هولوکاست

نماينده مجلس: انکار هولوکاست بر خلاف سياست‌های ايران بود

news-zamaneh — Sun, 03 Mar 2013 11:18:38 +0000

علاالدين بروجردی، رئيس کميسيون امنيت ملی و سياست خارجی مجلس ايران گفت انکار هولوکاست بر خلاف سياست‌های اين کشور بوده است.

بروجردی به باشگاه خبرنگاران گفت: "در دوره دولت‌های نهم و دهم برخی تنش‌ها بيهوده ايجاد شد، مثلاً در مورد يک موضوع که افکار عمومی اروپا، آمريکا يا سازمان ملل نسبت به آن حساس بود."

اين نماينده مجلس در پاسخ به اين سئوال که "منظور شما موضوع طرح هولوکاست است؟" گفت: "بله، هزينه‌اش را پرداخت کرديم بدون اين‌که سودی داشته باشد، خب چرا شورای امنيت عليه ما بيانيه می‌دهد، چرا بايد کشورهای اروپايی همه ما را محکوم کنند، چه نيازی به اين کار بود، به نظر من اين اشتباهی بود که واقع شد و برخلاف منافع ملی بود."

محمود احمدی‌نژاد، رئيس‌جمهور ايران پس از به قدرت رسيدن در سال ۱۳۸۴، هولوکاست را انکار کرد.

احمدی‌نژاد نخستين بار در آبان‌ماه ۱۳۸۴ در کنفرانس حمايت از فلسطينی‌ها در تهران موجوديت کشور اسرائيل و همچنين مسئله هولوکاست، کشتار يهوديان در جنگ دوم جهانی را زير سئوال برد.

محمود احمدی‌نژاد، رئيس‌جمهور ايران پس از به قدرت رسيدن در سال ۱۳۸۴، هولوکاست را انکار کرد

اين سخنان واکنش‌های شديد جهانی و سازمان ملل را در پی داشت. پس از آن، برگزاری همايش بررسی واقعه هولوکاست در تهران در سال ۸۵ باعث تحريم دفتر مطالعات وزارت خارجه ايران توسط ده‌ها مؤسسه مطالعاتی و اعتراض رسمی اتحاديه اروپا شد.

از آن زمان تاکنون محمود احمدی‌نژاد همواره در مجامع بين‌المللی بر دروغ بودن هولوکاست تأکيد داشته است.

چند سال پیش نیز علی‌اکبر ولایتی، مشاور رهبر ایران، هولوکاست را یک واقعیت تاریخی دانسته و گفته بود که به دست نازی‌های آلمان صورت گرفته است.

به گفته بروجردی "راهبرد نظام هم در زمان امام‌خمينی و هم در زمان مقام معظم رهبری داشتن رابطه خوب با همه کشورهاست، در اين قاعده استثنا آمريکاست به اين دليل که ما با آن‌ها رابطه نداريم و سياست آن‌ها عليه ما خصمانه است. البته بحث رژيم صهيونيستی جداست، چرا که اصلا اين رژيم را کشور نمی‌شناسيم."

وی گفت: "اين راهبرد نظام است و ما نبايد برخلاف اين راهبرد در عمل اقداماتی را انجام دهيم که سياست راهبردی و کلان نظام دچار خدشه شود که شد."

روابط ديپلماتيک ايران و ايالات متحده از سال ۱۹۷۹ ميلادی (۱۳۵۸ خورشيدی) که حکومت پهلوی سقوط کرد، و حکومت جمهوری اسلامی برقرار شد، قطع شده است.

روابط ايران و اسرائيل نيز از زمان پديدآمدن اسرائيل تا زمان انقلاب ايران در سال ۱۳۵۷ به صورت روابط رسمی و ديپلماتيک نبوده است. حکومت جمهوری اسلامی ايران هم موجوديت اين کشور را هيچ‌گاه به رسميت نشناخته است.

گذر از سرکوب یهودیان به هولوکاست

politics — Sat, 10 Nov 2012 18:17:09 +0000

شب نهم نوامبر ۱۹۳۸ در آلمان، شب کریستال

شهلا فرید

شهلا فرید − شب نهم به دهم نوامبر در سال ۱۹۳۸ در آلمان نقطه تاریخی مهمی است. در این شب راهی که از سال ۱۹۳۳ با روی کار آمدن دولت رایش آغاز شده بود ، یعنی راه فشار بر یهودیان و سرکوب آنان، در مسیر هولو کاست افتاد. این شب را وقتی بخواهند چنان ساده بیان کنند که کشتار و وحشیگیری کمتری را بروز دهد، "شب کریستال رایش" هم می‌گویند.

در این شب نیروهای نظامی و بسیج شده حزب حاکم، حزب ناسیونال سوسیالیسم در لباس شخصی به هر آن‌چه که از آن یهودیان بود، حمله بردند، شکستند، خراب کردند، آتش زدند و نابود کردند. عده‌ای را کشتند و عده‌ای را دستگیر کردند.

گفتند که "خشم مردم" بوده که به صورت "خودجوش" فوران کرده است. بیش از ۷۵۰۰ محل کسب یهودیان در یک شب ویران شد.

به تمام کنیسه‌ها و محل‌های عبادت یهودیان حمله شد، و ۱۴۰۰ محل یعنی بیش از نصف نیایشگاه‌ها به تلی از خاک و خاکستر تبدیل شدند. گروه‌های مسلح چه مجهز به سلاح گرم و یا مجهز به کارد و میله آهنی نیمه شب به خانه یهودیان ریختند، همه چیز را شکستند و نابود کردند، یول و جواهرات را غارت کردند، کودک و زن و مرد را زدند و مجروح کردند. عده‌ای را دستگیر کردند و به اردوگاههای کار فرستادند. آمار دولتی وقت از ۹۱ کشته می‌گوید، ولی آمارهای دیگر می‌گویند که بیش از ۱۳۰۰ تن از مردم یهودی کشته شدند چه به طور مستقیم در حمله و یا مجروح شدن بر اثر آن و یا در خودکشی در پی این حمله. آنقدر شیشه در این شب شکستند از شیشه‌های محل کسب و زندگی و یا هر آنچه که در این یورش قابل شکستن بود، که به آن شب کریستال می‌گویند. آلمان در صبح روز دهم نوامبر مانند خرابه‌ای شده بود.

بهانه این حمله چه بود؟

روز نهم نوامبر خبر رسید که ارنست فوم رات، نفر سوم سفارت آلمان در فرانسه که چند روز پیش در سوقصدی در پاریس مجروح شده بود، در گذشت.

این شخص توسط جوان هفده ساله یهودی لهستانی مورد حمله قرار گرفته و مجروح شده بود. انگیزه این ترور، اعتراض به اخراج توهین آمیز و وحشیانه خانواده این جوان از آلمان به لهستان بود.

این خبر وقتی به سران حزب نازی از جمله هیتلر رسید که آنان در یک گردهمایی حزبی در مونیخ، جمع شده‌ بودند. این گردهمایی به مناسبت کودتای نافرجام هیتلر در سال ۱۹۲۳ بود، که پس از آن هر ساله مراسمی در سالروز آن برگزار می‌شد. پس از رسیدن این خبر هیتلر تصمیم گرفت که به روند خلع مالکیت یهودیان و حذف آنان از زندگی اجتماعی که از سال ۱۹۳۳ اغاز شده بود، شتاب بیشتری بدهد. بعدها چه در اسناد تاریخی و یا روزنوشت‌هایی که یافته شد، مشخص شد که هیتلر با گوبلز در این مراسم مشورت می‌کند و به او حمله سازماندهی شده از طرف حزب را ابلاغ می‌کند. پس از آن بود که جوانان وابسته به "اس اس" و "اس آ" بسیج و مسلح می‌شوند و این عملیات در سراسر آلمان تا ۱۳ نوامبر ادامه داشت. در این مدت هیتلر در انظار ظاهرنشد وسکوت اختیار کرد و رسانه‌ها این عملیات را کار مردم نامیدند که دیگر صبرشان را از دست داده بودند.

