زلزله آذربایجان شرقی

امدادگران زلزله شمال غرب ايران در مجموع به ۱۶ سال حبس محکوم شدند

news-zamaneh — Tue, 15 Jan 2013 09:48:55 +0000

شماری از امدادگران زلزله چند ماه پيش شمال غرب ايران به حبس از شش ماه تا دو سال محکوم شدند.

به گزارش تارنمای کلمه، اين ۲۰ امدادگر از سوی شعبه اول دادگاه انقلاب اسلامی تبريز، در مجموع به ۱۶ سال حبس محکوم شده‌اند.

بيش از ۳۰ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺍﻣﺪﺍﺩﮔﺮﺍﻥ ﮐﻤﭗ روستای ﺳﺮﻧﺪ که برای کمک به زلزله‌زدگان در اين منطقه رفته بودند، ﺩﻭﻡ ﺷﻬﺮﯾﻮﺭماه امسال ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺖ شدند. برخی از اين امدادگران پس از چند روز بازداشت با سپردن وثيقه آزاد شدند.

اين امدادگران پس از بازداشت، در نامه سرگشاده‌ای خطاب به صادق لاريجانی، رئيس قوه قضائيه ايران، نوشتند نيروهای انتظامی و امنيتی تلاش کرده‌اند ماهيت انسانی اقدامات آنان را وارونه جلوه دهند.

اين امدادگران پس از بازداشت، در نامه سرگشاده‌ای خطاب به صادق لاريجانی، رئيس قوه قضائيه ايران، نوشتند نيروهای انتظامی و امنيتی تلاش کرده‌اند ماهيت انسانی اقدامات آنان را وارونه جلوه دهند

بر اساس اين گزارش از بين اين امدادگران "حسين رونقی ملکی به دو سال حبس تعزيزی، بهروز علوی به دو سال و سه ماه حبس تعزيزی، حميدرضا مسيبيان به دو سال و شش ماه حبس تعزيزی، واحد خلوصی به دو سال حبس تعزيزی و بهرام شجاعی به دو سال حبس تعزيزی" محکوم شده‌اند.

همچنين "فريد روحانی، حسن رونقی ملکی، شايان وحدتی، مسعود وفابخش، هومن طاهری، سپهر صاحبان، دانيال حسنی، علی محمدی، مرتضی اسماعيل‌پور، محمد ارجمندی راد، محمداسماعيل سلمان‌پور، محمدامين صالحی، محسن صامعی، ميلاد پناهی‌پور و امير روناسی" نيز هر کدام به شش ماه حبس تعزيزی محکوم شده‌اند.

دادگاه برای نويد خانجانی نيز حکمی صادر نکرده است.

بر اساس حکم دادگاه همه امدادگران در اتهام "مشارکت در اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم عليه امنيت کشور" مجرم شناخته شده‌اند.

مقام‌های قضایی ايران چند ماه پيش اعلام کردند اين امدادگران قصد "خرابکاری از طريق توزيع مواد غذايی فاسد بين زلزله‌زدگان" داشته‌اند.

اما امدادگران کمپ سرند در دفاعيه خود با رد اين اتهامات اعلام کردند هيچ مدرکی توسط دادستانی تبريز درباره وجود مواد فاسد و آلوده در کمپ ارائه نشده و هيچ گزارشی از طرف شبکه بهداشت چنين موردی را تأييد نمی‌کند.

زلزله‌زدگان آذربایجان زیر ضرب سرما

society — Mon, 15 Oct 2012 17:30:25 +0000

با فرارسیدن فصل سرما و در حالی که دمای هوا در برخی مناطق ایران به زیر صفر رسیده است، زلزله‌زدگان آذربایجان شرقی ایران هنوز سرپناه مناسب ندارند.

به گزارش وب‌سایت "کلمه"، خانه‌های زلزله‌زدگان آذربایجان شرقی هنوز ساماندهی نشده‌اند و حتی از ورود کانکس به اندازه کافی به این منطقه "خبری" نیست. مردم منطقه می‌گویند مشکل ما فقط خانه و سرما است.

بر اساس این گزارش، بیشتر مردم این مناطق همچنان در چادر‌ها زندگی می‌کنند و بارش باران موجب آبگرفتگی چادرهای زلزله‌زدگان شهر و روستاهای ورزقان شده است.

این در حالی است که محرم فروغی، فرماندار ورزقان اعلام کرده است که تا پایان هفته جاری، ۷۰۰ دستگاه کانکس در محل خانه‌های زلزله‌زدگان این شهر نصب خواهد شد.

بیشتر مردم این مناطق همچنان در چادر‌ها زندگی می‌کنند و بارش باران موجب آبگرفتگی چادرهای زلزله‌زدگان شهر و روستاهای ورزقان شده است.

او تاکید کرده است: "بر اساس تصمیم گرفته شده، کانکس به افرادی که خانه‌هایشان نیاز به تعمیرات دارد، اما از تعمیر آن خودداری می‌کنند تعلق نمی‌گیرد و آن‌ها باید واحدهای خود را با تسهیلاتی که به حسابشان ریخته شده بازسازی کنند." بسیاری از مردم منطقه اما از این حمایت مالی اظهار بی‌اطلاعی می‌کنند.

فرماندار ورزقان چندی پیش نیز اعلام کرده بود: "با مساعدت وزیر راه و شهرسازی، اعطای تسهیلاتی که منوط به آواربرداری و آمادگی برای فونداسیون بود لغو و مبلغ شش میلیون قبل از شروع کار به حساب مردم زلزله زده ریخته شده است."

وی در خصوص آخرین وضعیت بازسازی شهر ورزقان گفته بود: "تاکنون تنها ۶۰پروانه ساخت از سوی شهرداری برای متقاضیان صادر شده و این در حالی است که تسهیلات بانکی و کمک بلاعوض دولت به حساب۷۰۰ خانوار ریخته شده است."

یکی از مردم این مناطق اما به خبرنگار وب‌سایت کلمه گفته است: "به برخی از مردم مبلغ یک میلیون معیشتی آن هم مشروط به اینکه خانه آن‌ها کاملا تخریب شده باشد و زمین مسطح باشد پرداخت کردند، ولی به خود من هم که در همین دسته بودم پولی پرداخت نشده است."

کمبود کارگر و بنا

به گزارش خبرگزاری فارس، به نقل ازسخنگوی سازمان امداد و نجات جمعیت هلال احمر، تا به امروز تنها ٣٠ کانکس برای اسکان موقت زلزله‌زدگان در حال نصب است، اما آن‌ها تکمیل نشده و در و پنجره ندارند و از دیگر سو، برخی از اهالی مناطق زلزله زده مجموع خانه‌های در حال تکمیل را حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ واحد اعلام می‌کنند.

گفته می‌شود کارگران و بنا‌ها به دلیل دستمزد کم، کار در مناطق زلزله‌زده را نیمه تمام‌‌ رها می‌کنند و می‌روند. یکی از فعالان اجتماعی در گفت‌وگو با زمانه می‌گوید: "به دلیل مشکل یاد شده شاید لازم است مردم منطقه زلزله‌زده نیز برای بازسازی خانه‌ها کمک کنند، اما همراهی در حد لازم نیست."

گفته می‌شود کارگران و بنا‌ها به دلیل دستمزد کم، کار در مناطق زلزله‌زده را نیمه تمام‌‌ رها می‌کنند و می‌روند. یکی از فعالان اجتماعی در گفت‌وگو با زمانه می‌گوید: "به دلیل مشکل یاد شده شاید لازم است مردم منطقه زلزله‌زده نیز برای بازسازی خانه‌ها کمک کنند، اما همراهی در حد لازم نیست. مصالح لازم در منطقه موجود هست، اما با کمبود شدید کارگر روبه‌رو هستیم و مردم منطقه هم همراهی لازم را در ساخت خانه‌هایشان ندارند."

عباس فلاحی باباجانی، نماینده اهر و هریس، کلید حل مشکلات مناطق زلزله‌زده را وجود مصالح، کارگر و بنا عنوان می‌کند: ‌"برای خاتمه دادن به مشکلات مناطق زلزله‌زده دو پیشنهاد به مسئولان دادیم که یکی آوردن مصالح و دیگری آوردن کارگر و بنا به این مناطق بود."

به گفته این عضو کمیسیون عمران مجلس اگر تعداد گروه‌های پیمانکاری در مناطق زلزله‌زده را افزایش ندهیم، با آمدن فصل سرما، مشکلات عمده‌ای به وجود می‌آید.

اقدام علیه امنیت ملی از طریق پخش سیب‌زمینی!

society — Sat, 29 Sep 2012 09:18:12 +0000

علی ناهید

علی ناهید - در آخرین ساعات روز چهارشنبه مورخ یک شهریور ماه ۱۳۹۱ تعداد ۳۵ نفر از نیروهای اجتماعی ایران که به یاری زلزله‌زدگان آذربایجان شتافته بودند در یورش شبانه نیروهای یگان ویژه به کمپ روستای سرند بازداشت شدند.

پیش از این گزارشی از وضعیت بازداشت‌شدگان روی سایت رادیو زمانه منتشر شده است. از آن تاریخ تاکنون وضعیت بازداشت شدگان دستخوش تغییرات زیادی شده است.

در ابتدا زنان امدادگر به دلیل عدم وجود مکان مناسب برای نگهداری و بازجویی از آنان و نیز "مشکلاتی مخصوصی" که در رابطه با زنان فعال در عرصه‌های اجتماعی و سیاسی در زندان‌های خارج از تهران وجود دارد، آزاد شدند. به همراه آنان چند نفر از نیروهای بومی کمپ سرند نیز بدون تعیین وثیقه از روند قضائی پرونده بازداشت‌شدگان کمپ سرند خارج شدند و در پایان تعداد ۲۱ نفر از امدادگران همچنان در زندان باقی ماندند.

برای این ۲۱ نفر قرار وثیقه ۵۰ میلیون ریالی صادر شد و درحالی که آنان در اعتصاب غذای خشک به سر می‌بردند از بازداشتگاه پلیس امنیت تبریز به بند قرنطینه زندان مرکزی تبریز منتقل شدند. در قرنطینه زندان تبریز امدادگران به دلیل وخامت حال جسمی حسین رونقی و برای جلوگیری از آسیب دیدن کلیه‌های در شرف تخلیه این فعال سیاسی- اجتماعی، اعتصاب غذای خشک خود را به اعتصاب غذای تر تبدیل می‌کنند تا حسین رونقی راضی شود حداقل با نوشیدن آب وضعیت وخیم کلیه‌های خود را کنترل کند. این اعتصاب غذا هفت روز به طول می‌انجامد.

اول بازداشت می‌کنند و بعد اتهام می‌سازند!

عصر شنبه چهارم شهریور ۱۳۹۱ اتهام دیگری با عنوان «تمرد از دستور مأموران» به بازداشت‌شدگان تفهیم و یک وثیقه ۵۰ میلیون ریالی دیگر به وثیقه قبلی بازداشت‌شدگان اضافه می‌شود و در شب‌‌ همان روز امدادگران بازداشت شده به بازداشتگاه اطلاعات تبریز منتقل می‌شوند تا بنا به گفته صریح بازپرس پرونده «اتهامات دیگری برای آنان ساخته شود».

در شب هجوم نیروهای یگان ویژه به کمپ سرند ضربات متعدد لگد و باتوم به کلیه حسین رونقی وارد می‌شود. همین سبب می‌شود تا از همان شب بازداشت تا امروز مقداری زیادی خون در ادرار حسین رونقی مشاهده شود.

در بازداشتگاه اطلاعات تبریز بازجویی و اتهام‌زنی‌های متعدد تا روز ۲۲ شهریور ادامه پیدا می‌کند. در طی این مدت تعداد دیگری از بازداشت شدگان با قید وثیقه از زندان آزاد می‌شوند و در ‌‌نهایت حسین رونقی به همراه ۹ امدادگر بازداشت شده دیگر به عنوان آخرین گروه از بازداشت‌شدگان کمپ سرند از بازداشتگاه اطلاعات مجدداً به قرنطینه زندان تبریز منتقل می‌شوند.

اسامی این افراد به شرح زیر است: هومن طاهری در بند ۲۴۰ اوین، نوید خانجانی در زندان رجایی‌شهر، حسین رونقی ملکی در زندان اوین، حمیدرضا مسیبیان، بهروز علوی خلوصی در بند قرنطینه زندان تبریز. (محمد ارجمندی راد، فرید روحانی، شایان وحدتی نیز در تاریخ سوم مهرماه ۱۳۹۱ و میلاد پناهی‌پور و واحد خلوصی در تاریخ چهارم مهرماه ۱۳۹۱ با قید وثیقه از بند قرنطینه زندان تبریز آزاد می‌شوند و مانند دیگر امدادگران کمپ سرند در انتظار محاکمه توسط دادگاه انقلاب هستند.)

حسین رونقی

حسین رونقی یکی از فعالان سیاسی– اجتماعی ایران است که پیش از این به دلیل تلاش مصرانه خود برای شکستن سانسور اینترنت در ایران توسط اطلاعات سپاه پاسداران دستگیر و به 15 سال زندان محکوم شده است.

کلیه حسین رونقی قبل از بازداشت در کمپ روستای سرند چهار مرتبه مورد جراحی قرار گرفته و به گفته پزشک معالج وی، برای اینکه یکی از کلیه‌های وی تخلیه نشود نیاز به مراقبت شدید پزشکی دارد که متأسفانه با اتفاق‌های دوران بازداشت و امتناع اداره اطلاعات آذربایجان از درمان او، احتمال از دست رفتن یک کلیه وی بسیار بالا رفته است.

او بعد از گذشت سه سال از دوران محکومیت‌اش، به دلیل وخامت وضعیت جسمی و خطر قریب‌الوقوع عمل جراحی به قصد تخلیه کلیه‌هایش، با موافقت سپاه پاسداران برای معالجه به مرخصی فرستاده می‌شود. حسین رونقی که خود از اهالی آذربایجان است با وقوع زلزله آذربایجان بیدرنگ به یاری زلزله‌زدگان روستاهای هریس و ورزقان می‌شتابد و به دلیل آشنایی به منطقه و تسلط بر زبان آذری مدریت بخشی از نیروهای امدادگر مردمی را به عهده می‌گیرد.

در شب هجوم نیروهای یگان ویژه به کمپ سرند ضربات متعدد لگد و باتوم به کلیه حسین رونقی وارد می‌شود. همین سبب می‌شود تا از همان شب بازداشت تا امروز مقداری زیادی خون در ادرار حسین رونقی مشاهده شود. در این مدت خونریزی کلیه حسین (به همراه درد شدید) همچنان ادامه داشته و علی رغم ارائه نمونه ادرار و مدارک پزشکی به بازجوها و پزشک بازداشتگاه اطلاعات و همچنان نامه‌های بسیاری که وی از درون زندان خطاب به دادستان تبریز و رئیس قوه قضاویه نوشته و حال وخیم خود را شرح داده است، مقامات اطلاعات آذربایجان همچنان از فرستادن وی به بیمارستان خودداری کرده‌اند و مسئولیت ضرب و شتم وی را نیز نپذیرفته‌اند.

کلیه حسین رونقی قبل از بازداشت در کمپ روستای سرند چهار مرتبه مورد جراحی قرار گرفته و به گفته پزشک معالج وی، برای اینکه یکی از کلیه‌های وی تخلیه نشود نیاز به مراقبت شدید پزشکی دارد که متأسفانه با اتفاق‌های دوران بازداشت و امتناع اداره اطلاعات آذربایجان از درمان او، احتمال از دست رفتن یک کلیه وی بسیار بالا رفته است.

اسماعیل سلمانپور

این فعال دانشجویی که به دلیل فعالیت‌های سیاسی خود از دانشگاه پلی تکنیک تهران اخراج شده است تنها ۱۰ روز روز پس از آزادی از زندان اوین مجدداً بازداشت شد.

