اخضر ابراهیمی

اخضر ابراهيمی: بمب‌گذاری‌های اخیر در دمشق "جنايت جنگی" هستند

Maryam — Sat, 23 Feb 2013 09:24:38 +0000

اخضر ابراهيمی، نماينده ويژه سازمان ملل متحد و اتحاديه عرب در امور سوريه، بمب‌گذاری‌های روز پنج‌شنبه هقته گذشته در دمشق را "جنايت جنگی" ناميد.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، ابراهيمی روز جمعه چهارم اسفند در بيانيه‌ای اعلام کرد: "من انفجار وحشتناک روز پنج‌شنبه در دمشق را به شدت محکوم می‌کنم، اين اقدامات از نظر حقوق بين‌المللی، جنايت جنگی محسوب می شود."

روسيه با انتقاد از اينکه آمريکا "مانع" تصويب قطعنامه محکوميت اين انفجارها در شورای امنيت سازمان ملل شده،واشنگتن را به "رفتار دوگانه" درباره تروريسم متهم کرد

روز پنج‌شنبه سوم اسفند بر اثر انفجار چند خودروی بمب‌گذاری‌شده در دمشق دست‌کم ۱۰۰ نفر کشته و بيش از ۲۵۰ نفر زخمی شدند.

در همين حال روسيه نيز با انتقاد از اينکه آمريکا "مانع" تصويب قطعنامه محکوميت اين انفجارها در شورای امنيت سازمان ملل شده، واشنگتن را به "رفتار دوگانه" درباره تروريسم متهم کرد. آمريکا اتهام جلوگيری از تصويب قطعنامه در شورای امنيت را رد کرده است.

هنوز هيچ گروهی مسئوليت اين بمب گذاری‌ها را بر عهده نگرفته اما دولت سوريه اين انفجارها را به "تروريست‌ها" نسبت داده است.

خشونت‌ها در سوريه از ماه مارس ۲۰۱۱ (اسفندماه ۱۳۸۹) آغاز شده و با وجود تلاش‌ها برای آتش‌بس بين نيروهای درگير٬ همچنان ادامه دارد.

به گزارش سازمان ملل متحد شمار کشته‌شدگان سوريه از ۶۰ هزار نفر گذشته است. به گفته ناوی پيلای، کميسر عالی حقوق بشر سازمان ملل، خشونت در سوريه از سوی دولت و مخالفان شدت گرفته و نشان می‌دهد که دو طرف مرتکب "جنايت جنگی و به احتمال فراوان جنايت عليه بشريت" شده‌‌اند.

جنگ در سوريه به‌طور عمده بين شورشيان مسلمان و سنی‌مذهب در مقابل طرفداران بشار اسد، رئيس‌جمهور سوريه است که از فرقه علوی است.

چشم‌انداز ناروشن سوریه

arezoo — Mon, 05 Nov 2012 08:14:26 +0000

علی افشاری

علی افشاری - سوریه وضعیت بغرنجی پیدا کرده است. اگرچه قدرت حکومت در مقایسه با گذشته رو به نقصان می‌رود اما چشم‌انداز آینده این کشور روشن نیست و نقاط خاکستری و نامعلوم متعددی دارد. گروه نظارت بر حقوق بشر سوریه که در لندن مستقر است، تعداد جان باختگان جنبش اعتراضی این کشور در ۲۰ ماه گدشته را ۳۶ هزار نفر اعلام می‌کند.

۲۵۶۶۷ نفر از قربانیان از مخالفان مسلح و شهروندان غیر نظامی سوریه بوده‌اند. تعداد تلفات انسانی ارتش و نظامیان هوادار حکومت بشار اسد ۹۰۴۴ نفر و تعداد پرسنل جدا شده از ارتش و پیوسته به صفوف شورشیان مسلح نیز ۱۲۹۶ نفر است. (منبع)

دولت سوریه پس از ناامید شدن از شکست مخالفان و تصرف مواضع آنان توسط نیروی زمینی، به بمباران هوایی گسترده روی آورده و این باعث افزایش شمار قربانیان شده است. بنا به آمار‌های مختلف از ماه سپتامبر به این‌سو ، روزانه بین ۱۱۰ تا ۱۶۵ نفر جان باخته‌اند.

علی‌رغم حملات سنگین و بی‌رحمانه حکومت و تشتت بین نیرو‌های معترض، مخالفان مسلح موفق به پیشروی و تثبیت مواضع خود شده‌اند. در حال حاضر حکومت بشار اسد در چهار جبهه حومه دمشق، حلب، حماء و ادلب در غلبه بر اپوزیسیون مسلح ناکام مانده و موقعیتش هر دم ضعیف‌تر می‌شود.

پس از شکست طرح آتش‌بس اخضر ابراهیمی، نماینده ویژه سازمان ملل و اتحادیه عرب در ایام عید قربان، حکومت سوریه بر شدت حملات خود افزوده است. هدف از این حملات گسترش جو ارعاب و خسته کردن مردم عادی است که نوعی خشم و عصبیت از ایستادگی بخشی از مخالفان در نبرد مسلحانه را نیز به نمایش می‌گذارد. در عین حال تشدید حملات هوایی در جنگی نابرابر، ضعف حکومت اسد را آشکار می‌سازد.

بستر اصلی ناکامی طرح آتش‌بس موقت به ماهیت و فرایند درگیری ۲۰ ماهه سوریه بر می‌گردد. رویارویی به جایی رسیده که دیگر جایی برای راه‌حل‌های بینابینی وجود ندارد. مقصر اصلی حکومت بشار اسد است که با خودداری از ترک قدرت و انتقال آن به بخش میانه رو و رفرمیست حکومت و کشتار گسترده و بی‌رحمانه، فضا را ناگزیر به سمت تقابل نظامی برد. از طرف دیگر سازمان ملل در خصوص سوریه به بن‌بست رسیده و فاقد امکانات و اهرم‌های عملی برای خروج از چنین وضعیتی است. در اصل اقتداری پشت سر نمایندگان سازمان ملل وجود ندارد. راهکار‌های سیاسی کارایی خود را به‌طور کلی در بحران سوریه از دست داده‌اند و تنها می‌توانند بستر‌هایی برای روشن شدن فضا پس از تعیین تکلیف حوادث کنونی باشند.