سیاست‌های ضد یهودی قبل از این واقعه

از روزی که آدولف هیتلر در ۱۹۳۳ روی کار آمد، سیاست دشمنی و سرکوب یهودیان به سیاست رسمی دولتی تبدیل شد و با تصویب قوانین مختلف تبعیض و ترور یهودیان مبنای قانونی یافت. در اول آوریل ۱۹۳۳ اولین عملیات ترور علیه یهودیان یعنی بایکوت یهودیان با نام "از یهودیان خرید نکن" آغاز شد که بر سر مغازه‌های یهودی نصب شد. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۵ قانونی به نام "قانون حفظ خون و شرافت آلمانی" تصویب شد که از جمله بر اساس آن ازدواج و یا رابطه جنسی یهودیان با دیگران ممنوع شد و برای آن مجازات تعیین گردید. استفاده یهودیان از رنگ‌های پرچم آلمان ممنوع شد. حقوق یهودیان هرچه بیشتر زیر پا نهاده شد. از جمله اشتغال یهودیان به وکالت ممنوع شد. فقط از این طریق ۳۷هزار یهودی شغل خود را از دست دادند. حق طبابت از پزشکان یهودی سلب شد و یهودیان از ادارات دولتی اخراج شدند. در ماه اوت ۱۹۳۵ قانونی تصویب شد که بر اساس آن تعداد یهودیان و هویت و محل زندگی آنان ثبت شد. در ماه ژوئن ۱۹۳۸ قانونی تصویب شد که محل کسب یهودیان با حروف سفید مشخص شود. این قانون یافتن محل کار یهودیان را برای حمله کنندگان ماه نوامبر آسان کرد. هم چنین از ماه ژوئن همین سال مقرر شد که یهودیان باید از مالکیت کنیسه‌ها عقب نشینی کرده و آنها را به دولت واگذار کنند. در اوت همین سال قانون دیگری تصویب شد که همه یهودیان زن باید نام سارا و یهودیان مرد نام اسراییل را به نام کوچک خود اضافه کنند و پاسپورت‌های آنان به حرف j به معنای یهودی بودن مارکدار شد.

اخراج یهودیان لهستانی از آلمان

تا سال۱۹۳۳ در آلمان ۵۰۰ هزار یهودی زندگی می‌کردند. یک چهارم آنها تا سال ۱۹۳۸ از آلمان مهاجرت کردند. از این پانصد هزار تن صدهزار تن یهودیان خارجی و بیش از نیمی از خارجیان یهودیان لهستانی بودند. در سال ۱۹۳۸ قانونی در لهستان تصویب شد که بر اساس آن شهروندان آن در صورتی که بیش از ۵ سال در کشور دیگری زندگی کنند، تابعیت لهستانی خود را از دست می‌دهند. دو روز قبل از این که این قانون به اجرا در بیاید، در شب ۲۷ اکتبر ۱۹۳۸ نیروهای "اس اس" به منازل یهودیان لهستانی حمله برده و آنها را بدون آنکه هیچ آمادگی داشته باشند و بدون این که فرصت حتی بستن چمدان بیابند یا این که امکان بیابند چیزی را همراه ببرند، سوار کامیون‌ها کرده و به ایستگاه‌های قطار فرستادند که در آنجا بدون غذا همراه با کودکان ساعتها بایستی منتظر بمانند. آنها حتی نمی‌دانستند چه در انتظارشان است. آنها را در قطارها چپاندند و به مرز آلمان و لهستان فرستادند. تاسال ۱۹۳۹ هنوز ۷۰۰۰ یهودی لهستانی در این اردوگاه بودند. سندل و ریفکا گرینژپان به همراه دو کودک خود از جمله خانواده‌هایی بودند که در ۲۷ اکتبر به ترتیب گفته شده، به لهستان باز گردانده شدند. آنها در ایستگاه برای پسر هفده ساله شان که در پاریس غیرقانونی زندگی می‌کرد، کارتی فرستادند و ماجرا را گفتند. هرشل گرینژپان در روز سوم نوامبر از وضعیتی که خانواده اش به ان دچار شده بود، اگاهی می‌یابد، اسلحه‌ای تهیه می‌کند و به قصد انتقام به سفارت آلمان در این شهر می‌رود. او تصمیم داشت که سفیر آلمان را بکشد وبه طور اتفاقی با نفر سوم سفارت آلمان برخورد کرده و او را زخمی می‌کند. او در بازجویی هایش می‌گوید که می‌خواست به سیاست‌های ضد یهودی رایش سوم اعتراض کند و بخاطر سرنوشت تلخی که خانواده اش به آن دچار شده بود، انتقام بگیرد. او بعدا به اردوگاههای مرگ فرستاده شد، از سرنوشت او اطلاع زیادی در دست نیست. گویا اواز قربانیان اردوگاه کار ساکسن هاوزن بوده است.

این ترور بهانه مناسبی بود تا جو را هرچه بیشتر ضد یهودی کنند، از "توطئه یهودیت جهانی" سخن بگویند و این که یهودیان که در آلمان کار و زندگی می‌کنند اوامر "یهودیت جهانی" را اجرا می‌کنند. وقتی خبر مرگ دیپلمات آلمانی در ۹ نوامبر رسید دیگر فرصتی بهتر از این یافت نمی‌شد که یورش به محل کار و زندگی یهودیان را سازمان دهند.

در روز ۹ نوامبر که طبق سنت هر ساله حزب ناسیونال‌سوسیالیست یادبود کودتای نافرجام هیتلر در سال ۱۹۲۳ را در مونیخ برگزار می‌کرد، خبر مرگ دیپلمات آلمانی رسید. هیتلرباید طبق معمول سخنرانی می‌کرد، از سخنرانی خودداری کرد و به اقامتگاهش رفت. گوبلز وزیر تبلیغات هیتلر سخنرانی تحریک امیز ضد یهودی آتشینی کرد که در آن خواستار انتقام و تلافی این ترور شد. در همان لحظه در جاهایی از جمله در بخش‌هایی از شهر مونیخ، در ماگدبورگ و در هسن حملات ظاهرا خودجوشی به مناطق یهودی صورت گرفته بود. گوبلز در سخنرانی خود به نقل از هیتلر گفته بود که عملیاتی این چنین نه توسط حزب پیش برده می‌شود و نه سازمان می‌یابد ولی چنانچه به طور خودبخودی صورت گیرد، علیه آن کاری نمی‌کنند. رهبران حزب سخنان گوبلز را فهمیده و آن را به عنوان یک فراخوان دریافتند. عملیاتی که باید توسط حزب سازمان یابد بدون انکه تابلو آن را داشته باشد.

بدین ترتیب شب ۹ نوامبر به شب آتش زدن کنیسه‌ها تبدیل شد. ماشین‌های آتش نشانی در محل ماندند تا از سرایت آتش به محل "آریایی ها" جلوگیری کنند. پلیس‌ها در یورش‌ها در کنار ماندند تا اگر مقاومتی صورت گیرد، به کمک بروند. یهودیان از خانه‌های خود با خشونت بیرون کشیده شدند، دارایی هاشان غارت شد و بسیاری دستگیر شدند. بیش از سی هزارتن در این شب دستگیر شدند. کمتر ساختمان و محل زندگی و کار یهودیان بود که سالم مانده باشد.

یورش به یهودیان در بسیاری از شهرها تا ۱۳ نوامبر به درازا کشید.

آغاز یک برنامه ریزی برای کشتار سیستماتیک یهودیان

تاریخ نگاران می‌گویند شاید بسیاری از یهودیان که روند سرکوب را از سال ۱۹۳۳ شاهد بودند، تصور می‌کردند که این روند در این شب به اوج خود رسیده است، ولی این روند اکنون یک هدف را در نظر داشت و آن کشتار سیستماتیک یهودیان بود که در این شب آغاز شد.. پس از این بود که روانه کردن یهودیان به اردوگاههای کار و مرگ آغازشد. تا آن زمان سه اردوگاه بزرگ داخائو، بوخن والد و ساکسن هاوزن ساخته شده بود. در داخائو دستوردادند که بر روی ۵هزار لباس آرم یهودی دوخته شود. هیتلر ماشین جنگ را داشت آماده می‌کرد. از همان اول سال ۱۹۳۸ بودجه عظیم تسلیحاتی پیش بینی شده بود که دو میلیارد مارک کسری داشت و در همان مدت قانونی تصویب شده بود که یهودیان باید صورت ریز دارایی خود را به اداره داریی تحویل دهند. حدس زده می‌شد که این دارایی بالغ بر هشت و نیم میلیارد مارک باشد که چهارو نیم میلیارد آن به شکل سهام بورس است. طبق قانون یهودیان مجبور شدند که سهام خود را تحویل داده وقرضه دولتی جایش بگیرند. دولت هیتلر این سهام را در بازارهای بین المللی فروخت تا ماشین جنگ را آماده کند.

