حصر خانگی

آمريکا، بريتانيا و فرانسه خواستار آزادی کروبی و موسوی و رهنورد شدند

news-zamaneh — Fri, 15 Feb 2013 12:44:28 +0000

در ادامه اعتراض‌های بين‌المللی به تداوم بازداشت خانگی مهدی کروبی، ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد از رهبران مخالفان دولت در ايران، نماينده عالی اتحاديه اروپا و وزارت خارجه دولت‌های فرانسه، بريتانيا و آمريکا با صدور اطلاعيه‌های جداگانه، بازداشت آن‌ها و اذيت و آزار اعضای خانواده‌شان را محکوم کرده و خواستار آزادی هر چه سريع‌تر آن‌ها شدند.

روز گذشته، پنج‌شنبه ۲۶ بهمن‌ماه، همزمان با دومين سالروز بازداشت خانگی رهبران مخالفان دولت در ايران، کاترين اشتون، نماينده عالی‌ اتحاديه اروپا در سياست خارجی‌ و امور امنيتی با ابراز نگرانی شديد از تداوم حصر خانگی ميرحسين موسوی و همسرش زهرا رهنورد و همچنين مهدی کروبی، از مقام‌های جمهوری اسلامی ايران خواست تا "حق آزادی رفت و آمد" را به اين افراد اعطا کند.

در اين بيانيه که به امضای کاترين اشتون رسيده است، اتحاديه اروپا، ضمن ابراز نگرانی از تداوم حصر خانگی موسوی، کروبی و رهنورد، اين اقدام دولت ايران را "بدون هيچ‌گونه فرايند قانونی‌ و در نقض تعهدات بين‌المللی ايران در راستای احترام به حقوق بنيادين همه شهروندانش" اعلام کرده است.

ويکتوريا نولند، سخنگوی وزارت خارجه آمريکا نيز روز گذشته با صدور بيانيه‌ای نگرانی دولت آمريکا درباره "محدوديت‌های اعمال شده بر برخی گروه‌ها و زندانی کردن رهبران سياسی در آستانه انتخابات رياست جمهوری ايران" را اعلام کرد.

وزارت خارجه آمريکا در اين بيانيه ضمن متهم ساختن مقام‌های جمهوری اسلامی به "محدود کردن بحث آزاد سياسی" از طريق بازداشت روزنامه‌نگاران، خواستار "آزادی فوری" افرادی که به دليل "عقايد سياسی و يا مذهبی" در زندان‌ها به‌سر می‌برند، شده است.

همچنين وزارت امور خارجه بريتانيا نيز روز گذشته با انتشار بيانيه‌ای خواستار آزادی ميرحسين موسوی و مهدی کروبی شد.

ويکتوريا نولند، سخنگوی وزارت خارجه آمريکا با صدور بيانيه‌ای نگرانی دولت آمريکا درباره "محدوديت‌های اعمال شده بر برخی گروه‌ها و زندانی کردن رهبران سياسی در آستانه انتخابات رياست جمهوری ايران" را اعلام کرد

الستر برت، وزير امور خارجه بريتانيا در بيانيه خود از دولت ايران خواست تا به "حق آزادی بيان و حق آزادی سفر و حرکت در قبال شهروندان ايران" احترام بگذارد.

در اين بيانيه با اشاره به فشارهای اخير به فرزندان ميرحسين موسوی و مهدی کروبی چنين اقداماتی را نشانگر "تلاش‌های بدبينانه‌‌ای که به قصد سرکوب کردن چهره‌های مخالف و خانواده‌هايشان انجام می‌شود و با وظايف ايران در (چارچوب) قوانين بين‌المللی در تناقض است" اعلام کرد.

از سوی ديگر حزب سوسياليست فرانسه نيز با انتشار بيانيه‌ای از حکومت ايران خواست تا ميرحسين موسوی و مهدی کروبی را "فوراً" آزاد کرده و "محروميت آن‌ها از حقوق و آزادی‌های بنيادين‌شان" را پايان دهد.

در اين بيانيه که به امضای ژان کريستوف کامبادلی، دبير ملی حزب سوسياليست فرانسه در امور اروپايی و بين‌المللی و اکسل لومر، دبير ملی حزب سوسياليست فرانسه در امور حقوق بشر رسيده با اشاره به دومين سالگرد حصر خانگی رهبران جنبش سبز آمده است: "حزب سوسياليست فرانسه آن‌ها را فراموش نخواهد کرد. نه آن‌ها و نه ديگر فعالان سياسی و مدافعان حقوق بشری را که به خاطر مبارزه شجاعانه برای دموکراسی در ايران در زندان هستند."

يک روز پيش از آن، لوران فابيوس وزير امور خارجه فرانسه نيز با انتشار اطلاعيه‌ای به‌مناسبت دومين سالروز بازداشت خانگی رهبران جنبش سبز، خواستار آزادی فوری ميرحسين موسوی، مهدی کروبی و ديگر زندانيان سياسی در ايران شده بود.

۲۵ بهمن ماه سال ۱۳۸۹ پس از فراخوان مهدی کروبی و ميرحسين موسوی برای برگزاری تظاهرات در حمايت از "بهار عربی"، نهادهای امنيتی اين دو نامزد معترض دهمين دوره انتخابات رياست جمهوری را به همراه همسران‌شان در حصر خانگی قرار دادند.

مأموران امنيتی جمهوری اسلامی در شهريورماه سال ۱۳۹۰ به حصر فاطمه کروبی همسر مهدی کروبی پايان دادند.

همزمان با دومين سالگرد اين رويداد "کمپين جهانی برای آزادی رهبران جنبش سبز ايران" از سوی برخی کنشگران سياسی و اجتماعی نزديک به جنبش سبز آغاز به کار کرد و در روزهای گذشته موجی از حمايت‌های داخلی و بين‌المللی از رهبران اين جنبش آغاز شد.

