معمر قذافی

ديلی‌تلگراف: سوريه در ازای نرمش پاريس به قذافی خيانت کرد

news-zamaneh — Mon, 01 Oct 2012 09:34:48 +0000

يک عضو پيشين شورای انتقالی ليبی به روزنامه ديلی‌تلگراف گفته است حکومت بشار اسد در قبال نرمش فرانسه نسبت به سوريه در يافتن مخفيگاه معمر قذافی کمک کرده بود.

روزنامه ديلی‌تلگراف بريتانيا، امروز دوشنبه ۱۰ مهرماه (يکم اکتبر) به نقل از رامی عبيدی، عضو پيشين شورای انتقالی ليبی در دوران شورش‌های اين کشور، اعلام کرد که محل مخفيگاه معمر قذافی، رهبر وقت ليبی در شهر سرت، از طريق شماره تلفن ماهواره‌ای وی کشف شده است.

رامی عبيدی افزوده است شماره معمر قذافی، توسط بشار اسد در ازای وعده نرمی فرانسه نسبت به سوريه، در اختيار فرانسه قرار گرفت.

وی گفت: "در ازای اين اطلاعات، اسد از فرانسه قول کاهش فشار بر حکومت خود را گرفت."

فرانسه در مورد اظهارات رامی عبيدی واکنشی نشان نداده است.

روزنامه ايتاليايی کوريره دلا سرا: گلوله‌ای که رهبر ليبی را در روز ۲۰ اکتبر ۲۰۱۱ کشت از سوی يک عضو سازمان اطلاعات فرانسه شليک شده است و نه توسط نيروهای شورشی يا انقلابی ليبی

در همين حال روز شنبه هشتم مهرماه (۳۰ اکتبر) روزنامه ايتاليايی کوريره دلا سرا نيز در رابطه با چگونگی قتل معمر قذافی نوشت گلوله‌ای که رهبر ليبی را در روز ۲۰ اکتبر ۲۰۱۱ کشت از سوی يک عضو سازمان اطلاعات فرانسه شليک شده است و نه توسط نيروهای شورشی يا انقلابی ليبی.

يکی از منابع روزنامه کوريره دلا سرا نيز رامی عبيدی است که در آن زمان مسئول ارتباط شورای انتقالی ليبی با سازمان‌های اطلاعاتی خارجی بوده است.

در رابطه با چگونگی کشته شدن معمر قذافی هر روز مسائل جديدی مطرح می‌شود.

پيش از اين منابع خبری، از جمله منابع خبری ايران نوشته بودند که قاتل معمر قذافی، جوان ۲۰ ساله‌ای به نام عمران شعبان يا عمر شعبان بود که پيش از دريافت جايزه يک ميليون دلاری خود از مصطفی عبدالجليل، رئيس مجلس ملی ليبی، توسط افراد ناشناس ربوده شد و تحت شکنجه قرار گرفت.

اين منابع افزودند محمد مقريف، رئيس مجمع ملی ليبی برای آزادی شعبان پادرميانی کرد و وی در حالی که در شرايط جسمانی بدی به‌سر می‌برد، آزاد و سپس به يک بيمارستان نظامی در فرانسه منتقل شد و در همان جا جان سپرد.

اين گزارش‌ها می‌افزايند کنگره ملی سراسری ليبی از شعبان به‌عنوان "قهرمان غيور" ياد کرده و اعلام کرده است که برای دستگيری افراد مرتبط با قتل وی تمام تلاش خود را به‌کار خواهد بست.

اين در حالی است که تارنمای انتخاب در ايران گفت‌وگوی رسانه "صدای روسیه" را با زینب خلیفه، که او را "فعال حقوق بشر" معرفی کرده منتشر نموده است که در آن گفته است شعبان نه تنها قهرمان ملی نيست بلکه يک "راهزن و جنايتکار" بوده است.

زينب خليفه ماجرای ربوده شدن شعبان و شکنجه وی را رد کرده و افزوده است: "کسی نخواست از او انتقام بگیرد یا کسی او را تعقیب یا اسیرش نکرده و شکنجه نداده است... فقط او در درگیری با ضرب گلوله مجروح شد."

در روز کشته شدن معمر قذافی، در تصاويری که با دوربين‌های موبايل ضبط شده بود، قذافی در حالی که هنوز زنده بود، به دست مخالفانش دستگير شده اما لحظاتی بعد با ضربات گلوله از پای در می‌آمد.

نحوه کشته شدن وی و فرزندش معتصم قذافی باعث شد تا سازمان ملل خواهان تحقيق درباره چگونگی قتل رهبر پيشين ليبی شود.

لوئيس اوکامبو، دادستان دادگاه کيفری بين‌المللی لاهه گفت نحوه کشته شدن قذافی می‌تواند "جنايت جنگی" تلقی شود.

سازمان عفو بين‌الملل که جزو بزرگ‌ترين سازمان‌های مدافع حقوق بشر در جهان است و برخی از کشورهای غربی نيز شيوه کشته شدن قذافی را مورد انتقاد قرار دادند.

تظاهرات مخالفان عليه حکومت ۴۲ ساله قذافی از ۱۵ فوريه ۲۰۱۱ آغاز شد که در نهايت در روز ۲۰ اکتبر همان سال با کشته شدن قذافی، دوران حکومت وی نيز به پايان رسيد.

موگابه شورای امنيت را به جنگ‌طلبی متهم کرد

news-zamaneh — Thu, 27 Sep 2012 17:49:37 +0000

رابرت موگابه، رهبر زيمبابوه، شورای امنيت سازمان ملل متحد را به جنگ‌طلبی بی‌انتها متهم کرد و با اشاره به سرنگونی معمر قذافی، رهبر سابق ليبی توسط ناتو اقدامات اين سازمان نظامی را محکوم نمود.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، موگابه که روز چهارشنبه، ۲۶ سپتامبر (شش مهر) در مجمع عمومی سازمان مل متحد سخنرانی می‌کرد، اظهار داشت که "استيلای نظامی" ناتو در ليبی نشان می‌دهد که اعضای اين سازمان تا چه ميزان "تحت تأثير اين باور متکبرانه که آنها قدرتمندترين‌ها در ميان ما هستند، قرار گرفته‌اند."

او افزود: "تلاش‌های اتحاديه آفريقا برای برقراری صلح در ليبی به چالش کشيده شده، ناديده انگاشته و مورد تحقير واقع شده است."

موگابه همچنين در سخنان خود مرگ سفير آمريکا در بنغازی در پی حمله مسلمانان تندرو به سفارت اين کشور را که به‌خاطر انتشار فيلم ضداسلامی صورت گرفت "غم‌انگيز" خواند اما در همين حال گفت "مرگ وحشيانه" معمر قذافی نيز غم‌انگيز بود اما آمريکا آن را محکوم نکرد.

رابرت موگابه مرگ سفير آمريکا در بنغازی را "غم‌انگيز" خواند اما در همين حال گفت "مرگ وحشيانه" معمر قذافی نيز غم‌انگيز بود

رهبر ۸۸ ساله زيمبابوه خطاب به سران جهان در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: "ای کاش جامعه بين‌المللی را به ممانعت از کل اين تحول خطرناک و نامطلوب پيش از آن‌که اوضاع بدتر شود، ترغيب کنيم."

سال گذشته پس از آن‌که شورای امنيت سازمان ملل متحد دو قطعنامه را با موضوع محافظت از غيرنظاميان در مقابل شيوه‌های تأديبی قذافی به تصويب رساند، ناتو حملات نظامی خود را به ليبی آغاز کرد.

غرب و دولت جديد ليبی از آن جنگ ابراز خشنودی کرده‌اند اما هم‌اکنون روسيه، چين و ديگر کشورها می‌گويند برای جلب موافقت‌شان درباره انجام آن عمليات، آنها را فريب داده‌اند.

موگابه در سخنان خود شورای امنيت سازمان ملل را به خاطر ناديده گرفتن تلاش‌هايی که به منظور پايان بخشيدن صلح‌آميز به درگيری‌ها صورت گرفته است، مورد حمله قرار داد.

او گفت: "در مقابل، به نظر می‌رسد که ميلی سيری‌ناپذير به جنگ، قدغن‌سازی، تحريم و ديگر اقدامات کيفری در اين شورا وجود دارد."

موگابه که کشورش هنوز با تحريم‌های تعدادی از کشورها دست و پنجه نرم می‌کند، همچنين اظهار داشت که از مفهوم مسئوليت سازمان ملل متحد که محافظت از کشورهاست، به طور جدی سوء استفاده شده و به تجاوز به قلمرو کشورها تعبير شده است.

رابرت موگابه از زمان استقلال زيمبابوه از بريتانيا در سال ۱۹۸۰ تاکنون قدرت را در اين کشور در دست گرفته است. او در آخرين اجلاس جنبش عدم تعهد که چندی پيش در تهران برگزار شد، مهمان دولت ايران بود.

دیکتاتورها باهوش‌تر از آنند که فکر می‌کنید

Wed, 11 Jul 2012 22:04:05 +0000

کریستین کاریل

برگردان:

نعیمه دوستدار

کریستین کاریل − معمولا دیکتاتورها را احمق یا دست‌کم دیوانه می‌دانند. معمر قذافی یک دیوانه رجزخوان بود، با نوعی سبک مسخره در مد و شیوه لباس پوشیدن. کیم جونگ ایل، موهایش را عجیب و غریب درست می‌کرد و عاشق شعارهای فراواقعی بود. ژنرال‌های برمه هم دیکتاتورهایی بودند که در تصمیم‌گیری‌های کلان‌شان با طالع‌بین‌ها مشورت می‌کردند و بی‌درنگ و بی‌ملاحظه، به مردم شلیک می‌کردند.

این تصاویر کاریکاتوری، معمولا نشانه تمایل به پنهان کردن حقایقی ناخوشایند درباره زندگی امروز است. قذافی ۴۱ سال حکومت کرد. پیش از دورانی که او به قدرت برسد، سر‌کشی و رقابت در لیبی عادی بود. کیم جونگ ایل، بعد از ۱۷ سال حکمرانی بر کره شمالی در بسترش درگذشت. در حالی‌که سیاست‌های او، کشورش را به فقری حقارت‌بار دچار کرده بود، همسایگانش مانند کره جنوبی، به قله رفاه رسیده بودند. ژنرال‌های برمه، در ۱۹۶۲ به قدرت رسیدند، و هر چند، مدتی بعد کمی ‌ضعیف‌تر شدند، اما همچنان در قدرتند.

همه این دیکتاتورها، طولانی‌تر از زمانی که خودشان یا مردم‌شان انتظار داشتند در قدرت باقی ‌ماندند. بله! آنها دیو بودند اما نمی‌توان به آنها گفت احمق. با مقیاس‌های خودشان آنها واقعا موفق بوده‌اند.‌

"منحنی یادگیری دیکتاتورها"

این حقیقتی است که اگر می‌خواهیم به نیروهای آزادی‌خواه دنیا کمک کنیم، باید همواره آن را در ذهن داشته باشیم. این موضوع، در واقع یکی از درس‌هایی است که در کتاب فوق‌العاده "ویل دابسون"، با نام "منحنی یادگیری دیکتاتورها" نیز آمده است.

دابسون، سردبیر سابق "فارین پالیسی" که اکنون برای "اسلیت" کار می‌کند، این ایده را چند سال قبل پیدا کرد، زمانی که به بازی استراتژیک با فعالان دموکراسی‌خواهی که می‌خواستند رژیمی‌ مستبد را در کشورشان ساقط کنند دعوت شد. وقتی دابسون تقاضا کرد نقش یک دیکتاتور را بازی کند، همه با تعجب به او خیره شدند. به او گفته شد: "کار ما این نیست که به مردم یاد بدهیم چطور دیگران را سرکوب کنند."

اما مشکل این است که اگر ندانید مستبدان چه ویژگی‌هایی دارند، شانس زیادی در منکوب کردن‌شان نخواهید داشت. دابسون کوشید این اشتباه را با بررسی پنج رژیم اقتدارگرا و روش‌های آنها در حفظ و کنترل فضا، اصلاح کند. او با اعضای حزب کمونیست چین و روس‌ها مصاحبه کرد. همچنین وضعیت انور ابراهیم، رهبر مخالفان مالزی را در جریان مبارزات انتخاباتی بررسی کرد. موضوعی که چالش سازماندهی یک اپوزیسیون متحد را در کشوری که با تنوع قومی روبه‌روست نشان می‌دهد. در ونزوئلا، او به یکی از متحدان سابق هوگو چاوز برخورد که اکنون در زندان است- شاهدی قابل توجه برای دمدمی‌مزاج بودن (یا شاید انعطاف‌پذیری بی‌رحمانه) یک رژیم. حتی بسیاری از گزارش‌های او از مصر قبل از سقوط حسنی مبارک، تحلیل‌های هوشمندانه‌ای درباره وضعیت نیروهای این کشور ارائه می‌دهند و تحلیل‌های او درباره اتفاقات پس از انقلاب صدق می‌کنند.

یادگیری از گذشتگان

پیامی ‌کلیدی که از تحقیقات دابسون دریافت می‌شود، این است که دیکتاتورهای امروز احمق نیستند. آنها از اشتباهات گذشتگان‌شان آموخته‌اند. "پوتین" دیگر مانند "استالین" نیست و "هو جین تائو" هم مانند "مائو" نیست. در بسیاری از موارد، دیکتاتورهای امروزی فهمیده‌اند که به نفع‌شان است در ظاهر به هنجارهای دموکراتیک توجه کنند، حتی اگر در عمل آنها را از میان ببرند.

مثلا چاوز از برگزاری انتخابات خوشش می‌آید. در روز انتخابات، شما می‌توانید به کسی که می‌خواهید رأی بدهید. اینکه بیشتر ونزوئلایی‌ها دیگر به او رأی نمی‌دهند، نشان‌دهنده تلاش فراوان رئیس‌جمهور، برای دخالت در رسانه‌ها، دادگاه‌ها و بوروکراسی در تمام روزهای سال است. یک مقام مسئول انتخاباتی در ونزوئلا به دابسون گفته: "مشکل، روز انتخابات نیست. همه نابسامانی‌ها در مصرف پول، کالا، قدرت‌طلبی بیش از حد و ارتباطات، قبل از روز انتخابات اتفاق ‌افتاده."

