تظاهرات ۲۵ بهمن

سرکوب سبزها، مذاکره با غرب

arezoo — Mon, 20 Feb 2012 16:55:01 +0000

نبض سیاست

اشکان پارسا

فضای رسانه‌ای روزهای ابتدایی هفته گذشته تحت تاثیر فراخوان گروه‌های هوادار جنبش سبز برای برگزاری اعتراض خیابانی در سالگرد حصر خانگی میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد بود. در موعد مقرر گروهی از مخالفان وضع موجود به خیابان آمدند و آنچه بیشتر شاهدان عینی به آن تاکید می‌کردند چهره امنیتی-پلیسی تهران در روز برگزاری اعتراض‌ها بود. هم‌راستا با این التهاب سیاسی در عرصه اقتصادی نیز بحران در بازار ارز و طلا با واکنش وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی منجر شد و او در سخنانی فاش کرد که گروهی از خودی‌های نظام در ماجرای بحران بازار ارز و سکه دست داشته‌اند.

در عرصه سیاست خارجی هم وقوع سلسله‌ای از عملیات‌های تروریستی در هند، گرجستان و تایلند انگشت اتهام را متوجه تهران کرد ولی در عین حال تلاش‌های تازه‌ای از سوی ایران و غرب برای مذاکره بر سر برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی به وقوع پیوست. مقام‌های تهران در روزهای پایانی هفته دستاوردی مهم را نیز به نظاره نشستند و خبر آغاز جابجایی اعضای گروه مجاهدین خلق از اردوگاه اشرف در عراق یک پیروزی سیاسی برای جمهوری اسلامی بود. گروه "مجاهدین خلق" از عمده‌ترین گروه‌های اپوزسیون جمهوری اسلامی است و خروج تدریجی نیروهای آن از عراق می‌تواند این سازمان شبه نظامی را دچار بحران سازمان یابی و بسیج نیرو‌هایش بکند. رادیو زمانه در "نبض سیاست" این هفته مروری خبری-تحلیلی بر این رویداد‌ها داشته و در کنار آن سخنان نقل شده از آیت‌الله خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی در ارتباط با نهی مجلس خبرگان از دخالت در روند امور کشور را بررسی کرده است.

راهپیمایی سکوت در فضای سرکوب

فراخوان گروه‌های هوادار جنبش سبز برای اعتراض خیابانی در سالگرد حبس میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد به ایجاد جو پلیسی و امنیتی در تهران و برخی شهرهای بزرگ منجر شد. گزارش شاهدان عینی به ویژه از تهران حاکی از این بود که نیروهای گارد ویژه در محل از پیش تعیین شده راهپیمایی یعنی حدفاصل خیابان فردوسی تا تقاطع نواب، مستقر شده بودند و اقدام به بازداشت گروهی از شهروندان کردند. پایگاه خبری "جرس" رقم تخمینی بازداشتی‌ها را حدود ۴۰۰ نفر ذکر کرده است و برخی منابع دیگر نیز گفته‌اند که ده‌ها نفر در تجمع روز سه‌شنبه بازداشت شده‌اند. گروهی از شهروندان در انتهای شب با دادن تعهد به خانه‌های خود بازگشته‌اند اما از سرنوشت سایرین و محل نگهداری آن‌ها هنوز اطلاع دقیقی در دست نیست. گروهی از شهروندان معترض در محل‌های تعیین شده اقدام به اجتماع و سردادن شعارهایی علیه مقام‌های جمهوری اسلامی کردند. این تجمع‌ به دلیل شدت سرکوب‌ها به صورت پراکنده بود و بر خلاف موارد گذشته تصاویر ویدیویی و عکس‌های چندانی از آن منتشر نشد. مقام‌های امنیتی جمهوری اسلامی در ماه‌های گذشته بار‌ها هشدار داده‌اند که با تجمع مخالفان حکومت در بازه زمانی نزدیک به نهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی، که قرار است دوازدهم اسفند ماه برگزار شود، به شدت برخورد خواهند کرد. با این حال، گروه‌های اپوزسیون گفته‌اند که باید از فرصت انتخابات برای بیان اعتراض‌هایشان استفاده کنند و درباره "نامشروع بودن و عدم سلامت و آزادی" انتخابات افشاگری کنند.

افشاگری علیه خودی‌ها

گروهی از رسانه‌های محافظه‌‌کار منتقد دولت احمدی‌نژاد نیز در هفته‌های اخیر انگشت اتهام را به سوی اطرافیان رییس جمهور نشانه رفته و گفته‌اند که مقام‌های ارشد دولت در ایجاد بحران بازار ارز و سکه دست داشته‌اند. محافظه‌کاران منتقد دولت از اطرافیان احمدی‌نژاد به عنوان "جریان انحرافی" یاد می‌کنند و می‌گویند که این جریان قصد دارد با تکیه بر دارایی‌های عمومی پایگاه خود در قدرت را تقویت کند.

بحران در بازار ارز و سکه تهران کماکان ادامه دارد و تدابیر اقتصادی و امنیتی برای کاهش دامنه بحران تاکنون بی‌نتیجه بوده است. برخی اعضای مجلس شورای اسلامی انگشت اتهام را به سوی دولت نشانه می‌گیرند و نابسامانی اقتصادی را محصول ناکارآمدی دولت معرفی می‌کنند. در عوض، مقام‌های دولتی نیز رقیبان سیاسی خود را عامل برهم‌زدن بازار و آشفتگی اقتصادی می‌دانند. این تنش‌ها به افشاگری‌هایی نیز منجر شده است از جمله سخنان پنجشنبه گذشته حیدر مصلحی وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی که گفت: "برخی از خودی‌ها نیز در این مقوله دچار چالش و اشتباه شدند و جاهایی از نظام رفتند و میلیاردی سکه خریدند." او اشاره مستقیمی به افراد مدنظر خود نکرد اما سخنان وی می‌تواند هشداری باشد حاکی از اینکه وزارت اطلاعات قادر به ایجاد پرونده برای گروهی از افراد تحت عنوان "سوداگران اقتصادی" است. سخنان او در شرایطی بیان می‌شود که گروهی از رسانه‌های محافظه‌‌کار منتقد دولت احمدی‌نژاد نیز در هفته‌های اخیر انگشت اتهام را به سوی اطرافیان رییس جمهور نشانه رفته و گفته‌اند که مقام‌های ارشد دولت در ایجاد بحران بازار ارز و سکه دست داشته‌اند. محافظه‌کاران منتقد دولت از اطرافیان احمدی‌نژاد به عنوان "جریان انحرافی" یاد می‌کنند و می‌گویند که این جریان قصد دارد با تکیه بر دارایی‌های عمومی پایگاه خود در قدرت را تقویت کند. سخنان وزیر اطلاعات احتمالا در راستای همین نگرانی ابراز شده است. او اردیبهشت ماه امسال پس از اختلاف با "محمود احمدی‌نژاد" ناگزیر به استعفا شد و سپس با اراده آیت‌الله خامنه‌ای به کرسی خود بازگشت. اکنون به نظر می‌رسد که وی در صدد متهم کردن نزدیکان احمدی‌نژاد به دست داشتن در آشفتگی‌های اقتصادی است. او می‌تواند با افشاگری‌های خود دردسرهای فراوانی را برای دولت به ویژه در آستانه انتخابات مجلس نهم ایجاد کند.

