https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/1414/all fa https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/11/19/21842 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/11/19/21842" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> آیا جمهوری اسلامی به مذاکره مستقیم با آمریکا تن می‌دهد؟ </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> حمید مافی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="226" height="146" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/khameni_obama.jpg?1353695180" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">حمید مافی - داستان مذاکره ایران و آمریکا، عمری به درازای تاریخ جمهوری اسلامی دارد. از ۱۳ آبان ۱۳۵۸ تا به امروز، هر از گاهی به بهانه&zwnj;های مختلف، امکان و احتمال مذاکره مستقیم میان دو کشور و فرو ریختن دیوار بی&zwnj;اعتمادی&zwnj;ها پیش آمده و هر بار با دخالت مستقیم عالی&zwnj;ترین مقام نظام جمهوری اسلامی، این امکان ابتر مانده و راه به جایی نبرده است. شاید بهترین فرصت، همان زمانی بود که مادلین آلبرایت در مقام وزیر امور خارجه امریکا، از دخالت دولت امریکا در کودتای ۲۸ مرداد عذرخواهی کرد و سید محمد خاتمی در مقام رئیس جمهور ایران، سیاست تنش زدایی را در پیش گرفت.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">اما حمله تند رهبر جمهوری اسلامی به آمریکا و گفته&zwnj;های محمد خاتمی در گفت&zwnj;و&zwnj;گو با شبکه سی ان ان، راه را بر گفت&zwnj;و&zwnj;گوی مستقیم دو کشور بست و پس از آن، در دوران بوش پسر در آمریکا، ایران در شمار کشورهای محورهای شرارت قرار گرفت و سیاست&zwnj;های تحریمی ایالات متحده در قبال ایران، سخت گیرانه&zwnj;تر پیگیری شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پیروزی اوباما در چهار سال قبل، واکنش غیر منتظره محمود احمدی&zwnj;نژاد را به دنبال داشت. او در نامه&zwnj;ای، پیروزی باراک اوباما را تبریک گفت. اوباما نیز بر خلاف بوش پسر، زبانی نرم در سخن گفتن با ایران در پیش گرفت و بار&zwnj;ها بر مذاکره و حل مسالمت آمیز مسئله هسته&zwnj;ای ایران تاکید کرد. نطق به یاد ماندنی او در قاهره مصر، شاید پیام مستقیمی بود به ایران که دست دوستی اوباما را بفشارد، اما رهبر جمهوری اسلامی ایران، این دست را &laquo;مشتی آهنین در پوشش مخملی&raquo; توصیف کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ستیزه جویی مقام&zwnj;های ایرانی در عرصه بین&zwnj;المللی و تن ندادن به شفاف سازی برنامه هسته&zwnj;ای در گفتگوهای ایران با گروه 5+1 و در پی آن انتخابات مناقشه برانگیز سال ۸۸ و سرکوب مخالفان در ایران، دایره تحریم&zwnj;های آمریکا علیه جمهوری اسلامی را گسترده&zwnj;تر کرد و این بار اتحادیه اروپا و بسیاری دیگر از کشورهای دنیا به باشگاه تحریم&zwnj;کنندگان ایران پیوستند. گسترده شدن دایره تحریم&zwnj;ها، آن گونه که کمیته حمایت از تولیدات داخلی مجلس گزارش داده است، برای مقامات ایرانی غیرمنتظره بوده و موجب نابسامانی&zwnj;های بسیاری در تامین منابع مالی و کالاهای اساسی کشور شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">ایران می&zwnj;خواهد از میان گفت&zwnj;و&zwnj;گوی مستقیم با آمریکا و گروه ۱+۵ راهی برای گریز از تحریم&zwnj;ها بیابد. این در حالی است که تحریم&zwnj;های اعمال شده، تنها معطوف به برنامه هسته&zwnj;ای ایران نیست. بخشی از تحریم&zwnj;ها، رفتار حکومت در نقض حقوق شهروندان را نشانه رفته است. برای همین، چنانچه قرار بر این باشد که ایران و آمریکا به صورت مستقیم بر سر میز مذاکره بنشینند، باید در این باره نیز به توافق برسند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">افزایش فشار تحریم&zwnj;های اقتصادی، بخشی از مقام&zwnj;های دولتی را بر آن داشت تا به گلایه از شرایط موجود بپردارند و خواستار مذاکره مستقیم با آمریکا شوند. محمود احمدی&zwnj;نژاد، در مقام رئیس دولت ایران در آخرین سفر خود به امریکا، از مذاکره مستقیم با آمریکا استقبال کرد. در نخستین واکنش&zwnj;ها، نمایندگان مجلس و مقام&zwnj;های نظامی ایران، این خط را خط سازش خواندند و به تقبیح دولت روی آوردند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما گویا اینک انتخاب دوباره اوباما و افزایش فشارهای بین&zwnj;المللی بر ایران، مسئولان ارشد نظام و جناح&zwnj;های نزدیک به رهبر جمهوری اسلامی را بر آن داشته تا از امکان و احتمال مذاکره با امریکا سخن بگویند. به گونه&zwnj;ای که عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس گفته است: &laquo;مذاکره با امریکا تابو نیست.&raquo; محمد جواد لاریجانی، رئیس کمیسیون حقوق بشر قوه قضائیه هم گفته است: &laquo;برای منافع نظام اگر لازم باشد، در قعر جهنم هم با امریکا مذاکره می&zwnj;کنیم.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">هم&zwnj;زمان با این واکنش&zwnj;ها، خبرگزاری فارس به نقل از معاون وزیر امور خارجه روسیه از درخواست روسیه برای مذاکره مستقیم میان ایران و امریکا خبر داده و علی&zwnj;اکبر صالحی وزیر خارجه ایران نیز در واکنش به این خبر گفته است که &laquo;حرف آخر در باره مذاکره با امریکا را رهبر جمهوری اسلامی ایران می&zwnj;زند.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>دو راهی سخت</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در سی سال گذشته، مذاکره با &quot;شیطان بزرگ&quot; خط قرمز جمهوری اسلامی ایران بوده است. مقام&zwnj;های حکومتی برای بیرون راندن رقبای خود از میدان بازی، آن&zwnj;ها را وابسته به آمریکا و یا پیرو سیاست&zwnj;های آمریکا در ایران می&zwnj;خوانند و با شیوه برچسب زنی تلاش می&zwnj;کنند مخالفان سیاسی خود را بدنام جلوه دهند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اینک اما به نظر می&zwnj;رسد که حلقه تنگ تحریم&zwnj;ها و شرایط دشواری که حکومت با آن روبرو شده، مخالفان همیشگی ارتباط مستقیم با آمریکا را در دو راهی سختی قرار داده باشد. کاهش صادرات نفت ایران در ماه&zwnj;های گذشته، دشواری نقل و انتقال پول و بحران ارزی به وجود آمده در کشور و تهدیدهای&zwnj;گاه به&zwnj;گاه اسرائیل برای حمله نظامی به ایران و مخالفت باراک اوباما با حمله نظامی، دوگانه&zwnj;ای تازه برای مقام&zwnj;های ارشد جمهوری اسلامی به وجود آورده است: ادامه سرسختی در مقابل خواست&zwnj;های جامعه جهانی یا تن دادن به گفت&zwnj;و&zwnj;گوی مستقیم با امریکا و ادامه بازی در دایره تعیین شده از سوی آمریکا و متحدانش.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">آن&zwnj;گونه که شواهد نشان می&zwnj;دهد، ایران حاضر است در برابر لغو و یا حتی تعلیق موقت تحریم&zwnj;ها، غنی سازی بیست درصدی اورانیوم را به حالت تعلیق درآورد. این را می&zwnj;توان از لابه لای گفته&zwnj;های جلیلی &ndash; مسئول تیم گفت&zwnj;و&zwnj;گو کننده ایرانی با گروه ۱+۵ &ndash; و مهدی محمدی &ndash; از مشاوران فرمانده سپاه و اعضای تیم گفت&zwnj;و&zwnj;گو کننده با گروه ۱+۵ &ndash; به روشنی دید.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">سرنوشت معمر قذافی و صدام حسین در لیبی و عراق، در مقابل دیدگان مقام&zwnj;های جمهوری اسلامی قرار دارد و آن&zwnj;ها تا به حال نه تن به مدل قذافی داده&zwnj;اند که اورانیوم&zwnj;های غنی شده خود را به کشور دیگری منتقل کنند و نه همچون صدام حسین در عراق، از سر استیصال گشایش فضای داخلی و تن دادن به همه خواست&zwnj;های غرب در دقیقه نود را در پیش گرفته&zwnj;اند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">مهدی محمدی در یک ماه گذشته دوبار در سرمقاله روزنامه &quot;وطن امروز&quot; نوشته است: &laquo;ایران نمی&zwnj;داند طرف مقابل پس از تعلیق غنی سازی بیست درصد چه می&zwnj;خواهد. اگر ایران بداند که آن&zwnj;ها پس از تعلیق غنی سازی بیست درصد، ایران هسته&zwnj;ای را با غنی سازی ۵ درصد به رسمیت می&zwnj;شناسند و تحریم&zwnj;ها را لغو می&zwnj;کنند، آن وقت می&zwnj;توان امیدوار بود که گفت&zwnj;و&zwnj;گو&zwnj;ها نتیجه بخش باشد.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پیش از این نیز رسانه&zwnj;های فارسی زبان، از سفر ولایتی، مشاور سیاست خارجی رهبر جمهوری اسلامی به آمریکا و مذاکره او با مقام&zwnj;های این کشور خبر داده بودند. این مذاکره&zwnj; گرچه از سوی مقامات رسمی هر دو دولت تکذیب شد، اما به نظر می&zwnj;رسد مقام&zwnj;های ایرانی پس از انتخاب دوباره اوباما و تاکید او بر یافتن راهی برای حل مسئله هسته&zwnj;ای ایران، چندان بی&zwnj;میل نیستند که راه را برای گفت&zwnj;و&zwnj;گو باز کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>دشواری&zwnj;های مذاکره مستقیم</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما آن&zwnj;چه که گفت&zwnj;و&zwnj;گوی مستقیم میان دو کشور را دشوار می&zwnj;کند، دیوار بلندی است که در ۳۴ سال گذشته ساخته شده و برای حکومت جمهوری اسلامی به یک سلاح برنده برای برچسب زنی به منتقدان و مخالفانش تبدیل شده است. جناح حاکم بر جمهوری اسلامی ایران، موافقان مذاکره با امریکا را به سازش محکوم می&zwnj;کند. اینک همین برچسب زنی به مخالفان، گفت&zwnj;و&zwnj;گوی مستقیم با آمریکا را به &laquo;یک تابو&raquo; در سیاست خارجی ایران تبدیل کرده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از سوی دیگر، ایران می&zwnj;خواهد از میان گفت&zwnj;و&zwnj;گوی مستقیم با آمریکا و گروه ۱+۵ راهی برای گریز از تحریم&zwnj;ها بیابد. این در حالی است که تحریم&zwnj;های اعمال شده، تنها معطوف به برنامه هسته&zwnj;ای ایران نیست. بخشی از تحریم&zwnj;ها، رفتار حکومت در نقض حقوق شهروندان را نشانه رفته است. برای همین، چنانچه قرار بر این باشد که ایران و آمریکا به صورت مستقیم بر سر میز مذاکره بنشینند، باید در این باره نیز به توافق برسند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همچنین حکومت ایران می&zwnj;داند که اسرائیل مهم&zwnj;ترین متحد آمریکا در منطقه خاورمیانه است، کشوری که ایران هنوز آن را به رسمیت نمی&zwnj;شناسد و رهبر جمهوری اسلامی به صراحت اعلام کرده است که از هر جنگی علیه اسرائیل پشتیبانی می&zwnj;کند. چنانچه رهبر جمهوری اسلامی که تصمیم گیرنده نهایی در باره این مذاکره است، اجازه گفتگو را بدهد، باید در دیدگاه خود در باره مسئله اسرائیل و فلسطین نیز تجدید نظر کند.&zwnj;&zwnj; همان طور که در باره مناقشات سوریه نیز باید یک چرخش در دیدگاه&zwnj;هایش را تجربه کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>مذاکره برای بقا</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">آنچه که می&zwnj;تواند امکان مذاکره مستقیم میان دو کشور را تقویت کند، شرایط دشواری است که جمهوری اسلامی در آن قرار گرفته است. جمهوری اسلامی نگران است که ادامه تحریم&zwnj;های نفتی و بانکی، در بلندمدت به نارضایتی عمومی در ایران بیانجامد .نگران است که اگر به خواست جامعه جهانی تن ندهد، پس از حل بحران سوریه، هدف فشارهای شدیدتری قرار بگیرد . هدفی که معطوف به تغییر حکومت در ایران و نه تعلیق غنی سازی هسته&zwnj;ای باشد. جمهوری اسلامی در این صورت، دیگر نمی&zwnj;تواند با تعلیق غنی سازی و یا گشایش محدود عرصه داخلی، راه را برای بقای حکومت هموار کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سرنوشت معمر قذافی و صدام حسین در لیبی و عراق، در مقابل دیدگان مقام&zwnj;های جمهوری اسلامی قرار دارد و آن&zwnj;ها تا به حال نه تن به مدل قذافی داده&zwnj;اند که اورانیوم&zwnj;های غنی شده خود را به کشور دیگری منتقل کنند و نه همچون صدام حسین در عراق، از سر استیصال گشایش فضای داخلی و تن دادن به همه خواست&zwnj;های غرب در دقیقه نود را در پیش گرفته&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">شاید مقام&zwnj;های ارشد ایرانی همچنان منتظر انتخابات ریاست جمهوری در سال ۹۲ بمانند تا از دل انتخابات یک رئیس دولت مورد اعتماد رهبر جمهوری اسلامی بر مسند قوه مجریه بنشیند و آن&zwnj;گاه با اجازه رهبر جمهوری اسلامی، یخ&zwnj;های رابطه مستقیم را آب کند. چرا که هم اکنون نیز ایران به آنچه که در غنی سازی اورانیوم می&zwnj;خواسته رسیده است.</p> </blockquote> <p dir="RTL">مقام&zwnj;های جمهوری اسلامی همچنان به بازی با جامعه جهانی ادامه داده و بر سر میز مذاکره باقی مانده&zwnj;اند. اما آن گونه که اوباما در زمان تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری گفته بود؛ &laquo;این بازی چندان هم بلندمدت نخواهد بود و آمریکا اجازه ایران هسته&zwnj;ای را نمی&zwnj;دهد&raquo;. در نتیجه ایران نمی&zwnj;تواند انتظار داشته باشد که همچون گذشته به بازی در سر میز مذاکره بپردازد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شاید مقام&zwnj;های ارشد ایرانی همچنان منتظر انتخابات ریاست جمهوری در سال ۹۲ بمانند تا از دل انتخابات یک رئیس دولت مورد اعتماد رهبر جمهوری اسلامی بر مسند قوه مجریه بنشیند و آن&zwnj;گاه با اجازه رهبر جمهوری اسلامی، یخ&zwnj;های رابطه مستقیم را آب کند. چرا که هم اکنون نیز ایران به آنچه که در غنی سازی اورانیوم می&zwnj;خواسته رسیده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p><span dir="RTL">اگر تا پیش از این، بحث بر سر غنی سازی سه تا پنج درصد بود، هم اکنون چانه&zwnj;زنی بر سر غنی سازی بیست درصدی در ایران است. تجربه سیاست خارجی ایران نشان می&zwnj;دهد، هر&zwnj;گاه که ضرورت ایجاب کند، می&zwnj;توان با نظریه&zwnj;های فقهی حاکمان راهی تازه برای برون رفت از وضع موجود یافت. چه بسا این بار نیز به استناد این نظر که &laquo;دشمنی ایران با هیچ کشوری دائمی نیست و هر کجا که منافع نظام ایجاب کند، مذاکره با شیطان بزرگ در قعر جهنم نیز صورت می&zwnj;گیرد&raquo;؛ ایران و امریکا بر سر میز مذاکره نشستند. اتفاقی که شاید تا خرداد سال آینده باید همچنان منتظر آن ماند. </span></p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/11/19/21842#comments اسراییل اوباما ایالات متحده تحریم تعلیق حمید مافی خامنه‌ای عراق غنی سازی لیبی مادلین آلبرایت مذاکره گوی سیاست Mon, 19 Nov 2012 15:32:39 +0000 politics 21842 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/09/23/19896 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/09/23/19896" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> چشم‌اندازی از آینده سیاسی اسلام‌گرایان در لیبی در سایه مبارزات مدنی مردم </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> علی افشاری </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="277" height="191" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/aliafl01.jpg?1348766522" /> </div> </div> </div> <p>علی افشاری - اوضاع در کشور لیبی همچنان پس از حمله خونین به کنسولگری آمریکا نا&zwnj;آرام است. ده&zwnj;ها هزار نفر از مردم لیبی در روز جمعه گذشته درفراخوانی بنام &laquo;لیبی را حفظ کنید&raquo; در شهر&zwnj;های مهم لیبی جمع گشتند و ضمن محکومیت کشته شدن کریستوفر استیون سفیر آمریکا در لیبی و دیگر مأموران آمریکایی خواهان خلع سلاح گروه&zwnj;های نظامی و میلیشا و برقراری نظم در لیبی شدند.</p> <!--break--><!--break--><p>بزرگ&zwnj;ترین راهپیمایی با حضور بین ۳۰ تا ۴۰ هزار نفر در بنغازی برگزار شد. راهپیمایی&zwnj;کنندگان شعار&zwnj;هایی علیه تروریسم و القاعده در لیبی سر دادند و اعلام کردند اجازه نمی&zwnj;دهند گروه&zwnj;های مرتبط با القاعده خون&zwnj;های ریخته&zwnj;شده در پای انقلاب لیبی را پایمال کنند. (<a href="http://www.libyaherald.com/?p=14898">منبع</a>)</p> <p>&nbsp;</p> <p>همزمان نزدیک به سه هزار نفر از گروه &laquo;کتیبة انصار الشریعة&raquo; در بنغازی نیز برای اعتراض به توهین به پیامبر تجمع کردند. رویارویی این دو گروه سرانجام به درگیری خشونت&zwnj;بار رسید. البته تعداد کسانی که در مراسم حفظ لیبی شرکت کرده بودند بسیار بیشتر از هواداران کتیبة انصار الشریعة بودند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>روز شنبه، در فردای راهپیمایی جمع چند صد نفره از جوانان خشمگین از فعالیت&zwnj;های خود&zwnj;سرانه گروه&zwnj;های مسلح به دفتر کتیبة انصار الشریعة حمله کردند و از آنان خواستند دفترشان را تخلیه بکنند. اعضاء این گروه مدتی مقاومت کردند اما سرانجام تسلیم شدند و ساختمانشان را ترک کردند. جمعیت معترض وارد ساختمان شدند و تمامی پرچم&zwnj;های سیاه کتیبة انصار الشریعة را پایین کشیدند. بخشی از ساختمان به آتش کشیده شد و سلاح&zwnj;ها به بیرون منتقل گشت. معترضان در داخل ساختمان بودند تا نیرو&zwnj;های ارتش رسیدند و کنترل ساختمان را در دست گرفتند. آن&zwnj;ها همچنین چهار نفر را که در ساختمان مرکزی کتیبة انصار الشریعة بازداشت بودند، آزاد کردند.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p><img alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/aliafl02.jpg" style="width: 196px; height: 131px;" />به&zwnj;نظر می&zwnj;رسد کاسه صبر مردم لیبی از بی&zwnj;نظمی لبریز شده است. دولت جدید به ریاست مصطفی الشکور با دشواری تأمین انتظار افکار عمومی مواجه است. وی باید هر چه سریع&zwnj;تر به خلع سلاح و جذب نیرو&zwnj;های میلیشا در ارتش و پلیس لیبی اقدام کند.</p> </blockquote> <p>این گروه اعلام کرد که به خاطر امنیت شهر به اعضاء دستور تخلیه فوری ساختمان را داده است. یوسف الجهانی سخنگوی کتیبة انصار الشریعة گفت: &laquo;ما به خواست مردم بنغازی احترام می&zwnj;گذاریم و برای برقراری امنیت دفترمان را تخلیه کردیم.&raquo; (<a href="http://www.aljazeera.com/news/africa/2012/09/2012922102327532674.htm">منبع</a>)</p> <p>&nbsp;</p> <p>در عین حال این گروه جوانان حمله&zwnj;کننده را جمعی از افراد مست و معتاد نامید؛ اتهامی که معمولاً قذافی به مخالفانش نسبت می&zwnj;داد. (<a href="http://www.aljazeera.com/news/africa/2012/09/2012922102327532674.htm">همان</a>)<br /> &nbsp;</p> <p>کتیبة انصار الشریعة متهم به قتل سفیر آمریکا و سازمان&zwnj;دهی حمله به کنسولگری آمریکا در بنغازی است. اما رهبری این گروه این اتهام را رد می&zwnj;کند. دو گروه بنام کتیبة انصار الشریعة در لیبی فعالیت دارند. این دو گروه کاملاً از هم جدا هستند و ارتباطی با هم ندارند. کتیبة انصار الشریعة در بنغازی است. رهبری این گروه با محمد الزهاوی است. او از زندانیان سیاسی شاخص در دوران حکومت قذافی بود. وی بعد از آزادی بلافاصله یک گروه مسلح تشکیل داد و در انقلاب لیبی فعالانه مشارکت داشت. گروه کتیبة انصار الشریعة در لیبی بعد از قذافی خواستار تشکیل حکومت دینی و رعایت شریعت اسلام در نظام قانونی جدید شدند. این گروه همچنین در زمینه برقراری امنیت بیمارستان&zwnj;ها و مراکز پزشکی، کار&zwnj;های خیریه، تمیز کردن جاده&zwnj;ها و راه&zwnj;های عمومی در بنغازی فعال هستند. همچنین دیدگاه اسلامی بنیادگرایانه و سخت&zwnj;گیرانه دارند و بر این اساس مشوق خراب کردن امامزاده&zwnj;های شیعیان و معابد صوفیان هستند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اعضاء این گروه سابقه فعالیت در القاعده ندارند وبا جریان بن&zwnj;لادن نیز ارتباط خاصی نداشته&zwnj;اند. دیگر گروهی که کتیبة انصار الشریعة نام دارد در شهر درنا است. رهبر این گروه ابوسفیان قومو است که مدتی در زندان گوانتاناما در حبس بوده است. وی نیز در جریان انقلاب لیبی شرکت داشت. (<a href="http://www.foreignpolicy.com/articles/2012/09/21/know_your_ansar_al_sharia?page=0,2">منبع</a>) برخی اعضاء این گروه سابقه مبارزه با نیرو&zwnj;های آمریکایی در عراق و افعانستان را دارند و در حال حاضر نیز برخی از آن&zwnj;ها در سوریه علیه نیرو&zwnj;های نظامی بشار اسد می&zwnj;جنگند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>معترضان پس از تسخیر محل تجمع به سمت دو گروه نظامی غیر دولتی دیگر نیز حمله کردند. نخست محل تجمع گروه &laquo;ابوسلیم&raquo; را مورد حمله قرار داند و آن را تصرف کردند. سپس معترضان به ساختمان مرکزی گروه &laquo;رفح الله الصحتی&raquo; را آماج تهاجم قرار دادند. با مقاومت نیرو&zwnj;های این بریگارد کار به خشونت کشیده شد و حداقل چهار نفر کشته شده و ده&zwnj;ها نفر مجروح گشتند.