یهودیان هرچه بیشتر خود را در آلمان در خطر می‌دیدند، تعداد هرچه بیشتری به فکر مهاجرت افتادند ولی موانع بیشتری بر سر راه پدید آمدند. آنها اجازه نداشتند که دارایی خود را با خود ببرند و از سویی برای مهاجرت و ویزا برای کشورهای دیگر مجبور به نشان دادن بضاعت مالی بودند.

در کنفرانسی که در این سال با شرکت ۳۲ کشور در شهر واویان در فرانسه تشکیل شد، در مورد سرکوب یهودیان در آلمان همه اظهار همدردی کردند ولی هیچ کشوری آمادگی خود را برای پذیرش یهودیان اعلام نکرد. کشور سویس از این که با ورود یهودیان به این کشور فضای تبعیض به این کشور وارد می‌شود، اظهار نارضایتی کرد. استرالیا اعلام کرد که ما چنین مشکلی در کشور خود نداریم و نمی‌خواهیم با ورود یهودیان این مشکل را به کشور خود وارد کنیم. بریتانیا موانع مهاجرت را گسترش داد.

زندگی یهودیان در آلمان چگونه پیش خواهد رفت. در ۱۲ نوامبر ۱۹۳۸ کنفرانسی با نام " بحث در باره مسئله یهود" برگزار شد. هیتلر در سخنان خود از سامان دادن برخورد با یهودیان حرف زد. تاریخدان آلمانی هانس یورگن دوشر در کتاب خود در باره نوامبر ۱۹۳۸ می‌نویسد، نتیجه این کنفرانس گذر از تعقیب و سرکوب به سوی نابودی هستی یهودیان در آلمان بوده است. یهودیان به طور کامل از زندگی اجتماعی و شغلی و اقتصادی و فرهنگی کنار گذاشته شدند. آنها حق نداشتند از هیچ برنامه فرهنگی و هنری و ..دیدن کنند. حق تاسیس کار و حرفه را نداشتند. کسی حق نداشت آنها را استخدام کند. کودکان حق نداشنتد به مدرسه غیر یهودی بروند. گواهینامه رانندگی یهودیان از آنان گرفته شد. محدودیت ها، ممنوعیت‌ها و تبعیض‌ها هر دم فزون تر شدند تا جایی که امکان زندگی از آنان سلب شد. فرارهای جمعی به وقوع پیوست.

وقایع ترسناک سرانجام ره به هولوکاست، نابودی و کشتار جمعی یهودیان اروپا برد.

عکس‌ها:

ویران‌گری‌ و سرکوب‌گری در شب کریستال رایش

سندی از همیاری مسلمان با یهودیان

Sat, 15 Oct 2011 04:33:49 +0000

مسلمان‌ها، یهودیان، نازی‌ها در فیلم "انسان‌های آزاد" ساخته اسماعیل فرخی، فیلمساز مراکشی

الن سیالینو

برگردان:

حمید پرنیان

الن سیالینو، حمید پرنیان- تا امروز داستان‌های هولوکاست را مستند کرده‌اند، تحریف کرده‌اند، روشن ساخته‌اند، و در حافظه‌ جمعی وارد ساخته‌اند. داستان‌های جدیدی هم در شرف آمدن هستند که به‌نوبه‌ خود موزاییکِ تاریخ هولوکاست را تغییر می‌دهند.

یکی از این داستان‌ها، که هفته‌ پیش در یک فیلم فرانسوی بازگو شده است، به نجات‌دهنده‌ یهودی‌ها در دوران اشغال فرانسه به‌دست نازی‌ها می‌پردازد: امامِ یک مسجد در پاریس.

گویی مسلمان‌ها یهودیان را از دست نازی‌ها نجات می‌دهند.

«Les Hommes Libres» (انسان‌های آزاد) داستان رشادتی است که نظیرش را در متونِ فرانسوی پیدا نمی‌کنید. داستان درباره‌ سی قدور بن غبریط (Si Kaddour Benghabrit)، مؤسس و امام مسجد اعظم پاریس است، که به گروهی از یهودیان پناه می‌دهد و شهادت می‌دهد که مسلمان هستند تا نازی‌ها آن‌ها را دستگیر نکنند.

داستان این فیلم، بسیار ساده‌تر از آن‌ چیزی است که نشان می‌دهد. فرانسه، در اوایل دهه‌ ۱۹۴۰ خانه‌ گروه کثیری از یهودیان آفریقای شمالی بود. این یهودیان عربی حرف می‌زدند و آئین‌های مذهبی مشترکی داشتند و عادات و رسومشان مانند عرب‌ها بود. نه مسلمان‌ها و نه یهودیان گوشت خوک نمی‌خوردند. مردان این دو مذهب، ختنه می‌کردند؛ و اسم‌هایشان نیز اغلب شبیه هم بود.

سی قدور بن غبریط مؤسس و امام مسجد اعظم پاریس که در سال‌های جنگ جهانی دوم به گروهی از یهودیان پناه داد.

این مسجد با دیوارهای بلند و کاشی‌کاری‌شده، جنبِ لفت بانک (Left Bank) قرار داشت و محلی برای نیایش بود. این مسجد به خاطر داشتن محیطی آرام، زیارت‌کنندگان زیادی داشت که نه فقط برای نیایش، که برای غذا خوردن و حمام‌ کردن و معاشرت و استراحت‌کردن به آنجا می‌آمدند.
رفت و آمد یهودیان هم آزاد بود.

بنژ استورا (Benjamin Stora)، تاریخ‌دان فرانسوی و مشاور فیلم می‌گوید "این فیلم، یک رخ‌داد است. درباره‌ همکاری مسلمان‌ها با نازی‌ها زیاد نوشته شده است. اما مردم هنوز نمی‌دانند که مسلمان‌ها به یهودیان کمک کرده‌اند. داستان‌هایی در این زمینه هست که هنوز گفته و نوشته نشده است."

فیلم، به کارگردانی اسماعیل فرخی، فیلمساز مراکشی قصه‌ای را روایت می‌کند که از یک رویداد واقعی الهام گرفته شده است و دو شخصیت واقعی را وارد این داستان می‌کند. بازیگر کهنه‌کار فرانسوی، میشل لوسدال (Michael Lonsdale) نقش بن‌غریب را بازی می‌کند. بن‌غریب رهبر مذهبی است که در الجزایر به دنیا آمده و از یک طرف دست به مانورهای سیاسی تیزهوشانه‌ای می‌زند و افسران نازی و همسرانشان را دعوت می‌کند تا از مسجد دیدن کنند، و از طرف دیگر یهودیان را در‌‌ همان مسجد امان می‌دهد.

میشل لوسدال در نقش بن‌غریب در نمایی از در فیلم "انسان‌های آزاد"

محمود شلابی، بازیگر فلسطینی که در اسرائیل زندگی می‌کند، نقش سلیم – که اصالتاً سیمون است – هلالی را بازی می‌کند که معروف‌ترین آوازه‌خوان عرب‌زبان پاریس است؛ وی یهودی‌ای است که وانمود می‌کند مسلمان است و بدین ‌نحو نجات پیدا می‌کند.

گزارش‌های تاریخی در این زمینه ناقص هستند، چون اساساً مستندسازی این گزارش‌ها سطحی و بدون جزئیات بوده است. کمکی که به یهودیان شد‌‌ همان یک‌بار بود، یعنی جزو وظایف سازمان‌یافته‌ مسجد تلقی نمی‌شد. تعداد یهودیانی که جانشان نجات یافته بود معلوم نیست. مشروح‌ترین گزارشی که در این زمینه وجود دارد و هرگز هم تأیید نشده را آلبرت اسولین (Albert Assouline )، یکی از یهودیان آفریقای شمالی که از اردوگاه‌های آلمان گریخته است به دست داده. او مدعی است بیش از ۱۷۰۰ مقاومت‌کننده و مبارز – اعم از یهودی و مسلمان و مسیحی – در زیرزمین مسجد پناه گرفتند، و امام مسجد برای بسیاری از یهودیان گواهی‌هایی دال بر مسلمان‌بودنشان تهیه کرد.