ایران متهم می‌شود

ابعاد پیچیده یک حمله تروریستی در پایتخت تایلند بار دیگر ایران را در مظان اتهام قرار داده است. حمله تروریستی سه‌شنبه هفته گذشته روی داد. مقام‌های پلیس تایلند می‌گویند فردی که هویت او در گذرنامه ایرانی‌اش "مسعود مرادی" ثبت شده در پی پرتاب‌کردن دو بمب در اماکن عمومی بر روی یک تاکسی (که او را سوار نکرد) و نیز بر روی یک افسر پلیس در خیابان، "بر اثر کمانه‌کردن نارنجک" همراهش، خود هدف قرار گرفت و بلافاصله هر دو پایش قطع شد و سپس دستگیر شد. گزارش پلیس تایلند حاکی از دست داشتن حداقل ۴ نفر دیگر در این ماجراست. محمد خزائی، متهم دوم این عملیات، را در فرودگاه بانکوک دستگیر کردند. نفر سوم به نام "مسعود صداقت‌زاده" در فرودگاه کوالالامپور هنگامی که قصد عزیمت به تهران را داشته، بازداشت شده است. نفر چهارم به نام آقای "نیک خواه ‌فرد" هنوز تحت تعقیب است و نفر پنجم به نام "لیلا روحانی" از بانکوک به تهران رفته است. پلیس تایلند مدعی است که این افراد قصد حمله علیه اهداف اسراییلی را داشته‌اند. بمب‌گذاری سه‌شنبه گذشتهِ تایلند در شرایطی به وقوع پیوست که یک روز قبل از آن دیپلمات‌های اسراییلی در هند و گرجستان نیز مورد حملات تروریستی قرار گرفتند. مقامات اسراییلی در پی وقوع این حوادث گفتند که کشورشان هدف حملاتی تازه از سوی ایران با همکاری حزب‌الله در سراسر جهان قرار گرفته است و احتمال می‌دهند که حملات بیشتری حتی در آمریکا نیز رخ دهد. در همین حال گزارش روز چهارشنبه خبرگزاری "آسوشیتدپرس" حاکی از این بود که پلیس لس‌آنجلس و نیویورک نسبت به احتمال هر گونه حمله تروریستی از سوی ایران ابزار نگرانی کرده و در این باره دست به صدور اطلاعیه‌ای زده‌اند. پیش آمدن سلسله‌ای از اتفاق‌های تروریستی که در آن انگشت اتهام به سوی ایران نشانه گرفته می‌شود تاثیر مستقیم و البته منفی بر روند مذاکراتی خواهد گذاشت که قرار است میان تهران و طرفین هسته ای‌اش به زودی برگزار شود.

امیدهای تازه به مذاکره

مقام‌های ایران پیشنهاد داده‌اند که دور آینده مذاکرات بر سر برنامه هسته‌ای در ترکیه برگزار شود و غرب نیز گفته که تهران باید به مذاکره در چارچوب برنامه هسته‌ای ‌اش متعهد باشد. انتظار می‌رود که دور آینده مذاکرات در استانبول برگزار شود و این خواستی است که هم ایران و هم مقام‌های ترک از آن پشتیبانی می‌کنند.

پس از یک دوره جنگ سرد در روابط تهران و غرب حالا بار دیگر نشانه‌های مذاکره به چشم می‌خورد. "سعید جلیلی" دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران هفته پیش در نامه‌ای از آمادگی کشورش برای بازگشت به میز مذاکره اعضای گروه ۱+۵ (نمایندگان دائم شورای امنیت به همراه آلمان) خبر داد. نامه او بلافاصله مورد استقبال "هیلاری کلینتون| وزیر امورخارجه آمریکا و "کا‌ترین اشتون" نماینده عالی اتحادیه اروپا قرار گرفت. ایران دو هفته پیش نیز با پذیرش گروهی از بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی دست به تلاشی برای کاستن از فشارهای جهانی علیه خود زد. مقام‌های ایران پیشنهاد داده‌اند که دور آینده مذاکرات بر سر برنامه هسته‌ای در ترکیه برگزار شود و غرب نیز گفته که تهران باید به مذاکره در چارچوب برنامه هسته‌ای ‌اش متعهد باشد. انتظار می‌رود که دور آینده مذاکرات در استانبول برگزار شود و این خواستی است که هم ایران و هم مقام‌های ترک از آن پشتیبانی می‌کنند. رسیدن به تفاهم برای برگزاری دور آینده مذاکرات هسته‌ای می‌تواند فشار تحریم‌ها را برای مدتی یعنی تا مشخص شدن نتایج مذاکره به تاخیر بیاندازد اما در صورتی که این مذاکرات به بن بست بخورد باید انتظار شدت یافتن بیش از پیش فشار‌ها علیه تهران را داشت.

