌کنند تا همه مدیران رده پائین را از کار برکنار کنند. دل آنها برای بیت‌المال نمی‌سوزد، می‌خواهند تیم خودشان را در ادارات روی کار بیاورند. در دولت آقای احمدی‌نژاد میلیاردها تومان به جیب وارد کنندگان خودرو خارجی ریخته شد اما وزیر بهداشت برای اعتراض به پرداخت نشدن ارز برای واردات دارو برکنار شد. در این دولت پاک، سود دلال خودرو از جان بیماران مهم‌تر است.

فرزندان پاک دولت آقای احمدی‌نژاد دلال‌ها و اختلاس‌گران هستند. دولت ایشان ضعیف‌ترین و آلوده‌ترین دولتی است که من برای آن کار کرده‌ام. کسانی که از آقای احمدی‌نژاد حمایت کردند باید پاسخگوی عمل خود باشند. در نماز جماعت روحانیونی می‌آمدند و برای ما سخنرانی می‌کردند تا دوباره به محمود احمدی‌نژاد رای بدهیم.

این مسائل در جائی گفته نمی‌شود. امام جماعت ادارات، کارمند دولت هستند یا زیر نظر سازمان ائمه جماعات کشور؟ من باور نمی‌کنم تا افراد نفعی از انتخاب یک نفر نداشته باشند از او حمایت کنند. روحانیون باید جواب بدهند. وقتی دستگاه‌های مسئول به فساد دولت رسیدگی نمی‌کنند خیلی واضح است که دستگاه نظارتی در این فساد شریک است. ما کارمند‌ها هر روز در اداره خودمان همه این مسائل را از نزدیک می‌بینیم.»

دو گزارش مکمل یکدیگر

مردم و احمدی‌نژاد

رابطه توده مردم با کل نظام حاکم و با عنصری از آن که احمدی‌نژاد باشد، رابطه‌بسیار پیچیده‌ای است و نمی‌توان آن را با استناد به این یا آن حادثه و یا این یا آن گفته توضیح داد.

در گزارشی که خواندید، پاسخ‌ها به احمدی‌نژاد عمدتا انتقادی بودند اما از او جانبداری هم می‌شود. گزارش منتشر شده در زمانه با عنوان "سپاه یارانه‌ای احمدی‌نژاد" حاوی مجموعه‌ای از گفته‌های جانبدارانه بود. آن گزارش مکمل گزارشی است که خواندید.

سپاه یارانه‌ای محمود احمدی‌نژاد

politics — Thu, 17 Jan 2013 08:42:44 +0000

ناصر کرامتی

ناصر کرامتی – مردمی در ایران وجود دارند که زندگی آنان به یارانه‌های پرداختی از طرف دولت احمدی‌نژاد وابسته است. افرادی که جایی گذرا و گنگ در تحلیل‌ها دارند و عوامِ بی‌خبر از سیاست نام می‌گیرند. اما آنها از طریق دریافت "یارانه ها" دارای گرایش سیاسی شده‌اند.

از نظر این افراد گرانی در همه دولت‌های قبلی وجود داشته است و هیچ راهی برای مقابله با گرانی به جز افزایش درآمد مردم وجود ندارد. از آنجا که سطح دستمزدها در ایران با وجود کاهش ۱۱۰ درصدی ارزش پول ملی همچنان ثابت مانده است تنها راه افزایش درآمد از نظر مردم فرو دست جامعه، دریافت یارانه‌های نقدی است.

محمود احمدی‌نژاد به خوبی توانسته است به کسانی که نیاز حیاتی به پول یارانه‌ها دارند بقبولاند که گرانی‌ها و وضعیت بد اقتصادی ایران ناشی از کارشکنی‌های مجلس ایران و تحریم‌های آمریکا است و دولت او در این میان بی‌تقصیر و البته قربانی است. آنان در انتخابات آینده ریاست جمهوری به هر فردی که دنبال کننده سیاست‌های احمدی‌نژاد باشد رای خواهند داد.

در روز دوشنبه ۱۸ دی ماه ۱۳۹۱ اعلام شد که یارانه نقدی مربوط به این ماه به حساب سرپرستان خانوار واریز شده و قابل برداشت در روز ۱۹ دی ماه است.

همچون ۲۲ نوبت قبلی، بسیاری از کسانی که روز پرداخت یارانه‌ها کار بانکی داشتند، سعی کردند کارهای خود را به یک روز قبل یا بعد از ۱۹ دیماه انتقال دهند چرا که تقریبا هر ایرانی می‌داند که در روز پرداخت یارانه‌ها، دستگاه‌های خودپرداز و بانک‌ها در تسخیر صف‌های طویل مردمی است که برای گرفتن پول هجوم آورده‌اند. در این اوقات، معمولاً تا چند روز بانک‌ها فقط به حساب‌های مخصوص خود سرویس می‌‌دهند و شبکه بین بانکی در ایران مختل می‌شود.

افرادی که موضوع این گزارش هستند، معمولاً در نخستین دقایق بامداد یا صبح خیلی زود به دستگاه‌های خودپرداز مراجعه می‌کنند و برای گفتگو با آنان باید سحرخیز بود!

محمد، کارگر تراشکاری – ساعت ۴ صبح

− چرا این موقع برای گرفتن یارانه خود به دستگاه خودپرداز مراجعه کرده‌اید؟

− از خانه تا کارگاه یک ساعت و نیم فاصله است. باید ۷ صبح دفتر امضا کنیم. بعضی وقت‌ها دستگاه خراب است. کاغد ندارد، پول ندارد، قطع است. مجبور می‌شوم چند بانک را بروم. جلوی هر دستگاهی هم یک صفی هست بالاخره.

− کس دیگری نیست یارانه را بگیرد؟ همسرتان یا بچه‌ها...

− نه! زنم بلد نیست با دستگاه کار کند. روزهای یارانه (پرداخت یارانه) خیابان‌ها شلوغ است. موتوری‌ها کیف زن‌ها را می‌زنند و می‌روند. کل زندگی ما همین پول است. این پول را بدزدند صاحب خانه اثاث را می‌ریزد توی کوچه!

«اگر کسی کاندید ریاست جمهوری شود و بگوید یارانه‌ها را قطع می‌کنم اما قیمت‌ها را بر می‌گردانم به وضعیت قبل، به او رای نمی‌دهم. مردم خر نیستند. توی این مملکت اگر قیمت یک چیزی رفت بالا، رئیس جمهور که هیچ، رهبر هم سهل است، خود خدا بیاید روی زمین بگوید برگردد نمی‌شود. یارانه‌ها را قطع ‌کنند همه چیز هم گران‌تر می‌شود. هر کس بخواهد یارانه‌ها را قطع کند، می‌خواهد همین لقمه نان خالی سر سفره ما را هم بردارد.»

− چندتا بچه دارید؟
− سه تا
− چقدر به حسابتان واریز می‌کنند؟
− ۲۲۷ هزار تومان. خورده‌اش را هم که نمی‌دهند.
− خودتان چقدر حقوق می‌گیرید؟
− ۳۵۰ هزار تومان
− مگر قرارداد یا بیمه ندارید؟
− نه!

− شما کارگر فنی هستید، چرا دنبال کار پردرآمدتری نمی‌روید؟
− من فنی نیستم. من فقط یک قطعه می‌زنم. بقیه‌اش را بلد نیستم. همه ما قبلاً قراردادی بودیم اما کم کم کار خوابید. بازار خراب شد. صاحب کارگاه می‌خواست کارگاه را بفروشد. باز خدا پدر و مادرش را بیامرزد. شورا درست کردیم. رفتند حرف زدند. قرار شد قراردادها را باطل کند. بیمه هم نریزد و حقوق‌ها بشود ۳۵۰ هزار تومان. قرار شد وقتی کار رونق گرفت دوباره بیمه و قرارد داشته باشیم اما هر روز بدتر شد. خیلی کارگاه‌ها را فروخته‌اند و تعطیل کرده‌اند. می‌ترسم این کار را هم ول کنم، زن و بچه‌ام گرسنه بمانند. در این مملکت همینجوری کار پیدا نمی‌شد. در این اوضاع که اصلا پیدا نمی‌شود.
− فکر می‌کنید این اوضاع اقتصادی و وضع کشور در این دو سال به چه خاطر است؟
− تحریم‌ها، انتخابات، نیروگاه اتمی، دعوای جناح‌ها
− انتخابات قبلی به چه کسی رای دادید؟
− موسوی!
− انتخابات بعدی دوست دارید چه کسی رئیس جمهور شود؟
− احمدی‌نژاد!
− احمدی‌نژاد دو دوره‌اش تمام شده است. نمی‌تواند دوباره رئیس جمهوری شود.
− هر کس دنبال رو احمدی‌نژاد باشد به او رای می‌دهیم. هر کس مطمئن باشیم یارانه‌ها را قطع نمی‌کند به او رای می‌دهیم. حقوق من کامل می‌رود برای کرایه خانه. از پول یارانه‌ها برای خورد وخوراک خرج می‌کنیم. یارانه‌های نباشد باید کاسه گدایی دستمان بگیریم. نه پس‌انداز داریم، نه اضافه کاری است، نه هیچ یاوری.
− اگر کسی کاندید ریاست جمهوری شود و بگوید یارانه‌ها را قطع می‌کنم اما قیمت‌ها را بر می‌گردانم به وضعیت قبل، به او رای می‌دهید؟
− نه!

− چرا؟

− مردم خر نیستند. توی این مملکت اگر قیمت یک چیزی رفت بالا، رئیس جمهور که هیچ، رهبر هم سهل است، خود خدا بیاید روی زمین بگوید برگردد نمی‌شود. قیمت تاکسی را می‌برند بالا دولت هرچه بخشنامه می‌کند فایده ندارد. یارانه‌ها را قطع می‌کنند همه چیز هم گران‌تر می‌شود. هر کس بخواهد یارانه‌ها را قطع کند، می‌خواهد همین لقمه نان خالی سر سفره ما را هم بردارد.

علیرضا، ۳۵ ساله – ساعت ۶ صبح
− حقوق شما چقدر است؟
− من حقوقی ندارم. هشت ماه است که بیکار هستم. از جائی که کار می‌کردم اخراج شدم. بعضی وقت‌ها می‌روم برای مردم کار انجام می‌دهم. بار خالی می‌کنم، خانه تمیز می‌کنم و از این کارها اما همیشه کار نیست و هنوز دنبال کار می‌گردم.
− در حال حاضر مخارج خانه را از کجا تامین می‌کنید؟

− همین کارها و یارانه‌ای که می‌گیرم.
− شما که شغلی ندارید پس چرا اینقدر زود برای گرفتن یارانه خود به بانک آمده اید؟

− برای اینکه زن و بچه‌ام گرسنه‌اند. بیشتر از یک هفته است خرجی نداریم. گفتم قبل از اینکه بیدار شوند کمی خرید کنم برایشان.

− خانواده شما چند نفره است؟

− چهار نفر. یک بچه یک‌ساله دارم که در مخارج‌اش مانده‌ام. بدن همسرم ضعیف شده و دکترها می‌گویند مقدار شیر کافی برای سیر کردن او را ندارد. شیر خشک و غذای کمکی نوشته‌اند اما خیلی گران است و فعلاً پولی برای خرید این چیزها نداریم.

− کرایه خانه نمی‌دهید؟
− تا سال قبل کرایه می‌دادیم اما وقتی اخراج شدم خانه را پس دادیم و الان ۲ تا از اتاق‌های خانه مادرم را گرفته‌ایم و می‌نشینیم. هم مادرم در سختی است و هم خود ما، اما چاره‌ای نیست.

«این احمدی‌نژاد می‌خواهد یارانه‌ها را زیاد کند اما این نماینده‌های از خدا بی‌خبر قبول نمی‌کنند. خدا لعنت‌شان کند. چشم ندارند ببینند دو قران از پول‌های مملکت به بدبخت بیچاره‌ها برسد. در انتخابات بعدی به احمدی‌نژاد یا کروبی رای می‌دهم. هر دو نفرشان گفتند رییس جمهور شوند به هر نفر در ماه پول می‌دهند. اگر هیچیک شرکت نکردند، هرکس به فکر مردم بود و دو قران کف دست مردم گذاشت به او رای می‌دهیم. اما به هر کس رای بدهم به این لاریجانی بی‌پدر و مادر رای نمی‌دهم.»

− موافق هستید اوضاع به حالت قبل برگردد، یارانه‌ها حذف شوند و اجناس ارزان‌تر شود؟
− نه. وقتی پولی نباشد دیگر ارزان و گران فرقی ندارد. باز پول این یارانه‌ها هست و به زخمی می‌زنیم. حالا شما بگو اصلا قیمت‌ها نصف بشود، وقتی کار نداریم و پولی برای خرید نیست به چه دردی می‌خورد؟
− فکر می‌کنید این وضعیت بد اقتصادی و بیکاری گسترده به چه دلیل است؟
− تحریم، بی مسئولیتی و شکم سیری حکومتی‌ها، دزدی آقا زاده‌ها، بی‌علمی و بی‌کیفیتی صنایع، واسطه‌گری و دلالی..
− در انتخابات قبلی یه چه کسی رای دادید؟

− احمدی‌نژاد!

− در انتخابات بعدی دوست دارید چه کسی رای بیاورد؟
− دوره احمدی‌نژاد که تمام شده. اگر کروبی بیاید به کروبی رای می‌دهم وگرنه هر کس که یارانه‌ها را قطع نکند و بیشتر کند. هر کس احمدی‌نژاد بگوید.

− آقای کروبی بعد از انتخابات قبلی در حبس خانگی است. اجازه نمی‌دهند در انتخابات شرکت کند.

− ای آقا! دیگر من و شما که نباید اینقدر ساده باشیم. به نفع‌شان باشد دزد را از زندان بیرون می‌آورند. مگر «رفیق‌دوست» نبود؟ کروبی که مثل رفیق‌دوست دزدی نکرده. نهایت طرفدارهایش ریخته‌اند در خیابان شعار داده‌اند. این دعواها سیاسی است.

مرضیه، خانه‌دار – ۷ صبح

− همسر شما چه کاره است؟
− شوهرم خودکشی کرد و مرد. شوهر ندارم آلان.
− خیلی متاسفم. قصد ناراحت کردن شما را نداشتم.
− خواهش می‌کنم.
− در آمد خودتان از چه طریقی تامین می‌شود؟
− حقوق کمیته امداد، قالی‌بافی، یارانه‌ها، کمک‌های برادرم و پولی که بعضی وقت‌ها زن‌های محل کمک می‌کنند.
− حقوق کمیته امداد چقدر است؟
− هفتاد هزار تومن.

− بچه هم دارید؟
− دو تا
− با پول یارانه‌های چکار می‌کنید؟
− کرایه خانه می‌دهم.
− اگر پرداخت یارانه‌ها دیر و زود شود و چکار می‌کنید؟
− با صاحب خانه حرف می‌زنم و کارت یارانه را می‌دهم دست‌اش امانت تا واریز کنند. مرد خوبی است. اهل نماز و روزه است. اگر یک هفته دیر و زود شود بی‌آبرویی نمی‌کند.
− اگر یارانه‌ها را قطع کنند چه می‌کنید؟
− خدا نکنه آقا. زبانت را گاز بگیر. به خدا بدبختی می‌گیردمان اگر یارانه‌ها نباشه. این احمدی‌نژاد می‌خواهد یارانه‌ها را زیاد کند اما این مفت خورها (نماینده‌ها)ی از خدا بی خبر قبول نمی‌کنند. خدا لعنت‌شان کند. چشم ندارند ببینند دو قران از پول‌های مملکت به بدبخت بیچاره‌ها برسد.
− در انتخابات قبلی به چه کسی رای دادی؟
− کروبی!
− در انتخابات بعدی به چه کسی رای می‌دهید؟
− یا احمدی‌نژاد یا کروبی!
− اینها را برای ریاست جمهوری بهتر می‌دانید؟
− هر دو نفرشان گفتند رئیس جمهور بشوند به هر نفر پول می‌دهند هر ماه. خدا از بزرگی کم‌شان نکند. دلسوز مردم هستند.
− اگر هیچ کدام اینها در انتخابات شرکت نکنند آن وقت به چه کسی رای می‌دهید؟
− نمی‌دانم. باید ببینیم چه شعارهایی می‌دهند. هر کس به فکر مردم بود و دو قران کف دست مردم گذاشت به او رای می‌دهیم. اما به هر کس رای بدهم به این لاریجانی بی‌پدر و مادر رای نمی‌دهم.

حسن، کشاورز - هشت صبح

− درآمد شما در ماه چقدر است؟
− حقوق یارانه یا پول زراعت؟

− هر دو! هر کدام چقدر است؟
− حقوق یارانه ۵۰۰ هزار تومن. پول زراعت هم ماهی نیست. ما حساب و کتابمان با شما شهری‌ها فرق دارد. ما تقریباً به پائیز معلوم‌مان می‌شود چقدر روزی‌مان بوده. پول کشت را آن موقع وصول می‌کنیم. ماهی نیست. کشاورز به سال یک بار درآمد دارد. حالا دولت گندم بخرد، نخرد، برف و سرما محصول را نزند، چکی که می‌دهند کلاهبرداری نباشد، معلوم نمی‌کند.

«من از همین احمدی‌نژاد خوشم آمد که جلوی هاشمی ایستاد. دزدی‌ها را رو کرد. پشت پرده را ریخت بیرون. از هاشمی نترسید. موسوی هم خوب بود اما موسوی جلوی این ترسیده بود. زبان‌اش می‌لرزید. کروبی خوب بود اما زبان نداشت و شهری‌ها بهش رای ندادند؛ گفتند لر است، دهاتی است. دفعه قبل ما به کروبی رای دادیم. همه روستا به کروبی رای داد اما هاشمی نگذاشت بالا بیاید. اما احمدی‌نژاد حریف هاشمی شد. برای ما بهتر شد.»

− حسن آقا بزنم به تخته درآمد شما خوب است. شما چرا اینقدر زود برای گرفتن پول آمده‌اید بانک؟
− الحمدالله. زیاد نیست اما همینی که هست شکر. با ماشین ده ساعت ۷ صبح می‌رسیم شهر. رفتم درمانگاه برای سینه‌ام فشاری (اسپری) گرفتم و حالا که بر می‌گردم باید وسایل بخریم. گفتم پول به جیبمان باشد، می‌رویم بازار دست خالی بر نگردیم ده.

− خانواده شما چند نفره است؟
− ۱۱ نفریم
− هیچ کدام ازدواج نکرده‌اند؟
− ۲ تای اولی زن گرفته‌اند پیش خود ما هستند. دخترم را هم به یک ماه دیگر شوهر می‌دهم. بزرگ می‌شوند و می‌روند. بچه کجا برای آدم مانده که اینها بمانند. بروند به خوشی و سلامتی.

− پس بیشتر از ۱۱ نفر هستید. با عروس‌هایتان ۱۳ نفر می‌شوید.
− یارانه عروس‌هایم را هنوز نرفتیم به اداره، درست کنیم. دست پدرشان است. می‌آورند برایشان. من هم ازشان نمی‌گیرم. کراهت داره پول زن به خرجی قاطی بشه. پول را می‌دهم به خودشان بروند رخت و لباس بخرند، هر کاری دوست دارند بکنند. تا زنده‌ام خودم خرجشان را می‌دهم وقتی مُردم هم پسرهایم باید خرج بدهند. پول دختر مردم مال خودش است. پول یارانه زنم را هم به خودش می‌دهم.
− احتیاج شما به پول یارانه زیاد است یا کم؟ یعنی اگر نباشد زندگی لنگ می‌زند؟
− پسرم بنویس تا بدانند کشاورز به این پول احتیاج دارد. گزائل (گازوئیل) گران شده، برنج، نان، خوراک حیوان، کود، سم و همه چیز گران شده. گرانی بیشتر به کشاورز زده است تا بقیه. کسی که سر ماه حقوق می‌گیرد زندگی‌اش را هر ماه می‌گرداند اما ما تا محصول جمع نشود پولی نداریم. زن و بچه ما بعضی وقت‌ها لنگ پول نان هستند. وقتی پول به بانک است یا چک داده‌اند اما حساب خالی است خرجی از کجا بیاوریم؟ الحمدالله من محتاج نیستم. زراعت دارم. حیوان دارم اما خوش‌نشین چه؟ کارگر روزمزد چه؟ خانوار هست که مَردشان مُرده و زن‌اش با بچه کوچک، با دختر دم بخت مانده است. اینها باید از کجا بیاورند بخورند؟
− در انتخابات قبلی به چه کسی رای دادید؟
− احمدی‌نژاد!
− بچه هایتان به چه کسی رای دادند؟
− خودم شناسنامه هایشان را برداشتم و همه به احمدی‌نژاد رای دادیم.
− یعنی خودتان به جای بچه‌هایتان رای دادید؟
− در روستا همه ما را می‌شناسند. مشکلی نیست. به حضرت ابوالفضل رای زیادی ندادم! به اندازه بچه‌هایم رای دادم. دولتی‌ها (ناظران) هم بودند و شناسنامه‌ها را شمردند!
− در انتخابات بعدی به چه کسی رای می‌دهید؟
− اگر این رفسنجانی بگذارد به یکی که غمخوار مردم و کشاورز باشد.
− انتخابات که دست هاشمی رفسنجانی نیست.
− ساده نباش جوان. همه امور دست هاشمی است. مملکت دست بچه‌های این است. ثروتی به مملکت نیست مال هاشمی نباشد. خامنه‌ای هم ازش می‌ترسد. بیاید در انتخابات اجازه نمی‌دهد کسی رئیس جمهور شود.
− ولی انتخابات دو دوره قبل هاشمی در انتخابات شرکت کرد و شکست خورد.
− مردم خسته شده بودند. آخر چقدر این می‌خواهد در راس باشد؟ این همه ثروت بس نیست؟ هیچ کس در این مملکت سیرمانی ندارد. من از همین احمدی‌نژاد خوشم آمد که جلوی هاشمی ایستاد. دزدی‌ها را رو کرد. پشت پرده را ریخت بیرون. از هاشمی نترسید. موسوی هم خوب بود اما جلوی این (احمدی‌نژاد) ترسیده بود. زبان‌اش می‌لرزید. کروبی خوب بود اما زبان نداشت و شهری‌ها بهش رای ندادند؛ گفتند لر است، دهاتی است. دفعه قبل ما به کروبی رای دادیم. همه روستا به کروبی رای داد اما هاشمی نگذاشت بالا بیاید. اما احمدی‌نژاد حریف هاشمی شد. برای ما بهتر شد.