رابرت ساتلوف و کتاب "در میان نیکوکاران":امام احضار شد و مورد تهدید قرار گرفت که از یهودیان حمایت نکند.

رابرت ساتلوف (Robert Satloff )، مدیر مؤسسه‌ی سیاست‌های خاور نزدیک واشنگتن، در کتابش با نام "در میان نیکوکاران" (Among the Righteous) (۲۰۰۶) از عرب‌هایی می‌گوید که در طول هولوکاست جان یهودیان را نجات دادند و یک فصل هم درباره‌ این مسجد اعظم دارد. دلیل بوبکیر (Dalil Boubakeur)، امام کنونی مسجد، تأیید می‌کند که مسجد به برخی از یهودیان – شاید بالای ۱۰۰ نفر – گواهی مسلمان‌بودن داده است اما تعداد دقیق آن‌ها را نمی‌داند. آقای بوبکیر می‌گوید مسلمان‌ها یهودیانی که می‌شناختند را به مسجد می‌آوردند تا کمکشان کنند، و امام کبیر، که بن‌غریب نبوده، مسئولیت این امر را به گردن گرفته بود.

آقای بوبکیر به آقای ساتلوف برگه‌ای را نشان می‌دهد که از اسناد وزارت خارجه‌ فرانسه در سال ۱۹۴۰ است. این سند می‌گوید مقامات اشغال فرانسه به کارمندان مسجد مظنون هستند که برای یهودیان گواهی‌های کاذب مسلمان‌بودن صادر می‌کنند. این سند اضافه می‌کند که "امام احضار شد و مورد تهدید قرار گرفت تا به این حرکت‌ها خاتمه دهد."

آقای ساتلوف در مصاحبه‌ای تلفنی می‌گوید "باید افسانه را از واقعیت جدا کرد. شمار یهودیانی که این مسجد نجاتشان داد احتمالاً به ده‌ها نفر می‌رسد و نه صد نفر. اما بالاخره داستانی است که پیام سیاسی قدرتمندی را منتقل می‌کند و سزاوار بیان‌شدن است."

مستند تلویزیونی "مقاومت فراموش‌شده: مسجدِ پاریس" (۱۹۹۱) به کارگردانی دری برکانی (Derri Berkani )، و کتاب «مسجد اعظم پاریس: مسلمان‌ها طی دوران هولوکاست جان یهودیان را نجات دادند» (که برای کودکان نوشته شده و در سال ۲۰۰۷ منتشر گشته) نیز همین رخ‌داد را بررسی می‌کنند.

نمایی از فیلم "انسان‌های آزاد". مسجد پاریس اجازه فیلمبرداری از داخل مسجد را نداد.

فیلم در یک کاخ غیرمسکونی در مراکش و با حمایت دولت مراکش ساخته شده است. مسجد پاریس اجازه‌ فیلم‌برداری از داخل مسجد را نمی‌دهد. آقای بوبکیر در مصاحبه‌ای گفت "مسجد جای نیایش است. پنج ‌بار در روز مراسم نماز برگزار می‌شود. فیلم‌برداری موجب اختلال در این امر می‌شود."
بن‌غریب از چشم مسلمان‌ها افتاده بود، چرا که با استقلال الجزایر مخالفت کرد و طرفدار اشغال سرزمین مادری‌اش به‌دست فرانسه بود. او در ۱۹۵۴ از دنیا رفت.

آقای فرخی و حتی آقای استورا در طول تحقیق برای فیلم، متوجه‌ داستان‌های جدیدی شدند. در یکی از صحنه‌ها، زنی از آقای فرخی می‌پرسد چرا فیلم هیچ اشاره‌ای به یهودیان اشکنازی اروپای شرقی نکرده است که مسجد جانشان را نجات داده بود. آقای استورا می‌گوید مسجد نتوانست به نفع یهودیان اشکنازی وارد عمل شود، چون عربی حرف نمی‌زدند و با فرهنگ عربی هیچ آشنایی نداشتند.

آقای استورا گفت "آن زن به من گفت «حقیقت ندارد. جان مادر من را یکی از همین گواهی‌هایی که مسجد می‌داد نجات داد.»"

اسماعیل فرخی، کارگردان "انسان‌های آزاد": مسلمان‌ها و یهودیان در صلح و آرامش زندگی می‌کردند. ما باید این مسأله را با غرور به یاد داشته باشیم."

روزی که فیلم اکران شد، صد‌ها دانش‌آموز از سه مدرسه‌ پاریس که چندقومی و چندنژادی هستند دعوت شدند تا نمایش ویژه‌ای برایشان برگزار شود و با آقای فرخی و چند تن از بازیگران فیلم جلسه‌ پرسش و پاسخ داشته باشند.

بعضی‌ها پرسش‌های معمولی پرسیدند: ماشین‌های قدیمی را از کجا آوردید؟ بعضی دیگر کنجاوی نشان دادند و فیلم را باور نکردند و می‌خواستند بدانند که آیا داستان فیلم حقیقت دارد یا نه، و اینکه چطور ممکن شده است که یهودیان به این راحتی با مسلمان‌ها بیامیزند. بعضی دیگر مانده بودند که چرا نازی‌ها فقط با یهودیان کار داشتند و مسلمان‌ها آزاد بودند.

آقای فرخی می‌گوید "این فیلم تجلیلی‌ست از مردم تاریخ کشور من که فراموش شده بودند. این فیلم واقعیت دیگری را مطرح می‌کند. این واقعیت که مسلمان‌ها و یهودیان در صلح و آرامش زندگی می‌کردند. ما باید این مسأله را با غرور به یاد داشته باشیم."

منبع: نیویورک تایمز

پیش‌پرده فیلم "انسان‌های آزاد" ساخته اسماعیل فرخی، کارگردان مراکشی

احمدی‌نژاد بار ديگر اسرائيل و هولوکاست را «دروغ بزرگ» خواند

Fri, 26 Aug 2011 12:21:18 +0000

محمود احمدی‌نژاد در سخنرانی روز قدس بار ديگر وجود اسرائيل و هولوکاست را «دروغ بزرگ» خواند.

به گزارش منابع خبری ايران محمود احمدی‌نژاد، رئيس جمهوری ايران امروز جمعه چهارم شهريورماه در مراسم روز قدس گفت موجوديت اسرائيل تهديد «منافع، استقلال و کرامت انسانی همه ملت‌ها» است.

روز قدس مراسم رسمی در جمهوری اسلامی ايران است که از يک سال پس از انقلاب ۱۳۵۷، در آخرين جمعه ماه رمضان و در حمايت از فلسطين برگزار می‌شود.

قدس يا بيت‌المقدس، نام عربی اورشليم، بزرگ‌ترين و پرجمعيت‌ترين شهر اسرائيل است. آيت‌الله خمينی، رهبر انقلاب ايران روز قدس را «روز اسلام و پيامبر اسلام» ناميده بود.

احمدی‌نژاد در مراسم امروز گفت: «همه مقدمات تأسيس اين رژيم مبتنی بر دروغ و فريبکاری بوده و يکی از اين دروغ‌های بزرگ افسانه هولوکاست است.»

وی با بيان اين‌که اسرائيل «نماد انديشه مادی و مديريت سرمايه‌داری تبعيض‌آلود است» افزود: «اين رژيم زمينه‌ساز و بازکننده راه برای تسلط سرمايه‌داران بی‌فرهنگ است و در واقع شعار از نيل تا فرات شعار تسلط بر همه جهان است.»

محمود احمدی‌نژاد نخستين بار در آبان‌ماه ۱۳۸۴ در کنفرانس حمايت از فلسطينی‌ها در تهران موجوديت کشور اسرائيل و همچنين مسأله هولوکاست، کشتار يهوديان در جنگ دوم جهانی را زير سئوال برد.

اين سخنان واکنش‌های شديد جهانی را در پی داشت. پس از آن، برگزاری همايش بررسی واقعه هولوکاست در تهران در سال ۸۵ باعث تحريم دفتر مطالعات وزارت خارجه ايران توسط ده‌ها مؤسسه مطالعاتی و اعتراض رسمی اتحاديه اروپا شد.