در بازداشتگاه پلیس امنیت تبریز به مدت یک دقیقه روی صورت اسماعیل سلمانپور اسپری فلفل می‌پاشند و سپس تمام سر و صورت او را با کاپشن خودش می‌بندند و آستین‌های لباس را پشت سر او گره می‌زنند. اسماعیل سلمانپور آنقدر تقلا می‌کند تا قدرت تنفس خود را از دست می‌دهد و ماموران نیروی انتظامی از ترس مرگ او و تبعات قانونی آن، کاپشن را از صورت او باز می‌کنند.

اسماعیل سلمانپور از امدادگران بازداشت شده کمپ سرند، یکی از دردناک‌ترین بازداشت‌های سیاسی خود را در تبریز تجربه کرده است. او در شب حمله نیروی‌های یگان ویژه به کمپ سرند با یک نیروی لباس شخصی درگیری فیزیکی پیدا می‌کند و بعد مشخص می‌شود نیروی لباس شخصی مورد نظر که مدام در حال فحاشی و کتک زدن امدادگران بوده، فرمانده نیروی انتظامی منطقه بوده است.

در بازداشتگاه پلیس امنیت تبریز به مدت یک دقیقه روی صورت اسماعیل سلمانپور اسپری فلفل می‌پاشند و سپس تمام سر و صورت او را با کاپشن خودش می‌بندند و آستین‌های لباس را پشت سر او گره می‌زنند. اسماعیل سلمانپور آنقدر تقلا می‌کند تا قدرت تنفس خود را از دست می‌دهد و ماموران نیروی انتظامی از ترس مرگ او و تبعات قانونی آن، کاپشن را از صورت او باز می‌کنند. به دلیل شدت اصابت ضربات باتوم و لگد به بدن این فعال سیاسی- اجتماعی، استخوان لگن وی آسیب دیده به طوری که در چند روز اول بازداشت قادر به نشستن و برخاستن عادی نبوده است. با شکایت اسماعیل سلمانپور از ماموران یگان ویژه، عکس‌های پزشکی از ناحیه لگن و کمر او تهیه شده و ضرب و شتم او توسط ماموران تائید شده است.

اسماعیل سلمانپور تاکنون به دلیل بازداشت‌های متعدد در مجموع نزدیک به ۲۲۰ میلیون تومان سند و ۱۰ میلیون تومان کفالت به عنوان وثیقه در دست قوه قضائیه جمهوری اسلامی دارد. این فعال مدنی به همراه سه تن دیگر از دانشجویان پلی تکنیک تهران از بازداشتگاه اطلاعات تبریز به انفرادی‌های بند ۲۴۰ زندان اوین منتقل شده و پس از آنان به جز «هومن طاهری» که همچنان در بازداشت انفرادی به سر می‌برد، سه نفر دیگر با قرار کفالت آزاد می‌شوند.

ده روز بعد از این آزادی از دادسرای اوین با او تماس می‌گیرند و درخواست می‌کنند برای اخذ چند امضا و تکمیل پرونده به این دادسرا مراجعه کند، اما اسماعیل سلمانپور با وجود تماس‌های تلفنی و تهدیدات بازجوی پرونده حاضر به مراجعه به دادسرای اوین نمی‌شود. عاقبت به دلیل تماس‌های تلفنی مقامات قضائی و امنیتی با مادرش که چندی قبل به دلیل بیماری قلبی تحت عمل جراحی قرار گرفته بوده است، این فعال دانشجویی به دادسرای اوین مراجعه می‌کند و بازداشت می‌شود. به خانواده این فعال سیاسی گفته شده است برای آزادی او باید یک سند ۶۰ میلیون تومانی دیگر در دادگستری تبریز به عنوان وثیقه توقیف شود.

عاقبت بعد از چهار روز دوندگی و رفت و آمد بین سه شهر ساری، تهران و تبریز، اسماعیل سلمانپور در تاریخ ۸ مهرماه ۱۳۹۱ به قید وثیقه از زندان اوین آزاد شد و اکنون مانند دیگر امدادگران کمپ سرند در انتظار محاکمه توسط دادگاه انقلاب است.

نوید خانجانی

رسانه‌های وابسته به حاکمیت به خصوص سایت‌های طرفدار تیم محمود احمدی‌نژاد اتهام را تبلیغ «وهابیت»، تبلیغ «بهائیت»، «پخش نان خشک کپک‌زده»، «تمرد از دستور ماموران» و اتهام‌های عجیب و غریب دیگری از این دست عنوان کرده‌اند.

رسانه‌های وابسته به حاکمیت به خصوص سایت‌های طرفدار تیم محمود احمدی‌نژاد اتهام او را تبلیغ «وهابیت»، تبلیغ «بهائیت»، «پخش نان خشک کپک‌زده»، «تمرد از دستور ماموران» و اتهام‌های عجیب و غریب دیگری از این دست عنوان کرده‌اند.

نوید خانجانی یکی از کنشگران فعال در زمینه «حق تحصیل» دانشجویان اخراج شده و ستاره‌دار است که قبلاً توسط دادگاه انقلاب به ۱۲ سال حبس تعزیری محکوم شده است. نوید خانجانی به صورت مخفیانه و بدون اطلاع خانواده و وکیل او با هواپیما از تبریز به تهران منتقل شده و برای تحمل حکم زندان خود به زندان رجایی‌شهر تحویل داده شده است. او مانند دیگر زندانیان سیاسی زندان رجایی‌شهر از حق تماس تلفنی با دنیای خارج از زندان محروم است.

هومن طاهری

به گفته بازجویان، این فعال دانشجویی «باید بفهمد وزارت اطلاعات یعنی چه!» به همین دلیل با وجود نداشتن هیچگونه عنوان اتهامی «باید حداقل یک ماه در انفرادی بماند تا بعد از آزادی دست به فعالیت سیاسی نزند»

بازجوی هومن طاهری همچنین عنوان کرده است نگهداری هومن طاهری در انفرادی‌های بند ۲۴۰ وزارت اطلاعات «به نفع خود اوست چرا که برای او تدارک پرونده مفصل‌تری دیده شده بوده است».

تمامی سئوالات بازجویان از هومن طاهری در ارتباط با رفت و آمدهای کاملاً عادی او با دیگر دانشجویان دانشگاه بوده است. میزان توهم تیم بازجویی نسبت به این فعال دانشجویی به قدری شدید است که معمولی‌ترین عکس‌های شخصی او روی صفحات فیس‌بوک «سندی جهت اثبات تلاش او برای تشکیل گروهک‌های مخالف نظام» تشخیص داده شده است. یکی از این «اسناد تشکیلاتی مهم» تیم بازجویی عکسی است که در آن هومن طاهری را به تنهایی در حال خوردن چای در تفریگاه فرحزاد تهران نشان می‌دهد. تیم بازجویی از هومن طاهری خواسته است بر مبنای این عکس تکی اعتراف کند «قصد تشکیل یک گروه کوهنوردی کمونیستی معاند نظام را داشته است».

هومن طاهری نیز در تاریخ ۸ مهرماه ۱۳۹۱ به قید وثیقه از زندان اوین آزاد شد و اکنون مانند دیگر امدادگران کمپ سرند در انتظار محاکمه توسط دادگاه انقلاب است.

فک پلمپ انبار کمپ سرند

هنگامی که نیروی انتظامی به دستور دادستان هریس و با پشتیبانی نمایندگان مجلس شورای اسلامی اقدام به حمله به کمپ سرند و بازداشت امدادگران این کمپ می‌کنند، انبار کمک‌های مردمی ارسال شده برای زلزله زدگان آذربایجان پلمپ شده است.

مقامات قضائی تلاش بسیاری کرده‌اند تا از طریق فشار بر برادران رونقی و تعداد دیگری از بازداشت شدگان، موافقت کتبی آنان را درباره اهدای موجودی انبار کمک های مردمی در کمپ سرند به سازمان هلال احمر اخذ کنند، اما با مقاومت این افراد موفق به چنین کاری نمی‌شوند.

مطابق فاکتور‌های موجود در این انبار بیش از صد میلیون تومان کالا وجود داشته است. از آب و غذا گرفته تا وسایل گرمایشی، البسه و دارو؛ همه نوع کالایی در این انبار وجود داشته است. مقامات قضائی تلاش بسیاری کرده‌اند تا از طریق فشار بر برادران رونقی و تعداد دیگری از بازداشت شدگان، موافقت کتبی آنان را درباره اهدای موجودی این انبار به سازمان هلال احمر اخذ کنند، اما با مقاومت این افراد موفق به چنین کاری نمی‌شوند. عاقبت به دلیل پیگردهای حقوقی اعضای کمپ سرند و وکلای آنان، قوه قضائیه دستور به فک پلمپ انبار می‌دهد.

فرمانده نیروی انتظامی محل (همان نیروی لباس شخصی که اسماعیل سلمانپور را به مرز خفگی برده است)، در این مرحله نیز علیه امدادگران مردمی و مردم نیازمند منطقه کارشکنی و بدون حضور شاکیان و مدعیان انبار (مسئولان کمپ سرند) به صورت یکجانبه اقدام به فک پلمپ انبار کرده است. در این فرآیند طبق آخرین برآورد های مالی صورت گرفته نزدیک به ۳۰ درصد از موجودی انبار مفقود شده و به دستور فرمانده پاسگاه منطقه به مکان نامشخصی انتقال داده شده است.

مردم مناطق زلزله زده چه می‌کنند؟

در اولین روزهای وقوع زلزله در آذربایجان معاون اول محمود احمدی‌نژاد اعلام کرده بود: «منابع لازم برای آغاز بازسازی و رسیدگی به مشكلات زلزله‌زدگان "یكجا" به حساب مربوطه واریز شده است.» همچنین رحیمی که خود درگیر یک پرونده بزرگ فساد اقتصادی است در یک مصاحبه گفته بود: «هم‌اكنون از تمام نقاط كشور، مصالح لازم به سوی این استان سرازیر شده است تا هرچه زودتر سرپناه و واحد مسكونی برای زلزله‌زدگان ساخته شود».

عملیات کند بازسازی خانه‌های مردم زلزله‌زده با پایین‌ترین کیفیت ممکن در حال انجام است و مانند بسیاری دیگر از طرح‌های عمرانی کشور حقوق اولیه مردم قربانی رانتخواری و پدیده رایج «پیمانکاری» شده است.

مردم روستاهای زلزله‌زده آذربایجان در روزهای گذشته بارش اولین برف پس از زلزله را در این منطقه سردسیر در چادر‌های نامناسب خود تجربه کرده‌اند، اما همچنان هیچ فرد یا نهادی مسئولیت اجرای وعده‌های دولتی را به عهده نمی‌گیرد. همچنین در تاریخ هفتم مهرماه ۱۳۹۱ به گزارش ایلنا، «بارش باران و تگرگ باعث آبگرفتگی چند چادر زلزله زدگان شده و مشکلات چادرنشینان منطقه را دو چندان کرده است.

بارش تگرگ برخی روستاهای شهرستان را سفیدپوش کرد و به محصولات جمع‌آوری شده کشاورزان خسارت زده است. فرماندار ورزقان سیل گرفتگی چادرها را به علت استقرار نامناسب محل چادرها دانست و گفت: بلافاصله چادر، پتو و البسه گرم تحویل سیل‌زدگان شود».

اظهارات این مقام دولت احمدی‌نژاد در حال است که مشکل اصلی مردم زلزله‌زده آذربایجان نه استقرار نامناسب چادرها که استقرار مردم زلزله‌زده این ناحیه سرد سیر در چادر است و بعد از گذشت دو ماه از وقوع زلزله و شروع فصل سرد، هنوز محل اسکان مردم آواره به کانکس یا خانه‌های دائمی تغییر داده نشده است.

بعد از اعتراض‌های مردمی سال ۱۳۸۸ علیه کودتای انتخاباتی پدیده عجیبی در مدیریت کشور مشاهده می‌شود. هیچکس در ایران پاسخگوی مشکلات مردمی نیست. از بازسازی مناطق زلزله‌زده تا اوضاع نابه‌سامان اقتصادی مردم از سوی کانون‌های قدرت در جمهوری اسلامی متوجه دیگران می‌شود. از سایت رجانیوز گرفته تا خبرگزاری ایسنا و ایلنا و سایت فرارو خبرهایی از وضعیت بد زلزله‌زدگان و اسکان مردم بی سرپناه در سرمای منطقه در زیر چادر‌های نا مناسب منتشر می‌شود، اما هیچ نهادی مسئولیت این وضعیت را به عهده نمی‌گیرد.

خبرگزاری‌های نزدیک به دولت محمود احمدی‌نژاد طوری به موضوع اسکان زلزله‌زدگان در چادر اعتراض می‌کنند که گویی نهادی به جز «دولت» وظیفه این کار را دارد. در همین حال هر از گاهی در برنامه‌های صدا و سیمای جمهوری اسلامی افرادی چنین موضع گیری می کنند که «تمام» مسئولیت بازسازی مناطق زلزله زده به عهده «دولت» نیست و در همه «کشورهای پیش رفته دنیا» مانند ژاپن، «مردم» نیز در این زمینه مسئول هستند، اما در صدا و سیما هیچ گاه اعلام نمی شود نیروهای امنیتی و نظامی تمام «نیروهای امنیتی» را قبل از بازدید «محمود احمدی‌نژاد» از منطقه اخراج کرده‌اند و امدادگران مردمی را که حاضر به ترک منطقه و انصراف از کمک‌رسانی به مردم نبوده‌اند، بازداشت کرده‌اند. لازم به ذکر است اتهام اولیه بازداشت‌شدگان کمپ سرند « اقدام علیه امنیت ملی از طریق پخش سیب زمینی» بوده است که به دلیل استهزای بازجویان توسط امدادگران بازداشت شده به «اقدام علیه امنیت ملی از طریق پخش مواد غذایی غیر بهداشتی» تغییر کرده است.

عکس زیر در یکی از روستاهای بخش هریس گرفته شده است و به خوبی گویای آن است که عملیات کند بازسازی خانه‌های مردم زلزله‌زده با پایین‌ترین کیفیت ممکن در حال انجام است و مانند بسیاری دیگر از طرح‌های عمرانی کشور حقوق اولیه مردم قربانی رانتخواری و پدیده رایج «پیمانکاری» شده است. بسیاری از پروژه های عمرانی کشور به شرکت‌های وابسته به سپاه پاسداران یا نزدیکان و وابستگان مقامات کشوری و لشکری واگذار می‌شود و این شرکت‌ها به دلیل آنکه پشتوانه مهره‌های حکومتی را در پشت خود احساس می‌کنند سعی می‌کنند با استفاده از بی کیفیت‌ترین مصالح و ابزار و ارزان‌ترین کارگران غیر متخصص، بیشترین سود ممکن را از این پروژه‌ها به دست بیاورند.

اولین کلاس به زبان ترکی در مناطق زلزله‌زده آذربایجان

arezoo — Sun, 23 Sep 2012 16:04:46 +0000

در روز گشایش مدارس در ایران، اولین کلاس درس به زبان مادری برای بچه‌های آذربایجان توسط فعالین ملی آذربایجان در مناطق زلزله‌زده، در چند روستا در منطقه قاراداغ برپا شد. این در حالی‌ست که هنوز تحصیل به زبان‌های مادری و بومی غیر فارسی، در ایران ممنوع است.

منبع: حساب کاربری روزنامه حیدربابا در تارنمای یوتیوب.

شرایط امدادرسانان زلزله آذربایجان شرقی در زندان

society — Sat, 15 Sep 2012 11:43:14 +0000

در گفت‌وگو با مرضیه آرمین، یکی از سخنگویان جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی

پانته‌آ بهرامی

پانته‌آ بهرامی - تا به امروز به امدادگران بازداشت شده زلزله آذربایجان شرقی، اتهام‌های مختلفی نسبت داده شده و تازه‌ترین آنها، تبلیغ آیین بهائیت در میان زلزله‌زدگان آذربایجان شرقی است.