رضا، ۲۷ ساله – مدیر!

− مستقل هستید یا هنوز با خانواده زندگی می‌کنید؟
− من سرپرست خانواده هستم.
− درآمد شما در ماه چقدر است؟
− من خودم کار نمی‌کنم. بچه‌ها را مدیریت می‌کنم. جنس برای‌شان می‌برم. جا‌به‌جایشان می‌کنم. مزاحمشان بشوند از آنها حمایت می‌کنم. حساب و کتاب‌هایشان را درست می‌کنم.
− منظورتان از بچه ها، بچه‌های شرکت است یا...؟
− نه. برادرها و خواهرها خودم و بچه‌های عمویم!
− آنها چکار می‌کنند؟
− در مترو، پارک‌ها و بقیه جاها دست‌فروشی می‌کنند.

− چند مدت است که پدرتان فوت کرده‌اند؟
− زنده است. با عمویم قاچاق کرده است. دو نفری در زندان هستند.
− خیلی ببخشید. فکر کردم...
− نه آقا راحت باش. برای ما با مرده فرقی ندارند. هیچ وقت بالای سر ما نبودند که زنده و مرده آنها فرقی داشته باشد.
− پس شما سرپرستی خانواده عموی خود را هم بر عهده دارید.
− بله!

«در انتخابات قبلی نتوانستم رای بدهم. شوهرم با گلدان کوبیده بود توی کمرم و ۲۰ روز توی رختخواب افتاده بودم. در انتخابات بعدی به کسی رای می‌دهم که یارانه‌ها را بیشتر کند. احمدی‌نژاد با بقیه فرقی ندارد. در قافله دزد‌ها پسر پیغمبر را سر دسته نمی‌کنند. همه‌شان دزد هستند. اگر برای رای نبود این پول را نمی‌داد. احمدی‌نژاد قیافه ندارد، مثل خاتمی زبان‌باز نیست. بین بالائی‌ها دعواست برای این‌که رای مردم بدبخت و بیچاره را داشته باشد این پول‌ها را می‌دهد. ما راضی هستیم.»

− روی هم چند نفر هستید؟
− شش نفر ما هستیم و چهار نفر زن عمو و بچه‌ها
− شما بزرگترین فرزند دو خانواده هستید؟
− نه. پسر بزرگ عمویم از من بزرگ‌تر است اما تزریقی است. از خانه انداختم‌اش بیرون.

− پول یارانه‌ها سهم مهمی در زندگی شما دارد؟
− برای امثال ما یک ریال هم یک ریال است. پول نباشد زندگی نداریم. یارانه باشد یا نباشد ما کار می‌کنیم اما این پول اختلاف قیمت جنس‌های قدیم و جدید را برای ما پر می‌کند.
− با پول یارانه‌ها چکار می‌کنید؟

− هزینه رفت و آمد بچه‌ها و دو کرایه خانه را می‌دهیم. البته کفاف نمی‌دهد. یک چیزی باید روی آن بگذاریم.

− در انتخابات قبلی به چه کسی رای دادید؟
− بین موسوی و رضائی دو دل بودم. وقتی دیدم رای موسوی زیاد است به رضائی رای دادم!
− چرا؟
− حکومت از رای زیاد می‌ترسد. قدرت دست یک گروه باشد بهتر است تا پخش شود. وقتی قدرت پخش شود همه گروه‌ها سهم می‌خواهند و چیزی به مردم نمی‌رسد. در ایران باید همه قدرت را بدهند دست سپاه. تکلیف مملکت روشن‌تر می‌شود. فرماندهان اینقدرخورده‌اند که سیر شده‌اند. زیر دست‌ها هم بلاخره سیر می‌شوند. بدترین کار در ایران این است که یک دزد را از ریاست بردارند! تازه این دزدیده و چشم و دل‌اش سیر شده. وقتی از بغل دهان‌اش می‌خواهد یک قطره بیرون بچکد، او را عوض می‌کنند. کسی که جدید آمده باید چند سال بخورد تا سیر شود. وقتی سیر می‌شود و به فکر مردم می‌افتد دوباره عوض‌اش می‌کنند. احمدی‌نژادی‌ها بمانند بهتر است.

فریبا، ۳۸ ساله − ۶ صبح
− چرا اینقدر زود برای گرفتن یارانه به بانک آمده‌‌اید؟
− باید قبل از اینکه سر کار بروم برای صبحانه بچه‌ها چیزی بخرم.
− شغل شما چیست؟
− از مادر یکی از همسایه‌ها پرستاری می‌کنم تا از اداره برگردد.
− در آمد شما چقدر است؟
− ماهی ۱۵۰ هزار تومن می‌گیرم. بعضی وقت‌ها خوار و بار هم می‌دهند.
− چقدر یارانه می‌گیرید؟
− ۱۸۲ هزار تومان
− یارانه شما از حقوقتان بیشتر است؟
− بله. اگر نبود که...
− همسرتان چقدر درآمد دارد؟
− شوهر ندارم. ما را ول کرد و رفت با یک زن دیگر!
− هیچ کمک مالی‌ای به شما نمی‌کند؟
− نه. رفته است.
− هزینه کرایه خانه هم دارید؟
− بله. ماهی ۱۶۰ هزار تومان کرایه خانه می‌دهم.

− مگر یارانه‌ها به حساب سرپرست خانوار واریز نمی‌شود؟
− کارت یارانه را قایم کرده بودم توی گونی برنج. بعد از اینکه رفت نامه از اهل محل و کلانتری جمع کردم و بردم دادگاه. اول خیلی اذیت کردند اما اینقدر رفتم و آمدم و مردم کمک کردند که حکم گرفتم یارانه بچه‌ها به حساب خودم بشود.
− اگر یارانه‌ها را نبودند هزینه مسکن را از کجا تامین می‌کردید؟
− چند ماه اولی که این نامرد فرار کرد همه پول را می‌دادم کرایه خانه. می‌شود نان نخورد؛ اما نمی‌توان کرایه خانه را نداد! یک زن تنها با سه تا بچه کجا بروم؟ آن وقت‌ها با کمک چند نفر از زن‌های اهل خیرِ محل، شکم بچه‌ها را سیر می‌کردم. از مغازه نسیه می‌گرفتم. پنج شنبه‌ها می‌رفتم بهشت زهرا و خیرات جمع می‌کردم برای بچه‌ها. خیلی بدبختی کشیدم اما حالا خودم زندگی را می‌چرخانم.

− در انتخابات قبلی به چه کسی رای دادید؟
− نتوانستم رای بدهم. شوهرم با گلدان کوبیده بود توی کمرم و ۲۰ روز در رختخواب افتاده بودم.
− انتخابات آینده به چه کسی رای می‌دهید؟
− هر کس یارانه‌ها را بیشتر کند.
− از دولت احمدی‌نژاد راضی هستید؟
− در قافله دزد‌ها پسر پیغمبر را سر دسته نمی‌کنند. همه‌شان دزد هستند. احمدی‌نژاد با بقیه فرقی ندارد. اگر برای رای نبود این پول را نمی‌داد. احمدی‌نژاد قیافه ندارد، مثل خاتمی زبان باز نیست. بین بالائی‌ها (سران حکومت) دعواست. احمدی‌نژاد برای اینکه رای مردم بدبخت و بیچاره را داشته باشد این پول‌ها را می‌دهد. ما راضی هستیم. هر کس به مردم پول بدهد مردم در دعوای از ما بهتران طرفدار او هستند!

رابطه ایران و آمریکا ار نگاه مردم

politics — Wed, 28 Nov 2012 10:25:28 +0000

ناصر کرامتی

ناصر کرامتی − علي‌اکبر صالحي، وزير امور خارجه ایران در تاریخ ۲۲/۸/۹۱ گفته است: «تصميم‌گيري درخصوص گفتگوي دوجانبه با امريکا که همه ابعاد سياسي دو کشور را در بر بگيرد، بر عهده مقام معظم رهبري است». چیزی که در این میان برای نظام حاکم مهم نیست، نظر مردم است.

اما مردم درباره موضوع رابطه ایران و آمریکا چه می‌گویند؟

تحقیق میدانی قابل اتکا در این باره غیرممکن نیست، اما امکانات و تدارکی جدی می‌طلبد. ثبت نظراتی که به طور اتفاقی شنیده شده، جای تحقیق روشمند را نمی‌گیرد، اما آنچه را که از این طریق می‌توان بازتاب داد، به عنوان نظرات مطرح در میان مردم، قابل تأمل هستند.

آنچه در زیر می‌خوانید حاصل تلاش برای گوش کردن به نظر مردم در گوشه و کنار جامعه و ثبت آنهاست.

ملیحه – خانه دار

دشمنیِ زیاد خوب نیست. دشمنی وقتی قدیمی و کهنه بشود همه در آتش ندانم کاری آن می‌سوزند. مثل وقتی که دو همساده (همسایه) در یک کوچه با هم به اختلاف می‌خورند و این اختلاف و قهر قدیمی می‌شود. بعداً بچه‌های اینها هم با هم دشمنی می‌کنند ولی این بچه‌های نمی‌دانند چرا با هم دشمنی می‌کنند. چون بزرگترهایشان دعوا داشتند و قهر بودند این بچه‌ها هم می‌خواهند سر به تن همدیگر نباشد. فایده این چیست؟ جز اینکه کینه قدیمی می‌شود؟
همین صدام مگر نبود بچه‌های مردم را کشت، جوان‌های ایران را کشت. این همه مادر را داغدار پسر کرد. صلح که شد خانواده شهدا را می‌بردند مهمانی صدام.

همسایه‌ای داریم اسم‌اش اکرم خانم است. دوتا پسر داشت در جنگ (ایران و عراق) شهید شدند. قبل از باز شدن مرزها (حمله آمریکا به عراق) رفتند زیارت امام حسین. توی صف نانوائی تعریف می‌کرد که خانواده شهدا را که می‌برند عراق برای زیارت یک شب شام مهمان صدام هستند. می‌گفت بهترین پذیرائی، بهترین شام، هیچ کس بی احترامی نکرده بود با اینکه بعد از جنگ بود.

خوب این چه کاری است اول با هم بجنگید، همه جوان‌ها را به کشتن بدهید، بعد برای هم مهمانی و پذیرائی بگیرید. از اول که جنگ شد با هم حرف می‌زدید دعوا را تمام می‌کردید. این همه خرابی و بمب باران هم نبود. حالا شده ایران و آمریکا! مثل اینکه حتماً باید اول جنگ کنیم تا بعد آشتی کنیم.

سعید – دانشجو

من اهل تئوری توطئه نیستم اما از اخباری که در اینترنت و تلویزیون پخش می‌شود اینطور برداشت می‌کنم که ایران و آمریکا با هم رابطه سیاسی دارند. البته دو کشور سفارت خانه ندارند و در ظاهر با هم دشمنی دارند و مدام علیه یکدیگر خط و نشان می‌کشند.

در مذاکرات ۵+۱ نماینده کشور آمریکا حضور دارد. این اسم‌اش اگر گفتگو و مذاکره نیست پس چیست؟ البته کار عاقلانه‌ای است. فعالان سیاسی و خبرنگاران نباید طوری خبر و مقاله بنویسند که جمهوری اسلامی خجالت بکشد و مذاکرات را قطع کند. نباید فضا طوری شکل بگیرد که جمهوری اسلامی فکر کند اگر همه بفهمند با آمریکا مذاکره می‌کند، آبرویش می‌رود یا بهانه به دست مخالفان می‌افتد که تبلیغات کنند. به نظر من باید فعالان سیاسی و خبرنگاران در مطالب خود فضا را آرام کنند. از زخم زبان و تحریک جمهوری اسلامی دست بکشند و اتفاقا حکومت را تشویق کنند چنین مذاکراتی را علنی و در سطح بالاتر ادامه بدهد.

رضا – فعال سیاسی

متاسفانه سایت‌های خبری و تحلیلی و نیز روزنامه‌های چاپ ایران دارای پایگاه اینترنتی قوی برای تحقیق و بررسی علاقه‌مندان و مطالعه کنندگان ندارند. بیشتر سایت‌های فارسی زبان به دلیل نداشتن فایر وال مناسب یا شرکت سرویس دهنده معتبر، تمامی مطالب قدیمی خود را از دست داده‌اند اما عده‌ای آرشیو روزنامه‌های دوم خردادی را دارند. مطالب بسیار خوبی در این روزنامه‌ها هست که بازتاب دهنده واقعیت خالص آن ایام است.

به خاطر دارم در دوران حمله آمریکا به افغانستان و عراق مطالبی در این روزنامه‌ها خواندم با این موضوع که مقامات آمریکا و ایران به توافق رسیده‌اند در جریان حمله به طالبان و صدام، در صورت صدمه دیدن هواپیماهای آمریکایی بتوانند در فرودگاه‌های ایران فرود اضطراری کنند. به شما اطمنیان می‌دهم که اشتباه نمی‌کنم و این روزنامه‌ها را دارم و می‌توانم اصل مطالب را استخراج کنم. به هر حال منظور این است که در مواردی که منافع مشترک بین جمهوری اسلامی ایران و آمریکا وجود داشته است، دولت‌ها پنهانی مذاکره کرده‌اند. جمهوری اسلامی با طالبان و صدام حسین مشکلات جدی داشت و از نا امنی این دو کشور دچار هزینه‌های امنیتی و سیاسی می‌شد. آمریکا هم از حذف طالبان و صدام سود می‌برد. به یاد دارم روزنامه‌ها از فرود یک جنگنده آمریکایی صدمه دیده در جنگ افغانستان، در فرودگاه مشهد خبر دادند که بعد از تعمیر به آمریکائی‌ها تحویل داده شد.

بیشترین ظرفیت ایجاد روابط سیاسی در عرف بین‌المللی از طریق سفارت‌خانه و سفیر ممکن است. اما هر نوع مذاکره یا ارتباطی بین حکومت آمریکا و ایران یک ارتباط سیاسی است. مسئله فعلی رو شدن (علنی شدن) یا رو نشدن این گونه ارتباط‌ها و گسترش و ارتقاء این روابط است که ظاهراً دو طرف جدی‌تر از گذشته در فکر آن هستند.

جاوید – لوازم صوتی و تصویری

آقا (احمدی‌نژاد) در تلویزیون خودمان ۲۴ ساعته به آمریکا فحش می‌دهد و این بسیجی‌ها خودشان را پاره می‌کنند و «مرگ بر آمریکا» می‌گویند بعد هر سال جمع می‌کند با فک و فامیل‌اش می‌رود آمریکا. اگر شیطان است، اگر بد است، خودت چرا می‌روی؟ حتماً خوش می‌گذرد که هر سال می‌رود آنجا. آدم جائی که بد بگذرد و خوب نباشد که نمی‌رود. روی شبکه (منظور اش شبکه‌های ماهواره‌ای است) داشت سخنرانی‌اش (مصاحبه‌اش) را پخش می‌کرد با یک شبکه خارجی. می‌گفت ما مشکلی نداریم برای رابطه با آمریکا. می‌گفت آمریکا و ایران قوی هستند باید با هم کار کنند، متحد باشند. بعد اینجا (ایران) می‌گوید آمریکا عامل فساد است. من زیاد این اسم‌ها را بلد نیستم ولی داماد ما اسم‌ شبکه و نفر اش را بلد است. این را از خودم در نیاوردم.

به نظر من آمریکائی‌ها دارند خامی می‌کنند که سخت می‌گیرند. این به نفع رژیم است. زودتر باید رابطه رسمی داشته باشند تا بهانه از دست خامنه‌ای و احمدی‌نژاد در بیاید. ببینیم بلاخره شاید دست از دشمن، دشمن گفتن بر دارند و به وضع مملکت برسند. گرچه اینها پر رو تر از این حرف‌ها هستند و یک بهانه دیگر می‌تراشند.

ناصر – نگهبان گاراژ

هر وقت احمدی‌نژاد می‌رود آمریکا من یاد ممل آمریکائی [شخصیت اول یک فیلم فارسی] می‌افتم. همچین دم پله هواپیما نیش‌اش باز است و ذوق می‌کند که انگار دست بچه شیرینی دادی. از بالای هواپیما (پله هواپیما) دست تکان می‌دهد که یعنی دلتان بسوزد ما رفیتم آمریکا.

مملکت، مملکت شعار است. فقط حرف الکی. کل شبانه‌روز در این کانال‌ها (صدا و سیمای جمهوری اسلامی) می‌گویند آمریکا بد است، آمریکا هیچ غلطی نمی‌کند (نمی تواند بکند)، شیطان است، به ایران چشم دارد،... بعد که کارشان گیر کرده و ترسیده‌اند آمریکا بزند بساط‌شان را جمع کند، افتاده‌اند به دست و پا. دارند التماس آمریکا را می‌کنند که به ایران حمله نکند. خوب تو که زورت نمی‌رسه چرا بی خودی توی نماز جمله شعار میدی: مرگ بر آمریکا؟ مجبوری پارس الکی کنی که وقتی دم تکان دادی هم کسی استخوان جلوت پرت نکنه؟

جالب قضیه این است که برای مردم نقش بازی می‌کنند. می‌گویند آمریکائی‌ها می‌خواهند مذاکره کنند ولی ما نمی‌خواهیم. ای داد از همه دروغ. سر درد نمی‌گیرند این همه دروغ می‌گویند؟ مردم دور از جان مگر خر‌اند که نفهمند در مملکت چه خبر است، در دنیا چه خبر است. زمان قدیم نیست که مردم از هیچی خبر نداشتند. ماهواره کل دروغ‌هایشان را می‌ریزد روی آب. هر کسی هم نداند، دیگری که می‌داند به او خبر می‌دهد.

المیرا – طراح صحنه

دو برادر و خانواده عموی من در آمریکا زندگی می‌کنند. کسانی که وضعیتی مانند وضعیت ما دارند به خوبی می‌دانند چه دشواری‌هایی درباره دیدار با خانواده در این شرایط وجود دارد. در ایران که سفارت وجود ندارد بنابراین باید به امارات یا ترکیه سفر کرد و از آنجا درخواست ویزا داد. در کل سه-چهار دقیقه وقت برای قانع کردن فرد مسئول در سفارت خانه وجود دارد تا ثابت کنیم که تروریست نیستیم، قصد اقامت در آمریکا نداریم، به ایران باز می‌گردیم و از این دست مسائل. با هر اتفاق سیاسی و به هم خوردن روابط شرایط سفر به آمریکا سخت‌تر می‌شود. طبق قوانین ایران سفر به اسرائیل ممنوع است یعنی اگر مهر اسرائیل روی پاسپورت باشد بازخواست و دادگاهی می‌شوید اما درباره آمریکا اینگونه نیست. افراد بسیاری با مهر کشور آمریکا روی پاسپورت به ایران باز می‌گردند. وقتی منع قانونی برای سفر به آمریکا وجود نداشته باشد چرا نباید سفارتخانه دو کشور فعال باشد و هزینه سفر به کشور سوم _ که هزینه ارزی است _ به جیب همسایگان ایران برود؟

حبیب الله – تاجر فرش

به فرض که این دشمنی تا ابد ادامه پیدا کند. دید سیاستمداران ما دید موفق و سود ده نیست. چه بهتر که ما بازارهای دشمن خود را تسخیر کنیم و بیشترین سودآوری را از دشمن خود داشته باشیم. مثل چین. آمریکا بزرگترین بازار جهان است و ایران در این بازار حرف‌هایی برای گفتن دارد اما به دلیل مشکلات سیاسی هیچگاه تجارت بادوام و مطمئنی بین ایران و آمریکا وجود ندارد.
این مشکل فقط در همینجا خلاصه نمی‌شود. به دلیل روابط بد ایران و امریکا سایر تجارت ما با دیگر کشورها هم تحت تاثیر قرار گرفته است. آمریکا مبادلات بانکی ایران را تحریم کرده است و تجّار ما در معامله با دیگر کشورهای جهان هم دچار مشکل شده‌اند. می‌شود تجارت کرد اما دست خیلی از تجار از بازارهای جهانی کوتاه شده است. داد و ستد محدود به افراد نزدیک به حکومت شده است چون در این وضعیت باید یک پشت گرمی حکومتی وجود داشته باشد تا سرمایه ما قربانی اختلافات سیاسی نشود. هیچ کس در بازار ایران بدون نزدیکی با دولت نمی‌تواند تجارت کند.

شما (حکومت ایران) بیا و سفارتخانه خود را دایر کن و از بعضی تنش‌ها مثل پرونده اتمی دست بردار تا شرایط معامله و تجارت به حال اول خود بازگردد. تا ابد هم دشمنی را ادامه دهید اما اجازه بدهید تجارت روال عاد خودش را طی کند و چرخ اقتصاد مملکت بچرخد. این به نفع خود ایران است.

علی – روزنامه‌نگار

در زمان آقای خاتمی شرایط برای برقراری رابطه بین ایران و آمریکا مهیا شد اما مثل همیشه از موضعیت استفاده نکردند. امروز مشهود است که خواست برقراری رابطه با آمریکا در لایه‌های اصلی قدرت در جمهوری اسلامی ایران وجود دارد. تلاش زیادی صورت می‌گیرد تا به اصطلاح این رابطه فارغ از سطح و کیفیت آن از موضع «عزت» و «اقتدار» باشد اما حکومت در یکی از وخیم‌ترین دوران خود به سر می‌برد. حلقه تحریم‌های اقتصادی بسیار تنگ شده است و جهان بر سر پرونده هسته‌ای ایران به یک اجماع نسبی رسیده است. ایران با خطر حمله نظامی اسرائیل رو‌به‌رو است و هیچگاه شکاف بین مردم و حکومت در ایران تا این حد عمیق نبوده است.