محمود احمدی‌نژاد به موضوع استقلال فلسطين پرداخت و ضمن اظهار اين‌که «تشکيل کشور مستقل فلسطينی اولين گام است و نه آخرين گام»، از به‌رسميت شناختن دولت فلسطين «در ۱۱ درصد سرزمين فلسطين» انتقاد کرد

از آن زمان تاکنون محمود احمدی‌نژاد همواره در مجامع بين‌المللی بر دروغ بودن هولوکاست تأکيد داشته است.

محمود احمدی‌نژاد در بخش ديگری از سخنان خود به موضوع استقلال فلسطين پرداخت و ضمن اظهار اين‌که «تشکيل کشور مستقل فلسطينی اولين گام است و نه آخرين گام»، از به‌رسميت شناختن دولت فلسطين «در ۱۱ درصد سرزمين فلسطين» انتقاد کرد.

وی گفت اسرائيل حتی «اين ۱۱ درصد را هم برای فلسطينی‌ها زياد می‌داند.»

احمدی‌نژاد به رسميت شناختن کشور مستقل فلسطينی را يک گام به پيش، در جهت «آزادسازی همه سرزمين فلسطين» دانست و گفت اسرائيل «حتی اگر در يک وجب سرزمين فلسطين باقی بماند مجددأ حرکت و فرصت‌سازی کرده و به همه آسيب خواهد زد.»

در ماه سپتامبر جاری نشست عمومی سازمان ملل متحد در نيويورک برگزار خواهد شد و نمايندگان فلسطين در نظر دارند تا موضوع رسميت بخشيدن به دولت مستقل فلسطين در اين اجلاس را قطعی کنند؛ امری که اسرائيل و آمريکا با آن مخالف‌اند.

طرح مسأله دولت مستقل فلسطين پس از آن مطرح شد که محمود عباس، رئيس دولت خودگردان فلسطين و رهبر سازمان فتح؛ و خالد مشعل، دبير هیأت سياسی حماس روز ۱۴ ارديبهشت‌ماه سال جاری توافق‌نامه‌ای را امضا کردند که بر اساس آن بر جدايی نوار غزه و کرانه غربی رود اردن پايان خواهند بخشيد و راه را برای برگزاری انتخابات در سال آينده هموار خواهند ساخت. فلسطينی‌ها در نظر دارند شرق بيت‌المقدس را به پايتخت دولت آينده خود تبديل کنند.

محمود احمدی‌نژاد در بخش ديگری از سخنان خود با اشاره به تحولات منطقه خطاب به مردم کشورهای عربی گفت: «بايد هوشيار بود چرا که آزادی، عدالت و حق تعيين سرنوشت و اهداف بزرگ و مقدس هرگز از لوله تفنگ نيروهای ناتو و آمريکا بيرون نخواهد آمد.»

وی تأکيد کرد که «ديگر نمی‌توان با روش‌های گذشته و غيرمردمی بر مردم حکومت کرد.»

رئيس جمهور ايران افزود: «دولتی که با مردمش رابطه خوبی ندارد، از مردمش جداست، عدالت و آزادی را از مردم خود دريغ می‌کند، شانس بقا و ادامه حيات ندارد.»

وی در مورد نقش کشورهای غربی در منطقه گفت: «ما خبر دقيق داريم که آن‌ها در حال تلاش هستند تا به دست برخی دولت‌ها و با پول آن‌ها، برخی ملت‌ها را بزنند و بعد هم نوبت همان دولت‌هايی است که فريب دشمن را خورده‌اند.»

احمدی‌نژاد به دولت‌های منطقه هشدار داد که «در نقشه دشمن بازی نکنند و با موج عظيم حرکت بيداری در منطقه همراه باشند.»

قهرمان بریتانیایی هولوکاست

Tue, 17 May 2011 13:10:44 +0000

معرفی کتاب «مردی که داوطلبانه به آشویتس رفت» نوشته‌ی دنیس ایوی در برنامه‌ی رادیویی «کتاب‌های از یاد رفته و کتاب‌های در یاد مانده»

علی اسکندرزاده

علی اسکندرزاده- دنیس ایوی (Denis Avey)، مرد سالخورده‌ی نود ساله‌ی انگلیسی در کتابی که به‌تازگی در غرب با نام « Denis Avey - The Man Who Broke into Auschwitz »منتشر شده ادعا می‌کند که در جوانی به اردوگاه کار اجباری یهودیان رفته تا از نزدیک با شرایط دشوار یهودیان و پروژه‌ی یهودی‌کشی یا هولوکاست آشنا شود.

ایوی می‌گوید: «در آن زمان یهودی‌هایی که در اردوگاه کار اجباری زندانی بودند از من بارها خواهش کرده بودند که وضعیت هولناک آنها را گزارش بدهم.»

دنیس ایوی به طور داوطلب، مخفیانه به اردوگاه آشویتس می‌رود. او در کتابی که اخیراً با عنوان «مردی که داوطلبانه به آشویتس رفت» درباره‌ی انگیزه‌اش برای این‌کار عجیب می‌نویسد:

«من کسی نیستم که هر ادعایی را قبول کنم. اگر کسی شرایط دشوار زندگی در آشویتس را برایم تعریف کند، تا با چشم خودم نبینم، ادعاهای او را باور نمی‌کنم. من به آشویتس رفتم، چون می‌خواستم از نزدیک با شرایط زندگی یهودیان اسیر آشنا بشوم.»

نزدیکی‌های یک کلبه‌ی چوبی در آشویتس

دنیس ایوی در زمان جنگ جهانی دوم در ارتش انگلستان خدمت می‌کرد و فقط ۲۴ سال داشت. او ادعا می‌کند که با یکی از اسیران اردوگاه آشویتس قرار می‌گذارد که در ازای یک بسته سیگار لباس‌هایشان را با هم عوض کنند و او به جای آن یهودی اسیر وارد اردوگاه بشود، یک شب در اردوگاه بماند و بعد از آنکه از نزدیک شرایط اردوگاه را درک کرد، مجدداً مخفیانه از اردوگاه خارج شود.

دنیس ایوی روایت می‌کند که به این شکل به جای اسیر شماره E715 به اردوگاه آشویتس رفت. در آن زما بنا به گفته‌ی ایوی، اسیران این اردوگاه می‌بایست برای یکی از کارخانه‌ها‌ی رنگسازی آلمان بیگاری کنند. ایوی روایت می‌کند که بسیاری از یهودیان در اثر کار سخت و شرایط بسیار بد جان باختند. با این حال او می‌گوید: «اگر با چشم خودم نمی‌دیدم، محال بود باور کنم که انسان‌ها می‌توانند چنین بلایی به سر هم بیاورند.»

ایوی می‌گوید: «من خودم را از قبل آماده کرده بود. آن موقع‌ها خیلی لاغر بودم. سرم را از قبل تراشیده بودم و قبل از اینکه وارد اردوگاه بشوم، به سر و رویم خاک و گل مالیدم.»

ایوی ادعا می‌کند که آن اسیر یهودی که جایش را برای یک شب به او داد، یکی از یهودیان هلند بوده است. او می‌گوید در نزدیکی‌های یک کلبه‌ی چوبی در جنگل، به سرعت لباس‌هامان را با هم عوض کردیم. البته قبلش به یکی از نگهبان‌ها رشوه داده بودم.»

۵۰ نخ سیگار

این نگهبان‌ها که در آن زمان به آنها «کاپو» یا سرکارگر می‌گفتند، از بین اسرایی انتخاب می‌شدند که آماده‌ی همکاری با افسران اس اس بودند.

در زندان‌های ایران، در سال‌های دهه‌ی ۶۰ هم کسانی بودند که به آنها «تواب» می‌گفتند و با عوامل حکومت بر ضد زندانیان سیاسی همکاری می‌کردند. این «کاپو»ها در اردوگاه‌های کار اجباری دقیقاً مثل همان تواب‌ها در سال‌های دهه‌ی ۶۰، در زندان‌های ایران بودند.

ایوی می‌نویسد: «با این یهودی هلندی قرار گذاشته بودم که رفتن به او ۲۵ نخ سیگار بدهم و اگر به سلامت برگشتم، ۲۵نخ دیگر. زندگی من به ۵۰ نخ سیگار بند بود.»