آغازِ پایان مجاهدین خلق

پس از ماه‌ها کشمکش سیاسی و امنیتی سرانجام پنجشنبه هفته گذشته سازمان "مجاهدین خلق ایران" موافقت خود را با آغاز انتقال ساکنان اردوگاه اشرف به اردوگاه "حریه" (آزادی) در بغداد، پایتخت عراق، اعلام کرد. این سازمان در بیانیه‌ای با اشاره به "توصیه و اطمینان‌های (هیلاری) کلینتون" وزیر امور خارجه آمریکا، از ساکنان اردوگاه اشرف خواسته است تا ۴۰۰ نفر از آن‌ها طی روز‌های آینده به اردوگاه "حریه" بروند. خروج نیروهای سازمان مجاهدین از اردوگاه اشرف وضعیت یکی از گروه‌های سازمان یافته و شبه‌نظامی اپوزسیون جمهوری اسلامی را به کلی تغییر خواهد داد. انتظار می‌رود که خروج تدریجی آن‌ها از عراق به تنزل توان آن‌ها برای سازمان یابی و فعالیت سیاسی بیانجامد. مجاهدین خلق از ۲۵ سال پیش و در دوران جنگ ایران و عراق در اردوگاه اشرف واقع در ۶۵ کیلومتری شمال بغداد ساکن شدند اما دولت کنونی عراق به دلیل ارتباط نزدیک با جمهوری اسلامی تلاش دامنه‌داری را برای خروج این نیرو‌ها از اردوگاه اشرف ترتیب داد. مقام‌های بغداد قصد داشتند اردوگاه اشرف را تا پایان سال ۲۰۱۱ تخلیه کنند ولی با میا‌نجی‌گری برخی قدرت‌های غربی قرار شد که روند خروج آنان برای مدتی تمدید شود. "مارتین کوبلر"، نماینده ویژه دبیر کل سازمان ملل، پنجشنبه هفته گذشته با انتشار مقاله‌ای در روزنامه نیویورک تایمز با اشاره به وضعیت ساکنان اردوگاه اشرف نوشته بود که "بیشتر آن‌ها درخواست پناهندگی کرده‌اند، گروه کوچکی از این افراد به ایران بازگشته‌اند اما اکثر آن‌ها مایل‌اند به جای دیگری بروند." این وضعیت را می‌توان بیانگر از دست‌رفتن سازمان و تشکیلات مجاهدین خلق دانست. گروهی که نیرو‌های این سازمان اکنون باید روند اسکان و ثبات در کشوری تازه را طی کنند و زمان و احتمالا انگیزه قبلی برای مبارزه را نخواهد داشت.

تعیین تکلیف با مجلس خبرگان

هفته گذشته سخنانی به نقل از آیت‌الله خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی منتشر شد که نشان می‌داد وی در صدد به حاشیه بردن بیش از پیش اعضای مجلس خبرگان رهبری است. این اظهار نظر در آخرین دیدار رهبر ایران با نمایندگان مجلس خبرگان بیان شده و "عباس نبوی"، رییس موسسه تمدن و توسعه اسلامی نقل کرده است که آیت‌الله خامنه‌ای خطاب به خبرگان گفته آن‌ها تنها باید بر "شرایط رهبری" نظارت کنند. این سخنان را می‌توان به معنای تعیین تکلیف برای مجلس خبرگان تلقی کرد به ویژه آنجا که آیت‌الله خامنه‌ای خطاب به آن‌ها گفته است: "اول شما بررسی می‌کنید که رهبری بر این شرایط باقی هست یا خیر، اگر باقی هست آن وقت در مورد خرده‌ریز‌ها نمی‌پذیرم که شما وارد جزئیات شوید." اظهارات نقل شده از آیت‌الله خامنه‌ای موضع مخالفان سیاسی وی را تقویت می‌کند که می‌گویند رهبر جمهوری اسلامی تمام گام‌های لازم برای یکه تازی در عرصه سیاسی ایران را برمی‌دارد. ریاست مجلس خبرگان رهبری تا شهریور ماه گذشته به عهده علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی بود اما اختلاف‌های آشکار و پنهان وی با سیاست‌های آیت‌الله خامنه‌ای سرانجام باعث کناره گیری وی از این سمت و جایگزینی محمدرضا مهدوی کنی شد. انتخاب مهدوی کنی در سمت ریاست خبرگان باعث قدرت‌یابی بیشتر حامیان رهبر ایران در مجلس خبرگان شده است. این مجلس گرچه هیچگاه نقش موثری در نظام تصمیم گیری جمهوری اسلامی نداشته است اما به طور نمادین نهاد "بالادست" رهبری در نظام محسوب می‌شود. سخنان اخیر آیت‌الله خامنه‌ای بیانگر آن است که وی این نقش نمادین را نیز برای مجلس خبرگان برنمی‌تابد و در جهت تثیبت مجلس خبرگان به مثابه نهادی برای تایید سیاست‌های خود است.

زیرزمینی شدن اعتراض‌های اجتماعی

arezoo — Wed, 15 Feb 2012 17:50:55 +0000

گفت‌وگو شهزاده سمرقندی با رضا معینی

شهزاده سمرقندی - کاربران شبکه‏‌های اجتماعی نوشته‏‌اند که تظاهرات روز سه‏ شنبه ۲۵ بهمن (۱۴ فوریه) به اندازه‏ای که انتظار می‌‏ رفت، گسترده نبود.

رضا معینی، مسئول بخش ایران در سازمان گزارشگران بدون مرز در این زمینه به رادیو زمانه می‏گوید: "با در نظر گرفتن معیار فشار و سرکوبی که در جامعه و همینطور در زندان‏های ایران صورت می‏گیرد، جای خوشحالی است که مردم هم‏چنان به خیابان‏ها می‏آیند."

او این اعتراض‏های پراکنده را نشانه‏ اعتراض‏های عمیق‌تر در زیر پوست جامعه می‏داند.

رضا معینی: من فکر می‌‏کنم در طی این مدت همیشه این اعتراض‏‌ها وجود داشته است. ما در اعلامیه‏‌ها و بیانیه‏‏‌هایی که چه به طور مشترک با سایر سازمان‏‌های بین‏ المللی مدافع حقوق بشر و چه به طور مستقل منتشر کرده‏‌ایم، همیشه بر این نکته تاکید کرده‏‌ایم که جمهوری اسلامی امروز تنها و تنها قادر به سرکوب است و قادر به اداره‏ کشور نیست.

این فروپاشی کشور که در عرصه‏ اقتصادی، سیاسی و حتی در بخش‏های نظامی شاهد آن هستیم، دقیقاً مؤید این مسئله است که سرکوب و برخورد با آزادی‏های حقوقی مردم، هر روز بیشتر می‏شود. این‏که نمی‌‏گذارند تظاهرات‏‌های مسالمت‏ آمیز، به شکل عادی، مثل همه‏ نقاط جهان برگزار شود، خود مشکل دارد، اما اعتراض بوده است.