از ابتدا معلوم بود که طرح آتش‌بس موقت ابراهیمی با موفقیت مواجه نمی‌شود. هر دو طرف منازعه یکدیگر را متهم به نقض تعهدات کرده‌اند، اما در واقع در هر دو سوی میدان اصول آتش‌بس مراعات نشد. حکومت بشار اسد مانند دفعات گذشته در اندیشه بهره‌گیری از فرصت صلح برای محکم کردن موقعیت خود و خاموش کردن اعتراضات بود. این رژیم اعتقادی به پذیرش صلح ندارد برای همین نیروهای اسد به محض آن که مخالفان مسالمت‌جو بعد از نماز جمعه دست به راهپیمایی زدند، به سوی آنها شلیک کردند. در بین مخالفان نیز گروه‌هایی افراطی چون گروه الانصار وجود دارند که حیات خود را در تداوم مبارزه مسلحانه می‌بینند. این گروه سلفی از همان ابتدا گفت که آتش‌بس را قبول نمی‌کند. از سوی دیگر برخی نیز هستند که دیگر نه امیدی به نهادهای بین‌المللی دارند و نه اعتمادی به حکومت اسد.

بستر اصلی ناکامی طرح آتش‌بس موقت به ماهیت و فرایند درگیری ۲۰ ماهه سوریه بر می‌گردد. رویارویی به جایی رسیده که دیگر جایی برای راه‌حل‌های بینابینی وجود ندارد. مقصر اصلی حکومت بشار اسد است که با خودداری از ترک قدرت و انتقال آن به بخش میانه رو و رفرمیست حکومت و کشتار گسترده و بی‌رحمانه، فضا را ناگزیر به سمت تقابل نظامی برد. از طرف دیگر سازمان ملل در خصوص سوریه به بن‌بست رسیده و فاقد امکانات و اهرم‌های عملی برای خروج از چنین وضعیتی است. در اصل اقتداری پشت سر نمایندگان سازمان ملل وجود ندارد. راهکار‌های سیاسی کارایی خود را به‌طور کلی در بحران سوریه از دست داده‌اند و تنها می‌توانند بستر‌هایی برای روشن شدن فضا پس از تعیین تکلیف حوادث کنونی باشند.

چالش‌های رو در روی سوریه را می‌توان به طور عمده در چهار محور دسته بندی کرد که در ذیل به آنها می‌پردازیم.

افزایش واگرایی بین گروه‌های مسلح مخالف

بیش از شش ماه است که برخورد نظامی به رویکرد غالب مدافعان و مخالفان حکومت بشار اسد بدل شده است. مقاومت نظامی در ابتدا از طرف ارتش آزاد سوریه به عنوان چتری برای فعالیت گروه‌های مسلح شروع شد که عمدتا از نیرو‌های ریزشی ارتش سوریه بودند. اما به تدریج گروه‌های دیگر نیز به این رویکرد پیوستند. جهادگرایان اسلامی، القاعده و سلفی‌ها نیز به این کارزار پیوستند تا بر اساس انگیزه‌های مذهبی، جبهه مبارزه با "کفر جهانی" را گسترش دهند. تعداد این گروه‌ها و افرادشان کم بود و همین نگرانی چندانی بین مخالفان سوری برنیانگیخت. اما به تدریج، هم بر تعداد گروه‌های شبه‌نظامی افزوده شد و هم به جای همگرایی، روند انشعاب و فعالیت جداگانه شدت گرفت.

در حال حاضر کار به جایی رسیده است که ارتش آزاد سوریه هم دچار انشعاب شده و تعداد زیادی از گروه‌های کوچک نظامی به وجود آمده‌اند که هر کدام با کمتر از دویست یا صد عضو، بریگاردی تشکیل داده ‌و به مبارزه با ارتش سوریه مشغول شده‌اند. در ماه‌های اخیر فعالیت و نفوذ گروه‌های جهادی و بنیادگرای اسلامی هم افزایش پیدا کرده است. آنها عمدتا ابایی از ارتکاب روش‌های تروریستی و ناقض حقوق بشری در مواجهه با نیرو‌های حکومت سوریه ندارند. سازمان ملل به صراحت برخی از این افراد را به انجام جنایت جنگی متهم کرده و شورای ملی سوریه نیز به صراحت اقدام‌های ناقض حقوق بشر برخی از مخالفان مسلح را محکوم ساخته است.

در مجموع رشد فعالیت گروه‌های اسلامی جهادگرا که خشن‌ترین آنها گروه الانصار، بریگارد الشمال فاروق و باب‌الاحرار هستند، مشکلات سوریه را بیشتر می‌کند. هم اقدامات مغایر با حقوق بشر و اشکال ناموجه خشونت از سوی آنها و هم دور شدن "سوریه بعد از بشار اسد "از دموکراسی، مشکل‌‌آفرین خواهد بود. همچنین رویارویی مسلحانه با حکومت سوریه، اگر نظم و قاعده‌ای پیدا نکند و نتواند به هرج و مرج کنونی خاتمه بدهد، حمایت مردمی را از دست خواهد داد و شکاف آن با نیرو‌های دموکراسی‌خواه افزایش خواهد یافت. گسترش اختلافات و رشد اقدامات خودسرانه باعث تضعیف کلی جنبش سوریه می‌شود.

اما فعالیت لجام‌گسیخته گروه‌های مختلف و رو به تزاید نظامی در سوریه، نوعی هرج و مرج به وجود آورده که به وجهه انقلاب سوریه لطمه می‌زند. در این حالت ریسک اقدامات خودسرانه و مبتنی بر انتقام‌گیری‌های شخصی و منازعات فرقه‌ای بسیار بالا رفته است. البته حجم تخلفات و جنایت‌های جنگی برخی از نیرو‌های مخالف مسلح اصلا در ابعاد جنایت‌های حکومت بشار اسد نیست، اما این مشکلی جدی تلقی می‌شود. انفجار دومین بمب در زینبیه دمشق و هدف قرار دادن شیعیان و علویان غیرنظامی، نگرانی از تشدید درگیری‌های فرقه‌ای را دامن زده است.

برخی از نیرو‌های مخالف و دموکراسی‌خواه، موضع‌گیری تندی نسبت به گروه‌های جهادی فعال در سوریه دارند. از دید آنها فعالیت این گروه‌ها وضعیت بدی در سوریه ایجاد می‌کند. برخی کشورها چون روسیه از ابتدا نسبت به این مسئله هشدار داده‌اند و اخیرا آمریکا نیز نگرانی مشابهی را ابراز کرده است. اما واقعیت پیچیده تر از این مسئله است.

درصد کم نیرو‌های جهادی و همچنین ویژگی‌های خاص مردم سوریه که در آن دیدگاه‌های اسلام‌گرایانه مبتنی بر جباریت سیاسی و بنیادگرایی مذهبی وزن اجتماعی بالایی ندارد، باعث شده تا بخشی از مخالفان به صورت تاکتیکی و ابزاری، نگاه مثبتی به استفاده از آنها داشته باشد. همچنین کسانی که نزدیکان خود را از دست داده‌اند، این گروه‌ها را از منظر انتقام‌گیری، مفیدتر از دیگر نیروهایی می‌دانند که راه‌حل سریعی برای خاموش کردن آتش خشم آنان ارائه نمی‌دهند.

