شهلا فرید

میزگرد «چشم‌انداز ایران در سال ۱۳۹۲»

hosseinn — Mon, 18 Mar 2013 12:58:38 +0000

دومین دور از مجموعه گفت‌وگوهای زمانه با موضوع «چشم‌انداز ایران در سال ۱۳۹۲» ۲۶ اسفند ۱۳۹۱( ۱۶ مارس۲۰۱۳ ) در آمستردام در هلند برگزار شد. در این میزگرد شهلا فرید، فعال سیاسی و کنشگر حقوق زنان، بهزاد کریمی، فعال سیاسی، علی مزروعی، فعال سیاسی و نماینده سابق محلس در دوران اصلاحات و امین قضایی، نویسنده و مترجم شرکت داشتند.

محمدرضا نیکفر، سردبیر رادیو زمانه گرداننده این میزگرد بود.

گزارش ویدیویی شهزاده سمرقندی، همکارمان در رادیو زمانه از این میزگرد، همراه با پرسش و پاسخ شرکت‌کنندگان و مخاطبانشان که در محل برگزاری این نشست حضور داشتند، اکنون مقابل دیدگان شما قرار دارد.

چشم‌انداز ایران در سال ۱۳۹۲، لیدا حسینی‌نژاد (وبلاگ زمانه)

چشم‌انداز ایران در سال ۱۳۹۲

hosseinn — Sun, 17 Mar 2013 15:16:49 +0000

لیدا حسینی‌نژاد

دومین دور از مجموعه گفت‌وگوهای زمانه با موضوع «چشم‌انداز ایران در سال ۱۳۹۲» ۲۶ اسفند ۱۳۹۱( ۱۶ مارس۲۰۱۳ ) در آمستردام برگزار شد. در این میزگرد شهلا فرید، فعال سیاسی و کنشگر حقوق زنان، بهزاد کریمی، فعال سیاسی، علی مزروعی، فعال سیاسی و نماینده سابق محلس در دوران اصلاحات و امین قضایی، نویسنده و مترجم شرکت داشتند.

محمدرضا نیکفر، سردبیر رادیو زمانه گرداننده این میزگرد بود.

در ابتدای این میزگرد به شاخص های سال ۱۳۹۲ و شروع فصل تازه‌ای از درگیری‌های میان حاکمیت و ژرفا یافتن مسائل مختلف در درون جامعه اشاره شد. سپس با توجه به این شاخص ها این پرسش مطرح شد که آیا در سال پیش روی انتظار تحول بزرگی در ایران می‌رود یا خیر و به چه اعتباری سال ۱۳۹۲ مهم خواهد بود؟

شهلا فرید در پاسخ به این پرسش سه مسأله را مهم دانست: انتخابات ریاست جمهوری آینده،‌ رابطه بین‌المللی ایران با غرب، و مذاکرات هسته‌ای و تحریم‌های موجود که به نظر او اگر ادامه پیدا کند، این امکان وجود دارد که به شورش‌های توده‌ای بینجامد. او همچنین درگیری‌های درون حاکمیت را بسیار تعیین‌کننده دانست.

علی مزروعی بر نحوه به‌کارگیری واژه‌هایی مانند «مهم» یا «حساس» تأکید داشت. این فعال سیاسی رفتار مردم ایران را در قبال مسائل مختلف غیرقابل پیش‌بینی دانست. به نظر او صحنه ایران، ۷۵ میلیون بازیگر دارد و بازی آن‌ها می‌تواند تعیین‌کننده باشد. علی مزروعی با اشاره به رفتار حاکمیت در مقابل برگزاری انتخابات و بستن یا باز کردن فضای سیاسی، انتخابات آینده ریاست جمهوری را نقطه‌ تعیین‌کننده دانست. همچنین به نظر این نماینده سابق مجلس در دوران اصلاحات، عواملی مثل امنیت، شرایط اقتصادی و بهبودخواهی، عواملی تعیین‌کننده در رفتار مردم خواهد بود.