آمریکا و دیگر قدرت‌های بزرگ جهان تحولات ایران را به دقت زیر نظر دارند و به عنوان کسانی که این تحریم‌ها را وضع کرده‌اند و نبض امور جهان را به دست دارد به خوبی از موفقیت این تحریم‌های فلج کننده با خبر هستند. در اینجا ما با دو موضوع مهم مواجه هستیم. اول اینکه این جمهوری اسلامی است که نیاز حیاتی به حذف یا تعدیل این تحریم‌ها دارد چون عملاً فلج شده است و به دلیل دشواری‌های زندگی مردم، با خطر شورش‌های داخلی و نارضایتی‌های خارج از برنامه رو‌به‌رو شده است. طبیعی است که ایراد گرفته شود که همیشه کشور مورد تحریم به رفع تحریم‌ها نیاز دارد و این موضوع تازه‌ای نیست. این حرف درست است اما در مورد ایران باید توجه داشت تحریم‌های جدید غیر قابل قیاس با اوضاع قبلی است. به این معنی که تا پیش از این بقاء جمهوری اسلامی با خطر رو‌به‌رو نبوده است. تحریم‌ها مشکلاتی برای حکومت ایران به وجود آورده بودند اما این مشکلات هیچگاه تا این حد فلج کننده نبوده است. در اظهارات اعضای دولت و تیم مذاکره کننده آشکارا از رضایت ایران به توافقی که وضعیت را به پیش از تحریم‌های جدید باز گرداند صحبت می‌شود. یعنی تحریم‌های گذشته برای جمهوری اسلامی قابل تحمل و مطلوب‌تر از تحریم‌های جدید است.

مسئله دوم اینکه آمریکا و قدرت‌های برتر جهان به موفقیتی علیه جمهوری اسلامی دست یافته‌اند که حاضر نیستند از آن جز در یک وضعیت برنده استفاده کنند. آنها وقتی می‌بینند که تحریم‌های فعلی جمهوری اسلامی را زمین‌گیر کرده است و جمهوری اسلامی حاضر شده است داوطلبانه برای خروج از این وضعیت بر سر پرونده هسته‌ای معامله کند، سطح توقع را افزایش داده‌اند. یعنی نه تنها باید توافق، تضمین کننده حل طولانی مدت پرونده هسته‌ای ایران باشد که باید خواست‌های دیگر قدرت‌های جهانی را نیز تامین کند. در این وضعیت جمهوری اسلامی برای حصول توافق عجله دارد اما طرفی که دست بالا را دارد هیچ عجله‌ای برای حصول توافق ندارد چرا که کش‌دار شدن این وضعیت طرف ایران را ضعیف‌تر می‌کند و قیمت توافق را برای جمهوری اسلامی بالاتر می‌برد.

من فکر می‌کنم اظهارات آقای احمدی‌نژاد درباره برقراری رابطه با آمریکا یک بازی هماهنگ شده با رهبری نظام است. احمدی‌نژاد هم می‌داند ورود بدون مجوز رهبری به این حوزه که تبعات سنگینی در معادلات قدرت داخل حکومت دارد. پس حکومت در باطن بر خلاف ظاهر، اجماع دارد.

محمود – آموزگار

تاریخ و روابط درونی آن با زمان تغییر می‌کنند. زمانی آقای خمینی گفتند ما حتی شاید یک روز با اسرائیل رابطه برقرار کنیم ولی هرگز با رژیم آل سعود رابطه برقرار نخواهیم کرد. اما بعد از چند سال روابط از سر گرفته شد. یکدیگر را برادر خطاب کردند و سالانه چند صد میلیون‌ دلار از طریق حجاج ایرانی به خزانه خاندان سعودی واریز می‌شود.

آمریکائی‌ها در سفارت خانه خود جاسوسی می‌کردند. این ویژگی دو ابر قدرت آن روز جهان و تمامی قدرت‌های فعلی جهان است. آمریکا در جنگ ایران و عراق ضمن حمایت از حکومت عراق مستقیما وارد نبرد دریائی با ایران شد. هواپیمای مسافربری ایران را در خیلج فارس هدف قرار داد و اکنون نیز با تحریم‌های خود فشار زیادی به مردم ایران وارد کرده است. اما سوال این است که وقتی فاجعه کشتار زائران ایرانی در مکه قابل فراموش شدن است چرا اعمال آمریکا قابل فراموشی نیست؟ فراموشی نه بدان معنا که از یاد ببریم ماهیت قدرت‌ها و ماهیت حکومت‌ها چیست و چگونه است. به این معنا که شروعی دوباره داشته باشیم و با آگاهی از گذشته تلخ، برای برقراری رابطه‌های برابر و از قدرت بالاتر تلاش کنیم.

معتقد هستم کشور من (ایران) هزینه دشمنی با آمریکا را نمی‌دهد. هزینه‌ای که ما می‌دهیم هزینه نبود امکان گفتگوی مستقیم بین این دو کشور است. فقدان رابطه مستقیم بین ایران و آمریکا به معنای قرار گیری واسطه‌ها بین این فضای خالی است. واسطه‌هایی که همگی رقیب منطقه‌ای ایران هستند. فقدان رابطه مستقیم بین دو کشور ایران و آمریکا برای قدرت ضعیف‌تر در این دشمنی، یعنی ایران، به معنای پرداخت هزینه‌های سیاسی و اقتصادی و بین‌المللی جنگی است که هنوز اتفاق نیفتاده اما گوئی هر لحظه و هر روز در حال وقوع است. هزینه این جنگ سرد از یک جنگ گرم بیشتر شده است و کشورهای حاشیه خلیح فارس، ترکیه و آذربایجان آتش بیار معرکه شده‌اند و از این دشمنی سود می‌برند. سود آنها منافع منطقه‌ای ایران است که چوب حراج زده شده است.

مسعود – پزشک

برای فهمیدن تصمیمات پنهان درون حکومت (ایران) باید به حرف‌های افرادی که کنار می‌ایستند و مسئولیتی مربوط به دستگاه‌ دیپلماسی ندارند دقت کرد. یکی از برادران لاریجانی «محمد جواد» نام دارد. او همان کسی است که رابطه ایران و انگلیس را جوش داد و در انگلیس تعهد داد که دولت ایران به دنبال ترور سلمان رشدی نیست و روابط دو کشور را بهبود بخشید. مدتی قبل این فرد گفته است اگر لازم باشد و منافع جمهوری اسلامی در خطر باشد حتی در جهنم با آمریکا مذاکره می‌کنیم. [اشاره به این خبر]

من با توجه به شناختی که از این آدم دارم مطمئن هستم برای دلالی این رابطه کیسه دوخته است. این را بدانید که هر فرد یا تیمی که روابط ایران و آمریکا را جوش بدهند برای همیشه مافیای سیاسی و اقتصادی بین دو کشور را تشکیل خواهند داد و به منافع سرشاری دست پیدا خواهند کرد. من فکر می‌کنم بین طرفداران نزدیک آقای خامنه‌ای و احمدی‌نژاد برای ایجاد رابطه با آمریکا رقابت به وجود آمده است. رسماً بین این دو گروه یک نزاع سیاسی شکل گرفته است.

طرفداران آقای خامنه‌‌ای نمی‌خواهند هیچ دولتی در ایران با آمریکا برقرار کند. خاتمی و احمدی‌نژاد تفاوتی ندارد. اگر رئیس جمهور با آمریکا رابطه برقرار کند دارای یک برگ برنده و پشت گرمی می‌شود و می‌تواند به خامنه‌ای فشار وارد کند. در نظر مردم هم رئیس جمهوری که رابطه با آمریکا را برقرار کند تبدیل به قهرمان می‌شود و عوام جامعه و روشنفکران جامعه دل بسته او می‌شوند.
در موقعیت فعلی که تنها فردی که برای رهبری باقی مانده است احمدی‌نژاد است و خامنه‌ای آبروی خود را به آبروی او گره زده است، اگر دولت رابطه با آمریکا را برقرار کند نه تنها هزینه آن به حساب آقای خامنه‌ای نوشته می‌شود و در طرفداران حکومت باعث ایجاد ریزش نیرو می‌شود که فرد متوهم، قدرت طلب و جسوری مانند احمدی‌نژاد عرصه را بر رهبری تنگ‌تر کرده و به پشتوانه یک توافق خارجی سهم بیشتری از رهبری طلب خواهد کرد.

من فکر می‌کنم گروه‌های بسیاری در داخل حاکمیت مایل به گفتگوی مستقیم با آمریکا هستند اما هیچ گروهی نمی‌خواهد گروه دیگر به این توافق دست یابد. همه گروه‌ها هم علیه جریانی که دولت را در دست دارد از آرمان‌های امام راحل مایه می‌گذارد و موضوع را به طریقی به اسلام و ولایت فقیه و خمینی و انقلاب گره می‌زند تا دست و پای جریان حاکم بر قوه مجریه را ببندد و از توافق باز دارد. این تبدیل به یک دور باطل شده است. شاید احمدی‌نژاد اگر وقت بیشتری تا پایان دوره ریاست جمهوری‌اش داشت می‌توانست با ویژگی‌های شخصیتی خود این حلقه را بشکند و از وضعیت خطرناک فعلی برای جمهوری اسلامی، برای توجیه ایجاد رابطه با آمریکا استفاده کند.

حکم حکومتی و نظرات مردم

politics — Mon, 26 Nov 2012 10:17:34 +0000

ناصر کرامتی

ناصر کرامتی - علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران در اول آذر ۱۳۹۱ در یک سخنرانی گفت: «مجلس می‌گوید می‌خواهد ]سئوال [بپرسد... دستگاه دولتی می‌گوید می‌خواهد با اعتماد به نفس پاسخ دهد. که به ما هم گفتند.»

خامنه‌ای در سخنان خود در دیدار جمعی از بسیجیان به یکی از محورهای درگیری بین دولت و مجلس ایران پایان داد و در یک حکم کاملاً خلاف قانون اساسی حاکم بر ایران، با سلب اختیارات قانونی مجلس، از نمایندگان خواست: «همین جا تمام کنند قضیه را»!

پیش از این محمود احمدی‌نژاد تهدید کرده بود که از احضار خود به مجلس برای پاسخ به سئوال نمایندگان به عنوان فرصتی برای طرح ناگفته‌های خود استفاده خواهد کرد. در مقابل علی مطهری لیدر نمایندگان سئوال کننده از رئیس جمهور ضمن استقبال از ناگفته‌های احمدی‌نژاد اعلام کرده بود: «ما می‌خواهیم هر چه زودتر احمدی‌نژاد ناگفته‌های خود را بگوید تا خیال همه راحت شود. فکر می‌کنم رئیس جمهور می‌خواهد مجلس را بترساند تا از سئوال عقب‌نشینی کند وگرنه ما از هرچه که احمدی‌نژاد بخواهد بگوید استقبال می‌کنیم‌.»

به نظر می‌رسد مفسران سیاسی ایران بعد از سخنان اخیر رهبر جمهور اسلامی دچار تردید در تحلیل‌های قبلی خود شده یاشند. پیش از این تصور می‌شد رقبای احمدی‌نژاد در جریان سیاسی راست حاکم بر ایران توانسته‌اند در شکاف موجود بین رهبر و رئیس جمهوری ایران رخنه کنند و جریان سیاسی نزدیک به احمدی‌نژاد بازنده مطلق تلقی می‌شد.

گزارش زیر نظر تعدادی از مردم در گوشه و کنار جامعه درباره این موضوع را بازتاب می‌دهد.

محمد – دانشجو

من فکر می‌کردم که اختلافات بین احمدی‌نژاد و خامنه‌ای جدی است و فقط برای حفظ ظاهر کژدار و مریز با دولت رفتار می‌کنند تا سال پایانی ریاست جمهوری او بدون یک حادثه خارق‌العاده به پایان برسد. روی فیس‌بوک چند نفر از فعالان سیاسی خارج کشور خواندم که دفاع جدید خامنه‌ای از احمدی‌نژاد به دلیل ترس از صحبت‌های احمدی‌نژاد علیه خودش است. توضیحی برای این ادعا مطرح نشده بود تا استدلال این افراد خودشان روشن شود. فکر می‌کنم ما دچار یک اشتباه بزرگ شده‌ایم. شاید این خود ما بودیم که ماجرای اختلافات خامنه‌ای و احمدی‌نژاد را در تخیل خودمان ساخته‌ایم و این تخیل به صفحه سایت‌ها منتقل شده است.

«چه کسی اولین بار اعلام کرد بین احمدی‌نژاد و خامنه‌ای اختلاف وجود دارد؟ من فکر می‌کنم طبق معمول چند نفر از روی یک جمله یا یک نشانه بی‌ربط از این اختلاف که آرزوی قلبی‌شان بوده، چیزی نوشته‌اند و بعد خبرنگارها این آرزوی قلبی سیاسی‌های ایران را گرفته‌ و تبدیل به خبر کرده‌اند. بروید تحقیق کنید کدام یک از همکارانتان این شایعه را درست کرده و به خورد همه داده. این موضوع مهمی است.»

هرچقدر جلوتر می‌رود من بیشتر معتقد می‌شوم بین عوام و خواص در ایران هیچ تفاوتی وجود ندارد. این روحیه «از کاه، کوه ساختن» و «یک کلاغ چهل کلاغ کردن» حاکم بر جامعه ما فقط مختص عوام جامعه نیست. اصلا من یک سوال دارم: چه کسی اولین بار اعلام کرد بین احمدی‌نژاد و خامنه‌ای اختلاف وجود دارد؟ کدام خبرنگار یا فرد سیاسی از روی چه خبری یا با چه استدلالی این ادعا را مطرح کرد؟ من فکر می‌کنم طبق معمول چند نفر از روی یک جمله یا یک نشانه بی‌ربط از این اختلاف که آرزوی قلبی‌شان بوده، چیزی نوشته‌اند و بعد خبرنگارها این آرزوی قلبی سیاسی‌های ایران را گرفته‌ و تبدیل به خبر کرده‌اند. شما خبرنگار هستید. بروید تحقیق کنید کدام یک از همکارانتان این شایعه را درست کرده و به خورد همه داده. این موضوع مهمی است.

عزت - بازنشسته

از قدیم گفتند: «زن و شوهر دعوا کنند، احمقان باور کنند». اینقدر ساده نباشید که خیال کنید بین سران اختلافی هست. این آخوند‌ها بر عکس ما مردم اگر گوشت هم را بخورند، استخوان هم را دور نمی‌اندازند. دعوای بین سران هیچ وقت شراکت‌شان را در حکومت به‌هم نمی‌زند. حالا شما فکر کرده‌اید اگر احمدی‌نژاد می‌رفت مجلس و بازخواست می‌کردند، چیزی می‌شد؟ خطری نداشت برای او. می‌رفت و چهار کلام صحبت می‌کرد و سر و صدایی می‌شد و خلاص.

فکر می‌کردید او را بر می‌دارند و کس دیگری را جایش می‌گذاشتند؟ در جمهوری اسلامی تا وقتی سرت در آخور باشد و صدایت در نیاید، هیچ وقت کسی به خوردنت کاری ندارد. از بین هزار نفر یکی شد مثل آقای منتظری. به اختلاف خورد و در خانه‌اش زندانی شد. به کس دیگری کاری داشتند؟

همه این کارها بازی است برای سر کار گذاشتن بدبخت بیچاره‌هایی مثل من و شما. سر پیری از صبح تا شب دنبال یک مغازه‌ای، فروشگاهی، چیزی هستم که یک جنسی را صد تومان ارزان‌تر بخرم که آخر برج دیرتر به گدائی بیافتم. شما هم که سواددار مملکت هستید الان باید پشت میز مدیریت باشید نه اینکه توی این سرما دنبال حرف لب گورهایی مثل من باشید. جسارت نباشد ولی بدبختی از خود ماست. آنها دارند می‌خورند و به ریش ما می‌خندند آن وقت ما باید با هم حرف بزنیم که چرا دعوا می‌کنند. چه دعوایی؟ چه کشکی؟ فعلاً که آنها سواره هستند و ما پیاده.

طیّبه – خانه‌دار

دیشب در اخبار گفت که خامنه‌ای به مجلس دستور داده احمدی‌نژاد را به مجلس نکشانند. تلویزیون با بعضی نماینده‌ها مصاحبه کرد. معلوم بود خیلی ترسیده‌اند. چند نفر‌شان گفتند دیگر از احمدی‌نژاد سئوال نمی‌کنیم. طفلکی‌ها حق دارند خوب. این مملکت که حساب و کتاب ندارد. حرف بزنند به جرم ضدیت با نظام زندانی می‌شوند و سرشان را زیر آب می‌کنند.

اینکه چرا خامنه‌ای طرفدار احمدی‌نژاد است به این خاطر است که رئیس جمهور یک نفر است اما نماینده‌ها زیاد هستند. همه رئیس جمهور را می‌شناسند اما کسی اسم نماینده‌های مجلس را یادش نمی‌ماند. خامنه‌ای طرف قوی‌تر را گرفته. خیلی از این نماینده‌های مجلس‌ معذرت می‌خواهم اندازه گاو نمی‌فهمند. اینها به چه درد خامنه‌ای می‌خورند؟ هر کس دیگر بود طرف رئیس جمهور را می‌گرفت.

حاج حسن – خوار و بار فروش

اختلاف در این دوره و زمانه صورت خوبی ندارد. وضعیت مملکت به تار موئی وصل است. اگر رهبر بخواهد شل بگیرد رشته امور از دست همه خارج می‌شود. رهبری مثل پدر خانواده‌ای که در آن اختلاف افتاده، سعی می‌کند از چند تکه شدن خانواده جلوگیری کند. بالاخره اینکه کسی هست حرف آخر را در این مملکت بزند خودش خیلی خوب است. گرچه از احمدی‌نژاد دل خوشی ندارم اما اگر در این وضعیت بخواهند او را پائین بکشند وضعیت از اینی که هست بدتر می‌شود. از سر تا ته این راسته از حجره‌دارها بپرسید، همه از کسادی بازار می‌نالند. مردم هم به ستوه آمده‌اند. کارهای احمدی‌نژاد غلط است اما برداشتن احمدی‌نژاد در این دوران غلط اندر غلط است. اغتشاش می‌شود. دولت با صلح و صفا به نفر بعدی برسد بهتر از این است که با شلوغی و هرج و مرج کسی را که اشتباه می‌کند بردارند.

« کار رهبر کار درستی بود. باید همه دندان به جگر بگذارند تا این آخر دوره هم بگذرد. اگر خدای ناکرده در این دوره سختی و تنگی، مجلس مثل بنی صدر این یکی را هم خلع قدرت می‌کرد ممکن بود یک مشت گشنه پاپتی به خیابان بریزند و مال و منال خلق‌الله را غارت کنند. مردم دیگر مثل زمان امام حرف شنوی ندارند اما همین‌که سایه رهبر روی سر مملکت هست و نظم و قانون سر جای خودش است، شکر!»

کار رهبر کار درستی بود. باید همه دندان به جگر بگذارند تا این آخر دوره هم بگذرد. اگر خدای ناکرده در این دوره سختی و تنگی، مجلس مثل بنی صدر این یکی را هم خلع قدرت می‌کرد ممکن بود یک مشت گشنه پاپتی به خیابان بریزند و مال و منال خلق‌الله را غارت کنند. ما هم از این وضعیت راضی نیستیم اما باید همه به خدا توکل کنیم. مردم دیگر مثل زمان امام حرف شنوی ندارند اما همین‌که سایه رهبر روی سر مملکت هست و نظم و قانون سر جای خودش است، شکر!

یاسر – مهندس الکترونیک

طبیعی بود که این اتفاق بیافتد. من فکر می‌کردم خیلی زودتر از اینها خامنه‌ای سر و صدا را به‌خواباند. تعجب کردم که چرا اختلاف مجلس و دولت کش پیدا کرده است و کاری نمی‌کند. البته خامنه‌ای قبلاً هم گفته بود اختلافات را کنار بگذارند و بی‌سر و صدا اوضاع را کنترل کنند اما اختلافات خیلی شدید است و صحبت‌های غیر مستقیم خامنه‌ای کاری از پیش نبرد. مجبور شد خیلی علنی موضع‌گیری کند و سر و صدا را به‌خواباند.

با یکی از همکارانم بحث می‌کردیم در این رابطه. نظرات خوبی داشت. می‌گفت: همه چیز در جمهوری اسلامی ماکتی از وضعیت دنیای مدرن است. جمهوری اسلامی مثل کشورهای متمدن صاحب مجلس و انتخابات و قانون اساسی است اما همه اینها پوششی است برای حکومت به سبک خلیفه‌های اسلامی. حرف اول و آخر را یکی می‌زند. وقتی مجلس و قانون مخالف نظر خلیفه اسلامی باشد خیلی راحت با یک سخنرانی یا نامه، قانون و مجلس را نادیده می‌گیرد و حکم خودش را به کرسی می‌نشاند. مجلس در کشور ما مثل مجلس فرمایشی زمان شاه و شیخ نشین‌های عربی است. نمایندگانی که مطیع و مامور حاکم اصلی کشور باشند چه نظارتی می‌توانند بکنند؟

راست می‌گفت. حتی یک نفر از نمایندگان اعتراض نکرد که طبق همین قانون اساسی جمهوری اسلامی، سئوال از رئیس جمهور حق مجلس و نمایندگان است و رهبر نمی‌تواند حق قانونی مجلس را نادیده بگیرد.

علی – کارگر کتابفروشی

علی مطهری مثل همه روشنفکران دینی در ایران ملغمه‌ای است از سنت و مدرنیته! از یک طرف سخنرانی می‌کند و به دولت احمدی‌نژاد اتهام می‌زند که اعتقادی به حجاب ندارد و از طرف دیگر حتی زمانی که خامنه‌ای غیر مستقیم مجلس را به مصالحه با احمدی‌نژاد دعوت کرد باز هم دست‌بردار نبود و طرح سئوال از رئیس جمهور را پیگیری کرد. سیاستمدار زیرکی است. چون نمایندگان مجلس را به خوبی می‌شناخت و می‌دانست بسیاری از آنان شخصیت و فکر مستقل ندارند و آلت دست و قابل خرید و فروش هستند برای وصول سئوال از رئیس جمهور چند امضای ذخیره در جیبش پنهان کرده بود! وقتی تعدادی از نمایندگان زیر فشار امضای خود را پس گرفتند او در دقیقه نود امضاهای ذخیره را رو کرد و طرح وصول شد.