در همين رابطه شش نهاد بين‌المللی حقوق بشری (گزارشگران بدون مرز، سازمان عفو بين‌الملل، ديده‌بان حقوق بشر، فدراسيون بين‌المللی جامعه‌های حقوق بشر، جامعه دفاع از حقوق بشر در ايران و کمپين بين‌المللی حقوق بشر) به همراه شيرين عبادی، برنده ايرانی جايزه صلح نوبل در بيانيه مشترکی خواهان پايان يافتن حبس خانگی ميرحسين موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد سه نفر از مخالفان حکومت ايران شدند.

نهادهای حقوق بشری خواهان پايان حبس خانگی رهبران مخالفان در ايران شدند

news-zamaneh — Thu, 14 Feb 2013 09:03:30 +0000

شش نهاد بين‌المللی حقوق بشری به همراه شيرين عبادی، برنده ايرانی جايزه صلح نوبل در بيانيه مشترکی خواهان پايان يافتن حبس خانگی ميرحسين موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد سه نفر از مخالفان حکومت ايران شدند.

به گزارش تارنمای گزارشگران بدون مرز، اين بيانيه که روز چهارشنبه ۲۵ بهمن‌ماه منتشر شد، همچنین از حکومت ايران خواسته است تا به آزار يا بازداشت فرزندان موسوی و کروبی نيز پايان دهد.

ميرحسين موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی از ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ در حصر خانگی به‌سر می‌‌برند.

فرزندان موسوی و کروبی نيز در روزهای گذشته مورد بازجويی قرار گرفته‌اند و دوباره برای بازجويی بايد خود را به دادسرا معرفی کنند.

به گفته عبادی "اگر مقامات مسئول ايران مدارکی در اختيار داشتند که نشان می‌داد اين چهره‌های مخالف (موسوی، کروبی و رهنورد) جرم مهمی مرتکب شده‌اند بايد مدت‌ها پيش به آن‌ها تفهيم اتهام می‌کردند و آن‌ها را به شيوه‌ای عادلانه و شفاف مورد پيگرد قرار می‌دادند، واقعيت اين است که خودداری آن‌ها از اين کار در دو سال گذشته نشان می‌دهد که هيچ مدرکی ندارند و حبس خانگی اين سه منتقد حکومت با انگيزه سياسی ادامه دارد."

شيرين عبادی و شش گروه حقوق بشری همچنين خواهان آزادی فوری و بدون قيد تمام کسانی شدند که به خاطر استفاده از آزادی بيان و آزادی گردهمايی يا آزادی تشکل، زندانی شده‌اند

شيرين عبادی و شش گروه حقوق بشری همچنين خواهان آزادی فوری و بدون قيد تمام کسانی شدند که به خاطر استفاده از آزادی بيان و آزادی گردهمايی يا آزادی تشکل، زندانی شده‌اند.

گزارشگران بدون مرز، سازمان عفو بين‌الملل، ديده‌بان حقوق بشر، فدراسيون بين‌المللی جامعه‌های حقوق بشر، جامعه دفاع از حقوق بشر در ايران و کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران اين بيانيه مشترک را امضا کرده‌اند.

امضاکنندگان اين بيانيه همچنين از مسئولان جمهوری اسلامی خواسته‌اند که با نهادهای حقوق بشری سازمان ملل برای بهبود وضعيت کنونی حقوق بشر در ايران همکاری کنند.

شيرين عبادی در اين بيانيه گفته است: "۳۴ سال پس از برقراری يک جمهوری اسلامی که خواهان آزادی و عدالت بود، زندان‌ها در ايران هنوز پر از صدها زندانی سياسی و عقيدتی است که بسياری از آن‌ها شهروندان عادی هستند و تنها جرمشان بيان نظرشان بوده است."

نهادهای حقوق بشری، حکومت ايران را به "نقض حقوق بشر" متهم می‌کنند. ايران اين اتهام را رد می‌کند.

"به بازداشت خودسرانه موسوی، کروبی و رهنورد پايان دهيد"

news-zamaneh — Wed, 23 Jan 2013 08:52:43 +0000

يک نهاد سازمان ملل متحد از حکومت ايران خواست تا به بازداشت "خودسرانه" ميرحسين موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد پايان دهد.

به گزارش کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران، گروه کاری بازداشت‌های خودسرانه سازمان ملل اعلام کرده است: "دولت ايران با در بازداشت نگه‌داشتن رهبران مخالفان بدون تفهيم اتهام و يا محاکمه، قوانين بين‌المللی حقوق بشر و همچنين قوانين ايران را نقض کرده است."

موسوی، کروبی و رهنورد از ۲۶ بهمن ۱۳۸۹ در حصر خانگی به سر می‌برند.

گروه کاری بازداشت‌های خودسرانه سازمان ملل، حصر خانگی موسوی، کروبی و رهنورد را "باعث نگرانی شديد" دانسته است.

گروه کاری بازداشت‌های خودسرانه سازمان ملل، نهادی است که از پنج کارشناس مستقل تشکيل شده و موارد مرتبط با بازداشت‌های خودسرانه را مورد بررسی قرار می‌دهد.

هادی قائمی، مدير کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران: "هيچ توجيهی برای ادامه اين بازداشت‌های غيرقانونی وجود نداشته است، هيچ اتهامی مطرح نشده، به هيچ قانونی استناد نشده و هيچ‌گونه فرآيند قضايی طی نشده است

کمپين بين‌ا‌لمللی حقوق بشر در ايران از اظهار نظر اين نهاد عضو سازمان ملل استقبال کرده و از دولت ايران و آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی خواسته است تا موسوی، کروبی و رهنورد را "فورا آزاد کند."