آن‌طور که دابسون می‌نویسد، چاوز این جادوی سیاه را در فرهنگ سیاسی ونزوئلا وارد کرده است، جادویی آن‌قدر موثر که به سختی می‌توان تصور کرد مخالفان ستودنی تازه حیات‌یافته‌اش بتوانند با او رقابت کنند. کنترل رئیس جمهور بر امواج رادیو و تلویزیون بسیار استادانه است، تاجایی که به نظر می‌رسد او از افزایش نرخ تورم و بالارفتن آمار جنایت چندان آسیبی نمی‌بیند. تنها طبیعت است که حالا به شکل سرطان، از بدن رئیس‌جمهور انتقام می‌گیرد و می‌تواند به دوران چاوز پایان دهد.

برخی مشاهدات هشیارانه دابسون از گزارش‌های او درباره چین می‌آید. او نتیجه می‌گیرد کمونیست‌های چین، راضی‌ترین مستبدان امروزند. آنها درباره سرنگونی حکومت‌های مستبد قبلی، از چائوشسکو تا سوهارتو، مطالعات عمیقی کرده‌اند. رهبران چین تلاش زیادی کرده‌اند تا درس‌های لازم را در این زمینه بیاموزند و به نظر می‌رسد تلاش‌شان تاکنون نتایج موفقیت‌آمیزی داشته است. چنانکه دابسون اشاره می‌کند، بیشتر شاهدان عواقب میدان "تیان‌آن‌من" در سال ۱۹۸۹، از اینکه دریافته‌اند حزب کمونیست نه تنها همچنان در دنیا در قدرت است و بلکه هنوز رونق هم دارد، شوکه شده‌اند؛ اما دابسون می‌گوید: "حزب کمونیست چین می‌داند آسیب‌پذیری‌اش کجاست. لازم نیست کسی درباره اینکه دولت باید نگران چه چیزی باشد صحبت کند."

دابسون در مورد پوتین با اکراه تأکید می‌کند که او می‌داند چطور کنترل امور را در دست داشته باشد ،بدون این‌که به سبک دوران شوروی سابق در این کار افراط کند. روس‌های قرن بیست و یکم، می‌توانند به خارج سفر کنند و از مزایای اینترنت بهره ببرند چون پوتین می‌داند که ایزوله کردن کامل مردم در دنیا، یک بازی باخت − باخت است. در عوض، او مانند چاوز روی کنترل رسانه‌ها تمرکز کرده است (مثل تلویزیون ملی). پوتین با دقت قوانین را به نفع دولت دستکاری می‌کند و تاکنون، دست‌کم توانسته بدون اینکه مخالفان را به اردوگاه‌های کار اجباری بفرستد، همه چیز را حل و فصل کند.

یک مشکل دیکتاتورهای مدرن

دابسون می‌گوید که پوتین می‌داند بزرگ‌ترین خطر برای هر حکومت استبدادی، زمانی پیش می‌آید که ارتباطش را با احساسات مردمی ‌از دست بدهد. اگر مجلس چنان در کنترل درآمده باشد که دیگر نتوان از آن برای گرفتن بازخورد درباره نیازها و نگرانی‌های شهروندان استفاده کرد، چه راهکار جایگزینی وجود دارد؟

در چنین شرایطی، او نهاد تازه‌ای را با عنوان اتاق عمومی ‌ایجاد کرده؛ نوعی نهاد مشاوره‌ای در مقیاس بزرگ، شامل نمایندگانی از سازمان‌های غیردولتی نامعتبر که توصیه، راهنمایی و انتقاد می‌کنند؛ کاری که دومای ناتوان از عهده‌اش بر نمی‌آ‌ید، چون اصلا قدرتی ندارد.‌

البته این همان جایی است که دیکتاتورهای مدرن به مشکل بر‌می‌خورند. این حقیقت وجود دارد که حکمرانان مستبد، مجبورند طوری عمل کنند که گویی واقعا به واکنش‌های رای‌دهندگان توجه می‌کنند، تا حدی که گویی هنجارهای دموکراتیک کاملا نهادینه شده‌اند. تصادفی نیست که فرهنگ جدیدی برای مبارزه مدنی، در مقابل تقلب دولت در انتخابات در میان مردم روسیه ایجاد شده است. امروزه روس‌ها واقعا انتظار دارند آرایشان شمرده شود، بنابراین حرکت از طریق انتخابات دیگر کافی نیست.

مالزیایی‌ها هم سال‌هاست در انتخاباتی کم و بیش واقعی شرکت می‌کنند اما مدارک نشان می‌دهد که مردم این کشور می‌خواهند آرایشان چیزی بیشتر از یک مهر خشک شده در رای به یک دولت مستبد -هرچند خوش‌خیم- باشد.

تسلط نیروهای دموکراسی‌خواه

برای خیلی از دیکتاتورها این زمان، زمان آزمایش است. دابسون با وجود ارزیابی بی‌طرفانه رژیم‌های دیکتاتوری امروز، اعتقاد دارد که نیروهای دموکراسی‌خواه اکنون مسلط هستند. او می‌گوید بهار عربی تنها یک نشانه است. جزر و مدها به وضوح به نفع آزادی و جوامع کثرت‌گرا بوده است. سرعت انتقال اطلاعات، تمرکز بر قدرت را برای حکومت‌ها سخت کرده است و قدرت و ماهیت استبداد را کنار زده است. شایعه سوء‌رفتار دولت چین در بخشی از این کشور، می‌تواند باعث وقوع شورشی هزاران مایل دورتر از آن نقطه شود. دابسون می‌گوید: "چنین چیزی هرگز باعث نگرانی سلسله مینگ نمی‌شد. بنابراین نمی‌توان گفت چیزهایی که باعث نگرانی حکومت‌های مستبد امروز می‌شوند، از گذشته پیچیده‌تر نشده‌اند."

ممکن است دابسون درست بگوید اما مطمئنا دلیلی وجود ندارد که آزادی‌خواهان از آرمان بزرگ‌شان دست بکشند. در حال حاضر، دست‌کم تعداد زیادی دیکتاتور در سراسر دنیا وجود دارند که هنوز در حال یادگیری‌اند.

منبع: فارین پالیسی

"نحوه کشته شدن قذافی، جنايت جنگی است"

zamaanehnews — Sat, 17 Dec 2011 06:13:08 +0000

لوييس اوکامبو، دادستان دادگاه کيفری بين‌المللی لاهه گفته است نحوه کشته شدن معمر قذافی، رهبر پيشين ليبی می‌تواند "جنايت جنگی" تلقی شود.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، اوکامبو گفت: "ما نگرانی خود را به دولت انتقالی ليبی اعلام کرديم و از آن‌ها درباره شيوه رسيدگی به جرايمی که هر دو ‏طرف درگير در زمان جنگ ليبی مرتکب شدند، توضيح خواستيم."

به گفته وی درباره مرگ قذافی "ترديدها و پرسش‌های جدی" وجود دارد که بايد مورد بررسی قرار گيرد.

در تصاويری که با دوربين‌های موبايل ضبط شده، قذافی در حالی که هنوز زنده است، به دست مخالفانش دستگير شده اما لحظاتی بعد با ضربات گلوله از پای در می آید

سرهنگ قذافی روز پنج‌شنبه ۲۰ اکتبر ۲۰۱۱ (۲۸ مهر ۱۳۹۰) در شهر سرت کشته شد. نحوه کشته شدن وی و فرزندش معتصم قذافی باعث شد تا سازمان ملل خواهان تحقيق درباره چگونگی قتل رهبر پيشين ليبی شود.

در تصاويری که با دوربين‌های موبايل ضبط شده، قذافی در حالی که هنوز زنده است، به دست مخالفانش دستگير شده اما لحظاتی بعد با ضربات گلوله از پای در می آید.

نحوه کشته‌شدن قذافی انتقادهايی را از سوی غرب به دنبال داشت.

سازمان عفو بين‌الملل که جزو بزرگ‌ترين سازمان‌های مدافع حقوق بشر در جهان است، نيز چند ماه پيش از کشته‌شدن قذافی، شورشيان را به "قتل غيرقانونی و شکنجه" هواداران حکومت قذافی متهم کرد.

به گفته اين سازمان غيردولتی مدافع حقوق بشر، گروه‌های مخالف قذافی، حقوق بشر را "نقض" کرده‌اند و در مواردی نيز مرتکب "جنايت جنگی" شده‌اند.

تظاهرات مخالفان عليه حکومت ۴۲ ساله قذافی از ۱۵ فوريه ۲۰۱۱ آغاز شد که در نهايت در تاريخ ۲۰ اکتبر به کشته شدن وی منجر شد.

جنگ خیر علیه شر

arezoo — Fri, 28 Oct 2011 12:51:19 +0000

سعید بیانی

آیا استفاده از راهکار نظامی برای پشتیبانی از مردم لیبی یا کشوردیگری با حکومتی خودکامه خونریز درست است یا خیر؟

بیش از نیم قرن از فاجعه انسانی و اشغال ننگین میدان "بوداپست" توسط ارتش سرخ و سرکوب مردم آزادی‌خواه در مجارستان می‌گذرد؛ فاجعه‌ای انسانی که می‌رفت آرزوهای برباد رفته مردمی تشنه آزادی را برای همیشه به یأس بدل کند. اگرچه با سقوط امپراطوری دروغین شوروی، بهار آزادی در بلوک اروپای شرقی دمیدن گرفت، اما ترس از فرجام شکست قیام علیه حکومت‌های خودکامه تا سال‌ها برای تمامی مردم طالب صلح و آزادی به کابوسی تبدیل شد و پرسش‌های فراوانی را در ذهن همه آزادی‌خواهان جهان مطرح کرد که چگونه جامعه جهانی در پی فاجعه انسانی در کشورهای دیگر می‌تواند واکنش نشان دهد؟ این پرسش با وارد شدن به قرن جهانی شدن و انقلاب تکنولوژیک رنگ و بوی تازه یافت. فجایع انسانی دیگری همانند نسل‌کشی در سودان تحت حاکمیت عمرالبشیر و کشتار شیعیان عراقی در سال ۱۹۹۴ در پی جنگ اول خلیج فارس شوکی دیگربار به وجدان به اغما رفته جهانیان وارد ساخت ولی باز پاسخی درخور توجه جز انتشار قطعنامه‌ای ضعیف در شورای امنیت سازمان ملل و نکوهش بی‌نتیجه بین‌المللی از جانب کشورهای غربی را در پی نداشت.

مسئولیت پشتیبانی

نخستین‌بار کوفی‌عنان در سال ۱۹۹۵ بود که در پی نسل‌کشی ده‌هاهزار نفردر رواندا در پی یافتن پاسخ حقوقی، سازمان ملل متحد را مجاب ساخت تا با به‌کارگیری حقوقدانانی در این نهاد و کنار گذاشتن ترس نهادینه شده در سازمان‌های حقوق بشری، شیوه‌های بی‌تفاوتی و اصل دخالت نکردن در مسئله داخلی دیگر کشورها رنگ ببازد و شاهد بیداری وجدان جهانی در برابر جنایت‌های حکومت‌های خودکامه با تکیه بر گفتار عامیانه و تهی "چهاردیواری اختیاری" باشیم.

در این راستا اصل سنتی "دخالت در مسئله داخلی کشورها" جای خود را به قانون مدرن و جهان‌شمول Responsibilty To Protect و یا RtoP داد تا شاهد واکنشی درخور به فجایع انسانی در دیگر کشورها باشیم.

RtoP چیست؟ مفهوم واژه به واژه آن به معنی "تعهد به پشتیبانی" که آن را در دانش روابط بین‌الملل "مسئولیت پشتیبانی" می‌خوانند. RtoP در سال ۲۰۰۵ شکل نوین به خود گرفت؛ قانونی مترقی برای جهانی مترقی. این اصل با تصویب اکثریت آرای تمامی اعضا در سازمان ملل به تصویب رسید. اصولی که دست شورای امنیت را برای ممانعت از سرکوب حکومت‌گران جبار علیه شهروندان خود باز گذاشت. به این معنی که اگر گروهی در داخل کشوری مورد ظلم و ستم قرار گیرند یا با جنایت سنگین همانند نسل‌کشی و کشتار دسته‌جمعی روبه‌رو شوند، به سود مردم از هر راهی که می‌تواند، از جمله راه نظامی، دخالت کند.

شالوده RtoP بر این اصل استوار است که حاکمیت یک امتیاز نیست، یک مسئولیت است و مهم‌ترین مسئولیت هر حکومتی در سراسر جهان، پاسداری از جان شهروندان خود است. اگر این اصل مسئولیت به هر شکل نقض شود، به خوبی اجرا نشود و یا حکومتی قادر به انجام آن نباشد، سازمان ملل متحد اختیار آن را می‌یابد که برای نجات جان مردم تحت ستم و بی‌دفاع پیش از هرگونه فاجعه انسانی وارد عمل شود. در این اصل از نسل‌کشی، جنایت جنگی، جنایت علیه بشریت و پاکسازی قومی یاد شده است که جهان را وارد به واکنش برای توقف این چهار مورد می‌کند.

پشتیبانی و کمک همه‌جانبه از جامعه جهانی برای پشتیبانی از مردم بی‌دفاع غیر نظامی در پی تعرض نیروهای سرکوبگر، بی شک شاهرگ حکومت‌های دیکتاتوری را مسدود خواهد کرد.

امروزه منشورهای کهنه و روش‌های منسوخی همانند عدم دخالت در امور داخلی دیگر کشورها یا تنها به یک بیانیه خشک و خالی بسنده کردن که از مسئله‌های حاد جهانی چشمپوشی می‌کرد در دهکده جهانی امروز بسیار بدتر از مشکل‌های یک جنگ خودنمایی می‌کند. مواردی مانند حکومت‌هایی با ایدئولوژی انقلابی شکست‌خورده همانند جمهوری اسلامی و لیبی تحت حاکمیت معمر قذافی با نقض فاحش حقوق بشر، سرکشی با توسل به دستیابی و یا دنبال کردن جنگ‌افزارهای کشتار دسته‌جمعی و تجهیز گروه‌های تروریستی برای کشتار و ترس بیشتر، بیش از یک مداخله نظامی به جهان آسیب می‌رساند. کشتار صدها هزار نفر از شهروندان عراقی به دست صدام حسین، از بین رفتن صدهاهزارنفر در درگیری سودان، استفاده از جنگ‌افزار‌های کشتار جمعی در برخی کشورهای دنیا، نسل‌کشی در رواندا، پاک‌سازی قومی در صربستان و اعدام ده‌هاهزار نفر در سال ۶۷ طی چند هفته و کشتار ده‌ها نفر طی یک مبارزه انتخاباتی به‌دست جمهوری اسلامی از جملگی آنهاست که بی‌تفاوتی و سکوت جامعه جهانی این موارد را اگر نه تقویت، بلکه تشدید می‌کند. معمر قذافی با قتل عام کردن مردم به نام پاکسازی خانه به خانه لیبی از مخالفان، جامعه جهانی را مجبور کرد تا با به‌کارگیری اصل RtoP بر حکومت ۴۲ ساله پر از جنایت، توحش و وحشت او پایان دهد.