برخی از مردم سوریه می‌گویند این افراد برای دفاع از ما می‌جنگند و دارند از ما محافظت می‌کنند. پس وقتی دنیا و آمریکا برای ما کاری انجام نمی‌دهد چرا مانع آنها در جلوگیری از جنایت‌های بشار اسد بشویم. جمعی نیز اخراج و طرد این گروه‌ها را که میهمان مردم سوریه هستند، عملی غیراخلاقی می‌دانند. همچنین هستند کسانی در سوریه که معتقدند ایجاد حساسیت نسبت به تحرکات القاعده و مسلمانان افراطی، اغراق است و به نوعی ریشه در اسلام‌هراسی دارد. (منبع)

اما در مجموع رشد فعالیت گروه‌های اسلامی جهادگرا که خشن‌ترین آنها گروه الانصار، بریگارد الشمال فاروق و باب‌الاحرار هستند، مشکلات سوریه را بیشتر می‌کند. هم اقدامات مغایر با حقوق بشر و اشکال ناموجه خشونت از سوی آنها و هم دور شدن "سوریه بعد از بشار اسد " از دموکراسی، مشکل‌‌آفرین خواهد بود. همچنین رویارویی مسلحانه با حکومت سوریه، اگر نظم و قاعده‌ای پیدا نکند و نتواند به هرج و مرج کنونی خاتمه بدهد، حمایت مردمی را از دست خواهد داد و شکاف آن با نیرو‌های دموکراسی خواه افزایش خواهد یافت. گسترش اختلافات و رشد اقدامات خودسرانه باعث تضعیف کلی جنبش سوریه می‌شود.

برخورد یک‌سویه دولت‌های خارجی و جنگ قدرت

جنبش اعتراضی سوریه از ابتدا بعدی منطقه‌ای و بین المللی پیدا کرد. اما نقش کشور‌های خارجی در آن یکسان نبوده و نیست. برخی از اقدامات آنها مفید بوده و برخی دیگر از عملکردها، بخصوص جنگ قدرت بین طرفین متخاصم به موقعیت مخالفان در سوریه ضربه زده است. مخرب‌ترین نقش را تا کنون روسیه و جمهوری اسلامی ایران ایفا کرده‌اند که به طور علنی از حکومت بشار اسد حمایت کرده و چشم بر جنایات این حکومت بسته‌اند. در سیاست روسیه و ایران در برابر سوریه هیچ ملاحظه انسانی مشاهده نمی‌شود.

چین نیز در ابتدا موضعی مشابه روسیه داشت ولی به نظر می‌رسد سیاست‌اش در حال تغییر است و دیگر اصراری بر حفظ بشار اسد در حکومت ندارد و آماده پذیرش انتقال مرحله‌ای و تدریجی قدرت به مخالفان شده باشد.

عربستان، قطر و دیگر کشور‌های عربی همسو نیز حمایت موثری از مخالفان اسد داشتند. اما آنها بیشتر به مسائل سیاسی مورد علاقه خود از جمله برتری بخشیدن به موقعیت سنی‌ها و رقابت با ایران بها می‌دهند. این گروه، حساسیت خاصی نسبت به گسترش فعالیت سلفی‌های افراطی ندارند. برخی از مخالفان شکایت دارند که کشور‌های حامی آنها در منطقه از جمله ترکیه یا عربستان خواهان دنباله‌روی نیرو‌های سوری از خود هستند. در واقع آنها می‌کوشند از طریق حمایت‌ها جای پایی برای خود در سوریه فردا درست کنند و جریان‌های خاصی را تقویت نمایند.

عربستان، قطر و دیگر کشور‌های عربی همسو نیز حمایت موثری از مخالفان اسد داشتند. اما آنها بیشتر به مسائل سیاسی مورد علاقه خود از جمله برتری بخشیدن به موقعیت سنی‌ها و رقابت با ایران بها می‌دهند. این گروه، حساسیت خاصی نسبت به گسترش فعالیت سلفی‌های افراطی ندارند.

برخی از مخالفان شکایت دارند که کشور‌های حامی آنها در منطقه از جمله ترکیه یا عربستان خواهان دنباله‌روی نیرو‌های سوری از خود هستند. در واقع آنها می‌کوشند از طریق حمایت‌ها جای پایی برای خود در سوریه فردا درست کنند و جریان‌های خاصی را تقویت نمایند.

ترکیه آشکارا موضعش را نسبت به آغاز فاجعه انسانی در سوریه تعدیل کرده و در حال حاضر ضمن پشتیبانی سیاسی و تدارکاتی از مخالفان، بر کناره‌گیری بشار اسد از قدرت تاکید دارد. ترکیه دیگر به دنبال ایجاد منطقه پرواز ممنوع و یا محدوده حفاظت‌شده در سوریه نیست و این کار را بر عهده شورای امنیت می‌داند.

اما فرانسه به عنوان مهم‌ترین حامی مخالفان سوری چه در دوره ریاست جمهوری سارکوزی و چه اولاند، موضع تقریبا یکسانی داشته و سعی کرده است بین اپوزیسیون سوریه وحدت ایجاد کند. آمریکا نیز موضع مشابهی داشته و همچنین در زمینه تهیه سلاح‌های سبک و کمک‌های غیرمستقیم به این اپوزیسیون فعال بوده است. اگرچه اصل حمایت غرب از جنبش ضد استبدادی در سوریه امر مثبتی بوده، اما شیوه آنها و بخصوص رویکرد اخیر دولت اوباما در تعیین تکلیف برای مخالفان سوری و تعیین شروط در اینکه کدام اپوزیسیون مشروع است، دخالت در امور داخلی سوریه است.

این برخورد‌ها تبعات منفی دارند و در چارچوب حمایت نمی‌گنجند. غرب اگر بخواهد در زمینه شکل‌گیری ائتلاف بزرگ مخالفان دخالت کند و نقش یک کنشگر را داشته باشد و به نفع گروهی و به ضرر گروهی دیگر نقش آفرینی نماید، آنگاه مشکلات بزرگ‌تری برای آینده سوریه ایجاد می‌شود و استقلال جنبش اعتراضی سوریه زیر سئوال می‌رود. صرفنظر از اینکه شورای ملی سوریه گروه مناسبی برای رهبری جنبش اعتراضی باشد یا نه، پاسخ آنها به اظهارات منفی هیلاری کلینتون حقیقتی را به نمایش گذاشت که حاکی از نقض استقلال جنبش اعتراضی سوریه طی این موضع‌گیری بود.