هادی قائمی، مدير کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران گفت: "هيچ توجيهی برای ادامه اين بازداشت‌های غيرقانونی ظرف دو سال گذشته وجود نداشته است، هيچ اتهامی مطرح نشده، به هيچ قانونی استناد نشده و هيچ‌گونه فرآيند قضايی طی نشده است."

به گفته وی "تا زمانی که دو نامزد انتخابات سال ۱۳۸۸ تحت حصر خانگی هستند، انتخابات پيش روی رياست جمهوری در خرداد ۱۳۹۲ نمی‌تواند هيچ‌گونه شمايی از مشروعيت داشته باشد."

چندی پيش اسماعيل احمدی مقدم، فرمانده نيروی انتظامی ايران در گفت‌وگويی با روزنامه کيهان اذعان کرد که آيت‌الله علی خامنه‌ای خود مسئوليت برخورد با موسوی و کروبی و چند تن ديگر را برعهده گرفته است.

محمد خاتمی، رئيس‌جمهور پيشين ايران و يکی از رهبران اصلاح‌طلب در اين کشور نيز می‌گويد: "تداوم حصر ميرحسين موسوی، رهنورد و کروبی به نفع کشور نيست."

فرزندان کروبی، موسوی و رهنورد خواهان توقف نقض حقوق انسانی والدين خود شدند

news-zamaneh — Mon, 07 Jan 2013 09:07:42 +0000

فرزندان مهدی کروبی، ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد در بيانيه‌ای از حکومت ايران خواستند "نفض" حقوق انسانی و قانونی والدين‌‌شان را "سريعا" متوقف و آن‌ها را "بدون هرگونه بهانه واهی" آزاد کنند.

موسوی، رهنورد و کروبی از ۲۶ بهمن ۱۳۸۹ در حصر خانگی به‌سر می‌برند.

تارنمای کلمه، امروز دوشنبه ۱۸ دی اين بيانيه را که ۱۶ دی نوشته شده، منتشر کرده است. در اين بيانيه گفته شده است حصر خانگی اين رهبران مخالفان نمی‌تواند بدون تأييد مقامات ارشد جمهوری اسلامی باشد.

فرزندان رهبران مخالفان گفته‌اند: "بعد از گذشت نزديک به دو سال از زندان خانگی، هنوز هيچ مقام رسمی شجاعت پذيرش مسئوليت رسمی برای تعيين وضعيت قضايی عزيزان ما که مورد مهر بخش عظيمی از مردم ايران هستند، نيافته است."

دو هفته پيش اسماعيل احمدی‌مقدم، فرمانده نيروی انتظامی ايران به روزنامه کيهان گفت پس از حوادث انتخابات رياست‌جمهوری سال ۱۳۸۸، آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی شخصاً نحوه برخورد با رهبران مخالفان را بر عهده گرفته است.

پس از انتخابات جنجالی رياست‌جمهوری ايران در سال ۸۸ هزاران نفر از هواداران موسوی و کروبی و صدها فعال سياسی و روزنامه‌نگار بازداشت شدند. مخالفان، حکومت ايران را به "تقلب" در اين انتخابات متهم می‌کنند، اتهامی که حکومت ايران آن را رد می‌کند.

فرزندان موسوی، رهنورد و کروبی در بيانيه خود از مقامات ايران خواسته‌اند تا اجازه دهند والدين‌شان با حضور در رسانه‌ها و بدون "ارعاب نيروهای نظامی و امنيتی" به شرح حوادث چند سال گذشته بپردازند

امضاکنندگان اين بيانيه، حکومت ايران را به "هتاکی، فحاشی و ايراد افترا" عليه رهبران مخالفان متهم کرده‌اند و گفته‌اند حکومت "مدعی عدالت و شريعت" به موسوی، کروبی و رهنورد "يک بار هم اجازه دفاع در رسانه ملی نداده است."

فرزندان موسوی، رهنورد و کروبی در بيانيه خود از مقامات ايران خواسته‌اند تا اجازه دهند والدين‌شان با حضور در رسانه‌ها و بدون "ارعاب نيروهای نظامی و امنيتی" به شرح حوادث چند سال گذشته بپردازند.

به گفته اين بيانيه، رهبران مخالفان که در حصر خانگی به‌سر می‌برند، "تنها راه خروج نظام از وضعيت اسفبار فعلی را در تمکين حاکميت به اراده ملت و به‌رسميت شناختن حق تعيين سرنوشت‌شان می‌دانند."

شمار ديگری از رهبران اصلاح‌طلب و چهره‌های منتقد سياست‌های دولت ايران از جمله محمد خاتمی، رئيس‌جمهور پيشين و اکبر هاشمی رفسنجانی، رئيس مجمع تشخيص مصلحت نيز بارها گفته‌اند "آزادی زندانيان سياسی، آزادی رسانه‌ها، لغو فضای امنيتی و برگزاری انتخابات آزاد" راه خروج ايران از "بحران" پس از انتخابات ۱۳۸۸ است.

اما چهره‌های نزديک به حکومت ايران معمولاً به اين درخواست‌ها واکنش‌های تندی نشان می‌دهند و اين خواسته‌ها را "زياده‌خواهی" می‌نامند.

فرزندان موسوی و کروبی همچنين از مقامات ايران خواسته‌اند اجازه دهند بتوانند "به‌طور منظم و در محيطی آرام" با والدين‌شان ديدار کنند و "تيم پزشکی معتمد" نيز بتوانند به‌طور مستمر، رهبران مخالفان را مراقبت و مداوا کند.

تارنمای کلمه چندی پيش اعلام کرده بود خانواده موسوی در مورد وضعيت سلامتی موسوی و رهنورد ابراز نگرانی کرده‌اند.

به نوشته کلمه "مأموران امنيتی که پيش‌تر از آوردن هرگونه مواد غذايی از سوی فرزندان ميرحسين و رهنورد برای پدر و مادر زندانی‌شان جلوگيری می‌کردند، و مواد غذايی را خود رأساً تأمين می‌کردند، اکنون می‌گويند خود را مسئول مواد غذايی آن‌ها نمی‌دانند و خانواده بايد اين کار را برعهده بگيرند."

