https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/14144/all fa https://archive.radiozamaneh.com/culture/khaak/2012/08/02/17643 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/culture/khaak/2012/08/02/17643" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> یوسف صدیق (گیلراد) </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="277" height="188" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/sedighpoe01.jpg?1343861438" /> </div> </div> </div> <p>گروه فرهنگ &ndash; ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۲ همکاران ما در بخش جامعه گزارشی منتشر کردند از عزیز خسروشاهی درباره &laquo;کودکان کار و خیابان&raquo;. نویسنده به نقل از خبرگزاری&zwnj;های وابسته به حکومت خبر داده بود که &laquo;در گذشته کودکان خیابانی و کار با هر لباس و وضعیتی در چهارراه&zwnj;ها و مناطق مختلف شهر اقدام به تکدی&zwnj;گری می&zwnj;کردند، اما به&zwnj;تازگی برخی از این کودکان لباس&zwnj;های فرم به تن دارند و گویا از سوی فردی و یا گروهی سازماندهی شده&zwnj;اند.&raquo;</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;یوسف صدیق که از سال&zwnj;های دهه ۱۹۸۰ شعر می&zwnj;گوید و در آغاز دهه ۱۹۹۰ نخستین دفتر شعرش را توسط &laquo;انتشارات نوید&raquo; در آلمان منتشر کرد، پس از انتشار گزارش عزیز خسروشاهی شعری برای ما فرستاد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>معمولاً در بخش فرهنگ، جز در چند مورد اسثنایی شعر منتشر نمی&zwnj;کنیم. اما شعر یوسف صدیق نه تنها از زبانی قوام&zwnj;یافته برخوردار است، بلکه احساسات نیکی را هم بیان می&zwnj;کند و طنینی دیگر دارد که این روزها در شعر ساده&zwnj;شده و فردگرای معاصر کمتر شنیده می&zwnj;شود. چند سروده برای &laquo;کودکان کار و خیابان&raquo; از یوسف صدیق (گیلراد) را می&zwnj;خوانیم:</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>یوسف صدیق (گیلراد) </strong></p> <p><strong>چند سروده برای &laquo;کودکان کار و خیابان&raquo; </strong><br /> <a href="http://www.radiozamaneh.com/society/khiyaban/2012/07/23/17349"><em><br /> (با سپاس از عزیز خسرو شاهی نویسنده&zwnj;ی گزارش &laquo;زندگی کودکان کار و خیابان در ایران&raquo; مندرج در سایت رادیو زمانه ۲۶ جولای ۲۰۱۲) </em></a></p> <p> (۱)</p> <p>&nbsp;</p> <p>چشم ترم را از خواب می&zwnj;دزدم<br /> تا گریان در بیداری، <br /> فریادی باشم برای تو<br /> که هیچکس <br /> صدای شکسته&zwnj;ات را نمی&zwnj;شنود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>(۲) <br /> &nbsp;</p> <p>از هق هق&zwnj;هایت <br /> پیاده شدی <br /> و سایه&zwnj;ات <br /> در کف خیابان مرد. <br /> اما <br /> تو که در سایه&zwnj;ات بودی پسرم! <br /> چگونه دوباره&zwnj; زاده شدی؟</p> <p>&nbsp;</p> <p>(۳) <br /> &nbsp;</p> <p>کلمه&zwnj;ای شده&zwnj;ای <br /> درون پرانتزی <br /> که بوی اعتیاد می&zwnj;دهد<br /> و هر متنی را می&zwnj;آلاید. <br /> آه، <br /> کلمه&zwnj;ی کوچک! <br /> کلمه&zwnj;ی زیبا! <br /> با الفبای معتادت چه باید کرد؟ <br /> آخر کدام پزشک؟ <br /> کدام درمانگاه؟ <br /> تو که &laquo;بیمه&raquo; نداری عزیزکم! <br /> .... <br /> دلم نمی&zwnj;خواهد<br /> مردگی&zwnj;ات را باور کنم<br /> و بگذارم<br /> دزدان فربه<br /> بوی خوشبختی را <br /> در حساب&zwnj;های بانکیشان پنهان کنند؛ <br /> و تو<br /> کلمه&zwnj;ای باشی<br /> همزاد نداشتن، نخوردن، نبودن.</p> <p>&nbsp;</p> <p>(۴) <br /> &nbsp;</p> <p>جلاد نیستم. <br /> مهندس&zwnj;ام. <br /> اما پنهان نمی&zwnj;کنم<br /> که دلم می&zwnj;خواهد<br /> انگشتان هرزه&zwnj;ای را بشکنم <br /> که به شهوت <br /> با گوش&zwnj;هایت بازی می&zwnj;کنند<br /> و پاداش گدایی روزانه&zwnj;ات را <br /> با بستنی قیفی کوچکی می&zwnj;دهند <br /> که دل کوچکت را می&zwnj;لرزاند. <br /> شاعرم. <br /> دوست دارم<br /> قناری&zwnj;های مدرسه <br /> زنگ تفریح&zwnj;ات را بنوازند. <br /> اما کدام مدرسه؟ <br /> کدام کلاس؟ <br /> کدام زنگ؟ <br /> تو که حتا پا&zwnj;هایت را<br /> فقر دزدیده، دخترم!</p> <p>&nbsp;</p> <p>(۵) <br /> &nbsp;</p> <p>نکبت در زمین<br /> نکبت در زمان<br /> نکبت در هوا<br /> نکبت در صدا <br /> نکبت در سکوت. <br /> .... <br /> در این گستره&zwnj;ی کارتن&zwnj;خوابی&zwnj;ها<br /> و کودکان خیابانی، <br /> نفت هم بوی نکبت می&zwnj;دهد. <br /> .... <br /> دیگر نمی&zwnj;توانم بنویسم... <br /> دود دارد نفس شعرم را می&zwnj;برد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>پنجشنبه، ۵ مرداد ۱۳۹۱ / ۲۶ جولای ۲۰۱۲<br /> &nbsp;</p> <p>در همین زمینه:</p> <p><a href="http://www.radiozamaneh.com/society/khiyaban/2012/07/23/17349">زندگی کودکان کار و خیابان در ایران، عزیز خسروشاهی، رادیو زمانه</a></p> https://archive.radiozamaneh.com/culture/khaak/2012/08/02/17643#comments شعر معاصر عزیز خسرو شاهی کودکان کار و خیابان گیلراد یوسف صدیق خاک Wed, 01 Aug 2012 22:50:39 +0000 17643 at https://archive.radiozamaneh.com