اعتراض ممکن است به شکل تظاهرات و اعتراض‌های این‏گونه نباشد، اما اشکال دیگری داشته‏اند. مثلاً اعتصاب‌های کارگری شدت پیدا کرده‏اند. هم‏چنین بنا بر اطلاعاتی که ما داریم، در پیوند با پخش اطلاع ‏رسانی در ایران، شیوه‏‌های جدیدی به‏ وجود آمده ‏اند. مثل پخش شبنامه‏‌ها که گسترش بیشتری پیدا کرده‏‌اند یا روزنامه‏‌های محلی و مخفی‏ای که تیراژشان هم تقریباً بالا است و در بخش‏ه‌ای مختلف کشور منتشر می‌‏ شوند.

این تنها منحصر به تهران نیست و باید سراسر ایران را دید. واقعیت این است که اعتراض وجود دارد و شدت سرکوب باعث می‏شود اشکال اعتراضی تغییر پیدا کنند.

با توجه وضعیت منطقه و این‏که بارها و بارها شاهد بوده‏ایم که این سرکوب‏ها از جانب دیگر دولت‏ها جواب نداده و پایان خوشایندی هم برای دولتمندان نداشته، آیا آن‏چه "بهار عربی" نام گرفته، برای دولت ایران نوعی درس شده است؟ آیا باعث شده است تا مسیرش را عوض کند، راه و روش‏های سرکوب را تغییر بدهد یا هم‏چنان به راه خود ادامه می‏دهد؟

متأسفانه جمهوری اسلامی نمی‏خواهد نه تنها از تجربه‌های بهار عرب استفاده کند، بلکه از تجربه‌های خودش، از تجربه‌های این ملت در طی سالیان هم نمی‏خواهد استفاده کند و این کشور را تا آستانه‏ فروپاشی و خطرات جدی پیش نبرد.

ایران یکی از سرکوب‏گرترین کشورهای جهان است. بخش عمده‏ای از قدرت جمهوری اسلامی صرف کارهای اطلاعاتی و سرکوب‏گرانه‏اش می‏شود و در این زمینه، بدون شک امکانات فراوانی هم دارد...

واقعیت این است که امروز جمهوری اسلامی به هیچ چیز دیگری، یعنی به هیچ منافع دیگری، جز منافع شمار معینی افراد که دارای منافع مادی هستند (من روی این تاکید می‏کنم) فکر نمی‏کند. می‌خواهند این منافع را با بهانه‏‌های ایدئولوژیک و مذهبی، به هر قیمتی حفظ کنند و به این عنوان چشمان‏شان را به روی آینده بسته‏‌اند و نمی‌‏ خواهند از این تجربه‌ها استفاده کنند.

سرکوب این جنبش‏هایی که آغاز شده غیر ممکن است. نمونه‏ آن همین امروز که شاید حسن تصادف هم باشد، در بحرین است و این‏که در بحرین هم‏چنان تظاهرات‏ها و اعتراض‏ها، علی‏رغم همه‏ فشارهایی که حکومت آورده است، ادامه دارند. با این تفاوت که باز در بحرین، نوع سرکوب با ایران متفاوت است. یعنی در هر صورت، علی‏رغم همه‏ تضییقات، شماری خبرنگار خارجی امروز توانسته‏‌اند در خیابان‏‌های کشور بحرین حضور داشته باشند و گزارش بدهند. در ایران این‏گونه نیست.

منظور شما این است که سرکوب‏هایی که در ایران صورت می‏گیرد، نسبت به سایر کشورها، "موفق‏تر" بوده است؟

من گیومه را برمی‏دارم و معتقدم کاملاً موفق‏تر بوده است. ایران یکی از سرکوب‏گرترین کشورهای جهان است. بخش عمده‏ای از قدرت جمهوری اسلامی صرف کارهای اطلاعاتی و سرکوب‏گرانه‏اش می‏شود و در این زمینه، بدون شک امکانات فراوانی هم دارد، اما این امکانات و مجموعه‏ای که به پیش می‏برد، علی‏رغم همه‏ توانی که دارند، فکر نمی‏کنم بیش از توان و امکانات کشورهای سوسیالیستی و شوروی پیشین در آن زمان بوده باشد و در عمل با بن‏بست روبه‌رو خواهد شد.

چند روز پیش شاهد تجمع طرفداران دولت در سی‏وسومین سالگرد انقلاب ایران بودیم که دقیقاً مانند راهپیمایی‏های زمان شوروی، ظاهری بسیار غیر واقعی داشت. ارزیابی شما در این مورد چیست؟

دقیقاً همین است. وقتی به این تظاهرات و کل تظاهرات‏های طی دوسال گذشته نگاه می‏کنیم و با تظاهرات‏های اول انقلاب مقایسه می‏کنیم که به نوعی خودجوش بودند و مردم خودشان به خیابان می‏آمدند، می‏بینیم فرمایشی و دستوری کردن تظاهرات به این شکل، نه تنها در ایران و به‏خصوص برای نسل جوان به شکل مضحکی درآمده است که در جهان هم ما را مسخره می‏کنند.

شاید تلخ باشد این را بگویم، اما همان زمانی که بعد از سال ۸۸ در خیابان‏های تهران تظاهرات بود و بر تعداد زندانیان افزوده می‏شد، می‏بایست مسئله‏ زندان و زندانی سیاسی مسئله‏ درجه‏یک مردم و ذهن مردم باشد. آن‏جایی که به فراموشی رسید، من فکر می‏کنم آغاز شکست، به نوعی آن جنبش بود.

به خیابان آوردن مردم به شکلی بوده است که همان‏طور که شما به درستی اشاره کردید، از کشورهای سوسیالیستی به ارث رسیده و از این زاویه هم خیلی طبیعی است.

اگر بخواهم کمی به گذشته برگردم، این تظاهرات‏ها در زمان شاه هم برگزار می‏شد و درست در ششم بهمن سال ۱۳۵۶ عده‏ای را به خیابان آوردند، ولی چهار، پنج ماه بعد شاید هم همین عده بودند که علیه رژیم شاه شعار می‏دادند.

تأثیر بازداشت‏های اخیر را چطور می‏بینید؟ آیا با این همه تظاهرات‏، سالگرد و تجمع‏های پراکنده، وضعیت افرادی که در زندان به سر می‏برند یا بی‌دلیل بازداشت شده‌اند را پی‌گیری می‌کنید یا خیر؟

شما به درستی تاکید کردید که این افراد بدون دلیل و من اضافه می‏کنم که غیرقانونی و به شکل خودسرانه بازداشت شده‏اند. هیچ دلیلی برای بازداشت این تعداد روزنامه‏نگار-که حداقل در چهارچوب وظایف سازمان ما هست- وجود ندارد.