اين گزارش ادامه داده بود: "اين رفتار عجيب اکنون اين نگرانی را در خانواده موسوی ايجاد کرده که نيت و غرض خاصی در کار باشد و عاملان و آمران اين بازداشت غيرقانونی و طولانی‌مدت خانگی، قصد سوئی برای خدشه به سلامتی ميرحسين و رهنورد و رفع مسئوليت از خود داشته باشند."

عسگراولادی بار ديگر از "فتنه‌گر" نبودن موسوی و کروبی سخن گفت

news-zamaneh — Sat, 05 Jan 2013 06:00:16 +0000

حبيب‌الله عسگراولادی از رهبران اصولگرايان در ايران بار ديگر گفت ميرحسين موسوی و مهدوی کروبی، دو تن از رهبران مخالفان را "فتنه‌گر" نمی‌داند.

به گزارش خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا)، دبيرکل "جبهه پيروان خط امام و رهبری" گفت: "فتنه‌گر اصلی آمريکا،‌ انگليس و استکبار است و موسوی و کروبی فتنه‌گر نيستند."

حبيب‌الله عسگراولادی هفته گذشته نيز گفته بود: "من موسوی و کروبی را به‌عنوان فتنه نمی‌شناسم چون با هر دويشان کار کرده‌ام. يک سال و نيم وزير موسوی بودم و با کروبی نيز در کميته امداد و زندان بودم."

مقامات حکومتی ايران از رويدادهای پس از انتخابات دهمين دوره رياست جمهوری در سال ۱۳۸۸ که در آن به‌مدت نزديک به يک سال نسبت به نتايج انتخابات اعتراضات خيابانی صورت گرفت و ده‌ها نفر کشته و صدها نفر دستگير شدند، به‌عنوان "فتنه" ياد می‌کنند و شرکت‌کنندگان در اين اعتراضات و رهبران آن را "فتنه‌گر" می‌نامند.

حبيب‌الله عسگراولادی: فتنه‌گران در وقايع پس از انتخابات رياست جمهوری در سال ۸۸، اطراف موسوی و کروبی را گرفتند و اين دو بايد از اين فتنه‌گران اعلام برائت کنند

عسگراولادی ‌در جمع خبرنگاران در پاسخ به اين پرسش که "چرا در اظهارنظر قبلی خود، موسوی و کروبی را فتنه‌گر ندانسته‌ايد؟"، گفته است: "فتنه‌گران در وقايع پس از انتخابات رياست جمهوری در سال ۸۸، اطراف موسوی و کروبی را گرفتند و اين دو بايد از اين فتنه‌گران اعلام برائت کنند."

همچنین هفته گذشته برخی منابع خبری ايران اعلام کردند آيت‌الله احمد علم‌الهدی، امام جمعه مشهد گفته است موسوی و کروبی را به عنوان "فتنه‌گر" نمی‌شناسد. با این حال وی چند روز بعد اين خبر را تکذيب کرد.

ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد از ۲۶ بهمن‌ماه ۱۳۸۹ به‌طور کامل در حصر خانگی قرار گرفته‌اند. اين حصر خانگی در پی تظاهرات مخالفان حکومت ايران در روز ۲۵ بهمن صورت گرفت که طی آن دو جوان به‌نام‌های صانع ژاله و محمد مختاری کشته، ده‌ها نفر زخمی و نزديک به هزار نفر بازداشت شدند.

مهدی کروبی و همسرش فاطمه کروبی نيز هم‌زمان با موسوی و رهنورد در حصر خانگی قرار گرفتند اما فاطمه کروبی بعدها از حصر خانگی آزاد شد.

چندی پيش اسماعيل احمدی مقدم، فرمانده نيروی انتظامی ايران در گفت‌وگويی با روزنامه کيهان گفت آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، شخصاً مسئوليت برخورد با موسوی و کروبی و چند تن ديگر را برعهده گرفته است.

حصر خانگی موسوی و کروبی انتقاد‌های زيادی را نيز به دنبال داشته است. در آخرين اظهارنظر در اين باره، آيت‌الله علی‌محمد دستغيب از مراجع تقليد شيعه ساکن شيراز و عضو مجلس خبرگان رهبری هفته گذشته در فتوايی اعلام کرد کسانی که ميرحسين موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد را در حصر خانگی قرار داده‌اند، "مجرم و گناهکار" هستند.

آيت‌الله دستغيب، حصر اين افراد را "غير شرعی" ناميده است.

آيت‌الله دستغيب: حصرکنندگان موسوی و کروبی مجرم هستند

news-zamaneh — Wed, 02 Jan 2013 08:21:09 +0000

آيت‌الله علی‌محمد دستغيب از مراجع تقليد شيعه ساکن شيراز و عضو مجلس خبرگان رهبری در فتوايی اعلام کرد کسانی که ميرحسين موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد را در حصر خانگی قرار داده‌اند، "مجرم و گناهکار" هستند.

به گزارش تارنمای حديث سرو نزديک به اين مرجع تقليد، آيت‌الله دستغيب، حصر اين افراد را "غير شرعی" ناميده است.

اين مرجع تقليد درباره صدا و سيمای جمهوری اسلامی ايران که اقدام به پخش فيلم‌هايی عليه اين رهبران مخالفان کرده، گفته است: "مطالبی که گفته شده است از مصاديق شکستن حرمت و خلاف شرع و قانون است، چون اين بزرگواران همه مدعی برپايی يک دادگاه اسلامی در محضر ملت شريف ايران بدون رعب و وحشت می‌باشند."

موسوی، کروبی و رهنورد بدون رسيدگی قضايی در حصر خانگی هستند. حکومت ايران اين افراد را "سران فتنه" می‌داند.

