نغمه زربافیان

به آهنگ یافتن خویش…

hosseinn — Sat, 13 Oct 2012 23:18:37 +0000

شعرهای آن سکستن

نغمه زربافیان

نغمه زربافیان - نقاشی «شب پرستاره» (۱) ونسان ون‌گوگ را سراسر ستاره‌هایی فراگرفته که از درخشانی به خورشیدهایی خُرد می‌مانند. چنان شور و بی‌قراری در آسمان این نقاشی تابان است که گویی هر آینه از هم خواهد پاشید؛ و این‌همه تنش، حاصل ضربات کوتاه و سریع قلم‌موی نقاش و درونِ مشتعل اوست.

ون‌گوگ می‌گوید: «نگریستن به ستاره‌ها همواره مرا به رؤیا می‌برد. از خود می‌پرسم چرا نباید بتوان به نقطه‌های روشن آسمان دست یافت- همچون نقطه‌های سیاه روی نقشه فرانسه؟ همانطور که برای رفتن به شهر تاراسکون یا روئن سوار قطار می‌شویم، برای رسیدن به ستاره‌ها سوار قطار مرگ می‌شویم.» (۲)

آن سکستن، شاعر آمریکایی، یک ماه پیش از چهل و ششمین سالگرد تولدش در سال ۱۹۷۴ به زندگی خود پایان داد. شعر او، شرح حال درون است. از تاریکی‌هایی می‌نویسد که کسی نمی‌خواهد حضورشان را به یاد آورد؛ تلخ‌نامه‌هایی به خویش: از ناآرامی‌های بیرونی (پدری الکلی که به دنبال سوءاستفاده جنسی از اوست) تا خروش‌های آرام‌ناپذیر روح (اضطراب‌ها و اندوه‌ها و هراس‌ها). او می‌نویسد:

«از زندگی تنها سهمی کوچک می‌خواستم: ازدواجی و فرزندی. خودم را به آب و آتش زدم که یک زندگی سنتی داشته باشم؛ همان زندگی که با آن خو گرفته بودم، اما نمی‌توان با چند حصار کوچک سفید، کابوس‌ها را بیرون راند.» (۳)

مجموعه اشعار آن سکستن

و چنین بود که آن سکستن از کابوس‌هایش شعر ساخت. همه حس‌های فروخورده، خواسته‌های سرکوب‌شده و تمامی ممنوعه‌ها و نهی‌شده‌هایش شعر شد و هر کلمه از شعر او چون تکه‌های نور به سیاهی‌های درون تابید و آشکارشان کرد؛ هر شعر چون ستاره‌های تپنده نقاشی ون گوگ حکایتِ بکر‌ترین ناگفته‌ها شد.

سکستن پس از اولین دوره بستری شدنش در آسایشگاه روانی به توصیه پزشک برای درمان خود به نوشتن شعر روی آورد. او در شعر‌هایش مضمون‌هایی را به‌کار می‌گرفت که در آن زمان تکان‌دهنده و کم‌سابقه بود- مثل روابط نامشروع با اعضای نزدیک خانواده، عادت ماهانه، خودارضایی و سقط جنین. راوی شعرهایش‌ گاه خود اوست و‌ گاه دیگری.‌گاه از تجربه‌های خودش می‌نویسد، ‌گاه از آنچه که هیچ‌گاه اتفاق نیفتاده است. «بازیگر نمایشنامه زندگینامه خود» عنوانی است که این شاعر به خودش داده است. (۴)

سکستن در شعر «لالایی» (۵) از تجربه‌ بستری شدنش در یک آسایشگاه روانی سخن می‌گوید. بند اول توضیحی گزارش‌گونه از فضای آن آسایشگاه است: عصر تابستان، شب پره‌های پشت توری پنجره‌های قفل‌شده و پرده‌های رنگ‌پریده،... و پرستاری که قرص‌های بیماران را می‌دهد:

قرص خواب من سفید است.
مرواریدی باشکوه؛
که بیرون می‌کشدم از خویش،
پوست آزرده‌ام بیگانه می‌شود،
همچون یک توپ پارچه سست.