تناقض‌ها در روایت ایوی

دنیس ایوی اما برای اثبات ادعایش هیچگونه شاهدی ندارد. در آرشیوها هم هیچگونه نشانی از چنین طرح و برنامه‌ای به‌دست نیامده است. برای همین بسیاری از پژوهشگران هولوکاست و تاریخ‌دانان در اظهارت این سرباز سابق ارتش انگلستان که اکنون یک مرد سالخورده است، تردید دارند.

پیوتر ستکویتش (Piotr Setkiewicz) که در موزه‌ی آشویتس کار می‌کند و از کارشناسان شناخته‌شده‌ی هولوکاست است، در نقد این کتاب می‌نویسد: «به‌دشواری می‌توانی درستی یا نادرستی ادعای نویسنده را ثابت کرد. در هر حال اگر چنین اتفاقی افتاده باشد، بی‌تردید خطرات زیادی او را تهدید می‌کرده است. واقعیت این است که کاپوها در آشویتس، هر روز، چندین بار اسرا را می‌شمردند و اسرا در هر قدمی که برمی‌داشتند به یکی از افسران یا سربازان اس اس برمی‌خوردند. علاوه بر این ما می‌دانیم که اسرای انگلیسی بیش از دیگران تحت نظر بودند و بیش از دیگران هم به چشم می‌آمدند. چون برخلاف یهودی‌ها آنها زبان آلمانی نمی‌دانستند. برای همین حتی اگر نویسنده تغییر قیافه داده باشد، نمی‌توانسته تغییر لهجه بدهد و به این ترتیب حتماً شناخته می‌شده و لو می‌رفته.»

ایوی اما ادعا می‌کند که توانسته وارد آشویتس شود. او می‌نویسد که همراه با دیگر اسرا به صف می‌ایستاده تا کاپوها آنها را بشمرند. به گفته‌ی او، مراسم شامگاهی در اردوگاه آشویتس دو ساعت به درازا می‌کشیده است. او می‌نویسد که بعد از مراسم شامگاهی همراه با دیگران به یک آسایشگاه چوبی رفته، و تعریف می‌کند که آن شب تا صبح نتوانسته حتی یک چشم بخوابد.

ایوی حتی در کتابش ادعا می‌کند که پیش از پایان جنگ قصد داشته که حتماً یک بار دیگر به اردوگاه آشویتس برود. اما به دلایلی موفق نشده است.

ایوی می‌گوید در سردر اردوگاه آشویتس، در آن زمان شعار «کار انسان را آزاد می‌کند» را دیده است. اما پژوهشگران می‌گویند این تابلو در آن زمان در سردر اردوگاه قرار نداشته، بلکه در جای دیگری بوده و بعد از جنگ به سردر اردوگاه انتقال یافته است.

ایوی همچنین از لباس‌های کثیف و شپش‌زده صحبت می‌کند، در حالی‌که کارشناسان هولوکاست می‌گویند در آشویتس و مونویتس نظافت بسیار اهمیت داشته است.

به رغم این تناقضات کتاب دنیس ایوی در انگلستان با اقبال گسترده‌ای مواجه شد.

قهرمان بریتانیایی هولوکاست

ایوی در ادامه می‌نویسد: بعد از آنکه برگشتم، همه این ماجراها را برای افسران بریتانیایی تعریف کردم. اما هیچکس حرف مرا باور نمی‌کرد. برای همین من هم دیگر بیش از آن اصرار نکردم و این بود که شصت سال درین مورد حرفی به میان نیاوردم.

در این بین حتی گوردون براون، نخست‌وزیر انگلستان با دنیس ایوی، به عنوان «قهرمان بریتانیایی هولوکاست» ملاقات کرده. اما با این‌حال مهم‌ترین مرکز اسناد تاریخی هولوکاست در «یادواشم« در اسرائیل به دلیل آنچه که «کمبود اسناد و مدارک معتبر» خوانده، نام دنیس ایوی را در اسناد هولوکاست ثبت نکرده است.

سکتویچ در نقد این کتاب می‌نویسد: «من نمی‌گویم که دنیس ایوی دروغ می‌گوید. ما می‌دانیم که او به‌عنوان یک سرباز ارتش انگلستان اسیر شده و مدتی در اردوگاه «مونویتس» زندانی بوده است. ممکن است ایوی تجربه‌های شخصی‌اش را با شنیده‌هایش از اردوگاه آشویتس به هم آمیخته و آن را به‌عنوان یک واقعیت تاریخی و البته تحریف‌شده باور کرده است.»

دنیس ایوی در گفت‌و‌گویی به این اتهامات پاسخ داده. او می‌گوید: «من ناراحتم از اینکه کسی حرف مرا باور نمی‌کند. اما برایم مهم نیست. مهم این است که من آنجا بودم؛ در آشویتس.»

در همین زمینه:

گفت و گوی بی بی سی نیوز با دنیس ایوی
Denis Avey - The Man Who Broke into Auschwitz

عکس‌ها (از بالا به پائین)

یهودیان هولوکاست در اردوگاه آشویتس، دنیس ایوی، سرباز سابق ارتش بریتانیا و نویسنده‌ی کتاب «مردی که داوطلبانه به آشویتس رفت»، سردر اردوگاه آشویتس با شعار: «کار رهایی می‌آورد»

یک حقیقت انسانی و مبارزه با تحریف تاریخ

Babak M — Sun, 13 Mar 2011 16:21:52 +0000

نمایش مستند «شوآ» در تالار بزرگ یونسکو

ایرج ادیب‌زاده

ایرج ادیب‌زاده ـ برای نخستین بار در تالار بزرگ یونسکو در پاریس، بخشی از فیلم مستند و تاریخی «شوآ» یا «هولوکاست» ساخته‌ی «کلود لانزمن»، مستندساز فرانسوی با زیرنویس فارسی به نمایش درآمد، در حالی‌که هم‌زمان توسط دو شبکه‌ی تلویزیونی فارسی‌زبان در لس‌آنجلس نیز این فیلم در ایران پخش شد.

همه چیز در سکوت اتفاق می‌افتاد

فیلم مستند «شوآ» یا «هولوکاست» روایتی ا‌ست از کشتار یهودیان در جنگ جهانی دوم در کوره‌های آدم‌سوزی که نازی‌ها برپا کرده بودند. زمان فیلم نه ساعت و نیم است. این فیلم که ۱۱ سال ساختن آن به درازا کشیده، در سال ۱۹۸۵ به پایان رسید. بخش زیادی از فیلم به دیده‌ها و شنیده‌های یهودیان اروپایی از آنچه که در اردوگاه‌های نازی‌ها بر آن‌ها رفته اختصاص دارد. در نخستین بخش فیلم مستند «شوآ» که در تالار یونسکو به نمایش درآمد، نوجوانی که در آغاز کار کوره‌های آدم‌سوزی در لهستان، در هفتم دسامبر ۱۹۴۱، سیزده سال داشت، دیده‌هایش را روایت می‌کند. او در آن زمان در مسابقه‌های دو یا پرش که آلمان‌ها ترتیب داده بودند شرکت می‌کرد؛ با قایقش چیزهایی را حمل می‌کرد و ترانه‌های لهستانی می‌خواند. کلود لانزمن با این شخص که در زمان تولید فیلم یک مرد ۴۷ ساله است، در تل آویو ملاقات کرد و او را با خود به محل کوره‌های آدم‌سوزی برد. در نخستین بخش از مستند «شوآ» او را می‌بینیم که می‌گوید: «باورم نمی‌شد اینجا هستم. زمانی در روز دو هزار یهودی را در اینجا می‌سوزاندند و صدای هیچکس هم درنمی‌آمد. همه چیز در سکوت اتفاق می‌افتاد، مثل الان».

انکار هولوکاست توهین به بشریت است

«انجمن طرح علاءالدین» که سال ۲۰۰۹ با هدف گسترش گفت‌وگو و نزدیکی میان فرهنگ‌ها، به‌ویژه بین دنیای یهود و دنیای مسلمان به‌وجود آمده است، اخیراً فیلم مستند «شوآ» ساخته‌ی کلود لانزمن را با زیرنویس فارسی، عربی و ترکی در کشورهای خاورمیانه از جمله ایران به نمایش گذاشته است.
در میزگردی که در پاریس به مناسبت نمایش این فیلم برگزار شد، فدریک میتران وزیر فرهنگ فرانسه، ایرینا بوکووآ دبیرکل یونسکو، آن ماری روکولوسچی رئيس «طرح علاءالدین» و کلود لانزمن کارگردان فیلم نظراتشان را بیان کردند.