آیا باید به لیبی حمله نظامی می‌شد؟

معمر قذافی نمونه مشخص یک دیکتاتور خونریز در جهان بود که هرسال تلفات انسانی بیشتری به دهکده جهانی وارد می‌ساخت. انفجار هواپیمای پان آمریکن بر فراز روستای لاکربی اسکاتلند و قتل ۲۷۰ نفر نمونه مشهود از توحش سازماندهی دولتی برای انتقام از مردمی بی‌گناه و بی دفاع بود.]۱[ بی‌شک کمترین هزینه‌ای که حکومت‌هایی همچون قذافی در لیبی، بشار اسد در سوریه، جمهوری اسلامی در ایران به مردم تحمیل می‌کنند، فجایعی چون قتل‌عام مردم و یافتن گورهای دسته‌جمعی در حومه بن‌غازی و طرابلس و حمص و گورستان خاوران است. آیا قبل از اعلام منطقه پرواز ممنوع بر فراز خاک لیبی توسط شورای امنیت و ناتو تصور پیروزی مردم لیبی بر سگ دیوانه خاورمیانه در ذهن‌ها خطور می‌کرد؟ حکومت لیبی حکومتی بود که در پی جست‌وجوی خانه به خانه مخالفان و اعدام دسته‌جمعی آنان و سوسک و موش خطاب کردن مخالفان خود از هیچ جنایتی فروگذاری نکرد. راه ساقط کردن چنین حکومت‌های چه می‌توانست باشد؟ تظاهرات پراکنده همراه با ترس دسته‌جمعی که با بمباران جنگنده‌های قذافی پاسخ داده می‌شد آیا جز یک جنگ نابرابر برای کشتار بیشتر انسان‌ها نبود؟

اگرچه شورای انتقالی لیبی بی‌هیچ رودربایستی از ابتدا بر اجرا و تصویب حکومت بر پایه شریعت تاکید داشت و مورد پشتیبانی مردم لیبی نیز قرار گرفت اما اینک، قضاوت در مورد لیبی تنها با یک سخنرانی در مورد قوانین اسلامی کاری عجولانه خواهد بود.

شاید بسیاری بر این‌که چرا قذافی و پسرش به‌شکل فجیعی در لیبی کشته شدند، نیروهای انقلابی لیبی را نکوهش کنند و این مورد را به عنوان نقطه سیاه حقوق بشری در کارنامه شورای انتقالی لیبی بدانند که بی‌شک نگارنده نیز بر این نظر است، اما باید این موضوع را خاطرنشان ساخت که حکومت‌های سرکوب‌گر در طول سالیان زمامداری خود، جز رجزخوانی برای مخالفان و اعدام آنها، به زندان افکندن منتقدان و روزنامه‌نگاران و کشتار دوستان، برادران، پدر و مادر و اطفال همین مردان به جان آمده، کار دیگری برای مردم خود نکردند. تمامی انسان‌ها به مانند یکدیگر نمی‌اندیشند و خشم فروخورده مردم در آینده به آتش شلیک طبانچه‌ای به دیکتاتوری در بیابانی بی‌آب و علف منتهی خواهد شد.

از طرفی، بسیاری بر این تصورند که ادامه حیات جانیانی همانند معمر قذافی چیزی جز برپایی دادگاهی نمایشی همانند دادگاه صدام حسین در بغداد و اسطوره‌سازی در پشت سخنان مهمل دیکتاتور همراه با ریشخند و نمک پاشیدن بر زخم ملتی زخم‌دیده چه می‌توانست باشد؟ به‌هر روی قذافی با کتاب سبز فریب خود به زباله‌دان تاریخ رفت و مرگ او برای دیکتاتورهای کوچک و بزرگ خاورمیانه و شمال آفریقا پیامی داشت: تا دیر نشده اصلاحات را آغاز کنید، به مردم و رای آنان احترام بگذارید، دست از جنایت علیه بشریت و تروریسم دولتی بردارید و راه دیگر بیازماید. در غیر این‌صورت سرنوشتی جز سرنوشت قذافی در انتظارتان نخواهد بود.

آیا باید از دگرگونی بنیادی به سبک لیبی ترسید؟

انقلاب ۵۷ ایران بسیاری را ترسانده است. انقلابی که حتی هم نسلی‌های دوران بعد از انقلاب را به فکر فرو می‌برد که آیا سرنوشت تمامی کشورها با انقلاب به بی‌راهه خواهد رفت؟ اگر پاسخ مثبت است، چند ده سال دیگر، چند صد سال دیگر و یا چند نسل دیگر مردم باید تاوان و بهای حکومت‌های دیکتاتوری و خون‌ریز را بپردازند؟ آیا چون رئیس شورای انقلابی لیبی، فرمان برپایی قوانین شرعی اسلامی در لیبی و آزادی چندهمسری را داد، کار لیبی در همین گام نخست به پایان رسیده است و به قول معروف سالی که نکوست از بهارش پیداست؟

ساختار فرهنگی و اجتماعی در هر کشور از تونس تا لیبی و از لیبی تا مصر و از مصر تا ایران متفاوت است. ۹۸ درصد مردم لیبی مسلمان سنی هستند و نزدیک به ۱۲۰ قبیله در این کشور وجوددارد. در چندسال گذشته گرایش‌های آشکار و فزاینده‌ای از اسلام‌گرایی سنتی در لیبی دیدهشده ‌است.]۲[ ساختار قبیله‌ای و عشیره‌ای بر پایه قوانین اسلامی و تبعیت مطلق از اسلام در لیبی همچنان دست بالا را دارد. بسیاری در لیبی از دیده خشم به قذافی برای معامله و خوشامدگویی پشت پرده او با غرب در پشت شعار‌های پوپولیستی ضد غربی و تفکرات ضد اسلامی‌اش می‌نگریستند و این موضوع را نباید از نظر دور داشت اکثر افرادی که در نیروهای جنگجو علیه قذافی شرکت داشتند، اسلام‌گرا هستند؛ از جمله فرماندار شهر بن‌غازی که مصطفی عبدالجلیل، رئیس شواری انتقالی در نخستین روز بعد از آزادی از شر حکومت قذافی در آن سخنرانی می‌کرد.

جنگ خیر علیه شر، بر پایه اصول قانونی جهانشمول RtoP شیوه نوینی برای برخورد و برچیدن حکومت‌های دیکتاتوری در جهان است که جز زبان زور زبان دیگری قابل درک برای آنان نیست.

گسترش آگاهی جمعی در کشورها قبل از هر تغییر و تحول بنیادین جایگاه ویژه‌ای در نتایج بعدی خواهد داشت. در جریان انقلاب ۵۷ ایران روحانیت با توجه به عقده صدساله خود به رهبری آیت‌الله خمینی سوار بر موج احساسات مردمی شدند که تنها انتظار این مردم نه احیای اسلام شیعی و قوانینی بر پایه شریعت اسلامی بلکه برقرای آزادی و استقلال و حکومت قانون بود. دسترسی نداشتن اکثریت مردم به رسانه‌های آزاد به دلیل اختناق و سانسور لجام گسیخته در حکومت پهلوی راه را برای کلی‌گویی و خدعه در مورد سیاست‌های آتی بعد از حکومت پهلوی توسط شالاتان‌های سیاسی باز گذاشت تا انقلاب را به بی‌راهه‌ای به ناکجاآباد ولایت مطلقه فقیه رهنمون سازند. در این بین فرهنگ بت‌سازی از شخصی همچون خمینی در سپهر سیاسی آن زمان بازار مکاره داغی بود، (هنوز البته این فرهنگ وجود دارد) و نتیجه آن در دیدن عکس وی در ماه جلوه‌ای عوام‌فریبانه به خود گرفت. وادادگی و انفعالی بودن نیروهای سیاسی که از پشتوانه مردمی برخوردار بودند در جریان‌های بعد از انقلاب، سرکوب لجام گسیخته توسط حکومت اسلامی بخصوص در جریان جنگ هشت‌ساله خود مزید بر علت شد تا نیروهای آزادی‌خواه و دموکراتیک در ایران به حاشیه رانده شوند و جا برای نیروهای سرکوب‌گر در پشت نقاب ایدئولوژی خمینیسم باز شود.

امروز اما، سطح بالای آگاهی به دلیل جامعه جوان تحصیل کرده در ایران و کسب تجربه‌های گرانقدر بعد از سه دهه اختناق و سرکوب حکومت اسلامی بر پایه ولایت مطلقه فقیه، فضایی در ایران به‌وجود آورده که کمتر کسی به فکر برقراری مجدد جمهوری اسلامی از نوع دیگر یا غیر اسلامی استبدادی بر اساس حکومت فردی خواهد بود.

اگرچه شورای انتقالی لیبی بی‌هیچ رودربایستی از ابتدا بر اجرا و تصویب حکومت بر پایه شریعت تاکید داشت و مورد پشتیبانی مردم لیبی نیز قرار گرفت اما اینک، قضاوت در مورد لیبی تنها با یک سخنرانی در مورد قوانین اسلامی کاری عجولانه خواهد بود.[۳] در این موارد یک موضوع از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و آن خواست اکثریت مردم برای تعیین نوع حکومت در پای صندوق‌های رای است که هرکس در هرمقام و منسبی باید به آن مقید و ملتزم باشد زیرا این قاعده بازی دموکراسی است.

درخواست پشتیبانی و کمک همه‌جانبه از جامعه جهانی برای پشتیبانی از مردم بی‌دفاع غیر نظامی در پی تعرض نیروهای سرکوبگر، بی شک شاهرگ حکومت‌های دیکتاتوری را مسدود خواهد کرد. نتیجه‌ای که حتی دولتمردان آمریکایی نیز به اشتباه خود در مورد عدم حمایت از نیروهای آزادی‌خواه در ایران پی برده‌اند. بی جهت نبود که خانم هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا در مصاحبه اخیر خود با شبکه تلویزیونی صدای آمریکا در پشتیبانی از حرکت‌های اعتراضی در ایران گفت: "فکر می‌کنم اگر دوباره این اتفاق بیفتد (تظاهرات اعتراضی)، جنبش سبز یا هر جنبش دیگری درایران هوشمندانه خواهد بود اگر اعلام کند که ما می‌خواهیم همه دنیا از ماحمایت کند. کاری که مخالفان دولت در لیبی کردند."

نتیجه

جنگ خیر علیه شر، بر پایه اصول قانونی جهانشمول RtoP شیوه نوینی برای برخورد و برچیدن حکومت‌های دیکتاتوری در جهان است که جز زبان زور زبان دیگری قابل درک برای آنان نیست. حکومت برساخته دیکتاتور با پارادایم رفتاری سرکوبگرانه با ادامه راه خود جز تخریب پایه و اصول انسانی، کشتار بیشتر و فجیع‌تر و مرگ تدریجی برای شهروندان خود سود و نتیجه‌ای نخواهد داشت. زوال و خط بطلان کشیدن بر حاکم‌های مستبد و خونریزی همچون معمر قذافی، سیدعلی خامنه‌ای، بشار اسد، علی عبدالله صالح و ... که از میلیاردها دلار نفتی و غیر نفتی برای ایجاد دستگاه‌های سرکوب گوناگون دولتی و غیر دولتی از سانسور تا نیروهای اطلاعاتی نظامی و لباس شخصی بهره برده‌اند، تنها به‌دست مردمی به جان آمده میسر خواهد بود.

در جریان بعد از انتخابات ۱۳۸۸ اگرچه هدف نهایی معترضان لغو نتایج دهمین انتخابات ریاست جمهوری با شعار محوری "رای من کجاست" بود، اما حکومت نه تنها در برابر این خواست کوچک‌ترین عقب‌نشینی‌ای نکرد که حتی حاضر نشد هیئتی بی‌طرف برای رسیدگی به ادعای تقلب در انتخابات را تشکیل دهد. به‌جای آن سیاست مشت آهنین را برگزید. این سیاست با تحمیل هزینه‌های سنگین بر بدنه جنبش سبز جلوی پویایی و شرکت فعال شهروندان را هرچه بیشتر گرفت. اعمال سیاست استقلال و تبری جستن از هرگونه کمک بین‌المللی از جانب رهبران جنبش سبز حتی از سازمان ملل متحد جنبش را به حالت انفعالی واداشت و در زیر ضربات پیاپی سنگین حکومت به ناچار خیابان‌ها را در اختیار نیروهای سرکوب قرار دادند.

به هرجهت، روش‌های جدید رهایی‌بخش در حال نتیجه دادن است: سازماندهی و بسیج منابع، نزدیکی هرچه بیشتر نیروهای اپوزسیون داخلی و خارجی، ایجاد شورای ملی با تمامی نیروها با نگرش‌های گوناگون با دیالکتیک دمکراسی‌خواهانه، سازماندهی تظاهرات اعتراضی و اعتصاب‌های گسترده در سراسر کشورهای تحت اشغال دیکتاتورها و دست آخر درخواست پشتیبانی و کمک همه‌جانبه از جامعه جهانی برای پشتیبانی از مردم بی‌دفاع غیر نظامی در پی تعرض نیروهای سرکوبگر، بی شک شاهرگ حکومت‌های دیکتاتوری را مسدود خواهد کرد. نتیجه‌ای که حتی دولتمردان آمریکایی نیز به اشتباه خود در مورد عدم حمایت از نیروهای آزادی‌خواه در ایران پی برده‌اند. بی جهت نبود که خانم هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا در مصاحبه اخیر خود با شبکه تلویزیونی صدای آمریکا در پشتیبانی از حرکت‌های اعتراضی در ایران گفت: "فکر می‌کنم اگر دوباره این اتفاق بیفتد (تظاهرات اعتراضی)، جنبش سبز یا هر جنبش دیگری درایران هوشمندانه خواهد بود اگر اعلام کند که ما می‌خواهیم همه دنیا از ماحمایت کند. کاری که مخالفان دولت در لیبی کردند."