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p><img alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/aliafl03.jpg" style="width: 196px; height: 260px;" />کتیبة انصار الشریعة . گرایش غالب افکار عمومی لیبی اسلام&zwnj;گرایی در دولت و گرایش&zwnj;های افراطی را برنمی&zwnj;تابد و در برابر کشاندن انقلاب لیبی به سمت تخاصم با غرب و همسویی با جریان بنیادگرایی مذهبی مقاومت می&zwnj;کند.</p> </blockquote> <p>بریگارد &laquo;رفح الله الصحتی&raquo; اگرچه غیر دولتی است اما همکاری نزدیکی با نیروهای وزارت دفاع لیبی دارد و بنا به نظر برخی از ناظران، ستون فقرات امنیت بنغازی محسوب می&zwnj;شود. (<a href="http://www.aljazeera.com/news/africa/2012/09/2012922102327532674.html">منبع</a>) این گروه در تأمین امنیت اجرای انتخابات دولت انتقالی در منطقه بنغاری نقش مهمی داشت. بریگارد رفح الله الصحتی مدعی است حمله&zwnj;کنندگان توسط نیرو&zwnj;های هوادار قذافی و رژیم گذشت لیبی سازماندهی شده بودند؛ امری که حمله&zwnj;کنندگان به&zwnj;شدت رد می&zwnj;کنند و شعار&zwnj;های آن&zwnj;ها مبنی بر محکومیت تروریسم و لیبی و لیبی نیز با مواضع حامیان قذافی سازگاری ندارد.<br /> &nbsp;</p> <p>وزارت دفاع و نخست&zwnj;وزیر لیبی و شورای نیرو&zwnj;های مسلح این کشور حمله مهاجمان و معترضان به جمع شدن گروه&zwnj;های مسلح غیر دولتی را محکوم کردند. محمد المغریف رئیس دولت انتقالی نیز طرفین را به خویشتن&zwnj;داری دعوت کرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اما به&zwnj;نظر می&zwnj;رسد کاسه صبر مردم لیبی از بی&zwnj;نظمی لبریز شده است. دولت جدید به ریاست مصطفی الشکور با دشواری تأمین انتظار افکار عمومی مواجه است. وی باید هر چه سریع&zwnj;تر به خلع سلاح و جذب نیرو&zwnj;های میلیشا در ارتش و پلیس لیبی اقدام کند. از سوی دیگر برخی از این گروه&zwnj;های مسلح متحد و ابزار دست دولت هستند و به سادگی نمی&zwnj;توان آن&zwnj;ها را منحل نمود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اسلام&zwnj;گرایان و طرفداران حکومت دینی نیز به&zwnj;سادگی عرصه را ترک نمی&zwnj;کنند. اما تظاهرات&zwnj;های اخیر نشان داد گرایش غالب افکار عمومی لیبی اسلام&zwnj;گرایی در دولت و گرایش&zwnj;های افراطی را برنمی&zwnj;تابد و در برابر کشاندن انقلاب لیبی به سمت تخاصم با غرب و همسویی با جریان بنیادگرایی مذهبی مقاومت می&zwnj;کند. همچنین معلوم شد حضور گروه&zwnj;های اسلام&zwnj;گرای افراطی در مبارزه با قذافی لزوماً به معنای قدرت گرفتن این نیرو&zwnj;ها در سامان سیاسی لیبی بعد از قذافی نیست. در جریان انقلاب برخی نگران بودند مبارزه طرفداران حکومت دینی، جهاد گرایان و قرار دادن شریعت اسلام به عنوان مبنای قانونی با حکومت قذافی می&zwnj;تواند نوعی از اسلام&zwnj;گرایی اقتدارگرا را جایگزین دیکتاتوری قذافی کند. اما مسیر تحولات کنونی لیبی نشان می&zwnj;دهد در این عرصه عامل تعیین&zwnj;کننده، توازن قوا در بین نیرو&zwnj;های مبارز و گرایش غالب افکار عمومی است نه صرف حضور اسلام&zwnj;گرایان افراطی. اگر برآیند نیرو&zwnj;های سیاسی موافق آن&zwnj;ها نباشند، هر چقدر هم اسلام&zwnj;گرایان در مبارزه با حکومت&zwnj;های غیر مردم&zwnj;سالار مستقر نقش داشته باشند اما در تحلیل آخر قادر نیستند در دوره استقرار نظم جدید سیاسی حتماً نقش&zwnj;آفرینی جدی داشته باشند و ناگزیر به حاشیه می&zwnj;روند. اما اگر اکثریت مردم حامی چنین نگرشی باشد آنگاه در نظامی متکی بر انتخابات دیگر نمی&zwnj;توان جلوی قدرت گرفتن مدافعان حکومت اسلامی را گرفت.</p> <p>&nbsp;</p> <p>تظاهرات و حضور ده&zwnj;ها هزار نفر از مردم لیبی پروسه تبدیل تهدید حادثه خونین بنغازی به فرصت همبستگی لیبی علیه بی&zwnj;نظمی و تثبیت نظام سیاسی جدید را تقویت نمود.</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/09/23/19896#comments اسلامگرایی بهار عربی علی افشاری لیبی گوی سیاست Sun, 23 Sep 2012 09:12:23 +0000 hosseinn 19896 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/09/17/19647 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/09/17/19647" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> ۱۲ نکته کلیدی درباره فیلم توهین آمیز درباره پیامبر اسلام و واکنش‌ها به آن در لیبی و مصر </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> امید صافی، استاد مطالعات اسلامی در دانشگاه کارولینای شمالی </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-motarjem"> <div class="field-label">برگردان:&nbsp;</div> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> نعیمه دوستدار </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="960" height="610" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/liby_usa1.jpg?1348177349" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">امید صافی &minus; عواقب پخش فیلم تبلیغاتی سراسر نفرت درباره پیامبر اسلام با نام &quot;بی&zwnj;گناهی مسلمانان&quot; به دنبال حمله به سفارت آمریکا در مصر و لیبی، همچنان در سراسر دنیا ادامه دارد. در توهین&zwnj;آمیز بودن این فیلم تردیدی نیست، چرا که در این فیلم پیامبر اسلام یک فرد زن&zwnj;باره، نادان، منحرف جنسی و همجنس&zwnj;گرا توصیف می&zwnj;شود (هرچند این مورد آخر خود نشانه&zwnj;ای از همجنس&zwnj;گرا هراسی سازندگان است). همچنین، تردیدی نیست که کشتن چهار آمریکایی شامل سفیر آمریکا کریستوفر ایتیونز، با هر مقیاسی اقدامی ظالمانه و بربری است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">در اینجا ۱۲ نکته را در تلاش برای منطقی کردن بحث و دل&zwnj;هایی که بیش از حد لازم بالا گرفته&zwnj;اند ذکر می&zwnj;کنم:</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/omid_safi.jpg" style="width: 192px; height: 160px; float: right;" />امید صافی، اسلام شناس، دانشگاه کارولینای شمالی:<br /> &laquo;در موضوع حساسیت&zwnj;های دینی، مسئله آزادی بیان موضوعیت ندارد. هر بار که موضوعی توهین&zwnj;آمیز نسبت به مسلمانان مطرح می&zwnj;شود، این وسوسه هم ایجاد می&zwnj;شود که این موضوع را به عنوان مسئله تقابل با آزادی بیان مطرح کنند و آن را در مقابل حساسیت&zwnj;های دینی مسلمانان قرار دهند. این روش بی&zwnj;فایده یا به عبارتی کم فایده است. در واقع، اقداماتی نظیر فیلم &quot;بی&zwnj;گناهی مسلمانان&quot; را باید به عنوان آزادی بیان نفرت&zwnj;پراکن طبقه&zwnj;بندی کرد که در زمره فیلم&zwnj;های ضدیهودی دهه ۱۹۳۰ میلادی قرار می&zwnj;گیرند.<br /> موضوع آزادی بیان در مقابل حساسیت&zwnj;های مذهبی موضوعیتی ندارد، چرا که به غلط، فرض بر این است که تنها مسلمانان حساسیت مذهبی دارند. مسلمانان، چه در جوامع آزادی مثل ترکیه و چه در جوامعی مانند ایران و عربستان که حکومتی سرکوبگر دارند، در فیلم&zwnj;سازی، کاریکاتورهای سیاسی و طنز سایقه&zwnj;ای دیرین دارند. تعداد زیادی از روزنامه&zwnj;نگاران و طنزپردازان این کشورها، برای تلاش&zwnj; در زمینه آزادی بیان هزینه می&zwnj;پردازند. آنها هستند که واقعا شایسته مطرح شدن&zwnj;اند، نه کسانی که محصولاتی با محتوای تبلغاتی و نفرت&zwnj;پراکن تولید می&zwnj;کنند.&raquo;</p> </blockquote> <p dir="RTL">۱- در موضوع حساسیت&zwnj;های دینی، مسئله آزادی بیان موضوعیت ندارد. هر بار که موضوعی توهین&zwnj;آمیز نسبت به مسلمانان مطرح می&zwnj;شود، این وسوسه هم ایجاد می&zwnj;شود که این موضوع را به عنوان مسئله تقابل با آزادی بیان مطرح کنند و آن را در مقابل حساسیت&zwnj;های دینی مسلمانان قرار دهند. این روش بی&zwnj;فایده یا به عبارتی کم فایده است. در واقع، اقداماتی نظیر فیلم &quot;بی&zwnj;گناهی مسلمانان&quot; را باید به عنوان آزادی بیان نفرت&zwnj;پراکن طبقه&zwnj;بندی کرد که در زمره فیلم&zwnj;های ضدیهودی دهه ۱۹۳۰ میلادی قرار می&zwnj;گیرند.</p> <p dir="RTL">موضوع آزادی بیان در مقابل حساسیت&zwnj;های مذهبی موضوعیتی ندارد، چرا که به غلط، فرض بر این است که تنها مسلمانان حساسیت مذهبی دارند. مسلمانان، چه در جوامع آزادی مثل ترکیه و چه در جوامعی مانند ایران و عربستان که حکومتی سرکوبگر دارند، در فیلم&zwnj;سازی، کاریکاتورهای سیاسی و طنز سایقه&zwnj;ای دیرین دارند. تعداد زیادی از روزنامه&zwnj;نگاران و طنزپردازان این کشورها، برای تلاش&zwnj; در زمینه آزادی بیان هزینه می&zwnj;پردازند. آنها هستند که واقعا شایسته مطرح شدن&zwnj;اند، نه کسانی که محصولاتی با محتوای تبلغاتی و نفرت&zwnj;پراکن تولید می&zwnj;کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">۲- القاعده پشت موضوع قتل سفیر است نه مردم لیبی. به عبارتی، سفیر آمریکا توسط القاعده کشته شده نه مردم لیبی و گروه&zwnj;های مذهبی. همزمانی با حادثه ۱۱ سپتامبر، این ایده را که القاعده این قتل را از قبل برنامه&zwnj;ریزی کرده بود اعتبار بیشتری می&zwnj;بخشد. آیا این همه سلاح سنگین برای واکنش به توهین به پیامبر به سفارت آمریکا برده شده بود؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">۳- مقامات لیبی و رهبران دینی این حمله را محکوم کرده&zwnj;اند. رییس جمهور لیبی با بیانی روشن این حمله را محکوم کرده است. محمد مقریف، رییس کنگره ملی لیبی گفته است: &quot;ما با استفاده از &nbsp;سرزمین&zwnj;مان برای انجام اعمال بزدلانه و انتقام&zwnj;جویانه مقابله می&zwnj;کنیم. این اقدام و حمله به یک مکان، نشانه پیروی شریعت خدا یا پیامبر او نیست. ما از آمریکا و تمام دنیا عذر می&zwnj;خواهیم. ما و دولت آمریکا در یک جبهه ایستاده&zwnj;ایم؛ ما هر دو علیه بی&zwnj;قانونی هستیم.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">۴- مردم لیبی علیه ترور سفیر آمریکا راه&zwnj;پیمایی کرده&zwnj;اند. این موضوع یکی از موضوعات مهمی است که تاکنون گزارش&zwnj;های کافی از آن منشر نشده است. صدای مردم لیبی در رسانه&zwnj;های غربی شنیده نشده است و امیدوارم <a href="http://imgur.com/a/tlCyI">تصاویری که این موضوع را نشان می&zwnj;دهند</a> به طریقی منتشر شوند. [...]</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">۵- تولیدکنندگان این فیلم تایید می&zwnj;کنند که اسلام ستیزند. سام باسیل، فردی که خود را سازنده این فیلم معرفی کرده، چهره&zwnj;ای مرموز و ساختگی است. سازنده این فیلم، هرکس که باشد، اکنون پنهان شده و به هدف خود برای شعله&zwnj;ور کردن آتش نفرت دست یافته است.</p> <p dir="RTL">در گزارش&zwnj;های وال استریت ژورنال و گاردین چنین آمده که گویا این فیلم توسط یک کارگزار معاملات ملکی اسرائیلی در کالیفرنیا ساخته شده و او دیدگاه خود را درباره اینکه اسلام مانند سرطان است، با این فیلم اعلام کرده. باسیل به آسوشیتدپرس گفته که پنج میلیون دلار از ۱۰۰ یهودی آمریکایی دریافت کرده است. دلایل محکمی وجود دارد که به همه جنبه&zwnj;های این داستان مشکوک باشیم. در حقیقت، اسناد کمک ۱۰۰ یهودی به فیلم از سوی تولیدکننده تا حدوی گمراه&zwnj;کننده است و او خواسته با استفاده از احساسات ضدیهودی خود را بپوشاند.</p> <p dir="RTL">بی بی سی گزارش کرده تلاش&zwnj;های خبرنگاران بی بی سی برای یافتن آقای باسیل به عنوان فیلم&zwnj;ساز یا یک آژانس معاملات ملکی بی&zwnj;ثمر مانده. در مورد سام باسیل، منبع اینترنتی هم وجود ندارد و تنها مورد، حساب کاربری او در یوتیوب است که برای آپلود کردن فیلم از آن استفاده شده. به علاوه، کسی به نام سام باسیل در میان افراد شناخته شده در حوزه معاملات املاک کالیفرنیا نیست.</p> <p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/liby_usa2.jpg" style="width: 300px; height: 199px; float: left; margin: 10px;" /></p> <p dir="RTL">آخرین گزارش آسوشیتدپرس می&zwnj;گوید که سام باسیل، هویت جعلی یک آمریکایی افراطی، به نام ناکولا باسلی ناکولا است که داستان بنگاه املاک اسرائیلی و فیلمش را از از خودش درآورده. باسیل هم می&zwnj;تواند تلفظی دیگر از نام وسط او باسلی باشد.</p> <p dir="RTL">ناکولا یک هنرمند محکوم به اعدام است که به خاطر جرائم مالی به زندان رفته. او ۱۳ نام جعلی دارد که پی. جی. توباکو یکی از آنهاست.</p> <p dir="RTL">همچنین، گزارش&zwnj;هایی وجود دارد که بر مبنای آنها این فیلم&zwnj;ساز مرموز به &quot;استیو کلین&quot; که به نظر می&zwnj;رسد به تعدادی از گروه&zwnj;های اسلام&zwnj;هراس و گروه&zwnj;های شبه نظامی جناح راست و ضد مورمون، ضد مهاجران، ضدهمجسگرایی و و مخالف سیاست&zwnj;های ضدکاتولیکی تعلق دارد، در رابطه است. او همچنین با شبکه مشابهی از اسلام&zwnj;هراسان مانند &quot;روبرت اسپتسر&quot; و &quot;دانیل پایپز&quot; که &quot;آندرس برینگ بریویک&quot;، تروریست نروژی را تحریک کردند، در ارتباط است.</p> <p dir="RTL">کلین همچنین با گروه &quot;کاویه&quot; که توسط مرکز &quot;سوترن پاورتی&quot; ایجاد شده و یک گروه نفرت&zwnj;پراکن شناخته می&zwnj;شود وابسته است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">۶- سازنده این فیلم، هرکس که باشد- حق دارد محتوای تبلیغاتی خود را تولید کند، حتی اگر نفرت&zwnj;پراکن باشد. اما ما هم اجباری نداریم که رسانه در اختیار او قرار دهیم، یعنی چیزی را که او و افراطیان دیگر آرزویش را دارند. خود او اعتراف می&zwnj;کند که در تمام طول تابستان فیلم را یک سالن خالی سینما نمایش داده است. این یک کارزار حساب شده و دقیق برای جذب افراد کینه&zwnj;ورز در جوامع با ایمان است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">۷- این کارگردان در تولید فیلم از حمایت &quot;تری جونز&quot; بسیار بهره&zwnj;مند شده است؛ کسی که به طرز احمقانه&zwnj;ای قرآن را در فلوریدا سوزاند و اوباما و ژنرال پتراوس درباره او گفتند که کارش عملی هتاکانه بوده و زندگی شهروندان آمریکایی را به خطر انداخته است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">۸- هرچند فیلم منتشر شده در یوتیوب، توسط عده زیادی از قبطیان رادیکال انتشار یافت و مطرح شد اما قبطیان که بومیان مسیحی مصر هستند تا این زمان روابط گسترده&zwnj;ای با مسلمانان داشته&zwnj;اند. اکثریت قبطیان از سقوط حسنی مبارک در بهار عرب حمایت کرده&zwnj;اند. شاخه اصلی سازمان قبطیان در مصر، این فیلم را محکوم کرده&zwnj; و گفته این فیلم بیانگر نظریات قبطیان نیست.</p> <p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/liby_usa3.jpg" style="width: 300px; height: 199px; margin: 10px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">۹- سارمان&zwnj;ها و گروه&zwnj;های مسلمانان&zwnj; آمریکایی، همه قتل سفیر آمریکا را محکوم کرده&zwnj;اند. شورای ارتباطات اسلامی آمریکا، جامعه اسلامی آمریکای شمالی و حلقه اسلامی شمال&zwnj;آمریکا از این جمله&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">۱۰- واکنش خشونت&zwnj;آمیز به توهین&zwnj;هایی که به شان پیامبر می&zwnj;شود، شباهتی به رفتار پیامبر ندارد. ساده این که، این کاری نیست که پیامبر می&zwnj;کرد. پیامبر اسلام خود بسیار مورد تمسخر قرار می&zwnj;گرفت و حتی با سنگ به او حمله می&zwnj;کردند. همان طور که من در کتابم با عنوان &quot;خاطرات محمد&quot; نوشته&zwnj;ام، دشمنان پیامبر، حتی به کودکان پول می&zwnj;دادند تا او را سنگ بزنند، با این حال، پیامبر از توهین و مقابله با دشمنانش خودداری کرد، چرا که او بنا به تعریف قرآن &quot;رحمة للعالمین&quot; است.</p> <p dir="RTL">علاوه بر این، قرآن استانداردهای اخلاقی را برای مواجهه و برخورد با شر تعیین کرده و دستور آن روشن است: &quot;شر را با چیزی بهتر دفع کنید.&quot; اکنون زمانی است که مومنان، به هر چیز که اعتقاد دارند، حتی به اسلام، باید به عمق قلب&zwnj;شان رجوع کنند و اعتقادات خود را به معنای واقعی زندگی کنند و به عمل درآورند. همان&zwnj;طور که نمایشنامه&zwnj;نویس مسلمان، &quot;وجاهت علی&quot; می&zwnj;گوید: &quot;با انتخاب خشونت به عنوان یک پاسخ ، حمله کنندگان به سفارت آمریک از قضا و به شکل غم&zwnj;انگیزی به میراث، روح و درایت پیامبرشان خیانت می&zwnj;کنند &ndash; پیامبری که وقتی به او توهین شد و مورد ضرب و شتم قرار گرفت، صبر و بخشش را برگزید. افراط&zwnj;گرایی، افراط گرایی بیشتر را ایجاد می&zwnj;کند. این تراژدی در لیبی خواهان تعادل و مصالحه هستند. صداهای خواهان آرامش، درک و صلح، باید اکنون بلند و شنیده شوند.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">۱۱- تولیدکنندگان فیلم به بازیگران و عواملش درباره محتوای فیلم دروغ گفته&zwnj;اند. گروه سازندگان فیلم، نمی&zwnj;&zwnj;دانستند که این فیلم ضد پیامبر اسلام است، تولیدکنندگان، پیام&zwnj;های ضدپیامبر خود را بعدا در فیلم گنجانده&zwnj;اند. به عبارت دیگر، دروغ&zwnj;گویی درباره فیلم، تنها در زمینه انتشار نام تولیدکنندگان و سرمایه&zwnj;گذاران نیست، آنها حتی حتی بازیگران را فریب داده&zwnj;اند. در این زمیه می&zwnj;توانید به مصاحبه با بازیگران فیلم رجوع کنید.</p> <p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/liby_usa4.jpg" style="width: 300px; height: 199px; margin: 10px; float: left;" /></p> <p dir="RTL">۱۲- می&zwnj;توانیم انتخاب کنیم که چطور پاسخ دهیم. این به ما بر می&zwnj;گردد که تصمیم بگیریم کدام راه را انتخاب کنیم. هر کدام ما می&zwnj;توانیم راه افراطیون جامعه یهود را انتخاب کنیم که بر این فیلم سرمایه&zwnj;گذاری کرده&zwnj;اند، یا راه افراطیون مسیحی را که این فیلم را پخش کرده&zwnj;اند، یا راه افراطیون مسلمان را که با خشونت نسبت به فیلم واکنش نشان داده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">یا اینکه به این فاجعه&zwnj;&zwnj;ها به روش باراک اوباما واکنش نشان دهیم که در مراسم سالگرد ۱۱سپتامبر به یادمان آورد که تقدیر همه ما به هم گره خورده است. اوباما گفت ما و آنهایی وجود ندارد، تنها &quot;ما&quot; وجود دارد.&quot;</p> <p dir="RTL">همان طور که دکتر کینگ یادآوری می&zwnj;کند، ما در یک شبکه گریزناپذیر از تقابل گرفتار شده&zwnj;ایم.