موفقیت جنبش ضد استبدادی در سوریه نیازمند بازنگری در نوع برخورد دولت‌های خارجی حامی است. رعایت مرز‌ها بین حمایت و عاملیت و دخالت در این راستا ضروری است. البته بخش‌هایی از مخالفان خواهان حمایت‌های جدی‌تر و عملی‌تر دولت‌های خارجی و بخصوص دولت آمریکا هستند

پراکندگی مخالفان

یکی از معضلاتی که جنبش اعتراضی سوریه از ابتدا با آن دست به گریبان بوده، تشتت میان صفوف مخالفان است که اخیرا تشدید شده و اجماعی بین مخالفان وجود ندارد.

تکیه به نیرو‌های داخل سوریه به عنوان بخش اصلی رهبری و مشارکت دادن همه گروه‌هایی که به دمکراسی و سوریه متکثر باور دارند، می‌تواند مسیر رسیدن به ائتلاف فراگیر را کوتاه سازد. البته رهبری جدید باید بتواند سامانی به وضعیت نیرو‌های مسلح مخالف بدهد و در بین آنها اعتبار داشته باشد. جلوگیری از اقدامات ناقض حقوق بشر و همچنین تامین سلاح و غذای مخالفان نیز از امور کلیدی است.

شرایط خاص سوریه و درگیر بودن جمع زیادی در جنگ و مبارزه مسلحانه در داخل سوریه باعث زیر سوال رفتن صلاحیت گروه‌های خارج از کشور برای رهبری جنبش شده است. البته شورای ملی سوریه نیز عملکرد ضعیفی داشت و نتوانست تصمیم‌های درست و تعیین‌کننده بگیرد و اکثر اجلاس‌های این نهاد بدون نتیجه مشخصی پایان یافت.

مخالفان ابتدا در امان پایتخت اردن جمع شدند و قرار است در کنفرانس قطر نیز ترکیب جدید رهبری اپوزیسیون را مشخص نمایند. بعید به نظر می‌رسد مشکل پراکندگی و اختلافات گسترده در بین مخالفان به زودی بر طرف بشود.

تکیه به نیرو‌های داخل سوریه به عنوان بخش اصلی رهبری و مشارکت دادن همه گروه‌هایی که به دمکراسی و سوریه متکثر باور دارند، می‌تواند مسیر رسیدن به ائتلاف فراگیر را کوتاه سازد. البته رهبری جدید باید بتواند سامانی به وضعیت نیرو‌های مسلح مخالف بدهد و در بین آنها اعتبار داشته باشد. جلوگیری از اقدامات ناقض حقوق بشر و همچنین تامین سلاح و غذای مخالفان نیز از امور کلیدی است.

تشدید درگیری‌های مرزی

حکومت بشار اسد از گسترش درگیری به مرز‌های لبنان و ترکیه سود می‌برد. برهم خوردن ثبات سیاسی در لبنان، وضعیت منطقه را دستخوش ناآرامی می‌کند و این وضعیت فضا را برای گرفتن امتیاز توسط دولت سوریه و متحدانش مساعد می‌سازد. ترور وسام الحسن را که مخالف نفوذ سوریه در لبنان و در پی شناسایی شبکه نیرو‌هایی بود که امکانات در اختیار حکومت بشار اسد در لبنان می‌گذارند، می‌توان در این راستا تحلیل کرد. اما شرایط در لبنان بعد از ترور او به‌گونه‌ای پیش رفت که وضعیت به‌هم نریخت. اگر چه دولت نجیب میقاتی متزلزل شد، اما بعید است طرفین درگیر در صحنه سیاسی لبنان به سمت رویارویی بروند. گسترش بی‌ثباتی و بحران به لبنان نیازمند اقدامات بیشتری است. در عین حال منافع ملی لبنان چون سدی در برابر این مسئله عمل می‌کند.

ایجاد درگیری‌های مرزی و محدود با ترکیه روی حمایت این کشور از مخالفان بشار اسد تاثیر منفی می‌گذارد. از آنجا که ترکیه بنای جنگ با سوریه را ندارد، ناامن کردن مرزهایش باعث می‌شود شورشیان مسلح سوری نتوانند از مسیر‌های ارتباطی ترکیه به نحو موثر استفاده کنند. موفقیت جنبش اعتراضی سوریه نیازمند پاسخ مناسب به این چالش‌ها است؛ امری که بسیار دشوار است. ابقاء رژیم اسد نه به خاطر قدرت آن بلکه به دلیل قوت این چالش‌ها است.

اخضر ابراهیمی خواستار همکاری ایران برای آتش‌بس در سوریه شد

society — Mon, 15 Oct 2012 14:35:59 +0000

اخضر ابراهیمی، فرستاده ویژه سازمان ملل متحد و اتحادیه عرب برای حل بحران سوریه، از مقامات ایران خواست برای برقراری آتش‌بس در سوریه در تعطیلات عید قربان (اواخر ماه جاری) همکاری کنند.

خبرگزاری رویترز، امروز، دوشنبه ۱۵ اکتبر (۲۴ مهر) به نقل از سخنگوی ابراهیمی نوشت: "اخضر ابراهیمی از مقامات ایران خواسته است که در برقراری آتش‌بس در سوریه برای تعطیلات عید قربانی که در پیش است و از مقدس‌ترین تعطیلات مذهبی به شمار می‌آید و مسلمانان در سراسر جهان آن را جشن می‌گیرند، همکاری کنند."

تعطیلات عید قربان در کشورهای عربی از حوالی ۲۵ اکتبر آغاز می‌شود و چندین روز به طول می‌انجامد.

ابراهیمی این درخواست را طی مذاکره با مقامات ایران طی سفری که به تهران داشت، مطرح کرد.

تهران تاکنون از تلاش‌های بشار اسد، رئیس‌ جمهور سوریه برای سرکوب قیامی که ۱۹ ماه است در این کشور جریان دارد، حمایت کرده است.

اخضر ابراهیمی از مقامات ایران خواسته است که در برقراری آتش‌بس در سوریه برای تعطیلات عید قربانی که در پیش است و از مقدس‌ترین تعطیلات مذهبی به شمار می‌آید و مسلمانان در سراسر جهان آن را جشن می‌گیرند، همکاری کنند.

به گفته سخنگوی ابراهیمی، او در خلال مذاکراتش با مقامات ایران در عین حال، بر این موضوع تاکید داشته است که بحران در سوریه روز به روز شدیدتر شده و بر اهمیت و ضرورت پایان بخشیدن فوری به خونریزی‌ها در این کشور صحه گذاشته است.