به‌نظر بهزاد کریمی ایران با یک وضعیت «خودویژه» روبروست؛ وضعیتی با مجموعه تضادها که حل آن را مشکل می‌کند. او در میان تضادهای موجود، مناسبات میان جمهوری اسلامی و دولت‌های غربی بر سر مسائل هسته ای را عامل مهم‌تر و موتور تحولات در ایران دانست . کریمی سپس به مسأله جنگ پرداخت و آن را به شیوه کلاسیک بعید دانست و تأکید داشت که در ایران جنگ اقتصادی آغاز شده است. او جمهوری اسلامی را بازنده این جنگ دانست که تنها می‌تواند باخت این جنگ را مدیریت کند.
به اعتقاد امین قضایی، جامعه ایران یک توده منفعل نیست؛ افراد و گروه‌ها بر اساس منافع خود عمل می‌کنند. او سپس موضوع تضاد بین بورژوازی ملی و جهانی را مطرح کرد که در خاورمیانه و در ایران نیز با کمک ایدئولوژی مذهبی در مقابل بورژوازی جهانی سنگربندی شده است. قضایی نیروهای موجود در ایران را به اصول‌گرایان، اصلاح‌طلبان، اپوزیسون و نیروی سوم یعنی مردم تقسیم کرد. به نظر او این نیروی سوم به دلیل خفقان سیاسی امکان سازمان‌دهی نداشته و تنها پاسخ این نیرو به وضع موجود، شورش‌های کور می‌تواند باشد.

در ادامه‌ این میزگرد، شرکت‌کنندگان به بحث حاکمیت پرداختند. در آغاز این بحث گفته شد که به نظر می‌رسد رهبری جمهوری اسلامی به دنبال یک نیروی بوروکراتِ مدیر، مدبر و مطیع به عنوان جانشین احمدی‌نژاد باشد. محمدرضا نیکفر با درنظر گرفتن این موضوع این پرسش را با شرکت‌کنندگان در میزگرد در میان گذاشت که آیا به نظر آنها پایان دوران احمدی‌نژاد به معنای پایان دوره‌ای کیفی در حیات جمهوری اسلامی است؟

شهلا فرید در پاسخ به این پرسش بر این موضوع تأکید داشت که با توجه به امکان کاندیداتوری خاتمی یا رفسنجانی، نامزدی هرکدام از این افراد باید در راستای تحول‌خواهی و دموکراسی‌خواهی باشد و نه کمک به پایداری حاکمیت. از نظر او در غیر این‌صورت مشکلی از مشکلات مردم ایران حل نخواهد شد.
علی مزروعی دولت ایران را در دوره‌های مختلف، به دلیل در اختیار داشتن منابع اقتصادی و درآمد حاصل از نفت، موتور تحولات دانست. به نظر او ایران فاقد جامعه مدنی است. جامعه ایران منفعل است و در برخی از دوران‌ها به یک‌باره به جنبش و خروش درمی‌آید. او سپس بوروکراسی و قدرت نظامی را دو رکن مهم دانست که در اختیار دولت قرار گرفته‌اند. به اعتقاد مزروعی مردم ایران نظاره‌گر میدان‌اند و منتظر فرصت تا دولت را در اختیار خود درآورند. او انتخابات ایران را در دوره‌های هشت ساله مختلف، سرآغاز یک دوره تازه دانست و به نقش تعیین‌کننده رهبری اشاره کرد که به نظر او تا به امروز موضع سکوت داشته است.

بهزاد کریمی بر این عقیده بود که حکومت ایران را نباید ساده فرض کرد. او سپس حکومت‌های ایدئولوژیک را محکوم به فروپاشی دانست، هرچند معتقد بود که به راحتی نمی‌توان از مرگ جمهوری اسلامی صحبت کرد. به نظر کریمی حکومت‌های ایدئولوژیک منافذ را می‌بندند و نیروها را حذف می‌کنند ولی جامعه بیکار نمی‌نشیند و خواسته‌های خود را مطرح می‌کند و در برخی موارد هم این خواسته‌‌ها در کادرهای حکومتی بازتاب می‌یابد.

امین قضایی در پاسخ به این پرسش که آیا جامعه کوشش می‌کند انبوه مسائل را از راه درگیری‌های درون حاکمیت پیش ببرد یا خیر، رفتار جامعه را قابل پیش‌بینی ندانست. او بر فقدان عواملی چون نماینده‌ مردم در درون جکومت، سازمان‌های غیر دولتی، جنبش‌های دانشجویی و زنان، سندیکاها و رسانه‌های آزاد تأکید داشت. قضایی پدید آمدن قیام‌های واکنشی و جنبش‌های ناگهانی و کور را نتیجه عدم آگاهی و فقدان عوامل نام‌برده دانست.