نکته‏ای که شاید تلخ باشد این است که متأسفانه تاریخ ایران، تاریخی است که با زندان و چگونگی برخورد با زندان رقم خورده است. از سال ۱۳۱۰ که زندان سیاسی و زندانی سیاسی با قانون سیاهی که رضاشاه تدوین کرد، رسمیت پیدا می‏کند تا امروز وضعیت تاریخی ایران با زندان سروکار دارد.

شاید تلخ باشد این را بگویم، اما همان زمانی که بعد از سال ۸۸ در خیابان‏های تهران تظاهرات بود و بر تعداد زندانیان افزوده می‏شد، می‏بایست مسئله‏ زندان و زندانی سیاسی مسئله‏ درجه‏یک مردم و ذهن مردم باشد. آن‏جایی که به فراموشی رسید، من فکر می‏کنم آغاز شکست، به نوعی آن جنبش بود.

اگر به شکل کلی بخواهم بگویم، ما هیچ‏وقت و هیچ‏وقت این زندانیان را فراموش نمی‏کنیم، ولی دیگران هم نباید فراموش کنند، چون رابطه‏ یکایکی با جامعه دارد.

ضمن آن‏که روزنامه ‏نگاران و وب‏ نگاران، مسئله‏ ما فقط به عنوان همکار، به عنوان سازمانی نیست که در این رابطه فعالیت می‌‏کنیم. روزنامه‏ نگار به عنوان وجدان، به عنوان شعور، به عنوان نگهبان شناخت و آگاهی و تفکر جامعه، مسئله‏ جامعه است. بازداشت روزنامه‏ نگار توهین به جامعه است و از این زاویه جامعه باید احساس مسئولیت کند.

یکی از دلایلی که روزنامه‏ نگاران یا فعالان اجتماعی بازداشت می‌‏شوند، افزایش ترس و محافظه‏ کاری در درون جامعه است. به نظر شما، در مقایسه با سال پیش، میزان ترس و نگرانی از بازداشت شدن، بیشتر شده یا کاهش یافته است؟

من فکر می‌‏ کنم نسبت به تظاهرات‏‌های خیابانی که بوده، چون تعداد بیشتری اعتراض می‌‏ کردند و برای روزنامه ‏نگاران امکان بیشتری برای خبررسانی وجود داشته است، این تقریباً می‌‏ تواند متناسب باشد با آن‏چه در جامعه جریان دارد و کمتر یا بیشتر بشود.

نسبت به بازداشت‏‌ها، نسبت به محاکمات و نسبت به زندانی کردن روزنامه‏ نگار‌ها، تغییر خیلی کمی ایجاد شده است. یعنی حدود ۱۰۰ روزنامه ‏نگار در طول سال میلادی گذشته بازداشت یا به حبس‏‌های سنگینی محکوم شده‏‌اند.

اما زندان برای ایجاد وحشت است. من به همین خاطر تاکید کردم که هرموقع جامعه با شدت و شور بیشتری در رابطه با زندان اقدام می‏کند، رژیم عقب‏نشینی می‏کند. در طول تاریخ همیشه‏ این‏گونه بوده است. هر موقع هم جامعه عقب‏تر می‏نشیند، رژیم تعداد بیشتری را می‏تواند زندان کند و زندان را بزرگ‏تر کند و به سطح جامعه بکشاند. این رابطه‏ تنگاتنگی است که در تاریخ ما، دست‏کم تاریخ معاصر ما، وجود داشته است.

اما این‏که آیا توانسته‏‌اند امروز این تعداد را در آن‏جا ساکت کنند یا نه، مسئله‏ دیگری است. چون خبری که دو روز پیش منتشر شد، حاکی از آن است که در خود زندان‏‌های جمهوری اسلامی هم- که اوین حالت سمبلیک آن است- تظاهرات است. روزنامه‏ نگاران‌‌ همان شب شعار داده‏اند و هم‏چنین بیانیه و اطلاعیه می‌‏ دهند و جامعه را دعوت به حرکت می‌‏ کنند. از این زاویه، من فکر می‌‏ کنم جمهوری اسلامی نتوانسته است موفق بشود.

چرخش در جنبش آزادی‌خواهی ایران

Tue, 22 Feb 2011 16:09:17 +0000

پانته‌آ بهرامی

بدون شک جنبش آزادیخواهی مردم ایران که جوانه‌های آن در پی دهمین انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۸ سر از خاک برآورد، پس از بهمن‌ماه سال جاری، وارد فاز جدیدی شده است. حرکت مردم در روز ۲۵ بهمن را می‌توان نقطه‌ی عطفی در چرخش شعارها دانست و آن را حرکت به سوی نوعی رادیکالیسم تعبیر کرد. نکته‌ی حائز اهمیت این است که این تظاهرات پس از ماه‌ها سکوت برگزار شد تا جایی که برخی جنبش اجتماعی مردم ایران را خاموش شده فرض می کردند.

ویژگی‌های حرکت اعتراضی اخیر را می‌توان اینگونه دسته‌بندی کرد:
۱ـ همه‌ی شعارها برخلاف معمول نه محمود احمدی‌نژاد، رئیس دولت جمهوری اسلامی، بلکه به‌طور مستقیم رهبری و اصل ولایت فقیه را نشانه گرفته بودند. با وجود عدم اجازه‌ی وزارت کشور برای راهپیمایی، رهبران نمادین جنبش، برخلاف معمول تظاهرات را لغو نکردند و شاید علت موضعگیری‌های تند مجلس پس از تظاهرات به‌خاطر این رویارویی مستقیم و بی‌پروا و ایستادگی مردم روی خواست‌شان بود.

۲ـ به گفته‌ی شاهدان عینی ازجمله مهدی خزعلی که خود در تظاهرات شرکت داشت، به‌نظر می‌رسید بسیجی‌ها برعکس ۳۰ خرداد و عاشورای سال گذشته در ایجاد درگیری با مردم تردید داشتند.

۳ـ برعکس انتظار همگان و علی‌رغم حضور نیروهای انتظامی، سپاه و گارد ویژه در خیابان، مردم بسیار مصمم و پرقدرت در تظاهرات شرکت کردند؛ تا آنجا که برخی از تحلیل‌گران سیاسی، حرکت ۲۵ بهمن را عاشورای دوم می‌دانند؛ از آن جمله دکترعطا هودشتیان که استاد علوم سیاسی در کاناداست.