شماری از این امدادگران آزاد شده‌اند. شماری نیز که هنوز در زندان هستند- نوید خانجانی، هومن طاهری، مسعود وفابخش، اسماعیل سلمان‌پور و سپهر صاحبان - چندروزی است به بند ۳۵۰ زندان اوین منتقل شده‌اند.

زلزله آذربایجان سه هفته پیش از اجلاس سران جنبش غیر متعهد‌ها در ایران اتفاق افتاد و رسانه‌های ایران تمرکز خود را بیشتر روی انعکاس اخبار اجلاس گذاشتند تا طرح اخبار مربوط به زلزله. این نکته، اعتراض مردم و کنشگران سیاسی و اجتماعی را در پی داشت. در همین روزها بود که حکومت ۳۲ نفر از امدادرسانان مردمی را در یک کمپ کمک‌رسانی مستقل در آذربایجان دستگیر کرد. موضوع دستگیری آنها انعکاس وسیعی در رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور داشت. در این زمینه با مرضیه آرمین یکی از سخنگویان جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی گفت‌وگو کرده‌ایم.

مرضیه آرمین: پنج نفر از بازداشت‌شدگان ابتدا به تهران و زندان اوین منتقل شدند که از این پنج نفر نوید خانجانی تا پنج روز بعد از انتقال‌شان هیچ تماسی با خانواده‌شان نگرفته بودند و مادر ایشان بسیار نگران‌شان بودند. دائم به زندان اوین مراجعه می‌کردند و می‌پرسیدند که اسم پسرشان هست یا نه. به ایشان می‌گفتند نه، اصلاً اسمی از ایشان نداریم. بعد از مدتی، شایعه‌ای پخش شد مبنی بر اینکه آقای خانجانی را فرستاده‌اند به رجایی‌شهر برای اجرای حکم ۱۲ سال حبسی که برای وی صادر شده است. مادر ایشان به زندان رجایی‌شهر رفتند. آنجا هم گفتند که اسم ایشان نیست.

چنین فضایی درست کرده بودند تا اینکه بالاخره روز هشتم سپتامبر، نوید با خانواده خود تماس گرفت و گفت که در بند ۳۵۰ اوین است. نهم سپتامبر نیز اعلام شد که مرتضی اسماعیل‌پور، دانیال حسینی و بهمن شجاعی به قید وثیقه از قرنطینه تبریز آزاد شده‌اند. امیر روناسی هم چند روزی هست که آزاد شده است.»

شایعه‌پراکنی در مورد بازداشت‌شدگان

مرضیه آرمین با تاکید بر اینکه برخی رسانه‌های وابسته به حکومت اسلامی در داخل ایران، از چند نفر از امدادگران بازداشت شده، به‌عنوان زندانی فراری یاد کرده است، ادامه می‌دهد: «یکی از آن‌ها حسین رونقی و دیگری نوید خانجانی است. حسین رونقی که زندانی فراری نبود. ایشان برای مرخصی و جراحی کلیه‌شان بیرون آمده و در حال گذراندن دوران مرخصی‌ بودند که مجدداً دستگیر شدند، ولی نوید خانجانی بهمن ماه سال ۸۹ به ۱۲ سال حبس تعزیری محکوم شده بودند، ولی بعد از آن دیگر هیچ خبری از احضاریه یا احضار مجدد ایشان نبود. حتی ایشان چندین بار به جلوی زندان اوین برای آزاد شدن دوستانش رفت و اصلاً نه فرار کرده و نه جایی رفته بودند و چنین حرفی اصلاً موثق نیست.»

اساساً مطبوعات وابسته به حکومت تلاش می‌کنند تا دستگیری‌ امدادگران زلزله آذربایجان شرقی را سیاسی نشان دهند. البته اتهامی هم در این جریان می‌زنند که هنوز تفهیم نشده، اما بحث‌ آن مطرح است؛ یعنی تبلیغ بهاییت.

نوید خانجانی از پایه‌گذاران کمیته حق تحصیل و مؤسس جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی هستند. حکم‌شان را هم‌ همانطور که گفتم ۱۲ سال حبس بوده به‌علاوه چهارمیلیون ریال جریمه نقدی و این بالا‌ترین میزان محکومیتی است که در بین فعالان حقوق بشری تا به‌حال به کسی داده شده است.

مرضیه آرمین در مورد واکنش روزنامه‌های داخل در مورد بازداشتی‌ها می‌گوید: «طی ماه‌های گذشته یکسری رسانه‌های بنیادگرا مثل روزنامه نهم دی و سایت دیده‌بان تا وقتی ماجرای اجلاس مطرح بود، با ادبیاتی بسیار سخیف و با دروغ‌پردازی‌های مختلف و برای عوام‌فریبی مردم یکسری اتهام به آقای نوید خانجانی و دیگر عزیزان امدادگر نسبت می‌دادند مثل توزیع نان کپک‌زده و کنسروهایی که تاریخ مصرف‌شان گذشته است. ولی از وقتی اجلاس تمام شده ظاهراً ماجرا وارد روند جدیدی شده است؛ مخصوصاً با انتقال نوید خانجانی و چهار نفر دیگر به زندان اوین، اساساً مطبوعات وابسته به حکومت تلاش می‌کنند تا دستگیری‌ امدادگران زلزله آذربایجان شرقی را سیاسی نشان دهند. البته اتهامی هم در این جریان می‌زنند که هنوز تفهیم نشده، اما بحث‌ آن مطرح است؛ یعنی تبلیغ بهاییت. اصلاً دارند فضا را عوض می‌کنند و این نگران کننده است؛ ازجمله برای شایان وحدتی، فرید روحانی و واحد خلوصی. آنها ازجمله دوستانی بودند که در تبریز همراه دیگر عزیزان دستگیر شدند و این نگرانی برای آنها نیز هست. به‌خصوص اینکه بخواهند تبلیغ بهاییت را به آن‌ها نسبت دهند.»

رسانه‌های داخل پس از پایان تب اجلاس

رسانه‌های داخل ایران تا چند هفته پی در پی، تیترهای اول خود را به اجلاس غیر متعهد‌ها اختصاص داده بودند، با اتمام اجلاس اما مطبوعات وابسته به حکومت، بیشتر به موضوع امدادگران دستگیرشده پرداختند.

رسانه‌های داخل ایران تا چند هفته پی در پی، تیترهای اول خود را به اجلاس غیر متعهد‌ها اختصاص داده بودند، با اتمام اجلاس اما مطبوعات وابسته به حکومت، بیشتر به موضوع امدادگران دستگیرشده پرداختند.

مرضیه آرمین درباره انعکاس سخنانان جانشین فرماندهی آذربایجان در رسانه‌های داخلی کشور می‌گوید: «از جانشین فرماندهی انتظامی آذربایجان به نام سرهنگ اسماعیل اسماعیل‌زاده گفت‌وگویی منتشر شده که در این گفت‌وگو چند نکته نظر من را جلب کرد. یکی اینکه ایشان گفتند ۲۰ نفر در مناطق زلزله‌زده دستگیر شده‌اند. بازداشت شدگان ۲۰ نفر نبودند، ۳۲ نفر بودند. یعنی اصلاً ایشان اطلاع دقیقی در پیوند با شمار دقیق دستگیرشدگان ندارد. ظاهراً اصلاً در جریان این دستگیری نیستند. نکته دیگری که گفتند اینکه این عزیزان مشغول تبلیغ وهابیت بودند. ما اصلاً نمی‌دانیم که ایشان براساس کدام منبع در مورد این نکته صحبت می‌کنند. بله بچه‌های بهایی در آن میان بودند، ولی تبلیغ بهاییت اصلاً مطرح نبود. ضمن اینکه برای تبلیغ یک دین اگر آدم یک حساب و کتاب منطقی کند و آن را مورد نظر قرار دهد، مطمئناً به این ترتیب نیست که برود وسط یک منطقه زلزله‌زده و میان پخش آب و غذا و مواد دارویی، دینی را تبلیغ کند. این اتهامی است که به نظر می‌آید اگر مطرحش نکنند خیلی بهتر است. چون با هیچ عقل سلیمی جور درنمی‌آید. ایشان یک نکته دیگر هم گفتند و آن دستگیری دو نفر زندانی فراری بوده به نام حسین رونقی و نوید خانجانی که توضیحاتش را داده‌ام.»

انتقال نوید خانجانی به زندان رجایی‌شهر

آخرین خبر از نوید خانجانی، فعال حقوق بشر و از اعضای جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی حاکی از آن است که وی برای گذراندن حکم خود از بند ۳۵۰ اوین به زندان رجایی‌شهر منتقل شده است.

حسین رونقی برای مرخصی و عمل کلیه از زندان بیرون آمد. او همراه با بقیه بچه‌ها به تبریز برای کمک به زلزله‌زد‌ها رفت و در‌‌ همان کمپ دوباره دستگیر شد. الان در حفاظت اطلاعات ناجا به‌سر می‌برد. حکومت خانواده او را از ‌‌همان ابتدا تهدید کردند که اگر در مورد ایشان اطلاع‌رسانی کنید، به ضرر حسین خواهد شد.

منبع این خبر سایت جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی است. براساس این منبع، سعید شیرزاد، فعال حقوق کودکان با قید کفالت ۱۰ میلیونی از بند ۳۵۰ زندان اوین آزاد شده است. از دیگر دستگیرشدگان کمپ کمک‌رسانی به زلزله آذربایجان حسین رونقی است. مرضیه آرمین درباره او می‌گوید: «حسین رونقی در دستگیری اول خود یعنی از ۲۲ آذرماه ۸۸ در زندان بود. وی آن زمان ۲۴ ساله بودند. اتهاماتی به او مثل توهین به رهبری، فعالیت‌های حقوق بشری، توزیع فیلترشکن، اخلال در امنیت ملی و جاسوسی نسبت دادند که این آخرین اتهام را روزنامه کیهان به ایشان نسبت داده و مطرح کرده بود. یک حکم ۱۵ ساله برای ایشان صادر کردند که زیر شکنجه مجبور به قبول این حکم شدند. ایشان در کل یکسال در انفرادی بودند که به خاطر ‌‌همان شکنجه‌ها و آن یکسالی که در انفرادی بودند، کلیه‌شان دچار مشکل خونریزی شد. البته از سوی مقامات زندان مطرح شد که مشکل ایشان مادرزادی بوده است، ولی چنین گفته‌ای اصلاً صحت ندارد. حسین رونقی برای مرخصی و عمل کلیه از زندان بیرون آمد. او همراه با بقیه بچه‌ها به تبریز برای کمک به زلزله‌زد‌ها رفت و در‌‌ همان کمپ دوباره دستگیر شد. الان در حفاظت اطلاعات ناجا به‌سر می‌برد. حکومت خانواده‌ او را از ‌‌همان ابتدا تهدید کردند که اگر در مورد ایشان اطلاع‌رسانی کنید، به ضرر حسین خواهد شد. برای همین خانواده‌شان خیلی با ما در ارتباط نیستند و اطلاعات دقیقی هم به ما ندادند. فقط تنها اخباری که ما داریم و از طرف دوستان‌شان به ما رسیده، این است که ایشان الان اعتصاب کرده‌اند و کلیه‌شان هم خونریزی کرده است.»

نخستین اخبار رسیده از امدادگران زلزله‌زدگان آذربایجان شرقی، اعتصاب غذا بود. از مرضیه آرمین یکی از سخنگویان جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی خواستم در مورد این موضوع توضیح بدهد که آیا اعتصاب غذای حسین رونقی، در ادامه‌ همان اعتصاب است یا واکنش متفاوتی است: «اعتصاب غذای بچه‌ها از لحظه دستگیری یعنی از اول تا نهم شهریورماه بود. نهم شهریور اعتصاب را شکستند، ولی این مقوله اعتصاب حسین رونقی جدای از آن و اصلاً اخبار جدیدی است. تقریباً چندروزی است که ما می‌دانیم و در جریانش هستیم.»

واهمه و وحشت از ساماندهی اعتراض‌ها در مناطق زلزله‌زده

معمولاً در مواقع بحرانی، گروه‌های امدادرسانی مستقل جدا از دولت‌ها برای کمک به مناطق زلزله‌زده بسیج می‌شوند. این حرکت به طور منطقی باری از دوش حکومت برمی‌دارد. در واقع حکومت باید از اینکه جوانان مایل به امدادرسانی به مردم زلزله‌زده هستند استقبال کنند، ولی در ایران عکس این اتفاق می‌افتد.

شماری جوان برای کمک به منطقه زلزله‌زده آذربایجان می‌روند و همگی دستگیر می‌شوند. در نگاه اول به نظر می‌رسد که از سوی حکومت نوعی وحشت از ایجاد تجمع برای ساماندهی به نارضایتی موجود در بطن جامعه وجود دارد و همین موجب دستپاچگی و بازداشت خیل امدادرسانان شده است.

شماری جوان برای کمک به منطقه زلزله‌زده آذربایجان می‌روند و همگی دستگیر می‌شوند. در نگاه اول به نظر می‌رسد که از سوی حکومت نوعی وحشت از ایجاد تجمع برای ساماندهی به نارضایتی موجود در بطن جامعه وجود دارد و همین موجب دستپاچگی و بازداشت خیل امدادرسانان شده است.

مرضیه آرمین پیرامون برداشت خود می گوید: «زمانی که زلزله رخ داد، دولت برخوردهایی کرد که نوعی شبهه در افکار عمومی به وجود آورد. مثلاً با تسلیت نگفتن یا خیلی دیر تسلیت گفتن و همینطور با مواضعی که اتخاذ کردند نکاتی در افکار عمومی مطرح شد که واقعیت نداشت. مثلاً اینکه گفتند ما داریم در سطح وسیعی کمک‌رسانی می‌کنیم، خاکبرداری انجام می‌دهیم، بازسازی‌ها را آغاز کرد‌ه‌ایم و... درواقع، اینطوری خواستند کمک‌های خارجی را قبول نکنند و اقتدار خودشان را به نوعی نشان دهند. از سوی دیگر شروع به دستگیری خیلی از افراد مثل سعید شیرزاد کردند که اساساً حتی در کمپ هم نبود یا دستگیری یکسری دیگر از دوستان به خاطر اطلاع‌رسانی از لحظات ابتدایی زلزله.

بعد از مدتی هم حکومت با یک اقدام ناشیانه اعلام کرد که ما کنترل کمک‌رسانی را در دست گرفته‌ایم و نیازی به هیچ کمکی نیست. خب وقتی مردم می‌بینند که کمپی به این وسعت وجود دارد و به زلزله‌زدگان کمک می‌کند، مطمئناً این شک و سئوال در اذهان عمومی پیش خواهد آمد که اگر دولت همه کمک‌ها را تحت پوشش قرار می‌دهد، پس ماجرای یک کمپ به این بزرگی چیست. در نتیجه مجبور شدند امدادرسانان را جمع و دستگیر کنند و بعد هم یکسری اتهامات واهی به آنها بزنند.

از طرف دیگر دولت از بروز اغتشاش‌ها ترس دارد. حکومت همیشه این ترس و دلهره را دارد که یکسری شورش و حرکت اعتراضی در سطح جامعه صورت بگیرد. ‌‌در روزهای آغازین زلزله، یکسری حرکاتی در تبریز صورت گرفت و حکومت چندین نفر را دستگیر کرد. پس برای اینکه به این فضا مجدداً رعب و وحشت تزریق کند، برای نظامی کردن فضا، مجبور شد دوباره در سطح خیلی بالا و در اقدامی که به چشم بیاید، یکسری مردم را دستگیر کند تا از این طریق کسانی را که می‌توانند اقدام‌های اعتراضی کنند ساکت کند. یعنی تلاش کرد با دستگیری این بچه‌ها جلوی اعتراض های احتمالی را بگیرد. طبیعتاً تنها چیزی که حکومت به فکرش نیست، این است که بخواهد به فکر مردم زلزله زده باشد؛ وگرنه از روز اول خیلی کار‌ها باید می‌کرد و نکرد.»