«همه چیز در جمهوری اسلامی ماکتی از وضعیت دنیای مدرن است. جمهوری اسلامی مثل کشورهای متمدن صاحب مجلس و انتخابات و قانون اساسی است اما همه اینها پوششی است برای حکومت به سبک خلیفه‌های اسلامی. حرف اول و آخر را یکی می‌زند. وقتی مجلس و قانون مخالف نظر خلیفه اسلامی باشد خیلی راحت با یک سخنرانی یا نامه، قانون و مجلس را نادیده می‌گیرد و حکم خودش را به کرسی می‌نشاند.»

وقتی خامنه‌ای سخنرانی کرد و گفت بیشتر از این شلوغ‌بازی نکنید، همه نمایندگانی که طرح سوال از رئیس جمهور را امضا کرده بودند دچارت وحشت شدند و سریع اظهار اطاعت کردند. علی مطهری هم ناچار بود اعلام اطاعت کند چون بهتر از من و شما می‌دانست اگر حکم رهبر را تمکین نکند چه سرنوشتی در انتظار او خواهد بود. مطهری در این موقعیت خطرناک باز هم شیطنت کرد. به نوعی سر حرف خودش ایستاد. به رهبری دهن کجی کرد و گفت: حکم رهبر فقط برای طرح سوال از احمدی‌نژاد صادق است. یعنی از ثمره انقلابی که در مجلس شورای اسلامی به راه انداخته بود و تابوی سئوال از رئیس جمهور را شکست دفاع کرد و به نوعی گفت مخالف این است درباره رئیس جمهورهای بعدی به حرف‌های خامنه‌ای استناد بشود و سئوال از رئیس جمهور دوباره تابو شود.

شخصیت علی مطهری و احمدی‌نژاد خیلی شبیه یکدیگر است. هر دو نفر لجباز و یک دنده هستند. اهل ترس و کوتاه آمدن نیستند و تا لحظه‌ای که پای رهبری مستقیما در میان نباشد می‌تازند. وقتی مستقیماً پای خامنه‌ای در میان باشد هم حرف خود را می‌زنند. زمانی که پیش از این خامنه‌ای در سخنرانی خود اعلام کرد تا روز انتخابات کسی حق ندارد ایجاد اختلاف کند، سران سه قوه به خامنه‌ای نامه نوشتند و اعلام اطاعت کردند اما احمدی‌نژاد در نامه‌اش به رهبری نوشت: رئیس جمهوری بالاترین مقام رسمی کشور پس از رهبری است، و این یعنی موضع خودش را در برابر موضع رئیس قوه قضائیه بالاتر و قانونی‌تر دانست. این حرف کمی نیست که به رهبری نامه بنویسی و به جای اعلام اطلاعات محض باز هم از جایگاه رئیس جمهور در قانونی اساسی دفاع کنی!

من اهل نیش و کنایه زدن نیستم. آقای خاتمی کارنامه مثبت و منفی دوران ریاست جمهوری خودش را دارد. به نظر من اشتباه است مواضع سیاسی آقای خاتمیِ رئیس جمهور و آقای خاتمیِ عضو سران فتنه یا آقای خاتمیِ جزو خواص بی‌بصیرت را با یک چشم و یک ترازو سنجید. هر کدام از اینها باید در زمان خودش و شرایط خودش بررسی شود. با تمام اراداتی که با آقای خاتمی دارم باید بگویم به عنوان کسی که در هر دو دوره انتخابات به ایشان رای دادم فکر می‌کنم شخصیت آقای خاتمی برای سیاست‌ورزی در ایران مناسب نیست. آقای خاتمی در یک شرایط نیمه دموکراتیک می‌توانست رئیس جمهور خوبی باشد اما در شرایط ایران سیاست‌مدارانی مانند علی مطهری و احمدی‌نژاد، به خصوص علی مطهری، مناسب‌تر هستند.

ببینید خواهش می‌کنم در هنگام تنظیم مصاحبه این مطلب را خوب منعکس کنید که نظر من تایید مواضع و افکار و دیدگاه‌های احمدی‌نژاد و مطهری نیست. این خیلی مهم است که اشتباه نشود. می‌خواهم نوع سیاست‌ورزی و مصلحت‌گریزی و منفعل نبودن این دو فرد را برجسته کنم. سیاست‌ تهاجمی و مانور دادن در مرزهای اختصاصی رهبری آن هم بدون پشتوانه رای مردمی موضوع قابل توجهی است. گاهی فکر می‌کنم اگر علی مطهری رای ۲۰ میلیونی آقای خاتمی را پشت سر خود داشت خیلی محکم و جدی جلوی نظرات خارج از چهارچوب قانون اساسی خامنه‌ای می‌ایستاد. با ولایت فقیه مشکلی ندارد اما جلوی حکم حکومتی می‌ایستاد.

نسترن – فروشنده لوازم آرایشی و بهداشتی

یکی از دوستانم متن نامه رئیس مجلس به رهبر را برایم میل کرده است. خیلی خجالت‌آور است. آدم با خواندن این نامه یاد نامه‌های زمان قاجار می‌افتد. این افراد نماینده مردم ایران نیستند و با رای بسیار کمی به مجلس رفته‌اند اما این مجلس دیگر شورش را در آورده است. معلوم نیست نمایندگان مجلس نمایندگان مردم هستند یا برده پادشاه. مجلس بی‌خاصیت و بی‌عمل خیلی بهتر از این مجلس است که رئیس مجلس گماشته و مامور رهبر است.

علیرضا – دانشجو

حکم حکومتی ساخته و پرداخته دوران اصول‌گرایان نیست. حکم حکومتی در زمان اصلاح‌طلبان رواج پیدا کرد. مهم‌ترین نمونه آن در زمان اصلاح قانون مطبوعات در زمان ریاست آقای کروبی بر مجلس بود. نمایندگان بی‌خبر از دستور رهبر به کروبی، در مجلس می‌خواستند درباره اصلاح قانون مطبوعات تصمیم‌گیری کنند اما آقای کروبی همه میکروفن‌ها را بست و به هیچ نماینده‌ای اجازه صحبت کردن نداد.

«حکم حکومتی ساخته و پرداخته دوران اصول‌گرایان نیست. حکم حکومتی در زمان اصلاح‌طلبان رواج پیدا کرد. مهم‌ترین نمونه آن در زمان اصلاح قانون مطبوعات در زمان ریاست آقای کروبی بر مجلس بود. نمایندگان بی خبر از دستور رهبر به کروبی، در مجلس می‌خواستند درباره اصلاح قانون مطبوعات تصمیم‌گیری کنند اما آقای کروبی همه میکروفن‌ها را بست و به هیچ نماینده‌ای اجازه صحبت کردن نداد.»

به نظر من آقای لاریجانی حداقل این خوبی را دارد که طوری رفتار می‌کند که همه در جریان حکم حکومتی باشند. فکر کنید اگر آقای لاریجانی مانند آقای کروبی در صحبت خصوصی با آقای خامنه‌ای دستور می‌گرفت که بی سر و صدا طرح سوال از رئیس جمهور را از دستور کار خارج کند؛ می‌دانید چند نماینده ممکن بود به دردسر بیافتند؟ در زمان آقای کروبی، آقای لقمانیان به خاطر اینکه نمی‌دانست آقای کروبی با آقای خامنه‌ای زد و بند کرده است حرف‌هایی زد که باعث شد زندانی شود. اگر لاریجانی هم مثل آقای کروبی رفتار می‌کرد شاید الان برای آقای مطهری هم پرونده سنگینی درست می‌شد. باز خوب است در دوره فعلی، رهبری مجبور است در سخنرانی و در تلویزیون حرف‌هایش را بزند و مردم از مسائل با خبر شوند. اگر بزرگان جریانات اصلاحات نصف دل و جرات آقای مطهری را داشتند حاصل هشت سال قدرت اصلاح طلبان یک روزه به باد نمی‌رفت و درجا نمی‌زدیم.

نتیجه هشت سال ریاست جمهوری آقای خاتمی این است که می‌رود دماوند و رای باطله به صندوق می‌اندازد و نتیجه کار آقای مطهری این است که یک تنه احمدی‌نژاد را در مجلس زمین‌گیر کرده است.

جعفر – کشاورز

احمدی‌نژاد می‌خواست پول یارانه‌های را بیشتر کند اما این مجلس از خدا بی‌خبر نمی‌گذارد. تصویب کرده‌اند که احمدی‌نژاد حق ندارد یارانه‌ها را زیاد کند. مملکت قانون ندارد، اگر قانون داشت چهارتا نماینده که نمی‌توانستند روی حرف رئیس جمهور حرف بزنند.

تمام این دعواها به خاطر این است که می‌خواهند یارانه‌ها را قطع کنند. خدا پدر و مادر خامنه‌ای را بیامرزد که جلوی مجلس را گرفت. ]خامنه‌ای[ با اینکه مصلحت‌کاری می‌کند و می‌خواهد همه را برای خودش نگه دارد باز اینکه پشت احمدی‌نژاد را خالی نکرد جای شکر دارد.

همه دندان تیز کرده‌اند برای این پول یارانه‌ها و نمی‌خواهند این پول از گلوی ملت پائین برود. هر ماه دست و دلمان می‌لرزد که می‌دهند، نمی‌دهند؟ نمی‌گذارند احمدی‌نژاد کارش را بکند. ناسلامتی رئیس جمهور این مملکت است. چه معنی دارد هر کس از راه می‌رسد توی کارش دخالت کند؟ یکی‌اش این نماینده ما. برای انتخابات یک بار آمد در مسجد روستا سخنرانی کرد و از آن روز اگر ما پشت گوشمان را دیدیم این نماینده را هم دیدیم. به چه درد می‌خورند این نماینده‌ها که به فکر مردم نیستند؟

الهام – دانشجو

من اصلاً به سیاست علاقه‌ای ندارم. وقتی خبرهای سیاسی را می‌شنوم سر درد می‌گیرم. ما کشور خوبی نداریم. کاش جای دیگری به دنیا آمده بودم. این هم بدشانسی ما است که باید در ایران به دنیا بیائیم و با این همه محدودیت زندگی کنیم.

برای من مهم نیست که احمدی‌نژاد به مجلس رفت یا نرفت. مسائل زندگی خودم برایم مهمتر است تا مجلس و رئیس جمهور و سیاست! یک شامپوی خارجی معمولی که ماه قبل ۱۸ هزار تومان خریده بودم این ماه شده است ۳۸ هزار تومان. من از کجا بیاورم هر ماه اینقدر پول شامپو بدهم؟ هیچ شامپوی دیگری با موی من سازگار نیست. شما مردها راحت هستید. برایتان فرقی ندارد شامپوی داروگر به سرتان بزنید یا با آب خالی بشورید! اما برای ما دخترها مهم است. موهای ما حساس است. وقتی موی آدم آنطوری که دلش می‌خواهد نباشد عصبی می‌شود. کل انرژی روزانه آدم گرفته می‌شود.

«شخصیت علی مطهری و احمدی‌نژاد خیلی شبیه یکدیگر است. هر دو نفر لجباز و یک دنده هستند و تا لحظه‌ای که پای رهبری مستقیما در میان نباشد می‌تازند. وقتی مستقیماً پای خامنه‌ای در میان باشد هم حرف خود را می‌زنند. سیاست‌ تهاجمی و مانور دادن در مرزهای اختصاصی رهبری آن هم بدون پشتوانه رای مردمی موضوع قابل توجهی است. گاهی فکر می‌کنم اگر علی مطهری رای ۲۰ میلیونی آقای خاتمی را پشت سر خود داشت خیلی محکم و جدی جلوی نظرات خارج از چهارچوب قانون اساسی خامنه‌ای می‌ایستاد. با ولایت فقیه مشکلی ندارد اما جلوی حکم حکومتی می‌ایستاد.»

دیگر از زندگی کردن در ایران خسته شده‌ام. مثل قبل امید به اپلای کردن و تحصیل در خارج کشور هم وجود ندارد. هزینه یک امتحان تافل ۷۰۰ هزار تومان شده است. با دلار ۳۰۰۰ تومانی هند و مالزی هم نمی‌توانیم برویم درس بخوانیم چه برسد به اروپا و آمریکا.

"..." – حقوقدان

نکته‌ای که در این به اصطلاح "حکم حکومتی" اخیر آقای خامنه‌ای وجود دارد و آنرا از موارد پیشین متفاوت می‌کند این است که این حکم به صراحت در مغایرت بی‌واسطه با قانون اساسی جمهوری اسلامی است. یعنی در این میان عامل میانجی و یا تفسیری بعید و دور از موضوع وجود ندارد. وقتی رهبری در نامه به رئیس مجلس می‌گوید که موافق تصویب شدن یک قانون خاص در مجلس نیست این شاید از نظر بسیاری خلاف قانون اساسی باشد اما به عقیده من وقتی قوانین تصویب شده در مجلس می‌باید در شورای نگهبان منتخب رهبری تایید شود، رهبر با دستور خود فقط این مسیر و این فرآیند را کوتاه‌تر کرده است اما در این حکم حکومتی اخیر، یکی از اختیارات مسلم و بی‌شرط مجلس، یعنی حق و اختیارِ سئوال از رئیس جمهور از مجلس سلب شده است.

آقای خامنه‌ای با "حکم حکومتی" بازی بسیار خطرناکی را به پیش می‌برند. دامنه این حکم حکومتی کم کم دارد به اصول صریح و بی واسطه قانون اساسی می‌رسد و آن ته مایه جمهوریت موجود در این سیستم نیز از بین می‌رود. دیگر موضوع این نیست که ما یک قانون اساسی بد داریم، موضوع بر سر این است که ما حتی یک قانون اساسی بد هم نداریم چون شخصی در مملکت وجود دارد که می‌تواند هر روز که تمایل داشته باشد هر جای قانون را که دلش خواست نقض کند یا تغییر دهد.

مردم درباره اختلافات سران نظام چه می‌گویند؟

arezoo — Fri, 09 Nov 2012 19:33:09 +0000

ناصر کرامتی

ناصر کرامتی − « این احمدی‌نژاد اهل دعوا است. توی انتخابات هم گیر داد به دزدی‌های اینها. داشت پته دزدی همه را می‌ریخت روی آب. به کروبی گفت از شهرام جزایری پول گرفته. به مدرک زن موسوی گیر داد. به بخور بخور بچه‌های هاشمی گیر داد. مثل این‌که به رئیس دادگاه‌ها گفته بودجه‌شان را قطع می‌کنه. ما اول فکر می‌کردیم این آدم درستی است، دزد نیست، جلوی سوءاستفاده‌ها را می‌گیره اما خودش هم با اینها فرقی نداشت. معاون خودش زمین‌خواری کرده. پای خیلی زمین در میان است. به قیافه‌اش هم می‌خورد. مثل نزول خورهای بازار است. نمی‌گیرند زندان‌اش کنند. دزدی اگر بد است برای همه بد است.

در ایران هر کس کاره‌ای است، بار خودش را می‌بندد. با هم ساخت و پاخت می‌کنند. کسی به دزدی بقیه کاری ندارد. با هم می‌خورند. شریک هستند. همیشه همین بوده. رژیم قبلی، این رژیم، خود آخوندها. همه وقتی در راس کار هستند مملکت را غارت می‌کنند. حرف احمدی‌نژاد این نیست که جلوی دزدی را بگیرد. می‌خواهد فقط خودش بخورد. حق و حساب بقیه را نمی‌دهد برای همین می‌خواهند زمین‌اش بزنند.»

این گفته‌ها، اظهارات یک شاطر نانوایی است. نانوائی چهار شیفت دارد و او برای تامین زندگی خود روزی دو شیفت در آن کار می‌کند. می‌گوید وقتی برای چیز خواندن ندارد. کار کردن با کامپیوتر و اینترنت را بلد نیست و اطلاعات سیاسی خود را در گفتگو با مشتریان نانوایی و گوش دادن اخبار رادیو به دست می‌آورد.

***

مدتی است اختلاف طیف‌های مختلف قدرت در ساختار جمهوری اسلامی علنی شده است. جنگ لفظی مسئولان از متلک انداختن در سخنرانی‌ها و مصاحبه‌ها به نامه‌نگاری علیه یکدیگر کشیده است. جدیدترین اختلاف علنی، مشاجره محمود احمدی‌نژاد، رئیس قوه مجریه یا صادق لاریجانی، رئیس قوه قضائیه است. علی خامنه‌ای در آخرین سخنرانی خود در تاریخ ۱۰ آبان ۱۳۹۱ گفته است: « مسئولان به ویژه سران سه قوه باید با وظیفه‌شناسی و درک شرایط حساس کنونی، از هرگونه کشاندن اختلاف‌ها به میان مردم خودداری کنند و بدانند از امروز تا روز انتخابات، هر کسی که بخواهد از احساسات مردم در جهت اختلافات استفاده کند، قطعاً به کشور خیانت کرده است.»

با وجود تلاش خامنه‌ای برای پوشاندن اختلافات به نظر می‌رسد رقابت سیاسی بین جناح‌های مختلف راست‌گرایان در ایران به قدری شدید شده که صحبت‌های او مانند اختلافات مداوم مجلس و دولت، نتواند شعله‌های جنگ قدرت را مهار کند. خامنه‌ای پیش از این نیز در چند سخنرانی از مسئولان جمهوری اسلامی خواسته بود به اختلافات دامن نزنند و به تخریب یکدیگر نپردازند اما بعد از مدت کوتاهی مجدداً جنگ‌های لفظی و تبلیغاتی نیروهای رقیب در ساختار حکومت آغاز شد.

کیارش – دانشجو

«از روزی که به یاد داریم ایران از نظر آقایان در شرایط حساس کنونی قرار دارد. من زمان خمینی را یادم نیست اما مثل این‌که آن موقع هم همینطوری بوده است. اینقدر گفته‌اند که خودشان باورشان شده است. شرایط حساس هست اما این پسوند "کنونی" و "مقطع فعلی" خیلی به شعور آدم توهین می‌کند. انگار مملکت فقط دو روز است در این حال و روز است. یکباره بگوئید همیشه وضعیت ما حساس است و خودتان و مردم را راحت کنید.»

از روزی که ما به یاد داریم ایران از نظر آقایان در " شرایط حساس کنونی" قرار دارد. من زمان خمینی را یادم نیست اما مثل این‌که آن موقع هم همینطوری بوده است. اینقدر گفته‌اند که خودشان باورشان شده است. شرایط حساس هست اما این پسوند "کنونی" و "مقطع فعلی" خیلی به شعور آدم توهین می‌کند. انگار مملکت فقط دو روز است در این حال و روز است. یکباره بگوئید همیشه وضعیت ما حساس است و خودتان و مردم را راحت کنید.

مدام در تلویزیون می‌گویند که مردم باید در انتخابات مشارکت کنند و رای مردم مشت محکمی بر دهان دشمن است ولی دلشان نمی‌خواهد تبلیغات و رقابت سیاسی وجود داشته باشد. انتخابات همین است. در همه جای دنیا برای انتخابات گروه‌های سیاسی به جان هم می‌افتند. توقع دارند یک هفته قبل از انتخابات چند نفر نامزد شوند و بدون هیچ اتفاقی رای‌گیری شود. از همه چیز می‌ترسند.
کدام مشت و کدام دشمن؟ در انتخابات قبلی همه رفتیم شرکت کردیم. صدا و سیما گفت مشارکت بالای 80 درصد بوده است. انتخابات که تمام شد ۵۰ درصد مردمی که در انتخابات شرکت کرده بودند شدند دشمن!

همین آقای خامنه‌ای مگر نبود که آمد در سخنرانی‌اش گفت نظر من به نظر رئیس جمهوری نزدیک‌تر است؟ حالا چه شده که وقتی آقای احمدی‌نژاد حرف می‌زند می‌گوید هر کسی حرف بزند خائن است؟

امیر حسین – آموزگار

نمی‌دانم این موضوع طراحی شده است یا مثل گذشته حکومت در حال گرفتن ماهی از آب گل آلود حوادث در ایران است. شما به عنوان خبرنگار یک مسئولیت اجتماعی سنگین دارید. اجازه ندهید افکار عمومی از موضوع اقتصاد به جنگ زرگری سران حکومت منحرف شود. اختلافاتی وجود دارد اما این اختلافات بر سر سهم بیشتر است. آیا وقتی یک رئیس جمهور یا وزیر و وکیل به پایان دوره خود می‌رسد از قدرت کنار می‌رود؟ تمامی این افراد شرکت‌های اقتصادی بزرگ دارند. صاحب املاک هستند. تجارت می‌کنند. چاره‌ای جز داشتن روابط با یکدیگر ندارند.

فکر مردم نباید از موضوع معیشت منحرف شود. من در کلاس درس از بچه‌ها پرسیدم اگر اجازه رای دادن داشتید در انتخابات بعدی به چه کسی رای می‌دادید؟ جواب بعضی از بچه‌ها تکان دهنده بود.
دانش آموزی دارم که پدرش سرایدار یک مجتمع کوچک است. گفت به احمدی‌نژاد رای می‌دهم. پرسیدم چرا؟ جواب داد: آقا حقوق پدر ما ۱۵۰ هزار تومان است و پول یارانه‌ ما ۴۵۰ هزار تومان! از این بچه پرسیدم: می‌دانی یارانه چیست؟ نمی‌دانست. فکر می‌کرد حقوقی است که احمدی‌نژاد به آنها می‌دهد! از این دانش آموز خواستم تا وقتی به خانه رفت از پدرش بپرسد که یارانه چیست و بیاید به من بگوید. فردا آمد سر کلاس و گفت: «آقا اجازه، بابامون گفت که یارانه حق مائه که احمدی‌نژاد از دزدی پولدارا کم می‌کنه و به ما میده! »

یک دانش آموز دیگر هم بین بچه‌ها حرف عجیبی زد. گفت پدرش در یک میهمانی گفته است: «اگر یک دوره دیگر احمدی‌نژاد می‌توانست رای بیاورد خوب بود. آمریکائی‌ها حمله می‌کردند و کار را یکسره می‌کردند!»