در بخش دوم میزگرد «چشم‌انداز ایرن در سال ۱۳۹۲» به نقش جامعه در تحولات پیش روی پرداخته شد. در این بخش حاضران در سالن، پرسش‌ها و نظراتشان را بیان کردند.

نقش مذهب در جامعه ایران، یکی از مسائلی بود که در این بخش از نشست مطرح شد. به‌نظر علی مزروعی، مذهب همچنان عامل بسیار مهم در جامعه ایران و همچنین در حاکمیت به شمار می‌رود. امین قضایی مذهب را عامل پیوندی میان گروه‌های مختلف در جامعه ایران دانست و در عین حال تأکید داشت که جمهوری اسلامی مشروعیت خود را از دست داده و نسل جدید به دنبال فردی کردن اسلام است. شهلا فرید مذهب را عامل مهمی برای بسیج کردن مردم از سوی حکومت دانست و در عین حال دوقطبی شدن در جامعه را نیز در نظر داشت. بهزاد کریمی مذهب را پدیده‌ای تاریخی دانست که به راحتی از مردم جدا نخواهد شد.

کاندیداتوری محمد خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری آینده یکی دیگر از موضوعات مطرح شده در این بخش از میزگرد بود. به اعتقاد علی مزروعی نگاه جامعه باید نگاهی پویا باشد. به‌نظر او محمد خاتمی امروز با ۱۶ سال پیش بسیار متفاوت خواهد بود و قطعاً در این میان به شناختی واقعی‌تر از وضعیت امروز ایران دست یافته است. البته مزروعی تأکید داشت که برای شرکت خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری باید شرایط مناسب مهیا شود و میان نیروهای اصلاح‌طلب از جمله میرحسین موسوی و مهدی کروبی در این‌باره اجماع صورت بگیرد.

در ادامه‌ این بحث، محمدرضا نیکفر بار دیگر به اهمیت سال ۱۳۹۲ اشاره کرد. او شکاف‌های عظیم طبقاتی، شکاف‌ بین نسل‌ها، تکه‌پاره شدن جامعه ایران، بیکاری وسیع میان جوانان و افسردگی عمیق اجتماعی را عوامل مهمی دانست که سرنوشت کشور را تعیین می‌کنند.. امین قضایی در این رابطه معتقد بود که در این میان شکاف بین نسل‌ها و افسردگی اجتماعی عامل ایجاد تغییر و تحول اجتماعی و سیاسی نیست. او بر بالابردن سطح سازماندهی، آگاهی و امید به عنوان عامل محرکه مردم تأکید داشت.

شهلا فرید انتخابات و تأثیر تحریم‌ها بر جامعه را به عنوان دو عامل مهم در سال ۹۲ مطرح کرد. به‌نظر او انتخابات در هر شرایطی فرصتی برای طرح مطالبات است. او سپس تأکید کرد که تیم احمدی‌نژاد بر سر دستاوردهای خود خواهد جنگید و مرجعیت خامنه‌ای را به چالش خواهد برد.

بهزاد کریمی با تأکید بر عامل شکاف بین نسل‌ها در جامعه جوان ایران،بر آن بود که جمهوری اسلامی در ذهن جوانان پیر و فرتوت جلوه می‌کند و تأکید داشت که پتانسیل جامعه را نباید نادیده گرفت. کریمی در پایان برنامه‌های محمد خاتمی را در انتخابات آینده بسیار مهم دانست. به اعتقاد او مسائلی مانند رفع حصر از موسوی، کروبی و رهنورد، آزادی زندانیان سیاسی و تغییر قانون اساسی را از جمله انتظاراتی‌ست که از خاتمی می‌رود.

در پایان میزگرد، بحث اصلاح‌طلبی مطرح شد. محمدرضا نیکفر از اصلاح‌طلبی و تفاوت آن با جنبش سبز صحبت کرد و تأکید داشت که اصلاح‌طلبی نمی‌تواند از جنبش سبز برائت جوید، جنبشی که اصلاح‌طلبی با آن یکی نیست، در عین حال که این دو با هم هم‌پوشی‌هایی دارند. او همچینن احمدی‌نژاد را نوعی اصلاح‌طلب دانست، به این دلیل که احمدی‌نژاد قصد بازگشت به فاز جنبشی خمینیسم را داشت و از این طرق می‌خواست رژیم را به شیوه خود اصلاح کند.