ابراهیمی به مقامات ایران گفته است که آتش‌بس "به ایجاد محیطی کمک خواهد کرد که اجازه می‌دهد فرآیندی سیاسی برای حل این بحران پیش برود."

کوفی عنان که پیش از ابراهیمی به عنوان نماینده سازمان ملل متحد و اتحادیه عرب برای حل بحران سوریه عمل می‌کرد، مذاکراتی را برای برقراری آتش‌بس و امضای توافقنامه در روز ۱۲ آوریل صورت داده بود که به مدت چند روز، به اندکی کاهش در خشونت‌ها منجر شد، اما هفته‌هایی پس از آن، جنگ بلافاصله دوباره و به طور پیوسته شدت گرفت.

از ماه آوریل سال جاری تا کنون، جنگ به مناطق دیگری از سوریه نیز سرایت کرده است و از آنجا که بشار اسد از هلیکوپترها و جت‌های جنگی برای سرکوب شورش‌ها استفاده می‌کند، روزانه بیش از یکصد تن در این کشور جان می‌بازند.

پيشنهاد ایران برای حل بحران سوريه

society — Mon, 15 Oct 2012 05:36:28 +0000

همزمان با ورود اخضر ابراهيمی، نماينده ويژه سازمان ملل در امور سوريه به تهران، علی‌اکبر صالحی، وزير خارجه اين کشور از ارائه طرح غير رسمی جمهوری اسلامی ايران به ابراهيمی خبر داد.

به گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی (ايرنا)، صالحی، شامگاه يکشنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۱ در نشست خبری مشترک با ابراهيمی گفت: "انتظار داريم با تجربه‌ای که آقای اخضر ابراهيمی در حل بحران‌های بين‌المللی دارد با همکاری و همياری کشورهای منطقه و کشورهای موثر، برون‌رفتی مسالمت‌آميز برای حل بحران سوريه بيابند."

ابراهيمی جايگزين کوفی عنان، نماينده پيشين سازمان ملل متحد در امور سوريه شده است که پس از ناکام ماندن طرح‌هايش برای برقراری صلح در سوريه اواخر ماه اوت استعفا داد.

وی افزود: "ما خواسته‌های مردم سوريه را قبول داريم و آن‌ها مانند مردم ديگر کشورها آزاد بوده و حق برگزاری انتخابات، انتخابات نمايندگان مجلس و قانون اساسی مبتنی بر آزادی خود را دارند."

در ۱۸ ماه گذشته که اعتراض‌ها در سوريه جريان دارد، بيش از ۳۰ هزار نفر کشته شده‌اند. به دنبال شدت‌گيری درگيری‌ها در سوريه، آخرين گروه از ناظران بين‌المللی در اين کشور، روز يکشنبه ۲۹ مرداد (۱۹ اوت) سوريه را ترک کردند.

در ۱۸ ماه گذشته که اعتراض‌ها در سوريه جريان دارد، بيش از ۳۰ هزار نفر کشته شده‌اند.

به دنبال شدت‌گيری درگيری‌ها در سوريه، آخرين گروه از ناظران بين‌المللی در اين کشور، روز يکشنبه ۲۹ مرداد (۱۹ اوت) سوريه را ترک کردند.

وزير خارجه ايران گفت: "نظر ما و آقای ابراهيمی اين است که پيش از هر اقدامی بايد خشونت‌ها و کشتار در سوريه متوقف شود، متاسفانه هر روز تعدادی از خواهران و برادران ما در سوريه کشته می‌شوند که اين موضوع نه به مصلحت سوريه و نه به مصلحت کشورهای منطقه و جامعه بين‌المللی است. "

صالحی افزود: "آقای اخضر ابراهيمی و سازمان ملل می‌توانند گام‌های موثری را برای حل بحران سوريه بردارند و ما نيز آمادگی کامل برای همکاری با آن‌ها را داريم. "

اخضر ابراهيمی نيز در اين نشست خبری گفت: "از پيشنهادات کتبی ايران تشکر می‌کنم، اميدوارم تمام اين آرا و ايده‌ها را جمع کنيم و طی طرحی برای پايان دادن به کابوسی که ملت سوريه با آن مواجه است به کار آيد، ما هيچ منافعی به جز منافع ملت سوريه در نظر نداريم."

قرار است اخضر ابراهيمی فردا سه‌شنبه با سعيد جليلی دبير شورای عالی امنيت ملی ايران نيز ديدار و گفت‌وگو کند.

انتقاد شورای ملی سوریه از فرستاده ویژه سازمان ملل

Tue, 21 Aug 2012 10:02:24 +0000

در ادامه در‌گیری‌ها در سوریه، اخضر ابراهیمی، فرستاده ویژه سازمان ملل متحد در امور این کشور، به دلیل موضعی که در قبال کناره‌گیری بشار اسد از قدرت اتخاذ کرده مورد انتقاد قرار گرفته است.

آقای ابراهیمی روز دوشنبه ۳۰ مرداد ۱۳۹۱ (۲۰ اوت) به خبرگزاری رويترز گفته بود برای حل بحران سوريه هنوز زود است که از بشار اسد، رئيس‌جمهور اين کشور بخواهیم از قدرت کناره‌گيری کند.

شورای ملی سوریه، مهم‌ترین ائتلاف مخالفان دولت این کشور در واکنش به این سخنان، موضع آقای ابراهیمی را "بی‌حرمتی به خون مردم سوریه و حق تعیین سرنوشت آنها" دانسته است. این شورا از آقای ابراهيمی خواسته تا به دليل سخنانش درباره حضور بشار اسد در قدرت، از مردم سوريه عذرخواهی کند.

دولت سوريه هم از سخنان اخضر ابراهيمی درباره وجود جنگ داخلی در این کشور به شدت انتقاد کرده است. آقای ابراهيمی، روز يکشنبه ۱۹ آگوست، در گفت‌و‌گو با شبکه تلويزيونی "فرانس ‌۲۴" گفته بود که مسئله در سوريه جلوگيری از جنگ داخلی نيست، بلکه یک جنگ "ويرانگر" در حال وقوع است که بايد آن را متوقف کرد.

به گزارش خبرگزاری دولتی سوريه، وزارت امور خارجه اين کشور در بيانيه‌ای تاکيد کرده که سخنان آقای ابراهيمی درباره جنگ داخلی، حقيقت ندارد و این موضوع تنها توهم توطئه‌گران عليه سوريه است.

از سوی دیگر، فرانسوا هولاند، رئیس جمهوری فرانسه هم در ديدار دیروز، دوشنبه، 20 آگوست خود با اخضر ابراهيمی، تاکيد کرده که با ادامه حضور بشار اسد در قدرت، هيچ راه‌حلی برای بحران سوريه وجود ندارد.