</p> <p dir="RTL">می&zwnj;توانیم مثال&zwnj;هایی از این نوع تعهد اخلاقی در میان مسلمانان پیدا کنیم، کسانی مانند شهروندان شجاع لیبیایی که انسانیت، اندوه و احساسات قلبی خود را با مردم آمریکا&zwnj; به اشتراک گذاشتند. این تصاویر از مردم لیبی است که این نوشته را زیبایی و برکت می&zwnj;بخشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>منبع</strong>: <a href="http://www.religionnews.com/blogs/omid-safi/12-essential-points-about-the-offensive-film-on-the-prophet-muhammad-and-th"><span dir="LTR">Religion News Service</span></a></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>عکس&zwnj;ها</strong>: تظاهرات در لیبی علیه تروریسم افراط&zwnj;گرایان مذهبی</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/09/17/19647#comments اسلام‌ستیزی القاعده امید صافی باسیل فیلم لیبی مصر نعیمه دوستدار نفرت‌پراکنی گوی سیاست Mon, 17 Sep 2012 15:20:08 +0000 politics 19647 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/09/17/19676 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/09/17/19676" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> علی افشاری </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="450" height="300" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/lybia_usa_consulate.jpg?1348087495" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">علی افشاری &minus; حادثه تکان دهنده کشته شدن سفیر و سه کارمند سفارت آمریکا در بنغازی، اتفاقی بود که پیامدهای مهمی برای دو کشور لیبی و آمریکا دارد و همچنین از دشواری&zwnj;ها و چالش&zwnj;های کنونی لیبی نیز خبر می&zwnj;دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">از همان ابتدا هم معلوم بود که این حمله سازمان یافته نمی&zwnj;تواند ناشی از حضور خودجوش عده&zwnj;ای از افراد خشمگین از فیلم توهین&zwnj;آمیز به پیامبر اسلام باشد. تحقیقات تکمیلی نشان می&zwnj;دهد که حمله کنندگان قبل از ماجرای فیلم جنجالی برای حمله به کنسولگری امریکا در سالگرد یازدهم سپتامبر برنامه ریزی کرده بودند. ازدحام حدود ۲۰۰ نفر از معترضان در جلوی کنسولگری پوشش لازم برای اجرای برنامه آنها را فراهم کرد. مقامات حکومت لیبی ابتدا انگشت اتهام را به سمت طرفداران قذافی اشاره رفتند. اما چندی بعد محمد المقریف رئیس جمهور این کشور اطلاع داد که پس از بازداشت ۵۰ نفر از مظنونان به این اطلاعات رسیده&zwnj;اند که حمله قطعا از قبل برنامه ریزی شده بوده و &quot;خارجی&zwnj;ها&quot; آنها را اجرا کرده&zwnj;اند. وی آنها را مرتبط با القاعده معرفی کرد که هنوز معلوم نیست ارتباط تشکیلاتی مستقیم دارند یا گروهی مجزا و صرفا طرفدار هستند. بنا به ادعای وی، تروریست&zwnj;ها از چند ماه پیش از چند مسیر مختلف و عمدتا از طریق کشور&zwnj;های مالی و الجزایر وارد خاک لیبی شده&zwnj;اند. (<a href="http://www.cbsnews.com/8301-3460_162-57513754/libyan-president-50-arrests-in-consulate-assault/">منبع</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>حمله برنامه&zwnj;ریزی شده</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پیام ایمن الظواهری از رهبران القاعده یک روز قبل از حمله فوق منتشر شد. در این پیام وی به کشته شدن ابو یحیی اللیبی نفر دوم القاعده اشاره کرده بود که دو ماه پیش در پاکستان کشته شده بود. و سپس از مردم لیبی خواسته بود تا به اقدامی تلافی جویانه دست بزنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شاخه القاعده در یمن پس از انفجار به تجلیل از حرکت پرداخت، اما مستقیما مسئولیت کشته شدن سفیر امریکا در لیبی و دیگر کشته شدگان آمریکائی را بر عهده نگرفت. القاعده در پیامی دیگر از مسلمانان جهان و بخصوص ساکنین کشور&zwnj;های غربی خواسته است تا به سفارت&zwnj;های آمریکا حمله نمایند. این گروه جهادی با صدور بیانیه&zwnj;ای اظهار داشت :&quot;کشته شدن ابو یحیی اللیبی الهام بخش پسران عمر مختار در لیبی شد تا انتقام توهین کنندگان به پیامبر را بگیرند.&quot; (<a href="http://english.alarabiya.net/articles/2012/09/15/238197.html">منبع</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر خلاف گزارش&zwnj;های اولیه که حاکی از کشته شدن ده نفر از نگهبانان لیبیایی بود، مصطفی عبدالشکور نخست وزیر این کشور اعلام کرد که در حادثه حمله به کنسولگری امریکا هیچ شهروند لیبی کشته نشده است. (<a href="http://www.libyaherald.com/?p=14495">منبع</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">در رسانه&zwnj;های آمریکا این سؤال پیش کشیده می&zwnj;شود که آیا آمریکا در ازای کمکی که به انقلاب لیبی و سرنگونی قذافی کرد، امتیازاتی به لحاظ استراتژیک کسب کرده است یا نه؟ یا باز به مانند برخی تجارب گذشته منافع استراتژیک را قربانی فوائد تاکتیکی نموده است؟ اساسا رویکرد آمریکا به بهار عربی این کشور را آسیب پذیر کرده یا این اتفاقات عوارض موقتی است؟<br /> رویداد پر هزینه لیبی، شوکی به آمریکا نیز وارد کرد تا دشواری&zwnj;های بازسازی رابطه و تعیین جایگاه خود در فضای جدید کشور&zwnj;های عربی را دریابد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">نوع تهاجم و آمادگی و میزان سلاح&zwnj;های سنگینی که در اختیار حمله کنندگان بود روشن می&zwnj;سازد که آنها سازمان یافته بودند و گروهی غیر حرفه&zwnj;ای نبودند. حمله در ساعت ۹ و ۳۰ دقیقه شب صورت گرفت. ابتدا گروه کوچکی از افراد مسلح جلوی کنسولگری جمع شدند. سپس معترضین عادی و غیر مسلح به جمع آنها پیوستند. اما ناگهان افراد سیاه پوشی که چهره خود را پوشانده بودند و پرچم&zwnj;های سیاه داشتند در خود رو&zwnj;های مجهز به سلاح&zwnj;های سنگین نظامی جلو کنسولگری ظاهر شده و افراد سیاهپوش پس از بالا رفتن از دیوار، وارد حیات کنسولگری شدند و نارنجک به سمت سفارت پرتاب کردند. بین آنها و مامورین حفاظت از کنسولگری درگیری مختصری در گرفت.. یکی از شاهدان صحنه می&zwnj;گوید آنها نگهبان&zwnj;ها را کافر قلمداد کردند و با صدای الله اکبر به سمت آنها شلیک می&zwnj;کردند. محافظان مجروح شدند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در حمله نخست یک نفر از پرسنل آمریکائی کشته می&zwnj;شود. اما نیرو&zwnj;های گارد لیبیایی و آمریکایی، که کریستوفر استیونز را پیدا نکرده بودند، بدون او ساختمان کنسولگری را ترک کردند و به خانه امن رفتند. اما این خانه نیز از سوی نیروهای مهاجم شناسایی شده بود و در حمله دوم دو نفر دیگر از مامورین آمریکایی کشته می&zwnj;شوند. سفیر امریکا بعدا توسط مردم عادی از محل انفجار بیرون آورده می&zwnj;شود و تا موقع رسیدن به بیمارستان زنده بوده ولی در آنجا می&zwnj;میرد. پزشکان علت مرگ وی را خفگی ناشی از استنشاق دود انفجار عنوان کرده&zwnj;اند. (<a href="http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=161048946">منبع</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">دیگر سندی که فرضیه سازمان یافتگی قبلی این حرکت را تایید می&zwnj;کند، اشراف اطلاعاتی حمله کنندگان بوده است. مجموعه کنسولگری امریکا از چهار ساختمان یک طبقه در داخل محوطه بزرگی از باغ&zwnj;ها تشکیل شده است. مهاجمین مسلح همه ساختمان&zwnj;ها را با راکت هدف قرار دادند اما حمله اصلی را متمرکز به ساختمانی کردند که سفیر آمریکا در آن حضور داشت، به گونه&zwnj;ای که انگار می&zwnj;دانستند وی دقیقا در کجا قرار دارد. همچنین آنها محل خانه امن را نیز می&zwnj;دانستند. مقامات رسمی لیبی می&zwnj;گویند حمله کنندگان در داخل دستگاه امنیتی این کشور نفوذ کرده بودند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">البته گزارش دیگری می&zwnj;گوید که محافظان سفارت به این دلیل مقاومت نکردند و صحنه را زود ترک کردند که بخشی از آنها نیز به توهین به پیامبر معترض بودند و انگیزه&zwnj;ای برای ایستادگی در برابر مهاجمان را نداشتند، در نتیجه پست خود را رها کردند. این گزارش مدعی است همکاری مستقیم و یا غیر مستقیم این گروه باعث شد تا تروریست&zwnj;ها بتوانند وارد محوطه کنسولگری بشوند. (<a href="http://www.independent.co.uk/news/world/politics/revealed-inside-story-of-us-envoys-assassination-8135797.html">منبع</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">روزنامه ایندپیندنت به نقل از دیپلمات&zwnj;های ارشد آمریکائی فاش ساخت وزارت خارجه آمریکا دو روز قبل از حمله به سفارت هایش در لیبی و مصر اطلاعات معتبری دریافت کرده بود که سفارت&zwnj;های امریکا ممکن است آماج حمله واقع شوند ولی این وزارتخانه هشداری به دیپلمات&zwnj;ها نداده بود. سفیر آمریکا در لیبی به تازگی از سفری اروپایی به لیبی بازگشته بود. قبل از حضور وی در بنغازی، وضعیت امنیتی کنسولگری مناسب و ایمن اعلام شده بود. (<a href="http://www.independent.co.uk/news/world/politics/revealed-inside-story-of-us-envoys-assassination-8135797.html">منبع</a>) اما کاخ سفید اعلام کرد هیچگونه گزارش اطلاعاتی&zwnj;ای را که توصیه عملی مشخصی داشته باشد، قبل از حمله به سفارت لیبی دریافت نکرده است. (<a href="http://www.reuters.com/article/2012/09/14/us-protests-whitehouse-idUSBRE88D14C20120914">منبع</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بدینترتیب باور رو به رشدی وجود دارد که حمله خونین به کنسولگری آمریکا در بنغازی حمله&zwnj;ای از قبل طراحی شده و سازمان یافته مرتبط با سالگرد یازدهم سپتامبر و با هدف انتقام گیری از دولت آمریکا بوده است. اگرچه اطلاعاتی که تا کنون موجود است هنوز به صورت قطعی این ادعا را ثابت نمی&zwnj;کند. یکی از سخنگویان کاخ سفید نیز مدعی شد هنوز مدرک قطعی در خصوص حمله از پیش برنامه ریزی شده وجود ندارد. (<a href="http://www.reuters.com/article/2012/09/14/us-usa-libya-plot-idUSBRE88D1OH20120914">منبع</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>وضعیت در لیبی</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما اهمیت اصلی این رویداد بحران آفرین تبعات آن است که تغییراتی انکار نا پذیر را در صحنه سیاسی لیبی و روابط آمریکا و لیبی ایجاد می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پایه اصلی این اتفاق وجود مشکلات امنیتی و ضعف اقتدار دولت جدید لیبی است. خلاء قدرت مجال تحرک به گروه&zwnj;هایی می&zwnj;دهد که هدف بی ثبات سازی لیبی را برای تحمیل موجودیت سیاسی خود دنبال می&zwnj;کنند. اگرچه تعداد نیرو&zwnj;هایی که به اعتراض خشونت بار در برابر ساختمان نمایندگی سفارت آمریکا در بنغازی پرداختند اندک و از چند صد نفر تجاوز نمی&zwnj;کردند و در مقابل آن جمع به مراتب بیشتری از مردم لیبی به محکومیت توامان حمله خشونت بار به سفارت آمریکا و مرگ سفیر آمریکا و توهین به پیامبر پرداختند. اما نیروی تخریب کننده این گروه اقلیت کم نیست.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">وضعیت لیبی پس از انقلاب اگرچه بهتر از انتظارات و پیش&zwnj;بینی&zwnj;ها است ولی هنوز خلاء قدرت و عدم تثبیت نظام سیاسی جدید مشکل اصلی است. حمله تروریستی اخیر باعث شد تا وجود هرج و مرج و فعالیت گروه&zwnj;های مسلح غیر دولتی برجسته گردد. در حال حاضر یکی از خواست&zwnj;های اصلی جامعه لیبی در محکومیت خشونت صورت گرفته بر علیه دیپلمات&zwnj;های امریکایی خلع سلاح گروه&zwnj;های مسلحی است که در انقلاب و مبارزه بر علیه قذافی شرکت داشتند. هنوز ارتش و پلیس نتوانسته&zwnj;اند فضای نظامی و امنیتی را کاملا در اختیار بگیرند. برخی از این گروه&zwnj;های شبه نظامی در داخل نیرو&zwnj;های نظامی و امنیتی نیز نفوذ دارند. وضعیت بد اقتصادی و انتظارات سریع برای بهبود اوضاع نیز باعث می&zwnj;شود تا هر از چند گاهی اعتصاب&zwnj;هایی به وقوع بپیوندد و زمینه را برای آشوب مساعد سازد. همچنین آتش نزاع&zwnj;های قومی و مذهبی نیز برافروخته است. نیرو&zwnj;های مسلحی که در انقلاب شرکت داشتند هنوز نتوانسته&zwnj;اند در نظم جدید سیاسی کشور جذب شوند و شکاف بین انتظارات آنها و واقعیت&zwnj;های صحنه جدید از عوامل اصلی تنش است که اجازه نداده دولت انتقالی اقتدارش را حاکم گرداند. آنها توقع دریافت امتیازات و نفوذ سیاسی دارند. عدم تحقق این انتظارات نقشی مهمی در تداوم بحران خلاء امنیت در لیبی دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">عاملی دیگری که در حمله به کنسولگری آمریکا در بنغازی موثر بود وضعیت خاص شهر بنغازی و حضور کم رنگ تر قانون و نظم در این منطقه است. وجود تنش بین نیروهای این منطقه و حکومت مرکزی بر سر خود مختاری فضا را برای آشوب مساعد نموده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اکثریت مردم لیبی مخالف برخورد&zwnj;های خشونت آمیز با نمایندگان دولت امریکا هستند. گروه&zwnj;های مختلف و متعددی از جامعه لیبی و دولتمردان این کشور صریحا قتل سفیر آمریکا را به عنوان عملی غیر انسانی و نفرت&zwnj;انگیز محکوم کردند. مفتی ارشد لیبی شیخ صادق القریانی نیز با صدور فتوایی حمله و قتل دیپلمات&zwnj;های امریکایی را ممنوع کرد و حادثه رخ داده را نیز تقبیح نمود. او بیان قاتلان دیپلمات&zwnj;های آمریکایی را لعنت کرد و گفت طبق سیره پیامبر حمله به سفارت&zwnj;های خارجی مجاز نیست. او به حدیثی از پیامبر استناد کرد کسانی که افراد خارجی که در بین مسلمانان به صلح زندگی می&zwnj;نمایند را می&zwnj;کشند، به بهشت نمی&zwnj;روند. او مردم لیبی را به اقدام علیه حرکت&zwnj;های تروریستی و آشوب گرایانه دعوت کرد که هم باعث بد نامی اسلام می&zwnj;شود و هم دنیا را علیه لیبی بسیج می&zwnj;کند. او این حمله را در تداوم حملات، مجازات&zwnj;های خود سرانه و در گیری&zwnj;ها در مناطق میستراتا، طرابلس و زیلتن و دیگر مناطق و بخصوص تخریب معابد مذهبی و امامزاده&zwnj;ها در رجما و عجیلات برشمرد. (<a href="http://www.libyaherald.com/?p=14471">منبع</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر مبنای برخی از گزارش&zwnj;ها سفیر آمریکا فرد محبوبی در لیبی بوده و معمولا هر جا می&zwnj;رفته است مورد استقبال مردم قرار می&zwnj;گرفته است. جمع&zwnj;های بزرگی از مردم لیبی و بخصوص بنغازی پی از مرگ وی به تسلیت و بزرگداشت کریستوفر استیونز پرداختند و به او لقب &quot;دوست لیبی&quot; دادند. (<a href="http://www.libyaherald.com/?p=14412">منبع</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">گروه&zwnj;هایی که سعی کرده&zwnj;اند دستاویزی از فیلم جنجالی برای بهبود موقعیت سیاسی خود در لیبی پیدا کنند، متنوع هستند. در یک دسته بندی کلی می&zwnj;توان آنها را به دو دسته تقسیم نمود. نخست بقایای حکومت قذافی و قبایل متحد او که سعی می&zwnj;کنند تا با گسترش بی ثباتی وضعیت لیبی را به قبل از انقلاب نزدیک نمایند. آنها حضور منسجمی ندارند اما به شکل پراکنده فعالیت&zwnj;هایی را انجام می&zwnj;دهند. آنان در پی انتقام گیری از آمریکا نیز هستند که از دید آنان عامل اصلی سرنگونی حکومت قذافی است. اما در عین حال این نکته قابل توجه است که در شهر سیرت، زادگاه قذافی و کانون اصلی حامیان وی، اعتراض چشمگیری نسبت به فیلم &quot;بی&zwnj;گناهی مسلمانان&quot; روی نداد، امری که می&zwnj;تواند تایید کننده این انگاره باشد که طرفداران قذافی در حمله به نمایندگی آمریکا در بنغازی نقش نداشته&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما گروه&zwnj;های دیگری هستند که وزن بیشتری از هواداران قذافی دارند و هدف مشترک گسترش خشونت و بی ثباتی در لیبی را دنبال می&zwnj;کنند. گروه&zwnj;های اسلام&zwnj;گرای افراطی که در انتخابات اخیر لیبی شکست فاحشی خوردند اینک از گسترش ناامنی در لیبی حمایت می&zwnj;کنند. همچنین آنها خواهان افزایش تنش و درگیری با آمریکا هستند. خصومت با آمریکا از عناصر قوی ایدئولوژی و گفتمان آنها است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مقامات دولت لیبی این گروه&zwnj;ها را به القاعده منتسب می&zwnj;کنند. ولی گروهی که قبلا رسما با القاعده همکاری داشت به رهبری عبدالحکیم بالحاج در جریان انقلاب لیبی موضعش را تغییر داد و اینک با تشکیل حزب الوطن مبارزه سیاسی را دنبال می&zwnj;کند. گروه&zwnj;های کوچک تندرو بیشتر اهدافی شبیه القاعده را دنبال می&zwnj;کنند و یا با آنها همسو هستند تا اینکه ارتباط تشکیلاتی داشته باشند. البته سلفی&zwnj;ها در لیبی به مانند دیگر کشور&zwnj;های اسلامی می&zwnj;کوشند از این موضوع فرصتی برای خود بسازند. اما آن گونه که نتایج انتخابات لیبی نشان داد، اسلام&zwnj;گرا&zwnj;های افراطی وزن کمی در لیبی دارند و نمی&zwnj;توانند معادلات سیاسی لیبی را تحت تاثیر قرار دهند. اما قدرت تخریی دارند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">البته در مواجهه با آمریکا کلا نیروهای اسلام گرا موضع مثبتی ندارند اما جریان&zwnj;های معتدل مانند اخوان المسلمین سیاست خصومت نیز ندارد ولی خواهان جدایی لیبی از جریان همسو با آمریکا در عرصه بین المللی است. اما گرایش غالب در افکار عمومی در لیبی طرفداری از روابط خوب با غرب است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اینک دولت جدید لیبی در وضعیت تعیین کننده&zwnj;ای قرار دارد اگر نتواند بر بحران ناامنی و اقتدار فائق شود مشروعیت آن متزلزل خواهد گشت. از این رو شاید دولت لیبی بتواند از این تهدید فرصتی برای خود بسازد تا با متحد کردن جامعه لیبی علیه خشونت و اعمال خود سرانه بتواند به خلاء قدرت پایان بخشیده و فرایند خلع سلاح گرو&zwnj;های مسلح را شتاب بخشد. از این زاویه چه بسا حمله شورای عالی امنیتی لیبی به تیپ شهدای میلانا و از بین بردن محل استقرار نفرات آن بتواند نقطه آغاز این حرکت باشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">روز یکشنبه بعد از هشدار&zwnj;های متعدد شورای عالی امنیت لیبی به این تیپ و تقاضا برای آزادی دو تن از اعضاء این شورا که این تیپ آنان را گروگان گرفته بود و پاسخ منفی محمد ورفلی رهبر این تیپ، فرماندهی شورا با تجهیزات سنگین نظامی به محل استقرار تیپ حمله کرد. بعد از آزادی گروگان&zwnj;ها، نفرات زیادی از تیپ مزبور بازداشت شدند و ستاد آنها تخریب گشت. (<a href="http://www.libyaherald.com/?p=14533">منبع</a>)</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>پرسش&zwnj;های مطرح در آمریکا</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در رسانه&zwnj;های آمریکا این سؤال پیش کشیده می&zwnj;شود که آیا آمریکا در ازای کمکی که به انقلاب لیبی و سرنگونی قذافی کرد، امتیازاتی به لحاظ استراتژیک کسب کرده است یا نه؟ یا باز به مانند برخی تجارب گذشته منافع استراتژیک را قربانی فوائد تاکتیکی نموده است؟ اساسا رویکرد آمریکا به بهار عربی این کشور را آسیب پذیر کرده یا این اتفاقات عوارض موقتی است؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">آنچه مهم است لزوم بازنگری در سیاست&zwnj;های آمریکا برای پیدا کردن موقعیت مناسب در کشور&zwnj;های اسلامی پس فروپاشی دیکتاتور&zwnj;ها است. همچنین این موضوع به رقابت&zwnj;های انتخاباتی آمریکا و شکاف بین دو حزب هم دامن زده است. برخی از جمهوری خواهان به ایراد از سیاست مصالحه جویی اوباما با جهان اسلام برخاسته&zwnj;اند و سرمایه گذاری وی را در این حوزه بی&zwnj;حاصل می&zwnj;دانند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">رویداد پر هزینه لیبی، شوکی به آمریکا نیز وارد کرد تا دشواری&zwnj;های بازسازی رابطه و تعیین جایگاه خود در فضای جدید کشور&zwnj;های عربی را دریابد. اما هر تغییری که در رابطه لیبی و آمریکا رخ دهد، بعید است منجر به تضعیف رابطه کنونی دو کشور شود. به احتمال زیاد نوع رابطه امنیتی و سیاسی تغییراتی محدود پیدا خواهد کرد. چالش دیگر پیش روی آمریکا حضور نظامی و امنیتی در لیبی است که خود می&zwnj;تواند روابط دو کشور را در درازمدت دچار مشکلات نماید. اسناد به سرقت رفته از کنسولگری آمریکا در بنغازی دیگر نگرانی آمریکا است که باید منتظر ماند دید که محتوی این اطلاعات چیست و افشای آنها چه پبامد&zwnj;هایی در بر دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>عکس</strong>:</p> <p dir="RTL">کنسول&zwnj;گری آمریکا در بنغازی در حال سوختن</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/09/17/19676#comments اخوان المسلین القاعده بنغازی بهار عربی علی افشاری لیبی گوی سیاست Mon, 17 Sep 2012 09:20:13 +0000 politics 19676 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/27/17529 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/27/17529" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> با برگزاری نخستین انتخابات آزاد در لیبی، راه این کشور به سوی دمکراسی گشوده شده است. </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> اکبر فلاح‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="277" height="188" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/falllaqk01.jpg?1343373538" /> </div> </div> </div> <p>اکبر فلاح&zwnj;زاده - هفتم ژوئیه امسال به عنوان یک روز بزرگ در تاریخ لیبی ثبت می&zwnj;شود. در این روز نخستین انتخابات آزاد لیبی بعد از ۵۰ سال برگزار شد. در حالی که در همسایگی لیبی، انتخابات مصر بحرانی شد، انتخابات لیبی به&zwnj;رغم تمام تشنج&zwnj;ها و خرابکاری&zwnj;ها با شرکت اکثریت مردم، زنان و مردان در همه نقاط کشور برگزار شد.</p> <!--break--><!