صادق – طلبه

«من در کلاس درس از بچه‌ها پرسیدم اگر اجازه رای دادن داشتید در انتخابات بعدی به چه کسی رای می‌دادید؟ دانش آموزی دارم که پدرش سرایدار یک مجتمع کوچک است. گفت به احمدی‌نژاد رای می‌دهم. پرسیدم چرا؟ جواب داد: آقا حقوق پدر ما ۱۵۰ هزار تومان است و پول یارانه‌ ما ۴۵۰ هزار تومان!»

آقا فرمودند نباید به این اختلافات دامن زده شود. فرمودند مصداق خیانت به کشور و اسلام است. بعد از دستور آقا دیگر بهانه‌ای از طرف مسئولان قابل قبول نیست. در اختلافات اخیر البته حق با آیت‌الله لاریجانی بود. این را که عرض می‌کنم چون فعل در گذشته اتفاق افتاده است و خدای ناکرده تخطی از امر ولایت نیست. استاد ما جناب آیت‌الله یزدی فرمودند که حق با رئیس جمهور نیست. ایشان از موضع یک کارشناس دینی و حقوقی صحبت کرده‌اند. بنده طلبه کوچکی هستم و اگر حرفی می‌زنم مِن باب بیان عقیده است. حکم نیست چرا که حکم، صادره از شرع است و شارحِ این شرع آقایان علمای عظام هستند.

به نظر می‌رسد آقای احمدی‌نژاد شیفته قدرت و مقام شده است. برادران لاریجانی وقتی آقا حکم فرمودند سریعاً نامه نوشتند و اعلام تمکین کردند اما آقای احمدی‌نژاد باز هم عناد و لجاجت کرد و در برابر نایب امام غایب نوشت: با هر اقدامی که اختیارات و مسئولیت‌های مهم من را مخدوش کند مخالف هستم.

فاطمه – خانه‌دار

ما هم می‌دانیم. مگر ما چه چیزمان از بقیه کمتر است که ندانیم؟ همه می‌دانند. ما هم اگر بدبختی نداشتیم و زحمت نمی‌کشیدیم آلان سری توی سرها داشتیم. مدرسه را ول کردیم، رفتیم قالیبافی.
زود شوهرمان دادند و تا به خودمان آمدیم شدیم مادر 4-5 تا بچه. من و این دختر وسطی عمویم شاگرد اول بودیم.

این رادیوی آقارضا همین‌طور از صبح روشن است تا آخر شب. قار قار این سر ما را می‌برد. دخترم رفت کلی پول داد برایش از این گوشی‌ها خرید اما خوشش نیامد. فقط می‌خواهد مرا اذیت کند. اگر من اخبار دوست داشتم تا آخر عمرش رادیو گوش نمی‌داد. دیگه چاره‌ای نیست. روزها صدای این رادیو هست و من کارهایم را که می‌کنم به این هم گوش می‌دهم.

احمدی‌نژاد یک روزنامه‌ای داشته که ریختند رئیس‌اش را گرفته‌اند. رئیس این روزنامه آدم احمدی‌نژاد بوده. می‌خواهد برود ملاقات اما اجازه نمی‌دهند. بگو مگو کردن، نامه نوشتن، سخنرانی کردن ضد هم. از آن طرف خامنه‌ای گفته جلوی مردم دعوا نکنید که ملت باخبر نشوند در مملکت چه خبر است.

دوتا از بچه‌های خواهرم تجارت آهن می‌کنند. وضع و روزگارشان خیلی خوب است. از اینها هستند که خانه‌شان استخر دارد. دور هم که هستیم ما از بدبختی و گرانی گوشت و تخم مرغ تعریف می‌کنیم، اینها از گرانی بلیط هواپیما و ویزیت (ویزا) ندادن! شکم که سیر باشد حرف‌ها هم صد من یه غاز می‌شود. خودشان با هم می‌خورند، می‌دزدند، می‌برند، دعوا هم می‌کنند. این لاریجانی‌ها که هر کدام یک طرف مملکت را گرفتن.

احمدی‌نژاد همه فامیل‌اش را برده سر کار. فقط این خواهرش مانده که هر کجا می‌خواهد قالب‌اش کند، نمی‌شود. رادیو می‌گفت برای این‌که خواهر احمدی‌نژاد رئیس شود دارند تهران را دو تیکه می‌کنند. اصلاً از مردم نمی‌پرسند: سیرید؟ گرسنه‌اید؟ دردی دارید؟ ندارید؟ مردم دارند از گرانی می‌میرند، این‌ها فکر قدرت هستند.

محمد – حقوق‌دان

«احمدی‌نژاد تربیت شده بود تا صحنه داخلی سیاست در ایران را از وجود هر نیروی دیگری پاک کند. او را برای درگیر شدن، ایجاد جنگ روانی و کشمکش‌های فرسایشی آموزش داده‌اند. حالا با تمام این ویژگی‌های فردی‌اش دارد به شاخ و برگ درختی تبر می‌زند که روی آن لانه دارد. من بر این باور نیستم که این تبر زدن به ریشه رهبری و نظام باشد. احمدی‌نژاد باهوش‌تر از این است که پایه‌های وجودی خود را بزند. او فقط دارد شاخ و برگ اطراف خود را می‌زند تا جای بیشتری برای خود به دست بیاورد.»

قوانین در جمهوری اسلامی بسیار تفسیر پذیر‌ند. بسته به این‌که چه گروهی قدرت را در دست داشته باشد و این قدرت رابطه‌اش با رهبری چگونه باشد، قوانین به صورت مختلفی در دوره‌های مختلف تفسیر می‌شود.

رئیس جمهور به استناد قانون می‌گوید اختیار بازدید از زندان اوین را دارد و رئیس قوه قضائیه به استناد همان قانون می‌گوید اجازه بازدید را نمی‌دهد. شورای نگهبان خودش را تنها مرجع تفسیر قوانین می‌داند و رهبری با حکم حکومتی جایگاه فراقانونی دارد. سعی نکنید این اختلافات را به اختلاف از تفسیر قوانین مربوط کنید. این اختلافات مربوط به ساختارها و به نظر من مسائلی کاملاً سیاسی هستند. این کشمکش‌ها حقوقی نیست. این اختلافات به ظاهر قانونی، نماد اختلافاتی در عرصه‌های دیگر هستند که به نوبه بروز پیدا می‌کند. اختلافاتی خورنده درون سیستم حکومتی که نمی‌خواهند دیده و شنیده شود. قوه قضائیه نیز میلی به ورود به درگیری‌های سیاسی ندارد چرا که دارای نقطه ضعف‌های بسیاری است اما در قوه مجریه و قوه مقننه که مسئله «انتخابات» وجود دارد میل شدیدی به کشیده شدن اختلافات به عرصه عمومی وجود دارد.

«...» – فعال سیاسی

خامنه‌ای در جریان انتخابات سال ۱۳۸۸ تمام داشته‌های خود را روی احمدی‌نژاد قمار کرد. البته لفظ قمار توصیف کاملی نیست. برنامه‌ریزی هسته ‌درونی نظام بود که به فردی مانند احمدی‌نژاد میدان داده شود. هزینه‌های زیادی از طرف او به نظام تحمیل شد اما این‌گونه نبود که همه این هزینه‌ها تصادفی و بدون برنامه‌ریزی باشد. به نظر من بخش زیادی از این هزینه‌ها در نظر گرفته شده و در محاسبات سیاسی حکومت، از قبل وارد شده بود.

در برنامه جدید جمهوری اسلامی، هر نیروی غیر مطیع و دارای ریسک باید حذف می‌شد. حتی انحراف از معیار اصلاح‌طلبان در چارچوب ساختارهای نظام هم پذیرفته شده نبود. هر نیروی دیگری که می‌توانست به عنوان برهم زننده معادلات داخلی وارد محاسبات شود باید حذف می‌شد. اما در این نوع برنامه‌ریزی همیشه یک خطر بالقوه وجود دارد و آن این است که نیرویی که بدون رقیب به عنوان عامل اجرایی برنامه دارای اختیارات و اعتبارات گسترده می‌شود، ممکن است از کنترل طراح برنامه خارج شود. اختلافات تیم احمدی‌نژاد با رهبری و هسته اصلی قدرت در جمهوری اسلامی در چنین چارچوبی قابل طرح است.

احمدی‌نژاد به پشتوانه رهبری دست به اعمال نظرات قانونی و غیر قانونی خود در کشور زد و مطیع‌ترین رئیس دولت برای آقای خامنه‌ای بود. نه سابقه هاشمی رفسنجانی را در شکل‌گیری جمهوری اسلامی و نه امکانات مالی گسترده او را داشت و نه مانند آقای خاتمی به پشتوانه رای مردم می‌توانست مزاحمت‌هایی هر چند کوچک برای نظام ایجاد کند. اما او در دور دوم انتخابات احساس کرد که بدنه‌ای در ایران دارد. احساس کرد که وزنی دارد.

احمدی‌نژاد تربیت شده بود تا صحنه داخلی سیاست در ایران را از وجود هر نیروی دیگری پاک کند. او را برای درگیر شدن، ایجاد جنگ روانی و کشمکش‌های فرسایشی آموزش داده‌اند. حالا با تمام این ویژگی‌های فردی‌اش دارد به شاخ و برگ درختی تبر می‌زند که روی آن لانه دارد. من بر این باور نیستم که این تبر زدن به ریشه رهبری و نظام باشد. احمدی‌نژاد باهوش‌تر از این است که پایه‌های وجودی خود را بزند. او فقط دارد شاخ و برگ اطراف خود را می‌زند تا جای بیشتری برای خود به دست بیاورد.

محمد حسن – کشاورز

من به وقت انتخابات که دعوای سران را در تلویزیون دیدم با خودم گفتم این احمدی‌نژاد کله‌اش بوی قرمه سبزی می‌دهد. کسی که جرات کند با دارو دسته هاشمی در این مملکت طرف شود یا عقل سالم ندارد یا پشت‌اش خیلی قرص است. معلوم بود اطلاعاتی است. یک بغل مدرک و کاغذ از دزدی و خلاف اینها با خودش آورده بود و نشان می‌داد. به آن وقت، تازه کار بود. نورس بود. حالا کهنه کار شده. ریاست کرد و حالا که خر خودش از پل گذشته می‌خواهد دامن بقیه را گیر کند. به ما که خدمت کرد. برای ما کشاورزها کروبی و احمدی‌نژاد به درد می‌خوردند. کروبی شده بود بهتر بود. گفت از همان اول نفری 50 هزار تومان می‌دهد. احمدی‌نژاد دیرتر پول را داد. دعواها هم سر همین پول است. یک قران و دو قران نیست که! هفتاد میلیون جمعیت دارد ایران. این پول کلفتی است که باید از دهن کله گنده‌ها بیرون بیاورد. سر و صدای آنها به خاطر این بلند شده. می‌خواهند این پول را قطع کنند!

«...» - فعال دانشجوئی

بسیاری می‌گویند اختلافات تیم احمدی‌نژاد و برادران لاریجانی نزاع بین نیروهای راست سنتی و راست نظامی در ایران است. مقالات زیادی با این محتوا خوانده‌ام و نظر بسیاری از دوستان سیاسی من در دانشگاه نیز به این تحلیل نزدیک است.

«من به وقت انتخابات که دعوای سران را در تلویزیون دیدم با خودم گفتم این احمدی‌نژاد کله‌اش بوی قرمه سبزی می‌دهد. کسی که جرات کند با دارو دسته هاشمی در این مملکت طرف شود یا عقل سالم ندارد یا پشت‌اش خیلی قرص است. آن وقت تازه کار بود. نورس بود. حالا کهنه کار شده. ریاست کرد و حالا که خر خودش از پل گذشته می‌خواهد دامن بقیه را گیر کند. به ما که خدمت کرد. برای ما کشاورزها کروبی و احمدی‌نژاد به درد می‌خوردند. کروبی شده بود بهتر بود. گفت از همان اول نفری ۵۰ هزار تومان می‌دهد. احمدی‌نژاد دیرتر پول را داد. دعواها هم سر همین پول است.»

من نظر دیگری دارم. چند وقت پیش یکی از طرفداران احمدی‌نژاد نیروهای رقیب را متهم کرده بود که می‌خواهند «احمدی‌نژاد تقلبی بسازند.» این حرف تیتر رسانه‌ها شد اما از آنجا که قضاوت عمومی درباره سخنان طرفداران دولت، چرند گوئی، بلاهت و ربط همه مسائل به امام زمان و غیره است بسیاری از افراد به نشت اطلاعات و اخبار از بین حرف‌های تیم سیاسی طرفدار دولت توجه نمی‌کنند. اقبال و توجه رسانه‌های فاسی زبان به مواضع مربوط به سیاست خارجی بسیار بیشتر از امور سیاسی داخلی است. من فکر می‌کنم این حرف ادعای درستی را مطرح می‌کند. جمهوری اسلامی برای بقای خود و حفظ کنترل بازی نیاز به یک نسخه جدید از احمدی نژاد دارد. نسخه‌ای تا حدودی آرام‌تر، قابل تحمل‌تر و مطیع‌تر. نسخه‌ای که در او سهم متعادل‌تری برای جناح‌های مختلف نیروهای راست در ایران قابل مشاهده و حصول باشد. نسخه جدید احمدی‌نژاد گرافیکی‌تر است و باگ‌های نسخه قبلی در آن رفع شده است. به این دلیل این احمدی‌نژاد از نظر تیم نزدیک به احمدی‌نژاد فعلی نسخه تقلبی است.

درگیری فعلی بین سران سه قوه در ایران و مواضع رهبری یک معنی مشخص دارد. تلاش برای به پایان رسیدن دوره ریاست جمهوری کسی که آبروی رهبری به او گره خورده است. پایانی بدون سوال، استیضاح، عدم کفایت و ترجیحاً بدون حصر خانگی احتمالی بعد از پایان دوره ریاست جمهوری. از سوی دیگر احمدی‌نژاد بیکار ننشسته و از گره‌خوردگی سیاسی خود با رهبری نهایت استفاده را می‌کند. تلاش دارد کوره رقابت‌های درون گروهی راست در ایران را داغ‌تر کند تا در این میان بخشی از نیروهای راست سنتی با اتهام "تند روی"، "عدم تبعیت از رهبری"، "عدم پایبندی به مصالح کشور" و غیره از گردونه رایزنی‌های انتخاباتی جریان راست خارج شوند. احمدی‌نژاد خودش در انتخابات حضور ندارد و فکر می‌کنم همه قبول دارند جمهوری اسلامی نیاز دارد که رئیس جمهور بعدی شخصیتی جنجالی و تندرو نباشد.

بیتا – دانشجوی سینما و تئاتر

چند مطلب روی اینترنت خوانده‌ام. من به آن معنا سیاسی نیستم اما به خاطر دارم احمدی‌نژاد و لاریجانی با هم متحد بودند. رهبر در زمان تظاهرات‌ سال 88 و 89 از احمدی‌نژاد دفاع کرد. کسانی که در مجلس از دولت انتقاد می‌کنند قبلاً در یک جناح بودند. البته گفتم شاید من اشتباه می‌کنم ولی به این شکل یادم هست که اینها در گذشته با هم متحد بودند.

ماجرا مثل فیلم‌های وسترن شده است. عده‌ای با هم متحد می‌شوند و برای به دست آوردن گنج یا طلا یا زدن بانک، ماجراهای زیادی را پشت سر می‌گذارند. نقشه می‌کشند، کارهای دشواری انجام می‌دهند ولی وقتی به چیزی که می‌خواهند، می‌رسند دچار تب طلا می‌شوند. برای تصاحب طلاها یا گنج به یکدیگر کلک می‌زنند، یکدیگر را فریب می‌دهند، با هم می‌جنگند. معمولاً یک نفر زنده می‌ماند و همه چیز را تصاحب می‌کند. یا اینکه طلاها یا پول از بین می‌رود. مثلاً به دریاچه می‌افتد یا می‌سوزد.

طرح داستانی متفاوت نیز وجود دارد. مانند فیلم "دوئل" در سینمای خودمان. دو نفر برای تصاحب یک گاو صندوق رقابت می‌کنند اما گاوصندوق در میدان مین منفجر و پودر می‌شود. به نظر من سیاست مثل یک فیلم بزرگ و پر مخاطب است.

سهراب – بازنشسته

هیچ رئیس‌ جمهوری سر سالم در ایران به گور نبرده. اول انقلاب "بنی صدر" بود که فرار کرد. رفسنجانی را از نماز جمعه برداشتند. بچه‌هایش را زندانی کردند. خاتمی را فحش می‌دهند. احمدی‌نژاد را هم می‌خواهند ساکت کنند. هر کس دورانی دارد و تمام می‌شود. آخر دوره‌اش دارند افسارش را مثل بقیه می‌کشند. کسی که رئیس‌جمهور باشد بعداً خطرناک می‌شود. بالا و پائین حکومت را می‌شناسد. از اسرار خبر دارد. می‌ترسند حرفی بزنند یا کاری کنند که افراد پشت پرده منافع‌شان به خطر بیافتد.

«...» - روزنامه نگار

ماجرا مثل فیلم‌های وسترن شده است. عده‌ای با هم متحد می‌شوند و برای به دست آوردن گنج یا طلا یا زدن بانک، ماجراهای زیادی را پشت سر می‌گذارند. نقشه می‌کشند، کارهای دشواری انجام می‌دهند ولی وقتی به چیزی که می‌خواهند، می‌رسند دچار تب طلا می‌شوند. برای تصاحب طلاها یا گنج به یکدیگر کلک می‌زنند، یکدیگر را فریب می‌دهند، با هم می‌جنگند. معمولاً یک نفر زنده می‌ماند و همه چیز را تصاحب می‌کند. یا این‌که طلاها یا پول از بین می‌رود. مثلاً به دریاچه می‌افتد یا می‌سوزد.

در فرهنگ و ادبیات ما نمونه‌های زیادی از توصیه بزرگان به عبرت‌گیری از تمامی پدیده‌ها حتی حاکمان ظالم و حیوانات شده است. آقای احمدی‌نژاد با وجود تمامی نکات منفی در شخصیت و ساختاری که در آن قرار داد مثال ارزشمندی از آموختن مطلبی در سیاست است. او وقتی می‌بیند نیروهای اطرافش در خطر بازداشت قرار دارند همه را با خود سوار هواپیما می‌کند و به نیویورک می‌برد. برای ملاقات با یک نیروی خود در زندان اوین دست به حملات شدیدی به قوه قضائیه می‌زند. از زیر فشار گذاشتن فرد یا افرادی که پشتوانه خود او محسوب می‌شوند باکی ندارد. در برکناری مهره‌هایی غیر هماهنگ در سیستم خود تردید نمی‌کند.

البته نباید مخاطبان شما احساس کنند که بنده در تلاش برای تطهیر آقای احمدی‌نژاد یا تایید اقدامات او هستم. به طور مثال ایشان در تغییر و تحولات مربوط به مدیران مسئله را یک بازی کودکانه فرض کرده‌اند و اتاق مدیران اجرائی را مشابه کاروان‌سراها، مکانی موقت جلوه داده‌اند که در آن نباید به فکر برنامه‌های بلند مدت بود. کشور و دستگاه‌ها از این رویکرد آقای احمدی‌نژاد متضرر شده است. اما این نکته که بعد از گرفتن رای اعتماد اولیه، دولت خود را یک دست‌تر کرد و به قیمت ایجاد مشکلات متعدد از طرف مجلس هر بار از میزان سهم متحدانش کاست قابل تامل است.

مقایسه محمود احمدی‌نژاد با خاتمی در پست ریاست‌جمهوری و در اموری مانند دفاع از مجموعه دولت، اختیارات رئیس‌جمهور و مقابله با سهم‌خواهی موافقان و مخالفان از کرسی‌های وزارت، بسیار عبرت‌آموز است. فراموش نکنیم دفاعی که آقای احمدی‌نژاد از یک مهره مطبوعاتی دولت خود کرد، خاتمی در دفاع از وزیر زندانی خود نیز انجام نداد. همین ویژگی‌های احمدی‌نژاد است که او را در برابر خامنه‌ای قرار می‌دهد. احمدی‌نژاد در پست ریاست جمهوری نسبت به دولت خود خطوط قرمزی دارد که نقض آنرا حتی از جانب رهبری نیز بر نمی‌تابد.

انتخابات امریکا و برخی سؤالات و نظرات رایج در میان مردم ایران

arezoo — Mon, 05 Nov 2012 19:56:22 +0000

ناصر کرامتی

ناصر کرامتی − «از هر کس پرسیدیم انتخابات آمریکا چطوری است جواب درستی به ما نداد. هر کس چیزی می‌گوید و یک‌جوری توضیح می‌دهد. آخر کار چیزی دستگیر آدم نمی‌شود. شبکه‌های ماهواره‌ای این چند وقت خیلی درباره انتخابات آمریکا حرف می‌زنند. چندتا برنامه نگاه کردم اما‌‌ همان حرف‌هایی را می‌زنند که همه می‌زنند. چیزی جدیدی توی حرف‌هاشان نیست.»

علی راننده آژانس مسافربری است. لیسانس خود را از دانشگاه آزاد گرفته و به قول خودش از سیاست بدش نمی‌آید. درباره انتخابات ریاست جمهوری ایران و آمریکا، وضعیت اقتصادی و موضوعات این‌چنینی از خودش علاقه نشان می‌دهد. درباره خیلی‌چیزها نظر می‌دهد و آن‌چه که شنیده یا خوانده را بازگو می‌کند، اما درباره انتخابات آمریکا کاملاً گیج و سردر گم است. تلاش کرده است درباره آن اطلاعاتی به دست بیاورد اما موفق نبوده است.