آيت‌الله علی‌محمد دستغيب: اين بزرگواران همه مدعی برپايی يک دادگاه اسلامی در محضر ملت شريف ايران بدون رعب و وحشت می‌باشند

اين تظاهرات به دعوت ميرحسين موسوی و مهدی کروبی و به پشتيبانی از مردم مصر و تونس برگزار شد اما به دليل يورش مأموران امنيتی به تظاهرات ضددولتی تبديل گشت.

در چند روز گذشته شماری از چهره‌های اصولگرايان گفته‌اند موسوی و کروبی را "فتنه‌گر" نمی‌دانند.

از جمله حبيب‌الله عسگراولادی، عضو رهبری حزب مؤتلفه گفته است: "من موسوی و کروبی را به‌عنوان فتنه نمی‌شناسم چون با هر دويشان کار کرده‌ام. يک سال و نيم وزير موسوی بودم و با کروبی نيز در کميته امداد و زندان بودم."

از سوی ديگر آيت‌الله خوشوقت به خبرگزاری تسنيم گفته است: "بايد بر روی فتنه‌گران خط قرمز کشيد، فتنه ۸۸ تطهير نمی‌شود."

به گفته وی "فتنه‌گران کافر و مرتد هستند و تطهير نمی‌شوند."

دختر آيت‌الله خوشوقت، همسر مصطفی خامنه‌ای يکی از فرزندان آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ايران است.

فرزند مهدی کروبی خواستار انتقال پدرش به زندان اوین شد

Maryam — Sun, 29 Jul 2012 16:54:45 +0000

محمدتقی کروبی، فرزند مهدی کروبی از رهبران مخالفان دولت در نامه‌ای خطاب به "مقامات عالی نظام" با ابراز نگرانی از وضعیت فعلی حصر پدرش خواستار آن شد که مهدی کروبی برای ادامه حصر خانگی به منزل مسکونی‌اش در جماران منتقل شود و یا همچون سایر زندانیان سیاسی به زندان اوین فرستاده شود.

در این نامه که امروز هشتم مرداد ماه درسایت سحام‌نیوز، منتشر شده، آمده است: " اگر اعتباری برای سخن و یا دستور خود مبنی بر حصر و یا حبس خانگی آقای کروبی قائل هستید، دستور دهید ایشان را به منزل مسکونی‌اش در جماران انتقال دهند و امنیتی‌ها قوانین و مقررات مربوط به زندان‌ها را بدون هیچ‌گونه تبعیضی اعمال کنند."

وی با بیان اینکه شرایط فعلی پدرش از وضعیت زندانیان اوین "نگران‌کننده‌تر" است، از مقامات جمهوری اسلامی خواسته است، اگر همچنان به "تشدید مجازات" مهدی کروبی به شکل فعلی "اصرار" دارند، او را به زندان اوین منتقل کنند.

برخورداری از حقوق مندرج در قوانین و مقررات همچون زندانیان دیگر، خروج از وضعیت انفرادی و نپرداختن هزینه زندان و زندانبان از زندانی، از جمله دلائل محمدتقی کروبی برای درخواست انتقال پدرش به زندان اوین است.

پسر مهدی کروبی با بیان اینکه دستگاه قضایی در پرونده حصر خانگی پدرش "اساسا به بازی گرفته نشد" می‌گوید که مراحل قانونی جهت بازداشت و حبس مهدی کروبی، میرحسین موسوی و همسران‌شان حتی به "لحاظ شکلی" طی نشده است.

برخورداری از حقوق مندرج در قوانین و مقررات همچون زندانیان دیگر، خروج از وضعیت انفرادی و نپرداختن هزینه زندان و زندانبان از زندانی، از جمله دلائل محمدتقی کروبی برای درخواست انتقال پدرش به زندان اوین است

به گفته او: "احدی از مقامات کشور مسئولیت این حبس را تاکنون بر عهده نگرفته و از همه مهمتر دامنه و قلمرو آن معین نشده است."

میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی از رهبران مخالفان دولت از بهمن ماه سال ۱۳۹۸ در حصر خانگی هستند . فاطمه کروبی نیز در ابتدا به همراه همسرش در حبس خانگی بود و بعدها به بهانه کوچک بودن محل حصر و حضور دائمی ماموران امنیتی در آنجا از ورودش به آپارتمان محل نگهداری مهدی کروبی جلوگیری شد.

محمدتقی کروبی با اشاره به اینکه هدف این نامه "به چالش کشاندن فعل حاکمیت در بازداشت و حبس غیر قانونی و یا فقدان سنخیت رفتار فعلی با واژه حصر در قیاس با موارد یاد شده نیست"، آورده است: "با عنایت به شرایط به‌شدت ناعادلانه حبس انفرادی پدرم در یکسال گذشته صرفا می خواهم از مقامات عالی نظام بپرسم آیا زمان حصر و یا حبس کروبی در منزل مسکونی‌اش مطابق آنچه رسما فرمان داده شد و مقامات سیاسی در داخل و خارج کشور از آن سخن می گویند، فرا نرسیده است؟"

بر اساس این نامه، ۱۰۰ روز حبس در مکانی بدون دسترسی به پنجره و هوای آزاد، مهدی کروبی را دچار صدمات جسمی از جمله ناراحتی ریوی کرده است و در ماه‌های اخیر نیز وی به تنهایی در یک آپارتمان است و هر ۱۰ ساعت یکبار یکی از ماموران از طریق آیفون و یا حضوری جویای وضعیت او می شوند.

محمدتقی کروبی می‌گوید که پدرش از "حقوق به رسمیت شناخته شده زندانی بطور غیر قانونی و سلیقه‌ای" محروم شده است و دیدار با فرزندان "نه به عنوان حق این زندانی بلکه به عنوان عطیه حکومتی هرازگاهی آنهم با شرایط خاص خود اعطا می‌شود."