عطا هودشتیان: تظاهرات ۲۵ بهمن یک عاشورای دوم بود. این در پیوند با آن چیزی بود که در کلیت منطقه اثر گذاشته است و می‌گذارد. چراکه این حرکت پس از یک‌سال کم و بیش توام با سکوت به همراه افزایش فوق‌العاده غیر قابل انتظار جنبش‌های مدنی در منطقه‌ی خاورمیانه و شمال آفریقا به‌طور مجدد شکل گرفت و رهبران ایران هم که اندکی سکوت کرده بودند، به دنبال آن دویدند. به هرحال تظاهرات ۲۵ بهمن به وجود آمد. به نظر من از دو زاویه می‌توان تحولات کل منطقه را مد نظر قرار داد. مقدمتاً دیدگاه میکرو یا خردنگر است. یعنی دیدگاهی که ریز می‌کند و حوادث روزمره را مورد تحلیل قرار می‌دهد که یک نگاه بسیار مثبت و مفیدی است که روزنامه‌ها، مقالات و غیره این کار را می‌کنند.

دیدگاه دوم اما دیدگاه مایکرو یا دیدگاه کلان است. دیدگاه کلان سئوال را این‌طور مطرح می‌کند که ما به کجا می‌رویم و چطور شد که به گونه‌ای ناگهانی می‌بینیم کلیت منطقه به آتش کشیده می‌شود. تحلیل من این است که ما در پی این جنبش‌ها به عبارتی در فاز دوم جهانی شدن قرار می‌گیرم. فاز اول مقدمه‌ای برای گشایش فاز دوم بود. از فاز اول معمولاً به نام جهانی شدن اقتصادی- صنعتی نام برده شده است و خصوصیت‌اش هم این بود که شرکت‌های غربی به سمت کشورهای شرقی هجوم آوردند و سود خودشان را به همراه سود دولت چندبرابر کردند. خصوصیت فاز اول این بود که مفهوم توسعه‌ی گسترش اصلاحات اقتصادی و صنعتی را در انحصار دولت و طبقات فرادست قرار داد و آنها بودند که هم توسعه‌ی درونی را به دست گرفتند، هم سود خودشان را افزایش دادند.

این طبقه‌ی متوسط و طبقه ی پایینی رشد و گسترش پیدا کرد. درپی توسعه‌، به‌طور کلی شهرها افزایش پیدا کردند، اما این طبقه‌ی متوسط در طول ۲۰ یا ۳۰ سال دریافت که از صنعتی شدن و توسعه‌ی اقتصادی هیچ چیز عاید او نمی‌شود. مشکل پروسه‌ی جهانی شدن اول این بود که در پی خودش دانشگاه‌ها و مدارس را گسترش داد. شهرها را از جمعیت انبوه کرد. طبقه‌ی متوسط بسیار پرجمعیت شد. پا به پای آن در طول ۲۰ سال گذشته دنیای جدید مجازی هم شکل گرفت. جوانان از دانشگاه و مدارس بیرون می‌آمدند، بعد به کافه اینترنت‌ها می‌رفتند و اخبار جهان را می‌گرفتند. این جوانان می‌دیدند که در جای دیگری انسان‌ها طور دیگری زندگی می‌کنند و خودشان را از دنیای مرکزگریز اینترنت و مجازی به نقاط دیگر دنیا متصل می‌کردند.

آگاهی به این واسطه در طول ۲۰ سال گذشته رشد کرد. پا به پای آن جوانان انبوه‌تر شدند. ما در تمام این کشورها شاهد هستیم که بین ۶۰، ۷۰ درصد جمعیت کل کشورها را جوانان در دست دارند. بنابراین این وضعیت می‌بایست متحول می‌شد. ما منتظر این زلزله بودیم. توسعه بنابراین کار را به جایی رساند که نیاز به آگاهی و نیاز به آزادی در سطوح طبقه‌ی متوسط بیشتر شد. ما شاهد شکل‌گیری فاز دومی هستیم که نام آن را دوست دارم «فاز جهانی شدن آگاهی و آزادی» بگذارم.

در تمام این کشورها آگاهی رشد کرده و آزادی به یک نیاز بی‌واسطه و اصلی بدل در مقابل دیکتاتوری شده است که مفهوم توسعه و کارکرد توسعه را در دست خود به شکل انحصاری گرفته بود.

امروز سطح توقع شهروندان از خودشان بیشتر شده است. به این واسطه سطح توقع جامعه از دولت هم بیشتر می‌شود. این سطح توقع چه چیزی را می‌طلبد؟ احترام متقابل را می‌طلبد و پا به پای احترام متقابل طبقه‌ی متوسط به این دولت‌ها و به جهان می‌گوید من سهم خودم را از جهانی شدن می‌خواهم. چرا تمام سود سرمایه‌داری به دست انحصارگران و طبقه‌ی فرادست برسد؟ من هم جای خودم را می‌خواهم. این جا را دولت‌ها به آنها نمی‌دهند. این ماجرا ۱۰ سال، ۲۰ سال ادامه پیدا می‌کند. بیشتراز این، این طبقه امکان تحمل یک نظام فاسد را ندارد که فساد مالی را همه‌گیر کرده است. این به نظر من دوران «جهانی شدن آگاهی و آزادی» است که امروز آغازگر آن هستیم.

مکانیسم‌های پیروزی
اگر نگاهی به وضعیت مصر بیاندازیم، می‌بینیم با این که هسته‌ی اصلی و مرکزی جنبش مصر را جوانانی تشکیل می‌دادند که به میدان تحریر آمدند، ولی کلید به پیروزی رساندن آنها همراهی اتحادیه‌های کارگری، طبقات فرودست و همین‌طور بقیه‌ی قشرهایی بود که بعد به آنها پیوستند. اساساً آن اعتصاب عمومی بود که این جنبش را به پیروزی رساند. درست است که نقش جوانان و اینترنت مهم و شرط لازم است، ولی کافی نیست برای این که جنبشی به پیروزی برسد. حالا این حرکت در ایران چگونه معنی پیدا می‌کند، ما الان یک‌سال است که شاهد باروری حرکت طبقه‌ی متوسط هستیم، ولی می‌دانیم که مکانیسم‌های پیروزی هنوز وجود ندارد.