زبان گزارش‌گونه‌ شعر با ورود «قرص سفید» در استعاره می‌آمیزد، چرا که آن قرص خواب‌آورست که راوی شعر را به رؤیا می‌برد. با آن قرص از واقعیت- اتاق آسایشگاه و پرده‌های کهنه و پنجره‌های قفل‌شده- می‌گسلد، از واقعیت و از خویش بیرون کشیده می‌شود و به خواب می‌رود؛ نه با لالایی مادر، که با قرصی که پرستار شب به او می‌دهد؛ نه با زمزمه‌ای از سر محبت- با دارویی که به شکل «مرواریدی باشکوه» می‌بیند، مرواریدی که ارزشش در آن است که او را از آنچه نمی‌خواهد دور می‌کند. «لالایی» بی‌صداست: قرص بی‌رنگی که او را از بیداری می‌رهاند.

سروده‌های سکستن را بخشی از جریان «شعر اعتراف» (۶) می‌دانند که در دهه ۱۹۶۰ در آمریکا رواج یافت. شعرهایی به شدت فردی از شاعرانی که بی‌واسطه و مستقیم، بدون استفاده از صدایی دیگر- پرسونا یا منِ شعری- از محرمانه‌ترین ذرات زندگی خود می‌گویند و درونی‌ترین احساساتشان و هر آنچه از گفتنش شرم دارند و می‌خواهند پنهانش کنند و آنچه که بازگویی‌اش آمیخته با رنج است را عریان می‌کنند. رابرت لوئل (۷) از نخستین شاعرانی بود که در کتاب «اتودهایی از زندگی» در سال ۱۹۵۹، زندگی خصوصی خود را درونمایه شعر‌هایش قرار داد. سیلویا پلات، جان بریمن و رندل جرل (۸) از دیگر شاعران شعر اعتراف بودند. غریب آنکه، بیشتر همین شاعران که خاموش‌ترین کنج‌های وجود خویش را در شعر‌هایشان آشکار ساختند، به دست خود‌‌شان همان وجود را از میان بردند و به زندگی‌شان پایان دادند.

درونگرایی ژرف شاعران این دوره از ادبیات آمریکا چهار دهه پس از زمانی آغاز می‌شود که تی. اس. الیوت در مقاله «سنت و استعداد فردی» (۹) شعر را گریز از احساسات و شخصیت شاعر تعریف کرد. سال‌های ۱۹۶۰ همچنین دوران پرتلاطمی در صحنه سیاست آمریکا- از جنگ ویتنام و اعتراض‌ها و شورش‌های علیه جنگ تا جریان واترگیت و کناره‌گیری ریچارد نیکسون از ریاست جمهوری به‌شمار می‌رود. در این هنگامه، شاعر با سکوتِ کلمات «اعتراف» می‌کند: اعتراف به خالی بی‌شکل کاغذ سفید، به نادیده ناآشنایی که روزی در برابر آن کلمات قرار خواهد گرفت، اعتراف به خویش که شاید از تهیِ آن کاغذ و خواننده غریب آن دور‌تر باشد و به آهنگ یافتن خویش.

«از زندگی تنها سهمی کوچک می‌خواستم: ازدواجی و فرزندی.»

به آهنگ یافتن خویش است که سکستن در تاریکی رؤیا، جست‌و‌جوی خیابانی از گذشته خود را آغاز می‌کند. در شعر «خیابان بخشش، شماره ۴۵» (۱۰) شعر با رؤیایی آغاز می‌شود که شاعر در آن به جست‌و‌جوی خیابانی به نام بخشش است: شماره خانه و نام خیابان را به یاد می‌آورد و شیشه‌های رنگین پنجره هال آن را. خانه‌ای سه‌طبقه، مادر، مادر بزرگ و مادر مادربزرگش. اما در این گذشته‌ روشن که به‌روشنی به خاطر می‌آورد، ترجیع‌بندی مرتب تکرار می‌شود که رؤیایش را در هم می‌شکند: «آنجا نیست. / آنجا نیست.» خیابان را نمی‌یابد. به اکنون باز می‌گردد: کیف پول، سیگار‌ها، قرص‌ها و کلید‌هایش. و به جست‌و‌جوی آن خیابان کبریت می‌زند. تاریکی را می‌یابد و تمام گم‌کرده‌هایش را:

... ماشین فورد سبزرنگم،
خانه‌ام در حومه شهر،
دو فرزند کوچک
که زنبور درون من آن‌ها را چون گرده مکیده
و شوهری که چشمانش را زدوده
تا پشت و روی مرا نبیند...

«و این دیگر رؤیا نیست». از روشنی تمام لحظه‌های رفته، تنها ناداشته‌هایش به جای مانده و فقط گم‌کرده‌ها واقعی‌اند. در اینجاست که شاعر تاریکی را می‌یابد؛ گسترده و ژرف. او آنگاه که به گم کردن تمامی داشته‌هایش اعتراف می‌کند، واقعیت را پیدا می‌کند: «و این دیگر رؤیا نیست». چنین است که از تمامیت گذشته تنها حس فقدان ماناست.

رؤیا را بیرون می‌کشم از خویش
و می‌کوبمش به دیوار سیمانی تقویم بی‌قواره‌ای
که در آن می‌زیم...

با فروغ شکننده یک کبریت، سکستن به دنبال تصاحب گذشته‌ای است که در یک خیابان تبلور می‌یابد؛ گذشته‌ای که در سیاهی زمان حال محو شده است. خانه شماره ۴۵ خیابان بخشش (۱۱) به آرامش خانه‌های نقاشی «شب پرستاره» (۱۲) ون گوگ است. خانه‌هایی که نقاش با خطوطی آرام و صاف تصویر کرده و گویی دور از غوغای آن آسمان تپنده به خواب رفته‌اند.

در گوشه این نقاشی سروی است که از کنار خانه‌ها آغاز می‌گردد و به بلند‌ترین نقطه آسمان می‌انجامد؛ سرگشته میان سکون خانه‌ها و آشوب ستاره‌ها. سروی نه راست‌قامت و ناگذرا و نیز اسیر پیچ و تاب‌های تشویش. در شعر «شب پرستاره» (۱۲) سکستن که ملهم از همین نقاشی است، این سرو چنین نقش شده:

شهر وجود ندارد
مگر آنجا که یک درخت سیاه گیسو
به بالا لغزیده، همچون زنی مغروق در آسمانی تفته.
شهر خاموش است. شب از یازده ستاره می‌تپد.
آه، شب پرستاره‌ پرستاره!
می‌خواهم اینگونه بمیرم.

آن سکستن با نیستی می‌آمیزد؛ ناگهان و بی‌درنگ و بالا می‌رود، نه به سوی فرودست زمین، که به میان ستارگانی که برای رسیدن به آن‌ها سوار قطار مرگ می‌شویم. مثل‌‌ همان درختی که از نقاشی به شعر او لغزیده، از شب‌های پرستاره ون گوگ به تاریکانِ شعر سکستن.

پانویس‌ها:

۱- Vincent van Gogh, “The Starry Night”:
۲- The Letters of Vincent van Gogh, ed. Ronald de Leeuw, Trans. Arnold J. Pomerans, Penguin Classics, 1998.

۳- -J.D. McClatchy, Anne Sexton: The Artist and Her Critics, Indianan University Press, 1978.

۴- J.D. McClatchy, “Anne Sexton: Somehow to Endure”, American Women Poets, ed. Harold Bloom, Chelsea House Publishers, 1986.

۵- “Lullaby”, Selected Poems of Anne Sexton, eds. Diane Wood Middlebrook and Diana Hume George, Mariner Books, 2000.
۶- Confessional Poetry

۷- Robert Lowell, Life Studies

۸- Sylvia Plath, John Berryman, Randall Jarrell

۹- T.S. Eliot, “Tradition and Individual Talent”

۱۰-“45 Mercy Street”, The Complete Poems: Anne Sexton, Mariner Books, 1999.