بنا به نوشته محمد تقی کروبی، دسترسی نداشتن به روزنامه و مجله، عدم دسترسی منظم به تلفن، هواخوری در محیطی آزاد و یا مرخصی از دیگر حقوقی است که مهدی کروبی به عنوان یک زندانی از آن محروم است.

به گفته وی، پدرش تنها به مدت چند هفته و به تشخیص ماموران امنیتی دو روزنامه جام جم و اطلاعات در اختیار داشت و در حال حاضر با تغییر تیم امنیتی حاضر در محل، می‌تواند "روزانه ساعتی در پارکینگ سرپوشیده قدم بزند"

در آخرین دیدار مهدی کروبی با همسرش، فاطمه کروبی که در شب چهارم ماه رمضان بوده نیز یک مامور امنیتی مرد تمام مدت در کنار آنها بوده است.

چرا جمهوری اسلامی به حصر خانگی موسوی و کروبی پایان نمی‌دهد؟

Sun, 01 Jul 2012 20:58:06 +0000

حمید رضایی

حمید رضایی − در موقعیت‌های بسیاری ذهن یک فعال یا علاقه‌مند به مسائل سیاسی به سمت ارزیابی شیوه اندیشیدن و مکانیسم تصمیم گیری در جمهوری اسلامی ایران معطوف می‌شود. بررسی‌های فردی و گروهی‌ای که معمولاً از اینجا شروع می‌شود که در یک مورد خاص یا به صورت عام، جمهوری اسلامی «چرا اینگونه رفتار می‌کند/نمی کند؟» و گاهی اوقات به این قضاوت ختم می‌شود که: جمهوری اسلامی گاهی (اگر نگوئیم اغلب) بر خلاف مصالح و منافع خود رفتار می‌کند!

به عنوان مثال:

چرا جمهوری اسلامی مهندس موسوی و شیخ مهدی کروبی را در حبس خانگی نگاه داشته است و به جای نمایش گاه‌گاه آنان در عکس‌های دیدار با اعضای خانواده شان آنها را آزاد نمی‌کند؟

این پرسش از این نظر مطرح است که به نظر می‌رسد یکی از بهترین راه‌‌های فرار سیستم جمهوری اسلامی از فشار بی‌امانی که بعد از اعتراضات به نتیجه انتخابات ۸۸ بر آن وارد شده است، آزادی موسوی و کروبی باشد.

تقلب آری، پیروزی قطعی خیر

وقتی انتخابت ریاست جمهوری برگزار شد، حتی در اوج بحث تقلب در انتخابات هم طرفداران معقول این دو کاندیدای ریاست جمهوری نمی‌توانستند ادعا کنند که آنها پیروز انتخابات بوده‌اند. البته طرفداران شیخ مهدی کروبی از همان ابتدا اعلام کردند که برای پیروزی در انتخابات نیامده‌اند و طردشدگان حکومت و بیرون گذاشته‌شدگان از حیطه دغدغه‌های موسوی را حمایت می‌کردند تا از انتخابات به عنوان یک مبارزه اجتماعی استفاده کنند. اما طرفداران آقای موسوی پیشاپیش و با قطعیت از پیروزی او در انتخابات صحبت می‌کردند و حتی خود آقای موسوی نیز سخنرانی ویدئویی به مناسبت پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری تهیه کرده بود. بحث تقلب مطرح بود و الگوهای آماری، علم ریاضیات، دانش احتمالات و مشاهدات مستقیم و تجربه تاریخی همه در تایید یک تقلب حکومتی در انتخابات و از لزوم کشیده شدن انتخابات به دور دوم حکایت می‌کرد. (لینک ۱-۲)

در ایران جمعیت روستایی همچنان ۴۵ درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دهد. رأی دادن در این روستاها کم و بیش زیر نفوذ بزرگ طایفه یا خانواده قرار دارد. نمایندگان مجلس اغلب از طریق رایزنی و توافقات محلی رأی روستاها را پشت کاندیدای مورد نظر خود می‌برند. اولویت اصلی در روستاها مسائل کشاورزی و به دلیل شیوه درآمد کشاورزی (شش ماه کار و زحمت و در پایان فروش محصول و نیاز به مدیریت منابع مالی تا برداشت سال بعد) از هر نوع پرداخت نقدی استقبال می‌کنند. حکومت مدتهاست از طریق تعاونی ها، ادارات جهاد سابق، مبلغان مذهبی، در دست داشتن سیستم توزیع نیازهای کشاورزی، خرید تضمینی محصول، بیمه روستائیان، فعالیت‌های عمرانی و مسائل دیگر روی این قشر کار می‌کند. در مقابل اصلاح طلبان که بدنه اصلی حامی موسوی بودند برنامه‌ای برای روستائیان نداشته و تمام توان خود را در زمانی که قدرت را در دست داشتند و بعد از آن، روی طبقه متوسط شهری مترکز کرده بودند.

سیستم گاهی اوقات خوب بازی می‌کند، اما مسئله این است که همیشه از قافله عقب است و واکنش‌هایش هم‌خوانی زمانی با کنش‌های بیرونی ندارد. به همین دلیل اغلب راهکارهایش به جای حل کردن مشکل، کار را خراب‌تر می‌کند.

در شهرها نیز احمدی نژاد برای خود رأی دست و پا کرده بود و در میان طبقات پایین جامعه پیروز مناظره‌های تلویزیونی محسوب می‌شد. احمدی نژاد هوشمندانه دوباره به هاشمی رفسنجانی حمله کرد و سعی کرد فضای مناظره تلویزیونی را به سمت افشاگری علیه فساد حکومتی بکشاند و در این امر بسیار موفق‌تر از موسوی و کروبی عمل کرد. از آنجا که هم اصولگرایان و هم اصلاح طلبان دو نامزد در انتخابات ریاست جمهوری داشتند عملا رأی این دو اردوگاه با تقسیم درونی مواجه شده بود. بنابراین شکی در این باقی نیست که نتایج اعلام شده همراه با تقلبی مفتضحانه بود اما در صورت کشیده شدن انتخابات به دور دوم احتمال پیروزی احمدی نژاد دور از ذهن نبود.