هودشتیان: مکانیسم‌های پیروزی با این وضعیت وجود ندارد و چون اشاره کردید به مصر و تونس، در مقایسه با این کشورها متوجه می‌شویم که یک لایه‌ی بینابینی بین دولت و جامعه به هیچ‌وجه در ایران شکل نگرفته است. ایران تمامی اپوزیسیون واقعی را از میان برد و چون داعیه‌ی انقلابی‌گری داشت، امکان تحمل هیچ‌گونه اپوزیسیونی را به خودش نمی‌داد. به این لحاظ من فکر می‌کنم ایران با مصر و تونس بسیار متفاوت است. اشاره‌ی من به طبقه‌ی متوسط در منطقه این است که این طبقه به همراه محرومان و کلیت کارگران و زحمتکشان وارد جامعه می‌شوند. اشاره‌ام این نیست که فقط طبقه‌ی متوسط خواسته دارد و این فقط آنها هستند که در این وسط منافع دارند.

در ایران این امکان اساساً وجود ندارد. در ایران نیروی اهریمنی سرکوب‌گر امکان نفس کشیدن به هیچ قدرت غیر خودی را نمی‌دهد. به این لحاظ است که جریان‌های خودی که پیش از این جزئی از نظام بودند و امروز از نظام کنده شده‌اند، اپوزیسیون را درست کرده‌اند و ما هیچ اپوزیسیون واقعی دیگری نداریم. آن‌چه داریم، بخشی از خود نظام است که به صلاحیت نظام و به اعتبار نظام هنوز احترام می‌گذارد و این را ما در واقع نداریم. سندیکاهای کارگری به شدت سرکوب شده‌اند. سندیکاهای اجتماعی، دانشجویی و زنان به شدت سرکوب شده‌اند. من فکر می‌کنم تنش بسیار پرقدرت تظاهرات ۲۵بهمن بسیار فراتر از خواسته‌ی رهبران گذشته رفته است که هنوز رهبران امروز قلمداد می‌شوند. درواقع حد و مرز آنها را سپری کرد. تظاهرات قرار بود یک تظاهرات سکوت باشد، اما فکر می‌کنم این تظاهرات در واقع به عاشورای دوم بدل شد.

دوقطبی شدن جامعه
تظاهرات ۲۵ بهمن منجر به واکنش‌های بسیار تند حامیان حکومت شد. تا آن‌جا که نه تنها برخی از نمایندگان مجلس که در واقع باید حامی حقوق مردم باشند، شعار «اعدام» سران مخالف را سر دادند، بلکه به گزارش «خبرگزاری فارس»، فردای این تظاهرات در مراسم خاکسپاری صانع ژاله که در روز ۲۵ بهمن کشته شده بود، تظاهرکنندگان موافق حکومت و «جامعه‌ی اسلامی مهندسین» خواستار محاکمه‌ی فوری سران- به اصطلاح آنها- «فتنه» و اشد مجازات برای عوامل «اغتشاش» شدند. همه‌ی اینها نشان از دوقطبی شدن جامعه‌ی ایران دارد. در یک‌سو نسلی که عمدتاً در انقلاب شرکت داشته ایستاده و در سوی دیگر جوانانی که دوران کودکی و نوجوانی خود را پس از انقلاب سپری کرده‌اند و دغدغه‌های دیگری در سر دارند.

هودشتیان: گویا دوقطبی شدن جامعه به دوقطبی شدن دونسل کشیده شده است. یعنی به واقع بخشی از نسل قدیم که نسل انقلابیون دهه ی ۴۰ و ۵۰ بودند، در مقابل نسل جدیدی قرار می‌گیرند که پس از۳۰ سال در پی تحولات زیرین جامعه بالا آمده‌اند و خواسته‌های جدید آزادیخواهانه دارند. نسل پیشین امروز حدود ۵۰ تا۶۰ سال دارد. بخشی از آنها منافعی از سوی رژیم دارند و به همین دلیل به آن پیوسته‌اند. به این لحاظ به عبارتی، دو قطبی شدن دو نسل و دوم دوقطبی شدن نظام و جامعه مطرح است. نظام و وابستگانش از یک‌سو می‌توانند راهپیمایی‌هایی درست کنند و به اصطلاح به آقایان و خانم‌ها آب پرتقال بدهند و آنها را به خیابان بیاورند، و جامعه از سوی دیگر.

این، سرنوشت آینده‌ی جامعه‌ی ما را تعیین نمی‌کند. برای این که این تفاله‌های باقیمانده‌ی نظام که البته فعال هم هستند و امکان بسیج‌های موقتی را هم دارند، سنگر تعیین‌کننده‌ی آینده‌ی وضعیت جنبش اعتراضی در ایران نیستند. آن‌چه تعیین‌کننده است، قدرت سرکوب‌گر کل نظام است. یعنی واقعاً قدرتی که در مقابل هیچ بنی‌بشری خود را جوابگو احساس نمی‌کند. نه در مقابل جامعه، نه در مقابل جوانان، نه در مقابل قانونگرایی و قانون اساسی مملکت و نه در مقابل جهان و جهانیان و ارگان‌های بین المللی یا سازمان ملل.

بسیار مهم است به این مسئله توجه کنیم که رژیم از نسلی که در مقابلش ایستاده و اکثریت جامعه را تشکیل می‌دهد و این‌که می‌داند این نسل اکثریت جامعه است، ترس بسیار دارد. اگر احتمالاً رژیم خطر کند و آقایان موسوی و کروبی را که ما معتقد به ضعف اساسی آنها در گردش و هدایت جنبش فعلی هستیم، دستگیر کند، تهران به خون کشیده می‌شود و شجاعت مردم در دفاع از آن دوتن، هزاربرابر خواهد شد. صف‌کشی‌ها و باز دوقطبی شدن جامعه و وضعیت فعلی به مراتب شدت خواهد یافت. ۲۵ بهمن این را نشان داد که آن‌چه ما انتظار نداشتیم، قابل تحقق است. من فکر می کنم این دوقطبی شدن راه را به سمت صف‌کشی‌های اساسی‌تر باز می‌کند. منتهی آن قطب، یعنی قطب جوانان و اکثریت، امروز طبعاً امکان بیان آزاد را ندارد.

پایان رسالت نوگرایی دینی
بسیاری از کارشناسان معتقدند جنبش‌های مردمی در تونس و مصر، منبع الهامی برای حرکت دوباره‌ی جنبش آزادیخواهی مردم ایران در ۲۵ بهمن شد.
آقای هودشتیان معتقد است دوران اسلام ایدئولوژیک به عنوان منبع الهامبخش جنبش‌های آزادیخواهانه و رهایی‌بخش در منطقه به پایان رسیده است.