خانم ایرینا بوکووآ دبیرکل یونسکو گفت: «ترجمه‌ی فیلم مستند «شوآ» به زبان فارسی، ترکی و عربی از اهمیت بیان کردن حقایق تاریخی به تمام زبان‌ها نشان دارد.»

فدریک میتران وزیر فرهنگ فرانسه از کلود لانزمن، فیلم‌ساز و تولیدکننده‌ی فیلم‌های سینمایی ستایش کرد و گفت: «در کشورهایی که تلاش می‌کنند حقیقت پنهان بماند، باید حقیقت را گفت.»

خانم آن ماری روکولوسچی رئیس «طرح علاءالدین» گفت: «گفته‌های احمدی‌نژاد در سال ۲۰۰۵ در مورد انکار هولوکاست هشداری برای بشردوستان جهان بود.»

او افزود: «برگردان فارسی، عربی و ترکی این فیلم قضاوت را آسان‌تر خواهد کرد». وی به‌ویژه از تلویزیون پارس در آمریکا که هر روز قسمتی از فیلم را پخش می‌کند، سپاسگزاری کرد.

کلود لانزمن سازنده‌ی مستند گفت: «فیلم سندی برای احمدی‌نژاد نیست»، و ضمن اشاره به بروشور ۵۰ صفحه‌ای که در ایران منتشر شده است گفت: «آن‌ها منکر تاریخ شده‌اند. انکار این جنایت توهین به بشریت است».

کلود لانزمن در گفت‌وگوی کوتاه با زمانه گفت هدفش از ساختن مستند تاریخی «شوآ» بیان یک حقیقت بوده است. او گفت: «هدفم این بود که به‌وسیله‌ی یک اثر هنری به مردم نشان دهم که هولوکاست وجود داشته، در حالی‌که حالا احمدی‌نژاد آن را انکار می‌کند.»

از او پرسیدم حرف‌های احمدی‌نژاد چه‌قدر برای شما اهمیت دارد. او پاسخ داد: «حرف‌ها احمدی‌نژاد [درباره‌ی هولوکاست] مهم است. چون دروغ بزرگی‌ست و باید جلوی دروغ ایستاد.»

لانزمن در پایان این گفت‌و گوی کوتاه نمایش مستند «شوآ» با زیرنویس فارسی رویدادی بزرگ خواند.

مبارزه با تحریف تاریخ

در میزگردی که پس از پایان نمایش فیلم «شوآ» برگزار شد، شهلا شفیق، نویسنده و جامعه‌شناس، لادن برومند، رئیس بنیاد حقوق بشر ایران و ناصر اعتمادی روزنامه‌نگار و نویسنده شرکت داشتند. لادن برومند رئیس بنیاد حقوق بشر ایران درباره‌ی اهمیت این فیلم مستند گفت: «به نظر من اهمیت فیلم «شوآ» مبارزه با تحریف تاریخ و[ تلاش] برای گفتن حقیقت است. اصولاً اساس رژیم‌های توتالیتر و سرکوبگر بر تولید دروغ است. در این میان اگر شما به صورت مدام سعی کنید از حقیقت اعاده‌ی حیثیت کنید، در واقع به نوعی با نظام‌های توتالیتر مبارزه کرده‌اید و سرانجام موفق خواهید شد.»

لادن برومند قتل عام یهودیان در جنگ جهانی دوم را با قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ مقایسه کرد و گفت: «کشتار زندانیان در سال ۶۷ هم مانند هولوکاست در سکوت کامل اتفاق افتاد و حکومت هم تاکنون مسئولیت‌ این کشتار را نپذیرفته است. این امر به مکانیزمی که به نسل‌کشی یهودیان انجامید، بسیار شباهت دارد، اما ابعاد این دو واقعه کاملاً متفاوت است.»

از لادن برومند پرسیدم به نظر او نمایش این فیلم در ایران آیا تأثیرگذار است؟ او در پاسخ گفت: «۷۰ سال است روشنفکرانی مثل هانا آرنت و اندیشمندان دیگر دربا‌ره‌ی موضوع هولوکاست پژوهش می‌کنند. اهمیت‌ این موضوع در این است که این مجموعه مثل میراثی‌ست که ما می‌توانیم از آن برای درک سیستمی که خودمان با آن درگیری داریم، استفاده کنیم. به نظر من فیلم «شوآ» [به‌تنهایی] اهمیت ندارد. اهمیت این فیلم در این است که نمونه‌ای از تلاش روشنفکران و هنرمندان برای بازنمایی حقیقت تاریخی هولوکاست را عرضه می‌کند.»

مستند شوآ از یک حقیقت انسانی سخن می‌گوید

به نظر شهلا شفیق، نویسنده و جامعه‌شناس، نمایش فیلم «شوآ» اقدام مهمی است. او اعتقاد دارد که مستند «شوآ» از یک حقیقت انسانی سخن می‌گوید. شفیق درباره‌ی پروژه‌ی علاءالدین گفت: «من معتقدم هدف پروژه‌ی علاءالدین روشنگری در مورد فاجعه‌ی «شوآ» یا هولوکاست و یا کشتار یهودیان است که در طول این ۳۰ سال به شکل‌های گوناگون رژیم ایران سعی کرده این حقیقت تاریخی را مخدوش کند. به نظر من این دروغ بزرگ ربط دارد به تمام دروغ‌های دیگری که در مملکت ما گفته می‌شود و به سیاستی که بر پایه‌ی دروغ بنیان نهاده شده است و امروز احمدی‌نژاد این دروغ را به حد اعلا رسانده است.»

شهلا شفیق در ادامه‌ی سخنانش گفت: «متأسفانه در طول این ۳۰ سال و قبل از آن هم در جامعه‌ی روشنفکری ما نسبت به فاجعه‌ی هولوکاست حساسیت زیادی نشان نداد. علتش این است که دو موضوع فلسطین و هولوکاست با هم درآمیخته‌اند. کسانی که در اینجا، در پروژه‌ی روشنگری علاءالدین شرکت می‌کنند، خواهان صلح و خواهان دو دولت هستند؛ خواهان این هستند که دولت فلسطین هم وجود داشته باشد و این صلح هرچه زودتر برقرار شود. اما موضوع صلح به فاجعه‌ی تاریخی هولوکاست ربطی ندارد. فاجعه‌ی تاریخی کشتار یهودیان درس‌های بسیار مهمی دارد که به بشریت مربوط است و همه‌ی ما هر جای دنیا که هستیم، مسئولیم. همچنان که در مورد حذف بهایی‌ها نیز مسئول هستیم. به همین دلیل باید بتوانیم در این روشنگری و در این بحث مشارکت داشته باشیم، و بتوانیم دوغ و دوشاب را از همدیگر تمیز دهیم و به رژیم ایران بگوییم شما نمی‌توانید ما را مرعوب کنید. شما - همچنان که به تمام فعالان جامعه مدنی انگ «همدستی با آمریکا و همدستی با اسراییل» می‌زنید - نمی‌توانید ما را مرعوب کنید، تا، در جایی‌که سخن از حقیقت و از یک فاجعه‌ تاریخی هست، صحبت نکنیم.»

شهلا شفیق در ادامه‌ی سخنانش درباره‌ی اهمیت نمایش مستند شوآ گفت: «هر کسی که این فیلم را ببیند، می‌فهمد که هولوکاست نه تنها واقعاً وجود داشته، بلکه یک حقیقت انسانی‌ست که به تک تک ما مربوط است و درس‌های بسیار زیادی برای ما دارد. امیدوارم که میلیون‌ها نفر در ایران این فیلم را تماشا کنند و در این بحث شرکت کنند و مطمئن باشیم که این فیلم برای مملکت خود ما، برای فاجعه‌ای که در ایران بر ما می‌گذرد، بسیار آموزنده است.