حکومت می‌توانست از میان موسوی و احمدی نژاد دست به انتخاب یکی از گزینه‌ها بزند. به جز این برتری که وزارت کشور دولت محمود احمدی نژاد برگزار کننده انتخابات بود، مابقی شرایط سیاسی کشور برای هر دو کاندیدا کم‌وبیش نزدیک به یکدیگر بود. انتخابات ریاست جمهوری به دلیل وجود نهاد شورای نگهبان بیش از آنکه انتخاب مردم باشد انتخاب نظام و رهبری از بین گزینه‌هایی است که خود به آنها اجازه ورود به عرصه انتخابات را می‌دهند. هر دو گزینه موسوی و احمدی نژاد برای نظام و رهبری فایده‌ها و هزینه‌های مخصوص به خود را داشتند (لینک ۳) اما در کل خطر ایدئولوژیکی از سوی آنها متوجه جایگاه ولایت فقیه نبود.

اولی رابطه خود را با رهبر انقلاب پدر و فرزندی می‌دانست. (لینک ۴) و دومی با شعار بازگشت به دوران طلایی امام و اجرای بدون تنازل قانونی اساسی وارد عرصه انتخابات شد. (لینک۵) همانطور که همه می‌دانند قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به محکم‌ترین شکل ممکن مدافع قدرت ولایت فقیه است.

احمدی نژاد از طریق پرداختن به مطالبات اقتصادی و توزیع مبالغی با عنوان سهام عدالت و غیره رأی اکثریت طبقات پائین و روستائیان کشور را پشت سر خود داشت. (لینک ۶-۷-۸) در مقابل رأی طبقه متوسط شهری که جامعه هدف اصلاح طلبان محسوب می‌شدند پشت سر آقای موسوی بود. (لینک ۹) سران سپاه و قوه قضائیه طرفدار حامی احمدی نژاد بودند و قسمتی از بدنه این نهاد‌ها طرفدار آقای موسوی بود. هر دو در لایه‌های مختلف مذهبیون جامعه دارای نفوذ بودند. شرایط به گونه‌ای بود که جمهوری اسلامی می‌توانست در یک حالت برد-برد انتخاب کند که احمدی نژاد را برای چهار سال دیگر نگه دارد یا از شر او راحت شود.

جمهوری اسلامی احمدی نژاد را "انتخاب" کرد اما از فردای روز اعلام پیروزی‌اش از یک انتخاب برای سیستم، تبدیل به یک "جبر" شد. (لینک۱۰) او وقتی دید در قسمتی از روند ۳۳ ساله «وضعیت خطیر فعلی» − به نام «فتنه» − در موقعیتی قرار گرفته است که هرگونه انتقاد از او مستقیماً نقد به نظام و رهبری تلقی می‌شود و حتی رقبای اصولگرای او بنا به حمایت صریح رهبر نظام از شخص او و دولتش سکوت پیشه کرده‌اند و در غالب دفاع از نظام و رهبری در برابر فتنه "اجباراً" پشت سر او قرار گرفته‌اند چنان به یکه تازی مشغول شد که هزینه‌های سرسام آور داخلی و خارجی آن برای سیستم غیر قابل پرداخت شد. مردم معترض را خس و خاشاک نامید و ادعا کرد: «حمایت رهبری، از آرای او کاسته است»، یعنی تلویحا اعلام کرد که این او نیست که به ترک رهبری بسته شده است بلکه این رهبری است که به ترک او بسته شده است و به او وابسته است.

وقتی چاکران و بندگان برای اخذ خبرهای شهر امین پادشاه باشند تا اولین گلوله توپ به باروی شهر اصابت نکرده باشد همواره خبر این است که «سر سلطان به سلامت باد. شهر در امن و امان است». نباید فراموش کرد که دروغگو خود اولین کسی است که دروغ‌های خودش را باور می‌کند و با دروغ‌هایش زندگی می‌کند.

بعد از فروپاشیدن اصلاح‌طلبان کم کم خودی‌های سیستم برای رقابت یا احمدی نژاد به میدان آمدند و در فراز و فرودهایی او را به شدت زیر ضرب گرفتند (لینک ۱۱) اما متوجه شدند که رئیس جمهور منتخب رهبر خوب فهمیده است که صورت حساب‌هایش مستقیم برای رهبری فرستاده می‌شود و از هیچ خرج کردنی از کیسه رهبری ابایی ندارد. به همین دلیل چاره‌ای نداشتند جز آنکه «صبر و مدارا کنند تا مدت قانونی دولت احمدی‌نژاد با همه مسائلی که دارد به پایان برسد و ان شاالله این دولت نیمه کاره نماند.» (لینک ۱۲ و ۱۳) در کل همه چیز به انتخابات ریاست جمهوری آینده موکول شد.

اکنون سیستم نه تنها بسیاری از معتقدان خود را از دست داده است که امید به اصلاح خود را هم در دل معتقدان به اصلاحش به ناامیدی تبدیل کرده است. نظام جمهوری اسلامی با یک اجماع بی‌سابقه جهانی بر سر یک رشته تحریم‌های اقتصادی − که هر لحظه شدیدتر می‌شود − عملاً در مرز فروپاشی اقتصادی قرار گرفته است. (لینک ۲۵ -۲۶ ) این فروپاشی اقتصادی خود به دلایل متعدد سیاسی، اقتصادی و فرهنگی با یک فروپاشی اجتماعی همراه شده است. خطر حمله نظامی آمریکا و ناتو بیخ گوش جمهوری اسلامی است و رژیم سوریه به عنوان متحد استراتژیک این سیستم −که پل ارتباطی و حیاتی بین ایران و دیگر متحدان منطقه‌ای است − در لبه پرتگاه سرنگونی قرار دارد.