از وضعيت نويد خانجانی در زندان اطلاعی در دست نيست

news-zamaneh — Thu, 06 Sep 2012 12:05:45 +0000

در حالی که گفته می‌شد نويد خانجانی فعال حقوق بشر و از امدادگران بازداشت‌شده در مناطق زلزله‌زده برای گذراندن دوران محکوميت خود به زندان رجايی‌شهر کرج منتقل شده است اما خانواده او می‌گويد مسئولان اين زندان اين موضوع را تکذيب کرده‌اند.

جمعيت مبارزه با تبعيض تحصيلی، امروز پنج‌شنبه ۱۶ شهريورماه خبر داد که با گذشت سه روز از انتقال نويد خانجانی از تبريز به تهران، هنوز از وضعيت و محل نگهداری وی اطلاعی در دست نيست.

اين عضو جمعيت مبارزه با تبعيض تحصيلی در جريان بازداشت امدادگران داوطلب در کمپ روستای سرند آذربايجان بازداشت گرديد و سه روز پيش به همراه چهار امدادگر بازداشت‌شده ديگر به تهران منتقل شد.

روز گذشته کميته گزارشگران حقوق بشر اعلام کرد که نويد خانجانی جهت اجرای حکم خود به قرنطينه زندان رجايی‌شهر کرج انتقال يافته است و دو روز پيش نيز به بند دو - الف سپاه در زندان اوين انتقال يافته بود.

مسئولان زندان رجايی‌شهر انتقال او را به اين زندان برای اجرای حکم، تکذيب کرده‌اند و مسئولان زندان اوين نيز از انتقال نويد خانجانی به اين زندان اظهار بی‌اطلاعی می‌کنند

اما با پی‌گيری‌های خانواده وی نه تنها مسئولان زندان رجايی‌شهر انتقال او را به اين زندان برای اجرای حکم، تکذيب کرده‌اند بلکه مسئولان زندان اوين نيز از انتقال نويد خانجانی به اين زندان اظهار بی‌اطلاعی می‌کنند.

بنا به اين گزارش قاضی پرونده نويد خانجانی تنها گفته است که اين فعال حقوق بشر به تهران منتقل شده و در مورد احتمال اجرای حکم او هيچ اطلاعی در دست نيست.

نويد خانجانی، در اسفندماه ۸۸ از سوی نيروهای امنيتی بازداشت شد و نزديک به دو ماه در زندان به‌سر برد. اين عضو کميته گزارشگران حقوق بشر سپس از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به تحمل ۱۲ سال حبس تعزيری محکوم شد. اين حکم در دادگاه تجديدنظر تأييد شد.

نويد خانجانی از جمله فعالان حقوق اقليت‌های دينی در ايران نيز به‌شمار می‌رود و در چند ماه گذشته روزنامه‌ها و رسانه‌های حکومتی، بارها با نوشتن مطالبی در مورد بهائيان نسبت به فعاليت‌های نويد خانجانی هشدار داده و اعتراض کرده بودند.

وی به‌همراه ۳۴ امدادگر داوطلب ديگر که برای کمک‌رسانی به زلزله‌زدگان آذربايجان شرقی به اين منطقه رفته بودند، در آخرين ساعات روز چهارشنبه يکم شهريورماه جاری در حمله شبانه نيروهای يگان ويژه به کمپ روستای سرند بازداشت شد.

دو روز بعد همه زنان و سه تن از مردان امدادگر بازداشت‌شده به قيد ضمانت آزاد شدند اما بقيه آنها در بازداشت ماندند.

نويد خانجانی و ۲۰ امدادگر داوطلب ديگری که در بازداشت مانده بودند روز يکشنبه پنجم شهريورماه در نامه سرگشاده‌ای خطاب به صادق لاريجانی، رئيس قوه قضائيه ايران، نوشتند نيروهای انتظامی و امنيتی تلاش کرده‌اند ماهيت انسانی اقدامات آنان را وارونه جلوه دهند.

با انتقال پنج تن از بازداشت‌شدگان به زندان اوين ۱۶ نفر ديگر هم‌اکنون در بازداشتگاه پليس امنيت و يا قرنطينه زندان تبريز به‌سر می‌برند و از وضعيت آن‌ها اطلاعی در دست نيست.

پنج امدادگر داوطلب به زندان اوين منتقل شدند

news-zamaneh — Wed, 05 Sep 2012 14:24:44 +0000

پنج تن از امدادگران داوطلب که در جريان کمک‌رسانی به مردم زلزله‌زده آذربايجان شرقی در سرند توسط نيروهای امنيتی حکومت ايران بازداشت شده بودند، به زندان اوين منتقل شده‌اند.

تارنمای جمعيت مبارزه با تبعيض تحصيلی که اين خبر را امروز چهارشنبه ۱۵ شهريورماه منتشر کرده است نام اين افراد را نويد خانجانی، هومن طاهری، سپهرداد صاحبان، اسماعيل سلمان‌پور و مسعود وفابخش عنوان کرده است.

بنا به اين گزارش، اين امدادگران طی دو روز گذشته از بازداشتگاه پليس امنيت تبريز به زندان اوين تهران منتقل شده‌اند.

پيش از اين اعلام شده بود که برای تمامی بازداشت‌شدگان قرار وثيقه صادر شده است اما گفته می‌شد قاضی پرونده به دلايل مختلف وثيقه‌ آنها را قبول نمی‌کند.

۳۵ نفر امدادگر داوطلب در آخرين ساعات روز چهارشنبه يکم شهريورماه جاری در حمله شبانه نيروهای يگان ويژه به کمپ روستای سرند بازداشت شدند.

اسماعيل اسماعيل‌زاده، جانشين فرمانده نيروی انتظامی آذربايجان شرقی: ما امدادگر دستگير نکرديم، بلکه افرادی را دستگير کرديم که برای رسيدن به هدفشان لباس امدادگر پوشيده بودند

۲۱ امدادگر داوطلبی که در بازداشت مانده بودند روز يکشنبه پنجم شهريورماه در نامه سرگشاده‌ای خطاب به صادق لاريجانی، رئيس قوه قضائيه ايران، نوشتند نيروهای انتظامی و امنيتی تلاش کرده‌اند ماهيت انسانی اقدامات آنان را وارونه جلوه دهند.

به نوشته جمعيت مبارزه با تبعيض تحصيلی با انتقال پنج تن از بازداشت‌شدگان به زندان اوين ۱۶ نفر ديگر هم‌اکنون در بازداشتگاه پليس امنيت و يا قرنطينه زندان تبريز به‌سر می‌برند و از وضعيت آن‌ها اطلاعی در دست نيست.

آخرين گزارش‌ها حاکی از آن است که برای تمامی‌ افراد بازداشتی وثيقه‌ای بين ۶۰ تا ۱۱۰ ميليون تومان صادر شده است.

غلام‌حسين محسنی اژه‌ای، روز دوشنبه در نشست مطبوعاتی خود بازداشت اين امدادگران را تأييد کرد و گفت آنها قصد "خرابکاری" داشتند.

اسماعيل اسماعيل‌زاده، جانشين فرمانده نيروی انتظامی آذربايجان شرقی نيز امروز در مورد بازداشت اين افراد گفت: "در اين گروه افرادی بودند که به تبليغ وهابيت می‌پرداختند، حتی دو نفر زندانی فراری که محکوميت طولانی هم داشتند، در لباس امدادگر دستگير شدند."

وی افزود: "طبيعی است پليس با افرادی که در اين شرايط به تبليغ وهابيت يا شايعه‌پراکنی می‌پردازند، برخورد می‌کند، ولی ما امدادگر دستگير نکرديم، بلکه افرادی را دستگير کرديم که برای رسيدن به هدفشان لباس امدادگر پوشيده بودند."

محسنی اژه‌ای روز دوشنبه گفته بود: "اینکه فردی بهایی یا عنوان دیگری داشته باشد دلیل دستگیری نیست مگر اینکه اقدامی را انجام داده باشد."

در همين حال گزارش شده است که وضعيت جسمی بعضی از بازداشت‌شدگان از جمله حسين رونقی ملکی نامناسب است و وی طی چند روز گذشته در بازداشتگاه پليس امنيت تبريز دچار خونريزی کليوی شده است.

ابراز نگرانی درباره وضعيت حسين رونقی ملکی

news-zamaneh — Tue, 04 Sep 2012 06:55:34 +0000

نزديکان حسين رونقی ملکی از فعالان بازداشت‌شده کمپ کمک‌رسانی به زلزله‌زدگان آذربايجان، وضعيت وی را "نامساعد" اعلام کرده‌اند.

به گزارش تارنمای کلمه، ﺣﺴﯿﻦ ﺭﻭﻧﻘﯽ ﻃﯽ ﺗﻤﺎﺱ ﺗﻠﻔﻨﯽ ﺑﺎ خانواده‌اش "ﺍﺯ ﺧﻮن‌ﺮﯾﺰﯼ ﮐﻠﯿﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ."

غلام‌حسين محسنی اژه‌ای، دادستان کل و سخنگوی قوه قضائيه ايران روز دوشنبه تأييد کرد در جريان کمک‌رسانی به وضعيت زلزله‌زدگان بيش از ۲۰ نفر بازداشت شده‌اند که "پرونده‌شان در حال بررسی است."

وی در توضيح اتهام بازداشت‌شدگان تنها به اين بسنده کرد که آن‌ها "قصد خرابکاری" داشتند.

بيش از ۳۰ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺍﻣﺪﺍﺩﮔﺮﺍﻥ ﮐﻤﭗ ﺳﺮﻧﺪ که برای کمک به زلزله‌زدگان در اين منطقه بودند، ﺩﻭﻡ ﺷﻬﺮﯾﻮﺭماه جاری ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺖ شدند. برخی از اين امدادگران پس از چند روز بازداشت با سپردن وثيقه آزاد شدند.

محسنی اژه‌ای، سخنگوی قوه قضائيه ايران در توضيح اتهام امدادگران بازداشت‌شده تنها به اين بسنده کرد که آن‌ها "قصد خرابکاری" داشتند

حسين رونقی ملکی به همراه شمار ديگری از امدادگران هنوز در بازداشت هستند.

کلمه نوشته است: "يک مقام اطلاعات سپاه در رابطه با بازداشت حسين رونقی به يکی از بستگان رونقی بيان کرده سپاه با بازداشت حسين رونقی مخالف بوده و از بازداشت وی اطلاعی نداشتند. وی گفته است مرخصی درمانی رونقی با هماهنگی سپاه و مقام قضايی انجام گرفت و در طول مدت حضور حسين در خارج از زندان او فعاليت سياسی يا تحرک مشکوکی انجام نداده بود و به همين دليل ما سه بار تا قبل از بازداشتش با تمديد مرخصی وی موافقت کرديم."

اين تارنما به نقل از اين مقام اطلاعاتی افزوده است: "اگر سپاه را از بازداشت او مطلع می‌کردند حتماً مخالفت می‌کرديم، چرا که رونقی متهم اطلاعات سپاه بوده و اشراف کامل بر رفتار و عملکرد او داشتيم و اگر نياز به برخورد با رونقی بود، قطعاً ما خودمان انجام می‌داديم."

راديو زمانه به دليل دسترسی نداشتن به منابع مستقل، قادر به تأييد يا رد این سخنان "مقام اطلاعاتی" نيست.

حسين رونقی ملکی که با نام مستعار بابک خرمدين وبلاگ می‌نوشت در تاريخ ۲۲ آذرماه ۱۳۸۸ در شهر ملکان استان آذربايجان شرقی بازداشت و به گفته خانواده‌اش حدود ۳۰۰ روز در سلول‌های انفرادی بند دو الف زندان اوين به‌سر برد.

اين فعال حقوق بشر از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی به ۱۵ سال حبس تعزيری محکوم شد و اين حکم از سوی دادگاه تجديد نظر استان تهران تأييد گرديد.

رونقی ملکی ۱۲ تيرماه سال جاری خورشيدی پس از ٣٢ ماه حبس و با پشت سر گذاشتن چندين اعتصاب غذا سرانجام با وثيقه يک ميليارد تومانی به مرخصی آمده بود.

کنسرت خیریه کمک‌رسانی به آسیب‌دیدگان زلزله آذربایجان شرقی

hosseinn — Sun, 02 Sep 2012 13:38:40 +0000

لیدا حسینی‌نژاد

لیدا حسینی‌نژاد - «بلوط خضرایی» هنرمند ساکن هلند تصمیم به برگزاری یک برنامه فرهنگی- هنری گرفته است.

این برنامه روز پنجم سپتامبر در شهر لاهه، در مرکز فرهنگی- هنری «داکوتا» با همیاری تعدادی از هنرمندان ایرانی و غیر ایرانی برگزار خواهد شد و درآمد حاصل از آن به آسیب‌دیدگان زلزله آذربایجان شرقی خواهد رسید.

بیست و یکم مرداد ماه ۱۳۹۱ زلزله‌ای شهر‌ها و روستاهای استان آذربایجان شرقی را لرزاند و خسارت‌های زیادی به‌بار آورد. از تعداد کشته‌شدگان، مصدومان و آسیب‌دیدگان این حادثه هنوز آمار دقیقی در دست نیست.

از‌‌ همان ساعت‌های اول پس از وقوع این واقعه بسیاری از مردم شهرهای مختلف ایران تصمیم به امدادرسانی به مردم این مناطق گرفتند و کمک‌های زیادی هم جمع‌آوری شد. ایرانیان خارج از ایران هم در این تلاش بودند و هستند تا کمک‌های نقدی و غیرنقدی خودشان را به داخل مرزهای ایران و به مردم آذربایجان برسانند. اما راه‌های کمک‌رسانی از خارج از ایران به این مردم آسیب‌دیده به دلیل تحریم‌های دولت‌های غربی علیه ایران چندان باز و همواره نبوده است. البته تا امروز راه‌های متعددی در این جهت ابداع و در نظر گرفته شده و برنامه‌های مختلفی طرح و اجرا شده است و حساب‌های بانکی مطمئنی مربوط به سازمان‌های خیریه و غیر دولتی معرفی شده است.

کنسرت کمک به آسیب‌دیدگان زلزله آذربایجان در مرکز فرهنگی «داکوتا» در هلند

بلوط خضرایی در باره این برنامه به زمانه می‌گوید: «تکیه و تأکید این برنامه روی موسیقی است، چرا که موسیقی راه زیبایی‌ست برای ابراز همدردی در درد مشترک.»

او در بخش دیگری از این گفت‌وگو درباره چگونگی رساندن درآمد حاصل از این برنامه هنری به آسیب‌دیدگان زلزله آذربایجان، با توجه به مشکلات ناشی از تحریم ایران می‌گوید: «خوشبختانه من توانستم "بنیاد کودک" را که مرکزی در آلمان دارند پیدا کنم و از این طریق می‌توانم پول را به دست بنیاد کودک در ایران برسانم. و "بنیاد خلعتبری" که در انگلیس مستقر است و خانم خلعتبری، خودشان الان در آذربایجان مشغول برنامه‌ریزی برای یک‌سری ساختمان‌سازی هستند.»

بلوط خضرایی می‌گوید در ‌‌نهایت نیمی از در‌آمد شب برنامه خیریه پنجم سپتامبر به حساب بنیاد کودک و نیم دیگر به بنیاد خلعتبری خواهد رسید.

