حصرخانگی

دلیل "موجه" حصر موسوی و کروبی

politics — Thu, 21 Feb 2013 16:05:57 +0000

اکبر گنجی

اکبر گنجی - دو سال از حصر زهرا رهنورد، میرحسین موسوی و مهدی کروبی گذشت. رژیمی که آنان را در خانه‌ زندانی کرده، ادعاهایی در مورد نتایج انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ دارد.

نتایج مورد ادعای جمهوری اسلامی در انتخابات دوره دهم چنین بود:

محمود احمدی نژاد ۲۴۵۲۷۵۱۶ رأی

میر حسین موسوی ۱۳۲۱۶۴۱۱ رأی

محسن رضایی ۶۷۸۲۴۰ رأی

مهدی کروبی ۳۳۳۶۳۵ رأی

پس از اعلام نتایج انتخابات و اعتراض موسوی و کروبی به نتایج اعلام شده و متقلبانه خواندن انتخابات، تظاهرات اعتراضی در کلان شهرها و به خصوص تهران برپا شد. تظاهراتی که با شعار "رأی من کجاست" آغاز شد و با طرح شعارهای رادیکال ادامه یافت.

رژیم در واکنشی تند به این تظاهرات، به سرکوب مردم پرداخت و پس از گذشت ۸ ماه خیابان‌ها را از معترضان خالی کرد. این سرکوب از جمله شامل بازداشت،شکنجه، تیراندازی و کشتن ده‌ها نفر شد. آخرین اقدام رژیم در آن زمان، برگزاری تجمع ۹ دی ۱۳۸۸ بود که از آن تحت عنوان "حماسه ی ۹ دی" یاد می‌کنند.

اما اعتراض سیاسی به گونه‌های مختلف ادامه یافت و موسوی و کروبی همچنان می‌تاختند. حرکت اعتراضی ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ واکنش تند زمام‌داران رژیم را به دنبال داشت. آیت‌الله جنتی در نمازجمعه ۲۹/۱۱/۸۹ گفت: "کاری که قوه قضاییه می‌تواند انجام دهد و من فکر می‌کنم که در اندیشه است که انجام بدهد، این است که ارتباط اینها را به کلی از مردم قطع کند. در خانه آنها باید بسته شود، رفت و آمدهایشان محدود شود، نتوانند پیام بدهند و پیام بگیرند و تلفن و اینترنت آنها باید قطع شود و در خانه خود باید زندانی شوند".

چند روز بعد موسوی و کروبی به همراه همسران خود در خانه‌هایشان زندانی شدند. ماه ها گذشت و رژیم مدعی شد که فتنه را خفه کرده است. سرکوبگران حال سرشار از پیروزی می‌گفتند:

دلیل موجه حصر موسوی و کروبی پایگاه اجتماعی این دو است. رژیم تندترین و رادیکال‌ترین سخنان را "تحمل" می‌کند، اما "حرکت‌های جمعی" را مطلقا تحمل نمی‌کند. هرگونه حرکت سازمان‌یابی پیشاپیش سرکوب می‌شود، اما "فرد تنها" می‌تواند "حرف" بزند. چرا که حرف و سخن قدرت معینی دارد. کلام باید بتواند به عمل تبدیل شود.

الف- موسوی و کروبی آن ۱۳ میلیون رأی دهنده و معترضان را فریب داده بودند. پس از روشنگری‌های رهبری و افشای ماهیت سران فتنه و حرکت ضد دینی‌شان، آن ۱۳ میلیون رأی دهنده به کلی آب رفت و دیگر آنان مدافعی ندارند تا به دفاع از آنها بر خیزد.

ب- موسوی و کروبی پس از دو سال حصر، به هیچ وجه از مواضع خود عدول نکرده و حاضر به توبه و ندامت نیستند.

پرسش این بود و هست: چرا افرادی را که هیچ خطری برای نظام به شمار نمی روند، همچنان در منزلشان زندانی کرده‌اید؟ اگر پاسخ این است که آنان مرتکب جرم یا جرایمی شده‌اند، چرا آنان را در دادگاه محاکمه نمی‌کنید؟

اما پاسخ این بوده که محاکمه آنان به مصلحت نیست. آزادی آنان نیز به مصلحت نیست.