پانویس‌ها:

[۱] در۲۳ اکتبر۱۹۵۶ در بوداپست، دانشجویان در حمایت از اصلاحات به خیابانها ریختند و دهها هزار تن از کارگران نیز به آنها پیوستند. در چهارم نوامبر واحدهای ارتش سرخ به مجارستان و به ویژه به بوداپست فرستاده شدند. قبل از اینکه مسکو کنترل خیابانها را به دست بگیرد چندین‌روز پیکار خونین در گرفت. در طی انقلاب، دوهزار و پانصد مجارستانی کشته و بیست‌هزار نفر مجروح و دویست‌هزار نفر متواری شدند. در آن هنگام تعداد بیشتری دستگیر شده بودند. سردمداران شناخته شده همچون ناگی زندانی شدند. او در سال ۱۹۵۸ محاکمه و اعدام و در منطقهای نامعلوم دفن شد. ۲۳۳ نفر اعدام شدند. اکثر آنها کارگران جوان و مبارزان خیابانی بودند.

[۲] انفجار در پرونده لاکربی

[۳] لیبی، کشوری تقریباَ استثنایی در آفریقا

[۴] لیبی در مسیر یک "نظام اسلامی میانه‌رو

خانوادە قذافی از ناتو شکایت می‌کند

Thu, 27 Oct 2011 06:08:04 +0000

خانوادە قذافی در نظر دارد پس از مرگ رهبر سابق لیبی، نزد دادگاە جنایی بین‌المللی علیە سازمان پيمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، بە دلیل ارتکاب جنایت‌های جنگی شکایت کند.

به گزارش شبکه تلويزيونی اروپا یک، رهبر فراری سابق لیبی کە پس از سقوط طرابلس گریختە بود، سرانجام روز روز پنج‌شنبه ۲۰ اکتبر ۲۰۱۱ (۲۸ مهر ۱۳۹۰) در شهر سرت زندە دستگیر و کمی بعد به‌طرز نامعلومی به‌دست شورشیان بە قتل رسید.

مارسل سکالدی، وکیل خانوادە قذافی، تائید کرد کە مرگ قذافی در اثر شلیک هلیکوپترهای ناتو بە کاروان ماشین‌های معمر قذافی رخ داد کە در نتیجە آن، وی از پای درآمدە است.

آقای سکالدی در ادامە افزود: "طبق مفاد مادە هفت اساسنامە رم و دادگاە جنایت جنگی، قتل عمد، جنایت جنگی به‌شمار می‌رود."

مارسل سکالدی، وکیل خانوادە قذافی: این شکایت باید نهادهای اجرایی ناتو کە در مداخلە لیبی و شرایط آن دست داشتەاند و زنجیرەای از مسئولیت‌های بالادست تا سران بعضی از کشورهای ائتلاف را نشانە بگیرد

این وکیل نگفت کە چه زمانی شکایت را ثبت خواهد کرد؛ اما گفت: "قتل نشان می‌دهد کە کشورهای عضو در نظر نداشتەاند کە ساکنان را محافظت نمایند، بلکە در نهایت هدف آنان سرنگونی رژیم بودە است."

وی در ادامە افزود: "این شکایت باید نهادهای اجرایی ناتو کە در مداخلە لیبی و شرایط آن دست داشتەاند و زنجیرەای از مسئولیت‌های بالادست تا سران بعضی از کشورهای ائتلاف را نشانە بگیرد."

آقای سکالدی در ادامە گفت: "یا دادگاە بین‌المللی جنایت جنگی، به‌عنوان دادگاەی مستقل و بی‌طرف دخالت خواهد کرد یا آن را انجام نخواهد داد کە در این صورت زور از قانون برتر خواهد بود."

شورای ملی انتقالی لیبی تائید کرد کە رهبر سابق لیبی در اثر تبادل آتش و برخورد یک گلولە بە سرش، کشتە شدە است. شاهدان و ویدئوهایی کە در حین دستگیری وی منتشر شدەاند، نشان می‌دهند کە وی می‌تواند اعدام شدە باشد.

چندین سازمان بین‌المللی و از جملە سازمان ملل، خواهان تحقیق در این مورد شدند، آقای مصطفی عبدالجلیل، رئیس شورای ملی انتقالی، روز دوشنبە، از تشکیل یک کمیسیون تحقیق در این زمینە خبر دادە بود.

جسد سرهنگ قذافی، فرزندش معتصم و ابوبکر جابر يونس، وزير دفاع دولت پيشين ليبی در مکان نامعلومی دفن شد.

اين خاک‌سپاری روز سه‌شنبه سوم آبان ۱۳۹۰ (۲۵ اکتبر ۲۰۱۱) انجام گرفت.

شورای انتقالی لیبی: سرهنگ قذافی کشته شده است

Thu, 20 Oct 2011 12:12:59 +0000

به گفته شورای ملی انتقالی ليبی، سرهنگ معمر قذافی در حالی‌که تلاش می‌کرده همراه با يارانش بگريزد، کشته شده است. برخی منابع پیشتر از بازداشت وی گزارش داده بودند.

بنا به گزارش‌هایی که هنوز از سوی منابع مستقل تأیید نشده، شورای ملی انتقالی ليبی گفته سرهنگ معمر قذافی در شهر سرت کشته شده است.

در همین حال شبکه‌های خبری تصاویری از جسد قذافی نمایش داده‌اند.

شهر سرت آخرین پایگاه هواداران قذافی بود که در هفته‌های اخیر نبرد سنگینی در آن جریان داشت.

موسی الکونی عضو شورای ملی انتقالی ليبی در گفت‌وگو با العربيه خبر کشته شدن سرهنگ قذافی را تأیید کرد.

بنا به این گزارش جسد قذافی هم اکنون در حال انتقال به شهر مصراته است.

سرهنگ قذافی از هنگام سقوط طرابلس، پایتخت لیبی در اوت سال جاری ناپدید شده بود.

معمر قذافی در يکم سپتامبر سال ۱۹۶۹ با کودتا روی کار آمد و حکومت را تا سال جاری ميلادی در دست گرفت. او يکی از طولانی‌ترين دوره‌های زمام‌داری در طول تاريخ را به‌وجود آورد

منابع شورای انتقالی لیبی به العربيه گفتند: "قذافی و وزير دفاعش در خانه‌ای ويرانه و قديمی مخفی شده بودند ولی به دنبال مظنون شدن انقلابيون به اين خانه، آن را مورد حمله قرار دادند."

بر اساس اين گزارش قذافی به همراه ابوبکر يونس وزير دفاع پيشين ليبی و نيز تعدادی از هوادرانش در ساعت ۱۰ بامداد به وقت ليبی در منطقه‌ای که خانه يادشده در آن قرار دارد، با نیروهای شورای انتقالی درگير شدند.

همچنين به گفته شبکه تلويزيونی العربيه احتمال دارد سيف‌الاسلام قذافی نيز به‌هنگام فرار از شهر سرت کشته شده باشد.

بنا به اين گزارش، در پی کشته شدن سرهنگ قذافی، سيف‌الاسلام قصد فرار از سرت را داشته اما همراه کاروان خود در محاصره شورشيان قرار گرفته است.

گزارشگر العربيه در ليبی به نقل از منابع شورای انتقالی ليبی می‌گويد معتصم قذافی يکی از فرزندان سرهنگ قذافی و برخی از مقامات وفادار به وی نيز دستگير شده‌اند.

از هفته‌ها پيش شورشيان ليبی شهرها و محله‌هايی را که در دست طرفداران سرهنگ قذافی بود، شهر به شهر و محله به محله تسخير کردند.

آخرين سنگر و پايگاه طرفداران قذافی، شهر سرت بود که به گفته يونس العبدالی، فرمانده شورشيان در شهر سرت، امروز پنج‌شنبه ۲۸ مهرماه (۲۰ اکتبر) به‌دست شورشيان افتاد.

يونس العبدالی به رسانه‌ها گفته است که شورشيان اختيار کامل شهر سرت را در دست دارند.

با تسخير سرت و به اسارت درآمدن سرهنگ معمر قذافی، دوران حکمرانی يکی از ديکتاتورهای شمال آفريقا سرانجام به پايان رسيد.

معمَر قذافی در يکم سپتامبر سال ۱۹۶۹ با کودتا حکومت محمّد ادريس سنوسی، پادشاه وقت ليبی را سرنگون ساخت. قذافی پس از کودتا، حکومت را تا سال جاری ميلادی در دست گرفت و يکی از طولانی‌ترين دوره‌های زمام‌داری در طول تاريخ را به‌وجود آورد.

قذافی : نیش بزنید و فرار کنید

Fri, 02 Sep 2011 13:06:31 +0000

شورای انتقالی لیبی در فکر تشکیل پارلمان و برگزاری انتخابات رئیس جمهوری است اما همچنان محل اختفای سرهنگ قذافی، موضوع بحث برانگیز رسانه ها است.

سرهنگ قذافی که مخاطبانش را موش خطاب می کند و به طرفدارانش توصیه می کند مثل زنبور آنها را نیش بزنند و فرار کنند، به گفته معاون رئيس شوراي ملي انتقالي ليبي در طرابلس پنهان شده است. اما یک روزنامه الجزایری ادعا کرده که او در انتظار اجازه ورود به الجزایر است.
عبدالحفيظ غوقه به خبرگزاری فرانسه گفته است که اسنادي در دست داريم كه نشان مي‌دهد معمر قذافی در منطقه بنی وليد واقع در جنوب شرق طرابلس پنهان شده است. اما روزنامه الجزایری الوطن به نقل از منابع نزدیک به ریاست جمهوری الجزایر اعلام کرد قذافی اکنون در شهرک غدامس در مرز لیبی و الجزایر بسر می برد.
درحالی که رهبر لیبی در انتظار مکانی امن، طرفدارانش را به ادامه مقاومت تشویق می کند، نماينده شوراي ملي انتقالي ليبي در انگليس از برگزاري انتخابات پارلماني و رياست جمهوري در اين كشور طي 20 ماه خبر داد.

درحالی که رهبر لیبی در انتظار مکانی امن، طرفدارانش را به ادامه مقاومت تشویق می کند، نماينده شوراي ملي انتقالي ليبي در انگليس از برگزاري انتخابات پارلماني و رياست جمهوري در اين كشور طي 20 ماه خبر داد

خبرگزاری داشنجویان ایران، ایسنا، در این‌باره گزارش داده اشت که جمعه القماطي، نماينده شوراي ملي انتقالي ليبي در انگليس امروز (جمعه) عنوان داشت: انتخابات شوراي موسسان در ليبي طي هشت ماه برگزار خواهد شد و بعد از آن طي 20 ماه انتخابات پارلماني و رياست جمهوري برگزار مي‌شود.

روزنامه الوطن همچنین ادعا کرده است که قذافی تاکنون چندین بار تلاش کرده است با عبدالعزیز بوتفلیقه رئیس جمهوری الجزایر تماس بگیرد تا با او درباره ورود به الجزایر گفتگو کند اما بوتفلیقه حاضر به صحبت با او نشده است .
برخی از اعضای خانواده قذافی از جمله همسر وی پیش از این وارد خاک الجزایر شده و به این کشور پناه برده‌اند.
مصطفی عبدالجلیل رییس شورای انتقالی لیبی به طرفداران قذافی در شهرهای مختلف به ویژه سرت یک هفته مهلت داده تا بدون خونریزی تسلیم شوند.

سرنوشت اسد در راهی مشابه قذافی

arezoo — Thu, 01 Sep 2011 10:59:49 +0000

سعید بیانی

با گذشت هشت‌ماه از قیام‌های مردمی در تونس، خط سیر خیزش‌های مردم خاورمیانه علیه دیکتاتورهای کوچک و بزرگ مسیری غیر قابل توقف را می‌پیماید؛ مسیری که نقطه آغاز آن شمال آفریقا بود و حال به سوریه در خاورمیانه رسیده است.

بعد از شش‌ماه نبرد خونین بین مخالفان معمر قذافی و طرفداران او، حال شرایط سیاسی لیبی به نتیجه قابل قبولی از نظر مجامع بین‌المللی رسیده و اینک در ایستگاه بعدی سوریه را دستخوش تحولات بی‌چون و چرایی کرده است. در نخستین واکنش بعد از تصرف شهر طرابلس توسط مخالفان، به گزارش خبرگزاری‌ها، اتحادیه عرب در نشست خود شورای ملی انتقالی لیبی را به عنوان نماینده مشروع مردم این کشور به رسمیت شناخت. سخنگوی شورای ملی انتقالی لیبی، عبدالحفیظ عبدالقادرغوقه، گفت: «دیکتاتور لیبی هنوز در طرابلس است و دستگیر خواهد شد.»

شبکه تلویزیونی اسکای‌نیوز در گزارشی به‌نقل از سخنگوی این شورا گفت: «باتوجه به شواهدی که وجود دارد فکر می‌کنم معمر قذافی هنوز در طرابلس باشد. اگر او می‌خواست از طرابلس خارج شود، ما او را دستگیر می‌کردیم یا به هلاکت می‌رساندیم. معمر قذافی فردی ابله و دیوانه است و از طرابلس خارج نمی‌شود.»

به گفته وی، «پسر قذافی یعنی سیف‌الاسلام نیز هنوز در طرابلس است. ما مراکز ایست و بازرسی متعددی در طرابلس و گروه‌های کوچکی برای گشت‌زنی در شهر و محافظت از آن و ساکنانش ایجاد کرده‌ایم. پیدا کردن معمر قذافی و پناهگاه او مدت زیادی طول نخواهد کشید زیرا طرابلس محاصره شده است. اوضاع در طرابلس روزبه‌روز بهتر می‌شود. ما توانستیم کشورمان را از شر دیکتاتور آزاد کنیم. ما خون زیادی در این راه داده‌ایم. ما طرابلس را در کنترل خود داریم. ما قذافی را دیر یا زود خواهیم گرفت. این مسئله برای ما چندان اهمیت ندارد. آن‌چه بیش از این مسئله مهم است، بازسازی لیبی است.»

آن‌چه از شواهد امر پیداست دیکتاتور لیبی که زمانی رونالد ریگان، رئیس‌جمهور سابق آمریکا، او را «سگ دیوانه خاورمیانه» خوانده بود اینک تا یک قدمی دستگیری و محاکمه قرار دارد.