درد مشترک یهودیان و ایرانیان

ناصر اعتمادی، روزنامه‌نگار و نویسنده، یکی دیگر از شرکت‌کنندگان در میزگرد شوآ بود. او اعتقاد دارد که «روایت شوآ به نوعی روایت ایران هم هست». او در این‌باره توضیح داد: «من فکر می‌کنم می‌توان رژیم اسلامی ایران و آن چه که تحت رژیم نازی در جریان جنگ دوم جهانی گذشت را با هم مقایسه کرد.

همچنین می‌توانیم رنج و درد ملت یهود در جریان جنگ جهانی دوم را با آنچه که مردم ایران در سه دهه‌ی اخیر تحت لوای رژیم اسلامی ایران محتمل می‌شوند، مقایسه کنیم. منظورم زنان است، اقلیت‌های قومی و دینی‌ست و منظورم کسانی‌ست که به هیچ دین خاصی هم تعلق ندارند و خواستار مدارا، آزادی بیان و رعایت حقوق اساسی‌شان در ایران هستند.»

فیلم مستند کلود لانزمن با عنوان «شوآ» برای جامعه‌ی ایران یادآور تمام دردهای مشترک‌شان است. این مستند حس مشترکی بین آن‌ها و ملت ستمدیده‌ی یهود به‌وجود می‌آورد. کما این‌که در گذشته هم [این حس مشترک] وجود داشته است و شاید به دلیل واکنش‌های حکومت اسلامی ایران در انکار قتل عام یهودیان در جریان جنگ جهانی دوم، ما ناگزیریم امروز این توضیحات را بدهیم.»

اعتمادی درباره‌ی کیفیت ترجمه‌ی مستند شوآ به فارسی و پخش آن در ایران می‌گوید:« فیلم بیش از ۹ ساعت است. همه‌ی فیلم را ندیدم. اما ترجمه‌ی آن بخش‌هایی که دیدم، به نظرم ترجمه‌ی خوب و پاکیزه و وفاداری آمد.»

وقتی جوان بودم، از کوره‌های آدم‌سوزی هیچ صحبت نمی‌کردیم

سرانجام آقای شائولی از یهودیان ایرانی ساکن پاریس که کتابی درباره‌ی نوازندگان یهودی ایران در قرن نوزدهم و بیستم نوشته است، نمایش فیلم «شوآ» به زبان فارسی را به‌ویژه برای یهودیان ایران اقدام مهمی می‌داند. او گفت: «خیلی خوشحالم که مسئله‌ی یهودیان به نظر ایرانیان می‌رسد، چون این بخشی از تاریخ است که یهودی‌‌های ایرانی کم می‌شناسند، و از آن باخبر نیستند. من وقتی جوان بودم، هیچ‌وقت از این موضوع‌ها صحبت نمی‌کردیم، یعنی از همین کوره‌های آدم‌سوزی. هیچ. اصلاً خبری نبود. نه در میان فامیل، نه در مدرسه. اصلاً هیچ خبری نبود. وقتی آمدم پاریس فهمیدم که این مسائل هم هست. خوشحالم که ایرانیان از تاریخ هولوکاست آگاه می‌شوند. این مسأله خیلی مهم است. خیلی خیلی مهم است.»

در همین زمینه:

:: بنیاد علاءالدین::

تلاش یک افسر لهستانی برای جلوگیری از هولوکاست

Mon, 21 Feb 2011 11:13:17 +0000

امروز، ۲۱ فوریه، کتابی به نام «گزارش من به جهانیان» در آلمان منتشر شده است. این کتاب سندی تاریخی است از این‌که چرچیل و روزولت از قتل عام یهودیان در سال‌های جنگ جهانی دوم اطلاع داشتند، اما اقدامی برای کمک به یهودیان انجام ندادند.

به گزارش بخش فرهنگی رادیو زمانه، انتشارات «کونستمن» در آلمان، اکنون که بیش از ۶۰ سال از جنگ جهانی دوم و فاجعه هولوکاست می‌گذرد، کتابی با عنوان «گزارش من به جهانیان» منتشر کرده است درباره مشاهدات یک افسر ارتش لهستان به نام يان کارسکی از قتل عام یهودیان در ورشو، پایتخت لهستان و اردوگاه «آشویتس».

این سند تاریخی نشان می‌دهد که چرچیل و روزولت از قتل عام یهودیان اطلاع داشتند، اما نتوانستند یا نخواستند برای کمک به یهودیان کاری انجام دهند.

پس از اشغال لهستان توسط آلمان، حکومت لهستان در تبعید، یکی از افسران زبده خود به نام يان کارسکی را مأمور می‌کند که گزارشی از وضع یهودیان لهستانی در «گتو»‌ی ورشو و اردوگاه «آشویتس» تهیه کند.

يان کارسکی موفق می‌شود به‌طور مخفیانه وارد گتو و حتی اردوگاه آشویتس شود و گزارشی مستند و دقیق از فجایع و قتل عام یهودیان فراهم آورد. سپس به دستور حکومت لهستان در تبعید، کارسکی به لندن سفر می‌کند و در ملاقات با آنتونی اون، وزیر خارجه بریتانیا در آن زمان، گزارشی از هولوکاست به‌دست می‌دهد.

در ملاقات با روزولت و چرچیل هم این افسر ارتش لهستان گزارش خود از قتل عام یهودیان را به زمامداران متفقین ارائه می‌کند، اما برخلاف انتظارش، نه چرچیل و نه روزولت اقدامی برای کمک به یهودیان و حمایت از آنان و جلوگیری از فاجعه هولوکاست انجام نمی‌دهند.

يان کارسکی، یک سال پیش از به پایان رسیدن جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۴ این گزارش را به شکل کتابی زیر عنوان «Story of a secret state» در آمریکا منتشر کرد و با اقبال گسترده خوانندگان آمریکایی در آن زمان مواجه شد، اما در تب و تاب جنگ جهانی دوم و با توجه به رویدادهای سرنوشت‌ساز در سال پایانی این جنگ خانمان‌برانداز، کتاب او به‌زودی به فراموشی سپرده است.

اکنون که بیش از ۶۰ سال از جنگ جهانی دوم می‌گذرد، این کتاب با عنوان «گزارش من به جهانیان» نوشته يان کارسکی به آلمانی ترجمه و توسط انتشارات کونستمن در ۲۱ فوریه ۲۰۱۱ در آلمان منتشر شده است.

يان کارسکی که در سال ۱۹۱۴ در لهستان در یک خانواده کاتولیک متولد شده، در ۱۳ ژوئيه سال ۲۰۰۰ در واشنگتن درگذشت.

افزون بر این کتاب، کلود لانزمن در سال ۱۹۷۸ در یک فیلم مستند، مصاحبه‌ای هم با او انجام داده است.

کارسکی در این مستند به ملاقات‌اش با روزولت و وزیر امور خارجه بریتانیا و به گزارش‌اش از قتل عام یهودیان اشاره می‌کند. او در پاسخ به این پرسش که به نظر وی چرا دولت‌های متفقین در آن زمان برای جلوگیری از فاجعه هولوکاست، کاری انجام ندادند، می‌گوید: «نمی‌دانم. واقعاً نمی‌دانم.»

او در همین مصاحبه می‌گوید: «یهودی‌های ورشو که به زبان‌های مختلف صحبت می‌کردند، التماس‌کنان از من می‌خواستند که جهانیان را از سرنوشت آن‌ها آگاه کنم. من قسم خوردم که تا زنده‌ام، دیده‌ها و شنیده‌هایم از این فاجعه انسانی را به دیگران انتقال دهم.»

از مجموعه تاریخ شفاهی هولوکاست هم مصاحبه‌ای با يان کارسکی باقی مانده است.

يان کارسکی مدتی هم توسط گشتاپو بازداشت و شکنجه شد، اما به‌طرز حیرت‌آوری موفق شد از زندان گشتاپو بگریزد. او که یک افسر ارتش و یک کاتولیک مؤمن بود، از آغاز تا پایان جنگ جهانی دوم به مبارزه مخفیانه بر ضد ارتش آلمان ادامه داد.

بر اساس زندگی يان کارسکی رمانی هم نوشته شده است. این رمان را نویسنده فرانسوی، ینیک آنل نوشته و «يان کارسکی» نام دارد.

مصاحبه با يان کارسکی از مجموعه تاریخ شفاهی هولوکاست (به زبان انگلیسی، در یوتیوب)