پیش از این سازمان ملل متحد اعلام کرده بود که بحران سیاسی در سوریه بر زندگی نزدیک به دو میلیون نفر از شهروندان این کشور تاثیر گذاشته و بیش از یک میلیون نفر را وادار به فرار کرده است.

اوباما به سوریه درباره استفاده از سلاح‌های شیمیایی هشدار داد

باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا، به بشار اسد، رئیس‌جمهور سوریه و دیگر طرف‌های درگیر در بحران این کشور، درباره استفاده از سلاح‌های شیمیایی و بیولوژی یا جابه‌جایی آنها هشدار داد.

به گزارش خبرگزاری رويترز، آقای اوباما که روز دوشنبه، ۲۰ آگوست، در یک کنفرانس خبری در کاخ سفید سخن می‌گفت، استفاده از سلاح‌های شیمیایی توسط سوریه را خط قرمزی دانست که نگاه او به دخالت در بحران این کشور را عوض می‌کند. او گفت مستقر کردن یا استفاده از سلاح‌های شیمیایی می‌تواند مناقشات موجود در منطقه را گسترش دهد.

رئیس‌جمهور آمریکا تاکید کرده که در این مقطع دستور دخالت نظامی نداده است، اما "تحرکات در جبهه سلاح‌های شیمیایی یا استفاده از سلاح‌های شیمیایی، تبعات عظیمی خواهد داشت".

در مورد استفاده از سلاح‌های شیمیایی، جهاد مقدسی، سخنگوی وزارت امور خارجه سوریه ماه گذشته گفته بود که این سلاح‌ها هرگز در داخل این کشور به کار گرفته نخواهند شد، اما خبرنگار بی‌بی‌سی در واشنگتن گزارش کرده که دولت آمریکا گزارش‌های تائید نشده‌ای از جابه‌جایی ذخایر سلاح‌های شیمیایی سوریه، توسط مقام‌های سوری دریافت کرده است.

در مقابل، سرگئی لاوروف، وزير امور خارجه روسيه گفته است که تنها شورای امنيت سازمان ملل متحد می‌تواند اجازه استفاده از زور در سوريه را بدهد. آقای لاوروف این موضوع را در سخنرانی خود در هلسینکی، پایتخت فنلاند و پس از آن مطرح کرده که برخی مقام‌های آمريکايی، غربی و عربی، از بررسی برقراری منطقه پرواز ممنوع بر فراز سوريه خبر دادند.

گنادی گاتيلوف، معاون وزير امور خارجه روسيه هم روز دوشنبه، ۲۰ آگوست در تویيتر خود نوشت: "دلايل رو به افزایشی در رسانه‌ها وجود دارد که نشان می‌دهد معترضان سوری مقدار زیادی سلاح ساخت غرب از سه کشور به دست ‌آورده‌اند." آقای گاتیلوف به نام این سه کشور اشاره‌ نکرده است.

خشونت‌ها در سوریه تا به‌حال جان هزاران نفر را گرفته و ده‌ها هزار نفر هم به کشورهای همسایه مانند ترکیه، اردن، لبنان و عراق پناه برده‌اند.

این در حالی ا‌ست که حکومت ایران از بشار اسد حمایت می‌کند و رسانه‌های حکومتی، مخالفان و شورشیان سوری را تروریست می‌خوانند.

روسيه و چين هم تا‌کنون سه قطعنامه شورای امنيت برای افزايش فشار بر حکومت سوریه را وتو کرده‌اند. غرب روسيه را متهم می‌کند که با حمايت از بشار اسد، به عاملی برای ادامه خشونت‌ها در سوريه تبديل شده است.

بنا بر اعلام ديده‌بان حقوق بشر سوريه، ادامه خشونت‌ها در اين کشور در روزهای اخیر به کشته شدن دست‌کم ۱۰۱ نفر دیگر انجاميده است.

اخضر ابراهيمی: هنوز زود است از اسد بخواهم کناره‌گيری کند

Tue, 21 Aug 2012 05:48:31 +0000

اخضر ابراهيمی، نماينده سازمان ملل و اتحاديه عرب برای حل بحران سوريه گفت هنوز زود است که از بشار اسد، رئيس‌جمهور اين کشور بخواهد از قدرت کناره‌گيری کند.

ابراهيمی روز دوشنبه ۳۰ مرداد ۱۳۹۱ (۲۰ اوت) به بی‌بی‌سی جهانی گفت به زودی با بشار اسد و مخالفان سوری نشست‌هايی را برگزار خواهد کرد.

وی افزود با توجه به "درد و رنج" ميليون‌ها انسان در سوريه، "نمی‌توانسته مسئوليت در قبال سوريه را نپذيرد".

ابراهيمی پس از استعفای کوفی عنان به اين سمت انتخاب شده است. عنان مدتی پيش از سمت خود استعفا کرد و گفت به‌خاطر بن‌بستی که در شورای امنيت سازمان ملل در حل مسئله سوريه ايجاد شده است نمی‌تواند به مأموريت خود ادامه دهد.

به گفته اخضر ابراهيمی، شرايط در سوريه "بسيار وحشت‌بار" است. وی گفت تمام تلاش خود را برای پايان دادن به خشونت‌ها در اين کشور به کار خواهد گرفت. وی همچنين اعلام کرد برای انتخاب گام‌های تازه در برابر بحران سوريه با اعضای شورای امنيت سازمان ملل گفت‌وگو خواهد کرد.

به گفته اخضر ابراهيمی، شرايط در سوريه "بسيار وحشت‌بار" است. وی گفت تمام تلاش خود را برای پايان دادن به خشونت‌ها در اين کشور به کار خواهد گرفت.

وی همچنين اعلام کرد برای انتخاب گام‌های تازه در برابر بحران سوريه با اعضای شورای امنيت سازمان ملل گفت‌وگو خواهد کرد.

در ۱۸ ماه گذشته که اعتراض‌ها در سوريه جريان دارد، هزاران نفر کشته شده‌اند.به دنبال شدت‌گیری درگيری‌ها در سوريه، آخرين گروه از ناظران بين‌المللی در اين کشور، روز يکشنبه ۲۹ مرداد (۱۹ اوت) سوريه را ترک کردند.

سازمان ملل از آوريل سال جاری ميلادی ۳۰۰ ناظر را برای نظارت بر آتش‌بس به طرف‌های درگير در سوريه به اين کشور اعزام کرد، اما با گذشت چهارماه از اين مأموريت، برقراری آتش‌بس در سوريه ممکن نشد و اين آتش‌بس تنها به مدت محدودی برقرار بود و خيلی زود خشونت‌ها از سر گرفته شدند.