بهار عربی و بشار اسد

از سوی دیگر، این تغییر و تحولات بنیادی که به بهار عربی شهرت یافت اینک بشار اسد، دیکتاتور خونریز دیگری را تا سراشیبی پرتگاه کشانده است. بعد از انتقاد مجامع بین‌المللی از نقض فاحش حقوق بشر و سرکوب مخالفان توسط نیروهای امنیتی بشار اسد در سوریه، صدای بان کی‌مون را هم درآورد. دبیر کل سازمان ملل، از رهبر سوریه بشار اسد انتقاد کرد که چرا به وعده خود مبنی بر توقف عملیات نظامی علیه مخالفان پایبند نیست.

این انتقاد‌ها و واکنش‌ها به جایی انجامید که شورای حقوق بشر سازمان ملل با اکثریت بزرگ آرا، با تصویب یک قطعنامه، سرکوب خشونت‌آمیز اعتراض‌ها توسط نیروهای امنیتی سوریه را محکوم کرد. در حالی که کشورهای قطر و عربستان سعودی به این قطعنامه رای مثبت دادند، روسیه و چین جزو کشورهایی بودند که به این قطعنامه رای منفی دادند. روسیه و چین اعلام کردند که اقدام‌های اتخاذ شده، دخالت در امور داخلی سوریه محسوب می‌شود.

ادعا‌های مقامات چین و روسیه مبنی بر دخالت در امور داخلی سوریه در حالی بیان می‌شود که ناوی پیلای، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل، روز دوشنبه (۲۲ اوت/ ۳۱مرداد) سوریه را متهم کرد که کماکان با خشونتی بیش از اندازه با تظاهرکنندگان مسالمت‌جو مقابله می‌کند.

خانم پیلای، در نشست اخیر شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو گفته بود، بر اساس اسناد این شورا، از آغاز اعتراض‌ها علیه حکومت بشار اسد، یعنی از پنج‌ماه پیش تاکنون، بیش از دوهزار و ۲۰۰ تن در سوریه کشته شده‌اند.

وی افزود: «به‌رغم وعدهٔ بشار اسد به دبیر کل سازمان ملل، اعمال خشونت علیه معترضان همچنان ادامه دارد. به گزارش فعالان حقوق بشر، روز دوشنبه نیز در شهر حمص سه تن هدف گلوله قرار گرفته و کشته شده‌اند. این حادثه زمانی روی داد که جمعیت زیادی می‌خواستند از هیئت نمایندگی سازمان ملل استقبال کنند.»

قبل از این رسانه‌های غربی از جمله روزنامه آلمانی «دی تسایت» به نقل از یک افسر امنیتی از وجود ۳۲ گور دسته‌جمعی در شهر حمص خبر داد.

در اقدامی دیگر علیه بشار اسد، کشورهای اتحادیه اروپا با محوریت ایالات متحده آمریکا، تحریم‌هایی را علیه مقامات بلند پایه حکومت اسد و شرکت‌های سوری اعمال کردند. دیپلمات‌های اروپایی و آمریکایی بسیار خوش‌بین هستند که بتوانند نظر ترکیه، همسایه دیوار به دیوار سوریه را که از نا‌آرامی‌ها در خانه همسایه خود به ستوه آمده است، با خود همراه کنند. ترک‌ها اگرچه سخنی از تحریم حکومت دمشق به زبان نیاورده‌اند، اما به نظر می‌رسد مقامات آنکارا در محافل دیپلماتیک در حال سبک و سنگین کردن راه‌هایی برای فشار بر حکومت سوریه هستند. روزنامه «خبر ترک» چاپ آنکارا از اقدامات ترکیه برای جست‌وجو و انتخاب مسیر دیگری غیر از سوریه برای رساندن کالاهای خود به عربستان سعودی و کشورهای حوزه خلیج فارس پرده برداشت؛ ازجمله گزینه‌ها این است که ترکیه به جای انتقال کالا‌ها که تاکنون از طریق زمین انجام شده است، راه دریایی را برگزیند.

سعید بیانی: برخی از مخالفان حکومت سوریه در اعلامیه‌ای از ناتو خواستند برای حفظ جان غیر نظامی‌ها و شهروندان سوری بخصوص در شهر حمص، منطقه پرواز ممنوع اعلام کند. به واسطه اخبار و گزارش‌های مربوط به سوریه، حکومت بشار اسد در راهی غیر قابل بازگشت قرار گرفته است.

در یک تحول سیاسی دیگر، اپوزیسیون حکومت سوریه نشستی متشکل از گروه‌هایی از نیروهای اسلام‌گرا، لیبرال عرب و اقلیت کرد در شهر استانبول ترکیه تشکیل دادند. این نشست تفاوت آشکاری با دیگر نشست‌های اپوزیسیون سوری داشت. در جلسات قبلی گروه‌های اسلام‌گرا با لیبرال‌ها بر سر تعیین نوع حکومت و بعضی اصول اختلاف جدی داشتند، اما در نشست اخیر، تمامی گروه‌ها متفق القول شدند تا سرنگونی حکومت کنونی سوریه دست از اختلاف‌های خود بردارند و تنها روی نقشه راهی برای انتقال آرام قدرت و اتحاد بین نیرو‌ها متمرکز شوند.

در همین نشست، برخی از مخالفان حکومت سوریه در اعلامیه‌ای از ناتو خواستند برای حفظ جان غیر نظامی‌ها و شهروندان سوری بخصوص در شهر حمص، منطقه پرواز ممنوع اعلام کند. به واسطه اخبار و گزارش‌های مربوط به سوریه، می‌توان عرصه سیاسی سوریه را تصور کرد. حکومت بشار اسد در راهی غیر قابل بازگشت قرار گرفته است. دو متحد اصلی سوریه، یعنی روسیه و چین که همچنان بر مخالفت خود برای هرگونه صدور قطعنامه استوارند، بعد از آخرین نماز جمعه ماه رمضان، به تلویح زبان به انتقاد گشودند. در این روز سوری‌ها به خیابان‌های دیرالزور، در ادلیب، نوا، حمص، دمشق و چند شهر دیگر ریختند و با توجه به فرار معمر قذافی شعار: الشخص التالیکنت بشار «نفر بعدی تو هستی، بشار» را سر دادند و طی آن دست کم چهارنفر کشته، ده‌ها نفر زخمی و ده‌ها نفر دستگیر شدند.

خبرگزاری فرانسه به نقل از امیر قطر نوشت: «همه می‌دانند که راه حل‌های امنیتیبی‌ثمر است و به‌نظر می‌رسد مردم سوریه حاضر نیستند بعد از این‌همه بهایی کهپرداخته‌اند از خواست‌های خود صرف نظر کنند.»

قطر در جریان آموزش نیروهای مخالف قذافی، کمک بسیاری به شورای انتقالی لیبی انجام داده است، از دادن کمپ برای آموزش‌های نظامی به داوطلبان لیبیایی گرفته تا کمک‌های مالی و لجیستکی برای سرنگونی حکومت قذافی.

ساختار حکومت در لیبی و سوریه

نوع حکومت لیبیجماهیری عربی سوسیالیستی مردمی عظیماست. حاکم اصلی و رهبر این کشورمعمر قذافیاست که هیچ مقام رسمی ندارد و معمولاً برادر رهبر و پیشوای انقلاب نامیدهمی‌شود. او از طریق کودتای نظامی و برکناری رژیم سلطنتی بر سر کارآمده است. در لیبی حکومت به دو بخش تقسیم می‌شود: بخش انقلابی که ازسال ۱۹۶۹ بر سر کار آمده است. معمر قذافی، رهبر تاریخی انقلاب در این کشوراست. او با رأی مردم انتخاب نشده است و به همین دلیل با رأی مردم هم نمی‌تواناو را از کار برکنار کرد.

بخش دوم حکومت شامل بخش جماهیری) جمع جمهوری) که از کمیته‌های مردمی تشکیل می‌شود. 87 درصد این کمیته‌ها از قبایل عرب، هفت درصد بربر و ۹/۳ درصد از بقیه مردم تشکیل شده‌اند و عمدتاً از طرفداران قذافی به شمار می‌آیند. قذافی در پیام صوتی خود از همین کمیته‌ها یا به عبارتی قبایل درخواست کمک و پشتیبانی کرد؛ درخواستی که بی‌پاسخ ماند و تکیه‌گاه حکومت قذافی در برابر موج آزادیخواهی مردم لیبی بی‌اثر شد. بنابرین به نوعی می‌توان گفت عدم مشروعیت سیاسی قذافی باعث این امر شد.

حدود ۷۴درصد جمعیت سوریه را مسلمانان سنی، ۱۳درصد علوی، شیعه دوازده امامی واسماعیلی، ۱۰درصد مسیحی و سه درصد دروزی تشکیل می‌دهند. اعراب حدود ۹۰ درصد جمعیت سوریهشامل یک میلیون آواره عراقی و پانصدهزار فلسطینی هستند و کردها نیز ۹ درصد جمعیت اینکشور را تشکیل می‌دهند. ارمنی‌ها، ترک‌ها، چرکس‌ها و یهودیان اقلیت‌های دیگر ساکن این کشورند. حکومت بیشتر در دست اقلیت علوی است و بیشتر افسرانعالی‌رتبه نظامی و امنیتی سوریه از هم‌کیش‌های خانواده اسد یعنی علویان هستند. در سوریه تنها حزب بعث، حزب قانونی سوریه است. اگرچه سنی‌ها در کمیتهمرکزی حزب بعث اکثریت را دارند، اما تمامی نهادهای قدرت در دست خویشاوندان اسد است.

در اعتراض‌های اخیر مرکز اصلی این ناآرامی‌ها عمدتاً در مناطق سنی‌نشین و کردنشین صورت گرفته است و این نشان از لبریز شدن صبر مردم سوریه از ستمگری سران حکومت اسد (حکومت اقلیت) بر اکثریت (سنی‌ها) است. از سوی دیگر، کشورهای همانند عربستان سعودی و قطر که نقش پررنگی در جریان سقوط قذافی بازی کرده‌اند، به‌خاطر ارتباط بسیار نزدیک سوریه با متحدان شیعی خود (جمهوری اسلامی، حزب‌الله لبنان)، خواهان تغییرات اساسی در این کشور هستند تا مانع چنگ‌اندازی جمهوری اسلامی به دیگر کشورهای منطقه از طریق پروکسی‌های خود (حزب‌الله لبنان، گروه‌های شیعی در بحرین، عراق، کویت و عربستان) شوند.

اقتصاد در سوریه و لیبی

لیبی یکی از بزرگ‌ترین صادرکننده‌های نفت در جهان است. نفت، نود و پنج درصد صادرات لیبی را به خود اختصاص داده است و پایه اصلی اقتصاد لیبی به‌شمار می‌رود. لیبی با اکثر شرکت‌های مطرح نفتی همانند شل، رپسول و آنی قرارداد دارد. قبل از شروع ناآرامی‌ها در لیبی، این کشور توانایی صادر کردن روزانه یک میلیون و ششصدهزار بشکه نفت را داشت. به گفته علی ترهونی، مسئول صنعت نفت و امور مالی در شورایملیانتقالی لیبی، این کشور «در ماه ژوئیه روزانه به صدهزار بشکه نفت رسید که این رقم در مقایسه با دوران قبل از ناآرامی‌ها کاهش چشمگیری داشته است». با آغاز اعتراض‌ها در لیبی کشورهای نفت‌خیز حوزه خلیج فارس خصوصاً عربستان سعودی، قطر، کویت و امارات با چراغ سبز آمریکا برای تامین نفت مصرفی جهان تولیدات و صادرات نفت خود را بالا بردند و نگرانی کشورهای اروپایی از پیامدهای بالا رفتن قیمت نفت در اوپک را به حداقل رساندند. این موضوع خود راه را برای اتحادیه اروپا برای اقدام نظامی به لیبی را هموار ساخت.

این در حالی است که وزارت نفت سوریه اعلام کرده بود: سوریه در ماه‌های ژانویه تا مارس 2011 به‌طور کلی 34 میلیون و800هزار بشکه نفت تولید کرده که 18 میلیون و 300 هزار بشکه از آن ازسوی شرکت‌های دولتی سوری و باقیمانده آن از سوی هشت شرکت سرمایه‌گذاری مشترکتولید شده است. سوریه در مجموع روزانه 110521 بشکه نفت در ماه گذشته صادر کرده است .به عبارتی دیگر لیبی پنچ برابر سوریه توانایی تولید نفت خام را دارد و هشتمین کشور بزرگ تولیدکننده عضو اوپک است.

ارتش، آخرین سنگر

اگرچه هنوز خبرهای پیوستن ارتش سوریه به اعتراض‌های مردم سوریه تایید نشده است، ولی مشخص است اعمال خشونت لجام‌گسیخته از جانب ارتش سوریه به مردم بی‌دفاع سوریه است. در واقع، این خشونت خود به مانند شمشیری دودم در دست دیکتاتورهای کوچک و بزرگ خودنمایی می‌کند. هر اندازه این خشونت به شکل گسترده‌تر نمایان شود، به همان میزان ریزش نیروهای سرکوب‌گر شدت خواهد یافت. این همان اتفاقی است که در لیبی شاهد آن بودیم و در ابتدا منجر به سقوط شهر استراتژیک بنغازی شد. از آنگاه شهر بنغازی به عنوان دژی محکم برای مخالفان بدل شد و تمامی سازماندهی مخالفان قذافی از طریق این شهر صورت می‌گرفت. حکومت سوریه، از ترس تبدیل نشدن شهرهای مرزی سوریه بخصوص حمص و درعا به بنغازی دیگر در سوریه دست به لشگرکشی بی سابقه‌ای به این شهرها زده است.

بی شک آخرین سنگر دیکتاتور قبل از سقوط ، ارتش و نیروهای نظامی و امنیتی آن است. در روزهای آتی باید منتظر بود و دید آیا این اتفاقی که در لیبی افتاد در سوریه هم تکرار خواهد شد یا خیر؟

تصاویر:

۱- اینجا.

۲- کاریکاتور اثر اسامه حجاج، منبع: اینجا.

۳- کاریکاتور اثر محجوب، منبع: اینجا.

۴- اینجا.

۵- اینجا.