۱۱-این شعر الهام بخش ترانه‌ای با همین نام از پیتر گِیبریِل، خواننده و موسیقیدان انگلیسی بوده است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد.

۱۲- “The Starry Night”, Selected Poems of Anne Sexton.

ویدئو: ترانه «خانه شماره ۴۵ خیابان بخشش» از پیتر گِیبریِل، خواننده و موسیقیدان انگلیسی با الهام از شعر آن سکستن

خانه‌ای هست آیا؟

Wed, 25 Jul 2012 02:42:07 +0000

گذری در جهان شعری الیزابت بیشاب

نغمه زربافیان

نغمه زربافیان - خانه‌ای هست آیا؟ آیا می‌توان خود را متعلق به جایی دانست، در آن ریشه کرد، آرام گرفت؟ یا چون ابر در گذاریم، با دره‌هایی مدام زیر پای؟ الیزابت بیشاپ، شاعر آمریکایی، در شعر «پرسش‌هایی درباره سفر» می‌پرسد که آیا نباید در خانه می‌ماندیم و به سرزمین‌های دیگر فقط می‌اندیشیدیم؟

«آیا باید رؤیا‌هامان را هم در خواب ببینیم
وهم داشته باشیم؟»

نحیف‌ترین پرنده سبز رنگ جهان

الیزابت بیشاب می‌پرسد چرا می‌شتابیم به دیدن «نحیف‌ترین پرنده‌ سبز رنگ جهان»، آنگاه که تنها دمی از زندگی‌مان باقی‌ست؟ در بند دوم اما با تردید می‌گوید: «حیف بود اگر نمی‌شنیدیم آواز آن دیگر پرنده قهوه‌ای رنگ چاق را که بر فراز پمپ شکسته بنزین در یک کلیسا می‌خواند.»
شعر با این پرسش پایان می‌گیرد:
«آیا نباید در خانه - هر کجا که هست - می‌ماندیم؟» (۱)

خانه‌ای هست آیا؟ در آخرین پرسشِ آخرین سطر شعر، «خانه» مکانی ثابت و مشخص نیست. هر جا می‌تواند باشد و هیچ‌جا نیست، مثل نقاشی‌هایی که هنگام کودکی از خانه می‌کشیدیم: مربعی با یک مثلث بر فراز آن، بدون حجم و با درونی نادیدنی؛ خانه‌ای با شش خط کوتاه و یک در مستطیلی و همیشه بسته، گاه با دودکشی بر بام که دودی از آن بلند نمی‌شود؛ خانه‌ای که نمی‌توان به آن راه یافت.

پیدایی و ناپیدایی جهان

الیزابت بیشاپ در سال ۱۹۱۱ در ایالت ماساچوست آمریکا به دنیا آمد و در سال ۱۹۷۹ همان‌جا از جهان رفت. او در هشت‌ماهگی پدرش را از دست داد و در پنج سالگی، مادرش در آسایشگاه روانی بستری شد و تا پایان عمر همان‌جا ‌ماند. کودکی او با پدربزرگ و مادربزرگش گذشت- با سالخوردگی و مرگ:
«حس می‌کردم خودم در حال پیر شدن و حتی مردنم. احساس بی‌حوصله‌گی و تنهایی می‌کردم، با مادربزرگ و پدربزرگ ساکتم، تنها شام خوردن‌هایم... شب‌ها چراغ قوه‌ام را روشن و خاموش می‌کردم و می‌گریستم.»

جهان با روشن کردن چراغ کوچک او پیدا می‌شود و با خاموش کردنش ناپیدا می‌گردد. چنین است که جهان به‌دست می‌آید و مدام از دست می‌گریزد. جهانی که با روشن کردن چراغ قوه‌اش در آن می‌نگرد، انباشته از فقدان و نیستی است؛ انباشته از خاموشی.