فعالان مخالف دولت سوريه می‌گويند در ماه گذشته روزانه ۱۵۰ نفر در جريان خشونت‌های دولتی کشته شده‌اند.

دولت سوريه مخالفان خود را "تروريست‌های مسلحی" می‌داند که از سوی کشورهای غربی "پشتيبانی می‌شوند".

اخضر ابراهیمی و راه دشوار پیش رو

nikfar — Mon, 20 Aug 2012 12:56:48 +0000

گفت‌وگوی سراج‌الدین میردامادی با علیرضا نوری‌زاده، روزنامه‌نگار و کارشناس خاورمیانه و دنیای عرب

سراج‌الدین میردامادی − پس از شکست مأموریت کوفی عنان ، اخضر ابراهیمی ۷۸ ساله ، وزیر خارجه‌ی اسبق الجزایر، به عنوان نماینده‌ی ویژه سازمان ملل و اتحادیه عرب در حل بحران سوریه تعیین شد.

اخضر ابراهیمی قبلا در مأموریت‌های زیادی از سوی سازمان ملل بویژه درعراق، لبنان و افعانستان حضور داشته و به عنوان یک چهره میانجی در کشورهای عربی و اسلامی شناخته می‌شود.

● گفت‌وگو با علیرضا نوری‌زاده

برای ارزیابی از انتخاب اخصر ابراهیمی، این چهره‌ی شاخص دنیای عرب برای میانجی‌گری در بحران سوریه با دکتر علیرضا نوری‌زاده، روزنامه‌نگار و کارشناس خاورمیانه و دنیای عرب، گفت‌وگو کرده‌ام:

چقدر می‌توان به موفقیت اخضر ابراهیمی در این ماموریت امیدوار بود؟

علیرضا نوری‌زاده: من برای اخضر ابراهیمی هم مانند کوفی‌عنان توفیقی نمی‌‌بینم. فراموش نکنیم که کوفی عنان یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های بین‌المللی است و در عین حال در مقام دبیرکل سازمان ملل، یکی از کسانی بود که به علت توجه ویژه‌اش به مسئله‌ی فلسطین و جهان عرب، خیلی مورد احترام بود. وقتی کوفی عنان از انجام معجزه‌ای در سوریه عاجز بود، بالطبع آقای ابراهیمی هم نمی‌تواند کاری کند.

مشکل سوریه این نیست که طرح آقای کوفی عنان طرح بدی بود و یا کسی این طرح را به رسمیت نمی‌شناخت. مشکل این است که یکی از طرف‌های این برنامه، یعنی دولت سوریه، حاضر به به‌رسمیت شناختن اپوزیسیون نیست، اپوزیسیون را جمعی تروریست می‌داند و دست از نبرد مسلحانه، آن هم با توپ و تانک و هواپیما و هلی‌کوپتر علیه مردمش برنمی‌اندارد.

در چنین شرایطی، شما هر پیشنهاد و هر راه‌حلی را در این زمینه مطرح کنید، به جایی نخواهد رسید و آقای اخضر ابراهیمی قبلاً فرصت خواست، وقت خواست، تأمل کرد و به نظرم در این مدت، گفت‌وگوهایی هم این‌جا و آن‌جا انجام داده، ولی هیچ نشانه‌ای از این‌که او بخت بیشتری از آقای کوفی‌عنان داشته باشد، به چشم نمی‌خورد.

علیرضا نوری‌زاده
«من برای اخضر ابراهیمی هم مانند کوفی‌عنان توفیقی نمی‌‌بینم. فراموش نکنیم که کوفی عنان یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های بین‌المللی است و در عین حال در مقام دبیرکل سازمان ملل، یکی از کسانی بود که به علت توجه ویژه‌اش به مسئله‌ی فلسطین و جهان عرب، خیلی مورد احترام بود. وقتی کوفی عنان از انجام معجزه‌ای در سوریه عاجز بود، بالطبع آقای ابراهیمی هم نمی‌تواند کاری کند.
مشکل سوریه این نیست که طرح آقای کوفی عنان طرح بدی بود و یا کسی این طرح را به رسمیت نمی‌شناخت. مشکل این است که یکی از طرف‌های این برنامه، یعنی دولت سوریه، حاضر به به‌رسمیت شناختن اپوزیسیون نیست، اپوزیسیون را جمعی تروریست می‌داند و دست از نبرد مسلحانه، آن هم با توپ و تانک و هواپیما و هلی‌کوپتر علیه مردمش برنمی‌اندارد.»

در نشست سران کشورهای عضو کنفرانس اسلامی در مکه، عضویت سوریه به حالت تعلیق درآمد. این نشان‌دهنده‌ی نوعی ناامیدی از آن است که دولت آقای اسد آمادگی داشته باشد که دست از قدرت به صورت مسالمت‌آمیز بردارد، اپوزیسیون را به رسمیت بشناسد و بپذیرد که در مرحله‌ی انتقالی، شخص آقای بشار اسد نباید حضور داشته باشد.

آقای اخضر ابراهیمی پیش از انتخاب به این مسئولیت، پیش‌شرط‌هایی را برای قبول این مسئولیت تعیین کرد. این پیش‌شرط‌ها چه بودند؟ آیا این پیش‌شرط‌ها تحقق پیدا کردند که ایشان این مسئولیت را پذیرفت؟

تمام اتفاقی که افتاده، این است که به ایشان هم مثل آقای کوفی عنان وعده‌ داده‌اند. یعنی این وعده‌ها قبلاً هم داده شده‌اند. البته دولت سوریه به آقای ابراهیمی گفته که علاقه‌مند به راه‌حل مسالمت‌‌آمیز است، علاقه‌مند به آن است که از راه گفت‌وگو مشکلات حل شود. ولی مسئله این است که گفت‌وگو با چه کسی. وقتی دولت سوریه شورای ملی را که عمده‌ترین مجموعه‌ی اپوزیسیون است، به رسمیت نمی‌شناسد، شخصیت‌های بزرگی در میان اپوزیسیون را که مورد احترام مردم سوریه و جامعه‌ی سوریه هستند، قبول ندارد و معتقد است که آن‌ها تروریست هستند و بالاتر از همه، ارتش آزاد سوریه که بدنه‌ی اصلی‌‌اش -هفتاددرصد از ترکیب‌اش- از ارتشی‌های جداشده از ارتش سوریه هستند را هم یک مجموعه‌ی سلفی وابسته به القاعده می‌داند، اگر همه‌ی پیش‌شرط‌های آقای ابراهیمی را هم پذیرفته باشد، آیا در عمل ارتش سوریه آتش‌بس اعلام خواهد کرد؟ این یکی از مسائل است.