علی مزروعی در پاسخ، بر تعریف مشخص از اصلاح‌طلبی تأکید کرد. به‌نظر او در عرصه سیاست در ایران سه راهبرد محافظه‌کاری، اصلاحات و براندازی وجود دارد و اصلاح‌طلبان به هیچ‌وجه به دنبال تعییر نظام و براندازی نیستند بلکه هدف‌شان ایجاد تغییر تدریجی در جامعه است که شامل تغییر قانون اساسی نیز می‌شود. به نظر مزروعی در این میان احمدی‌نژاد فقط فساد کرده و هیچ اصلاحی صورت نداده است.

مجموعه گفت‌وگوهای زمانه در ماه‌های آینده ادامه خواهد داشت.

ویدئو: میزگرد چشم‌انداز ایران در سال ۱۳۹۲

تهیه و تدوین: شهزاده سمرقندی

گذر از سرکوب یهودیان به هولوکاست

politics — Sat, 10 Nov 2012 18:17:09 +0000

شب نهم نوامبر ۱۹۳۸ در آلمان، شب کریستال

شهلا فرید

شهلا فرید − شب نهم به دهم نوامبر در سال ۱۹۳۸ در آلمان نقطه تاریخی مهمی است. در این شب راهی که از سال ۱۹۳۳ با روی کار آمدن دولت رایش آغاز شده بود ، یعنی راه فشار بر یهودیان و سرکوب آنان، در مسیر هولو کاست افتاد. این شب را وقتی بخواهند چنان ساده بیان کنند که کشتار و وحشیگیری کمتری را بروز دهد، "شب کریستال رایش" هم می‌گویند.

در این شب نیروهای نظامی و بسیج شده حزب حاکم، حزب ناسیونال سوسیالیسم در لباس شخصی به هر آن‌چه که از آن یهودیان بود، حمله بردند، شکستند، خراب کردند، آتش زدند و نابود کردند. عده‌ای را کشتند و عده‌ای را دستگیر کردند.

گفتند که "خشم مردم" بوده که به صورت "خودجوش" فوران کرده است. بیش از ۷۵۰۰ محل کسب یهودیان در یک شب ویران شد.

به تمام کنیسه‌ها و محل‌های عبادت یهودیان حمله شد، و ۱۴۰۰ محل یعنی بیش از نصف نیایشگاه‌ها به تلی از خاک و خاکستر تبدیل شدند. گروه‌های مسلح چه مجهز به سلاح گرم و یا مجهز به کارد و میله آهنی نیمه شب به خانه یهودیان ریختند، همه چیز را شکستند و نابود کردند، یول و جواهرات را غارت کردند، کودک و زن و مرد را زدند و مجروح کردند. عده‌ای را دستگیر کردند و به اردوگاههای کار فرستادند. آمار دولتی وقت از ۹۱ کشته می‌گوید، ولی آمارهای دیگر می‌گویند که بیش از ۱۳۰۰ تن از مردم یهودی کشته شدند چه به طور مستقیم در حمله و یا مجروح شدن بر اثر آن و یا در خودکشی در پی این حمله. آنقدر شیشه در این شب شکستند از شیشه‌های محل کسب و زندگی و یا هر آنچه که در این یورش قابل شکستن بود، که به آن شب کریستال می‌گویند. آلمان در صبح روز دهم نوامبر مانند خرابه‌ای شده بود.

بهانه این حمله چه بود؟

روز نهم نوامبر خبر رسید که ارنست فوم رات، نفر سوم سفارت آلمان در فرانسه که چند روز پیش در سوقصدی در پاریس مجروح شده بود، در گذشت.

این شخص توسط جوان هفده ساله یهودی لهستانی مورد حمله قرار گرفته و مجروح شده بود. انگیزه این ترور، اعتراض به اخراج توهین آمیز و وحشیانه خانواده این جوان از آلمان به لهستان بود.