شعر اعتراف

مجموعه اشعار الیزابت بیشاپ که پس از مرگ او انتشار یافت

بیشاپ در زمانه‌ای می‌نویسد که در سال ۱۹۵۹ با انتشار کتاب اشعار رابرت لوئل به نام «اتودهایی از زندگی» دوره تازه‌ای در تاریخ شعر آمریکا رقم می‌خورد. این دوره به دوره «شعر اعتراف» معروف است. شاعران این دوره خصوصی‌ترین حوادث زندگی خود را موضوع شعر می‌کنند و در واقع زندگی‌نامه خود را می‌سرایند. در این اشعار، بین راوی شعر و شاعر هیچ فاصله‌ای نیست. شاعر در شعر خویش برهنه می‌شود و تاریک‌ترین و تلخ‌ترین تجربه‌هایش را با خواننده در میان می‌گذارد با این باور که هر چه ژرف‌تر روح خود را بکاود، شعرش هم به همان اندازه پرقدرت‌تر خواهد بود. در همین زمان و کنار همین شاعران، الیزابت بیشاپ از «شعر اعتراف» کناره می‌گیرد و آن را به نقد می‌کشد:
«...از شعر اعتراف بیزارم... حالم به هم می‌خورد از نوشتن درباره مادر‌ها و پدر‌ها و زندگی جنسی و این چیز‌ها.» نامه به رابرت لوئل، ۱۹۷۲.

یک شاعر خویشتندار

بیشاپ در اشعاری که پیش از مرگش به چاپ رساند، هیچگاه آشکارا از اعتیادش به الکل سخن نگفت، افسردگی شدیدش را به عنوان مضمون به کار نگرفت و به تجربه‌های جنسی‌اش اشاره‌ای نکرد. در آن زمان چنین موضوعاتی از سوژه‌های اصلی شعرهای شاعران هم‌عصر او بودند؛ شاعرانی که او آثارشان را بیشتر توصیف فاجعه‌های شخصی می‌داند تا شعر. بیشتر عاشقانه‌های بیشاپ پس از مرگ او منتشر می‌شوند. خویشتنداری شاخصه اصلی شعر اوست.

بیشاپ به جای واگویی تجربه‌های شخصی‌اش، یک پمپ بنزین را وصف می‌کند، یا به تکه‌های یخ شناور بر دریایی چون سنگ مرمرِ متحرک و کودکی با مادربزرگش می‌پردازد که در آشپزخانه‌ای انباشته از صدای کتری آب بر اجاق گاز و باران شهریوری قرار دارد. راوی شعرهای او ناظری است موشکاف که در دنیای اطراف خود می‌نگرد و دیده‌هایش را به دقت وصف می‌کند و به این ترتیب شرحی گزارش‌گونه و اغلب بدون دخالت احساسات به‌دست می‌دهد. مثل این است که او فقط بیننده زندگی خویش است.

همه چیز رنگین کمان بود

شعر «ماهی» (۲) با این سطر آغاز می‌شود: «یک ماهی بزرگ گرفتم.» سپس شاعر جزء به جزء اعضای بدن آن ماهی را توصیف می‌کند؛ ماهی پیری که بی‌هیچ مقاومتی به قلاب می‌افتد- با پوست قهوه‌ای راه راهش، چون کاغذ دیواری کهنه‌ای و نقش‌هایی به‌سان سرخ‌گل‌های تمام شکفته که از پس سال‌ها لک شده‌اند و از میان رفته‌اند. او با نگاهش بیرون و درون ماهی را می‌کاود- آبشش‌ها و «گوشت سفید زمختش»؛ از «استخوان‌های ریز و درشتش» تا «امعا و احشای براقش»؛ و آنگاه از قایقی که راوی شعر در آن نشسته می‌نویسد: یک قایق کهنه اجاره‌ای با موتوری زنگ‌زده و نیمکتی ترک‌خورده از آفتاب. تا اینکه در پایان شعر، ناگاه در روغنی که کف قایق را پوشانده رنگین‌کمانی می‌یابد: «همه چیز رنگین کمان بود، رنگین کمان، رنگین کمان.» از تمام آنکهنگی و فرسودگی و کسالت، ناگهان کمانی از رنگ پدیدار می‌شود- نه بر آسمان که بر کف قایق. در تهِ کراهت، زیبایی را می‌یابد؛ و در آن لحظه است که ماهی را می‌رهاند.