او در پایان گفت‌وگو با توجه به استقبال مردم از این برنامه، چه از راه ایمیل و چه از راه صفحه برنامه در فیس‌بوک، تأکید می‌کند که کسانی که تمایل به شرکت در این برنامه خیریه دارند، حتماً بلیط‌های خودشان را رزرو کنند.

مشروح گفت‌وگو با بلوط خضرایی را می‌توانید از طریق فایل صوتی بشنوید:

در همین زمینه:

صفحه کنسرت در فیسبوک

چگونه از آسیب‌های زلزله در امان بمانیم؟

Tue, 28 Aug 2012 06:30:57 +0000

بخش نخست

مازیار مهدوی‌فر

مازیار مهدوی‌فر - چندسال پیش وقتی زلزله رودبار و منجیل باعث کشته شدن هزاران تن شد، شاید هیچکس در شهر بم تصور نمی‌کرد روزی او هم دچار چنین مصیبتی شود. روزی هم که شهر بم لرزید شاید هیچ یک از اهالی آذربایجان تصور رخ دادن چنین صحنه‌های وحشتناکی را برای خودش نداشت.

شاید این روزها که مردم اهر، هریس، ورزقان و روستاهای اطراف با سختی‌ها و دشواری‌های پس از زلزله دست و پنجه نرم می‌کنند هم بسیاری از ایرانی‌ها در سرتاسر کشور همانند سال‌های قبل به قول مثل معروف، مرگ را فقط برای همسایه و پیش‌آمد چنین رخدادی را فرسنگ‌ها از خود دور می‌بینند.

سال‌هاست متخصصین علم زلزله‌شناسی در مورد وقوع زلزله در شهرهای مختلف ایران و به ویژه تهران هشدار می‌دهند. باید بپذیریم که ایران روی کمربندی از گسل‌های زلزله‌خیز قرار دارد که وقوع هر از گاه زمین‌لرزه‌های شدید در نقاط مختلف آن را ناگزیر ساخته است. چه در مورد زلزله صحبت کنیم چه آن را انکار کنیم، شهر تهران هم دیر یا زود دچار لرزش زمین خواهد شد. متأسفانه هنوز علم بشر به حدی نرسیده است که بتواند زمان و مکان دقیق وقوع زلزله را حدس بزند یا جلوی وقوع آن را بگیرد، اما واقعیت این است که رعایت بعضی از نکات در هنگام زلزله می‌تواند تا حد زیادی از آثار و عواقب جانی این واقعه کم کند. نکاتی که متأسفانه در جامعه ما بسیاری از دانش‌آموختگان نیز از آن بی‌اطلاعند.

تفاوتی ندارد اهل کدام شهر هستید یا کجا زندگی می‌کنید. مدرن بودن و قوی بودن فونداسیون ساختمان محل سکونت‌تان هم به تنهایی نمی‌تواند ضامن سلامت و امنیت‌تان باشد. متخصصان علم امداد و اورژانس پس از سال‌ها مطالعه و تجربه در زلزله‌های مختلف در شهرهای مختلف دنیا به مجموعه‌ای از رفتارها رسیده‌اند که رعایت آن‌ها در هنگام وقوع زلزله به ویژه در مناطق شهری و آپارتمان‌نشین مانند شهر تهران می‌تواند جان شهروندان را از آسیب‌های ناشی از وقوع زلزله مصون نگهدارد. لطفاً به این توصیه‌ها توجه کنید و در صورت مواجه شدن با چنین رویدادی آن‌ها را اجرا کنید. فراموش نکنید لرزش زمین در واقعه زلزله، چیزی بیشتر از یک دقیقه طول نمی‌کشد. پس، آگاهی کامل و سرعت عمل در اجرای نکات ایمنی مهم‌ترین نکته برای حفظ جان شما و اطرافیان‌تان در چنین موقعیتی است.

در مرحله اول بلافاصله خود را روی زمین پرت کنید. به شکلی که زانوها و کف دستانتان محل تماس شما با سطح زمین باشد. این حالت سبب می‌شود به جای آن‌که با نیروی لرزش زمین به سمتی پرت شوید و آسیب ببینید با کنترل خودتان روی زمین قرار بگیرید. ضمن اینکه در این وضعیت قرارگیری این امکان را خواهید داشت که در صورت لزوم بتوانید باز هم جابه‌جا شوید.

فرض کنیم شما در داخل ساختمان محل زندگی یا محل کارتان هستید. در چنین شرایطی به محض احساس لرزش زمین بایستی یک برنامه سه مرحله‌ای را به سرعت و به ترتیبی که می‌گوییم اجرا کنید. در مرحله اول بلافاصله خود را روی زمین پرت کنید. به شکلی که زانوها و کف دستانتان محل تماس شما با سطح زمین باشد. این حالت سبب می‌شود به جای آن‌که با نیروی لرزش زمین به سمتی پرت شوید و آسیب ببینید با کنترل خودتان روی زمین قرار بگیرید. ضمن اینکه در این وضعیت قرارگیری این امکان را خواهید داشت که در صورت لزوم بتوانید باز هم جابه‌جا شوید.

در مرحله دوم دستان‌تان را از عقب روی سر و گردن خودتان قرار دهید و از آن‌ها محافظت کنید. تلاش کنید محل قرارگیریتان را طوری انتخاب کنید که سرپناه محکمی داشته باشید. بهترین مکان قرارگیری می‌تواند زیر یک میز ناهارخوری سنگین یا چیزی مشابه آن باشد. فراموش نکنید اغلب آسیب‌های بدنی ناشی از وقوع زلزله به ویژه در مناطق شهری ناشی از پرتاب شدن اشیای سنگین مانند تلویزیون و کتابخانه به سمت افراد است. اگر بتوانید در زیر میز یا مبلمان سنگینی که فضای خالی دارد جاگیری کنید از چنین حالتی در امان خواهید بود. در این حالت با یک دست خود یکی از پایه‌های میز را بگیرید تا در صورت حرکت میز شما هم همراه آن جابه‌جا شوید و در امان بمانید. در صورت عدم وجود اجسامی مانند میز که بتوانید در زیر آن پناه بگیرید انتخاب بعدی قرار گرفتن در کنار دیوار دور از پنجره یا مبلمان کم‌ارتفاعی است که احتمال سقوط آن کم باشد. این اجسام هم می‌توانند تا حدی به عنوان پناهگاه خوبی برای شما عمل کنند.

دستان‌تان را از عقبروی سر و گردن خودتان قرار دهید و از آن‌ها محافظت کنید. تلاش کنید محل قرارگیریتان را طوری انتخاب کنید که سرپناه محکمی داشته باشید. بهترین مکان قرارگیری می‌تواند زیر یک میز ناهارخوری سنگین یا چیزی مشابه آن باشد.

مرحله سوم هم این است که در همان حالت باقی بمانید تا لرزش‌های زمین تمام شود. این روش سه مرحله‌ای که ذکر کردیم در تمام دنیا در شرایط معمولی وقوع زلزله در جوامع شهری مورد قبول و لازم‌الاجرا است و به آن روش Drop-Cover-Hold On می‌گویند.

یک حالت استثناء هم در زمان حضور شما در منزل وجود دارد و آن زمانی است که توی تختخواب هستید. اگر در چنین وضعیتی قرار دارید لزومی ندارد از جایتان بلند شوید و خودتان را به میز یا وسیله دیگری برای پناه گرفتن برسانید. اگر بخواهید سه مرحله گفته شده را اجرا کنید ممکن است در صورت پرت کردن خودتان روی زمین دچار آسیب شوید.

در چنین شرایطی بهترین کار اینست که در همان تختخواب بمانید وسرتان را با یک بالش بپوشانید تا مرحله دوم یعنی حفاظت را به درستی انجام داده باشید. در این شرایط کمترین میزان خطر، شما را تهدید خواهد کرد.

شرایطی که شرح دادیم مربوط به زمانی است که شما در خانه یا محل کارتان و در محیط سربسته حضور دارید.

ااگر در شرایطی غیر از این قرار داشته باشید چطور؟ مثلاً ممکن است در خیابان یا جاده در حال رانندگی باشید و یا در ساحل دریا مشغول استراحت باشید. حتی ممکن است در هنگام وقوع زلزله در سالن سینما یا یک استادیوم فوتبال باشید. در مورد این شرایط در برنامه آینده صحبت خواهیم کرد.

امدادگران بازداشتی: تلاش انسانی ما را وارونه جلوه می‌دهند

Mon, 27 Aug 2012 07:10:59 +0000

امدادگران داوطلبی که در جريان کمک‌رسانی به مردم زلزله‌زده آذربايجان شرقی از سوی نيروهای امنيتی جمهوری اسلامی ايران بازداشت شده‌اند در نامه سرگشاده‌ای به صادق لاريجانی، رئيس قوه قضائيه، نوشته‌اند نيروهای انتظامی و امنيتی تلاش کرده‌اند ماهيت انسانی اقدامات آنان را وارونه جلوه دهند.

در اين نامه که از سوی جمعيت مبارزه با تبعيض تحصيلی، شامگاه روز گذشته، يکشنبه پنجم شهريورماه منتشر شده است، امدادگران بازداشتی کمک به هم‌نوع و انسان‌دوستی را امری "صرف نظر از مسائل مذهبی، نژاد، رنگ و قوميت" دانسته و گفته‌اند آن‌ها نيز صرف نظر از گرايشات مذهبی و سياسی و عقيدتی، تنها به قصد کمک به هم‌وطنان آسيب‌ديده خود به محل وقوع زلزله آمده‌ بودند.

در بخشی از نامه امدادگران بازداشتی آمده است: "از ابتدای حضور ما و ايجاد کمپی مستقل برای امدادرسانی به آسيب‌ديدگان، برخی نيروهای انتظامی و امنيتی به جای تسهيل راه‌های امدادرسانی برای اين امدادگران، نسبت به اين حضور انسانی موضع‌گيری و مخالفت کرده و تلاش کردند با تغيير ماهيت انسانی و خيرخواهانه اين اقدامات، آن را وارونه جلوه دهند."

امدادگران بازداشتی گفته‌اند خواسته آن‌ها نه آزادی خود که "ادامه‌ روند امدادرسانی در بهترين شرايط به مردم آسيب‌ديده از زلزله و حتی‌الامکان اعاده‌ وضعيت معيشتی سابق ايشان است"

آن‌ها با بيان اينکه در طول اين زمان نيروهای امدادگر متغير بوده‌اند، گفته‌اند خواسته آن‌ها نه آزادی خود که "ادامه‌ روند امدادرسانی در بهترين شرايط به مردم آسيب‌ديده از زلزله و حتی‌الامکان اعاده‌ وضعيت معيشتی سابق ايشان است."

اين امدادگران که تعداد آن‌ها ۳۵ نفر بود در آخرين ساعات روز چهارشنبه يکم شهريورماه جاری در حمله شبانه نيروهای يگان ويژه به کمپ روستای سرند بازداشت شدند.

بازداشت‌شدگان ابتدا به مقر پليس امنيت تبريز انتقال داده شدند و پس از بازجويی توسط نيروهای حفاظت و اطلاعات نيروی انتظامی به بند قرنطينه زندان تبريز انتقال يافتند.

تارنمای کلمه، روز جمعه سوم شهريورماه خبر داد که همه زنان و سه تن از مردان امدادگر بازداشت‌شده در کمپ روستای سرند به قيد ضمانت از بازداشتگاه اداره اطلاعات تبريز آزاد شده‌اند.

امدادگران آزاد شده گفتند به‌هنگام بازداشت آن‌ها، بيش از ۱۰۰ نفر مأمور و چندين خودروی نيروی انتظامی حضور داشتند و مأموران برخی از بازداشت‌شدگان را مورد ضرب و شتم قرار دادند.

روز شنبه ۲۱ مردادماه دو زمين‌لرزه به بزرگی ۶.۲ و شش ريشتر شهرستان‌های اهر، ورزقان و هريس در آذربايجان شرقی را لرزاند که به گفته مقام‌های مسئول ايران بيش از ۳۰۰ کشته و پنج هزار زخمی بر جای گذاشت.

در پی اين زمين‌لرزه بود که فعالان اجتماعی به‌شکل داوطلبانه کمک‌های مردمی را جمع‌آوری کردند تا آن‌ها را به دست زلزله‌زدگان برسانند.

يکی از مبتکران اين اقدام حسين رونقی ملکی، فعال حقوق بشر و زندانی سياسی است که هم‌اکنون در مرخصی به‌سر می‌برد.

حسين رونقی ملکی، نويد خانجانی، واحد خلوصی، شايان وحدتی، حسن رونقی، فريد روحانی، مرتضی اسماعيل‌پور، حميدرضا مسيبيان، علی محمدی، محسن سامعی،مسعود وفابخش، هومن طاهری، دانيال حسنی، بهرام شجاعی ، محمد ارجمندی راد، اسماعيل سلمان‌پور، محمدامين صالحی، بهروز علوی، ميلاد پناهی‌پور، سپهر صاحبان و امير روناس، امضاکنندگان نامه سرگشاده به رئيس قوه قضائيه ايران هستند.

خانه‌های روستایی را مقاوم‌تر کنیم

Sun, 26 Aug 2012 21:27:17 +0000

بیژن روحانی

بیژن روحانی - آیا راهی هست که بدون عوض کردن الگو و نوع معماری بتوان آن را در برابر بلاهای طبیعی از جمله زلزله مقاوم‌تر کرد؟ آیا روستاها و شهرهای تاریخی می‌توانند همچنان بافت بومی و سنتی خود را حفظ کنند اما از سوی دیگر این اطمینان وجود داشته باشد که با لرزیدن زمین، جان انسان‌های کمتری به خطر می‌افتد؟

پاسخ به این پرسش‌ها نه فقط برای ایران بلکه برای بسیاری از کشورهای دنیا دارای اهمیت حیاتی است. در نظر گرفتن این نکته که بخش زیادی از مردم جهان همچنان در خانه‌های سنتی که با مصالح بومی و روش‌های کهن ساخته شده زندگی‌ می‌کنند، کلیدی بودن این پرسش را مشخص می‌کند. هیچ سرمایه‌گذاری وسیعی قادر نیست به ناگهان نوع مسکن بیش از دو میلیارد نفر از مردم جهان را تغییر دهد. اگر هم چنین کاری امکان‌پذیر باشد مشخص نیست تا چه حد با الگوی زندگی مردم در جوامع مختلف همخوان است. بنابراین منطقی‌ترین راه حل آن است که با حفظ الگوهای موجود معماری، آن‌ها را در برابر حوادثی مانند زلزله مقاوم‌تر کرد.

از سوی دیگر روش‌های مقاوم‌کردن در برابر زلزله در بسیاری از جوامع باید اقتصادی و آسان باشد و نیروی متخصص زیادی را طلب نکند. وگرنه در دنیا رو‌ش‌های پیشرفته مهندسی زیادی وجود دارد که امکان انجام آن‌ها در بسیاری از نقاط مانند روستاها و شهرهای کوچک وجود ندارد.

برای دهه‌های متوالی، در بیشتر دانشکده‌های مهندسی و معماری، این حقیقت مهم که در بسیاری از زلزله‌ها تعداد زیادی ساختمان‌های بومی و خشتی و آجری نیز از تخریب نجات یافته‌‌اند، نادیده گرفته شد. تا آن‌که سرانجام در دهه‌های اخیر بسیاری به این نتیجه رسیدند که بهتر است از خانه‌های نجاتیافته درس گرفت که چهطور می‌توان مقاوم بود و آن را در خدمت بهبود کیفیت ساختمان‌سازی در نقاط دیگر قرار داد.