ارتش آزاد و یا نیروهای مخالف این آمادگی را ابراز کرده‌اند که آتش‌بس را برای مدتی بپذیرند، ولی دولت سوریه در مورد پذیرش این آتش‌بس باز شرط‌هایی دارد و به نوعی تسلیم اپوزیسیون را خواستار است و می‌گوید در آن صورت آماده است گفت‌وگو کند و باز معلوم نیست با چه کسی می‌خواهد گفت‌وگو کند. این‌ها همه نکاتی هستند که به نظر من، آشکار نشده‌اند، نکاتی هستند که نیاز به زمان دارد و بعد از چند روزی آقای اخضر ابراهیمی هم احتمالاً در همان جایگاهی قرار خواهد گرفت که آقای کوفی عنان قرار گرفت.

کوفی عنان بسیار با حسن نیت بود و بسیار علاقه‌مند بود که این مسئله را به هر شکلی شده، از راه مسالمت‌آمیز حل کند. حتی اپوزیسیون سوریه نسبت به عنان کاملاً همکاری کرد و با او مساعدت نشان داد. وقتی در روز عید فطر در نخستین ساعات عید ۶۳-۶۴ نفر کشته می‌شوند، آیا آقای ابراهیمی کارش به سرانجامی می‌رسد!؟

خود آقای اخضر ابراهیمی در اولین ا‌‌ظهار نظرش اعلام کرد که مأموریتی بسیار دشوار و پیچیده در پیش رو خواهد داشت و از سوی دیگر، جامعه‌ی بین‌الملل هم آن‌چنان حمایت گسترده‌ای را از جبهه‌ی مخالفان به عمل نمی‌آورد. ارزیابی شما از آن‌چه در سوریه پیش خواهد رفت و از عدم حمایت قاطع جامعه‌ی بین‌الملل از جبهه‌ی مخالفان و به خصوص ارتش آزاد، چیست؟

این نکته را در نظر بگیرید که مواضع روسیه و چین و حمایت گسترده‌ی جمهوری اسلامی از رژیم سوریه، یکی از دلایل ادامه‌ی بحران است. آقای کوفی عنان طرحی شش ماده‌ای را مطرح کرده بود که به نتیجه نرسید و اکنون آقای داووداوغلو وزیر خارجه‌ی ترکیه که از مأموریت آقای ابراهیمی حمایت کرده، تاکید کرده که اگر قرار است آقای ابراهیمی در مأموریتش موفق شود، باید با شورای امنیت به توافق رسید.

مأموریت آقای اخضر ابراهیمی مورد حمایت نیروهای مؤثر قرار گرفته است (دولت‌های امریکا، فرانسه، بریتانیا و ترکیه). ولی آقای داووداوغلو تاکید می‌کند که این مأموریت بدون حمایت شورای امنیت به جایی نخواهد رسید. بنابراین به نظر من، باید پیش‌زمینه‌ای در شورای امنیت باشد. امریکا باید دست از این سیاست متزلزل‌اش بردارد. دولت امریکا به علت نزدیک بودن انتخابات ریاست جمهوری در این کشور، نمی‌خواهد به هر شکلی خود را در سوریه مستقیماً درگیر کند. ولی مردم سوریه دارند فریاد می‌زنند که نیاز به فضایی دارند که پرواز بر او ممنوع بشود و نیروهای زرهی سوریه نتوانند وارد آن‌جا بشوند. این شرایط در در مناطقی که نزدیک مرز ترکیه هستند، در استان‌های مجاور ترکیه فراهم است، ولی هنوز این اراده در دولت امریکا به وجود نیامده و وزیر دفاع امریکا چند روز پیش این احتمال را رد کرد.

بنابراین الان حتی اروپایی‌ها هم، کشورهایی مثل فرانسه که نسبت به تغییر در سوریه متعهد و مستلزم هستند و از اپوزیسیون حمایت می‌کنند، آن‌ها هم از سیاست‌های ایالات متحده چندان خشنود نیستند و تا زمانی که این اراده در امریکا به وجود نیاید، روس‌ها می‌توانند مانور بدهند و این فاجعه و تراژدی را کش بدهند. نه آقای کوفی عنان با مأموریتش توانست کاری بکند و نه آقای ابراهیمی موفق خواهد شد کاری انجام بدهد.

ولی در عین حال، برخی نگرانی‌هایی هم وجود دارد از عمل‌کرد ارتش آزاد در مناطقی که تحت کنترل‌شان بوده، اعدام‌هایی که صورت گرفته و فراخوان‌هایی که سلفی‌ها و جهادیست‌ها در کشورهای مختلف، برای پیوستن به ارتش آزاد منتشر کرده‌اند. شاید این مسئله هم در نگرانی کشورهای غربی و عدم حمایت‌شان از مخالفان مؤثر بوده باشد. نظر شما در این زمینه چیست؟

بله، کاملاً! هرچه بیشتر این بحران ادامه پیدا کند، قدرت نیروهایی که خارج از چهارچوب اپوزیسیون سوریه هستند، بیشتر می‌شود و به معنای دیگر، عامل سلفی و عامل عربی در بحران سوریه، نقش مؤثرتری پیدا خواهند کرد. چون به هرحال، وقتی مرزها باز شد، کنترل ورود و خروج را دیگر کسی در دست ندارد. وضعی که در عراق بود، به وجود می‌آید و این بسیار مایه‌ی نگرانی است. یعنی خود فرماندهان ارتش آزاد این نگرانی را ابراز می‌کنند.

شخصیت‌هایی مثل آقای سیدان و یا آقای دکتر غلیون و بقیه مطرح می‌کنند که ادامه‌ی بحران و وضع فعلی می‌تواند سوریه را چندپاره کند و زمینه‌ی افراط را فراهم کند، ضمن این‌که خود آقای بشار اسد نیز طرحی در دست دارد که اگر قدرت را در دمشق از دست بدهد، به منطقه‌ی علوی‌نشین، به سوی لازقیه برود و در آن‌جا یک دولت‌چه یا یک امارت علوی به وجود بیاورد.

این‌ها مسائلی بسیار نگران کننده است و به گمان من، حیرت‌برانگیز است که چطور در برابر این احتمالات، جهان غرب هم‌چنان دارد کج‌دار و مریز می‌کند و یک تصمیم اساسی قاطع و اساسی نمی‌گیرد. در حالی‌که علیرغم وتوی روس‌ها و چینی‌ها در شورای امنیت، غرب هم‌چنان قدرت است. شرایطی که در سوریه هست، کم‌تر از شرایط بوسنی نیست و می‌توانند با رجوع به فصل هفتم کاری بکنند که بشار نتواند با توپ و تانک و هواپیما اعمال قدرت کند و در آن صورت، شکستش قطعی خواهد بود.