از همین پاسخ می‌توان به کاذب بودن مدعای آب رفتن طرفداران پی برد. مسأله این است: موسوی و کروبی همچنان دارای پایگاه اجتماعی‌اند و می‌توانند افراد را به حرکت در آورند.

اگر موسوی و کروبی فاقد پایگاه اجتماعی بودند، آیت‌الله خامنه ای اجازه می‌داد تا در حصر نامزد انتخابات ریاست جمهوری خرداد ۱۳۹۲ شوند. موسوی یا کروبی در حصر تمام عیار هم برنده انتخابات خواهتد بود.

دلیل موجه حصر، پایگاه اجتماعی این دو است، وگرنه اینک در داخل ایران برخی افراد شجاع تندترین سخنان را علیه آیت‌الله خامنه ای ایراد می‌کنند، رژیم هم نمی‌کوشد آنان را به هر قیمت ساکت کند؛ نه از آن رو که هزینه خاموش کردن آنان از فایده‌اش برای حکومت بیشتر است و توانایی بسیج اجتماعی این

انسان‌های شجاع نیز چنان نیست که حساب هزینه و فایده رژیم را به شکل اساسی تغییر دهد.

رژیم تندترین و رادیکال‌ترین سخنان را "تحمل" می‌کند، اما "حرکت‌های جمعی" را مطلقا تحمل نمی‌کند. هرگونه حرکت سازمان‌یابی پیشاپیش سرکوب می‌شود، اما "فرد تنها" می‌تواند "حرف" بزند. چرا که حرف و سخن قدرت معینی دارد. کلام باید بتواند به عمل تبدیل شود.

ده ها تلویزیون و رادیوی فارسی زبان شبانه روز در حال اطلاع رسانی و ایراد رادیکال‌ترین سخنان علیه جمهوری اسلامی هستند. هر فساد و جنایتی را به اطلاع مردم می‌رسانند، مردم را به سرنگونی رژیم فرا می‌خوانند، از تحریم‌های اقتصادی فلج کننده دفاع می‌کنند، حتی برخی از افراد و گروه‌ها، از تهاجم نظامی به ایران و وضع "منطقه پرواز ممنوع" در استان‌هایی از ایران سخن گفته‌اند.

بزرگ‌ترین سرمایه‌ای که موسوی و کروبی دارند، اعتماد بخش قابل توجهی از مردم ایران به صداقت آنان است. این سرمایه بالقوه قدرت تبدیل شدن به شبکه‌های اجتماعی بالفعل را دارد و حکومت بیش از هر چیز از بروز و ظهور همبستگی اجتماعی در میان مردم بیم دارد.

برخی دیگر از ضرورت تجزیه ایران دفاع کرده و می‌کنند. همه این سخنان از طریق همین رسانه‌ها به گوش مردم ایران می‌رسد. اما فاقد قدرت بسیج کننده‌اند و البته این نشانه هشیاری مردم ایران نیز هست که نمی‌خواهند کشورشان به سرنوشت سوریه گرفتار شود.

آری، موسوی و کروبی، با دیگران تفاوت دارند. آن دو طی فرایندی اجتماعی دارای قدرت شدند. معنا و قدرت ساخته می‌شوند. آنان دارای ذاتی متفاوت از دیگران نیستند، آنان تغییر کردند، بر سر مواضع اصولی خود ایستادند، و هیچ فشاری موجب عقب نشینی شان نشد. شجاعت عنصر مهمی در قلمرو سیاسی است.

شجاعت شرط لازم است، اما شرط کافی نیست. عناصر دیگری هم باید بر این متغیر افزوده شوند تا فرد قدرتمند شود. یعنی از قدرت بسیج اجتماعی برخوردار شود. مهم‌ترین این عناصر اعتماد است. موسوی و کروبی بزرگترین سرمایه‌ای که دارند اعتماد بخش قابل توجهی از مردم ایران به صداقت آنان است. اعتماد هم اساس سرمایه اجتماعی و پیوندهای ماندگار در میان مردم است.

اعتماد و پیوندهای ماندگار خمیرمایه شبکه های همبستگی و عمل سیاسی و فعالیت اجتماعی هستند. این سرمایه بالقوه موسوی و کروبی است که قدرت تبدیل شدن به شبکه‌های اجتماعی بالفعل را دارد و حکومت بیش از هر چیز از بروز و ظهور همبستگی اجتماعی در میان مردم بیم دارد.