هنر گم کردن

زندگی الیزابت بیشاپ به عنوان یک شاعر دگرباش با لوتا د ماسدو شوئارس از موضوعات مهم در شعر آمریکاست.

زندگی بیشاپ در سفر می‌گذرد. از شهری به شهر دیگر، از قاره‌ای به قاره دیگر می‌رود و در یک مکان نزیستن را تجربه می‌کند و در هر سفر، خانه‌ای و سرزمینی را از دست می‌دهد. آیا از دست دادن داشته‌ها فاجعه‌ای است؟ هر ثانیه چیزی از دست می‌دهیم. از ماه تمامی که برگی می‌پوشاندش؛ از برگی که باد می‌ربایدش؛ و از سکونی که بازمی‌گردد در پی باد. در هر ذره از زمان از دست می‌دهیم چیزی را. در بودن هر چه که به آن می‌نگریم، می‌توانیم نبودش را نیز ببینیم. نیستی بخشی از هستی هر لحظه است. شعر «یک هنر» توصیف همین فقدان‌هاست:

دشوار نیست تبحر در هنرِ گم کردن؛
بسیاری از چیز‌ها گویی چنان انباشته‌اند از میل به گم شدن
که فقدانشان فاجعه نیست.

هر روز چیزی گم کن. بپذیر آشفتگی ناشی از
کلیدهای گم شده در‌ها را، ساعات هدر رفته را
دشوار نیست تبحر در هنر گم کردن.

آنگاه تمرین کن بیشتر گم کردن‌ها را، سریع‌تر گم کردن‌ها را؛
مکان‌ها و نام‌ها و مقصد سفرت را.
هیچ‌یک از این‌ها فاجعه‌ای به بار نخواهد آورد.

من ساعت مادرم را گم کردم. و ببین! آخرین یا
دومین خانه از سه خانه محبوبم از دست رفت.
دشوار نیست تبحر در هنر گم کردن.

من دو شهر را از دست دادم. دو شهر زیبا را. و بیشتر از آن،
قلمروهایی که از آنِ من بود، دو رودخانه، یک قاره.

هرچند که دلتنگشانم، اما از دست‌دادنشان فاجعه نبود.

- حتی از دست دادن تو (آن صدای شوخ، ژستی که دوست داشتم)
دروغ نخواهم گفت. پیداست که
چندان دشوار نیست تبحر در هنر از دست دادن.
اگرچه انگار (بنویس‌اش!) انگار که فاجعه‌ای است.(۳)

جمله آغازین شعر که در هر شش بند به نوعی تکرار می‌شود: «دشوار نیست تبحر در هنر گم کردن»، سطر به سطر لایه‌های متفاوت فقدان را می‌کاود. صدای شعر از گم کردن کلید در‌ها، ساعت مچی مادر و خانه‌اش تا شهر‌ها و رودخانه‌ها و قاره‌ای که از دست داده می‌گوید. و تمام این رفته‌ها را یک ترجیع‌بند به هم متصل می‌کند: «دشوار نیست تبحر در هنر گم کردن.»