--break--><p>خرابکاری هم البته کم نبود: روز جمعه، ششم ژوئیه، یکی از کارکنان ستاد برگزاری انتخابات در حمله مسلحانه به یک هلیکوپتر در نزدیکی بن&zwnj;غازی کشته شد. در روز انتخابات نیز در شرق کشور مخالفان انتخابات با حمله به چند مرکز رأی&zwnj;گیری و آتش زدن برگه&zwnj;های رأی تلاش کردند انتخابات را مختل کنند. آن&zwnj;ها از اینکه فقط ۶۰ کرسی به نمایندگان منطقه شرق این کشور اختصاص داده شده، خشمگین&zwnj;اند و نگران&zwnj; از اینکه مثل دوران معمر قذافی به حاشیه رانده شوند. با این&zwnj;همه شرکت گسترده مردم در انتخابات ناظران را شگفت&zwnj;زده کرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>هانسیورگ اشترومیر (Hansjoerg Strohmeyer) ناظر حقوق بشر سازمان ملل در لیبی، اوضاع این کشور را از زمان انقلاب آن در سال گذشته تاکنون از نزدیک زیر نظر داشته و در روز انتخابات هم همراه دو لیبیایی به نام&zwnj;های سنوسی و احمد در روستای آن&zwnj;ها واقع در غرب طرابلس ناظر ماجرا&zwnj;ها بوده است. سنوسی از معدود لیبیایی&zwnj;هایی است که در انتخابات سال ۱۹۶۴ شرکت کرد. احمد هم ۴۰ سال در آلمان منتظر چنین روزی بوده تا بتواند آزادانه رأی بدهد. آن&zwnj;ها با غرور اما دلتنگ برای یاران از دست داده، انگشتان جوهریشان را به علامت شرکت در انتخابات نشان می&zwnj;دهند. آن&zwnj;ها به این وسیله به آزادی و دمکراسی سلام می&zwnj;کنند. تشکیل مجلس مؤسسان و انتخاب دولت و روابط پایدار با همسایگان، همه و همه به همین انتخابات بسته است.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p><img width="196" height="104" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/falllaqk03.jpg" alt="" />در لیبی شکل&zwnj;گیری یک جامعه قدرتمند مبتنی بر حقوق شهروندی در مراحل مقدماتی است.</p> </blockquote> <p>به نوشته اشترومیر در سایت هفته&zwnj;نامه آلمانی&zwnj;زبان &laquo;دی سایت&raquo;، در هفته&zwnj;های قبل از انتخابات، لیبی متشنج بود و گروه&zwnj;های مختلف به تحریم انتخابات فراخوان داده بودند و چنان تشنجی ایجاد شده بود که همه می&zwnj;گفتند لیبی بعد از قذافی روز خوش نخواهد دید و مانند عراق در آشوب&zwnj;های جنگ داخلی غرق می&zwnj;شود. این نکته به&zwnj;خصوص از این نظر نگرانی اروپایی&zwnj;ها را برانگیخته بود که بر خلاف عراق، لیبی درست بیخ گوش اروپا قرار گرفته است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اما این نگرانی&zwnj;ها بی&zwnj;پایه بود: ۹ ماه بعد از سقوط قذافی انقلابیون سابق برای کسب قدرت و مقام به همدیگر چنگ و دندان نشان می&zwnj;دهند و آرامش هنوز برقرار نشده. اما آشوب هم نشده و مستی انقلاب از کله&zwnj;ها می&zwnj;پرد و جامعه کم کم به خود می&zwnj;آید. به نظر اشترومیر لیبی از بسیاری جهات با افغانستان، عراق یا سوریه فرق دارد. لیبی هر چند از نظر جغرافیایی بزرگ است، اما به نسبت جمعیت کمی دارد و مردم آن از نظر قومی و دینی نسبتاً با هم جور در می&zwnj;آیند. کشور شش میلیون نفر جمعیت دارد که ۹۰ درصدشان عرب و سنی هستند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>۹ ماه از سقوط قذافی گذشته اما اوضاع مثل عراق نابسامان نشده: نه امنیت از بین رفته، و نه جنگ داخلی درگرفته، و این در حالی است که نیروهای حافظ صلح بین&zwnj;المللی هم آنجا حضور ندارند. این وضع به برکت وجود خود لیبیایی&zwnj;ها حاصل شده است. به&zwnj;خصوص در سطح محلی بافت&zwnj;های خانوادگی و اجتماعی، جامعه را نگه داشته&zwnj;اند. بریگاد&zwnj;های انقلابی و شبه&zwnj;نظامیانی که علیه قذافی جنگیدند و به سلاح&zwnj;های سنگین هم مجهزند، همه جا حضور دارند. اما عامل ناآرامی نیستند، بلکه گاهی جاهایی به جای پلیس حافظ نظم و امنیت هم هستند.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p>&nbsp;<img width="196" height="101" align="middle" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/falllaqk02.jpg" alt="" />در جاهایی که سنت&zwnj;گرایی اسلامی جای فرهنگ غلیظ ضد اسلامی حکومت قذافی را می&zwnj;گیرد، عجالتاً به زیان زن&zwnj;ها تمام می&zwnj;شود.</p> </blockquote> <p>از این&zwnj;ها که بگذریم، کسی به طور جدی دنبال تجزیه کشور نیست. البته چالش&zwnj;ها و درگیری&zwnj;های منطقه&zwnj;ای و نغمه&zwnj;های تمرکززدایی به&zwnj;خصوص در شرق کشور شنیده می&zwnj;شود. اما به ویژه نسل جوانی که مغرور از انقلاب است، دست به کار ساختن لیبی نوین و دموکرات شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>البته بر درگیری&zwnj;های محلی مسلحانه شبه&zwnj;نظامیان که در ماه&zwnj;های اخیر با تلفات جانی هم همراه بوده، نمی&zwnj;شود سرپوش گذاشت. علت این درگیری&zwnj;ها خلا قدرت مرکزی و پخش و پلا بودن سلاح در میان مردم است. این درگیری&zwnj;ها غالباً محلی&zwnj;اند و ریشه دینی یا قومی ندارند و با دخالت معدود واحدهای باقیمانده ارتش یا کدخدامنشی رفع و رجوع می&zwnj;شوند و آتششان به جاهای دیگر سرایت نمی&zwnj;کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>از آنجا که امنیت از کنترل خارج نشده و شیرازه امور از هم نپاشیده، اقتصاد هم دارد دوباره نفسی تازه می&zwnj;کند و روند عادی خود را از سر می&zwnj;گیرد. قفسه مغازه&zwnj;ها از جنس پر شده و بانک&zwnj;ها هم باز شده&zwnj;اند. تولید نفت تقریباً به اندازه زمان قذافی رسیده. بر خلاف سایر کشورهای بهار عربی، لیبی به حد کافی ثروتمند هست که روی پای خودش بایستد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>معلوم است که این&zwnj;ها به تنهایی ضامن توسعه موفق و تحقق دولت قانون و دموکراسی نیست. بریگاد&zwnj;ها و شبه&zwnj;نظامیانی که در حال حاضر جای خالی قدرت را پر کرده&zwnj;اند، وقتی اوضاع سیاسی و اقتصادی جا بیفتد، از بین خواهند رفت. این زمان می&zwnj;برد. نیروی پلیس باید بازسازی شود. هر چند واحد&zwnj;های ارتشی وجود دارند، اما عملاً چیزی به اسم ارتش وجود ندارد. رقابت و بدبینی میان نیرهای نظامی حاکم است. در لیبی شکل&zwnj;گیری یک جامعه قدرتمند مبتنی بر حقوق شهروندی در مراحل مقدماتی است. نقش زنان فقط تغییر اندکی می&zwnj;کند. در جاهایی که سنت&zwnj;گرایی اسلامی جای فرهنگ غلیظ ضد اسلامی حکومت قذافی را می&zwnj;گیرد، عجالتاً به زیان زن&zwnj;ها تمام می&zwnj;شود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>مبارزه با فساد و ساخت یک نظام اقتصادی شفاف و پر تنوع و مدیریت مالی، وظایف پیش روی دو دهه آینده&zwnj;اند. آشتی با نیروهایی که در سابق به قذافی وفادار بودند، و نیز با جمعیت غیر عرب و مهاجران آفریقایی هم جزو همین وظایف است.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p><img width="196" height="98" align="middle" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/falllaqk04.jpg" alt="" />در لیبی مبارزه با فساد و ساخت یک نظام اقتصادی شفاف و پر تنوع و مدیریت مالی از مهم&zwnj;ترین چالش&zwnj;ها به&zwnj;شمار می&zwnj;آیند.</p> </blockquote> <p>لیبی موقعیت مناسبی به اروپا عرضه می&zwnj;کند تا با آن قراردادهای همکاری بلند مدت امضاء کند. امضای چنین معاهداتی بین اتحادیه اروپا و یک کشور اسلامی اثرات گسترده&zwnj;ای در منطقه خواهد گذاشت. آلمان&zwnj;ها و ترک&zwnj;ها نقش مهمی در این مورد به عهده دارند. آلمان البته در شورای امنیت به حمایت نظامی از شورشیان در لیبی رأی ممتنع داد و از این نظر مورد سرزنش قرار گرفت، با این حال دیگر کسی به این امر توجه ندارد و آلمان&zwnj;ها هم باید از توجیه آن موضع دست بردارند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>آلمان می&zwnj;تواند به&zwnj;ویژه در زمینه بازسازی اقتصاد و کم کردن وابستگی لیبی به نفت و همچنین مبارزه با فساد و ایجاد سیستم حزبی و جامعه مدنی کمک کند. جوانان لیبی خواهان تبادل فرهنگی&zwnj;اند و آلمان قادر است با کمک به سیستم آموزشی و حمایت از پیمانکاران جوان نقش سازنده&zwnj;ای ایفا کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>این نکته به&zwnj;خصوص از این نظر اهمیت دارد که در لیبی زمینه رشد آماده است. اینجا بر خلاف تونس و مصر اسلامگرایان در انتخابات شکست خوردند و ائتلاف احزاب سکولار اکثریت آرا را در پارلمان کسب کردند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>حزب ائتلاف نیروهای ملی به رهبری محمود جبرئیل، نخست وزیر انتقالی پیشین، ۳۹ کرسی از مجموع ۸۰ کرسی اختصاص یافته به احزاب سیاسی را از آن خود کرده و اسلامگرایان تنها ۱۷ درصد رأی آورده&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در این انتخابات آزاد روی هم ۱۲۰۰ نفر به نمایندگی از سوی ۱۴۰ تشکل سیاسی با ۲۵۰۰ نامزد مستقل به رقابت پرداختند. هر چند ائتلاف احزاب سکولار حائز اکثریت شدند، اما از آنجایی که گرایش سیاسی بیشتر کسانی که به عنوان نمایندگان مستقل به پارلمان راه یافته&zwnj;اند، هنوز روشن نیست، نمی&zwnj;توان در مورد ترکیب و جناح&zwnj;بندی&zwnj;های سیاسی در کنگره ملی قضاوت کرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اما این&zwnj;ها همه جزئیات است و اصل مسئله این است که با برگزاری نخستین انتخابات آزاد در لیبی بعد ازگذشت نیم قرن، راه این کشور به سوی دمکراسی گشوده شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p><a href="http://www.zeit.de/2012/29/P-Oped">منبع: دی&zwnj; تسایت</a></p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/27/17529#comments انتخابات لیبی اکبر فلاح زاده بهار عربی لیبی گوی سیاست Fri, 27 Jul 2012 07:16:11 +0000 17529 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/09/16828 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/09/16828" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> فرهمندعلیپور </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="780" height="498" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/libya_elections.jpg?1341853653" /> </div> </div> </div> <p>فرهمند علیپور &minus; اولین انتخابات صورت گرفته در پنجاه سال اخیر لیبی شگفتی ساز شد. اخوان المسلمین جریانی اسلامگرا که به لطف بهارعربی از حاشیه سیاست کشورهای عرب شمال آفریقا، به جریان اصلی تبدیل شده و در چند انتخابات پی در پی قدرت را در تونس، مراکش و مصر از آن خود کرده بود، در ایستگاه چهارم یعنی لیبی ناکام ماند. بر اساس اعلام نتایج اولیه انتخابات لیبی، ائتلاف نیروهای ملی به رهبری محمود جبرئیل توانست از گروههای اسلامگرا پیشی گیرد.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&quot;حزب عدالت و سازندگی&quot; به عنوان شاخه سیاسی اخوان المسلمین و &quot;حزب وطن&quot; به رهبری عبدالحکیم بلحاج که متشکل از شبه نظامیان لیبیایی و نزدیک به افکار سلفی است، نتوانستند آنگونه که انتظار می&zwnj;رفت و پیش بینی&zwnj;ها حکایت می&zwnj;کرد، صاحب اکثریت کرسی&zwnj;ها شوند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;در این انتخابات حدود ۴ هزار نامزد برای کسب ۲۰۰ کرسی پارلمان (کنگره ملی) به رقابت پرداخته بودند. سهم احزاب در این رقابت ۸۰ کرسی است و ۱۲۰ کرسی باقیمانده سهم نامزدهای مستقل است. معمر قذافی که برای نزدیک به ۴۲ سال بر این کشور حکمرانی کرد، هرگز اجازه تاسیس احزاب و برگزاری انتخابات را نداده بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">باراک اوباما رئیس جمهور ایالات متحده از برگزاری انتخابات لیبی استقبال کرد و گفت که لیبی به سوی دمکراسی گام برداشته است و ایالات متحده به عنوان همپیمان ملت لیبی در کنار این کشور خواهد ایستاد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ائتلاف نیروهای ملی که پیروز اولین انتخابات پارلمانی (کنگره) لیبی شده&zwnj;اند متشکل از ۶۵ حزب و گروه میانه رو، لیبرال و دمکراتیک تحت رهبری محمود جبرئیل هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شاخه زیتون و انتقاد همزمان از اسلامگرایان</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">محمود جبرئیل نخست وزیر دولت موقت لیبی تا ماه نوامبر گذشته، و از رهبران اصلی شورای ملی انتقالی این کشور بود. او از سال ۲۰۰۶ وزیر اقتصاد در حکومت معمر قذافی بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">محمد جبرئیل پس از آغاز قیام لیبایی&zwnj;ها علیه قذافی به صف مخالفین پیوست و نقشی اساسی در جلب حمایت کشورهای غربی و اروپائی از شورای انتقالی لیبی ایفا کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;جبرئیل&nbsp;از اعضای قبیله &quot;ورفله&quot; از بزرگ&zwnj;ترین و پرجمعیت&zwnj;ترین قبائل لیبی است. در لیبی بیش از ۱۵۰ قبیله حضور دارند که همچنان دارای نقشی تعیین کننده در این کشور هستند. از جبرئیل به عنوان یک چهره میانه رو و تحصیل کرده یاد می&zwnj;شود. وی مدرک دکترای علوم سیاسی خود را در آمریکا گرفته است.&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><img width="220" height="124" align="middle" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/jibril.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">محمود جبرئیل گرچه متجدد محسوب می&zwnj;شود اما همچون بسیاری از گروههای اصلی لیبی، طبعا از جمله اسلامگرایان، معتقد است که قوانین اسلام باید منبع اصلی قانون&zwnj;گذاری در کشور باشد.</div> </blockquote> <blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote> <p>&nbsp;جبرئیل شامگاه یکشنبه هشتم ژوئیه طی سخنانی در دفتر مرکزی این ائتلاف، واقع در یک ویلا در غرب طرابلس از تلاش برای ایجاد یک ائتلاف بزرگ و تعامل با همه گروه&zwnj;ها سخن گفت. جبرئیل در سخنان خود از &laquo;شاخه زیتونی&raquo; سخن گفت که برای اسلامگرایان در دست دارد و همه گروههای را دعوت کرد تا با همکاری و تعاملی سازنده آینده لیبی را بسازند. وی همچنین با اشاره به اقلیت&zwnj;های مورد ظلم و تحقیر شده&zwnj;ای چون بربر&zwnj;ها در لیبی اشاره کرد و گفت که این گروه&zwnj;ها با مشارکت خود در انتخابات با رای خود &nbsp;میهن پرستی&zwnj;شان را نشان دادند.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;جبرئیل در این سخنرانی، که به عربی و انگلیسی بود، انتقاد برخی از روحانیون محافظه کار را که حزب وی را &quot;سکولار&quot; معرفی می&zwnj;کنند رد کرد و گفت: برخی رسانه&zwnj;ها ائتلاف نیروهای ملی را به عنوان گروههای لیبرال معرفی کرده&zwnj;اند، که این موضوع حقیقت ندارد و در واقع این ائتلاف از گروههای سیاسی متفاوتی شکل گرفته است. &nbsp;محمود جبرئیل با انتقاد از این دسته از گروههای اسلامگرا و اخوان المسلمین گفت که آیا آن&zwnj;ها به راستی فکر می&zwnj;کنند که از ما مسلمان&zwnj;تر هستند؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">محمود جبرئیل گرچه متجدد محسوب می&zwnj;شود اما همچون بسیاری از گروههای اصلی لیبی، طبعا از جمله اسلامگرایان، معتقد است که قوانین اسلام باید منبع اصلی قانون&zwnj;گذاری در کشور باشد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;رهبر ائتلاف نیروهای ملی همچنین اخیرا در یک مصاحبه با تلویزیون لیبی گفته بود که مردم لیبی به لیبرالیسم و سکولاریسم نیازی ندارند، زیرا که اسلام &nbsp;می&zwnj;تواند به اندازه کافی برای گروههای سیاسی برنامه داشته باشد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">جبرئیل همچنین در ادامه سخنرانی خود در دفتر مرکزی ائتلاف خود، بر گفت&zwnj;وگو با رهبران مناطق شرقی کشور جهت دست یابی به یک توافق تاکید کرد. رهبران شرق لیبی خواهان اداره مناطق خود به شکل فدرالیسم هستند و در روزهای اخیر نسبت به کم بودن تعداد کرسی&zwnj;هایشان در پارلمان لیبی معترض بوده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;از زمان سقوط حکومت سرهنگ قذافی، لیبی گرفتار در خشونت&zwnj;های فرقه&zwnj;ای و گروهی است و حتی در جریان برگزاری انتخابات و پیش از آن نیز گزارش&zwnj;هایی از به آتش کشیدن صندوق&zwnj;ها و برگ&zwnj;های رای و همچنین کشته شدن دو تن در این خشونت&zwnj;ها مخابره شد. همچنین بر اساس برخی گزارش&zwnj;ها، نیروهای سلفی مرقد ظهیر بن قیس، که به عنوان یکی از صحابه پیعمبر اسلام در نزد لیبیایی&zwnj;ها دارای جایگاه ممتازی است، تخریب کرده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;انتظار می&zwnj;رود تا پایان این هفته نتایج نهایی انتخابات لیبی به طور رسمی اعلام شود.</div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/09/16828#comments اخوان المسلین فرهمند علیپور لیبی محمود جبرئیل گوی سیاست Mon, 09 Jul 2012 17:07:34 +0000 16828 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/06/16723 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/06/16723" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> فرهمندعلیپور </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="620" height="387" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/libya_elections1.jpg?1341938708" /> </div> </div> </div> <p>فرهمند علیپور &ndash; لیبیایی&zwnj;ها برای نخستین بار در نیم قرن اخیر شاهد برگزاری انتخابات پارلمانی در کشور خود هستند. این انتخابات گرچه قرار بود که پیش از این برگزار شود اما ناامنی گسترده و اختلافات موجود میان برخی مناطق لیبی موجب شد تا شورای انتقالی، تاریخ برگزاری این انتخابات را برای دو بار به تعویق بیندازد و سرانجام هفتم ژوئیه را برای برگزاری این انتخابات در نظر بگیرد.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">در این انتخابات حدود ۴ هزار نامزد برای کسب ۲۰۰ کرسی پارلمان (کنگره ملی) به رقابت می&zwnj;پردازند. سهم احزاب در این رقابت ۸۰ کرسی خواهد بود و ۱۲۰ کرسی باقیمانده سهم نامزدهای مستقل خواهد بود. معمر قذافی که برای نزدیک به ۴۲ سال بر این کشور حکمرانی کرد، و به امپراطور صحرا ملقب شده بود (بیش از ۹۰ درصد سرزمین پهناور لیبی را صحرا تشکیل می&zwnj;دهد) هرگز اجازه تاسیس احزاب و برگزاری انتخابات را نداد و طبق قوانین دوران حکومت وی، مجازات تاسیس و یا شرکت در احزاب سیاسی حتی می&zwnj;توانست که حکم مرگ را در پی داشته باشد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">پس از خیزش&zwnj;های مردمی در کشورهای عربی موسوم به بهارعربی، مردم لیبی نیز علیه حکومت معمر قذافی دست به کار شدند و پس از چندماه درگیری&zwnj;های خونین نظامی میان مخالفان و وفاداران به حکومت قذافی و سرانجام مخالفین با حمایت اتحادیه عرب و مداخله نظامی ناتو، توانستند که به عمر حکومت قذافی پایان داده و خود را در آستانه پایه ریزی نظامی تازه بر اساس الگوهای دمکراتیک&zwnj;تر دیدند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;<img width="300" vspace="5" hspace="5" height="169" align="left" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/libya_elections2.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">در طی یک سال اخیر ده&zwnj;ها حزب و تشکل سیاسی در لیبی شکل گرفته و اعلام حضور کرده&zwnj;اند که بسیاری از این احزاب در انتخابات امروز و برای اولین بار طعم رقابت و حضور در یک انتخابات را می&zwnj;چشند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از مهم&zwnj;ترین این احزاب می&zwnj;توان به حزب &laquo;عدالت و سازندگی&raquo; شاخه اخوان المسلمین لیبی، حزب &laquo;وطن&raquo; نزدیک به گروهای سلفی، &laquo;ائتلاف نیروهای ملی&raquo;، &laquo;اصلاح و توسعه&raquo; حزبی که تشکیل شده از چهره&zwnj;های اخوان المسلمینی است و &laquo;جبهه ملی&raquo; یاد کرد، گروهی که دارای گرایشی لیبرال&zwnj;تر هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">انتخابات در حالی برگزار می&zwnj;شود که در روزهای اخیر برخی از رهبران قبائل شرق لیبی اعلام کرده بودند که این انتخابات را تحریم خواهند کرد. به چند مرکزی که برای برگزاری انتخابات اماده می&zwnj;شد حملاتی وارد شد. رهبران این قبائل معتقدند که سهم ین مناطق از کرسی&zwnj;ها پائین است اما شورای انتقالی لیبی اساس سهمیه بندی کرسی&zwnj;ها را میزان جمعیت مناطق عنوان کرده است.