این خبر وقتی به سران حزب نازی از جمله هیتلر رسید که آنان در یک گردهمایی حزبی در مونیخ، جمع شده‌ بودند. این گردهمایی به مناسبت کودتای نافرجام هیتلر در سال ۱۹۲۳ بود، که پس از آن هر ساله مراسمی در سالروز آن برگزار می‌شد. پس از رسیدن این خبر هیتلر تصمیم گرفت که به روند خلع مالکیت یهودیان و حذف آنان از زندگی اجتماعی که از سال ۱۹۳۳ اغاز شده بود، شتاب بیشتری بدهد. بعدها چه در اسناد تاریخی و یا روزنوشت‌هایی که یافته شد، مشخص شد که هیتلر با گوبلز در این مراسم مشورت می‌کند و به او حمله سازماندهی شده از طرف حزب را ابلاغ می‌کند. پس از آن بود که جوانان وابسته به "اس اس" و "اس آ" بسیج و مسلح می‌شوند و این عملیات در سراسر آلمان تا ۱۳ نوامبر ادامه داشت. در این مدت هیتلر در انظار ظاهرنشد وسکوت اختیار کرد و رسانه‌ها این عملیات را کار مردم نامیدند که دیگر صبرشان را از دست داده بودند.

سیاست‌های ضد یهودی قبل از این واقعه

از روزی که آدولف هیتلر در ۱۹۳۳ روی کار آمد، سیاست دشمنی و سرکوب یهودیان به سیاست رسمی دولتی تبدیل شد و با تصویب قوانین مختلف تبعیض و ترور یهودیان مبنای قانونی یافت. در اول آوریل ۱۹۳۳ اولین عملیات ترور علیه یهودیان یعنی بایکوت یهودیان با نام "از یهودیان خرید نکن" آغاز شد که بر سر مغازه‌های یهودی نصب شد. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۵ قانونی به نام "قانون حفظ خون و شرافت آلمانی" تصویب شد که از جمله بر اساس آن ازدواج و یا رابطه جنسی یهودیان با دیگران ممنوع شد و برای آن مجازات تعیین گردید. استفاده یهودیان از رنگ‌های پرچم آلمان ممنوع شد. حقوق یهودیان هرچه بیشتر زیر پا نهاده شد. از جمله اشتغال یهودیان به وکالت ممنوع شد. فقط از این طریق ۳۷هزار یهودی شغل خود را از دست دادند. حق طبابت از پزشکان یهودی سلب شد و یهودیان از ادارات دولتی اخراج شدند. در ماه اوت ۱۹۳۵ قانونی تصویب شد که بر اساس آن تعداد یهودیان و هویت و محل زندگی آنان ثبت شد. در ماه ژوئن ۱۹۳۸ قانونی تصویب شد که محل کسب یهودیان با حروف سفید مشخص شود. این قانون یافتن محل کار یهودیان را برای حمله کنندگان ماه نوامبر آسان کرد. هم چنین از ماه ژوئن همین سال مقرر شد که یهودیان باید از مالکیت کنیسه‌ها عقب نشینی کرده و آنها را به دولت واگذار کنند. در اوت همین سال قانون دیگری تصویب شد که همه یهودیان زن باید نام سارا و یهودیان مرد نام اسراییل را به نام کوچک خود اضافه کنند و پاسپورت‌های آنان به حرف j به معنای یهودی بودن مارکدار شد.

اخراج یهودیان لهستانی از آلمان

تا سال۱۹۳۳ در آلمان ۵۰۰ هزار یهودی زندگی می‌کردند. یک چهارم آنها تا سال ۱۹۳۸ از آلمان مهاجرت کردند. از این پانصد هزار تن صدهزار تن یهودیان خارجی و بیش از نیمی از خارجیان یهودیان لهستانی بودند. در سال ۱۹۳۸ قانونی در لهستان تصویب شد که بر اساس آن شهروندان آن در صورتی که بیش از ۵ سال در کشور دیگری زندگی کنند، تابعیت لهستانی خود را از دست می‌دهند. دو روز قبل از این که این قانون به اجرا در بیاید، در شب ۲۷ اکتبر ۱۹۳۸ نیروهای "اس اس" به منازل یهودیان لهستانی حمله برده و آنها را بدون آنکه هیچ آمادگی داشته باشند و بدون این که فرصت حتی بستن چمدان بیابند یا این که امکان بیابند چیزی را همراه ببرند، سوار کامیون‌ها کرده و به ایستگاه‌های قطار فرستادند که در آنجا بدون غذا همراه با کودکان ساعتها بایستی منتظر بمانند. آنها حتی نمی‌دانستند چه در انتظارشان است. آنها را در قطارها چپاندند و به مرز آلمان و لهستان فرستادند. تاسال ۱۹۳۹ هنوز ۷۰۰۰ یهودی لهستانی در این اردوگاه بودند. سندل و ریفکا گرینژپان به همراه دو کودک خود از جمله خانواده‌هایی بودند که در ۲۷ اکتبر به ترتیب گفته شده، به لهستان باز گردانده شدند. آنها در ایستگاه برای پسر هفده ساله شان که در پاریس غیرقانونی زندگی می‌کرد، کارتی فرستادند و ماجرا را گفتند. هرشل گرینژپان در روز سوم نوامبر از وضعیتی که خانواده اش به ان دچار شده بود، اگاهی می‌یابد، اسلحه‌ای تهیه می‌کند و به قصد انتقام به سفارت آلمان در این شهر می‌رود. او تصمیم داشت که سفیر آلمان را بکشد وبه طور اتفاقی با نفر سوم سفارت آلمان برخورد کرده و او را زخمی می‌کند. او در بازجویی هایش می‌گوید که می‌خواست به سیاست‌های ضد یهودی رایش سوم اعتراض کند و بخاطر سرنوشت تلخی که خانواده اش به آن دچار شده بود، انتقام بگیرد. او بعدا به اردوگاههای مرگ فرستاده شد، از سرنوشت او اطلاع زیادی در دست نیست. گویا اواز قربانیان اردوگاه کار ساکسن هاوزن بوده است.