لیبی در آستانه فصلی نوین

arezoo — Sat, 27 Aug 2011 14:27:00 +0000

محمدحسین درویش

سیر تحولات در روزهای اخیر، حاکی از آن است که به‌زودی تغییراتی اساسی در لیبی رخ خواهند داد. مخالفان معمر قذافی در حال آماده شدن برای «آخرین نبرد بزرگ» علیه هواداران قذافی هستند. خبرگزاری «رویترز» گزارش می‏دهد که شورشیان به منظور یافتن سرهنگ قذافی یگان‌های ویژه‌ای را به مناطق مختلف اعزام کرده‌اند. پنجشنبه گذشته نبرد شدیدی در طرابلس بین نیروهای وفادار به معمر قذافی و شورشیان مخالف برای در اختیار گرفتن کامل شهر درگرفت. در حال حاضر کنترل بیشتر مناطق حساس شهر در دست نیروهای مخالف است، ولی نیروهای وفادار به معمر قذافی که به سلاح‏های سنگین مجهز هستند، هنوز به مقاومت خود ادامه می‏دهند. قذافی روز پنجشنبه سوم شهریور در یک پیام رادیویی کوتاه از طرفدارانش خواست که علیه شورشیان قیام کنند و آنها را شکست دهند. او در این پیام صوتی مخالفان خود را «خیانتکار» نامید و دخالت کشورهای خارجی را در مناقشه داخلی لیبی محکوم کرد.

قذافی در مخفیگاه

محل اقامت قذافی همچنان نامعلوم است، اما این احتمال هست که او هنوز در لیبی باشد. اصرار شورشیان مخالف به پیشروی به سوی شهر «سرت»، زادگاه معمر قذافی، این احتمال را تقویت می‏کند. از آن‌سو، استقرار نیروهای طرفدار قذافی در «سرت» نیز می‏تواند دلیل دیگری برای احتمال حضور قذافی در لیبی باشد. به‏علاوه «آسوشیتدپرس» به نقل از سخنگوی قذافی گزارش کرده است که رهبر لیبی «در امان و سالم» است و جنگ با نیروهای مخالف را رهبری می‏کند.

در همین حال، شبکه «سی‌ان‌ان» گزارش داده است که نیروهای ویژه بریتانیا، فرانسه، اردن و قطر در خاک لیبی حضور دارند و بر شدت عملیات خود افزوده‌اند. بریتانیا می‏گوید که ناتو به مخالفان قذافی در یافتن او و دیگر اعضای رژیمش کمک می‏کند. ویلیام هیگ، وزیر دفاع بریتانیا روز پنجشنبه به شبکه خبری «اسکای نیوز» گفت که ناتو برای یافتن قذافی، تجهیزات اطلاعاتی و شناسایی در اختیار مخالفان حکومت لیبی قرار می‏دهد.

سایر تلاش‏ها

در تحولی دیگر، «شورای ملی انتقالی لیبی» تغییر محل برخی از وزارتخانه‏ها از بنغازی به طرابلس را آغاز کرده است. این شورا همچنین اعلام کرده است که انتخابات ظرف هشت ماه برگزار خواهد شد و این‌که، مصطفی عبدالجلیل، رئیس شورای ملی انتقالی از تمایل شورای ملی برای محاکمه قذافی در لیبی خبر داد. این در حالی است که پیشتر، دادگاه لاهه قذافی را به اتهام ارتکاب جنایات جنگی تحت تعقیب قرار داده است.

همزمان، دیپلمات‏های ارشد بیش از ۳۰کشور جهان در استانبول گرد آمده‏اند تا درباره دوران گذار و انتقال قدرت به شورای ملی انتقالی لیبی گفت‌وگو کنند. یکی از مهم‌ترین مشکلات پیش رو کمبود نقدینگی برای پرداخت حقوق کارمندان و سایر هزینه‏های جاری است. رهبران چندین کشور جهان از سازمان ملل و اتحادیه اروپا خواسته‏اند هر چه سریع‏تر با لغو بخشی از تحریم‏ها علیه لیبی، پول‏های مسدود شده رژیم معمر قذافی را در اختیار شورای ملی انتقالی لیبی قرار دهند.

محمدحسین درویش: اگر پشتيبانی نظامی و ديپلماتيک خارجی از بخشی از مردم برای سقوط معمر قذافی نبود، ای بسا او حتی در حال حاضر در مخفیگاه نبود و به پشتوانه قبایل طرفدارش- همچون چندماه گذشته- از تلویزیون و به صورت زنده سخنرانی می‏کرد و برای شورشیان خط و نشان می‏کشید.

محمود جبرئيل، رهبر مخالفان معمر قذافی که به استانبول سفر کرده است، از اتحاديه آفريقا خواست تا شورای ملی انتقالی را به رسميت بشناسد و افزود اين شورا درصدد است تا کرسی ليبی در سازمان ملل متحد را کسب کند. در اين ارتباط، خبرگزاری «رويترز» از احتمال به رسميت شناخته شدن شورای ملی انتقالی توسط اتحاديه آفريقا خبر داد.

این در حالی است که روز پنجشنبه، اتحادیه عرب حمایت کامل خود را از شورای ملی انتقالی لیبی به عنوان نماینده مشروع مردم لیبی اعلام کرد. این اقدام اتحادیه عرب نشانگر پذیرفتن مخالفان حکومت لیبی به عنوان دولت آینده این کشور است. با اشغال بسیاری از مناطق طرابلس توسط مخالفان حکومت لیبی و مخفی شدن معمر قذافی، بسیاری از دولت‏های دیگر حکومت او را به رسمیت نمی‏شناسند.

ساختار قبیله‏ای لیبی

ساختار قبیله‏ای لیبی به قذافی کمک کرده است که بتواند تا این لحظه در برابر نیروهای مخالف مقاومت کند. در نظام‏هایی که ارتش بيش از مردم و دولت- ملت به شخص حاکم وفادار است و حاضر به اتخاذ بی‏طرفی در رقابت‌های سياسی نيست، حاکمان بدون کشتار انبوه مردم کنار نمی‏روند. این اتفاقی است که در لیبی نیز شاهد آن هستیم. در خصوص لیبی، اگر پشتيبانی نظامی و ديپلماتيک خارجی از بخشی از مردم برای سقوط معمر قذافی نبود، ای بسا او حتی در حال حاضر در مخفیگاه نبود و به پشتوانه قبایل طرفدارش- همچون چندماه گذشته- از تلویزیون و به صورت زنده سخنرانی می‏کرد و برای شورشیان خط و نشان می‏کشید.

با این اوصاف، سیر حوادث در روزهای اخیر و موفقیت‏های نظامی شورشیان مخالف رهبر لیبی این احتمال را بیش از پیش قوی می‏کند که پایان دوران حکومت معمر قذافی نزدیک است. به‏ویژه این‌که شورای ملی انتقالی اعلام کرده است که جایزه‏ای به میزان تقریبی‏ یک میلیون و ششصد هزار دلار برای زنده یا مرده قدافی در نظر گرفته است‏. اعلام چنین پاداشی برای سر او یعنی این که دیگر فرصتی برای قذافی باقی نمانده است تا با واگذاری مسالمت‏آمیز قدرت، امکان ادامه زندگی در لیبی را داشته باشد. باید منتظر ماند و دید که آیا معمر قذافی همچون صدام حسین، دیکتاتور سابق عراق، حاضر به تسلیم هست یا با توجه به سرنوشتی که برای صدام حسین رقم خورد، تسلیم نخواهد شد و پایان زندگی‏اش پایان حکومت او خواهد بود.

منبع کاریکاتور: اینجا.

لیبی: باچشمی گریان وبا چشمی خندان!

arezoo — Thu, 25 Aug 2011 20:16:25 +0000

تقی روزبه

بی‌تردید، سرنگونی هر دیکتاتوری‌‌ای مسرت‌بخش است و مردمی که بتوانند تومار عملکرد ۴۲ ساله مستبدی را درهم بپیچند که سودای موروثی کردن قدرت درخانواده خود را داشت، قاعدتاً باید آمادگی بیشتری برای تمرد در برابرسر برکشیدن استبداد جدید را داشته باشند. فراتر از آن درمتن و در راستای مبارزه با جنبش ضد استبدادی است که جنبش انقلابی می‌تواند گفتمان، مطالبات و صف‌آرایی خود را به‌طورمستقل برپا کند و حتی افزون برآن، سرنگونی حکومت مستبدی مثل قذافی می‌تواند در دامن زدن به جنبش ضد استبدادی و تقویت روحیه آن‌ها در منطقه مؤثر باشد.

بی‌تردید، سرنگونی هردیکتاتوری‌ مسرت‌بخش است و مردمی که بتوانند تومار عملکرد ۴۲ ساله مستبدی را درهم بپیچند که سودای موروثی کردن قدرت درخانواده خود را داشت، قاعدتاً باید آمادگی بیشتری برای تمرد در برابرسر برکشیدن استبداد جدید را داشته باشند. فراتر از آن درمتن و در راستای مبارزه با جنبش ضد استبدادی است که جنبش انقلابی می‌تواند گفتمان، مطالبات و صف‌آرایی خود را به‌طورمستقل برپا کند و حتی افزون برآن، سرنگونی حکومت مستبدی مثل قذافی می‌تواند در دامن زدن به جنبش ضد استبدادی و تقویت روحیه آن‌ها در منطقه مؤثر باشد.

با این‌همه تجربه انقلاب بهمن (و نه فقط آن) به ما نشان داده است که سرنگونی یک حکومت دیکتاتوری الزاماً به معنی برقراری دموکراسی واقعی نیست و حتی الزاماً به معنای بهترشدن اوضاع هم نیست. چراکه انقلاب و جابه‌جایی قدرت در خلا و بر اساس آرزوهای قیام‌کنندگان صورت نمی‌گیرد، بلکه بر بستر واقعیت‌های اجتماعی- طبقاتی و مداخله آن‌ها و نیز نقش‌آفرینی قدرت‌های حاکم بر جهان صورت می‌گیرد که همگی تلاش دارند با کنترل جنبش و داشتن فرادستی بر آن، آن را به سوی اهداف و منافع خود سوق دهند.

هر نظام استبدادی بر مناسبات اجتماعی و اقتصادی، هم چون بدنه ناپیدای کوه یخی، استوار است که نوک هرم نظام یعنی سردمداران و سرکردگان قائم به آنند. ازهمین رو بدون تغییرریشه‌ای این مناسبات، تغییر در سطوح بالای قدرت فقط به تغییر و جابه‌جایی چهره‌ها و تغییرات سطحی و شکلی می‌انجامد، بدون آن که بر مناسبات زیربنایی و مولد استبداد خدشه‌ای وارد شده باشد. بنابراین چگونگی سرنگونی، اهداف و نحوه نقش‌آفرینی قیام‌کنندگان، نقش اساسی در روند تحولات و پیامدهای آتی دارند.

در مورد ماجرای لیبی، گرچه با شروع شمارش معکوس سرنگونی مستبدی هم چون قذافی و انتقال قدرت، می‌توان با چشمی خندان نظاره‌گر ماجرا بود (چراکه ازجاکندن هرمستبد و نفس پایین کشیدن هر نیروی سلطه طلب لذتبخش است)، اما نمی‌توان با چشم دیگری نگران رویدادهای آتی و جایگزین احتمالی نیروهای سلطه‌طلب ولو با رنگ و شمایلی دیگر نبود.

وزش بادهای سنگین

واقعیت چیست؟ جنبش مردم لیبی علیه استبداد در بستر وزش بادهای سنگینی صورت گرفت که منطقه شمال آفریقا و خاورمیانه را دربرگرفته است و به این لحاظ بیان‌کننده خواست به حق مردم تحت سلطه بر سرنگونی استبداد و تغییراوضاع موجود بود.

با این‌همه در بسترضعف عمومی جنبش از نظر گفتمانی، درجه آگاهی و آرایش صفوف بر مبنای مطالبات پایه‌ای جنبش، با مداخله و فرادستی دو نیروی سنگین‌وزن (داخلی و خارجی) ارتجاعی و مرتبط با هم که در پی منافع و سوداهای خود درافکندن حکومت قذافی بودند، این جنبش با تناقضات و سمت وسوهای گوناگونی مواجه شده است.

یکی از دو عامل دخیل در آن نقش‌آفرینی بخشی از طبقه سیاسی و بوروکراسی کنده شده از حاکمیت بود که رد پای آن به خوبی در صفوف اپوزیسیون حتی در بالاترین سطوح رهبری آن مشهود است. دیگری مداخله سیاسی و نظامی بسیار فعال و چشمگیر قدرت‌های بزرگ خارجی در جهت‌گیری و شتاب دادن به تحولات در راستای مورد نظر خود است.

این دوعامل دست به‌دست هم، از یک‌سو موجب تسریع در ازهم پاشیدن ماشین بوروکراسی و سرکوب رژیم قذافی شد و ازسوی دیگرموجب شکل بخشیدن به صفوف جنبش و اپوزیسیون با فرادستی آنان. تا آنجا که به کنده شدن بخشی از بوروکراسی و ماشین نظامی سرکوب مربوط می‌شود (امری که ازپیش‌شرط‌های فروپاشیدن و درهم شکستن ماشین منسجم قهر و سرکوب استبداد حاکم به شمار می‌رود)، حرفی نیست.

دشواری اصلی اما مربوط می‌شود به نقش آن‌ها در صفوف جنبش و اپوزیسیون. برای قدرت‌های امپریالیستی که این بخش از نیروهای جداشده ازدستگاه قذافی را در خدمت خود به کار گرفته‌اند، هدف چیزی جز استقرار همان نظام با رهبری و کارگزارانی سربه‌راه‌تر از قذافی در برابرفرامین بازار جهانی و تقدیم دودستی منابع عظیم نفتی و ثروت لیبی به کنسرن‌های فراملیتی نیست. آن‌ها با مداخله نظامی و ویرانگرانه خود که تاکنون به ۲۰ هزار پرواز جنگنده‌های ناتو در طی پنج ماه گذشته بالغ می‌شود و دامنه تخریبی آن چنان است که مسئله بازسازی دوباره لیبی را به اولویت نخست تبدیل کرده است، برای خاموش کردن عملیات ماشین نظامی قذافی و به‌همراه آن بسیاری از هدف‌های غیر نظامی به پرواز درآمدند. برای آن‌ها قرار گرفتن توده‌های وسیع در کنارشان مهم هست، اما فقط به شرط آن که هم چون سیاهی لشکری در خدمت اهداف و منافع آن‌ها باشند. تنها به این شرط بود که آن‌ها با دادن چک سفید به اپوزیسیون لیبی، حمایت همه‌جانبه و تا سرحد ممکن سیاسی و اقتصادی ازآن‌ها و گشودن سرکیسه فتوت و حاتم‌بخشی‌های خود (بخوانید ازمیان ده‌ها میلیارد دلار ثروت مصادره شده دولت و مردم لیبی) زمینه‌های پیشروی را فراساختند.