حکومت هم‌چنین به خوبی از میزان اعتماد مردم به روسای قوای فعلی و دستگاه های فاقد استقلال آنان آگاه است. موازنه قوا در این عرصه به نفع موسوی و کروبی و دوستداران تحول دموکراتیک، عدالت و آن نظام سیاسی است که کرامت انسان‌های واقعی را ارج می‌نهد.

مهم‌ترین سرمایه جنبش‌های سرکوب شده احساس پیروزی اخلاقی در میان هواداران آن‌هاست. حکومت ممکن است یک نبرد را در جنگی طولانی یا به قول خودش در نهم دی، برده باشد اما در جنگ اخلاقی و پیکار دراز مدت برای حفظ اعتماد مردم و مشروعیت قدرت خود شکست خورده است.

هر چه حصر موسوی و کروبی طولانی تر شود حکومت اعتماد مردم را بیشتر از دست خواهد داد و کفه ترازوی ضرر حکومت سنگین تر خواهد شد. چرا که ادامه این حصر نشانه فقدان اعتماد به نفس حکومت و ترس آن از مردم است و مردم هم این را می‌فهمند.

آیت‌الله خامنه‌ای می‌تواند چنین بیندیشد که موسوی و کروبی اگر "فرصت" بیابند قادر به بسیج نیرو هستند، پس این فرصت را باید از آنان گرفت. اما نمی‌تواند از تبعات این تصمیم بگریزد که با این نوع محاسبه سیاسی، در واقع به اپوزیسیون مدافع حمله نظامی و تجزیه ایران "فرصت" می‌دهد و ترجیح سیاسی خود را برملا می‌کند.

جمهوری اسلامی فاقد هرگونه توجیه اخلاقی یا حقوقی برای در حصر نگاه داشتن آنان است. اما این حصر از نظر دوام روش‌های استبدادی، دارای "دلیل موجه" است. حصر موسوی و کروبی موجه است، برای این که دارای پایگاه اجتماعی و قدرت بسیج اجتماعی‌اند.

اما آیا آیت‌الله خامنه‌ای حتما باید از ظرفیت بسیج اجتماعی مخالفانی بترسد که به دنبال جنگ داخلی و تشدید تحریم‌های فلج کننده نیستند، نمی‌خواهند قدرت ایران به عنوان کشور تقلیل یابد، به دنبال "منطقه پرواز ممنوع" و تجزیه و کشتار و آوارگی گسترده مردم ایران و رسیدن به قدرت به هر قیمت نیستند؟

ادامه این حصر غیرعادلانه نشان خواهد داد که آیت‌الله خامنه‌ای کدام نوع اپوزیسیون و کدام مسیر تحول سیاسی را برای ایران ترجیح می دهد.

مخالفان حکومت و آیت‌الله خامنه‌ای از قضای روزگار بر سر دوراهی یک انتخاب قرار گرفته‌اند: سوریه و لیبی و عراق از یک سو و گذر به نظامی دمکراتیک‌تر از نوع آفریقای جنوبی و شیلی از سوی دیگر.

سیاست آمریکا مدیریت منازعات منطقه از همان نوعی است که در دو سال گذشته در سوریه شاهد بوده‌ایم. آمریکا در حال حاضر دیگر مثل گذشته قادر به لشگرکشی و ایفای نقش فصل‌الخطاب در مناقشات منطقه‌ای نیست و ملاحظه‌های نهایی‌اش تا این لحظه این است که نتیجه این منازعات برتری کیفی اسرائیل را در موازنه قوای منطقه‌ای تغییر ندهد و گروه‌های افراطی به سلاح‌های پیشرفته یا تسلیحات کشتار جمعی دست پیدا نکنند.

همه چیز دیگر در وضعیتی سیال و مبهم قرار دارد. قدرت‌های سلفی‌پرور منطقه (عربستان سعودی، قطر، و...) هم به دنبال بسط نفوذ خود و دور کردن بحران و اعتراض سیاسی از درون مرزهای خود و تلاش برای حذف متحدان ایران از صفحه سیاسی منطقه به قیمت تحمیل جنگ داخلی‌اند.