این ترور بهانه مناسبی بود تا جو را هرچه بیشتر ضد یهودی کنند، از "توطئه یهودیت جهانی" سخن بگویند و این که یهودیان که در آلمان کار و زندگی می‌کنند اوامر "یهودیت جهانی" را اجرا می‌کنند. وقتی خبر مرگ دیپلمات آلمانی در ۹ نوامبر رسید دیگر فرصتی بهتر از این یافت نمی‌شد که یورش به محل کار و زندگی یهودیان را سازمان دهند.

در روز ۹ نوامبر که طبق سنت هر ساله حزب ناسیونال‌سوسیالیست یادبود کودتای نافرجام هیتلر در سال ۱۹۲۳ را در مونیخ برگزار می‌کرد، خبر مرگ دیپلمات آلمانی رسید. هیتلرباید طبق معمول سخنرانی می‌کرد، از سخنرانی خودداری کرد و به اقامتگاهش رفت. گوبلز وزیر تبلیغات هیتلر سخنرانی تحریک امیز ضد یهودی آتشینی کرد که در آن خواستار انتقام و تلافی این ترور شد. در همان لحظه در جاهایی از جمله در بخش‌هایی از شهر مونیخ، در ماگدبورگ و در هسن حملات ظاهرا خودجوشی به مناطق یهودی صورت گرفته بود. گوبلز در سخنرانی خود به نقل از هیتلر گفته بود که عملیاتی این چنین نه توسط حزب پیش برده می‌شود و نه سازمان می‌یابد ولی چنانچه به طور خودبخودی صورت گیرد، علیه آن کاری نمی‌کنند. رهبران حزب سخنان گوبلز را فهمیده و آن را به عنوان یک فراخوان دریافتند. عملیاتی که باید توسط حزب سازمان یابد بدون انکه تابلو آن را داشته باشد.

بدین ترتیب شب ۹ نوامبر به شب آتش زدن کنیسه‌ها تبدیل شد. ماشین‌های آتش نشانی در محل ماندند تا از سرایت آتش به محل "آریایی ها" جلوگیری کنند. پلیس‌ها در یورش‌ها در کنار ماندند تا اگر مقاومتی صورت گیرد، به کمک بروند. یهودیان از خانه‌های خود با خشونت بیرون کشیده شدند، دارایی هاشان غارت شد و بسیاری دستگیر شدند. بیش از سی هزارتن در این شب دستگیر شدند. کمتر ساختمان و محل زندگی و کار یهودیان بود که سالم مانده باشد.

یورش به یهودیان در بسیاری از شهرها تا ۱۳ نوامبر به درازا کشید.