هودشتیان: پرسش اساسی این است که در تمام این جنبش‌ها ازجمله در جنبش ایران که در مدتی حدود یک‌سال با رنگ اسلامی خود را رنگین کرده بود، خبری از اسلام و اسلام‌گرایی و بازگشت به حکومت اسلامی نیست. یعنی در مصر، تونس و حتی در الجزایر و یمن هم این شرایط وجود دارد. پرسش اساسی این است که اسلام کجاست و چه شده؟ من فکر می کنم دوران اسلام سپری شده و اسلام به عنوان پرچمدار مبارزه علیه ظلم دیگر خودش را نشان نمی‌دهد. دوران نوگرایی دینی هم سپری شده است. به این دلیل ساده که نوگرای دینی می‌آمد و این مأموریت تاریخی را داشت که اسلام در حکومت را عقلانی‌تر کند. یعنی می‌خواست آن را معتدل‌تر، جامعه‌گراتر و قانون‌گراتر کند؛ اسلامی را که در حکومت قرار گرفته بود و آتش انقلابی سراسر پیکر او را درنوردیده بود.

تلاش جریان نوگرایی دینی، روشنفکران دینی، مجلات و کنفرانس‌ها و تمامی بحث‌های نوگرایی دینی، این بود که از طریق عقلانی کردن اسلامی که در قدرت است، اسلام را به طور کلی نجات دهد. برای چه؟ برای این که در آن زمان، در دهه ی ۴۰ و ۵۰ و بعد در دوران اولیه‌ی انقلاب، هنوز در نزد کسانی به عنوان ضرورت خودش را نشان می‌داد و در برخی از جوامع به عنوان شعار انقلابی خود را مطرح می‌کرد. امروز اما دیگر اسلام آن رسالت کلی را از دست داده است. چرا؟ برای این که دیدند این اسلام در قدرت با زیاده‌روی‌های رژیم اسلامی ایرانی مواجه شد. از سوی دیگر جهانی شدن در فاز دوم، یعنی در فاز آگاهی و آزادی، نیازی به اسلام ندارد که شعارش بازگشت به گذشته است. امروز جنبش‌های اجتماعی فعلی می‌خواهند حرکت خود را به جلو ببرند. برای همین رسالت اسلام و پابه‌پای آن نوگرایی دینی از میان رفته است.

عبادی: کشته‌شدگان ۲۵ بهمن توسط «مأموران حکومت» ترور شده‌اند

zamaanehnews — Tue, 22 Feb 2011 16:06:01 +0000

شيرين عبادی، رئيس کانون مدافعان حقوق بشر می‌گويد صانع ژاله و محمد مختاری در تظاهرات ۲۵ بهمن، توسط «مأموران حکومت ايران» ترور شده‌اند.

عبادی که با تارنمای کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران گفت‌وگو کرده است، از «نوع خبررسانی خبرگزاری فارس، سخنان حسين شريعتمداری مدير روزنامه کيهان، تشييع جنازه کشته‌شدگان توسط افراد ناشناس و سخنان برادر ژاله» به عنوان شواهد اين گفته خود نام برده است.

وی گفته است: «رسانه‌های منتسب به دولت از جمله خبرگزاری فارس چند ساعت پس از تير خوردن شهيد اول يعنی صانع ژاله اعلام کردند، منافقين کور دل يعنی در حقيقت سازمان مجاهدين اين ترور را انجام داده است. حالا سوال مردم اين است در حالتی که کسی را دستگير نکرديد و از او تحقيق نکرديد و وابستگی او به سازمانی مشخص نشده است شما از کجا فهميديد که ضارب عضو سازمان مجاهدين بوده است؟»

به گفته عبادی حکومت ایران «با دست و پا زدن و فرافکنی مذبوحانه» سعی می‌کند گناه خود را تقليل دهد اما حقيقت مانند آفتاب روشن است.

صانع ژاله و محمد مختاری در جریان تظاهرات ۲۵ بهمن به ضرب گلوله کشته شدند. حکومت ایران و مخالفانش هر یک مدعی هستد که این کشته‌شدگان از نظر جریان فکری به آن‌ها تعلق داشته‌اند.

پس از کشته‌شدن صانع ژاله، رسانه‌های نزدیک به حکومت وی را بسیجی معرفی کردند اما مخالفان عکسی از وی در کنار آیت‌الله حسین‌علی منتظری مرجع تقلید منتقد حکومت منتشر کردند. با این حال حسین شریعتمداری مدیر روزنامه کیهان در یک برنامه تلویزیونی گفت که ژاله در بین مخالفان نفوذ کرده و خبرها را به روزنامه او می‌داده است.

شيرين عبادی، برنده جايزه صلح نوبل در بخش دیگری از این گفت‌وگو گفته است «اگر وزارت کشور مدعی است هرگونه تجمع و راهپيمايی نياز به مجوز دارد پس چگونه است که شب‌های بسياری جلوی منزل کروبی و موسوی تجمع می‌شود. وزارت کشور اين تجمعات را غيرقانونی نمی‌داند ولی وقتی دانشجويان می‌خواهند راه‌پيمايی کنند آن را غيرقانونی می‌داند.»

وزارت کشور تاکنون درخواست‌های مخالفان دولت برای برگزاری راه‌پیمایی را نپذیرفته است. بر همین اساس نیروهای امنیتی و انتظامی با هرگونه تجمع مخالفان به دلیل «غیرقانونی» خواندن آن، برخورد می‌کند.

با این حال نیروهای امنیتی و انتظامی در برابر تجمع حامیان حکومت واکنشی نشان نمی‌دهند.

در یکی از آخرین تجمع‌های حامیان حکومت، دو شب پيش خانه مهدی کروبی يکی از رهبران مخالف دولت با نارنجک صوتی مورد حمله قرار گرفت.

بنا بر گزارش تارنمای سحام‌نیوز، «نيروهای اطلاعاتی با تخليه کامل کوچه و مسدود نمودن آن، شرايط را برای حمله وحشيانه نيروهای خودسر و اراذل و اوباش فراهم نمودند. آنان نيز با شکستن شيشه‌های ساختمان، اقدام به پرتاب سه عدد نارنجک صوتی به داخل ساختمان نمودند.»

کروبی به محافظان خود گفته است: «شما که توانايی مقابله با اين افراد را نداريد و در صورت برخورد با آن‌ها از سوی مقامات بالاتر خود مؤاخذه می‌شويد، بهتر است ساختمان را ترک کنيد و ما را تنها بگذاريد.»

کسانی که سحام‌نیوز، «نیروهای خودسر و اراذل و اوباش» نامیده، عمدتاً از حامیان حکومت هستند.