شورای انتقالی به مناطق شرقی کشور ۴۰ کرسی اختصاص داده است و به نواحی غربی ۱۰۰ کرسی را اختصاص دده است. بقیه ۴۰ کرسی نیز به مناطق پهناور جنوبی کشور شده شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>ماموریت&zwnj;ها، وظائف و چشم انداز پارلمان</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">مهم&zwnj;ترین ماموریت پارلمانی که توسط لیبیایی&zwnj;ها انتخاب می&zwnj;شود تدوین قانون اساسی جدید و معرفی دولت موقت خواهد بود. با تشکیل این پارلمان قدرت از شورای انتقالی لیبی به این پارلمان محول خواهد شد و در ظرف یک ماه پارلمان موظف به انتخاب و معرفی نخست وزیر تازه لیبی خواهد بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">کمیسیونی در این پارلمان کار تدوین قانون اساسی را انجام خواهد داد و پس از آن پیش نویس قانون اساسی جدید در صحن عمومی پارلمان به بحث گذاشته خواهد شد و سرانجام این پیش نویس در معرض رفراندوم قرار خواهد گرفت تا نظام آینده لیبی بر اساس آن شکل گیرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">انتظار می&zwnj;رود که در لیبی اخوان المسلمین بتواند در انتخابات پیش رو موفق&zwnj;تر از سایر احزاب ظاهر شود، اخوانی&zwnj;ها از سال ۲۰۰۵ که سیف السلام قذافی، فرزند معمر قذافی دست به یکسری اصلاحات سیاسی زد، فضای بهتری برای گسترش نفوذ خود در جامعه لیبی به دست آورد. بر همین اساس احتمال پیروزی اسلامگرا&zwnj;ها در این کشور پررنگ به چشم می&zwnj;آید. شورای انتقالی لیبی نیز چندماه پیش شریعت اسلام را منبع اصلی قانونگذاری در کشور اعلام کرده بود. موضوعی که خود به رونشی نشان از وزن و جایگاه گروههای اسلامگرا در این کشور دارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;<img width="300" vspace="5" hspace="5" height="232" align="right" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/libya_elections3.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">با توجه به اینکه مردم لیبی در مقام مقایسه با مردم تونس همسایه غربی این کشور، گرایش بیشتری به گروههای سیاسی اسلامگرا دارند و با یادآوری این موضوع که در انتخابات پارلمانی در تونس و مصر و اخیرا انتخابات ریاست جمهوری مصر و پیروزی&zwnj;های اخوان المسلمین در این انتخابات، به نظر می&zwnj;رسد که این جنبش اسلامگرا در لیبی نیز از شانس موفقیت بالایی برخوردار است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در تونس، کشوری که شعله&zwnj;های بهارعربی از آنجا برافروخته شد، طرفداران راشد غنوشی که یک چهره شاخص اسلامگراست توانستند پارلمان و دولت را از آن خود کنند، در مراکش گرچه اعتراضات مردمی موجب برکناری حکومت نشد، اما شاه این کشور برای در امان ماندن حکومتش از بهار عربی، دست به اصلاحات گسترده&zwnj;ای زد و در انتخابات پارلمانی که صورت گرفت، اخوان المسلمین به پیروزی دست یافتند و بنکیران، از چهره&zwnj;های خاص اسلامگرا و از دوستان قدیمی و همفکران راشد غنوشی توانست پست نخست وزیری را در این کشور عهده دار شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در مصر نیز گرچه اخوان المسلمین پیروز هر دو انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری بودند اما نهاد پر قدرت نظامی حاکم بر این کشور، با طرح ابهام&zwnj;هایی در خصوص نامزد&zwnj;های مستقل راه یافته به پارلمان، نهاد پارلمان مصر را تنها چند هفته پس از شکل گیری&zwnj;اش و در آستانه برگزاری مرحله دوم انتخابات ریاست جمهوری منحل کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p><span dir="RTL">اکنون باید منتظرماند و دید که انتخابات در پنجمین کشور شمال آفریقا چه نتیجه&zwnj;ای در پی خواهد داشت</span><span dir="RTL">.</span></p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/07/06/16723#comments اخوان المسلمین اسلامگرایی بهار عربی فرهمند علیپور قدافی لیبی گوی سیاست Fri, 06 Jul 2012 21:09:04 +0000 16723 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2012/05/12/14222 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2012/05/12/14222" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="260" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/sergey_lavrov_4.jpg?1336794862" /> </div> </div> </div> <p>روسيه می&zwnj;گويد نبايد اجازه داد سناریوی ليبی در سوريه تکرار شود.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p>به گزارش ريا نووستی، سرگی لاوروف، وزير خارجه روسيه گفت: &quot;دخالت نظامی خارجی در درگيری&zwnj;های داخلی و استفاده از تحريم&zwnj;های يک&zwnj;جانبه می&zwnj;تواند به تشديد هرج و مرج در امور منطقه منجر شود.&quot;</p> <p>به گفته وی در شرايط بروز درگيری&zwnj;های داخلی در يک کشور &quot;تقويت نقش محوری&quot; سازمان ملل متحد بيش از هر وقت ديگر اهميت دارد.</p> <p>لیبی ماه&zwnj;ها درگیر جنگ داخلی بود که با دخالت نظامی نیروهای ناتو حکومت این کشور سقوط کرد.</p> <blockquote><p>سرگی لاوروف: دخالت نظامی خارجی در درگيری&zwnj;های داخلی و استفاده از تحريم&zwnj;های يک&zwnj;جانبه می&zwnj;تواند به تشديد هرج و مرج در امور منطقه منجر شود</p> </blockquote> <p>روسيه پيش از اين نيز بارها با هرگونه دخالت نظامی غرب در سوريه مخالفت کرده بود.</p> <p>اعتراضات ضد دولتی در سوريه از مارس ۲۰۱۱ در اين کشور آغاز شد. بر پايه آمار سازمان ملل در يک سال گذشته بيش از ۹ هزار نفر در درگيری&zwnj;های اين کشور کشته شده&zwnj;اند.</p> <p>مقام&zwnj;های سورهی نيز می&zwnj;گويند در اين مدت بيش از ۲۵۰۰ نفر از نظاميان و مأموران پليس اين کشور در جريان نبرد با &quot;تروريست&zwnj;های مسلح&quot; کشته شده&zwnj;اند.</p> <p>دولت سوريه از مخالفانش به عنوان &quot;تروريست&zwnj;های مسلح&quot; نام می&zwnj;برد.</p> <p>در تازه&zwnj;ترين دور خشونت&zwnj;ها در سوريه، صبح پنج&zwnj;شنبه ۲۱ ارديبهشت ۱۳۹۱ بر اثر دو انفجار در شهر دمشق، پايتخت سوريه، دست&zwnj;کم ۷۰ نفر کشته شدند.</p> <p>اين بمب&zwnj;گذاری&zwnj;ها در حالی رخ داده که دولت سوريه و مخالفان از روز ۱۲ آوريل ۲۰۱۲ اعلام آتش&zwnj;بس کرده&zwnj;اند.</p> <p>اين آتش&zwnj;بس در چارچوب طرح صلح کوفی عنان، نماينده سازمان ملل در امور سوريه صورت گرفته است.</p> <p>با اين حال طرفين درگير در سوريه يکديگر را به نقض آتش&zwnj;بس متهم می&zwnj;کنند.</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2012/05/12/14222#comments روسیه سرگی لاوروف سوریه لیبی اخبار جهان Sat, 12 May 2012 03:26:57 +0000 zamaanehnews 14222 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/05/11/14198 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/05/11/14198" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفت‌وگو با بوعالم صنصال، نویسنده الجزایری </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> دی سایت </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-motarjem"> <div class="field-label">برگردان:&nbsp;</div> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> اکبر فلاح‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="575" height="383" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/sensal.jpg?1337110617" /> </div> </div> </div> <div dir="RTL"> روز پنجشنبه دهم ماه مه در الجزایر انتخابات پارلمانی برگزار شد که به عقیده&nbsp; بسیاری کارشناسان&nbsp;نیروهای اسلام&zwnj;گرا اینجا نیز مانند مراکش، مصر و تونس شانس بیشتری دارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بوتفلیقه، رئيس &zwnj;جمهوری الجزایر قصد دارد به کمک نیروهای اسلام&zwnj;گرای معتدل و با اتکا به ارتش، دوره ریاست جمهوری خود را بدون انجام اصلاحات اساسی به پایان ببرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">الجزایر سال&zwnj;ها درگیر جنگ داخلی خونین بوده و تا همین پارسال در آن کشور وضعیت اضطراری حاکم بود. الجزایری&zwnj;ها نیز از بهار عربی دلگرم شدند و تظاهراتی به راه انداختند، اما از ترس آن که به سرنوشت مصر و لیبی دچار شوند، دست نگه داشتند و تغییر حکومت راهدف قرار ندادند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;هفته نامه &quot;دی سایت&quot; آلمان به همین مناسبت با بوعالم صنصال (<span dir="LTR">Boualem&nbsp;</span><span dir="LTR">Sansal</span>) نویسنده سرشناس الجزایری گفت&zwnj;وگو کرده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">صنصال&nbsp; در الجزيره متولد شده اما به علت درگیری با سانسور آثارش را به زبان فرانسه منتشر کرده و به علت فشار حکومت&nbsp; به همراه همسر و دو دخترش مجبور به ترك الجزاير شده است. سال گذشته میلادی او به خاطر تلاش&zwnj; براي استقرار صلح و دموكراسي در شمال آفريقا جايزه صلح اتحاديه ناشران آلماني را دریافت کرد.&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آقای صنصال شما به موفقیت قیام عربی اعتقادی ندارید و بیم آن دارید</b>&nbsp;<b>که شیرازه امور از هم&nbsp; بپاشد و بلبشو شود؛ یک عراق جدید، یک سومالی جدید، از منطقه ساحل آفریقا تا نوار غزه همه جا به آشوب کشیده می&zwnj;شود.</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما الجزایری&zwnj;ها بهار عربی خودمان را عجالتا پشت سر گذشته&zwnj;ایم. بیست و اندی سال پیش؛ در اکتبر ۱۹۸۸ ما به خیابان&zwnj;ها ریختیم، تظاهرات عظیمی شکل گرفت. حاصلش صدها کشته، هزاران شکنجه شده و گم و گور شده بود. دریایی&nbsp; از خون میان ارتش و اسلام&zwnj;گرایان به راه افتاد.&nbsp;تا امروز دویست هزار نفر کشته شده&zwnj;اند. این بهار الجزایر بود. چی گیرمان آمد؟ هیچ. یک دمکراسی جعلی. در حقیقت تظاهرات ما بر قدرت قدرتمداران افزود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شما واقعا مدعی هستید که در نتیجه قیام مردم خفقان به جای آن که کم شود، بیشتر هم شده است؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">ما الجزایری&zwnj;ها بهار عربی خودمان را عجالتا پشت سر گذشته&zwnj;ایم. بیست و اندی سال پیش؛ در اکتبر ۱۹۸۸ ما به خیابان&zwnj;ها ریختیم، تظاهرات عظیمی شکل گرفت. حاصلش صدها کشته، هزاران شکنجه شده و گم و گور شده بود</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">معلوم است. شکنجه قبلا هم بود. اما حد و اندازه داشت. دلیلش هم این بود که حساب و کتابی در کار بود و قربانیان شکنجه می&zwnj;توانستند شکایت کنند و حتی طلب غرامت کنند. اما بعد از بهار الجزایر همه این&zwnj;ها به باد یغما رفت. دیگر همه جا می&zwnj;شد مردم را&nbsp; دستگیر کرد یا کشت. قضات و پلیس&zwnj;ها جایشان را باهم عوض کردند. به نام مبارزه با تروریسم بدترین فجایع به راه افتاد. جنبش دمکراسی&zwnj;خواهی فقط آب به آسیاب دیکتاتوری ریخت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>انقلاب عربی در تونس، مصر و لیبی را چگونه ارزیابی می&zwnj;کنید؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مشکل اینجاست: دیگر کشورهای عربی در معرض این خطرند که پا جای پای ما بگذارند و از روی سرمشق بد الجزایر مشق بنویسند. این وضع امروز در مصر پیش آمده. در مصر ارتش قدرتمندتر و قلدرتر از قبل شده، حتی با نفوذتر از زمان مبارک. ارتش صد سال سیاه حاضر نیست از قدرتش دست بکشد. روزنامه&zwnj;نگاران و روشنفکران بازداشت می&zwnj;شوند. قبطی&zwnj;های مسیحی، یهودیان، همجنس&zwnj;گرایان مورد تعقیب قرار می&zwnj;گیرند، زن&zwnj;های بی&zwnj;حجاب&nbsp; را کتک می&zwnj;زنند، یا این که موهایشان را می&zwnj;کشند، دختر بچه&zwnj;ها را از رفتن به مدرسه منع می&zwnj;کنند، کم کم دست دادن با زن&zwnj;ها هم مجاز نخواهد بود. این وضع مصر. در لیبی گروه&zwnj;های مسلحی هستند که ایجاد رعب و وحشت می&zwnj;کنند و پایش بیافتد مردم را می&zwnj;کشند. در تونس هم به زن&zwnj;هایی که اسلامی لباس نپوشند، تف می&zwnj;اندازند. اسلام&zwnj;گراها در دانشگاه جولان می&zwnj;دهند و قصد دارند زن&zwnj;ها را از مردها جدا کنند. رئیس دانشگاه تونس را اخراج کردند، چون زن بود. هر روز بساطمان همین است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>تابستان گذشته گفتید که درعرض دوازده ماه در تونس، مصر و لیبی دیکتاتوری&zwnj;های جدیدی ایجاد می&zwnj;شود.</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ای کاش اشتباه می&zwnj;کردم. اما صابون این تجربه&zwnj;ها به تنمان خورده. روشنفکران با شوق و ذوق از دمکراسی حرف می&zwnj;زنند. ولی آیا دمکراسی آن چیزی است که مردم ما می&zwnj;خواهند؟ این مردم می&zwnj;خواهند انتقام سی سال خفقان را بگیرند. می&zwnj;خواهند مهره&zwnj;های شاخص حکومتی را که مردم را چاپیده&zwnj;اند، بگیرند به زندان بیاندازند. اسلام&zwnj;گراها دقیقا همین را به مردم وعده می&zwnj;دهند. می&zwnj;گویند دزدها و آدم&zwnj;کشانی را که بر شما مردم حکومت کرده&zwnj;اند، به دار می&zwnj;آویزیم، تکه پاره&zwnj;شان می&zwnj;کنیم. پس بیایید به ما رای بدهید!</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما برای این که دل مردم را به دست بیاوریم، باید به روستاها برویم. روشنفکران ما تماسی با مردم ندارند. بنابراین حرف زدن از دمکراسی بی&zwnj;فایده است. فقط اسلام&zwnj;گراها هستند که با مردم تماس دارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شما جوری حرف می&zwnj;زنید که انگار مبارزه برای دمکراسی به زحمتش نمی&zwnj;ارزد .</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><img src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/egypt67m.jpg" width="200" height="122" align="bottom" alt="" />دیگر کشورهای عربی در معرض این خطرند که پا جای پای ما بگذارند و از روی سرمشق بد الجزایر مشق بنویسند. این وضع امروز در مصر پیش آمده. در مصر ارتش قدرتمندتر و قلدرتر از قبل شده</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">چرا، خیلی هم می&zwnj;ارزد! اما لب کلام من این است که حماقت ما در الجزایر را تکرار نکنید. دمکراسی در یک دولت دینی جایی ندارد، خیلی از مردم هم اصلا برای دمکراسی آمادگی ندارند. توده مردم طالب امنیت و عدم خشونت است، بحث سکولاریسم و اسلام در میان نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>پس بهار عربی باید چگونه پیش برود؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما به نهادهای مستقل، پلیس و دستگاه قضایی سالم و پاک نیاز داریم. ما ابتدا باید علیه خودمان انقلاب کنیم. خیلی&zwnj;ها هنوز پخته نشده&zwnj;اند - آنهایی را هم عرض می&zwnj;کنم&nbsp; که در جبهه پیشرو قرار دارند. وقتی از دوستانم می&zwnj;پرسم: می&zwnj;پذیرید که زن&zwnj;ها و دخترانتان در یک جامعه دمکرات مستقل باشند؟ می&zwnj;گویند، اساسا باید زن&zwnj;ها به طور طبیعی آزاد باشند، فقط زن خود من نه!&nbsp; دخترها هم باید زندگی آزاد داشته باشند، فقط دختر خود من نه! او تا هنگام مرگ من دخترم می&zwnj;ماند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>الجزایر دارد پنجاهمین سال استقلالش را جشن می&zwnj;گیرد، آیا هنوز از چنگ خشونت خلاص نشده&zwnj;اید؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ابدا. خشونت موج موج می&zwnj;آید. زمانی روزانه هزار نفر کشته می&zwnj;شدند. حالا اشکال دیگر خشونت هم پیدا شده: دستگاه کاغذ بازی ما مردم را زیر پا له می&zwnj;کند، دستگاه امنیتی&zwnj;مان همه مردم را در هر سوراخی که باشند، می&zwnj;پاید و شنود می&zwnj;کند. پیشترها حداکثر دویست هزار پلیس داشتیم، امروز یک و نیم میلیون. دو روز دیگر سفر می&zwnj;کنم به الجزایر، اما از حالا هول و ولا برم داشته: خیلی پیش می&zwnj;آید که پلیس احضارت می&zwnj;کند، اما بعد که رفتی، می&zwnj;گویند اشتباه شده. این&zwnj;ها شکل&zwnj;های استالینی ترور هستند، مانند آن&zwnj;چه در کتاب ۱۹۸۴&quot;&quot; جرج اورول آمده.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شما آخرین نویسنده بزرگ الجزایرید که در الجزایر مانده&zwnj;اید. چرا؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این را گاهی خودم هم می&zwnj;پرسم. به نظر من روشنفکران نباید بگریزند وقتی در کشورشان اتفاق تعیین کننده&zwnj;ای روی می&zwnj;دهد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>جایی نوشته&zwnj;اید، یک دهم ثانیه کافی&zwnj;ست تا هستی ما منفجر شود، اما برای آن&zwnj;که آن را دوباره جمع و جور کنیم باید یک عمر وقت صرف کنیم.</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">خشونت مغز را ویران می&zwnj;کند. سبب آن می&zwnj;شود که توان تجزیه و تحلیل و اندیشیدن را از دست بدهیم. کارکرد نویسندگان و روشنفکران از قضا همین&zwnj;جاست: این است که ذهن را درمان کنند، و کمک کنند تا خودمان را بیابیم و پیش برویم. در این راه همه باید دست به دست هم بدهند: پزشکان، نویسندگان، روان&zwnj;شناسان، هنرمندان.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">لب کلام من این است که حماقت ما در الجزایر را تکرار نکنید. دمکراسی در یک دولت دینی جایی ندارد. خیلی از مردم هم اصلا برای دمکراسی آمادگی ندارند. توده مردم طالب امنیت و عدم خشونت است، بحث سکولاریسم و اسلام در میان نیست</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">ورد زبان&nbsp; سیاستمداران این است: آن&zwnj;چه&nbsp; خراب شد، خراب شده، فکر آینده باشیم. ولی ما نویسندگان درد&nbsp;مردم داریم و آنها را مانند کسانی نگاه می&zwnj;کنیم که زبانشان را گم کرده&zwnj;اند و حرف زدن باید بیاموزند. در بهار عربی فقدان این چیزها احساس می&zwnj;شود: فقدان کتاب، نمایشنامه در مورد قیام، ولو این که&nbsp; خیلی خوب هم نوشته نشده&nbsp; باشند، سرود و ترانه&zwnj;هایی که یاد آور گذشته باشند و از فراموش شدن آنها جلوگیری&nbsp; کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آینده کشورهای عربی را چطور می&zwnj;بینید؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">[شـب تاريك وبيم موج و گردابي چنين هايل...]<i> </i>فکر می&zwnj;کنم خطراتی در پیش است که کسی فکرش را هم نکرده.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">الجزایر پنجاه سال پیش که تاسیس شد، ۹ میلیون جمعیت داشت. امروز سی و شش میلیون شده&zwnj;اند. بیست سال دیگر جمعیت به صد میلیون می&zwnj;رسد. دولت باید فکر نان و آب این افراد باشد. ذخایر نفت ما فقط تا ده سال می&zwnj;رسد. بعد از گرسنگی به جان هم می&zwnj;افتیم. اسلام برای مردم&nbsp; نان و آب نمی&zwnj;شود. اسلام&zwnj;گراها معتقدند تا می&zwnj;توانیم باید بچه&zwnj;دار شویم. خواست خدا هر چه&nbsp; باشد همان می&zwnj;شود، اگر خواست او باشد، می&zwnj;میریم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما به یک اقتصاد تکامل یافته نیاز داریم. یک دولت لائیک. وگرنه مانند کشورهای آفریقای سیاه دچار جنگ و قتل عام می&zwnj;شویم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>کار تونس، لیبی، مصر به کجا می&zwnj;کشد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این کشورها در خطر نابودی&zwnj;اند. نگاهی به لیبی بیاندازید! در مرکز&nbsp;&nbsp; لیبی بربرها زندگی می&zwnj;کنند، که همیشه جنگ راه انداخته&zwnj;اند. در شرق لیبی بازماندگان و نسل&zwnj;های جدید یهودیان به زور مسلمان شده هستند. به همین دلیل قذافی منطقه بن غازی (<span dir="LTR">Bengasi</span>)&nbsp;را به حال خودش رها کرده بود. شمال آفریقا مانند یوگسلاوی سابق تجزیه شده. آنجا در قلب اروپا آن همه قتل و خونریزی راه افتاد، حسابش را بکنید در کشورهای فقیر و درب و داغان ما چه اتفاقی می&zwnj;افتد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>می&zwnj;توانید تصورش را بکنید که روزی الجزایر از درون از هم بپاشد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">فقط شانزده درصد الجزایری&zwnj;ها عربند. یک جنبش خودمختاری&zwnj;خواهانه بربرهای الجزایری، و یک دولت در تبعید در پاریس هست که سه وزیرش در آلمان اقامت دارند. این&zwnj;ها خیلی فعالند و حتی با آنگلا مرکل ملاقات داشته&zwnj;اند. بربرها با عرب&zwnj;ها&nbsp; آبشان توی یک جوی نمی&zwnj;رود. بربرها اصلا زیر بار یک دولت عربی نمی&zwnj;روند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;فرهاد منی (<span dir="LTR">Farhad Men</span>) خواننده معروف از همین بربرهاست و خواسته&zwnj;هایشان را نمایندگی می&zwnj;کند. او سال&zwnj;ها جنگید، حبس کشید و شکنجه شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;در آینده در این جبهه خطر جنگ تهدیدمان می&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><strong>منبع: </strong><a href="http://www.zeit.de/2012/19/Interview-Sansal "><strong>دی سایت</strong></a></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div>&nbsp;</div> <p>&nbsp;&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/05/11/14198#comments اسلام‌گرایی الجزایر بهار عرب بوتفلیقه بوعالم صنصال تونس جنگ داخلی لیبی مصر گوی سیاست Fri, 11 May 2012 09:35:09 +0000 14198 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2012/03/19/12170 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2012/03/19/12170" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="260" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/press_tv_0.jpg?1332133063" /> </div> </div> </div> <p>دو خبرنگار بريتانيايی پرس تی&zwnj;وی، تلويزيون انگليسی&zwnj; زبان ايران که در ليبی بازداشت شده بودند، ۱۸ مارس (۲۸ اسفند ۱۳۹۰) آزاد شدند.