آغاز یک برنامه ریزی برای کشتار سیستماتیک یهودیان

تاریخ نگاران می‌گویند شاید بسیاری از یهودیان که روند سرکوب را از سال ۱۹۳۳ شاهد بودند، تصور می‌کردند که این روند در این شب به اوج خود رسیده است، ولی این روند اکنون یک هدف را در نظر داشت و آن کشتار سیستماتیک یهودیان بود که در این شب آغاز شد.. پس از این بود که روانه کردن یهودیان به اردوگاههای کار و مرگ آغازشد. تا آن زمان سه اردوگاه بزرگ داخائو، بوخن والد و ساکسن هاوزن ساخته شده بود. در داخائو دستوردادند که بر روی ۵هزار لباس آرم یهودی دوخته شود. هیتلر ماشین جنگ را داشت آماده می‌کرد. از همان اول سال ۱۹۳۸ بودجه عظیم تسلیحاتی پیش بینی شده بود که دو میلیارد مارک کسری داشت و در همان مدت قانونی تصویب شده بود که یهودیان باید صورت ریز دارایی خود را به اداره داریی تحویل دهند. حدس زده می‌شد که این دارایی بالغ بر هشت و نیم میلیارد مارک باشد که چهارو نیم میلیارد آن به شکل سهام بورس است. طبق قانون یهودیان مجبور شدند که سهام خود را تحویل داده وقرضه دولتی جایش بگیرند. دولت هیتلر این سهام را در بازارهای بین المللی فروخت تا ماشین جنگ را آماده کند.

یهودیان هرچه بیشتر خود را در آلمان در خطر می‌دیدند، تعداد هرچه بیشتری به فکر مهاجرت افتادند ولی موانع بیشتری بر سر راه پدید آمدند. آنها اجازه نداشتند که دارایی خود را با خود ببرند و از سویی برای مهاجرت و ویزا برای کشورهای دیگر مجبور به نشان دادن بضاعت مالی بودند.

در کنفرانسی که در این سال با شرکت ۳۲ کشور در شهر واویان در فرانسه تشکیل شد، در مورد سرکوب یهودیان در آلمان همه اظهار همدردی کردند ولی هیچ کشوری آمادگی خود را برای پذیرش یهودیان اعلام نکرد. کشور سویس از این که با ورود یهودیان به این کشور فضای تبعیض به این کشور وارد می‌شود، اظهار نارضایتی کرد. استرالیا اعلام کرد که ما چنین مشکلی در کشور خود نداریم و نمی‌خواهیم با ورود یهودیان این مشکل را به کشور خود وارد کنیم. بریتانیا موانع مهاجرت را گسترش داد.

زندگی یهودیان در آلمان چگونه پیش خواهد رفت. در ۱۲ نوامبر ۱۹۳۸ کنفرانسی با نام " بحث در باره مسئله یهود" برگزار شد. هیتلر در سخنان خود از سامان دادن برخورد با یهودیان حرف زد. تاریخدان آلمانی هانس یورگن دوشر در کتاب خود در باره نوامبر ۱۹۳۸ می‌نویسد، نتیجه این کنفرانس گذر از تعقیب و سرکوب به سوی نابودی هستی یهودیان در آلمان بوده است. یهودیان به طور کامل از زندگی اجتماعی و شغلی و اقتصادی و فرهنگی کنار گذاشته شدند. آنها حق نداشتند از هیچ برنامه فرهنگی و هنری و ..دیدن کنند. حق تاسیس کار و حرفه را نداشتند. کسی حق نداشت آنها را استخدام کند. کودکان حق نداشنتد به مدرسه غیر یهودی بروند. گواهینامه رانندگی یهودیان از آنان گرفته شد. محدودیت ها، ممنوعیت‌ها و تبعیض‌ها هر دم فزون تر شدند تا جایی که امکان زندگی از آنان سلب شد. فرارهای جمعی به وقوع پیوست.

وقایع ترسناک سرانجام ره به هولوکاست، نابودی و کشتار جمعی یهودیان اروپا برد.

عکس‌ها:

ویران‌گری‌ و سرکوب‌گری در شب کریستال رایش

از استکهلم تا بروکسل

Mon, 09 Jul 2012 17:02:01 +0000

گفت‌وگو ی لیدا حسینی‌نژاد با شهلا فرید

لیدا حسینی‌نژاد − کنفرانس بروکسل، دومین کنفرانس «پیشبرد اتحاد برای دموکراسی»، به منظور بحث و بررسی مسائل مربوط به ایران در روزهای هفتم و هشتم ژوئیه برابر با هفدهم و هجدهم تیرماه با حضور تعدادی از فعالان سیاسی و روزنامه‌‌نگاران ایرانی در شهر بروکسل برگزار شد.

این کنفرانس در ادامه کنفرانسی بود که با همین مضمون در روزهای پانزدهم و شانزدهم بهمن‌ماه سال گذشته در شهر استکهلم به دعوت مرکز «اولاف پالمه» برگزار شده بود.