در انتظار چراغ‌های سبز ...

سودای قدرت‌های بزرگ سرمایه‌داری امروزه برکسی پوشیده نیست: مطابق گزارش‌ها، به همراه پیشروی ستون‌های نظامی مهاجم به سوی طرابلس برای فتح نهایی پایتخت، نمایندگان شرکت‌های بزرگ نفتی (ایتالیا) نیزدر معیت آن‌ها برای راه‌اندازی این صنایع درحرکت بودند!(یعنی همان شرکت‌هایی که در طی سال‌های گذشته نیز مشغول چاپیدن بودند). فرانسه (که به‌همراه انگلیس سهم مهمی در حملات هوایی ناتو به تأسیسات نظامی و حیاتی لیبی داشته است)، هنوزآب (جنگ) ازآسیاب نیفتاده، سهم شیر را برای خود می‌طلبد. در همین رابطه سارکوزی خواهان حضور سریع رهبران قدرت انتقالی در پاریس برای انجام مذاکرات و تنطیم قرار و مدارها و ابلاغ دستورالعمل‌های بلوک قدرت‌های بزرگ است؛ و البته رئیس قدرت انتقالی هم با گفتن این‌که سهم ویژه کشورهای حامی قیام‌کنندگان در مد نظرقرار خواهد بود، چراغ سبز نشان داده است.

ناتو ازهم اکنون اعلام کرده است که با پایان جنگ و سرنگونی قذافی ماموریتش در لیبی پایان یافته نیست و درواقع هم چنان برای خود نقش محلل برای عبور به اصطلاح به دوران دموکراسی را (اسم شبی برای جاانداختن نظام کارگزار بازارجهانی) قائل است. آن‌ها هم چنین ازهم اکنون سخن از چگونگی استفاده از حربه استراتژیک نفت لیبی برای کنترل و کاستن از قیمت‌های جهانی نفت به میان می‌آورند. حربه‌ای که در خدمت هم سودهای بیشتر و هم کاستن از دامنه بحران اقتصادی باشد. از دیگر پروژه‌های آن‌ها، همانطور که مسئول دولت انتقالی هم گفته است، تأسیس دولت جدید در چهارچوب یک اسلام معتدل مثل مدل دولت ترکیه در لیبی است تاهم به نحو مطلوب‌تری با بازار جهانی ادغام شود و هم از مذهب به مثابه ابزاری برای کنترل جامعه سود جسته شود (امری که فی‌نفسه در مقایسه با دولت کمابیش غیر مذهبی قذافی حتی یگ گام هم عقب‌تراست). فعال شدن و نقش‌آفرینی دولت ترکیه و دست و دلبازی آن درکمک صدها میلیون‌دلاری برای بازسازی لیبی بدون چراغ سبزدادن قدرت‌های بزرک سرمایه و بدون چنین چشمداشتی به نفت لیبی و بازارآن نیست.

سوای منافع و هدف‌های مشخص مربوط به نفت لیبی و شکل دادن به طبقه سیاسی جدید و کارگزار بازارجهانی و ادغام شده در آن، تحولات لیبی و الگوی به‌کار گرفته شده در آن، بخشی از یک استراتژی جهانی در راستای استقرار نظم نوین درمنطقه قرارداد که خطوط مهم آن را می‌توان به شرح زیر ملاحظه کرد:

الف- به‌طور کلی شمال آفریقا و منطقه خاورمیانه منطقه‌ای استراتژیک و سرشار از منابع نفت و بازاری پررونق برای مصرف فراورده‌های نظامی و غیر نظامی بازار جهانی نیست. درعین حال این منطقه مدتی است که با بحران‌های حاد سیاسی و اقتصادی مواجه شده است. حکومت‌های استبدادی (که همواره مورد حمایت قدرت‌های بزرگ بوده‌اند) و فقرعلی‌رغم ثروت‌های عظیم منطقه و با شکاف‌های طبقاتی عظیم حاصل از آن، از مهم‌ترین مشخصات بحران منطقه است که در درهم‌آمیزی با بنیادگرایی اسلامی و انباشت تضادهای حل نشده بین فلسطین و اسرائیل در کل وضعیت منطقه را آبستن تحولات زیادی کرده است. خیزش‌های اخیر به‌خوبی وجود و درجه بالای تراکم مواد مذاب اجتماعی در زیر پوسته کنونی جامعه را آشکار ساخته است. تکانه‌های ناشی از این مواد مذاب در نقاطی فوران کرده و هنوز هم درحال پیشروی بوده است و ادامه دارد. برای دولت‌های غربی و حامی دولت‌های تاکنونی منطقه نیز وخامت اوضاع و انفجاری بودن آن مسجل شده است. برای آن‌ها قطعی است که وضع موجود دیگر قابل دوام نخواهد بود. ازهمین‌رو آن‌ها علی‌رغم غافلگیری‌های اولیه به این نتیجه رسیدند که برای حفظ منافع اساسی و درازمدت خود در این منطقه استراتژیک، هم نیاز به تغییرهست و هم چنین تغییراتی نیازمند کنترل و هدایت از بالاست و به همین دلیل بر آن شدند تا خود وظیفه قابلگی به اصطلاح نظم نوین را به عهده بگیرند. برای آن‌ها قطعی شده است که تضمین تداوم مافوق سود استخراج شده از منطقه، این نیاز به معماری تازه‌ای دراین منطقه دارد و البته سرمایه‌داری به طورتاریخی استقرار نظم نوین و تضمین‌کننده منافع کلان خود را به ویژه در نقاط عطف تاریخی همواره با تخریب و سرکوب و جنگ و کشتار پیش برده است و وضعیت کنونی هم مستثنی از آن نیست و اگر کسی می‌خواهد تصویرزنده‌ای از این نقش سرمایه‌داری داشته باشد، می‌تواند نگاهی به تجربه و انگیزه این نوع مداخلات در عراق و افغانستان و اکنون در لیبی و حملات مهیب هوایی آن داشته باشد تا به نقش عنصر قهر و سرکوب دراستقرار نظم مورد نظر سرمایه بهتر پی ببرد. بی‌تردید نقش دیکتاتورهایی یکه‌تاز و فاسدی چون قذافی‌ها در دادن دستاویزهای لازم برای توجیه این نوع یورش‌های بهیمی سرمایه و تحت شعارهای به اصطلاح بشردوستانه، تغییری در ماهیت چنین مداخلاتی به وجود نمی‌آورد. مصادره شعار دموکراسی واقعی و مسخ کردن آن و نیز سرکوب مطالبه نان و برابری اجتماعی نیازمند به‌کارگیری مشت آهنین است. بخش مهمی از این استراتژی جدید پایان دادن به حکومت‌های خودمختارو نافرمان منطقه از یکسو، و رفرم و تغییرات نرم و از بالا در دیکتاتوری‌های وابسته و وفاداربه خود ازسوی دیگر است. آن‌چه در لیبی می‌گذرد از نوع اول است که بخش مهمی از استراتژی منطقه‌ای نظام سرمایه‌داری به شمارمی‌رود.

ب- به‌کارگیری مشت آهنین به شیوه‌ای که در عراق و افغانستان به کار گرفته شد با بحران و چالش‌های بزرگ و ازجمله عدم تحمل افکار عمومی مواجه شده است. در استراتژی و فازجدید با بهره‌گیری ازآن آزمون شکست خورده، همان هدف در شرایط جدید و با مؤلفه‌های زیر پیش برده می‌شود:

جایگزینی سیاست چندجانبه‌گی به جای یکه‌تازی آمریکا (نقش برجسته اروپا در ماجرای تهاجم به لیبی برهمین اساس قابل فهم است)، استفاده بیش از پیش از برگ و مشروعیت سازمان ملل در ارائه مجوز به اقدام‌های سیاسی و حملات نظامی، پرهیز از گسیل نیروی زمینی گسترده و به‌جای آن استفاده مؤثرازحربه (دارای مزیت مطلق) تهاجم هوایی و سایر کمک‌های نظامی هم چون مشاوره و مستشار و آموزش نیروها و انتقال تجربه و مسلح کردن و انواع حمایت‌های مالی و سیاسی، و بالاخره شکل دادن به یک اپوزیسیون و رهبری مورد اعتماد و وابسته به خود. عناصر فوق بخش اساسی استراتژی جدید برای ایجاد نظم به اصطلاح نوین درمنطقه را تشکیل می‌دهد.

همانطورکه اشاره شد هدف اصلی از این استراتژی پاسخگویی به بحرانی است که تداوم‌شان ثبات منطقه را به‌هم می‌ریزد؛ و البته در این میان به کنترل درآوردن جنبش‌های اعتراضی و پایان دادن به حکومت‌های به اصطلاح یاغی یا بهتراست بگوییم کمترسربه‌فرمان (که البته مثل سایر دولت‌های منطقه مستبد هم هستند) اولویت اصلی آن‌ها را تشکیل می‌دهد.

***

بحران آلترناتیو در لیبی و سایر کشورهای دستخوش بحران درحالی که خود سرمایه‌داری با بحران بزرگی دست به گریبان است موجب آن شده که خیزش‌های دارای پتانسیل و زمینه‌های رهایی‌بخش نتوانند آنگونه که شایسته چنین وضعیت حساسی است ازموقعیت‌ها و فرصت‌هایی که آفریده می‌شوند بهره بگیرند و لاجرم در خلا وجود آن سرمایه‌داری علی‌رغم بحران‌زدگی‌اش خود بتواند آلترناتیو خویش باشد و یا به عبارت بهتر، درنقش آلترناتیو خود ایفای نقش کند.

بحران کنونی درواقع بازتاب‌دهنده بحران در وضعیت عمومی و پارادایم انتقالی لااقل از زمان فروپاشی بلوک شرق و رویای به‌باد رفته تجربه سوسیالیسم قرن بیستمی است که بدون درنظرگرفتن مهم‌ترین مشخصات درحال عروج آن و بدون درنگ بر واقعیت‌های نوین اجتماعی و جنبش‌های برخاسته از آن، هم قابل فهم نیست هم برون‌رفت از آن ناممکن است. ازمهم‌ترین این مشخصات نقش‌آفرینی مستقیم جنبش طبقاتی کارگران و زحمتکشان و کلیه مزد و حقوق بگیران به مثابه سوژه‌های خود رهان وبه معنای اعمال دموکراسی مستقیم در تمامی عرصه‌های سیاسی و اقتصادی، گسترش شبکه‌ها و سازمان‌یابی‌های متناسب با آن، درگسترش هماهنگی و تقویت همبستگی در میان لایه‌های گوناگون صفوف جنبش درمقیاس کشوری و منطقه‌ای و جهانی، داشتن استراتژی‌های فراملی و در یک کلام بسط نفوذ گفتمان نان و آزادی (وسوسیالیسم) درتناسب با فازجدید جهانی شدن سرمایه‌داری و علیه آن و کلیه ساختارهای بین‌المللی آن است.

تصاویر:

۱. کاری از احمد اصمد، منبع تارنمای عرب کارتون.

۲. کاری از ویکتور نیهتو، منبع تارنمای مجله اینترنتی مانتلی ریویو.

۳. کاری از ویکتور نیهتو، منبع تارنمای مجله اینترنتی مانتلی ریویو.

۴. کاری از حابب حداد، منبع تارنمای عرب کارتون.

مقر قذافی به دست مخالفان افتاد

Tue, 23 Aug 2011 18:30:54 +0000

مخالفان حکومت معمر قذافی پس از دو روز نبرد در طرابلس منطقه باب العزيزيه محل اقامت معمر قذافی را در اختيار خود گرفتند.

به گزارش منابع خبری، پس از نبردهای دو روزه در پايتخت ليبی مخالفان حکومت سرانجام موفق شدند مقر سرهنگ قذافی را فتح کنند.

باب العزيزيه در جنوب طرابلس منطقه‌ای امنيتی با شش کيلومتر مربع مساحت است که از سال‌ها پيش محل سکونت رهبر ليبی بود و از آن به شدت حفاظت می‌شد.

سه ديوار بتنی منطقه باب العزيزيه را در بر گرفته‌اند و افزون بر ساختمان‌های اداری، چادر مشهور معمر قذافی برای پذيرايی از ميهمانان رسمی خود نيز در اين محل قرار دارد.

مخالفان مسلح حکومت ليبی روز يکشنبه ۳۰ مردادماه به طرابلس وارد شدند که پس از دو روز نبرد، کنترل بيشتر مناطق پايتخت را در دست گرفتند.

باب‌ العزيزيه نماد قدرت حکومت شامگاه امروز به تصرف مخالفان در آمد اما از معمر قذافی در آن اثری نبود.

آسوشيتدپرس در صفحه توئيتر خود نوشته است که صحنه رقص و پايکوبی مردم بر روی مجسمه معمر قذافی در باب العزيزيه يادآور صحنه‌های شادی مردم عراق بر روی مجسمه صدام حسين است.

معمر قذافی امروز در یک گفت‌وگوی تلفنی با کيرسان ایلومژینوف، رئیس فدراسیون جهانی شطرنج گفته است: «من زنده و سالم در طرابلس هستم و قصد ترک لیبی را ندارم»

عبدالسلام جلود مرد شماره دو رژيم قذافی که اخيرا به انقلابيون پيوسته است به العربيه گفت انقلابيون حتی در صورتی که منطقه باب العزيزيه را به تصرف خود درآورند، قذافی و فرزندانش را در آن‌جا نخواهند يافت.

وی افزود قذافی و خانواده‌اش مدت‌ها است که در خانه‌هايی در اطراف طرابلس مخفی شده‌اند و هر شب جای خود را عوض می‌کنند.

خبرگزاری اينترفاکس روسيه گزارش داد معمر قذافی امروز در یک گفت‌وگوی تلفنی با کيرسان ایلومژینوف، رئیس فدراسیون جهانی شطرنج، گفته است: «من زنده و سالم در طرابلس هستم و قصد ترک لیبی را ندارم.»