آیا کاهش مستمر سرمایه مشروعیت سیاسی نظامی که درگیر بحران‌های جدی داخلی و خارجی و مذاکرات حساس سیاسی بر سر برنامه هسته‌ای است موضع آیت‌الله خامنه‌ای و نظام سیاسی کنونی را در این نوع مذاکرات و در توازن قوای منطقه‌ای که در حال دگرگونی اساسی به ضرر ایران است، تقویت خواهد کرد؟

آیت‌الله خامنه‌ای می‌تواند چنین بیندیشد که موسوی و کروبی اگر "فرصت" بیابند قادر به بسیج نیرو هستند، پس این فرصت را باید از آنان گرفت. اما نمی‌تواند از تبعات این تصمیم بگریزد که با این نوع محاسبه سیاسی در واقع به اپوزیسیون مدافع حمله نظامی و تجزیه ایران "فرصت" می‌دهد و ترجیح سیاسی خود را برملا می‌کند. مردم ایران هم می‌فهمند که کیست که اپوزیسیون مرجح خود را تعیین می‌کند.

نامه فرزندان موسوی و کروبی به مراجع تقليد

zamaanehnews — Mon, 28 Feb 2011 14:43:40 +0000

فرزندان ميرحسين موسوی و مهدی کروبی، دو تن از رهبران مخالف دولت طی نامه‌ای به مراجع تقليد، خواهان اقدام آن‌ها برای «جلوگيری از تحميل هزينه‌های جبران‌ناپذير بر اسلام و ايران» شده‌اند.

به گزارش تارنمای کلمه، فرزندان رهبران مخالفان نوشته‌اند: «ما براين باوريم که والدينمان نه تنها گناهی مرتکب نشده‌اند، بلکه کلمه حق را به مصداق خواست الهی بر زبان رانده‌اند و آيا همين واهمه از بيان حقايق در منظر عمومی مردم و زندانی کردن اين چهار عزيز، بهترين دليل بر حقانيت والدين زندانی ما نيست؟»

فرزندان موسوی و کروبی در ادامه نامه نوشته‌اند: «ما معتقديم تنها جرم آقايان موسوی و کروبی آن است که بنا بر تجويز امير مؤمنان علی بدون لکنت زبان به نصيحت دست‌اندرکاران امور پرداخته‌اند و عده‌ای در کشور که حاضر نيستند به کمبود سعه صدر خويش اعتراف نمايند، به جرم تراشی‌های واهی عليه اين دو سرباز فداکار مردم پرداخته‌اند.»

در اين نامه آمده است: «آيا محروم ساختن اين زندانيان افتخارآفرين از بديهی‌ترين حقوق متهمان، ثابت نمی‌کند که اهرم‌های فشار بدون توجه به قانون و شرع، به دنبال خاموش کردن صدای حق دو ياور بزرگ و دلسوز کشور ،اسلام و مردم هستند؟»

فرزندان موسوی و کروبی افزوده‌اند: «پس از ٢١ ماه هتاکیهای ناجوانمردانه نسبت به آقايان مهدی کروبی و ميرحسين موسوی، از دوهفته پيش اين دو ‌معتمد امام (آیت‌الله خمینی، رهبر پیشن ایران) و ياور دلسوز مردم به همراه همسران مؤمن و فداکارشان به بند کشيده شده‌اند و با کمال تأسف حتی از حقوق ساده ساير شهروندان برخوردار نمی‌باشند و حقوقی هم‌چون دسترسی حضوری يا تلفنی به خانواده و تأمين مايحتاج اوليه نيز از ايشان دريغ شده است.»

ميرحسين موسوی و مهدی کروبی از رهبران مخالف دولت به همراه همسرانشان از ۲۶ بهمن ماه گذشته به‌طور کامل در حصر خانگی قرار گرفته‌اند.

غلام‌حسین محسنی اژه‌ای، دادستان کل و سخنگوی قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران نیز امروز در یک نشست خبری در تهران، ایجاد «محدودیت» برای رهبران مخالفان را تأیید کرد.

با این حال منابع خبری مخالفان حکومت ايران می‌گويند مهدی کروبی و همسرش به «محل نامعلومی» منتقل شده‌اند.