کسان بسیاری همچون علی هستند. در گزارش زیر توجه خاصی به این گروه شده است که به نظر می‌رسد در میان مردم اکثریت را داشته باشند. این گزارش بیان مستقیم بخشی از سوالات و ابهامات مردم ایران درباره انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا است. شاید این گزارش محرکی شود برای ارائه مقالاتی از سوی فعالان و تحلیلگران سیاسی که اطلاعات مفیدی برای پاسخ به این پرسش‌ها در اختیار دارند.

بسیاری از مردم ایران درباره مکانیسم برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا اطلاعات کافی و مناسب ندارند. نکته مهم در این میان، "علاقه" و "کشش" آنها به چنین اطلاعاتی است زیرا فکر می‌کنند که این انتخابات در آینده آنها و اوضاع ایران موثر باشد.

«بگذار جمهوری‌خواهان رای بیاورند. هر چه ناو اتمی دارند می‌فرستند خلیج فارس. آن وقت ببینم این احمدی‌نژاد و خامنه‌ای جرات دارند جیک بزنند یا نه. آقا هر سال با فامیل و خانواده جمع می‌کند و می‌رود نیویورک سخنرانی می‌کند. اگر آمریکا بد است چرا خودت آنجا می‌روی؟ این اپوزیسیون بی‌عرضه هم که فقط خوردن و خوابیدن بلد است. این همه سال احمدی‌نژاد رفت نیویورک یک گوجه سمت این پرتاب نکردند که دل ما خوش باشد»

امیر – دانشجوی سال دوم

کمی اطلاعات دارم اما حقیقت‌اش را بخواهید خودم هم درست و حسابی نمی‌دانم به چه شکل است. انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا بر مبنای رای‌های الکترال است. مثل اینکه این رای‌های الکترال را نمایندگان سنا و مجلس آمریکا تعیین می‌کنند به چه کسی داده شود. ظاهراً این رای‌ها قابل تغییر است یعنی سهمیه ثابت نیست. این را که چه مرجعی به چه طریقی تعداد این رای‌های الکترال را تعیین می‌کند، نمی‌دانم.

بهناز – دانشجوی رشته بانکداری

انتخابات عجیبی دارند. یعنی ممکن است یک کاندیدا رای بیشتری از مردم داشته باشد اما رای‌های الکترال کمتری داشته باشد. انتخابات‌شان مردمی است، چون رای گیری می‌کنند و رای‌ها را می‌شمارند، اما مثل اینکه رای الکترال مهم‌تر است. فرق این دو تا را نمی‌دانم.

احمد – بازنشسته اداره دارایی

هر کشوری با قانون خودش انتخابات برگزار می‌کند. مهم این است که انتخابات آنها چه تاثیری روی کشور ما دارد. رئیس‌جمهور آمریکا به هر روشی انتخاب شود مهم این است که درباره ایران چه تصمیمی می‌گیرد و چه برنامه‌ای دارد. کدامشان به نفع ما است و کدامشان به ضرر ما است. اوباما ما را تحریم کرده. آن یکی (رامنی) گفته بود می‌خواهد به ایران حمله کند. اما در اخبار گفتند حرف‌اش را عوض کرده و گفته حمله نمی‌کند و تحریم‌ها اثز گذاشته است. پس هر دو نفر موافق تحریم هستند. حالا ممکن است آن یکی(رامنی) حمله کند. شاید هم نکند. نمی‌دانم.

رضا _ صاحب سوپر مارکت

حالا چه فرقی داره! شما بگو ما یاد بگیریم. کدام این‌ها اگر رئیس جمهور شوند به ایران حمله می‌کنند؟

ملیحه – خانه‌دار

انتخابات که با انتخابات فرق ندارد. صندوق می‌گذارند و مردم رای می‌دهند. رای‌ها را می‌شمارند و یکی رئیس جمهور می‌شود.

عزیزالله - کارگر ساختمانی

والا چی بگم؟ مثل این‌که دو تا انتخابات دارند. یکبار بین کسانی که با هم یار هستند انتخابات برگزار می‌شه و یکی هم بین کسانی که با هم یار نیستن!

حبیب – صاحب یک شرکت ساختمانی

دوره اوباما سر آمده. در همه نظر سنجی‌ها عقب افتاده. این نظر سنجی‌ها معتبر است. رامنی رای می‌آورد و بساط این دموکرات‌ها را جمع می‌کند.

محمد امین - صاحب مغازه لباس‌فروشی

چیزی که برای من عجیبه اینه که در انتخابات آمریکا مردم معاون اول رئیس جمهور را هم انتخاب می‌کنند. من به این کاری ندارم. طرف رئیس جمهور می‌شود و حق دارد معاون‌اش را خودش انتخاب کند اما اگر مردم آمریکا قبول نکنند چه؟ مثلا به اوباما رای بدهند ولی با معاون او حال نکنند! اگر زوری است و رئیس جمهور معاون اول را انتخاب می‌کند چرا دیگر ماجرای معاون اول را قاطی انتخابات کرده‌‌اند؟ اگر زوری نیست و انتخابی است چرا نامزد رئیس جمهوری و معاون‌اش از قبل تیم می‌بندند؟

«حالا اینکه من بدونم یا ندونم چه فرقی می‌کنه؟ انتخابات آمریکا لنگ دونستن منه؟ نه آقا آمریکائی‌ها نشستن دارند حال می‌کنند. مسافرت، کنار دریا، مشروب، بزن و برقص، کنسرت، دخترای خوشگل، هالیوود... فقط مائیم که بدبختیم. دریا داریم اما توریست نداریم. انگور و کشمش داریم اما مشروب نداریم. دختر خوشگل داریم اما زیر چادر و مانتو و روسری. نفت داریم اما پول نداریم. بارون و برفشون هم از ما با کلاس‌تره. اینجا وقتی بارون میاد یه مشت میاد توی آمریکا گردباد و توفان میاد.»

منیره – کارمند

_ من فقط می‌دانم که اهالی پایتخت آمریکا تا سال ۱۹۶۰ اجازه شرکت در انتخابات ریاست جمهوری را نداشتند و بعد از تصویب یک اصلاحیه قانون اساسی اجازه پیدا کردند مثل بقیه آمریکایی‌ها در انتخابات شرکت کنند.

_ خوب؟

_ خوب چی؟

_ بقیه‌اش؟ دیگر چه اطلاعاتی دارید؟

_ فقط همین.

_ همین؟! خود این مطلب را از کجا می‌دانید؟

_ در قسمت «آیا می‌دانید» کتابچه جدول خواندم و حفظ کردم. گفتم شاید توی جدول بیاید.

سیامک _ فوق دیپلم، تراشکار

به خدا شما هم دل خوشی دارید. راه می‌افتید دنبال مردم و سوال می‌پرسید. حالا اینکه من بدونم یا ندونم چه فرقی می‌کنه؟ انتخابات آمریکا لنگ دونستن منه؟ نه آقا آمریکائی‌ها نشستن دارند حال می‌کنند. مسافرت، کنار دریا، مشروب، بزن و برقص، کنسرت، دخترای خوشگل، هالیوود... فقط مائیم که بدبختیم. دریا داریم اما توریست نداریم. انگور و کشمش داریم اما مشروب نداریم. دختر خوشگل داریم اما زیر چادر و مانتو و روسری. نفت داریم اما پول نداریم. بارون و برفشون هم از ما با کلاس‌تره. اینجا وقتی بارون میاد یه مشت میاد توی آمریکا گردباد و توفان میاد.

هر کس رئیس جمهور آمریکا بشه به ما کاری نداره. ما تروریستیم. کسی توی دنیا به ایرانی به چشم آدم نگاه نمی‌کنه. اینقدر تحریم می‌کنند تا همه بمیریم. این آخوندها هم با زن صیغه‌ای‌های لبنانی و سوریه‌ای فرار می‌کنند و به جای عمامه کراوات می‌زنند و به ریش ما و آمریکائی‌ها می‌خندند.

«ح» _ فعال سیاسی

طبق اطلاعاتی که من دارم، سیستم رای گیری الکترال برای این ایجاد شده که مردم ایالت‌های کوچک و کم جمعیت هم در انتخابات اثر داشته باشند. یعنی فرض کنید جمعیت ۵ ایالت آمریکا روی هم می‌شود ۵. درصد جمعیت آمریکا. کاندیداها به جای مسافرت به همه کشور و دادن تعهد برای ایجاد پروژه‌های عمرانی و خدماتی، فقط می‌روند در این ۵ ایالت بزرگ و فقط در آنجا سخنرانی می‌کنند و به ایالت‌های دیگر اعتنا و توجه نمی‌کنند. با رای الکترال می‌خواهند جلوی این کار را بگیرند.

سوال من اینجاست که چه تفاوتی کرده است؟ رای‌های الکترال بر مبنای تعداد نمایندگان آن ایالت در مجلس تعیین می‌شود. هر چقدر جمعیت ایالت بالاتر باشد رای‌های الکترال آن ایالت بیشتر است. به طور مثال کالیفرنیا با ۵۵ رای الکترال و تگزاس با ۳۸ رای الکترال بیشترین حق رای را دارند و رئیس جمهور آمریکا باید ۲۶۰ رای الکترال به دست بیاورد. عقل می‌گوید که در این وضعیت هم توجه به ایالت‌هایی مثل کالیفرنیا یا تگزاس بیشتر است. من ادعا نمی‌کنم که به ایالت‌های کوچک توجه نمی‌شود اما این توجه مانند وضعیت تهران و شهرستان‌ها است. وقتی ۱۲ میلیون نفر از جمعیت ۶۰ میلیونی ایران در تهران ساکن هستند میزان توجه به این شهر به دلیل جمعیت و تاثیری که دارد بیشتر از سایر نقاط ایران است. مردم در استان‌هایی مانند کهکیلویه و بویراحمد و ایلام و غیره صاحب رای هستند ولی تا کنون دیده‌اید کاندیدایی در ایران توجه ویژه‌ای به استان‌های کوچک و محروم بکند؟

«م» - فعال کارگری

« من دوست داشتم آن زن سیاه پوسته (رایس) که در زمان جرج بوش بود، رئیس جمهور آمریکا شود. بوش بدون اجازه‌اش جرات نمی‌کرد بره دستشوئی. جدی می‌گویم. عکس گرفته بودند که در یک جلسه‌ای روی کاغذ برای این زن نوشته بود(بوش برای رایس) که اجازه می‌دهد برود دستشوئی یا نه. این جمهوری اسلامی مثل این بچه‌های خیابانی است. داد که سرشان بکشند فرار می‌کنند اما رو بهشان بدهی از سر و کولت بالا می‌روند. دوتا موشک بزنند به پادگان‌ها، اینها دست و پایشان را جمع می‌کنند.»

_ توجه اینجانب روی نحوه انتخابات آمریکا نیست. شیوه انتخابات در آمریکا با یک سخنرانی یا یک مقاله کامل قابل توضیح است. فعالان کارگری و سیاسی ضمن بذل توجه خود به اوضاع کارگران و مردم می‌توانند در پیگیری سیاست‌های بین‌المللی به برنامه‌های دو کاندیدای دموکرات و جمهوری‌خواه درباره ایران توجه کنند. ما با توجه به اینکه نامزد جمهوری‌خواه، آقای رامنی از حمله نظامی به ایران صحبت کرده و نامزد دموکرات‌ها، آقای اوباما مخالفت خود را با حمله نظامی اعلام کرده، بر حسب منافع مردم و طبقه کارگر تمایل بیشتری به انتخاب آقای اوباما داریم. متاسفانه ما از راهکارهای ارتباط‌گیری با جامعه آمریکا بی‌بهره هستیم و نظرات‌مان تاثیری بر انتخابات آمریکا ندارد. حکومت تاثیر دارد چرا که با مواضع هسته‌ای خود می‌تواند در معادلات بین‌المللی و امنیت داخلی آمریکا اثرگذار باشد. این ضعف بزرگ مردم و طبقه کارگر در ایران است که تریبونی برای بیان نظرات خود در اختیار ندارد.

_ حالا شما چرا اینقدر رسمی حرف می‌زنید؟

_ ما در حال انجام یک گفتگوی سیاسی برای یک مصاحبه هستیم. در میهمانی یا محیط غیر رسمی که صحبت نمی‌کنیم.

_ متوجه هستم اما فکر نمی‌کنید اولین قدم در ارتباط‌گیری با مردم و طبقه کارگر، انتقال مفاهیم پیچیده به زبانی ساده و همه‌فهم است؟

_ با شما هم‌نظر هستم. فعالان کارگری وقتی در جمع‌های کارگری حضور دارند این مورد را در نظر می‌گیرند اما با نشان دادن چهره‌ای عوامانه و سطح پائین از فعالان کارگری مخالف هستم. چرا یک فعال کارگری در رسانه نباید «پرستیژ» و «پرنسیب» خود را داشته باشد؟

مجید _ دانش آموز دبیرستان

چرا فقط در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا دو حزب وجود دارد؟ اگر کسی عضو این دو حزب نباشد باید برای شرکت در انتخابات چه کار بکند؟ چرا در آمریکا یک حزب دیگر درست نشده؟ آیا در آمریکا به جز این دو حزب اجازه تاسیس یک حزب دیگر وجود دارد؟ چرا قدرت همیشه دست دموکرات‌ها و جمهوری‌خواه‌‌هاست؟ به نوبت رئیس جمهور را از بین خودشان انتخاب می‌کنند. دو دوره از این حزب و دو دوره از آن حزب. پس بقیه چه؟ کسانی که مخالف این دو حزب هستند باید چه کار بکنند؟

سعید _ بنگاه معاملات ملکی

از انتخابات و قوانین آمریکا سر در نمی‌آورم اما به نظر من آن کاندیدایی که سفید پوست است(رامنی) از این اوباما بهتر است. اوباما از ایران می‌ترسد و اهل جنگ نیست. آمریکا قوی‌ترین کشور دنیاست. بزرگ‌ترین ارتش دنیا را دارد. باید یک رئیس جمهور نترس و اهل جنگ داشته باشد.

من دوست داشتم آن زن سیاه پوسته (رایس) که در زمان جرج بوش بود، رئیس جمهور آمریکا شود. بوش بدون اجازه‌اش جرات نمی‌کرد بره دستشوئی. جدی می‌گویم. عکس گرفته بودند که در یک جلسه‌ای روی کاغذ برای این زن نوشته بود(بوش برای رایس) که اجازه می‌دهد برود دستشوئی یا نه. این جمهوری اسلامی مثل این بچه‌های خیابانی است. داد که سرشان بکشند فرار می‌کنند اما رو بهشان بدهی از سر و کولت بالا می‌روند. دوتا موشک بزنند به پادگان‌ها، اینها دست و پایشان را جمع می‌کنند.

«خدا کند اوباما رای بیاورد. حوصله جنگ، بمباران، آتش‌سوزی، آژیر، مرگ و میر و این چیزها را ندارم. حساب کن یک پالایشگاه با آن مخزن‌های با عظمت را بزنند. می‌دانی چند نفر در آتش کباب می‌شوند؟ حساب کن یکی از پل‌های این شهر را با چند صد ماشینی که رویش است بزنند. یکی از این برج‌های مسکونی را بزنند. دیگر بهشت زهرا باید به جای قبر، چاه بکنند تا این همه جنازه را خاک کنند. جنگ مردم را دوباره عصبی و روانی می‌کند. الان خیلی خوب شده. مردم با تمدن شدن. وقتی آژیر می‌کشیم همه ماشین‌ها می‌روند کنار. بچه‌ها با شعور تر شده‌اند. چند سال قبل وقتی آژیر می‌کشیدیم بعضی‌ها لج می‌کردند و مخصوصاً جلوی ماشین دست، دست می‌کردند. آدم سالم که این کارها را نمی‌کند. می‌کند؟ اینها برای چی بود؟ اثر هشت سال جنگ بود. اثر بمباران بود. اثر موشک بود. اثر مجلس ختم و تشییع جنازه بود.»

شیدا – آرایشگر

یک‌بار به صورت اتفاقی یک مجله روی میز بود. ظهر خسته بودم و داشتم چای می‌خوردم. مجله را ورق زدم. راجع به انتخابات آمریکا مطلب کوچکی نوشته بود. در آمار از کاندیداهای مستقل اسم برده بود. اینقدر یادم هست که کاندیداهای مستقل باید مقدار زیادی امضا جمع کنند تا بتوانند در انتخابات شرکت کنند. مثل اینکه تا به حال هیچ کس به صورت مستقل نتوانسته است این تعداد امضا را جمع کند. چرا امضا جمع می‌کنند و چقدر باید جمع کنند را درست و حسابی توضیح نداده بود. تعداد امضاها را نوشته بود اما یادم نیست. توضیح هم نداده بود فقط کاندیداهای مستقل باید امضا جمع کنند یا همه کاندیداها. یعنی هربار برای انتخابات یک عده می‌روند از مردم امضا جمع می‌کنند؟ خیلی کار احمقانه‌ای به نظر می‌رسه اگر این شکلی باشه.

رحیم – آتش‌نشان

خدا کند اوباما رای بیاورد. حوصله جنگ، بمباران، آتش‌سوزی، آژیر، مرگ و میر و این چیزها را ندارم. حساب کن یک پالایشگاه با آن مخزن‌های با عظمت را بزنند. می‌دانی چند نفر در آتش کباب می‌شوند؟ حساب کن یکی از پل‌های این شهر را با چند صد ماشینی که رویش است را بزنند. یکی از این برج‌های مسکونی را بزنند. دیگر بهشت زهرا باید به جای قبر، چاه بکنند تا این همه جنازه را خاک کنند.

جنگ مردم را دوباره عصبی و روانی می‌کند. الان خیلی خوب شده. مردم با تمدن شدن. وقتی آژیر می‌کشیم همه ماشین‌ها می‌روند کنار. بچه‌ها با شعور تر شده‌اند. چند سال قبل وقتی آژیر می‌کشیدیم بعضی‌ها لج می‌کردند و مخصوصاً جلوی ماشین دست، دست می‌کردند. آدم سالم که این کارها را نمی‌کند. می‌کند؟ اینها برای چی بود؟ اثر هشت سال جنگ بود. اثر بمباران بود. اثر موشک بود. اثر مجلس ختم و تشییع جنازه بود.

«س» _ فعال دانشجوئی

_ در آمریکا همه چیز پولی است. اگر پول داشته باشی، می‌توانی بهترین ماشین را سوار بشوی، در فرودگاه در صف باجه‌ها معطل نشوی، پول اضافه بدهی و بدون صف از گیت‌ها عبور کنی، می‌توانی مهمانی‌های بزرگ برگزار کنی و با دعوت سناتورها و نمایندگان برای خودت یک لابی سیاسی ایجاد کنی. با پول زیاد و هزینه وکالت بالا می‌توانی پرونده‌های حقوقی علیه خودت یا شرکت تجاری خودت را تا سال‌ها کش بدهی و با توافق از خطر محکومیت خلاصی پیدا کنی.

برای انتخابات هم باید پول داشته باشی. نه برای تبلیغ یا ایجاد کاروان تبیلغاتی یا ستاد یا مسائل مشابه. برای ورود به انتخابات باید پول بدهی. باید حق ثبت‌نام را پرداخت کنی. سابقه داشته است که افرادی مستقل از دو حزب بزرگ آمریکا در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کرده‌اند ولی فقط توانسته‌اند مجور ورود به انتخابات را در ۴۴ ایالت به دست بیاورند. یعنی در چند ایالت دیگر حتی اسم‌شان در برگه رای گیری نبوده است. چون پول پرداخت نکرده‌اند. نامزد دیگری وجود داشته است که فقط پول شرکت در انتخابات ۱۳ ایالت را داشته است.

خیلی‌ها را دیده ام که فکر می‌کنند در آمریکا آزادی لازم برای ورود حزب سوم یا کاندیدای مستقل وجود ندارد در صورتی که تعداد دیگری حزب در آمریکا وجود دارد. حتی دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان در هر ایالت مستقل از ایالت دیگر هستند. آزادی وجود دارد اما پول آن خیلی زیاد است و افراد مستقل و احزاب کوچک نمی‌توانند آن را پرداخت کنند.

_ شما این اطلاعات را از چه طریقی به دست آورده اید؟

_ اینترنت

_ به چه زبانی جستجو کرده‌اید؟

_ به زبان فارسی

_ به نظر شما بقیه کاربران اینترنت در ایران هم چنین اطلاعاتی را دارند؟

_ اطلاعاتی نیست که مخفی یا پولی باشد. سرچ می‌کنی و بیرون کشیده می‌شود. من نمی‌دانم منظور دقیق شما چیست اما نحوه استفاده از اینترنت متفاوت است. عده‌ای بازی می‌کنند، عده‌ای فیلم و آهنگ دانلود می‌کنند، بعضی‌ها چت می‌کنند، وقت عده‌ای در فیس‌بوک می‌گذرد، عده‌ای کارهای درسی و آموزشی خود را انجام می‌دهند، عده‌ای بیزینس می‌کنند، بعضی هم درباره مسائل مورد علاقه تحقیق می‌کنند.

سپهر _ نصاب پرده‌های تزئینی

_ مشخص است انتخاب آقای اوباما برای ایران خطرناک است. امیدوارم آقای رامنی رای بیاورد. دلم نمی‌خواهد در میان این همه مشکلات زندگی در ایران مصیبت جنگ هم بر این کشور سایه بیاندازد.

_ آقای رامنی جمهوری خواه هستند.
_ بله می‌دانم. آقای اوباما دموکرات و آقای رامنی جمهوری خواه است.

_ در افکار عمومی این حزب جمهوری خواه است که به جنگ طلبی شهرت دارد.
_ بله اطلاع دارم که در رسانه‌ها اینطور مطرح است که به دلیل حمایت شرکت‌های اسلحه‌سازی از جمهوری‌خواهان، آنها علاقه بیشتری به جنگ دارند ولی این اشتباه است.

_ چه دلیلی برای این نظر خود دارد؟

_ حمله به کشور یوگوسلاوی در زمان آقای کلینتون صورت گرفت. بعد از جنگ جهانی دوم این قوی‌ترین کشوری بوده است که آمریکا غلبه آن وارد جنگ شده است. حمله موشکی به سه کشور افغانستان، یمن و سودان نیز در پایان دوره ریاست جمهوری دموکرات‌ها صورت گرفت.