به گزارش اين خبرگزاری، قذافی به ایلومژینوف گفته است «دروغ‌های تلويزيون‌های غربی» را باور نکند. ایلومژینوف دو ماه پيش قذافی را در طرابلس ملاقات نموده و با او شطرنج بازی کرده بود.

در همين حال جامعه جهانی در حال آماده ساختن شرايط پس از قذافی است.

بان کی مون، دبيرکل سازمان ملل خواهان برگزاری نشست ويژه‌ای در اين هفته شد.

باراک اوباما، رئيس جمهور آمريکا و نيکلا سارکوزی، رئيس جمهور فرانسه در تماسی تلفنی ضمن تبريک پيش‌روی‌های نيروهای شورای ملی انتقالی ليبی، خواهان «ادامه نبردها» تا سرنگونی حکومت قذافی شدند.

باراک اوباما شامگاه روز گذشته نيز گفته بود عمر حکومت معمر قذافی رهبر ليبی رو به پايان است؛ «منابع مالی و نظامی» معمر قذافی قطع شده و نيروهای او رو به نابودی گذاشته‌اند.

ويکتوريا دولاند، سخنگوی وزارت امور خارجه آمريکا امروز اعلام کرد که اين کشور يک تا يک‌ونيم ميليارد دلار دارايی مسدود شده حکومت ليبی را در اختيار شورای ملی انتقالی ليبی قرار خواهد داد.

ويکتوريا دولاند اظهار اميدواری کرد که اين مبلغ «برای رفع نيازمندی‌های انسانی و در جهت استحکام دولتی جديد» هر چه سريع‌تر در روزهای آينده به دست مخالفان برسد.

روز گذشته در ادامه نبردهای طرابلس گفته شد سيف‌الاسلام و محمد دو پسر معمر قذافی بازداشت شده‌اند.

تلويزيون الجزيره گزارش داد نيروهای وفادار به قذافی با کمک به محمد قذافی، او را از بازداشت خانگی آزاد کردند و سيف‌الاسلام قذافی نيز در يک فيلم ويدئويی ظاهر شد و گفت: «طی اين روزها ناتو و کشورهای غربی پيچيده‌ترين پارازيت‌های الکترونيکی را بر روی وسايل ارتباطی ما به‌کار بردند و به همين دليل نتوانستم به‌موقع اظهارات کسانی را که اعلام کرده بودند، مرا دستگير کرده اند، تکذيب کنم.»

وی افزود که پدرش همچنان در طرابلس به‌سرمی‌برد.

اوباما: آينده ليبی در دست مردم است

Tue, 23 Aug 2011 08:22:47 +0000

در حالی که باراک اوباما گفت عمر حکومت معمر قذافی رهبر ليبی رو به پايان است، اعلام شد که پسران قذافی دستگير نشده‌اند.

به گزارش آسوشيتدپرس، باراک اوباما، رئيس‌جمهوری آمريکا که در تعطيلات تابستانی به‌سر می‌برد، روز دوشنبه ۲۲ اوت ۲۰۱۱ (۳۱ مرداد ۱۳۹۰) گفت: «آينده اين کشور در دست مردم آن است.»

وی افزود: «عدالت واقعی با انتقام و خشونت به‌دست نمی‌آيد بلکه آشتی و صلح است که اجازه می‌دهدعدالت به‌دست آيد.»

اوباما بار ديگر از قذافی خواست تا به خون‌ريزی‌ها پايان دهد و تسليم گردد.

وی گفت «منابع مالی و نظامی» معمر قذافی قطع شده و نيروهای او رو به نابودی گذاشته‌اند.

اوباما افزود هنوز نبرد در برخی از نقاط طرابلس ادامه دارد، اما روشن است که عمر حکومت قذافی به پايان رسيده است.

اوباما پيشتر نيز گفته بود «تحولات چشمگير ليبی به نقطه اوج خود رسيده و معمر قذافی بايد با پذيرفتن واقعيت، قدرت راواگذار کند.»

فیلم ویدئویی، سیف‌الاسلام قذافی را به همراه تعدادی از خبرنگاران و هواداران رژیم لیبی در یکی از مناطق طرابلس نشان می‌دهد

رئيس‌ جمهوری آمريکا گفته بود «مطمئن‌ترين» راه برای پايان دادن به خون‌ريزی‌ها، اين است که قذافی و حکومت او بپذيرند دوران‌شان«به‌سر آمده» است و ديگر ليبی تحت کنترل آن‌ها نيست.

جنگ داخلی در ليبی که از شش ماه پيش در اين کشور آغاز شده، روز يکشنبه ۲۱ اوت، طرابلس، پايتخت اين کشور را نيز در برگرفت.

روز گذشته نيز نبرد بين مخالفان و نيروهای حکومت قذافی در طرابلس ادامه داشت. مخالفان حکومت معمر قذافی اعلام کرده‌اند طرابلس را در اختيار گرفته‌اند و سيف‌الاسلام و محمد دو پسر معمر قذافی را بادزاشت کرده‌اند.

اما تلويزيون الجزيره گزارش داد نيروهای وفادار به قذافی با کمک به محمد قذافی، او را از بازداشت خانگی آزاد کردند.

همچنين موسی ابراهيم، سخنگوی دولت ليبی بازداشت سيف‌الاسلام، پسر ديگر قذافی را تکذيب کرد و گفت: «در مورد سيف‌الاسلام،آن‌ها خواب می‌بينند و فقط آرزوی (بازداشتش) را دارند.»

به گزارش العربيه، سيف‌الاسلام در يک فيلم ويدئويی گفته است: «طی اين روزها ناتو و کشورهای غربی پيچيده‌ترين پارازيت‌های الکترونيکی را بر روی وسايل ارتباطی ما به‌کار بردند و به همين دليل نتوانستم به‌موقع اظهارات کسانی را که اعلام کرده بودند، مرا دستگير کرده اند، تکذيب کنم.»

وی افزود که پدرش همچنان در طرابلس به‌سرمی‌برد.

گفته می‌شود سيف‌الاسلام قذافی با ظاهر شدن ناگهانی در خيابان‌های طرابلس باعث تقویت روحیه طرفداران حکومت شده است.

ابراهيم همچنين گفت معمر قذافی و پسرانش در ليبی هستند. به گفته وی، معمر قذافی شخصاً نبرد را هدايت می‌کند.

موسی ابراهيم گفت ۷۵ درصد طرابلس در کنترل نيروهای دولتی است اما سرهنگ احمد عمر بانی، سخنگوی نظامی شورای مخالفان گفته است ۹۵ درصد طرابلس در کنترل مخالفان است.

اوباما: حاکم ستمگر ليبی برای هميشه بايد برود

zamaanehnews — Mon, 22 Aug 2011 05:15:55 +0000

باراک اوباما، رئيس‌جمهوری آمريکا طی بيانيه‌ای معمر قذافی، رهبر لیبی را «حاکم ستمگر» توصيف کرد و از او خواست از قدرت کناره‌گيری کند.

به گزارش آسوشيتدپرس اوباما که به همراه خانواده‌اش در تعطيلات تابستانی در ايالت ماسوچست به‌سر می‌برد در اين بيانيه که دوشنبه ۲۲ اوت (۳۱ مرداد ۱۳۹۰) منتشر شده، افزود: «تحولات چشمگير ليبی به نقطه اوج خود رسيده و معمر قذافی بايد با پذيرفتن واقعيت، قدرت را واگذار کند.»

رئيس‌جمهوری آمريکا گفت «مطمئن‌ترين» راه برای پايان دادن به خون‌ريزی‌ها، اين است که قذافی و حکومت او بپذيرند دوران‌شان «به‌سر آمده» است و ديگر ليبی تحت کنترل آن‌ها نيست.
وی افزود قذافی بايد برای هميشه از قدرت کنار رود.

باراک اوباما گفت: «فروپاشی حکومت قذافی نشان می‌دهد که پی‌گيری آزادی و کرامت به مراتب از مشت آهنين يک ديکتاتور قوی‌تر است.»

رئيس‌جمهوری آمريکا از مخالفان قذافی خواست تا «قدرت رهبری خود را نشان دهند، به حقوق بشر احترام بگذارند، از کشتار غيرنظاميان خودداری کنند، نهادهای دولتی ليبی را حفظ کنند و به سمت دموکراسی حرکت کنند.»

باراک اوباما: فروپاشی حکومت قذافی نشان می‌دهد که پی‌گيری آزادی و کرامت به مراتب از مشت آهنين يک ديکتاتور قوی‌تر است

اوباما گفت ايالات متحده آمريکا از يک تغيير مسالمت‌آميز به سوی دموکراسی در ليبی حمايت می‌کند.
جنگ داخلی در ليبی که از شش ماه پيش در اين کشور آغاز شده، روز گذشته طرابلس، پايتخت اين کشور را نيز در برگرفت.
مخالفان حکومت معمر قذافی اعلام کرده‌اند طرابلس را در اختيار گرفته‌اند. در همين حال گارد ويژه قذافی تسليم شده و سيف‌الاسلام و محمد دو پسر معمر قذافی دستگير شدند. شورای ملی انتقالی ليبی با انتشار بيانيه‌ای پيروزی مخالفان را اعلام کرده است.
در ساعت‌های پايانی روز يکشنبه پيام شنيداری معمر قذافی از تلويزيون دولتی ليبی نیز پخش شد.
سرهنگ قذافی مردم ليبی را فراخواند تا «طرابلس را نجات دهند»؛ وی گفت: «بايد اکنون بيرون آمد و طرابلس را پاک کرد.»
به گزارش الجزيره، مخالفان معمر قذافی تا ميدان سبز طرابلس، ميدانی که تاکنون محل گردهمايی طرفداران معمر قذافی بود، پيش رفته‌اند و ناتو اعلام کرده است که رژيم قذافی در حال فروپاشی است.
ميدان سبز مکانی نمادين است که در زمان اشغال ليبی توسط ايتاليا، ساخته شد و در طول دوران سلطنت پادشاهی «ميدان استقلال» ناميده می‌شد. پس از روی کار آمدن معمر قذافی در سال ۱۹۶۹ رهبری جديد ليبی آن را به يکی از نمادهای حکومت خود تبديل کرد و نام آن را «ميدان سبز» گذاشت.

نخست‌وزير ترکيه: بشار اسد مانند معمر قذافی است

zamaanehnews — Thu, 18 Aug 2011 04:52:30 +0000

رجيب طيب اردوغان، نخست‌وزير ترکيه گفت بشار اسد، رئيس‌جمهوری سوريه مانند معمر قذافی رهبر ليبی، درخواست‌های بين‌المللی را برای پايان دادن به سرکوب معترضان «ناديده» می‌گيرد.

به گزارش آسوشيتدپرس، حمله نيروهای نظامی سوريه به معترضان از آغاز ماه رمضان (اوت ۲۰۱۱) با کشته‌شدن صدها نفر از مخالفان و بازداشت هزاران نفر شدت گرفته است.

رجيب طيب اردوغان چهارشنبه ۲۶ مرداد ۱۳۹۰ گفت تماس‌های ترکيه با معمر قذافی و بشار اسد «هيچ نتيجه‌ای» نداشته است.

درگيری‌ها در سوريه از ماه مارس ۲۰۱۱ آغاز شده است. ناآرامی‌ها در ليبی نيز يک ماه پيش از درگيری‌های سوريه شروع شده است.

نخست‌وزير ترکيه افزود شخصاً با بشار اسد صحبت کرده و احمد داود اوغلو، وزير امور خارجه خود را نيز به دمشق فرستاده اما دولت سوريه همچنان به حمله عليه غيرنظاميان ادامه می‌دهد.

ترکيه، همسايه و متحد نزديک سوريه است اما از هنگام تشديد سرکوب معترضان سوريه‌ای، روابطش با اين کشور تيره شده است.

نخست‌وزیر ترکیه: شخصاً با بشار اسد صحبت کرده و احمد داود اوغلو، وزير امور خارجه خود را نيز به دمشق فرستاده‌ام اما دولت سوريه همچنان به حمله عليه غيرنظاميان ادامه می‌دهد

احمد داود اوغلو، وزير امور خارجه ترکيه نیز دو روز پیش بشار اسد را فراخواند تا به عمليات نظامی پايان دهد در غير اين صورت پيامدهای دشواری در انتظار اوست.

داود اوغلو گفت: «اين آخرين سخنان ما با رهبران سوريه است. چيزی که انتظار داريم توقف فوری و بدون پيش‌شرط عمليات نظامی است.»

داود اوغلو هشدار داد که اگر عمليات نظامی متوقف نشود ديگر حرفی نمی‌ماند تا در مورد اقدامات لازم بگوييم.

دبيرکل سازمان ملل نيز در گفت‌وگويی با بشار اسد خواهان پايان فوری عمليات نظامی و بازداشت‌های گسترده معترضان شده است.

اما دولت سوريه می‌گوید هدفش از اين سرکوب‌ها، «ريشه‌کن کردن تروريست‌هايی» است که به ناآرامی‌ها دامن زده‌اند.

گروه‌های مدافع حقوق بشر می‌گويند از ماه مارس تاکنون بيش از ۱۸۰۰ غيرنظامی در سوريه کشته شده‌اند.

در يکی از تازه‌ترين حملات، نيروهای نظامی سوریه شهر لاذقيه در شمال اين کشور را با تانک مورد حمله قرار داده‌اند. آمار کشته‌شدگان چند روز اخیر در لاذقيه به بيش از ۳۴ نفر رسيده است.

حکومت سوريه از آغاز اعتراضات در اين کشور اصلاحاتی را در ساختار سياسی اين کشور به تصويب رساند اما مخالفان اين اصلاحات را ناکافی می‌دانند و با ادامه کشتارها آن‌ها را غيرواقعی ارزيابی می‌کنند.
رهبران سوريه در برابر اعتراضات مخالفان، تظاهرات موافقان حکومت و اصلاحات بشار اسد را سازماندهی می‌کنند.

به گزارش خبرگزاری سانا در شهر طرطوس که بيشتر ساکنان آن از شيعيان علوی، مذهب خاندان اسد، هستند دو روز پيش هزاران نفر برای «اتحاد ملی و پشتيبانی از اصلاحات به رهبری بشار اسد» دست به تظاهرات زدند.
گروه‌های مخالف حکومت سوريه فهرستی در دست دارند که بر پايه آن در ماه اوت ۲۶۰ نفر کشته شده‌اند که در ميان آن‌ها حدود ۱۴ زن و دو کودک ديده می‌شوند.