نکته دیگر آن‌ است که بتن مسلح نیز نه تنها همواره مقاوم نیست، بلکه به دلیل وجود ترکیبات شیمیایی عمر مفید آن در حدود هفتاد تا صد سال است. در ایران، طبق تحقیقات انجامشده، عمر مفید بتن یک پنجم متوسط جهانی است، یعنی در بهترین حالت بهطور متوسط تا بیست سال عمر مفید دارد. (منبع)

بهبود کیفیت خشت و استحکام طرح ساختمانی

مجموعه مطالعاتی که در چند دهه اخیر در مورد زلزله‌ و تأثیر آن روی معماری بومی صورت گرفته نشان داده است که به کاربردن مجموعه‌ای از روش‌ها می‌تواند ساختمان‌های بومی را مقاوم‌تر کند.

به‌طور کلی سه عامل در افزایش مقاومت ساختمان‌های خشتی مؤثر هستند: ترکیبات خشت و کیفیت ساخت آن، داشتن طرح مستحکم برای ساختمان، و همچنین بهبود فنون و روش‌های ساختمانی.

در تحقیقی که توسط ایکوموس آمریکا یا شورای ملی بناها و محوطه‌ها انجام شده، یکی از عواملی که باعث پایین آمدن مقاومت ساختمان‌‌ها می‌شود، وجود رطوبت در آن‌هاست. بنابراین راه‌هایی برای خشک نگه‌ داشتن مصالح و ساختارهای گلی و خشتی و آجری در برابر رطوبت توصیه شده است. در این تحقیق نوع خشت زدن و نحوه قالب‌بندی آن نیز مورد بررسی قرار گرفته است.

از سوی دیگر مشخص شد هنگامی که سیمان و ملات‌های سیمانی در ترکیب با مصالح بومی مانند خشت و گل به‌کار می‌رود، نتیجه آن محبوس شدن رطوبت در دیوارها و بنابراین کاهش مقاومت در برابر لرزش زمین است. در مقرارت و دستور‌العمل‌های جدید برای ساختن خانه‌های خشتی، ترکیب سیمان با مصالح بومی به هیچ عنوان توصیه نمی‌شود. این نکته حداقل از ۱۹۹۰ به بعد مورد تأکید بسیاری از مؤسسات تحقیقاتی مانند مؤسسه حفاظتی گتی در آمریکا، مؤسسه تحقیقاتی معماری خشتی کراتر در فرانسه و همچنین ایکوموس بوده است.

همچنین قبلاً پیشنهادهایی برای نفوذناپذیر کردن خشت در برابر آب انجام شده بود. پیشنهادهایی که بر مبنای آن بتوان با افزودن موادی به خشت یا استفاده از گچ ضد آب آن را در برابر نفوذ آب مقاوم کرد. اما بعدها ثابت شد این روش‌ها از مقاومت خشت کم می‌کند. همچنین تحقیق دیگری از سوی دانشگاه پرو به همراه مؤسسه پارک‌های ملی آمریکا و مدرسه معماری گرونوبل در فرانسه نشان داد که استفاده از روش‌های سنتی بهتر از به‌کار بردن مواد دیگری در خشت مانند لاک، ایتیل سیلیکات، روغن موتور، آکریلیک یا مواد دیگری از این دست جواب می‌دهد.

طرح‌های ساده اما مستحکم

طرح خانه‌های خشتی نیز مورد تحقیق قرار گرفته است. بر این مبنا، بهتر است خانه‌‌های خشتی دارای طرح ساده‌ (مکعب مستطیل) و یک طبقه باشند و حتماً از روش‌های مختلف برای سبک کردن سقف آن‌ها استفاده شود. استفاده از سقف‌های سبک به جای سقف سنگین یکی از عوامل مهم پایداری و همچنین کاستن از میزان تلفات و خسارات است. استفاده از طرح‌های دایره‌ای شکل نیز در پایداری ساختما‌ن‌ها بسیار مؤثر است. استفاده از بازشوها و پنجره‌های نسبتاً کوچک در طول دیوارها، و همچنین استفاده از دیوارها برای نگه داشتن متقابل یکدیگر (به صورت پشت‌بند) از جمله اصولی است که باید در طراحی ساختمان‌های خشتی رعایت شود. نسبت ارتفاع دیوارها به ضخامت آن‌‌ها نیز نباید از حد معینی (حدود هشت برابر) تجاوز کند و در کل دیوارهای خشتی نباید بیش از سه و نیم متر ارتفاع داشته باشند.

شبکه‌های چوبی در جان دیوارهای خشتی

به‌جز بحث‌های گسترده‌ای که در مورد مقاوم‌تر کردن خود خشت و طراحی ساختمان‌های خشتی انجام می‌شود، نکات دیگری نیز در کم کردن خسارت این ساختمان‌‌ها مؤثر است. از جمله به‌کار بردن شبکه‌ها یا کمربند‌های چوبی در داخل دیوارهای خشتی. این روش در برخی نقاط دنیا به‌طور سنتی به‌کار می‌رود، اما می‌توان آن را برای بسیاری از خانه‌های خشتی در نقاط دیگر نیز توصیه کرد. این شبکه‌های چوبی که مانند یک نردبان افقی در داخل دیوارها قرار می‌گیرد، دیوارهای حجیم خشتی را به پانل‌ها یا قسمت‌های مختلف تقسیم می‌کند. این قسمت‌ها به هنگام وارد شدن نیروی زلزله می‌توانند تا حد زیادی به صورت مستقل از یکدیگر عمل کنند. کلاف شدن این کمربندهای چوبی در کنج‌‌ها و گوشه‌‌ها، مقاومت در برابر نیروهای برشی را نیز افزایش می‌دهد.

در این گفتار بسیار کوتاه، نمی‌‌توان به تمام تحقیقات فراوان و روش‌‌هایی که برای مقاوم‌تر کردن ساختمان‌های خشتی وجود دارد اشاره کرد. اما شاید بتوان این نتیجه را گرفت که ساختمان‌های بومی در برابر زلزله به‌طور کلی خلع سلاح نیستند و می‌توان تا حد زیادی مقاومت آن‌ها را افزایش داد.

هیچ‌کدام از این روش‌ها ادعای آن را ندارند که می‌تواند خسارت و یا تلفات زلزله را به صفر برساند، بلکه هدف اصلی آ‌ن‌ها افزایش مقاومت و کاهش قابل قبول درصد خسارت است. حتی در کشوری مانند ژاپن نیز که ساختمان‌ها در برابر زلزله‌های بسیار قدرتمند مقاوم‌ هستند، باز هم یک فاجعه‌ طبیعی از نوع دیگر، مانند سونامی، می‌تواند خسارت‌ها و تلفات گسترده به بار بیاورد.

در ایران و یا کشورهایی که همچنان بخش زیادی از مردم در شهرها و روستاها ساکن چنین خانه‌هایی هستند، باید به دنبال آموزش و ترویج این روش‌ها بود؛ روش‌هایی که هم ارزان هستند و هم آزمون خود را برای افزایش مقاومت پس داده‌‌اند.

در همین زمینه:
ساختمان‌های خشتی هم در برابر زلزله مقاوم‌اند

گزارشی از مناطق زلزله‌زده: مردمانی آشنا با طبیعت

Sun, 26 Aug 2012 08:56:42 +0000

رگبار ناگهانی باران در اواخر مردادماه روی آوار‌های خانه‌های روستای «هفدران» گرد و خاک را می‌خواباند.

شاید یک هفته دیگر، شاید یک ماه دیگر و شاید چندماه دیگر بازهم این نقطه از زمین به سرزمین فراموش شده و همان جایی بازگردد که حتی روی نقشه‌های جغرافیایی هم بی‌نام ونشان مانده است.

به نظر می‌رسد خود این روستاییان زلزله‌زده هم این نکته را می‌دانند. مرد میانسالی که گرد پیری گویا تنها در همین چند روز بعد از زلزله بر چهره‌اش نشسته، با زبان ترکی که گه‌گاه سعی می‌کند آن را با فارسی دست و پا شکسته‌ای مخلوط کند، به ما که برای «کمک» رفته‌ایم می‌گوید: «ما کمک آن چنانی نمی‌خواهیم. من سال‌ها از دل همین طبیعت با دام‌هایم بهترین خورد و خوراک را برای خودم و خانواده‌ام تامین کرده‌ام. الان هم بازهم به روال عادی زندگی‌ام بازمی‌گردم، من کنسرو نمی‌خواهم. من فنس می‌خواهم برای محافظت از گله‌ام در مقابل گرگ‌ها.»

تبریز، پشت جبهه کمک‌رسانی

شهر تبریز این روز‌ها تبدیل شده است به مرکز «هماهنگی» کمک‌رسانی. می‌توان به نوعی وضعیت تبریز را با وضعیت شهر‌های «پشت جبهه‌ای» تشبیه کرد.

مرد میانسالی که گرد پیری گویا تنها در همین چند روز بعد از زلزله بر چهره‌اش نشسته، با زبان ترکی که گه‌گاه سعی می‌کند آن را با فارسی دست و پا شکسته‌ای مخلوط کند، به ما که برای «کمک» رفته‌ایم می‌گوید: «ما کمک آن چنانی نمی‌خواهیم. من سال‌ها از دل همین طبیعت با دام‌هایم بهترین خورد و خوراک را برای خودم و خانواده‌ام تامین کرده‌ام. الان هم بازهم به روال عادی زندگی‌ام بازمی‌گردم، من کنسرو نمی‌خواهم من فنس می‌خواهم برای محافظت از گله‌ام در مقابل گرگ‌ها.»

به تبریز که وارد می‌شوی اولین نکته‌ای که توجه‌ات را جلب می‌کند، تعداد زیاد ماشین‌های باری است. در هر محله‌ای در تبریز گروه‌های امدادرسانی در خانه‌های شخصی، سوله کارخانه‌ها، مدارس، مغازه‌ها و انبار‌هایشان اقدام به سازماندهی گروه‌های خودجوش امدادرسانی مردمی کرده‌اند.

«امیر» یکی از فعالان مدنی شهر تبریز در این زمینه به رادیو زمانه گفت: «یک روز پس از زلزله تمامی فعالان مدنی و سیاسی تبریز با گرایش‌های مختلف به هر نحوی تلاش در سازماندهی کمک‌ها کرده‌اند، با وجود اینکه برخی کارشکنی‌ها از سوی حاکمیت در این زمینه وجود دارد، اما بعد از حدود یک هفته کمیته‌های مردمی سازمان یافته‌تر از قبل برای کمک به زلزله زدگان فعال شده‌اند. اکنون هم یک نوع هماهنگی بین تمامی گروه‌ها وجود دارد.»

این امر تنها مختص به تبریز نیست. در تمامی شهر‌های آذربایجان و بسیاری دیگر از شهر‌های ایران گروه‌های خودجوش مردمی اقدام به تاسیس کمیته‌هایی برای امداد و کمک‌رسانی به مردم کرده‌اند. تا جایی که حتی رسانه‌های حکومتی از این حرکت با عنوان «لشکرکشی جریان فتنه» یاد کرده‌اند. در کنار آن برخی جریان‌‌های خاص که در شهر تبریز معروف به «پان تورک»‌ها هستند سعی دارند نشان دهند که هیچ کمکی از «غیر ترک»‌ها نیامده است.

امیر در این زمینه به رادیو زمانه می‌گوید: «متاسفانه بی‌توجهی دولت مرکزی در تهران این بهانه را دست برخی جریان‌ها داده است که در جمهوری آذربایجان تلویزیون ماهواره «گوناز» مشغول این تبلیغ در میان مردم است که فارس‌ها و غیر ترک‌ها به فکر مردم آذربایجان نیستند، در حالی که می‌شود گفت ۶۰-۷۰ درصد کمک‌رسانی‌ها از مناطقی به غیر از آذربایجان به منطقه زلزله‌زده سرازیر شده است و بسیاری از غیر ترک زبانان هم برای کمک داوطلبانه به این مناطق آمده‌اند.»

ترافیک کمک‌رسانی

با یک گروه از داوطلبان که ترکیبی از فعالان سیاسی، مدنی و دانشجویی آذربایجانی و مردم داوطلب هستند با کاروانی متشکل از چند ماشین وانت «نیسان» و خودرو سواری شاسی بلند، راهی منطقه می‌شویم.

از تبریز به سمت مناطق زلزله زده که بخواهید بروید باید از سه راه «اهر» بگذرید. اینجا است که صحنه دیدنی را می‌بینی: ترافیک شدید کمک رسانی. وانت‌های نیسان آبی و انواع خودرو‌های دیگر همه در یک صف طویل به سمت ورزقان و اهر و روستا‌ها می‌روند. از روی پلاک خودرو‌ها می‌توانی حدس بزنی که از سرتاسر ایران آمد‌ه‌اند.

از تبریز به سمت مناطق زلزله زده که بخواهید بروید باید از سه راه «اهر» بگذرید. اینجا است که صحنه دیدنی را می‌بینی: ترافیک شدید کمک رسانی. وانت‌های نیسان آبی و انواع خودرو‌های دیگر همه در یک صف طویل به سمت ورزقان و اهر و روستا‌ها می‌روند. از روی پلاک خودرو‌ها می‌توانی حدس بزنی که از سرتاسر ایران آمد‌ه‌اند. از تمامی شهر‌های آذربایجان، از تهران، مشهد، کرمانشاه، اصفهان و... برخی پارچه نوشته‌ای هم روی خودرو‌های خود نصب کرده‌اند که بگویند این کمک‌ها از کدام جمع و از کدام شهر آمده است.

یکی از ساکنان روستای «سرند» که در کنار جاده اصلی ورزقان – تبریز قرار دارد به رادیو زمانه گفت: «در‌‌ همان ساعات ابتدایی زلزله خیل کمک رسانان از تبریز و شهر‌های دیگر وارد جاده شدند. با وجود اینکه جاده‌ها در برخی نقاط خراب شده بودند، اما مردم برای کمک رسانی آمدند. بعد از چند ساعت نیرو‌های امنیتی و نظامی اقدام به مسدود کردن جاده کردند، اما ناگهان سیل عظیم مردم باعث شد که آنان نتوانند کنترل را در دست بگیرند و مجبور شوند که جاده را باز کنند.»

اکنون اگر بخواهی از تبریز تا ورزقان بروی یک راه ۸۵ کیلومتری را در سه ساعت باید بپیمایی و این خود از «فرصت حضور» حکایت دارد. حضوری که معانی متفاوتی دارد. ماموران نظامی و امنتیی در گوشه گوشه جاده حضور دارند، اما برخلاف برخی گزارش‌ها برخورد بدی با کسی انجام نمی‌دهند، صرفاً حضور دارند و در کمک‌رسانی هیچ اخلالی از طرف این افراد صورت نمی‌گیرد.

خانه‌هایی که با لگد هم فرو می‌ریخت

در کنار جاده تبریز – ورزقان، برخی از روستا‌ها را می‌توان دید. اولین نکته‌ای که با دیدن روستا‌های کنار جاده خودنمایی می‌کند، نه ویرانی‌ که خانه‌هایی است که پا بر جا مانده‌اند. تمامی خانه‌هایی که اسکلت «فلزی» و «بتونی» داشتند کوچک‌ترین آسیبی ندیده‌اند.

در روستای «باجه باج» که یکی از روستاهایی است که تخریب بسیار بالایی داشته است، خانه‌هایی را می‌بینی که معلوم است پیش از زلزله هم با یک «لگد» فرو می‌ریختند. در کنار آنها اما ساختمان مدارس یا مساجدی که با سیمان و تیر آهن و بتون ساخته شده بودند بدون مشکل خاصی سر جای خود قرار داشتند. به نظر می‌رسد اگر مسئولان پیش از این‌ها به فکر بازسازی خانه‌های روستایی بودند این فاجعه رخ نمی‌داد.