_ ولی اشغال نظامی افغانستان و عراق در زمان جرج بوش صورت گرفت.

_ حمله به لیبی هم در زمان آقای اوباما انجام شد.

_ خوب مثال‌های من ادعای شما را رد می‌کرد.

_ اشتباه نکنید. من هنوز ادعایم مطرح نکردم که رد بشود. من این ادعا را که جنگ فقط مختص جمهوری‌خواهان است رد کردم. هم دموکرات‌ها و هم جمهوری‌خواهان در کارنامه خود جنگ‌های متعددی را دارند.

_ گفتید ادعایی برای مطرح کردن دارید. بفرمائید.

_ در دوره‌های اخیر جمهوری‌خواهان فقط به کشورهای ضعیف حمله کرده‌اند. جنگ با کشورهای قوی‌تر را دموکرات‌ها انجام داده‌اند. دموکرات‌ها از پرداخت هزینه انسانی هراس دارند یعنی نمی‌خواهند سربازان آمریکایی در جنگ کشته شوند. آنها با تکیه بر تکنولوژی و جنگ هوایی و موشکی به کشورهای قوی حمله می‌کنند. من فکر می‌کنم احتمال حمله دموکرات‌ها به ایران خیلی بیشتر از احتمال حمله جمهوری‌خواهان است. آقای رامنی در مواضع انتخاباتی اولیه خود فقط برای فشار بر اوباما و برخورداری از لابی یهود در موقعیتی که بین دولت اوباما و نتانیاهو مشکلاتی به وجود آمده بود مسئله جنگ را مطرح کرد.

_ یعنی شما معتقد هستید اگر دموکرات‌ها رای بیاورند به ایران حمله می کنند؟

_ خیر. من می گویم که اگر بخواهند به ایران حمله کنند احتمال آن در دوره دموکرات‌ها بیشتر است.

_ پس ممکن است دموکرات‌ها به ایران حمله کنند.

_ ممکن هم هست نکنند. یکی از نمایندگان مجلس مصاحبه کرده است و اعلام کرده که ایران غنی سازی ۲۰ درصد را تعطیل کرده است.

_ اما خبرگزاری‌ه‌ای دولتی این خبر را تکذیب کردند.

_ بله تکذیب کردند اما از قول منابع ناشناس. کسی که مصاحبه کرده است در کمیسیون امنیت ملی است.

_ یعنی شما معتقد هستید که ایران و آمریکا پنهانی توافق کرده‌اند؟

_ من یک آدم معمولی هستم. از اخبار پشت پرده خبر ندارم. نمی‌دانم توافق کرده‌اند یا نه. فقط می‌دانم این خبر حتی اگر دروغ باشد به نفع آقای اوباما است. گرچه اگر توافق کرده باشند هم تضمینی برای اینکه جنگی اتفاق نیافتد وجود ندارد.

_ چرا وقتی مذاکرات ایران و آمریکا نتیجه داده باشد باز هم خبر جنگ وجود دارد؟

_ سرهنگ قذافی هم با آمریکا توافق هسته‌ای انجام داد اما آمریکا باز هم به لیبی حمله کرد.

_ تحصیلات شما تا چه مقطعی و در چه رشته‌ای است؟
_ دانشجوی کارشناسی رشته جغرافیا بودم اما به دلیل هزینه بالای دانشگاه تصمیم گرفتم درس را رها کنم و وارد بازار کار بشوم.

تصویر اول: اثر کارلوس لتوف، کاریکاتوریست برزیلی که برای سیاست آمریکا در مقابل فلسطین آن را کشیده است.

جمهوری اسلامی، یار یا مشکل مردم فلسطین؟

politics — Thu, 18 Oct 2012 06:56:20 +0000

ناصر کرامتی

ناصر کرامتی - در طول تاریخ متأخر ملتی مظلوم‌تر از ملت فلسطین وجود ندارد. شاید تنها همپای درد و رنج آنها، سرنوشت میلیون‌ها آفریقایی باشد که طی دوران برده‌داری زندگی خود را به پای منافع اربابان خود باختند. حتی سرنوشت مردم تحت دیکتاتوری‌‌های نظامی نیز به گرد پای رنج ملت فلسطین‌ نمی‌رسد. موضوع این نوشته این نیست که چه کسی اول آنجا بوده و چرا و چگونه مردم فلسطین به این سرنوشت دچار شده‌اند. موضوع گذراندن حوادث از صافی "حق و باطل" است.

موضوع فلسطین با سپری شدن هر لحظه از زمان بغرنج‌تر می‌شود. با زاده شدن نسل دوم و سوم فلسطینی‌ها و اسرائیلی‌ها، موضوع پیچیده‌تر از قبل نیز شده است.

در سیاست، «عمل انجام شده» اسم رمز آن چیزی است که رخ داده و گویا غیر قابل برگشت است. تلاش‌های انسانی برای حل مسئله فلسطین، بارها و بارها به موانعی برخورد کرده‌اند که توجیه وجود آنها "عمل انجام شده" بوده است.

موضع فعالان سیاسی ایران درباره فلسطین شاید تغییر دهنده هیچ چیز درباره مردم فلسطین نباشد و تنها و در درجه اول، نشان دهنده حالات درونی، طرز تفکر و نوع نگرش به دنیا نزد ایرانیان باشد. اما باید کوشید نگاه‌ها را متوجه مسئله فلسطین کرد و خواهان حل عادلانه آن بود.

نیروهای سیاسی ایرانی‌ مخالف دوآتشه هر گونه حمایت ایران از فلسطین، در سیستم منطقی‌ خود دچار یک خطای بنیادین هستند. پیش فرض محاسبات و تحلیل‌‌های آنها این است که سرنوشت مردم ایران آلت دست موضوع فلسطین شده است. حال آن‌که برعکس، این سرنوشت مردم فلسطین است که آلت دست مقامات جمهوری اسلامی ایران برای «دشمن تراشی»، «توجیه خود» و « گمراه کردن افکار عمومی ایران و جهان» شده است.

در سال ۱۹۹۷ نلسون ماندلا در کنگره جهانی همبستگی با مردم فلسطین (The International Day Of Solidarity With The Palestinian People) گفت: «ما به خوبی می‌دانیم که آزادی ما بدون آزادی فلسطینی‌ها کامل نیست.» (منبع)

ماندلا این رهبر محبوب سیاهان آفریقای جنوبی در مبارزه علیه رژیم آپارتاید که بعد از پیروزی فقط مدت کمی حاضر به ماندن در قدرت شد، به خوبی فهمیده بود که تلاش برای برقراری صلح و آزادی در جهان بدون حل مسئله فلسطین، تلاشی فراگیر و پایدار نخواهد بود.

وضعیت جمعیتی فعلی فلسطین

بر اساس داده‌های ادارهٔ آمار مرکزی اسرائیل، در ماه مه ‌‌سال ۲۰۰۶، جمعیت اسرائیل برابر با ۷ میلیون نفر بوده که ۷۷ درصد یهودی‌تبار، ۱۸٫۵ درصد عرب و ۴٫۳ درصد از تبارهای دیگر بوده‌اند. بر اساس آمار از یهودی‌های اسرائیل ۶۸٪ بومی اسرائیل (متولد اسرائیل)، اغلب نسل دوم و یا سوم از اسرائیلی‌ها هستند و ۱۰٪ از جهان عرب ازآسیا و آفریقا تشکیل شده‌اند.

طبق آمار فلسطینی‌ها، بیش از ۲٫۴ میلیون فلسطینی در کرانه غربی زندگی می‌کنند و بیش از ۱٫۴ میلیون دیگر در نوار غزه. طبق آمار فلسطینی‌ها و اسرائیلی‌ها، جمعیت فلسطین بین ۹٫۸ تا ۱۰٫۸ میلیون نفر است.

طبق آمار اردنی‌ها، حدود ۶ میلیون نفر در اردن زندگی می‌کنند که اکثر آن‌ها فلسطینی هستند. درمورد درصد دقیق فلسطینی‌ها اختلاف وجود دارد و این موضوعی است که بررسی آن چندان مطلوب حکومت اردن نیست. میزان کثرت فلسطینی‌ها را تا ۹۰ درصد اهالی اردن تخمین می‌زنند. کم‌ترین تخمین درباره سهم فلسطینی‌ها از جمعیت ایران ۴۵ درصد است.

همه اینها یعنی در حالی که تقریباً ۸۰ درصد سرزمین فلسطین در دست اسرائیلی‌‌ها است و کشوری به نام کشور فلسطین وجود ندارد، تعداد مردم فلسطین از جمعیت اسرائیل چند میلیون نفر بیشتر است. (منبع)

استفاده ابزاری جمهوری اسلامی از فلسطینی‌ها

وقتی ارزش‌‌های دسته‌ای از انسان‌ها از نفی مداوم مواضع و ارزش‌های کانون قدرت سرچشمه بگیرد، این خطر بروز می‌کند که منطق آنان در قضاوت، نه بر مبنای آگاهی و سنجش، بلکه به صورت واکنشی و انعکاسی باشد.

وقتی جمهوری اسلامی ایران یک اهریمن، یک شر ذاتی و مطلق تصور شود طبیعی است که در یک منطق انعکاسی هر آنچه در برابر این اهریمن قرار بگیرد جایگاه اهورایی بیابد. تز نابخردانه «دشمنِ دشمن من، دوست من است» شاخص چنین منطقی است.

در ایران، به صورت چشمگیری می‌توان کارکرد این قضاوت واکنشی را در برخورد با مسئله فلسطین دید. جمهوری اسلامی مدعی دفاع از حقوق فلسطینیان است. در گروهی از مردم بیزاری از حکومت منجر به بیزاری از فلسطینیان شده است.

کسانی که معتقد هستند ایرانی‌ها از پیگیری مسئله مردم فلسطین ضربه خورده‌اند، از جمله ادعا می‌کنند:
− سالانه میلیون‌ها (بعضی‌ها می‌گویند میلیاردها!) دلار بودجه ایران صرف کمک به فلسطین می‌شود.

− در اعتراضات پس از انتخابات ۱۳۸۸ از نیروهای حزب الله لبنان و حماس برای سرکوب مردم ایران استفاده شده است.

− موضوع فلسطین منافع ملی ایران را به خطر انداخته است.

− ایران به‌خاطر پیگیری مسئله فلسطین در خطر حمله نظامی اسرائیل قرار گرفته است.

(برای نمونه به این فیلم ویدئویی نگاه کنید)

اگر بتوان قبول کرد که کشوری "فقط" برای هدیه کردن آزادی و دموکراسی ارتش خود را به هزاران کیلومتر دورتر از مرزهای خود گسیل کند، آن‌وقت می‌توان پذیرفت که پول‌های هزینه شده توسط دولت ایران هم "فقط" هزینه حل مشکلات مردم فلسطین می شود. جمهوری اسلامی ایران با محرمانه در نظر گرفتن بودجه‌‌های فرامرزی خود، امکان بیان و رواج هر نوع حدس و گمانی درباره حجم این مبالغ را مهیا کرده است.

وقتی حکومت قطر مبلغ "۲۵۴ میلیون دلار" برای کمک به نوار غزه "با مدیریت حماس" تخصیص می‌دهد، حجم و مقصد کمک‌‌های مالی مشخص است. اما درباره کمک‌‌های جمهوری اسلامی حتی احمدی‌نژاد به عنوان رئیس جمهوری نظام می‌گوید که «نمی‌تواند چیزی درباره این ردیف بودجه‌ها اعلام کند». درباره حجم و هدف از اختصاص این بودجه‌ها پنهان کاری می‌شود.

در مورد حکومت قطر با توجه به مشخص بودن مبلغ و گیرنده کمک، احتمالات سیاسی متعددی مطرح می‌شود که مقبول‌ترین آنها تلاش قطر و متحدان آن برای فاصله انداختن بین گروه‌های فلسطینی و حکومت ایران است؛ اما در مورد جمهوری اسلامی ایران و هدف این رژیم از اختصاص دادن بودجه‌‌های نامشخص در فلسطین چه می‌توان گفت؟

جمهوری اسلامی در برابر کمک مالی به گروه‌‌های فلسطینی، جان، مال، زندگی و آینده آنان را برای رسیدن به منافع خود قربانی می‌کند. واقعیت این است که مردم فلسطین بیش‌تر از دست جمهوری اسلامی ایران بدبختی می‌کشند تا مردم ایران به خاطر موضوع فلسطین.

گزینه‌ها برای پاسخ به این سوال محدودتر است. استفاده ابزاری نظام جمهوری اسلامی از زندگی و آینده مردم فلسطین به عنوان اهرم فشار بر اسرائیل، به‌منظور بهره‌برداری تبلیغاتی در داخل ایران و ایجاد تعادل در مناسبات قدرت در سطح بین‌المللی.

ارتش اسرائیل بسیار نیرومند‌تر از نیروهای نظامی فلسطینی است و تلفات انسانی فلسطینی‌ها (در هر درگیری و جنگی) بسیار بیشتر از تلفات اسرائیلی‌هاست. در مقابل چند اسیر اسرائیلی که گاه ممکن است به دست گروه‌‌های نظامی اسلامی بیفتند، همیشه چند هزار فلسطینی (از جمله کودکان) در زندان‌‌های رژیم اسرائیل به‌سر می برند.

در واقع جمهوری اسلامی در برابر کمک مالی به گروه‌‌های فلسطینی، جان، مال، زندگی و آینده آنان را برای رسیدن به منافع خود قربانی می‌کند. واقعیت این است که مردم فلسطین بیش‌تر از دست جمهوری اسلامی ایران بدبختی می‌کشند تا مردم ایران به خاطر موضوع فلسطین.

هدف گم شده است

نیروهای سیاسی ایرانی‌ مخالف دوآتشه هر گونه حمایت ایران از فلسطین، در سیستم منطقی‌ خود دچار یک خطای بنیادین هستند. پیش فرض محاسبات و تحلیل‌‌های آنها این است که سرنوشت مردم ایران آلت دست موضوع فلسطین شده است. حال آن‌که برعکس، این سرنوشت مردم فلسطین است که آلت دست مقامات جمهوری اسلامی ایران برای «دشمن تراشی»، «توجیه خود» و « گمراه کردن افکار عمومی ایران و جهان» شده است.

زمین بازی سیاست برای کنشگران ایرانی در خارج از مرزهای این کشور، همان دوگانه «اهورا/اهریمن» و «جمهوری اسلامی ایران/ غرب» است و عده‌ای از آنها این ارزش‌گذاری را به عنوان شرط ورود به زمین بازی پذیرفته‌اند. این گروه به‌جای نقد مواضع جمهوری اسلامی درباره فلسطین و افشای دروغ‌پردازی‌‌های رژیم در این باره، شروع به کینه‌توزی و انتقام‌گیری از مردم فلسطین کرده‌اند.

در نبود تمرکز روی مقابله ریشه‌ای با طرح‌های جمهوری اسلامی ایران، عده‌ای در بازی مخالفت همیشگی با نظام دچار سردرگمی شده‌اند. جمهوری اسلامی تبدیل به کنشگر و فعالان سیاسی ایرانی، صرفاً تبدیل به واکنشگر شده‌اند. به این ترتیب نبض امور در دستان دیکتاتوری حاکم بر ایران قرار گرفته است.

نمونه بارز این مسئله موضوع تشکیل دوباره کشور مستقل فلسطین است. محمود عباس در سخنرانی خود در سازمان ملل متحد به تاریخ ۲۳ /۰۹/۲۰۱۱ گفت: «من از اینجا با نام ملت فلسطین و سازمان آزادیبخش فلسطین اعلام می‌کنم. ما دست خود را به سوی دولت و ملت اسرائیل برای برقراری صلح دراز می‌کنیم و به آن‌ها می‌گوییم بیایید با یکدیگر آینده کودکانمان را بسازیم، آینده‌ای که در آن از آزادی، امنیت و شکوفایی بهره مند باشند. بیایید به جای ساخت ایست‌های‌ بازرسی و دیوار حایل (دیواری به ارتفاع ۸ متر برای محاصره مناطق فلسطینی)، پل بسازیم. بیایید رابطه همکاری برابر میان دو کشور همسایه را به جای سیاست اشغال‌گری، شهرک‌سازی ، جنگ، حذف و... بنا کنیم.»

عباس گفت: «وقت آن رسیده است که پس از ده‌ها سال رنج و عذاب، فلسطینی‌ها در سرزمین‌های خود آزادانه زندگی کنند.» رئیس تشکیلات خودگردان فلسطینی دولت اسرائیل را به تخریب تلاش‌ها برای برقراری صلح متهم کرد و از اسرائیلی‌ها خواست به سوی صلح گام بردارند. او افزود که «تلاش‌های ما برای صلح همواره با برخورد به صخره دولت اسرائیل ویران می‌شود.» و تاکید کرد که آماده است "فورا" مذاکرات با اسرائیل را بر پایه «تشکیل دولت فلسطینی در مرزهای ۱۹۶۷ و متوقف کردن شهرک‌سازی» آغاز کند. (منبع)

محمود عباس در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل متحد تاکید کرد که درخواست به رسمیت شناختن حاکمیت فلسطین به عنوان کشوری مستقل به پایتختی "بیت‌المقدس" در تمام سرزمین‌هایی که اسرائیل در سال ۱۹۶۷ اشغال کرده را تسلیم بان کی مون دبیر کل سازمان ملل کرده تا به شورای امنیت ارائه دهد.

سخنرانی محمود عباس در جلسه سازمان ملل با کف زدن طولانی نمایندگان کشورهای مختلف و استقبال افکار عمومی همراه شد. تنها دو کشور با پیشنهاد محمود عباس مخالف بودند و علیه آن موضع‌گیری کردند. یکی اسرائیل و دیگری جمهوری اسلامی ایران!

علی خامنه‌ای به صراحت با طرح محمود عباس مبنی بر پذیرش عضویت فلسطین در سازمان ملل

مخالفت كرد. خامنه‌ای با حضور در كنفرانس بین‌المللی انتفاضه فلسطین تاكید كرد«هر طرحی كه

بخواهدفلسطین را تقسیم كند،یكسره مردود است و طرح پذیرش دولت فلسطین به عضویت سازمان ملل چیزی جز تن دادن به خواسته صهیونیست‌ها یعنی پذیرش دولت صهیونیستی در سرزمین فلسطین نیست.»

کانال ده تلویزیون اسرائیل در گزارشی در خصوص فعاليت‌هاي حکومت اسرائیل برای مقابله با اقدام تشکیلات خودگردان فلسطین در سازمان ملل متحد، گزارش کرد: «پيش از آن‌که محمود عباس سخنان خود در خصوص رسميت دادن به کشور مستقل فلسطيني را در مجمع عمومي سازمان ملل ايراد کند، دان ايالون معاون وزير امور خارجه اسرائيل براي مقابله با بحران ناشي از رسميت دادن به کشور مستقل فلسطينی، عازم نيويورک شد».

ايالون در گفتگو با مجري شبکه سي‌ان‌ان آمريکا که تلويزيون رژيم اسرائيل بخش‌هايي از آن را پخش کرد، در خصوص اعلام کشور مستقل فلسطيني مدعی شد: «جامعه جهانی يارای تحمل عامل جديدي که بي ثباتی را در منطقه تشديد کند ندارد» او افزود: «سازمان ملل نهادی مزخرف و مسخره است و وجود آن هيچ فايده‌ای براي جامعه بين‌المللی ندارد و همواره رنگ نفاق و دورويي را به خود گرفته است».

بدون برقراری صلح، امنیت و آرامش در خاورمیانه ایران نیز روی صلح، امنیت و آرامش را نخواهد دید. تا زمانی که مواضع مشترک اسرائیل و جمهوری اسلامی ایران علیه تشکیل کشور فلسطین موضوعیت داشته باشد امکان سو استفاده این دو رژیم از موضوع فلسطین نیز وجود دارد.

گروه حماس (گروه مورد حمایت ایران که نماینده مردم نوار غزه است) نیز در ابتدا به مخالفت با طرح محمود عباس پرداخت. جنبش حماس اعلام كرد از هر گونه اقدام و تحرك سياسی و ديپلماتيك كه منجر به حمايت جامعه بين‌المللی و كشورهای جهان از حقوق ملت فلسطين در زمينه آزادسازي سرزمين فلسطين و تشكيل كشور مستقل فلسطينی، حمايت می كند، اما در عين حال معتقد است عباس نبايد به صورت يك‌جانبه و بدون اجماع ملی دست به چنين كاری مي زد، بلكه بهتر بود اين اقدام را در چارچوب يك استراتژی ملی مورد توافق تمامي گروه‌های فلسطينی به پيش می‌برد... اما خط قرمز حماس همان مسئله به رسميت شناخته شدن كشور فلسطين است و تاكيد مي كند به هيچ وجه از هر گونه اقدامي كه منجر به رسميت يافتن رژيم صهيونيستي شود، حمايت نخواهد كرد.» (منبع)

کمی بعد گروه حماس که از آن با عنوان یک گروه تروریستی، جنگ طلب، عامل جمهوری اسلامی و غیره نام برده می‌شد، از جمهوری اسلامی فاصله گرفت و از طرح تشکیل کشور فلسطین حمایت کرد. حماس با تمام اشتباهات خود و تبلیغات منفی شدیدی که علیه آن وجود دارد، نشان داد که اولویت قلبی و درونی‌اش، نه نابودی اسرائیل که تشکیل دوباره کشور فلسطین است.

این همان نکته‌ای است که افرادی که دشمنی با فلسطین یا بی‌تفاوتی نسبت به این موضوع را مبارزه علیه جمهوری اسلامی می‌دانند از درک آن عاجزند. آنها مردم فلسطین را گروهی می‌پندارند که هیچ کار دیگری در جهان ندارند جز این‌که به دستور جمهوری اسلامی با اسرائیل بجنگند. اما واقعیت این است که آنان مردمی ستم‌دیده و آواره هستند که برای ساختن دوباره کشور خودتلاش می‌کنند. به هر ریسمانی برای نجات خود و یافتن فرصت زندگی چنگ می‌زنند اما از جنگ خسته شده‌اند.