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p>به گزارش خبرگزاری فرانسه، عمر الخدراوی، معاون وزير کشور ليبی در يک نشست خبری در طرابلس گفت: &quot;اين دو خبرنگار پس از آنکه ثابت شد، جرمی انجام نداده&zwnj;اند، آزاد شدند.&quot;</p> <p>شبه نظاميان سوهلی، نيکولاس ديويس گزارش&zwnj;گر و گرت مونتگمری جانسن فيلم&zwnj;بردار پرس تی&zwnj;وی را به همراه دو شهروند ليبيايی ۲۲ فوريه (سوم اسفند ۱۳۹۰)هنگام فيلم&zwnj;برداری در پايتخت ليبی بازداشت کرده بودند.</p> <p>پس از بازداشت اين خبرنگاران، سازمان عفو بين&zwnj;الملل از شبه نظاميان ليبی خواسته بود اين دو خبرنگار انگليسی و همکاران ليبيايی شان را آزاد کنند.</p> <p>معاون بخش خاورميانه و شمال آفريقا در عفو بين الملل گفته بود بازداشت اين خبرنگاران &quot;کاملاً غير قانونی و بی&zwnj;اساس&quot; است.</p> <p>ليبی در سال گذشته شاهد تظاهرات گسترده&zwnj;ای عليه معمر قذافی، رهبر اين کشور بود که در نهايت با دخالت ناتو به نفع شورشيان، حکومت قذافی سرنگون شد. قذافی نيز به دست شورشيان کشته شد.</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2012/03/19/12170#comments اخبار ایران لیبی نيکولاس ديويس پرس تی‌وی گرت مونتگمری جانسن Mon, 19 Mar 2012 04:57:45 +0000 zamaanehnews 12170 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2012/02/25/11350 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2012/02/25/11350" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="260" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/untitled11_0.jpg?1330150125" /> </div> </div> </div> <p>دو خبرنگار بريتانيايی که برای شبکه تلويزيونی انگليسی زبان حکومت ايران، &quot;پرس تی&zwnj;وی&quot; کار می&zwnj;کنند در ليبی بازداشت شدند.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p>گاردين گزارش داده&zwnj;است نيکولاس ديويس گزارش&zwnj;گر و گرت مونتگمری جانسن فيلم&zwnj;بردار پرس تی&zwnj;وی به همراه دو شهروند ليبيايی به زندانی در طرابلس منتقل شده&zwnj;اند. در عين حال وزارت امور خارجه بريتانيا تلاش&zwnj; خود را برای آزادی آنان آغاز کرده&zwnj;است.</p> <p>يکی از سخنگويان وزارت امور خارجه در اين&zwnj;باره اظهار داشت: &quot;ما اين خبر را تأييد می&zwnj;کنيم که دو شهروند بريتانيايی در ليبی بازداشت شده&zwnj;اند. سفارت ما در طرابلس به اين موضوع رسيدگی می&zwnj;کند.&quot;</p> <p>او همچنين گفت که بازداشت&zwnj;ها روز چهارشنبه (۲۲ فوريه / سوم اسفند ۱۳۹۰) اتفاق افتاده&zwnj;است.</p> <blockquote><p>يکی از سخنگويان وزارت امور خارجه بریتانیا: ما اين خبر را تأييد می&zwnj;کنيم که دو شهروند بريتانيايی در ليبی بازداشت شده&zwnj;اند. سفارت ما در طرابلس به اين موضوع رسيدگی می&zwnj;کند</p> </blockquote> <p>بستگان بازداشت&zwnj;شدگان نيز در اين مدت مصاحبه&zwnj;هايی را با رسانه&zwnj;های انگليسی زبان انجام داده&zwnj;اند.</p> <p>خواهر مونتگمری جانسن در اين باره به يکی از نشريات جنوب ولز گفت خانواده او با نگرانی منتظر اخباری هستند که بايد از طرابلس برسد. آن&zwnj;ها تا صبح پنج&zwnj;شنبه چيزی از بازداشت&zwnj;ها نمی&zwnj;دانستند تا در نهايت، يکی از دوستانشان که به&zwnj;طور اتفاقی خبر را از پرس تی&zwnj;وی شنيده بود به آن&zwnj;ها نيز اطلاع داد.</p> <p>او همچنين گفت: &quot;از دولت بريتانيا تقاضا می&zwnj;کنم که هر کاری از دستشان ساخته است انجام دهند و ما را بی&zwnj;خبر نگذارند.&quot;</p> <p>بر اساس گزارش&zwnj;ها، اين دو خبرنگار را نظاميان شهر مصراته بازداشت کرده&zwnj;اند و سپس آن&zwnj;ها را به بازداشتگاهی در طرابلس فرستاده&zwnj;اند، اما هنوز از دلايل بازداشت آن&zwnj;ها خبری منتشر نشده&zwnj;است.</p> <p>ليبی در سال گذشته شاهد قيام گسترده&zwnj;ای عليه معمر قذافی، رهبر اين کشور بود که در نهايت با دخالت ناتو به نفع شورشيان، حکومت قذافی سرنگون شد.</p> <p>بريتانيا از حاميان اصلی شورشيان ليبی بود. ايران نيز از همان ابتدای قيام ليبی، حمايت خود را از شورشيان اعلام کرد.</p> <p>*عکس: گرت مونتگمری جانسن</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2012/02/25/11350#comments لیبی نيکولاس ديويس پرس تی‌وی گرت مونتگمری جانسن اخبار جهان Sat, 25 Feb 2012 06:08:46 +0000 zamaanehnews 11350 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/02/03/10719 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/02/03/10719" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> معضلات تکنیکی دخالت نظامی در بحران سوریه </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> ارشاد علیجانی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="610" height="405" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/syr1.jpg?1328647782" /> </div> </div> </div> <div dir="RTL">چرا امریکا<span dir="LTR">٬</span> ناتو و یا ترکیبی جهانی همانند آن ائتلافی که چندی&zwnj;پیش به لیبی حمله کرد<span dir="LTR">٬</span> تاکنون برای توقف کشتار مردم سوریه واکنش نظامی نشان نداده است و احتمال آن نیز در میان&zwnj;مدت کم به نظر می&zwnj;رسد. این در حالی است که کشتار رژیم اسد در سال&zwnj;های اخیر در منطقه<span dir="LTR">٬</span>&nbsp; کم&zwnj;سابقه است در حالی که حتی امیر قطر خواستار برخورد نظامی با حکومت بشار اسد شده و بخشی از اپوزسیون سوریه نیز خواستار دخالت نظامی و یا دست&zwnj;کم ایجاد منطقه پرواز ممنوع شده&zwnj;اند.</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اما فضای جهانی به این نقطه ختم شد که&nbsp; مقامات مختلف دنیا از جمله مقامات بلندپایه آمریکایی خواهان کناره&zwnj;گیری بشار اسد از قدرت شده&zwnj;اند پیشنهادی که از سوی اتحادیه عرب ارایه شده و مورد حمایت وسیع جهانی نیز واقع شد، اما عملاً هیچ اتفاقی در عالم واقع در این زمینه رخ نداد؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به نظر می&zwnj;رسد که باید این دلایل را به دو دسته سیاسی و فنی تقسیم کرد<span dir="LTR">٬</span> هرچند این واژه&zwnj;ها هر کدام نماینده مجموعه&zwnj;ای از این دلایل هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اما اگر بخواهیم پیش از ذکر مسایل سیاسی به ذکر مسایل فنی که کمتر به آن توجه شده است بپردازیم باید گفت که دلیل شماره یک و مسلم این است که سوریه<span dir="LTR">٬</span> لیبی نیست و علت عدم تمایل برای دخالت نظامی این است که برآوردهای نظامی درمورد این&zwnj;گونه دخالت در سوریه چندان برای غرب امیدوارکننده نیست و احتمال یک نبرد فرسایشی پردرد و پرهزینه در آن قابل تصور است؛ اتفاقی که در عراق شاهد آن بودیم و در افغانستان همچنان شاهدیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اپوزسیون سوریه با وجود برخورد خونین حکومت بشار اسد، هنوز آنچنان که باید&nbsp; قدرتمند نیستند<span dir="LTR">٬</span> اپوزسیون سوریه بسیار پراکنده است و در مقایسه با لیبی، با وجود تشکیل ارتش آزادی&zwnj;بخش، &nbsp;اما هیچ بخشی- حتی بخشی کوچک از کشور را- در دست ندارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اپوزسیون سوریه هنوز نتوانسته است جز حمص، راهپیمایی بزرگی در شهرهای پرجمعیت دیگری مانند دمشق به راه بیندازد و حتی اخبار عجیب&zwnj;تری نیز وجود دارد؛ مثل این&zwnj;که طی <a href="http://www.thedohadebates.com/news/item/index.asp?n=14312">آخرین نظر سنجی توسط مؤسسه &quot;دوحا دیبیت&quot;</a> (متعلق به خاندان حاکم بر قطر که خواهان حمله نظامی به سوریه شده&zwnj;اند) همچنان <span dir="LTR">۵۵</span> درصد از مردم سوریه به هر دلیلی خواهان ادامه حضور اسد در راس قدرت هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><b>طی آخرین نظر سنجی توسط مؤسسه &quot;دوحا دیبیت&quot; همچنان </b><b><span dir="LTR">۵۵</span></b><b> درصد از مردم سوریه به هر دلیلی خواهان ادامه حضور اسد در راس قدرت هستند</b></div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">یا از سویی دیگر ارتش آزادی&zwnj;بخش سوریه با وجود سر و صدای فراوان، نتوانسته است به موفقیتی قابل ذکر دست پیدا کند و&nbsp; در این روزها توانسته است تنها چند ده سرباز جدید از ارتش ملی سوریه جدا و به جمع خود اضافه کند. ( این به معنای عدم نفوذ اعتراضات در عمق جامعه و عدم گسترش روز افزون آن نیست، بلکه تنها نشان&zwnj;دهنده نبود امکان و شرایط لازم برای دخالت نظامی در سوریه در حال حاضر است.)</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در&zwnj;واقع برخلاف لیبی<span dir="LTR">٬</span> هیچ مرز مشخصی بین نیروهای نظامی بشار اسد و ارتش آزادی بخش سوریه وجود ندارد<span dir="LTR">٬</span> که هر ائتلاف خارجی بتواند تانک&zwnj;ها<span dir="LTR">٬</span> خودروها یا هر لجستیک نظامی دیگر ارتش سوریه را مورد حمله قرار دهد. اساساً بخش عمده قتل و کشتارهای رژیم سوریه در مناطق شهری و پر جمعیت صورت می&zwnj;پذیرد که توان حمله هوایی در این مناطق وجود ندارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;نکته دیگر آنکه در حال حاضر حتی تأیید قطعنامه پیشنهادی اعراب ناظر بر تغییرات تدریجی و بدون دخالت نظامی<span dir="LTR">٬</span>(حتی نیروهای نظامی ارتش آزادی&zwnj;بخش سوریه) به علت حمایت روسیه و چین از رژیم اسد شانسی برای تأیید در شورای امنیت ندارد<span dir="LTR">٬</span> چه رسد به تأیید یک دخالت نظامی هرچند جزیی در امور سوریه توسط جامعه جهانی.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>دخالت نظامی</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">وقتی صحبت از دخالت نظامی می&zwnj;شود حتی شرایط جغرافیایی سوریه نیز در این تصمیم نقش مهمی بازی می&zwnj;کند چرا که سوریه دارای جغرافیای متفاوتی نسبت به کشوری همچون لیبی و حتی عراق است. جغرافیایی که خود بر دشواری عملیات نظامی از هر نوع آن (هوایی و زمینی) می&zwnj;افزاید.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از سویی دیگر سوریه در یکی از حساس&zwnj;ترین نقاط روی کره زمین قرار گرفته است که می&zwnj;تواند با کشیده شدن یک کبریت<span dir="LTR">٬</span> کل منطقه را دچار حریق کند<span dir="LTR">٬</span> اگر نگاهی به نقشه بیندازیم متوجه این حساسیت شدید خواهیم شد: اسراییل<span dir="LTR">٬</span> لبنان<span dir="LTR">٬</span> عراق ترکیه<span dir="LTR">٬</span> اردن؛ این&zwnj;ها اسامی همسایه&zwnj;های سوریه هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در این میان بسیاری از کارشناسان و حتی برخی از جریانات اپوزوسیون سوریه خواستار وضع منطقه پرواز ممنوع توسط جامعه جهانی در سوریه شده&zwnj;اند. شاید اتفاقی هماند آنچه در دهه 90 در عراق روی داد و از کشتار کردهای این کشور جلوگیری کرد و یا نمونه اخیر آن لیبی.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اما دورنما برای اجرای این چنین مختصات نظامی&zwnj;ای نیز در سوریه بسیار کم&zwnj;رنگ و مه&zwnj;آلود است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><b>سوریه در یکی از حساس&zwnj;ترین نقاط روی کره زمین قرار گرفته است که می&zwnj;تواند با کشیده شدن یک کبریت</b><b><span dir="LTR">٬</span></b><b> کل منطقه را دچار حریق کند؛ اسراییل</b><b><span dir="LTR">٬</span></b><b> لبنان</b><b><span dir="LTR">٬</span></b><b> عراق ترکیه</b><b><span dir="LTR">٬</span></b><b> اردن؛ این&zwnj;ها اسامی همسایه&zwnj;های سوریه هستند</b></div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بسیاری از کشورهای دنیا از جمله روسیه و چین مسلماً زیر بار چنین قطع&zwnj;نامه ای نخواهند رفت چرا که بارها تأکید کرده&zwnj;اند که تصویب چنین قطع&zwnj;نامه&zwnj;هایی در سازمان ملل به نحوی منجر به حمله نظامی خواهد شد. همانند آنچه در لیبی اتفاق افتاد و یا حتی اگر بازه زمانی را کمی طولانی در نظر بگیریم<span dir="LTR">٬</span> می&zwnj;توان عراق را نیز به این مثال&zwnj;ها اضافه کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بر اساس تجربه وضع مناطق پرواز ممنوع، می&zwnj;توان گفت این حالت<span dir="LTR">٬</span> به نوعی وضعیت پیش از جنگ است<span dir="LTR">٬</span> و تجربه در لیبی ثابت کرد که خواهی نخواهی برای اعمال عملی منطقه پرواز ممنوع نیاز به حضور نظامی و عملیات نظامی است. مقابله نظامی با هواپیما&zwnj;هایی که به طور احتمالی به پرواز درآیند<span dir="LTR">٬</span> نابودی سایت&zwnj;های موشکی ضد هوایی و غیره...</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تمامی این مسایل به نظر می&zwnj;رسد به آنچه که در لیبی اتفاق افتاد ختم خواهد شد. اما تفاوت عمده لیبی و سوریه نبود یک نیروهای زمینی محلی است که منطقه گسترده&zwnj;ای از خاک را در دست داشته باشند.</div> <div dir="RTL"><img width="200" height="133" vspace="2" hspace="2" border="2" align="left" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/syr2.jpg" /></div> <div dir="RTL">این موضوع عملاً غرب را برای اجرای این گزینه بی&zwnj;تمایل خواهد کرد. چرا که اجرای آن از نظر اقتصادی چندان ارزان&zwnj;تر از اجرای یک عملیات نظامی تمام&zwnj;عیار نخواهد بود و نکته دیگر آنکه به علت درهم&zwnj;آمیختگی نیروهای دو طرف اجرای چنین عملیات با تلفات سنگین انسانی و غیر نظامیان همراه خواهد بود که اجرای آن را از نظر سیاسی ودیپلماتیک نیز بسیار پرهزینه خواهد کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>ایجاد منطقه امن</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نکته&zwnj;ای دیگری که این روزها در فضای رسانه&zwnj;ای و سیاسی اپوزسیون سوری بسیار مورد بحث قرار گرفته است<span dir="LTR">٬</span> <a href="http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-16422352">ایجاد &quot;منطقه امن&quot;</a> از سوی غرب یا جامعه جهانی برای مردم و مخالفان رژیم سوریه است؛ به نوعی ایجاد یک نوعی بنغازی برای مردم لیبی که در آن اپوزسیون سوریه توانایی ایجاد یک دولت را داشته باشد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><b>تفاوت عمده لیبی و سوریه نبود یک نیروهای زمینی محلی است که منطقه گسترده&zwnj;ای از خاک را در دست داشته باشند. این موضوع عملاً غرب را برای اجرای این گزینه بی&zwnj;تمایل خواهد کرد</b></div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به نظر می&zwnj;رسد ایجاد چنین مناطق امنی اگر بر پایه نیروهای مردمی منطقه نباشد(همانند کردستان عراق) به فجایعی همچون سربرنیتسا و صربستان خواهد انجامید<span dir="LTR">٬</span> چرا که نیروهای غربی عملاً توانایی ایجاد چنین بهشت امنی را نخواهند داشت. به&zwnj;ویژه با وجود بحران اقتصادی فعلی و درگیری آمریکا در عراق و افغانستان و وضعیت نه جنگ و نه صلح با ایران توانایی اعزام نیروهای کافی را نخواهد داشت و <a href="http://mideast.foreignpolicy.com/posts/2012/01/17/no_military_options_in_syria">کارشناسان معتقدند که ایجاد چنین منطقه امنی به دست&zwnj;کم حدود بیست هزار نیروی زمینی و پوشش سنگین هوایی نیاز خواهد داشت</a> و این در حال حاضر اگر نخواهیم آن را با واژه غیر&zwnj;ممکن توصیف کنیم باید آن را تقریباً غیرممکن بخوانیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">کما اینکه در موفقترین نمونه آن یعنی کردستان عراق<span dir="LTR">٬</span> نیروهای کرد نهایتا مجبور به قبول نیروهای نظامی دولت مرکزی برای کنترل بخش&zwnj;هایی از مرزهای بین&zwnj;المللی شدند و اساساً مذاکرات سیاسی و توافق ضمنی بین دو بخش به خشونت&zwnj;ها پایان داد که البته و مسلماً قدرت نظامی کردها قدرت چانه&zwnj;زنی را برای آنان در مقابل دولت مرکزی ایجاد کرد<span dir="LTR">٬</span> خصوصیتی که در میان اپوزسیون سوریه دیده نمی&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><b>بیشترین اقبالی که اسد برای نشنیدن صدای پای سربازان کاخ سفید در راهروی کاخ&zwnj;های خود داشته</b><b><span dir="LTR">٬</span></b><b> این است که آمریکا با مشکلات شدید اقتصادی مواجه است و در این رابطه در حال کاهش شدید بودجه نظامی خود است</b></div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">عملاً می&zwnj;توان گفت هیچ دلیل منطقی&zwnj; و عملی&zwnj;ای نمی&zwnj;توان برای مفید بودن ایجاد چنین منطقه&zwnj; امنی در تحولات سوریه بیان کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ضمن اینکه چنین اقدامی باعث ایجاد طیفی جهانی در مخالفت با هرگونه عملیات &quot;بشر دوستانه&quot; در سوریه خواهد شد. چرا که عملاً زمینه اثبات ادعاهای اسد و کرملین را در قصد کشورهای غربی به دخالت نظامی در این کشور و ساخته و پرداخته شدن اعتراضات توسط غرب را پررنگتر و امکان جبهه سازی علیه آن در سطح بین&zwnj;المللی را بیشتر می&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مسلماً روسیه و چین باتوجه به اینکه هرگونه تغییر رژیم در سوریه را پیش&zwnj;زمینه ادامه روند تغییر رژیم و یا جنگ با ایران می&zwnj;پندراند، تمام قد به مخالفت با آن خواهند پرداخت؛ همانگونه که در مخالفت با قطعنامه اخیر اعراب در شورای امنیت نشان دادند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p>اما تاریخ معاصر ثابت کرده که ائتلاف&zwnj;های جهانی به رهبری آمریکا در شرایط دشوارتر و دورنمای سیاه&zwnj;تر جنگ نیز دست به عملیات نظامی زده است که مثال&zwnj;های آن از ویتنام تاعراق ادامه داشته است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>شاید بیشترین اقبالی که اسد برای نشنیدن صدای پای سربازان کاخ سفید در راهروی کاخ&zwnj;های خود داشته<span dir="LTR">٬</span> این است که آمریکا با مشکلات شدید اقتصادی مواجه است و در این رابطه در حال کاهش شدید بودجه نظامی خود است و سال آینده نیز انتخابات ریاست جمهوی در آمریکا برگزار خواهد شد و نه حزب دمکرات می&zwnj;خواهد با دست زدن به چنین اقدامی خطر از دست دادن قدرت را به جان بخرد و نه حزب جمهوری&zwnj;خواه آمریکا مایل است در صورت پیروزی در انتخابات سال آتی<span dir="LTR">٬</span> دولتی را به ارث ببرد که با مشکلات شدید اقتصادی مواجه است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>از سویی دیگر یک جنگ جدید در کنار منازعات افغانستان به کوه مشکلات آن&zwnj;ها اضافه شده و هر روز باید نگران درگیری احتمالی ایران و اسراییل نیز باشند.