بنابرآنچه در تارنمای کنفرانس بروکسل آمده، «ضرورت وفاق ایرانیان برای نفی استبداد، هرگونه تبعیض و نقض حقوق بشر، دموکراسی برمبنای جدایی نهاد دین از دولت و انتخابات آزاد براساس معیارهای بین‌المللی» موارد مورد تاکید این نشست بوده‌اند.

• گفت‌وگو با شهلا فرید

در رابطه با کنفرانس بروکسل شهلا فرید، از فعالان سیاسی و حوزه حقوق زنان، که در این کنفرانس شرکت داشته است، در مصاحبه با "زمانه" تلاش شرکت‌کنندگان برای رسیدن به دستاوردهای مثبت و نتیجه‌گیری از بحث‌ها را بارز توصیف کرد.

گزارشی از استکهلم تا بروکسل، بررسی وضعیت سیاسی ایران و میزگردی در خصوص مسئله هسته‌ای ایران فعالیت‌های در روز اول نشست بروکسل بوده‌اند.

میزگرد در مورد مسئله هسته‌ای با حضور دو کارشناس ایرانی، رضا تقی‌زاده و بهروز بیات و سه کارشناس غیرایرانی با نام‌های مارک فیتس پاتریک، اوتو لانگی، هانس بلیکس برگزار شد.

شهلا فرید در گفت‌وگو با "زمانه" هدف از این میزگرد را ارائه اطلاعات کارشناسی عنوان کرد و در مورد علت دعوت از کاشناسان غیر ایرانی و نقطه نظرات آن‌ها گفت:

«هانس بلیکس، رئیس پیشین آژانس بين‌المللی انرژی اتمی بود که از مخالفان حمله نظامی به عراق بود و اتو لانگی و فیتس پاتریک دو کارشناس مسئله اتمی بودند و هدف از این میزگرد صرفا بررسی این مسئله و اطلاعات موجود و چشم‌انداز موجود در این رابطه بود. همچنین در این میزگرد خطر احتمال جنگ مطرح شد . شرکت‌کنندگان در این میزگرد با توجه به بحث‌ها و احساس جدی خطر حمله نظامی در پایانِ کنفرانس قطعنامه‌ای را تصویب کردند و در آن خطاب به اتحادیه اروپا خواستار متمرکز شدن فشار جهانی بر رژیم ایران در جهت رعایت حقوق بشر شدند.»

شهلا فرید، دستاورد کنفرانس بروکسل را شرکت طیف متنوع‌تری از فعالان سیاسی به نسبت کنفرانس استکهلم و دادن ماموریت به کمیته برگزار کننده جهت بررسی چگونگی رسیدن به زمینه مناسبِ برگزاری انتخابات آزاد و چگونگی تحقق همگرایی نیروهای اپوزیسیون می‌داند.

شهلا فرید در خصوص موضع سخنرانان غیرایرانی و شرکت‌کنندگان در مورد تحریم‌ها علیه ایران گفت: «این کارشناسان پروسه‌ای را که طی شده توضیح دادند و دقیقا اتو لانگی گفت تحریم‌ها وقتی به وجود آمد که راه‌های دیپلماتیک شکست خورد، در حالی که آمریکا تلاش می‌کرد این راه‌ها ادامه داشته باشد ولی ایران علاقه‌مند به نتیجه‌بخشی آن نبود. او مشخصا گفت که خطر جنگ وجود دارد.»

از نظر شهلا فرید آشنایی با نظرات مختلف و بررسی وضعیت فعلی بیشتر از تمرکز بر تمایلات و مواضع شرکت‌کنندگان، هدف میزگرد مسئله هسته‌ای بود.

روز دوم به "بررسی مسائل ایران و تجربه ملل" و "بررسی راه‌کار‌ها وگام‌های عملی، ایجاد زمینه‌های اجرای انتخابات آزاد" اختصاص ذاشت.

شهلا فرید، دستاورد کنفرانس بروکسل را شرکت طیف متنوع‌تری از فعالان سیاسی به نسبت کنفرانس استکهلم و دادن ماموریت به کمیته برگزار کننده جهت بررسی چگونگی رسیدن به زمینه مناسبِ برگزاری انتخابات آزاد و چگونگی تحقق همگرایی نیروهای اپوزیسیون می‌داند.