در کنار این خانه‌های همچنان پا برجا مانده، اما تلی از کاه‌گل و تیرک‌های چوبی می‌بینی که در لابه‌لایش اسباب محقر زندگی به چشم می‌خورد. در واقع خانه‌هایی که کوچک‌ترین و ساده‌ترین اصول ایمنی را در ساخت و سازشان رعایت کرده بودند، فرونریخته‌اند. اینجاست که با خود می‌اندیشی، مشکل اصلی زلزله نبوده است. زلزله شش ریشتری آن چنان قوی نیست که این «فاجعه» را خلق کند. فاجعه در جایی خلق شده است که فقر و محرومیت مردمان آن با بی‌کفایتی مسئولان گره خورده است.

در روستای «باجه باج» که یکی از روستاهایی است که تخریب بسیار بالایی داشته است، خانه‌هایی را می‌بینی که معلوم است پیش از زلزله هم با یک «لگد» فرو می‌ریختند.

در کنار آنها اما ساختمان مدارس یا مساجدی که با سیمان و تیر آهن و بتون ساخته شده بودند بدون مشکل خاصی سر جای خود قرار داشتند. به نظر می‌رسد اگر مسئولان پیش از این‌ها به فکر بازسازی خانه‌های روستایی بودند این فاجعه رخ نمی‌داد.

مسعود، راننده نیسانی که با گروه همراه بود تا کمک‌ها را به منطقه ببرد و خودش از اهالی اهر بود در بین راه تعریف می‌کرد که «شوراهای روستایی و مسئولان تا کنون وام‌های بسیاری برای بازسازی این خانه‌های کاهگلی گرفته‌اند، اما این وام‌ها به دلیل عدم نظارت و برنامه‌ریزی به دست مردم روستا نرسیده است که بتوانند سقف محکم‌تری بالای سر خود بسازند؛ سقفی که با یک لرزش ساده فرو نریزد».

مردمانی آشنا با طبیعت

بعد از دیدن خانه‌های ویران‌شده روستاییان، به چادر‌های سفیدشان در پایین دهکده سر می‌زنیم. کودکان مشغول بازی با اسباب بازی‌هایی هستند که از طریق مردم و دولت به دست‌شان رسیده است.

در گوشه دیگری از روستا تلی از قوطی کنسرو، پلاستیک و قوطی آب معدنی دیده می‌شد. درواقع روستاییان تا قبل از زلزله به دلیل سبک زندگی که نزدیک به طبیعت و همگرا با آن بوده است با مفهومی به نام زباله روبه‌رو نبودند. اکنون این معضل را در کنار خود حس می‌کنند.

زنان با چادر‌های رنگارنگ و روسری‌هایی که نقش‌های شاد و زیبا دارند جلوی چادر‌ها مشغول شست و شو هستند. مردان دهکده دارند برای دام‌ها حصار می‌کشند و ما همچون مهمان‌های نا‌خوانده‌ای هستیم که در چنین وضعیت به «دیدارشان» آمده‌ایم. مردی که می‌گوید زنش را در زلزله از دست داده، تمام گلایه‌اش از این است که چرا «زود‌تر» نیامدید. او با زبان ترکی ادامه می‌دهد و همراهان ما برای ما ترجمه می‌کنند: «باز هم به لطف شما مردم امید داریم. از دولت که امیدی نداریم. هیچ کمکی به ما نکرد. چادر‌ها را هم خودمان رفتیم به زور از فرمانداری ورزقان گرفتیم.»

ناگهان وسط صحبت‌هایش می‌رود با یک سینی که روی آن لیوان‌های آب خنک قرار دارد باز می‌گردد. هر چقدر اصرار می‌کنیم که نیاز‌هایتان را بگویید، تنها پاسخی که از آنها می‌شنویم این است: «هیچ نمی‌خواهیم به روستا‌های دیگر بروید و به آنان کمک کنید.»

صفرعلی که در اولین نگاه توجه ما را به دستانش که زمخت و کاری هستند جلب می‌کند آدرس روستا‌های دورافتاده‌تر را به داوطلبان کمک‌رسانی تبریزی همراه با ما می‌دهد. در ادامه می‌گوید: «روستای ما سر جاده است. کمک‌ها به ما خوب رسیده است. بروید به روستاهای دور افتاده‌تر که جاده درست و حسابی هم ندارند.» او مسیر روستا‌های «دهدران و افشرد» را به ما نشان می‌دهد.

در میانه این گفت‌و‌گو‌ها زنان با حیای خاص روستاییان سعی می‌کنند کمتر در چشم ما «مهمانان نا‌خوانده» باشند. در نتیجه با مشورت گروه امدادرسانی، چند تن از دختران داوطلبی که برای کمک آمده‌اند به درون چادر‌ها می‌روند که با زنان راحت‌تر صحبت کنند تا این شرم همیشگی زنانه جلوی طرح نیاز‌هایشان را نگیرد. گویا این مردمان آن چنان با کرامت هستند که «هیچ» نمی‌خواهند. این مردمان سال‌ها است با کمترین امکانات و محرومیت‌های فراوان توانسته‌اند خودشان را با طبیعت وفق دهند. اکنون هم با این وضعیت دوباره روی پا‌های خود خواهند ایستاد.

گرگ‌ها بدانند که ما بیداریم

«شب‌ها در کنار گله‌هایمان تا صبح بیداریم و آتش روشن می‌کنیم تا گرگ‌ها به دام‌هایمان حمله نکنند. تنها کمکی که از شما می‌خواهیم این است که برای ما فنس بیاورید تا ما بتوانیم برای دام‌هایمان حفاظ درست کنیم تا گرگ به گله‌مان نزند.»

روستایی‌ها در چادر‌های سفید هلال احمر، نگران سرمای پاییز و زمستان هستند. آنها البته چند وقتی از نقطه فراموش خارج شده‌اند و در مرکز توجه‌ قرار گرفته‌اند، اما سوال این است که تا چه زمانی این وضع ادامه خواهد یافت؟

این سخنان را محمود، مرد میانسالی در وسط خانه‌اش در روستای «کیویچ» می‌گفت. خانه‌اش تبدیل به ویرانه‌ای شده است. زنش زیرآوار جامانده و خودش مانده است و خانه‌ای که دیگر خانه نیست. خودش مانده است و گله‌ای که معیشت سال‌هایش را از آن تامین می‌کرد. محمود نه خرما می‌خواست نه کنسرو. نه پول نقد می‌خواست نه کمک دیگری. او تنها «فنس» می‌خواست و نگران گرگ‌ها بود.

مردی با لباس سیاه بر سر قبر‌های تازه می‌گریست و با زبان خودش به ترکی مویه می‌کرد. خجالت می‌کشم از بچه‌های گروه که «ترک زبان» هستند، بپرسم که معنای حرف‌هایش چیست. جابه‌جا تکه نانی و شیرینی‌ای بر مزار عزیز تازه از دست رفته‌شان گذاشته‌ بودند.

به گردن سگ‌های گله، قلاده‌های آهنی بسته بودند تا گرگ نتواند گلویشان را بدرند. در گوشه دیگر کودکان سرخوش و فارغ از هر اندوهی با عروسک‌های اهدایی بازی می‌کردند.

روستایی‌ها در چادر‌های سفید هلال احمر، نگران سرمای پاییز و زمستان هستند. آنها البته چند وقتی از نقطه فراموش خارج شده‌اند و در مرکز توجه‌ قرار گرفته‌اند، اما سوال این است که تا چه زمانی این وضع ادامه خواهد یافت؟

توریسم فاجعه و فاجعه توریسم

تاکنون مدح‌های بی‌شماری در پیوند با حس همبستگی و کمک‌رسانی مردم سراسر ایران نوشته شده است و گفته‌اند، اما مسئله‌ای که در این میان می‌تواند این کمک‌رسانی را «لوث» و آن را تبدیل به ضد خود کند، برخی رفتار‌های حساب نشده افراد غیر بومی منطقه است.

منظور افرادی هستند که از طبقات مرفه شهر‌های بزرگی همچون تبریز و تهران می‌آیند. افرادی که دوربین بر دوش و عروسک در دست دارند و انگار به تماشای یک «امر غیر معمول» آمده‌اند. گویا به یک منطقه گردشگری آمده‌اند. به کودک روستایی «خانه خراب» عروسک «انگری بیردز» می‌دهند؛ عروسکی که بازی‌اش «خانه خراب» کردن است. به زور از کودک مصیبت دیده لبخند مصنوعی می‌طلبند و عکس یادگاری می‌گیرند. به نظر می‌رسد در کنار انواع توریسم باید یک ژانر جدید تعریف کنیم به نام «توریسم فاجعه». متاسفانه به صورت ناخود آگاه برای برخی از افراد غیر بومی که بدون برنامه‌ریزی خاص و صرفاً از روی کنجکاوی به منطقه آمده‌اند. «مصیبت» دیگران گویا تبدیل به جاذبه توریستی شده است. این امر خود یک فاجعه است. فاجعه‌ای که اثراتش را در میان مدت و کوتاه مدت خواهد گذاشت.

سحر یکی از داوطلبان کمک‌رسان که از تهران آمده بود در این زمینه به رادیو زمانه گفت: «در روستای شیخمندلو یک دختر نوجوان از من خواست برایش لوازم آرایش بیاورم. خودم فکر کردم شاید این دختر نوجوان با دیدن من و امثال من دچار نوعی خود کم بینی شده است. چون او ناگهان در این چند روز زنان و دختران شهرنشین و آرایش کرده را دیده و لابد این ذهنیت برایش پیش آمده است که چه فرقی با آنان دارد؟»

چوپان تحصیل‌کرده‌ و خیال خودکشی

در روستای «افشرد» با پسری برخورد کردیم که در هنرستان «کامپیو‌تر» می‌خواند و در روستا چوپانی می‌کند.

این مناطق پیش از زلزله به واقع «زلزله زده‌تر» از این روزها بوده‌اند. چه استعداد‌هایی که در این مناطق دورافتاده و فراموش شده نابود می‌شوند. این واقعیتی است به به وسعت کل ایران. زلزله تنها باعث هویدا شدن آن شده است.

او برای چند ساعتی همراه کاروان ما شد و نقش راهنما و مترجم ما را بازی می‌کرد. در خلال صحبت‌های مختلف ناگهان گفت: «می‌خواهم خودکشی کنم.»

پرسیدم: «چرا؟ از این ناراحتی که زلزله خانه و و زندگی‌ات را خراب کرده و عزیزان و فامیل‌هایت را کشته؟»گفت: «نه دلیلش این نیست. فکر می‌کنم من در این روستا‌ها به آن چیزی که می‌خواهم نمی‌رسم. امکان پیشرفت ندارم. به آرزو‌هایم نمی‌رسم.»

برای چندین دقیقه به فکر فرو رفتم که این مناطق پیش از زلزله به واقع «زلزله زده‌تر» از این روزها بوده‌اند. چه استعداد‌هایی که در این مناطق دورافتاده و فراموش شده نابود می‌شوند. این واقعیتی است به به وسعت کل ایران. زلزله تنها باعث هویدا شدن آن شده است.

آب و زباله‌های پلاستیکی، آفت جان زندگی روستاییان

به هر روستایی که می‌رسیدیم داوطلبان کمک‌رسان با اصرار فراوان بسته‌های بهداشتی که شامل صابون، شامپو، نوار بهداشتی، پوشاک بچه، دستمال کاغذی، حوله و.. بود را به روستاییان می‌دادند. قبل از گروه امدادرسان همراه ما هم گویا گروهی دیگر این کمک‌ها را رسانده بودند.

در روستای «قشلاق علیا» ناگهان با صحنه عجیبی روبه‌رو شدیم. یک توالت صحرایی نصب شده بود که رویش با اسپری نوشته بود: «تقدیمی از طرف گردان عاشوران سپاه پاسداران». در نگاه اول حالت مشمئزکننده‌ای به فرد می‌داد. تنها دو کاسه توالت و یک حلبی دورش بود. مدفوع در آن انباشته شده بود که تعداد زیادی مگس دورش جمع شده بود. یعنی اصلا به فکر تقدیم‌کنددگان نرسیده بود که آن منطقه به یک توالت صحرایی نیاز دارد و لااقل یک چاه چند متری باید برایش کنده و بعد نصب شود.

نکته‌ای که به چشم می‌آمد، این بود که در نبود حمام و دستشویی، نبود لوله‌کشی آب سالم برای استحمام آیا این لوازم کمکی به مردم زلزله‌زده خواهد کرد؟ در روستای «قشلاق علیا» ناگهان با صحنه عجیبی روبه‌رو شدیم. یک توالت صحرایی نصب شده بود که رویش با اسپری نوشته بود: «تقدیمی از طرف گردان عاشوران سپاه پاسداران».

با دیدن این توالت، بلافاصله حالت مشمئزکننده‌ای به بیننده دست می‌داد. تنها دو کاسه توالت و یک حلبی دورش بود. مدفوع در آن انباشته شده بود و تعداد زیادی مگس دورش جمع شده بود. یعنی اصلا به فکر تقدیم‌کنندگان این توالت نرسیده بود که آن منطقه به یک توالت صحرایی نیاز دارد و لااقل یک چاه چند متری باید برایش کنده و بعد نصب شود.

در گوشه دیگری از روستا تلی از قوطی کنسرو، پلاستیک و قوطی آب معدنی دیده می‌شد. مسعود یکی از دانشجویان امدادرسان چند تن از جوانان ده را جمع کرد و برایشان توضیح داد که چگونه زباله‌ها را در یک گوشه جمع کنند و بسوزانند و یا دفن کنند. در کنار این امر مسعود به رادیو زمانه توضیح داد: «گروه‌های مختلف کمک‌رسان در تبریز با هماهنگی یکدیگر و با تقسیم روستا‌ها بین خود تصمیم گرفته‌اند هر چند روز یکبار اقدام به جمع‌آوری زباله‌ها کنند.»

زلزله‌ای که پرده‌های فقر را درید

در راه بازگشت از روستا‌ها پشت نیسان دراز کشیده و به آسمان نگاه می‌کردم. آسمان پر ستاره منطقه‌ای که گویا مردمانش در کل آن یک ستاره هم نداشتند.

نیسان‌های گروه همراه ما نیمه پر به تبریز بازمی‌گشتند. به نظر می‌رسد منطقه از کنسرو، لوازم بهداشتی و آب معدنی اشباع شده است. به هر روستایی که می‌رفتیم نیاز چندانی به این اقلام حس نمی‌شد. برای همین محسن، هماهنگ کننده گروه به رادیو زمانه توضیح داد: «به این نتیجه رسیده‌ایم که تا چند روز دیگر از خرید و فرستادن این اقلام از تهران و تبریز خودداری کنیم. صرفاً کمک‌های نقدی را به نحوی جمع‌آوری کنیم تا بعد‌ها برای ساخت و ساز‌های اساسی‌تر آن را به کار ببریم.»

بنا به تاکید «محسن» این پیشنهاد به دیگر گروه‌های مردمی فعال در منطقه هم داده شده است.

زلزله‌ای که ریشه‌ها را تکان داد

زلزله باعث شد مردم از مناطقی باخبر شوند که تا دیروز حتی اهالی تبریز اسمش را نشنیده بودند. این روستا‌ها هنوز از کمترین امکانات برخوردار نیستند. نه جاده درستی دارند، نه آب لوله کشی، نه خانه بهداشت و نه خانه‌های مستحکم و حال کار ریشه‌ای برای این مناطق بیش از پیش احساس می‌شود.