درک نادرست از موضوع منافع ملی

بحث منافع ملی در رویکرد فعالان سیاسی ایرانی مخالف حمایت از مردم فلسطین حاوی دو خطای بزرگ است. تا هنگامی که کشور فلسطین وجود نداشته باشد صحبت کردن از امنیت ملی هر کشوری که به موضوع فلسطین مربوط باشد (همه کشورهای خاورمیانه و قدرت‌های جهانی) بدون تشکیل کشور مستقل فلسطین بی‌معنا است. امنیت ملی به‌خلاف دیدگاه این گروه، نه موضوعی محدود به داخل مرزهای ایران که اتفاقاً مسئله‌ای درباره روابط خارج از مرزهای ایران است. تا زمانی که کشور مستقل فلسطین تشکیل نشود صحبت کردن از امنیت ملی در کشورهای خاورمیانه بی‌معنا است.

بدون برقراری صلح، امنیت و آرامش در خاورمیانه ایران نیز روی صلح، امنیت و آرامش را نخواهد دید. تا زمانی که مواضع مشترک اسرائیل و جمهوری اسلامی ایران علیه تشکیل کشور فلسطین موضوعیت داشته باشد امکان سو استفاده این دو رژیم از موضوع فلسطین نیز وجود دارد. اگر این دسته از فعالان سیاسی ادعای مقابله باجنگ طلبی‌‌های جمهوری اسلامی و اسرائیل را دارند، این کار با حمله به منافع مردم فلسطین و بایکوت کردن، بی اهمیت جلوه دادن و مضر اعلام کردن آن برای مردم ایران محقق نمی شود بلکه با حمایت از تشکیل کشور مستقل فلسطین و گرفتن بهانه جنگ طلبی از دست دولتمردان اسرائیل و جمهوری اسلامی امکان‌پذیر خواهد شد.

به‌طور مثال این افراد از خود‌ نمی‌پرسند که چرا فرانسه در هر دو دوره ریاست جمهوری سارکوزی و اولاند از تشکیل کشور مستقل فلسطین حمایت می‌کند؟ محمود عباس در گفت‌وگو با شبكه فرانسه ۲۴ گفته که «فرانسه نقش سياسی برجسته‌ای در مسئله فلسطين ايفا می‌كند». او از دولت‌های اروپایی نه طلب پول و کمک نظامی که طلب حمایت سیاسی کرده و می‌گوید: « ما از اتحاديه اروپا می‌خواهيم تنها حمايت مالی نکند، بلكه روند صلح را هم فعال سازد.»(منبع)

آیا دولتمردان فرانسه هم مانند دولتمردان جمهوری اسلامی ایران خلاف امنیت ملی خود رفتار می‌کنند؟ شاید مسئله این است که نیروهای ایرانی مخالف حمایت از مردم فلسطین تعریف نادرستی از «امنیت ملی» دارند.

تشکیل کشور مستقل فلسطین و حمایت از مردم فلسطین همانقدر برای امنیت ملی ایران مفید است که برقراری امنیت در عراق و افغانستان. آیا فراموش کرده‌ایم که در زمان روی کار بودن طالبان و صدام، ایران چگونه بین دو کشور آشوب‌زده عراق و افغانستان گیر کرده و از ناامنی و بی‌ثباتی در این کشورها آسیب می‌دید؟ سیل مهاجران این دو کشور به ایران، فقط یکی از مشکلاتی بود که دامنگیر مردم ایران شد. از افزایش تجارت مواد مخدر، کالای قاچاق، رواج آدم ربائی، از بین رفتن تجارت بین‌المللی، افت جایگاه ترانزیت و ده‌ها مورد دیگر نیز می‌توان نام برد.

بخشی از سرنوشت مردم ایران در یکی از سخت‌ترین بزنگاه‌‌های تاریخی خود − یعنی تقویت خطر جنگ و حمله نظامی اسرائیل و آمریکا به ایران − به موضوع فلسطین گره خورده است. تا زمانی که وضعیت خاورمیانه این‌گونه است و جمهوری اسلامی ایران و اسرائیل رویکرد خود را درباره مردم فلسطین تغییر ندهند، مردم ایران در معرض خطرات جدی تبعات موضوع فلسطین هستند.

یکی از بزرگترین خدمات فعالان سیاسی کشور به مردم ایران در این دوره _که خطر جنگ بین ایران و اسرائیل جزئی از تمامی معادلات بین‌المللی و تحلیل‌های سیاسی است − نه دشمنی ورزیدن با مردم اسرائیل یا تبلیغِ بی‌تفاوتی نسبت به مردم فلسطین، که پیگیری موضوع فلسطین تا زمان تشکیل کشور مستقل فلسطین و حمایت از منافع ملی مردم ایران است.

حداقل منافع ملی مردم ایران از تشکیل کشور فلسطین "بی معنا" شدن جنگ طلبی‌ جمهوری اسلامی ایران بر سر مسئله فلسطین و تبدیل گروه‌های مبارز فلسطینی از گروه‌های کوچک و ضعیف نیازمند کشورهایی نظیر ایران به دولتمردان و حاکمان کشوری تحت حمایت سازمان ملل متحد خواهد بود.

عکس‌ها:

پوسترهای تبلیغاتی جمهوری اسلامی

چرا حکومت ایران در حال افزایش ذخائر طلای خود است؟

Sat, 08 Sep 2012 22:10:37 +0000

ناصر کرامتی

ناصر کرامتی - در تاریخ ۱۱ شهریور ماه ۱۳۹۱ سایت خبری تابناک مطلبی به عنوان «طلا، جای دلار را در ایران می‌گیرد» منتشر نمود. به نظر می‌رسد این مطلب ترجمه‌ای بر مبنای مطالبی مبتنی بر تحقیقات نایجل رندل (Nigel Rendel)، تحلیلگر اقتصادی در مؤسسه بریتانیایی "مدلی گلوبال" (Medley Global Advisors) باشد (بنگرید به عنوان نمونه به این گزارش در وال‌استریت جورنال).

در مطلب منتشر شده در تابناک دو دلیل برای اثبات این ادعا که «حکومت ایران به دنبال تبدیل دارایی‌های ارزی خود با طلا است»، مطرح گردیده است:

یک: صحبت‌های محمود احمدی نژاد در اجلاس سران عدم تعهد
دو: آمارهای مربوط به تجارت خارجی کشور ترکیه

در گزارش سایت تابناک به نقل از نایجل رندل، به سخنان محمود احمدی نژاد استناد شده است. به نظر می‌رسد منظور نایجل رندل از «اشاره مستقیم» رئیس جمهوری ایران به «جایگزینی منابع ارزی با طلا»، این قسمت از سخنان محمود احمدی نژاد در اجلاس سران عدم تعهد باشد:

«ما دارای توانمندی‌های فراوان هستیم. می‌توانیم با مشارکت همگانی، سازوکارهای لازم از جمله مرجع داوری سیاسی، صندوق پول، بانک، بیمه و ساختارهای اقتصادی مستقل داشته باشیم و با ابداع روش های جدیدی از تجارت، مانند تهاتر، مبادله با ارزهای ملی و حذف سلطه ارز خاص از مبادلات جهانی، شرایط بهتری برای ملت‌هایمان فراهم نمائیم و بر سازوکارهای مدیریت جهانی تاثیر بیشتر و سازنده تری داشته باشیم.» (منبع)

در قسمت دیگر گزارش تابناک آمده است: «بر پایه گزارش مرکز آمار دولتی ترکیه، تقاضای ایران برای طلا منجر به افزایش پنج برابری صادرات طلا در هفت ماهه نخست سال جاری نسبت به سال گذشته شد، حال آن که در دو سال گذشته، ایران به میزان ۴ درصد از طلای ترکیه را خریداری می‌کرده است...«یارکین سبسی»، تحلیلگر مسائل اقتصادی ترکیه در مؤسسه «جی پی مورگان» می‌گوید: آمار تجارت خارجی ترکیه بر اثر افزایش شدید خرید طلا از سوی ایران، کمی پیچیده شده است؛ بنابراین، باید با صرف نظر از آمار مربوط به طلا، رشد اقتصادی ترکیه را معادل ۴ درصد ارزیابی کرد.»

هر دو دلیل ارائه شده توسط نایجل رندل "معتبر" و "پذیرفتنی" است اما در این گزارش به دو سوال اساسی و مهم که به ذهن هر خواننده‌ای خطور خواهد کرد، پاسخ داده نشده است:

یک: اگر طلا واقعاً قدرتی برتر ار دلار دارد و می‌تواند کارهایی انجام دهد که دلار توانایی انجام آنرا ندارد، این قدرت از کجا سرچشمه می‌گیرد و به چه دلیل است؟

جواب سوال این سوال به تاریخچه شکل گیری پول بر می‌گردد. اسکناس تکه کاغذی است که اعتبار خود را نه از عددهای درج شده روی آن که از پشتوانه طلایی که نزد مرجع صادر کننده اش دارد می‌گیرد. انواع اسکناس‌ها (پول اعتباری، برات، سفته، چک و هر نوع پول اعتباری دیگر) نماینده معادل طلایی است که به عنوان پشتوانه برای آن اسکناس تعیین و تامین کرده‌اند.

پول به عنوان "مقیاس ارزش" و به عنوان "معیار قیمت"، دو کارکرد کاملاً متفاوت دارد. به عنوان مظهر اجتماعی کار انسانی، "مقیاس ارزش" است؛ به عنوان کمیتی از فلز با وزنی ثابت، "معیار قیمت" است. به عنوان مقیاس ارزش، ارزش تمامی کالاهای گوناگون را به قیمت، یعنی به کمیت مجازی از طلا تبدیل می‌کند. پول برای آنکه معیار قیمت باشد باید وزن معینی از طلا به عنوان واحد اندازه‌گیری تعیین شود چرا که ثبات اندازه‌گیری اهمیتی تعیین کننده در یک رابطه هم‌ارزی و مناسبات اقتصادی دارد. در ابتدا این واحد‌های ثابت پولی، واحدها وزنی از فلزات گران‌بها بود مثلا پوند انگلیس، نام پولی داده شده به یک پوند (واحد وزن انگلیسی) نقره واقعی بود.

با تکامل ثروت مادی، فلزات گران‌بها کارکرد فلزات کم بهاتر را در زمینه مقیاس ارزش از آن خود کردند. نقره جای مس را گرفت و طلا جای نقره را گرفت اما قرن‌ها تقلب حکومت‌ها در ارزش پول رایج (وزن طلا یا نقره در سکه) از وزن اصلی سکه‌های طلا چیزی به جز نام آنها باقی نگذاشت.» (۲) امروزه نیز حکومت‌ها مانند پادشاهان قدیم چنین کاری می‌کنند. اگر در روزگاران پیشین به دلیل سیل، آتش سوزی، جنگ، بدهی و غیره مدام به طلای سکه‌ها، ناخالصی اضافه می‌کردند امروزه نیز حکومت‌ها با چاپ اسکناس بدون پشتوانه و ایجاد تورم، مشابه همان کار را انجام می‌دهند. (در دوره سلطنت الکساندر اول در بین سال‌های ۱۸۱۱ تا ۱۸۱۶ برای تامین هزیه جنگ با تاپلئون، ۲۵۶ میلیون روبل کاغذی منتشر شد و در دوره ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد ارزش پول ملی ایران طی یک شب ۵۰ درصد کاهش پیدا کرد.)

چرا حکومت‌ها می‌توانند به این راحتی با ثروت‌هایی که حاصل کار افراد اجتماع است بازی کنند؟
پاسخ ساده است. این قدرت از انحصار حکومت‌ها در زمینه چاپ و توزیع پول در یک کشور سرچشمه می‌گیرد. این انحصار خود زاده این است که تنها حکومت‌ها توانایی تهیه پشتوانه طلای لازم برای انواع پول را در اختیار دارند. قدرت طلا در برابر اسکناس از اینجا نشأت می‌گیرد که اسکناس در یک مدل اقتصاد عقلانی نماینده و جانشین طلا است. وقتی طلا خود مستقیماً وارد معادلات بشود اسکناس‌ها در برابر آن حرفی برای گفتن ندارند. اسکناس‌ها تحت قوانین دولت‌ها اعتبار می‌یابند اما طلا امر خویش را بر همه دولت‌ها تحمیل می‌کند.

دو: جمهوری اسلامی با طلا چه کاری می‌تواند انجام دهد که با دلار نمی‌تواند؟

حداقل دو جواب مشخص برای این سوال وجود دارد:

یک: مقابله با کاهش ارزش پول ملی

دو: مقابله با تحریم‌های بانکی و نقل و انتقال پولی.

در دوره ریاست جمهوری خاتمی، سپاه پاسداران سعی در تضعیف دولت او از طریق دخالت در بازار ارز و طلا کرد. روزنامه‌های اطلاح‌طلب در آن زمان ادعا کردند که سپاه پاسدارن از طریق کارتل‌‌ها مالی خود _همچون بنیاد جانبازان_ اقدام به خرید گسترده ارز در بازار آزاد کرده است. قیمت دلار آمریکا از ۷۶۹ الی ۷۸۵ تومان به قیمت ۹۸۰ تومان صعود کرد.

در آن زمان یک شرکت تولیدی اقدام به چاپ جعبه دستمال کاغذی کرده بود که شبیه به یک دسته اسکناس هزار تومانی بود اما برای آنکه طبق معمول در جمهوری اسلامی به تبلیغ علیه نظام، جاسوسی، توهین به رهبری و غیره متهم نشود به جای عدد "یک" کل رقم‌های این اسکناس‌ها را "صفر" درج کرده بود. این دو اتفاق غیر همزمان و احتمالاً تصادفی بودند اما وقتی که اصلاح‌طلبان در قدرت آن روز واکنش نشان دادند طبق معمول روزنامه کیهان واکنشی اللهی-سیاسی نشان داد و نوشت: «چندی قبل آمریکا و اسرائیل تهدید کرده بودند که کاری با اقتصاد ایران می‌کنیم که ارزش ریال با دستمال کاغذی برابر شود و چاپ این جعبه دستمال کاغذی را توطئه و شیطنت نامید (نقل به مضمون)». بعد از اینکه همه تقصیرها به گردن شرکت تولید دستمال کاغذی انداخته شد همه به این فکر افتادند که قیمت دلار نباید به ۱۰۰۰ تومان برسد چرا که «دشمن» شاد می‌شود. دلاری که تا ۹۹۲ تومان هم جهش کرده بود «در آن مقطع» آرام گرفت و چهار رقمی نشد.

دولت خاتمی رابطه خوبی در سطح بین المللی برقرار کرده بود و اقتصاد نفتی ایران تکان‌هایی در زمینه صادرات کالاهای غیر نفتی به خود داده بود. ارزش ریال عمداً پائین آورده می‌شد تا صادرات رونق بیشتری بگیرد. اما در دولت احمدی نژاد موضوع متفاوت است. بحران مالی جهانی و ترکیدن حباب بخش مسکن در آمریکا، جهان را از سال ۲۰۰۸ وارد یک دوره بحران کرده است که تا امروز نیز ادامه دارد. همه دولت‌ها در تلاش هستند از واردات خود کم کرده و بر صادرات بیافزایند. همزمان جمهوری اسلامی با جدی‌ترین تحریم‌های جهانی در تاریخ وجودی خود روبه رو شده است. صادرات نفت ایران به نصف کاهش یافته است و هیچ کشوری در جهان مجاز به انجام نقل و انتقال ارزی با جمهوری اسلامی نیست.

دولت اوباما، اگر بنا بر جنگ با ایران هم باشد، نمی‌خواهد قبل از انتخابات پیش روی ریاست جمهوری در آمریکا وارد جنگ شود. بنابراین تصمیم گرفته است جمهوری اسلامی را با یک جنگ اقتصادی زمین‌گیر کند. تورم افسار گسیخته در ایران (به روایت حکومت ۲۶ درصد و به روایت ناظران ۳۵ درصد) هر لحظه ممکن است به شورش گرسنگان منجر شود. درست است که محمود احمدی‌نژاد از تورمی که در کشور وجود دارد سود می‌برد و با این حربه توانسته است از جیب مردم هزینه‌های دولت خود را کاهش داده و بخشی از فشار نقدینه‌های سرگردان را کاهش دهد اما اگر روزی مدیریت این ریسک خطرناک را از کف بدهد باید ابزاری برای کنترل بحران داشته باشد. وقتی کشورها حاضر به خرید نفت ایران نیستند و پول آنچه صادر یا فروخته می‌شود به دلار و یورو به جمهوری اسلامی پرداخت نمی‌شود تنها ابزار ممکن برای بازی با ارزش پول ملی این است که جمهوری اسلامی اقدام به خرید طلا برای ایجاد یک پشتوانه معتبر و قوی نماید.

دلیل دیگر اینکه نقل و انتقال ارز به شدت کنترل پذیر است. هیچ کشوری هزینه تجارت چندین و چند میلیارد دلاری خود را با کامیون، هواپیما و کشتی مملو از دلار پرداخت نمی‌کند. اسکناس‌ها شماره سریال دارند و نقل و انتقال بانکی جهان نیز به شدت زیر نظر سرویس‌های امنیتی است. روزی نیست که خبری مربوط به کشف راه‌های دور زدن تحریم‌ها توسط جمهوری اسلامی، و مسدود شدن این راه فرار توسط آمریکا و اروپا به گوش نرسد. در چنین شرایطی برای خرید از بازارهای جهانی باید مجدداً به واسطه عام ارزش (یعنی طلا) مراجعه کرد. طلا شماره سریال ندارد و در همه جای دنیا طالب دارد.

مهر شمش‌های طلا را می‌توان از طریق ذوب کردن از میان برد و بر آن نشان دیگری زد. تمام شرکت‌ها و بانک‌هایی که مایل به تجارت پر سود در بازار ایران هستند اما از ترس تحریم و مجازات جرات چنین کاری را ندارند به پیشنهاد برقراری رابطه مجدد به پشتوانه طلا فکر خواهند کرد. جمهوری اسلامی ایران برای خرید تسلیحات، ادوات لازم برای جاسوسی از شهروندان خود، خرید تجهیرات برای پروژه‌های اتمی، کمک مالی به کشورهایی نظیر سوریه و گروه‌هایی نظیر حزب الله لبنان و کارهای از این دست نیاز به یک واسطه گردش دارد. چه چیزی بهتر از مادر اسکناس‌های امروزی و پول واقعی (طلا)؟ بازار سیاه و تجارت سیاه در هنگام معامله، با واسطه طلا امنیت بیشتری حس می‌کند تا معامله از طریق اسکناس و حساب‌های بانکی.

طلا به جمهوری اسلامی قدرت انجام معاملات ارزی می‌دهد

حکومت ایران در مواقع لزوم می‌تواند با پرداخت پورسانت چشمگیر و وسوسه کننده از طریق واسطه‌ها و صرافی‌ها تحریم‌ها بانکی را دور بزند. کشورهایی مانند چین، روسیه، عراق، لبنان و نیز کشورهای آمریکای جنوبی می‌توانند بدون ردگیری نقل و انتقالات بانکی در پوشش معاملات طلا مقدار ارز مورد نیاز جمهوری اسلامی را تامین کنند.

چندی پیش "پایگاه خبری روز" گزارش داد طی یک ماه گذشته ایران برای تامین منابع ارزی مورد نیاز خود ده‌ها تن شمش طلا را از طریق اقلیم کردستان و کشور عراق به فروش رسانده است. بنا به این گزارش جمهوری اسلامی ایران به کمک واسطه‌های خود در دولت مرکزی عراق و نیز اقلیم کردستان در حال نقد کردن مقدایر زیادی طلا و مبادله آن با ارزهای معتبر خارجی است.

منابع خبری روز گزارش ادعا کرده‌اند که طی این مدت، روزانه به طور متوسط ۷۵۰ کیلوگرم شمش طلا، از طرق غیر رسمی و با کمک برخی واسطه ها، وارد اقلیم کردستان شده و سپس از طریق فرودگاه شهر سلیمانیه به دبی منتقل می‌شود. این طلاها در دبی تحت عنوان طلای بازرگانان کرد اقلیم کردستان به فروش می‌رسد و در نهایت ارز حاصله از آن نیز از همین طریق به ایران ارسال می‌شود.

این معاملات از طریق چند تن از جواهرفروشان بزرگ و صاحب نفوذ در استان سلیمانیه صورت می‌گیرد.گفته می‌شود که این افراد در قبال انتقال طلای ایران و فروش در بازارهای جهانی، پورسانت قابل توجهی از جمهوری اسلامی دریافت می‌کنند.

بنا به ادعای این گزارش یک بازرگان عراقی گفته است: «این شمش‌ها در کشور ترکیه تولید شده و سپس به ایران منتقل شده‌اند و با توجه به اطلاعاتی که در اختیار دارم می‌توان بگویم که این شمش‌ها مدت زیادی نیست که از طریق ترکیه به ایران منتقل شده اند، زیرا که قبلا نیز نقل و انتقال طلا میان اقلیم و ایران وجود داشت و هیچگاه سابقه نداشته است که شمش‌های ساخت ترکیه از ایران به اقلیم منتقل شوند در اکثر مواقع یا شمش‌ها تولید داخل ایران و یا تولید کشورهای اروپایی از جمله سوئیس بود".

طی چند ماه گذشته با تشدید تحریم‌ها علیه ایران خصوصا تحریم بانک مرکزی و متوقف شدن نقل و انتقال بین‌المللی پول به ایران، این کشور محصول نفتی خود را در ازای کالاها به کشورهای خریدار فروخته است. کالاهایی مانند گندم، برنج و اجناس چینی قابلیت تبدیل دوباره به ارز را ندارند اما دریافت طلا از ترکیه در برابر بهای نفت و گاز ایران (که به دلیل تحریم‌ها فقط به صورت کالا قابل وصول است) و تبدیل آن به ارز تنها گوشه‌ای از قدرتی است که طلا برای دور زدن تحریم‌های بین‌المللی به جمهوری اسلامی ایران می‌دهد.