به گزارش تارنمای جنبش راه سبز (جرس)، از شامگاه جمعه ششم اسفند جاری «مقامات امنيتی جمهوری اسلامی، مهدی کروبی و همسرش (فاطمه کروبی) را از منزلشان خارج کرده و به محل نامعلومی انتقال داده‌اند و از سرنوشت آن‌ها نيز خبری در دست نیست.»

بنا بر این گزارش «هم‌زمان از ميرحسين موسوی و همسرش زهرا رهنورد نيز روزهاست نه خبری در دسترس است و نه از وضعيت سلامتی آنان اطلاعاتی کسب شده است.»

در همين حال کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ایران روز گذشته به نقل از يک منبع که نامش فاش نشده، گزارش داد که «اين دو معترض سياسی در حصرخانگی نبوده و هم‌اکنون به يک خانه امن در اطراف شهر تهران منتقل شده‌اند.»

در چند روز گذشته آیت‌الله اسدالله بیات زنجانی، آیت‌الله علی‌محمد دستغیب و آیت‌الله یوسف صانعی از مراجع تقلید منتقد حکومت، نسبت به حصرخانگی موسوی و کروبی اعتراض کرده‌اند.

«انتقال مهدی کروبی و همسرش به مکان نامعلوم»

zamaanehnews — Sun, 27 Feb 2011 14:00:37 +0000

منابع خبری مخالفان حکومت ايران می‌گويند مهدی کروبی و همسرش به «محل نامعلومی» منتقل شده‌اند.

جرس افزوده: «يکی از شاهدان عينی با مراجعه به کوچه‌ای که منزل مهدی کروبی در آن است، متوجه شد که نه تنها چراغ‌های منزلشان به‌طور کل خاموش بوده و اثری از حضور فرد يا افرادی در آن نمی‌باشد، بلکه از استقرار خودروهای نيروی انتظامی و همچنين لباس شخصی‌های پرسه‌زننده نيز خبری نيست.»

محمد خاتمی، رئيس‌جمهور پيشين ايران روز گذشته از ادامه حصرخانگی ميرحسين موسوی و مهدی کروبی ابراز نگرانی کرد.

فرزندان اين دو رهبر مخالف دولت نیز از تدام بی‌خبری درباره وضعيت والدين خود ابراز نگرانی کرده‌اند.

آيت‌الله علی‌محمد دستغيب، نماينده فارس در مجلس خبرگان نیز خواهان رفع حصر رهبران مخالفان شده است.

همچنین آيت‌الله دستغيب از مراجع تقليد منتقد حکومت که در شيراز سکونت دارد، در نامه‌ای سرگشاده به اعضای مجلس خبرگان، «حصر» ميرحسين موسوی و مهدی کروبی را «غيرقانونی و غير شرعی» خوانده است.

فشار بر موسوی و کروبی پس از تظاهرات ضدحکومتی ۲۵ بهمن ٨٩ که با فراخوان این دو رهبر مخالفان در تهران و چند شهر دیگر ایران برگزار شد، افزایش یافته است.

آيت‌الله صادق لاريجانی، رئیس قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران یک روز پس از این تظاهرات گفت قوه قضائيه راه را بر «اطلاعيه پراکنی سران فتنه» خواهد بست و اجازه نمی‌دهد بيش از اين از «تحمل نظام» سوء استفاده کنند.

در همین حال شورای هماهنگی راه سبز امید، از مخالفان حکومت ايران خواسته تا در اعتراض به حصر خانگی ميرحسين موسوی و مهدی کروبی، ۱۰ اسفند جاری راهپيمايی کنند.

شورای هماهنگی راه سبز اميد که پس از بازداشت خانگی ميرحسين موسوی و مهدی کروبی، مسئوليت هماهنگی حرکت‌های جنبش سبز را بر عهده گرفت، در چهارمين بيانيه خود، زمان راهپيمايی را ساعت پنج بعدازظهر سه‌شنبه ۱۰ اسفند ۸۹ و مسير آن را از ميدان امام حسين تا ميدان آزادی تهران اعلام کرده است.

در اين بيانيه محل راهپيمايی در شهرهای ديگر ايران، خيابان‌ها و ميدان‌های اصلی اعلام شده است.

ابراز نگرانی خاتمی از حصرخانگی موسوی و کروبی

zamaanehnews — Sat, 26 Feb 2011 18:28:06 +0000

محمد خاتمی، رئيس‌جمهور پيشين ايران از ادامه حصرخانگی ميرحسين موسوی و مهدی کروبی ابراز نگرانی کرد.