مشکل این مناطق، نه زلزله، که فقر و محرومیت و عدم برنامه‌ریزی بود. مردم این منطقه در طول این سال‌ها به اندازه‌ای توانمند و خودکفا بوده‌اند که بتوانند به بهترین نحو، اقتصاد معیشتی خود را تامین کنند و خود را با طبیعت وفق داده‌اند. چهره‌های کودکان و جوانان و دختران و پسران این منطقه هیچ نشانی از کمبود تغذیه نداشت. بدنی قوی و پوستی شاداب نشان می‌داد که روستاییان این منطقه آنقدر توان دارند که از پس «معیشت» خود بر بیایند. در واقع باید فکر اساسی‌تری برای آنها کرد. آنان نیاز به کنسرو ندارند. خودشان از تامین این چیز‌ها برمی‌آیند. آنان نیاز به برنامه‌ریزی درست برای داشتن راه و جاده مناسب، آموزش و بهداشت دارند. آنان نیاز به «ترحم» عده‌ای «توریست» ندارند. آنان نیاز دارند که کرامت انسانی و حق‌شان از بودن در این سرزمین به رسمیت شناخته شود.

به نظر می‌رسد گروه‌های خودجوش مردمی می‌بایست با یک دید عمیق جامعه‌شناختی و نظرگاهی بلندمدت به فکر یاری رسانی به مناطق زلزله زده باشند تا برای این مردم سرپناه، خانه بهداشت، مدرسه و راه ساخته شود.

وضعیت بد بازداشت‌شدگان در کمپ روستای سرند

Fri, 24 Aug 2012 20:54:39 +0000

علی ناهید

علی ناهید - در آخرین ساعات روز چهارشنبه مورخ یک شهریور ماه ۱۳۹۱ تعداد ۳۵ نفر از نیروهای اجتماعی ایران که به یاری زلزله‌زدگان آذربایجان شتافته بودند و با جمع‌آوری کمک‌های مردمی سعی در تامین گوشه‌ای از احتیاجات مردم آسیب دیده را داشتند، در یورش شبانه نیروهای یگان ویژه به کمپ روستای سرند بازداشت شدند.

بازداشت شدگان ابتدا به مقر پلیس امنیت تبریز انتقال داده شدند و بعد از بازجویی توسط نیروهای حفاظت و اطلاعات ناجا به بند قرنطینه زندان تبریز انتقال یافتند.

بعد از ۲۴ ساعت بی‌خبری از بازداشت‌شدگان، سریعاً پروژه‌های تبلیغاتی تکراری و نخ‌نما شده نیروهای امنیتی کلید ‌خورد و سایت رجانیوز وابسته به نهاد‌های امنیتی نزدیک به دولت در شامگاه دوم شهریور ماه ۱۳۹۱ خبری در این رابطه منتشر کرد که در آن بازداشت شدگان را عوامل جاسوسی شبکه خبری «بی‌بی‌سی» خوانده بود. اتهاماتی مانند یافت شدن مواد مخدر صنعتی و مشروبات الکلی در این کمپ امدادی و نیز بهایی، کمونیست و منافق بودن بازداشت‌شدگان نیز به اتهام اصلی جاسوسی اضافه شده بود.

با وجود انتشار این خبر، تحت فشار شدید افکار عمومی تعداد یازده نفر از بازداشت‌شدگان در آخرین ساعات روز پنجشنبه (دوم شهریور ماه ۱۳۹۱) آزاد شدند. در ابتدا پدر حسین رونقی ملکی به دلیل دچار شدن به حمله قلبی در هنگام یورش نیروهای یگان ویژه به کمپ روستای سرند، آزاد شد و سپس صاحب کارخانه‌ای که بازداشت‌شدگان از آن به عنوان انبار نگهداری کمک‌های مردمی استفاده می‌کردند به همراه راننده بومی این کمپ و تمامی بانوان بازداشت شده، در ساعت یک بامداد روز جمعه آزاد شدند، اما همچنان ۲۱ نفر از آنان به اسامی «نوید خانجانی، واحد خلوصی، شایان وحدتی، میثاق افشار، حسن رونقی، وحید روحانی، مازیار اسماعیل‌پور، مرتضی اسماعیل‌پور، حمیدرضا مسیبیان، علی محمدی، محسن صائمی، مسعود وفابخش، هومن طاهری، دانیال حسینی، بهرام شجاعی، محمد ارجمندی‌راد، اسماعیل سلمان‌پور، باغبان باشی، مهدی صالحی، بهروز علوی، میلاد پناهی‌پور، سپهرداد صاحبان، امیر رونقی، جعفر غلامی، امین رونقی و امین صالحی» در زندان باقی مانده‌اند.

در شب بازداشت چه گذشته است؟

هنگامی که نیروهای یگان ویژه با تجهیزات ضد شورش به کمپ روستای سرند حمله کرده‌اند دست به خشونت شدیدی زده‌اند. بازداشت‌شدگان مورد اصابت ضربات متعدد باتوم، مشت و لگد قرار گرفته‌اند.

طبق اخباری که در تماس تلفنی از قرنطینه زندان تبریز و از زبان خود بازداشت شدگان شنیده شده است یکی از این فعالان اجتماعی به دلیل آسیب‌دیدگی استخوان لگن خود قادر به نشستن و برخاستن نیست و درد شدیدی را تحمل می‌کند. فرد دیگری دارای مشکل کلیوی بوده و اجازه دسترسی به داروهای لازم را نداشته است. کل بازداشت شدگان نیز از دریافت هرگونه خدمات پزشکی محروم بوده‌اند و با وجود درخواست‌های پیاپی بازداشت‌شدگان، مسئولان زندان تبریز از انتقال آن‌ها به بهداری زندان خودداری کرده‌اند.

فشار روانی به بازداشت‌شدگان در زندان تبریز

تعداد ۲۱ نفر از بازداشت‌شدگان کمپ روستای سرند هم اکنون در بند قرنطینه زندان تبریز و در میان مجرمین عادی نگهداری می‌شوند. در میان این مجرمان افرادی با محکومیت به دلیل ارتکاب خشونت، زورگیری، سرقت و جرایم از این دست نیز وجود دارد.

بازداشت‌شدگان تحت فشار قرار گرفته‌اند تا موهای سر خود را بتراشند و مسئولان زندان در بین زندانیان اینگونه شایع کرده‌اند که بازداشت‌شدگان از کمک‌های مردمی برای روستاهای زلزله‌زده دزدی کرده‌اند. این خبر باعث شده است که زندانیان عادی رفتار بسیار بدی با نیروهای امدادی بازداشت شده داشته باشند.

اعتصاب غذا

اعضای کمپ روستای سرند در هنگام حمله نیروهای یگان ویژه - بعد از حدود هشت ساعت محاصره - در حال مکالمه با دوستان خود در بیرون از کمپ بوده‌اند.

در آخرین لحظات بازداشت‌شدگان اعلام کرده‌اند که تا زمان آزادی در اعتصاب غدا خواهند بود. تا ظهر روز جمعه اعتصاب غذای خشک (خودداری از مصرف غذا و آب) ادامه داشته است، اما به دلیل اختلال فشار خون دو نفر از بازداشت شدگان و حالت تهوع و سرگیجه آن‌ها زندانیان تصمیم می‌گیرند اعتصاب غذای خشک را به اعتصاب غذای‌ تر (فقط آشامیدن آب و خودداری از خوردن غذا) تبدیل کنند. بیست و یک نفر از این گروه مردمی تحت بازداشت در تماس تلفنی اعلام کرده‌اند اگر تا ساعت ۱۴ ظهر روز شنبه آزاد نشوند مجدداً وارد اعتصاب غذای خشک خواهند شد.

تعیین وثیقه برای بازداشت‌شدگان

برای هر یک از نیروهای یاری‌رسان به مناطق زلزله‌زده که در زندان تبریز به سر می‌برند از سوی قوه قضائیه مبلغ ۵۰ میلیون ریال وثیقه تعیین شده است.

وکیل بازداشت‌شدگان می‌گوید این وثیقه‌ها باید به صورت توقیف سند ملک، ارائه وجه نقد یا ضمانت بانکی تودیع شود تا زندانیان از زندان آزاد شوند.

از آنجا که اکثر این امدادگران، ساکن شهر‌ها و استان‌های دیگر هستند تهیه وثیقه با مشکلات زیادی روبه‌رو شده است. خانواده بازداشت‌شدگان مجبور هستند ابتدا به شهر تبریز مراجعه کنند و از دادگستری این شهر نامه ارزیابی ملک بگیرند، سپس به شهر خود بروند و بعد از توقیف سند مجدداً به شهر تبریز مراجعه کنند. این کاغذبازی‌ها خانواده بازداشت‌شدگان را آواره جاده‌ها کرده است.

چرا نیروهای امدادگر کمپ سرند بازداشت شده‌اند؟

بسیاری از نیروهای سیاسی و اجتماعی در ایران بر این باور هستند که دستگیری ۳۵ نفر از امدادگران مردمی در کمپ روستای سرند و ایجاد فضای پلیسی در مناطق زلزله‌زده به دلیل زمینه‌چینی برای اخراج همه گروه‌های امدادی مردمی از منطقه و آماده‌سازی روستاهای منطقه برای بازدید محمود احمدی‌نژاد بوده است.

بازداشت‌شدگان تحت فشار قرار گرفته‌اند تا موهای سر خود را بتراشند و مسئولان زندان در بین زندانیان اینگونه شایع کرده‌اند که بازداشت‌شدگان از کمک‌های مردمی برای روستاهای زلزله‌زده دزدی کرده‌اند. این خبر باعث شده است که زندانیان عادی رفتار بسیار بدی با نیروهای امدادی بازداشت شده داشته باشند.

از نخستین روز کمک‌رسانی به زلزله‌زدگان تاکنون خبرهای بسیاری از مدیریت نادرست دولتی و حیف و میل کمک‌های مردمی ارسال شده برای زلزله‌زدگان آذربایجان، توسط نهادهای دولتی و حکومتی منتشر شده است. به همین دلیل نیروهای امنیتی سعی کرده‌اند تا به هر طریق ممکن نیروهای مردمی را از منطقه خارج کنند تا مانع اطلاع‌رسانی شفاف و صریح از وضعیت مردم مصیبت‌زده شوند.

از عصر روز جمعه (سوم شهریورماه ۱۳۹۱) تاکنون پیوسته اخبار بسته شدن کمپ‌های مردمی توسط نهاد امنیتی و اخراج امدادگران از منطقه زلزله‌زده روی شبکه‌های اجتماعی درج شده است. حتی گروه‌های مذهبی دارای مجوز نیز مجبور به ترک منطقه شده‌اند. به نظر می‌رسد جمهوری اسلامی به دلیل از دست دادن وجه خود در نزد مردم روستاهای آذربایجان و همچنین افکار عمومی ایران و جهان، تصمیم دارد تا در نبود نیروهای مردمی و منابع خبری مستقل، دست به انتشار نادرستی از روند بازسازی مناطق زلزله بزند و برگ دیگری از بی‌کفایتی دولت محمود احمدی‌نژاد را هرچه زود‌تر بایگانی کند.

لازم به ذکر است که بار‌ها در گزارش فعالان اجتماعی از روند کمک‌رسانی به زلزله‌زدگان آذربایجان آمده است که مردم روستاهای آسیب‌دیده از زلزله، ابتدا بر این باور بوده‌اند که کمک‌های ارسالی از سوی مردم و گروه‌های داوطلب مردمی، همگی فرستاده دولت محمود احمدی‌نژاد هستند. این تلقی نادرست مردم روستایی با توضیحات کامل نیروهای داوطلب مردمی تصحیح شده است و روستائیان فهمیده‌اند کسانی که به یاری آنان شتافته‌اند‌ نه دولت جمهوری اسلامی ایران، که مردم ایران هستند.

آزادی جمعی از امدادگران مردمی در مناطق زلزله‌زده

Fri, 24 Aug 2012 06:53:40 +0000

جمعی از امدادگران داوطلب در مناطق زلزله‌زده آذربايجان شرقی که روز گذشته بازداشت شده بودند آزاد شدند.

تارنمای کلمه، امروز جمعه سوم شهريورماه خبر داد که همه زنان و سه تن از مردان امدادگر بازداشت شده در مناطق زلزله‌زده (کمپ روستای سرند) به قيد ضمانت از بازداشتگاه اداره اطلاعات تبريز آزاد شده‌اند.

شيما قوشه، کيانا کريم‌پور، آرتميس ورزنده، نفيسه سعيدی‌فرد، نرگس خيراللهی، زهرا سيادی، ريحانه حسامی، احمد رونقی، جعفر نظامی و اسماعيل رفعتی، جزو آزاد شدگان هستند.

روز گذشته تارنمای ادوارنيوز تعداد امدادگران مردمی بازداشت‌شده را ۴۵ نفر و تارنمای هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران تعداد آن‌ها را ۳۵ نفر عنوان کرده بود.

تمامی بازداشت‌شدگان به بازداشتگاه اطلاعات در تبريز منتقل شده بودند.

امدادگران آزاد شده گفته‌اند به‌هنگام بازداشت آن‌ها، بيش از ۱۰۰ نفر مأمور و چندين خودروی نيروی انتظامی حضور داشتند و مأموران برخی از بازداشت‌شدگان را مورد ضرب و شتم قرار دادند

امدادگران آزاد شده گفته‌اند به‌هنگام بازداشت آن‌ها، بيش از ۱۰۰ نفر مأمور و چندين خودروی نيروی انتظامی حضور داشتند و مأموران برخی از بازداشت‌شدگان را مورد ضرب و شتم قرار دادند.

در پی اين زمين‌لرزه فعالان اجتماعی به‌شکل داوطلبانه کمک‌های مردمی را جمع‌آوری کردند تا آن‌ها را به دست زلزله‌زدگان برسانند.

يکی از مبتکران اين اقدام حسين رونقی ملکی، فعال حقوق بشر و زندانی سياسی است که هم‌اکنون در مرخصی به‌سر می‌برد.

نام برخی از بازداشت‌شدگان که همچنان در زندان به‌سر می‌برند نويد خانجانی، واحد خلوصی، شايان وحدتی، ميثاق افشار، حسن رونقی، وحيد روحانی، مازيار اسماعيل‌پور، مرتضی اسماعيل‌پور، حميدرضا مسيبيان، علی محمدی، محسن صائمی، مسعود وفابخش، هومن طاهری، دانيال حسينی، بهرام شجاعی، محمد ارجمندی راد، اسماعيل سلمان‌پور، باغبان باشی، مهدی صالحی، بهروز علوی، ميلاد پناهی‌پور، سپهرداد صاحبان، امير رونقی، جعفر غلامی، امين رونقی، امين صالحی و علی تقديری عنوان شده است.

دو روز پيش تارنمای کلمه، از حمله نيروهای امنيتی به کمپ‌های کمک‌رسانی مردمی خبر داده و نوشته بود مأموران خواستار جمع‌آوری فوری آن‌ها شده بودند که با مقاومت مردم و درخواست حکم قضايی روبه‌رو شدند.

بنا به اين گزارش حملات مأموران حکومتی در پی آن صورت می‌گيرد که مردم با اعتماد به نيروهای داوطلب مردمی، کالاها و اقلام اهدايی خود را به شکل گسترده‌ای در اختيار آنان قرار داده بودند تا به دست مردم زلزله‌زده برسد.

روز گذشته کلمه به نقل از يک فعال مدنی نوشته بود درگيری‌ها از آن‌جا آغاز شد که سپاه پاسداران وارد ماجرا شده و تصميم به ضبط کمک‌های مردمی جمع‌آوری شده از سوی فعالان داوطلب گرفته است.

اين فعالان تأکيد کرده‌اند برای همکاری قانونی و تحت نظارت تخصصی و فنی نهادهای مسئول فعاليت کردن مثل سازمان هلال احمر و غيره مشکلی ندارند. آن‌ها حتا درباره ارائه گزارش دقيق درباره ميزان کمک‌های جمع‌آوری شده و چگونگی توزيع آن اعلام آمادگی کامل کرده‌اند اما سپاه پاسداران با دخالت خود تأکيد کرده که بايد اقلام ضبط و به اين نهاد تحويل شود.