هدف از تکرار این جمله چیست؟ اثبات حقیقت یا گریز از دهشتِ واقعیت؟ بند پایانی شعر از دنیای اشیاء و مکان‌ها جدا می‌شود و کسی را خطاب قرار می‌دهد، اما نحوه نوشتن این بند که به شدت متفاوت از بندهای دیگرست، آن سویه دیگر از باور راوی شعر را آشکار می‌کند:

حتی از دست دادن تو (آن صدای شوخ، ژستی که دوست می‌داشتم)
دروغ نخواهم گفت.
پیداست که چندان دشوار نیست تبحر در هنر از دست دادن،
اگرچه انگار (بنویس‌اش!) انگار که فاجعه‌ای است.(۴)

در این بند است که پس از جهانِ بی‌جان و دنیای خشکی و آب، برای نخستین بار از فقدان انسانی می‌نویسد. و همین مضمون متفاوت حتی ساختار شعر را نیز دچار تلاطم می‌کند. در اینجا، از جملات قاطعانه بخش‌های پیشین که در ساختاری منظم قرار گرفته‌اند، خبری نیست. آن جملات ساده که به دنبال جمله اصلیِ حاوی تم شعر می‌آیند و ظاهراً به دنبال اثبات آن، مثال‌هایی از زندگی روزمره‌اند که با زبانی بی‌پیرایه و نثرگونه کنار هم قرار گرفته‌اند. اما دو جمله معترضه در بخش پایانی، طوفانی از تردید در تمام شعر برمی‌انگیزد. در اینجا حتی نوشتن از فقدان «آن صدای شوخ و ژستی که دوست می‌داشتم» نیز مصیبتی است چنان دشوار که نمی‌تواند آن را بنویسد و به خود نهیب می‌زند که «بنویس‌اش!» واژه «دروغ» نیز آن قاطعیت سطرهای پیشین را می‌آشوبد. (آیا تا به حال حقیقت را نگفته بود؟) و قید «انگار» در آخرین سطر شعر، خود انکار درونمایه شعر می‌شود.

دشوار نیست. از دست بده!

بیشاپ زندگی را مجموعه‌ای از گم کردن‌ها و از دست دادن‌ها می‌داند. در کشاکش لحظه‌هایی که از پی هم می‌گذرند، آنچه که از دست می‌دهیم- از ساعت مادر تا قاره‌ای که در آن زیسته‌ایم- این گم کرده‌هاست که بودن ما را شکل می‌دهد. بیشاپ را جهانی فراگرفته که به سرعت تحلیل می‌رود و او نظاره‌گر آن است. چرا «هنر از دست دادن» را باید مثل مهارتی آموخت؟ با تکرار و تمرین و به صورتی روشمند- با خو گرفتن؛ با پذیرفتن آنچه که هست (و آنچه که هست مدام می‌گریزد از دست بی‌آنکه بتوان جلویش را گرفت.) مهراس. دشوار نیست. از دست بده! و با هر بند از شعر خود به گونه‌ای پنهان فرو می‌ریزد در‌‌ همان حال که دلگرمی می‌دهد و آموزش. و هر چه پیش می‌رود، تردید هم بیشتر می‌شود. گم کردن یا از دست دادن، خود به هنر تبدیل می‌شود. فقدان، خود خاستگاه هنر می‌شود.
از فقدان است که هنرمند می‌آفریند آنگاه که رفته‌ها را می‌آفریند. دشوار نیست از دست دادن، چرا که نگاه می‌داردشان. فقدان، خود به زیبایی تبدیل می‌شود. اگر این گم‌کرده‌ها و از دست داده‌هاست که زندگی ما را شکل می‌دهد، اگر ما مجموعه‌ای از گم‌کرده‌هامان هستیم و هر تکه از وجودمان، خاطره‌ای‌ست از آنچه که از دست رفته؛ زیستن به نوعی کنارآمدن با نیستی است؛ و در این میان هنر انکار فقدان است. انکار گم کردن‌ها و از دست دادن‌هاست.

منابع:

1)“Questions of Travel”, Elizabeth Bishop: Poems, Prose and Letters, eds. Robert Giroux and Lloyd Schwartz, (Library of America, 2008), p. 74.
2)“The Fish”, Elizabeth Bishop: Poems, Prose and Letters, p.33.
3) "One Art”, Elizabeth Bishop: Poems, Prose and Letters, p. 166.
4)“One Art”, Elizabeth Bishop: Poems, Prose and Letter, p. 166.

ویدئو: شعر «یک هنر» (One Art ) از الیزابت بیشاب به زبان اصلی