&nbsp;&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/02/03/10719#comments ارشاد علیجانی دخالت بشردوستانه دخالت نظامی سوریه لیبی منطقه امن گوی سیاست Fri, 03 Feb 2012 04:05:18 +0000 10719 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/12/29/9441 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/12/29/9441" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهروز صمدبیگی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="270" height="175" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/392e1726-0d3b-4a2d-b171-764293959879.jpg?1325179719" /> </div> </div> </div> <p>زبان کمتر از ۳۳۰ میلیون نفر در ۲۵ کشور جهان عربی است، اما شعار &quot;الشعب یرید اسقاط النظام&quot; (مردم خواهان برکناری رژیم هستند) وقتی در چند کشور جنوب غربی آسیا و شمال آفریقا پیچید، خیلی زود همه جهان را درنوردید و &quot;بهار عربی&quot; مهم&zwnj;ترین اتفاق سال ۲۰۱۱ میلادی شد<span dir="LTR">.</span></p> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&nbsp;بهار عربی مجموعه اعتراض&zwnj;های همگانی مردم کشورهای عرب زبان دنیاست که از پایان سال ۲۰۱۰ میلادی شروع شده و تاکنون هم ادامه دارد. البته نوع، روش و نتیجه اعتراض&zwnj;ها در کشورهای همزبان و همسایه متفاوت بوده است، اما ضمن تفاوت&zwnj;های بسیار، اشتراکات زیادی هم دارند که از جمله مهمترینشان اتکا به رسانه&zwnj;های مدرن و شبکه&zwnj;های اجتماعی بود. مشکلات و مطالبات اقتصادی هم نقش پررنگی در این اعتراض&zwnj;ها و انقلاب&zwnj;ها داشت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">همانطور که جرقه اعتراض&zwnj;ها از تونس و با خودسوزی یک میوه&zwnj;فروش دوره&zwnj;گرد معترض زده شد، اما در همه&zwnj;جا خیلی زود، اصل نظام و تغییر سیستم حکومتی را نشانه گرفت. پیروزی سریع معترضان در تونس، آغازی نویدبخش برای این بهار بود. در مصر با وجود سرنگونی مبارک و برگزاری انتخابات، هنوز آرامش و ثبات در کشور حکفرما نیست و شورای نظامی حاکم بر مصر، در مقابل معترضان همچون دولت مبارک با خشونت برخورد می&zwnj;کند<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در لیبی هم اعتراض&zwnj;های خیابانی رنگ جنگ به خود گرفت و تا هنگامی که قوای نظامی خارجی به نفع معترضان وارد نشد، جنگ مغلوبه نشد. در سوریه هم خونین&zwnj;ترین بخش بهار عربی در حال پی&zwnj;گیری است و دولت بشار اسد تاکنون تظاهرات پرشمار و مستمر مخالفان را با خشونت هرچه تمام&zwnj;تر سرکوب کرده و شمار کشته&zwnj;شدگان، مجروحان و دستگیرشدگان به چند ده&zwnj;هزار نفر می&zwnj;رسد<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بهار عربی در یمن هم به توفیقاتی دست پیدا کرده و &quot;علی عبدالله صالح&quot; از ریاست&zwnj;جمهوری کناره&zwnj;گیری کرد، اما کار انتقال حکومت به کندی و توسط نزدیکان حاکم سابق صورت می&zwnj;گیرد. یمن هم در گذر بهار عربی پرتلاطم بود و اعتراض&zwnj;های مردمی با خشونت از سوی حکومت پادشاهی سرکوب شد. حتی ارتش عربستان سعودی برای کمک به سرکوب وارد این کشور شد. ارتشی که خود تجربه موفقی در کنترل و سرکوب مخالفان و معترضان در کشور پادشاهی ال سعود داشت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در این بین نام الجزایر، مراکش، اردن و کویت را هم نباید از قلم انداخت و البته ایران که پیش از بهار عربی، با اعتراض&zwnj;هایی گسترده مواجه بود و رهبران معترضان، هنوز در زندان خانگی به سر می&zwnj;برند. مسئولان جمهوری اسلامی ایران مایلند بهار عربی را &quot;بیداری اسلامی&quot; و ادامه انقلاب اسلامی سال ۵۷ ایران بنامند، اما اسلام&zwnj;گرایان قدرت گرفته در جریان بهار عربی بار&zwnj;ها بر اختلاف موضع خود با جمهوری اسلامی ایران تاکید کرده و &quot;بشار اسد&quot; مهم&zwnj;ترین متحد جمهوری اسلامی نه در صف حامیان تغییر که در جایگاه رهبری سرکوب سوری&zwnj;ها نشسته است<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آنچه می&zwnj;خوانید شمایی کلی از چهار کشور عمده در تلاطم بهار عربی است، بدون ریشه&zwnj;یابی و تحلیل دلایل و نتایج<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>تونس</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نوع حکومت: جمهوری</div> <div dir="RTL">آغاز جنبش: ۲۷ آذر ۱۳۸۹- پیروزی جنبش: ۲۴ دی ۱۳۸۹</div> <div dir="RTL">تعداد کشته&zwnj;شدگان: ۲۲۴ نفر(منبع: <a href="http://www.bbc.co.uk/news/world-africa-12335692">+</a> )،&nbsp;، تعداد مجروحان: ۹۴ نفر(منبع: <a href="http://apnews.myway.com/article/20110117/D9KQ9H480.html">+</a>)</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>الف: چهره&zwnj;های شاخص</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">طارق طیب محمد بن بوعزیزی وقتی ۱۰ ساله بود پدرش را از دست داد و مجبور شد برای تامین مخارج زندگی شش خواهر و برادر و مادرش کار کند؛ حتی وقتی مادرش با عمویش ازدواج کرد. او موفق به ادامه تحصیل نشد و پس از امتحان چندین شغل، سرانجام دستفروشی را انتخاب کرد. پاییز سال گذشته این جوان ۲۷ ساله در خیابان&zwnj;های &quot;سیدی بوزیدی&quot; با ممانعت و به روایتی با درخواست رشوه ماموران دولتی مواجه شد و اموالش را توقیف کردند. بوعزیزی برای شکایت به شهرداری رفت اما توجهی به او نکردند تا در مقابل ساختمان شهرداری و درحالی که فریاد می&zwnj;کشید: &quot;پس من چطور باید زندگی کنم؟&quot; خود را به آتش کشید. این حادثه آغازگر جنبش اعتراضی در تونس و کشورهای منطقه شد<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img align="left" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/femme-agite-drapeau-tunisien.jpg" />زین&zwnj;العابدین بن&zwnj;علی، ۲۳ سال رییس&zwnj;جمهور تونس بود. او در مهر ۱۳۶۶ در زمانی که ریاست سازمان امنیت را برعهده داشت، به نخست&zwnj;وزیری رسید و یک ماه بعد پس از انتشار گزارش رسمی پزشکان مبنی بر اینکه &quot;حبیب بورقیبه&quot; بیمار است و قادر به انجام وظایفش نیست، خود را رییس&zwnj;جمهور اعلام کرد. هفت سال بعد زین&zwnj;العابدین بن&zwnj;علی در انتخاباتی که خودش تنها نامزد آن بود و ۹۵ درصد واجدین شرایط شرکت کرده بودند، با ۱۰۰ درصد آرا&nbsp;دوباره در جایگاه ریاست جمهوری نشست. در سال ۱۳۸۱ هم رفراندومی برگزار کرد که محدودیت سنی ۷۰ سال برای رییس&zwnj;جمهور برداشته شد تا ادامه ریاست&zwnj;جمهوری زین&zwnj;العابدین بن&zwnj;علی مشکل قانونی نداشته باشد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آبان&zwnj;ماه ۱۳۸۸ زین&zwnj;العابدین بن&zwnj;علی برای بار پنجم در انتخابات ریاست&zwnj;جمهوری برنده شد و این&zwnj;بار ۸۹ درصد رای&zwnj;ها را مال خود کرد. اتحادیه آفریقا یک گروه از ناظران را به تونس فرستاد که توصیفشان از برگزاری این انتخابات &quot;آزاد و عادلانه&quot; بود. البته سایر ناظران بین&zwnj;المللی اجازه حضور پیدا نکردند و گزارش&zwnj;های بدرفتاری و محدودیت&zwnj;های اعمال شده علیه سه نامزد رقیب، بازتاب چندانی پیدا نکرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">پس از آغاز اعتراض&zwnj;های گسترده خیابانی در آستانه سال ۲۰۱۱ میلادی، رییس&zwnj;جمهور ۷۵ ساله تونس اعلام کرد تا پایان سال ۲۰۱۴ از قدرت کنار نخواهد رفت و وعده بهبود اقتصاد و آزادی مطبوعات داد. اما در &zwnj;&zwnj;نهایت دی ماه ۱۳۸۹ به همراه همسر و فرزندانش به عربستان سعودی فرار کرد<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&quot;منصف مرزوقی&quot;، چهره شناخته شده حکومت زین&zwnj;العابدین بن&zwnj;علی، چهار روز پس از سقوط دیکتاتور تونس وارد این کشور شد. این پزشک۶۶ساله در نخستین انتخابات ریاست&zwnj;جمهوری تک نفره بن&zwnj;علی به مخالفت برخاست و زندانی شد. او طی ۱۰ سال گذشته در فرانسه اقامت داشت و در بازگشت هوادارانش به مثابه یک قهرمان از او استقبال کردند. او قبل از برگشت به تونس، در آپارتمانش واقع در پاریس از نامزدی خود برای انتخابات ریاست جمهوری خبر داده بود<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مرزوقی، رهبر حزب کنگره برای جمهوری (الموتمر من اجل الجمهوریه)، حزب چپ ناسیونالیست است که در سال ۲۰۰۱ تاسیس شد. پس از برگزاری انتخابات مجلس ملی موسسان در دوران جدید تونس، نمایندگان المرزوقی را تا زمان تدوین قانون اساسی جدید و برگزاری انتخابات (حدودا یک سال و نیم) به ریاست&zwnj;جمهوری برگزیدند. حزب اسلام&zwnj;گرای میانه رو نهضت به همراه دو حزب سکولار ائتلافی با آن، بیشترین کرسی&zwnj;های مجلس موسسان تونس را مال خود کرده&zwnj;اند و حمادی جبالی از حزب نهضت به مقام نخست وزیری رسیده است. در واقع جبالی نفر اول قدرت در تونس است و رییس&zwnj;جمهور مرزوقی از قدرت محدودی در حوزه&zwnj;های سیاست خارجی و فرماندهی ارتش دارد<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">رئیس&zwnj;جمهور جدید و موقت در توضیح ساختار قدرت در تونس می&zwnj;گوید: &quot;در حال حاضر نظام حاکم بر تونس نه ریاست جمهوری است و نه پارلمانی، اما من به نوبه خودم ترجیح می&zwnj;دهم که در آینده نظامی که قرار است بر مردم تونس حکومت کند، ترکیبی از این دو باشد. نظامی که بر اساس ترکیبی از ریاست جمهوری و پارلمانی اداره شود، از ظهور دیکتاتوری جدید جلوگیری می&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مردم تونس هرگز نظام ریاست جمهوری را نمی&zwnj;خواهند، زیرا در گذشته و در زمان زین&zwnj;العابدین بن&zwnj;علی آن را تجربه کرده&zwnj;اند و متاسفانه خاطره تلخی از آن دارند و دیگر نمی&zwnj;خواهند تاریخ تکرار شود. نظام پارلمانی نیز معایب خود را دارد و احتمال دارد که حاکمیت را به سمت دیکتاتوری سوق دهد، حال آنکه ترکیبی از این دو می&zwnj;تواند آینده دموکراسی در این کشور را تضمین کند.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>ب: حقوق بشر</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">دولت تونس مدعی بود که اصلاحات زیادی را به اجرا گذاشته و نمایشی از دموکراسی و آزادی را برای جهانیان اجرا می&zwnj;کرد. اما &quot;عفو بین&zwnj;الملل&quot; در گزارش سال ۲۰۱۰ خود&nbsp;<a href="http://www.amnesty.org/en/for-media/press-releases/tunisia-human-rights-lip-service-20080623"><span dir="RTL">تصریح کرده است</span></a><span dir="RTL">:</span>&nbsp;&quot;دولت تونس با ارائه یک تصویر مثبت از وضعیت حقوق بشر، جهان را گمراه می&zwnj;کند؛ درحالی که نقض حقوق بشر بی&zwnj;وقفه و با معافیت از &zwnj;مجازات ادامه دارد.&quot; با اینکه ادعا می&zwnj;شد آزادی مطبوعات وجود دارد اما در عمل کنترل شدیدی بر رسانه&zwnj;ها و خبرنگاران اعمال می&zwnj;شد و بیش از یک میلیون کاربر اینترنت با فیلترینگ گسترده مواجه بودند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">فعالان رسانه و حقوق بشر هم با تهدیدهای امنیتی فراوانی مواجه بودند و موارد نقض حقوق بشر و اعتراض&zwnj;ها و انتقادات جایی برای بازتاب پیدا نمی&zwnj;کرد. ازجمله اینکه صد&zwnj;ها هزار جوان برای فرار از سربازی اجباری، به پلیس رشوه می&zwnj;دادند تا به کار و زندگی ادامه بدهند. در نقشه شاخص آزادی مطبوعات سال ۲۰۱۰، تونس از ۱۷۸ کشور جهان در رتبه ۱۶۴ قرار گرفت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>پ: اقتصاد</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">اقتصاد تونس اگرچه متنوع است اما مبتنی بر گردشگری است. در سال ۲۰۱۱ تولید ناخالص داخلی در حدود ۴۹ میلیارد دلار آمریکا (نرخ مبادله رسمی)، و برابری قدرت خرید در حدود ۱۰۲ میلیارد دلار بوده است که جایگاه اول را به تونس در آفریقا و خاورمیانه می&zwnj;دهد. تونس در طول دهه گذشته به طور متوسط ۵ درصد رشد اقتصادی داشته اما همچنان از نرخ بالای بیکاری به خصوص در نسل جوان رنج می&zwnj;برد<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تونس در سال ۲۰۰۹ از سوی مجمع اقتصاد جهانی، رقابتی&zwnj;ترین اقتصاد در آفریقا و چهلمین کشور دنیا معرفی شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>مصر</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نوع حکومت: جمهوری</div> <div dir="RTL">آغاز جنبش: ۵ بهمن ۱۳۸۹، پیروزی جنبش: ۲۲ بهمن ۱۳۸۹</div> <div dir="RTL">تعداد کشته&zwnj;شدگان: ۸۴۶ نفر(منبع: <a href="http://www.haaretz.com/news/international/government-fact-finding-mission-shows-846-killed-in-egypt-uprising-1.356885">+</a> )، تعداد مجروحان: شش&zwnj;هزار و ۴۶۷ نفر&nbsp;(منبع: <a href="http://www.almasryalyoum.com/en/node/326562">+</a>)</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>الف: چهره&zwnj;های شاخص</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">جنبش جوانان ششم آوریل: احمد ماهر در بهار ۱۳۸۷ گروهی فیس&zwnj;بوکی برای حمایت از کارگران شهر صنعتی محله کبری راه انداخت و از مردم خواست تا در روز ششم آوریل سیاه بپوشند و به نشانه اعتراض در خانه بمانند. جنبش جوانان ششم آوریل بعد&zwnj;ها در حدود ۷۰ هزار عضو پیدا کرد و منبع هماهنگی برای چندین راهپیمایی و اعتراض سراسری شدند، اما نام آن&zwnj;ها هنگامی در سراسر جهان بر سر زبان افتاد که روز ۲۵ ژانویه ۲۰۱۰ (پنجم بهمن ۱۳۸۸) همزمان با روز ملی پلیس را به عنوان &quot;روز خش&quot; نامگذاری کردند و از مردم خواستند تا به خیابان&zwnj;&zwnj;ها بیایند. در پی این فراخوان صد&zwnj;ها هزارنفر به میدان تحریر قاهره آمدند و درگیری سختی بین تظاهرکنندگان و پلیس درگرفت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در خرداد ماه ۱۳۸۹ و حتی پیش از شروع اعتراض&zwnj;ها در تونس، جوان ۲۸ ساله&zwnj;ای توسط دو مامور پلیس از کافی&zwnj;نت بیرون کشیده می&zwnj;شود و آنقدر کتک می&zwnj;خورد تا بمیرد. ابتدا با گزارش ساختگی پزشکی وانمود کردند که &quot;خالد محمد سعید&quot; در هنگام بلع کیسه حشیشی که همراه داشت خفه شده و بعد&zwnj;تر ادعا شد او به اتهام سرقت و حمل سلاح تحت تعقیب بوده و در هنگام دستگیری مقاومت کرده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img align="left" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/29012011079.jpg" />در جریان تظاهرات و التهابات مصر، وائل غنیم، یک فعال اینترنتی مخالف دولت که به عنوان یکی از مدیران گوگل در دوبی ساکن بود، صفحه&zwnj;ای در فیس&zwnj;بوک با عنوان &quot;ما همه خالد سعید هستیم&quot; راه انداخت و توانست موجی بزرگ ایجاد کند و فعالان سیاسی مخالف نیز از این طریق از مردم خواستند تا &quot;روز خشم&quot; را ادامه بدهند. بسیاری از فعالان فیس&zwnj;بوکی به این حرکت پیوستند و عکس پروفایل خود را به عکس خالد سعید تغییر دادند تا نام او در انقلاب مصر ماندگار شود. هشتم بهمن ۱۳۸۹ با حضور چند صدهزارنفری معترضان، &quot;جمعه خشم&quot;ّ شکل گرفت و دولت حکومت نظامی اعلام کرد.&nbsp; این روز&zwnj;ها دو پلیسِ ضارب سعید، اولین ماه&zwnj;های حبس هفت ساله خود را در زندان می&zwnj;گذرانند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&quot;محمد حسنی سید مبارک&quot;، قهرمان ملی مصری&zwnj;ها در جنگ ۲۰ روزه اعراب با اسرائیل (یوم کیپور- اکتبر ۱۹۷۳ میلادی) بعد&zwnj;ها به مقام معاونت ریاست&zwnj;جمهوری رسید و پس از ترور انور سادات در مهر ۱۳۶۰ به جای او نشست. پس از آن و در سه دوره انتخابات ریاست&zwnj;جمهوری، در رفراندومی بی&zwnj;رقیب حضور خود را در این سمت تمدید کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در تابستان ۲۰۰۵ میلادی (۱۳۸۴) تن به شرکت در انتخابات ریاست&zwnj;جمهوری با حضور رقیبی از حزب &quot;الغد&quot; (فردا) داد اما با وجود گزارش&zwnj;هایی از تخلفات گسترده انتخاباتی، بار دیگر به پیروزی رسید. &quot;ایمن عبدالعزیز نور&quot;، نامزد شکست&zwnj;خورده، نتایج را قبول نکرد و خواستار برگزاری مجدد&zwnj; انتخابات شد و در پی آن به اتهام جعل اسناد به پنج سال زندان محکوم شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مبارک در دوره ۳۰ ساله ریاست&zwnj;جمهوری&zwnj;اش، کشور را در &quot;حالت فوق&zwnj;العاده&quot; که از زمان جنگ اعلام شده بود- اداره می&zwnj;کرد و در سیاست خارجی متحد قوی آمریکا و اسرائیل در منطقه بود. به همین دلیل بود که در آغاز اعتراض&zwnj;ها، از دولت مصر اعلام حمایت کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سرانجام پس از چندین روز آشوب و درگیری گسترده، تظاهرات میلیونی مخالفان و کنارکشیدن ارتش به نفع مردم، مبارک در ۲۲ بهمن ۱۳۸۹ (روز سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی در ایران) از ریاست&zwnj;جمهوری مصر استعفا داد و حکومت را به &quot;شورای عالی نیروهای مسلح مصر&quot; به ریاست ارتشبد &quot;محمدحسین طنطاوی&quot; واگذار کرد. پیش از این او راه&zwnj;ای مختلفی را از سرکوب تا انتخاب معاون برای اولین&zwnj;بار و واگذاری مسئولیت به او ویا شهید خطاب کردن کشته&zwnj;شدگان امتحان کرده بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مبارک در یازدهم مرداد ماه ۱۳۹۰به همراه دو پسرش، وزیر کشور سابق و شش افسر ارشد پلیس در دادگاه جنایی قاهره تفهیم اتهام شد. او تحت مراقبت پزشکی قرار دارد و پرونده&zwnj;اش همچنان در حال رسیدگی است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&quot;محمد مصطفى برادعى&quot;، فرزند مصطفی برادعی، رییس کانون وکلای مصر و از آزادی&zwnj;خواهان و مخالفان جمال عبدالناصر، مانند پدر حقوق خواند و در این رشته دکترا گرفت. سال&zwnj;ها تجربه دیپلماتیک دارد و به دلیل ریاست موفقیت&zwnj;آمیزش بر آژانس بین&zwnj;المللی انرژی اتمی، برنده جایزه نوبل صلح سال ۲۰۰۵ شد. البرادعی دو روز پس از گردهمایی بزرگ روز خشم به مصر برگشت و از آن پس در بزرگ&zwnj;ترین تظاهرات ۳۰ سال اخیر مصریان شرکت می&zwnj;کرد. او که از پیش اعلام کرده بود: &quot;وقت آن است که مخالفان حکومت مصر قدم در راه تونس بگذارند.&quot; در جمع معترضان از سرنگونی رژیم مبارک حمایت کرد و به همراه ایمن نور و نماینده اخوان&zwnj;المسلمین به عنوان نماینده معترضان برای مذاکره با دولت انتخاب شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>ب: حقوق بشر</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">بنا بر&nbsp;<span dir="RTL"><a href="http://www.hrw.org/legacy/english/docs/2006/01/18/egypt12212.htm">گزارش</a>&nbsp;</span>سال ۲۰۰۶ دیده&zwnj;بان حقوق بشر، شکنجه در مصر معمول بوده و بازداشت&zwnj;های خودسرانه و اجرای حکم قبل از برگزاری دادگاه رایج بوده است. &quot;خانه آزادی&quot; در سال ۲۰۰۵ میلادی از برگزاری &quot;شفاف&zwnj;ترین و رقابتی&zwnj;ترین انتخابات ریاست&zwnj;جمهوری و قانونگذاری نیم قرن اخیر&quot; تمجید کرد، اما برای آزادی&zwnj;های مدنی در مصر (با تعیین شماره یک به عنوان آزاد&zwnj;ترین و شماره هفت دارای کمترین آزادی) نمره پنج را درنظر گرفت و رتبه آزادی را &quot;غیر آزادی&quot;&nbsp;<a href="http://www.freedomhouse.org/uploads/pdf/Charts2006.pdf"><span dir="RTL">اعلام کرد</span></a><span dir="RTL">.&nbsp;</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در زمینه آزادی مطبوعات، مصر &quot;نیمه آزاد&quot; توصیف می&zwnj;شد و در سال ۲۰۰۸ میلادی از بین ۱۹۶ کشور، رتبه ۱۲۴ را به خود&nbsp;<span dir="RTL"><a href="http://www.freedomhouse.org/template.cfm?page=442&amp;year=2008">اختصاص داد</a>.