ميرحسين موسوی و مهدی کروبی از رهبران مخالف دولت به همراه همسرانشان از ۲۶ بهمن ماه گذشته به‌طور کامل در حصر خانگی قرار گرفته‌اند. برخی منابع خبری می‌گويند که آن‌ها به «خانه‌ای در حومه تهران» منتقل شده‌اند.

به گزارش تارنمای رسمی محمد خاتمی، وی در ديدار با جمعی از اساتيد دانشگاه و روحانيون گفته است که وجود موسوی و کروبی و ارتباط آن‌ها با مردم و جوانان می‌تواند باعث «مهار غليان‌ها و جلوگیری از سوءاستفاده‌هایی شود که می‌خواهند اعتراض‌ها را متوجه اصل نظام کنند.»

اشاره خاتمی به تظاهرات مخالفان در روزهای ۲۵ بهمن و اول اسفند ۸۹ است که در جريان آن معترضان عليه آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ايران شعارهای تندی سردادند.

محمد خاتمی همچنین گفت: «وقتی بنا باشد همه مسئولان طراز اول که مورد تأييد امام، مردم و رهبری بوده‌اند، انسان‌های فاسد، منحرف و ضدانقلاب معرفی شوند، آيا مردم جهان حق ندارند اين شبهه را پيدا کنند که پس حاصل انقلاب، فساد و انحراف بوده است.»

ظاهراً اشاره رئیس‌جمهور پیشین ایران به افزایش حملات لفظی برخی از حامیان تندروی حکومت ایران است که موسوی و کروبی را «مفسدفی‌الارض» می‌خوانند و خواهان «اعدام» آن‌ها می‌شوند.

رئیس بنیاد گفت‌وگوی تمدن‌ها در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به آنچه که «دو سال تنش بی‌جا» نامید، خواهان به‌کار گرفتن «تدبیر و حکمت» برای «گشودن راه همدلی و پیشرفت» در ایران شد.

پس از گذشت بیش از ٢٠ ماه از انتخابات جنجالی ریاست‌جمهوری سال ٨٨ ایران، مناقشات سیاسی بین جناح حاکم و مخالفان در ایران فروکش نکرده است.

در ٢٠ ماه گذشته، صدها نفر از شهروندان معترض، فعالان سیاسی، دانشجویی، زنان و روزنامه‌نگاران عمدتاً‍ به اتهام «تبلیغ علیه نظام و اقدام علیه امنیت» بازداشت و به حبس‌های طولانی محکوم شده‌اند.

رئيس‌جمهور پيشين ايران در پایان سخنانش ابراز امیدواری کرده که در آستانه سال نوی خورشیدی، حکومت ایران به سمت «رفع حصر و محدوديت، آزادی زندانيان، ايجاد فضای امن و آزاد و ايجاد فضای شايسته که در آن رأی و اراده ملت تعيين کننده باشد» حرکت کند.

همچنین امروز شنبه هفتم اسفند، احمد منتظری فرزند آيت‌الله حسین‌علی منتظری خواهان گفت‌وگوی مستقیم آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی با رهبران مخالف شد.

احمد منتظری در نامه‌ای سرگشاده به آيت الله خامنه‌ای از وی خواسته تا با يک «تصميم تاريخی» مسائل موجود ايران را حل کند.

وی خطاب به رهبر جمهوری اسلامی ايران نوشته است: «آقايان موسوی، کروبی، خاتمی و هاشمی رفسنجانی و حضرت‌عالی طی اين ٣٠ سال نخست‌وزير و رئيس مجلس و رئيس‌جمهور بوده‌ايد. تشکيل يک جلسه پنج نفره و گفت‌وگوی مستقيم و دوستانه، بسياری از مسائل را حل می‌کند و نور اميدی در قلب همه ملت می‌افکند. اين اقدام قدرت و موقعيت شما را بالا برده و نظر ديگران را نيز نسبت به يک حاکم اسلامی بسيار مساعدتر می‌سازد.»

آیت‌الله خامنه‌ای در طول بیش از ٢٠ سالی که رهبر جمهوری اسلامی ایران است، به نامه‌های سرگشاده مخالفان و منتقدان پاسخ نداده است.