</span>&nbsp;در جریان اعتراض&zwnj;ها، دولت مصر چندین&zwnj;بار اقدام به قطع اینترنت، تلفن همراه و پیام کوتاه کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">قوانین مصر در زمینه زنان و اقلیت&zwnj;های مذهبی به شدت نابرابر بوده است و منجر به برقراری اوضاع ناگواری در این کشور شده بود. ازجمله اینکه بنا به&nbsp;<a href="http://www.who.int/reproductivehealth/topics/fgm/prevalence/en/index.html">گزارش</a>&nbsp;سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۰۸، حدود ۹۱ درصد زنان و دختران مصری ۱۵ تا ۴۹ ساله ختنه شده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>پ: اقتصاد</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">در دهه گذشته حکومت مصر تلاش بسیاری کرد تا پای سرمایه&zwnj;گذاران خارجی را به این کشور باز کند و تا حد زیادی نیز موفق بود. در سال ۲۰۱۱ میلادی، تولید ناخالص داخلی در حدود ۲۳۱ میلیارد دلار آمریکا (نرخ مبادله رسمی) و برابری قدرت خرید در حدود ۵۰۸ میلیارد دلار بوده است. وضعیت عمومی اقتصادی در مصر نسبت به کشورهای آفریقایی مناسب توصیف می&zwnj;شد، اما در مجموع ضعیف محسوب می&zwnj;شود. از طرفی اعتراض&zwnj;های خیابانی و توقف چرخه صنعت گردشگری در این کشور، میلیارد&zwnj;ها یورو به اقتصاد مصر ضرر زده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>لیبی</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نوع حکومت: جمهوری</div> <div dir="RTL">آغاز جنبش: ۲۳ دی ۱۳۸۹- پیروزی جنبش: یک آبان ۱۳۹۰</div> <div dir="RTL">تعداد کشته&zwnj;شدگان از هر دو طرف (نظامی و غیر نظامی): ۲۵ تا ۳۰ هزار نفر&nbsp;(منبع: <a href="http://news.smh.com.au/breaking-news-world/residents-flee-gaddafi-hometown-20111003-1l49x.html">+</a> )</div> <div dir="RTL">تعداد مفقودشدگان: چهارهزار نفر&nbsp;(منبع: <a href="http://www.guardian.co.uk/world/feedarticle/9835879">+</a>)</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>الف: چهره&zwnj;های شاخص</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">معمر محمد ابومنیار، معروف به سرهنگ معمر محمد قذافی در خرداد ۱۳۲۱ به دنیا آمد، اما تا زمان پیوستن به نهضت افسران آزاد و تلاش برای براندازی نظام سلطنتی لیبی گمنام بود. او در شهریور ۱۳۴۸ و با یک کودتای بدون خونریزی، پادشاه لیبی را برکنار کرد و خود قدرت را در دست گرفت. او ابتدا جمهوری عربی لیبی تشکیل داد و سپس آن را &quot;جماهیریه عربی سوسیالیستی خلق عظیم لیبی&quot; نامگذاری کرد. سرهنگ یکی از بزرگ&zwnj;ترین دیکتاتورهای دنیای معاصر بود که درباره او شایعات و داستان&zwnj;های زیادی وجود داشت. لیبی به رهبری او در مظان اتهام شرکت در حوادث تروریستی و جنگ&zwnj;ها و منازعات بین&zwnj;المللی قرار داشت که تعدادی از آن&zwnj;ها به اثبات رسید و تحریم و جریمه را برای لیبی به دنبال داشت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img align="left" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/arab-spring-social-media_11.jpg" />در دی ماه ۱۳۸۹ گروهی از مخالفان با الهام از اعتراض&zwnj;های تونس و مصر بر ضد دولت قذافی در لیبی شورش کردند که خیلی زود اقبال عمومی پیدا کرد و مخالفان توانستند در شهر بنغازی، شورای انتقالی برپا کردند. شورش&zwnj;های خیابانی خیلی زود به جنگ شهری خونین نیروهای دولت و نیروهای مخالف تبدیل شد که پس از مدتی نیرهای ناتو نیز وارد آن شدند. سازمان ملل با هدف حمایت از غیر نظامیان، خواستار ایجاد منطقه پرواز ممنوع بر فراز لیبی شد و در ۲۵ شهریور ۱۳۹۰کرسی لیبی در سازمان ملل را به شورای انتقالی واگذار کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">دارایی&zwnj;های قذافی و خانواده&zwnj;اش بسته شد و دادگاه جنایات جنگی حکم بازداشت او و پسرش سیف&zwnj;الاسلام را صادر کرد، اما قذافی عهد کرد که در برابر شورشیان و نیروهای خارجی مقاومت کند تا به گفته خودش در راه وطن شهید شود. در &zwnj;&zwnj;نهایت هم ۲۸ مهر ۱۳۹۰، سرهنگ درحالی که از ناحیه دو پا زخمی شده بود تسلیم نیروهای انقلابی شد و پس از چند ساعت درگذشت. شورای انتقالی می&zwnj;گوید او پس از دستگیری در تبادل آتش کشته شده اما روایتی هم هست که می&zwnj;گوید او توسط انقلابیون اعدام شده &zwnj;است. کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل، دستور داده تا تحقیقات جامع در این زمینه انجام شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">فرزندان قذافی: رهبر لیبی یک فرزند از ازدواج اول و ۹ فرزند از ازدواج دومش داشت که نزدیک&zwnj;ترین حلقه قدرت به او بودند و با کمک آنان کشور را اداره می&zwnj;کرد. محمد پسر بزرگ، یکی از بزرگ&zwnj;ترین متمولان و صاحب کارخانجات بسیار بود. سیف&rlm; الاسلام معمر قذافی معروف&zwnj;ترین فرزند بود که اگرچه سمت رسمی نداشت، اما او را جانشین پدر می&zwnj;دانستند و در جریان جنگ داخلی هم نفر شماره یک رهبری نظامیان طرفدار دولت و سرکوب مخالفان بود. به خصوص مصاحبه&zwnj;های این دکتر اقتصاد و تکذیب موفقیت&zwnj;های مخالفان بسیار خبرساز شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">المعتصم&zwnj;بالله پسر پنجم معمر و مشاور امنیت ملی لیبی بود. او رهبری یک واحد نظامی-امنیتی را برعهده داشت و در جریان جنگ داخلی لیبی در شهر سرت کشته &zwnj;شد. خمیس پسر ششم هم فرماندهی نیروهای ویژه &quot;تیپ ۳۲&quot; معروف به تیپ خمیس را برعهده داشت که مهم&zwnj;ترین گروه نظامی حامی قذافی بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>ب: حقوق بشر</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">در لیبی نه تنها آموزش زبان&zwnj;های خارجی ممنوع بود بلکه گفت&zwnj;وگو درباره سیاست با غیر لیبیایی&zwnj;ها سه سال زندان به دنبال داشت. بنابراین نباید خیلی انتظار وجود آمار&zwnj;ها و گزارش&zwnj;هایی روشن از وضعیت لیبی پیش از سقوط دیکتاتور را داشته باشیم. با این حال در سال&zwnj;های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ میلادی در رتبه&zwnj;بندی آزادی مطبوعات، لیبی جایگاه آخر را در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا داشت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">کمیته&zwnj;های انقلابی نظارت بسیار سختی بر منتقدان و مخالفان داخلی داشتند و گفته می&zwnj;شود که بین ۱۰ تا ۲۰ درصد مردم لیبی به عنوان خبرچین با این کمیته&zwnj;ها&nbsp;<span dir="RTL"><a href="http://www.meforum.org/878/libya-and-the-us-qadhafi-unrepentant">همکاری می&zwnj;کردند</a>. همچنین در جریان اعتراضات و جنگ داخلی در لیبی، دولت و نیروهای نظامی از هیچ اقدامی برای کشتار و سرکوب مخالفان فروگذار نکردند.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>پ: اقتصاد</b><b><span dir="LTR">: </span></b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">اقتصاد لیبی کاملاً وابسته به نفت است و در عمل تمام درآمد صادرات و حدود یک چهارم تولید ناخالص داخلی خود را از از نفت به دست می&zwnj;آورند. در دهه ۸۰ میلادی، درآمد سرشار نفت باعث شده بود، تولید ناخالص داخلی لیبی بسیار بالا باشد و این جمهوری در مقایسه با همسایگانش کشوری ثروتمند محسوب شود، اما فساد مالی، انحصار درآمدهای مالی در دست خاندان قذافی، سرمایه&zwnj;گذاری&zwnj;های کلان در زمینه تسلیحاتی و امنیتی و ولخرجی&zwnj;های مشهور سرهنگ وضعیت اقتصادی نامناسبی را برای شهروندان لیبی رقم زده بود. بنا براعلام شورای رهبری قدرت در لیبی پس از شکست قذافی، به دلیل &quot;بی&zwnj;توجهی مطلق مدنی&quot; او، حداقل ۱۰ سال برای بازسازی زیرساخت&zwnj;ها زمان لازم است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۱۰ در حدود ۷۱ میلیارد دلار آمریکا (نرخ مبادله رسمی) و برابری قدرت خرید در حدود ۹۱ میلیارد دلار بوده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/12/29/9441#comments بهار عربی بهروز صمدبیگی تونس خاورمیانه سال ۲۰۱۱ شمال آفریقا لیبی مصر گوی سیاست Thu, 29 Dec 2011 16:51:37 +0000 behnam 9441 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2011/11/19/8436 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2011/11/19/8436" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="250" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/436x328_30294_178028_0.jpg?1321723762" /> </div> </div> </div> <p><span style="font-size: small;">شورای انتقالی لیبی، اعلام کرد که سیف السلام قذافی فرزند رهبر سابق لیبی در منطقه اوباری در جنوب لیبی بازداشت شده است.</span></p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <div dir="RTL"><span>به گزارش خبرگزاری&zwnj;ها، فرمانده گردان&nbsp;الجهاد امروز، شنبه ۱۹ نوامبر در یک کنفرانس خبری با اعلام این مطلب از انتقال سیف&zwnj;الاسلام به منطقه الزنتان خبر داد.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>به گفته وی پسر قذافی و سه نفر از معاونان وی از سوی گردان الجهاد دستگیر شده&lrm;اند اما عبدالله السنوسی، رئیس سابق سازمان امنیت لیبی همچنان فراری است.<span dir="LTR"> <p>محمد العلاقی، عضو شورای انتقالی لیبی به العربیه گفت که سیف الاسلام &nbsp;به زودی در داخل لیبی یا دادگاه جنایی لاهه محاکمه خواهد شد و دادگاه وی &quot;عادلانه&quot; خواهد بود. <span dir="LTR"><br /> </span>&nbsp;</p></span></span></div> <blockquote><div dir="RTL"><span><span dir="LTR"><span dir="RTL">محمد العلاقی، عضو شورای انتقالی لیبی به العربیه گفت که سیف الاسلام &nbsp;به زودی در داخل لیبی یا دادگاه جنایی لاهه محاکمه خواهد شد و دادگاه وی &quot;عادلانه&quot; خواهد بود </span></span></span></div> </blockquote> <div dir="RTL"><span><span dir="LTR"><br /> پس از در دست گرفتن قدرت از سوی شورای انتفالی لیبی، سیف الاسلام قذافی &nbsp;و سایر برادرانش به همراه شماری از هواداران معمر قذافی&nbsp;فراری بودند.</span></span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>معمَر قذافی در يکم سپتامبر سال ۱۹۶۹ با کودتا حکومت محمّد ادريس سنوسی، پادشاه وقت ليبی را سرنگون ساخت. قذافی پس از کودتا، حکومت را تا سال جاری ميلادی در دست گرفت و يکی از طولانی&zwnj;ترين دوره&zwnj;های زمام&zwnj;داری در طول تاريخ را به&zwnj;وجود آورد<span dir="LTR">. </span></span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>اعتراضات عليه حکومت ۴۲ ساله معمر قذافی، رهبر فراری ليبی از آوريل ۲۰۱۱ آغاز شد و در نهایت معمر قذافی و پسرش معتصم، ماه گذشته &nbsp;از سوی نیروهای شورای انتفالی لیبی در شهر سرت کشته شدند.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div>&nbsp;</div> https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2011/11/19/8436#comments اخبار جهان لیبی اخبار جهان Sat, 19 Nov 2011 14:20:16 +0000 Maryam 8436 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2011/11/04/8088 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2011/11/04/8088" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> رب فریکن </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-motarjem"> <div class="field-label">برگردان:&nbsp;</div> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> برگردان: فروغ.ن.تمیمی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="250" height="160" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/libyan-women-of-benghazi.jpg?1320776821" /> </div> </div> </div> <p><span>رب فریکن- وقتی درفوریه امسال راما تالمون وعایا المصری دودختر جوان اهل تریپولی، فیلمی را از شبکه خبری الجزیره در مورد حمله ارتش قذافی به شورشیان بن&zwnj;غازی دیدند، با خودشان گفتند: &quot;ما هم باید کاری کنیم وهمین کار را هم کردند.&quot; آن دو به شبکه مقاومت زیرزمینی درتریپولی پیوستند تا آنکه سرانجام پایتخت درآگوست امسال آزاد شد.</span></p> <div dir="RTL"><span><span dir="LTR"><br /> </span><b>شب&zwnj;نامه&zwnj;ها</b><span dir="LTR"><br /> </span>وقتی ارتش، شهروندان غیر مسلح را در شرق بن&zwnj;غازی قتل&zwnj;عام می&zwnj;کرد، این دو زن جوان ۲۷ ساله خشمگین اما بدون هیچ قدرت و پشتیبانی و با کمک یک دوست دیگر به نام هانا طرحی برای آگاه کردن مردم و مقاومت آنها ریختند. آنها شروع به نوشتن اعلامیه&zwnj;ها، شب&zwnj;نامه&zwnj;ها و پخش آنها درمحله&zwnj;های مختلف و چسباندن آنها روی دیوارها کردند. این دو پرچم جدید لیبی به رنگ قرمز، سیاه و سبز را چاپ و روی شیشه ماشین&zwnj;ها می چسباندند و سی&zwnj;دی&zwnj;هایی با شرح جنایات قذافی تهیه و زیر در خانه&zwnj;ها می گذاشتند. &quot;راما&quot; و &quot;عایا&quot; بدون آن&zwnj;که توجه کسی را جلب کنند درباره وقایع رخ داده به جمع&zwnj;آوری اطلاعات می&zwnj;پرداختند و آن را در اختیار شبکه خبری الجزیره قرار می&zwnj;دادند. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span><span>والدین این دو این کارها را فعالیت&zwnj;هایی بی&zwnj;اهمیت و در عین حال خطرناک برای دخترها می&zwnj;دانستند. آنها در سال ۱۹۷۷ شاهد مبارزه دانشجویان و اعدام تعدادی از آنها در مرکز شهر تریپولی بودند، اما راما و عایا در برابر پدرومادرشان ایستادگی کردند. عایا که مهندس معماری است، می&zwnj;گوید</span><span dir="LTR">:</span><span> &quot;ما باید کاری کنیم، چه شما بخواهید و چه نخواهید. پس این شماهستید که باید انتخاب کنید. می&zwnj;خواهی به دخترت کمک کنی یانه؟&quot; از آن پس والدین این دو با دخترهاشان همراه شدند. راما و عایا تنها زنانی نیستند که در انقلاب لیبی دنیای&zwnj;شان بزرگ&zwnj;تر و دچارتحول فکری شده&zwnj;اند. آنها حالا مسئولیت&zwnj;های بزرگ&zwnj;تری بردوش دارند. کارهایی که هرگزحتی خوابش را هم نمی&zwnj;دیدند.</span></span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><span dir="RTL">فاطمه کاندور می&zwnj;خواهد رئیس&zwnj;جمهور شود. انتشار این خبردر فیس&zwnj;بوک واکنش&zwnj;های متفاوتی را درپی داشت.</span><span> <span dir="RTL">خیلی از مردها نوشتند: &quot;چه خوب باید حتما خودت را کاندید کنی!&quot; اما خیلی از زن&zwnj;ها به او نصیحت کردند که به پست وزیر بهداشت یا آموزش و پرورش رضایت دهد</span></span></div> </blockquote> <div dir="RTL"><span><span>مردان درصف اول جنگیدند اما مبارزه زنان هم بدون آن&zwnj;که جلب توجه کنند در خیابان&zwnj;های پایتخت ادامه داشت. بعضی از آنها جابه&zwnj;جا کردن گلوله&zwnj;ها را با استفاده از کیف&zwnj;دستی&zwnj;های زنانه برعهده گرفتند. گروهی دیگراز زنان ترتیب جمع&zwnj;آوری اطلاعات برای سازمان ناتو و شناسایی اهداف نظامی را دادند. راما که فارغ&zwnj;التحصیل تکنولوژی پزشکی است می&zwnj;گوید: &quot;گروهی از شهروندان در این میان حتی با رنگ کردن پرنده&zwnj;ها و گربه&zwnj;ها با سه رنگ قرمز، سیاه و سبز سه رنگ پرچم انقلاب یا نوشتن شعار روی بدن یک الاغ و روانه کردن آن به خیابان مخالفت خود را با رژیم نشان می&zwnj;دادند. کارهایی که شاید به نظر کوچک جلوه کند، اما درواقع بسیار اهمیت دارند، چون روحیه مقاومت را بالا می&zwnj;بردند و ارتشی&zwnj;ها را عصابی می&zwnj;کردند.&quot;</span></span></div> <div dir="RTL"><span><span>عایا و راما خودشان یک هسته مقاومت بودند، آنها هیچکس را وارد این هسته دونفره نمی&zwnj;کردند و تنها با یک نفر دیگر تماس داشتند. راما می&zwnj;گوید: &quot;هسته می&zwnj;بایست کوچک باشد و حتی گروه ما می&zwnj;باید کوچک&zwnj;ترهم می&zwnj;شد، چون یکی از افراد جاسوس سازمان امنیت از آب درآمد و خیانت کرد و ما را لو داد. از آن موقع آدرس&zwnj;مان را عوض کردیم تا زمانی که تریپولی سقوط کرد.&quot;</span></span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span><span>این دو درمدت کوتاهی &quot;یک دنیا&quot; یاد گرفتند و این آموزش همچنان ادامه دارد. درحال حاضر آنها اینترنت را برای یافتن اطلاعات در مورد قوانین اساسی، انتخابات و حقوق زنان زیرورو می&zwnj;کنند. همه این مباحث الان، پس از ۴۲ سال بسته بودن دهن&zwnj;ها، برای آنها خیلی اهمیت دارند.</span></span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span><span>در اوایل اکتبرعایا، راما وهانا ازهتل کمپنسکی در قاهره سردرآورده&zwnj;اند. سی نفر از زنان اهل لیبی از طرف سازمان زنان کراما، به کنفرانسی دعوت شده&zwnj;اند تا درباره لیبی جدید صحبت کنند. آنها می&zwnj;گویند تشکیل این جلسه به این نحو، درواقع اولین گردهمایی در تاریخ زنان لیبی است. به ویژه که این یک شبکه آزاد و نه زیرزمینی است. دردوره قذافی هرکس درلاک خودش فرو رفته بود، اما حالا مردم جرئت پیدا کرده&zwnj;اند تا با هم تماس بگیرند و آشکارا اظهار نظر کنند. عایا و راما هم حالا با صدای بلند و انگلیسی سلیس فریاد می&zwnj;کنند ومی&zwnj;گویند: </span><span dir="LTR">Loudly and proudly</span><span dir="LTR"><br /> </span><span>&nbsp;</span><span dir="LTR"><br /> </span><span>حالا فاطمه کاندور نیز می&zwnj;تواند در کنار آنها قرار بگیرد. کسی که این دو در زندگی محدود و بسته خودشان تا قبل از انقلاب هرگزشانس ملاقاتش را نداشتند. عایا به فاطمه اشاره می&zwnj;کند و می&zwnj;گوید: &quot;یعنی یک شخصیت مشهوردر لیبی.&quot; فاطمه با خنده سعی می&zwnj;کند که این تمجید را نفی کند. او می&zwnj;گوید: &quot;تا قبل از قیام مردم، لیبی مترادف با قذافی بود، اما فاطمه بدون شک یک شخصیت است. این استاد چهل ساله دانشکده هنر و رسانه در دانشگاه تریپولی از ششم سپتامبر هرشب برنامه&zwnj;ای یک ساعته در رادیوی لیبی دارد. او هم از کسانی است که به کنفرانس سازمان زنان در قاهره آمده است و هم بخش زنان لیبی را تاسیس کرده و هم حزبی به نام کنفرانس ملی لیبی.&quot;</span></span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span><span>ازنظرسر و وضع هم این سیاستمداران جدید تفاوتی با دیگران ندارند. در اینجا تقریباً همه زنان لیبیایی ازجمله راما وعایا باحجابند، اما فاطمه کاندورموهای نیمه&zwnj;بلندش را نپوشانده و شلوار تنگ قهوه&zwnj;ای&zwnj;رنگ پوشیده است. او با مادر و سه خواهرش که همگی باحجابند زندگی می&zwnj;کند و می&zwnj;گوید وقتی نوزده ساله بودم به تنهایی به تنجیر رفتم. </span></span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p><span> </span></p> <div dir="RTL"><b><span>به حوزه&zwnj;های زنان اکتفا کن!</span></b></div> <p><span><span>فاطمه کاندور می&zwnj;خواهد رئیس&zwnj;جمهور شود. انتشار این خبردر فیس&zwnj;بوک واکنش&zwnj;های متفاوتی را درپی داشت.</span><span>خیلی از مردها نوشتند: &quot;چه خوب باید حتما خودت را کاندید کنی!&quot; اما خیلی از زن&zwnj;ها به او نصیحت کردند که به پست وزیر بهداشت یا آموزش و پرورش رضایت دهد.</span><span>یعنی همان حوزه&zwnj;های سنتی که زن&zwnj;ها اغلب درآن فعال&zwnj; هستند، اما چه برنده و چه بازنده درانتخابات، زندگی درلیبی برای همیشه عوض شده است. عایا دختری که حالا عضو قدیمی جنبش مقاومت محسوب می&zwnj;شود، می&zwnj;خندد و می&zwnj;گوید حتی رنگ آسمان هم در لیبی آبی&zwnj;تر شده است. مردم مهربان&zwnj;تر و بازتر شده&zwnj;اند. راما دوستش می&zwnj;گوید: &quot;من همیشه می&zwnj;خواستم از لیبی بروم اما حالا نه، می&zwnj;مانم. من عاشق کشورم هستم. آن&zwnj;هم برای اولین&zwnj;بار در زندگی&zwnj;ام. چون قبلاً نمی&zwnj;توانستم این&zwnj;طور فکر کنم. قذافی می&zwnj;گفت: من لیبی هستم. با این حساب من چطورمی&zwnj;توانستم لیبی را دوست داشته باشم.&quot;</span></span></p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p><span> </span></p> <div dir="RTL"><b>منبع: فولکس کرانت ۲۸ اکتبر</b>&nbsp;</div> https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2011/11/04/8088#comments جهان عرب رب فریکن زنان زنان فروغ.ن.تمیمی لیبی Fri, 04 Nov 2011 09:04:13 +0000 Maryam 8088 at https://archive.radiozamaneh.com