جمهوری اسلامی می‌خواهد بر سر مسئله هسته‌ای دست به یک توافق آبرومند بزند و در عوض کنار گذاشتن غنی‌سازی اورانیوم اندکی از این فشار‌ها بکاهد اما قدرت‌های غربی تازه مزه تحت فشار گذاشتن جدی جمهوری اسلامی زیر زبانشان رفته است و می‌خواهند بر شدت فشار اقتصادی خود بیافزایند. کار به جایی رسیده است که مسئله انتخاب مهره‌های جایگزین حکومت فعلی جدی گرفته شده است. گروهای سیاسی و دولتهای غربی نشست می‌گذارند و رایزنی می‌کنند. نیروهای اپوزیسیون ایران در این زمینه وارد رقابت با یکدیگر شده‌اند و کم کم جنگ رسانه‌ای رقبا پیرامون این موضوع بالا گرفته است.

آش آنقدر شور شده است که عده‌ای به سبک بست‌نشینی‌ در سفارت انگلیس (لینک ۲۷) برای رئیس جمهور آمریکا نامه می‌نوسند و تقاضای دخالت بشر دوستانه می‌کنند و پسر دیکتاتور سابق ایران جلو افتاده است و به دلیل تراکم برنامه مصاحبه‌ها و دیدارها وقت سر خاراندن ندارد. یک روز می‌گوید که با نمره‌ای بین شش تا هفت (از ۱۰) سوسیال دموکرات است و روز دیگر می‌گوید قانوناً شاه ایران است و حتی اگر لازم باشد نلسون ماندلا و مهاتما گاندی ایران هم می‌شود! (لینک ۱۴ و ۱۵)

در شرایطی که رابطه رئیس جمهور با رهبر، رابطه پدر و فرزندی است، دولتش بهترین دولت تاریخ جمهوری اسلامی (لینک ۱۶ و ۱۷) و رهبر سیستم با چشمان گریان، اندک آبرویش را کف دست علیل اش گرفته است و به پای این رئیس جمهور و دولت گذاشته است، نماینده سیاسی سیستم (یعنی احمدی نژاد) در چه حد و حدودی می‌تواند به غرب روی خوش نشان دهد و زانو بزند؟ نخواهد یا نخواهند که زانو بزند یا وارد رابطه با «دشمن» شود (لینک ۱۸) با بقای در خطر قرار گرفته‌شان چه کنند؟

آزادی کروبی و موسوی برای سیستم چه فوایدی دارد؟

حال حساب کنید که موسوی و کروبی به جای منتشر شدن عکس‌هایشان در سفر شمال یا منزل شخصی (عکس‌ها با یک جستجو ساده در اینترنت قابل دسترسی هستند.)، خودشان در جامعه ظاهر شود. آزاد شوند و یا کانا‌لهای ارتباطی کنترل شده − اما مداومی − برای آنها در نظر بگیرند. طبیعتاً سازی که با زندانی شدن آنها کوک شده است ناکوک می‌شود. دیکتاتوری از وضعیت قرمز وارد وضعیت نارنجی می‌شود. بی شک موسوی و کروبی هر دو با حمله نظامی به ایران مخالف هستند و یکی از محورهای فعالیت و توصیه هایشان هم همین خواهد بود. بسیاری از کسانی که در خارج ایران خود را نماینده یا رهبر جنبش سبز معرفی کرده‌اند می‌سوزند و سوخت می‌شوند. بساط رایزنی‌های به سبک "لوی جرگه" برای انتخاب کرزایی برای ایران به هم می‌خورد. جمهوری اسلامی دوباره می‌تواند بخشی از نیروهای مخالف خود را از مرزهای سرنگونی طلبی به اصلاح طلبی بکشاند. شاید سیستم بتواند در یک جدال سیاسی، درون اردوگاه خودی‌ها جایگزینی برای احمدی نژاد انتخاب کند و "مثلا" قالیباف، لاریجانی، رحیم صفوی، جلیلی یا هر کس دیگر را جایگزین او کند، اما باید بخشی از جامعه را همچنان بیرون قلمرو حکومت نگاه دارد و این به صلاح حکومت نیست چرا که بخش اعظم مشکلات داخلی و بین المللی‌اش به دلیل (یا به بهانه) همین بخش از جامعه به وجود آمده است. این بخش یا باید وارد گفتمان اصلاح طلبی درون ساختاری بشود و یا در بدترین حالت مجدداً تبدیل به آرای خاموش گردد. (لینک ۱۹ -۲۰ -۲۱ -۲۲)

شاید جمهوری اسلامی روزی دست به این کار بزند اما با شناختی که از این سیستم وجود دارد، آزادی کروبی و موسوی کمی دور از ذهن است، چرا که تجربه نشان داده است جمهوری اسلامی حتی اگر روزی چنین کاری کند آنقدر دیر خواهد بود که دیگر اثری در معادلات نخواهد داشت. این سیستم گاهی اوقات خوب بازی می‌کند، اما مسئله این است که همیشه از قافله عقب است و واکنش‌هایش هم‌خوانی زمانی با کنش‌های بیرونی ندارد. به همین دلیل اغلب راهکارهایش به جای حل کردن مشکل، کار را خراب‌تر می‌کند.

این سیستم عوام‌گرا و نخبه‌آزار است، قرائتی مبتذل از یک ایدئولوژی ارتجاعی دارد، فرصت سوز و صُلب است. چنان خواست‌ها و انرژی مردم را با خفقان سرکوب و فشرده کرده است که با اندک گشایشی در وضعیت احتمال «انبساط کنترل نشده» آن دور از تصور نیست. این سیستم محدود به مانور در سطح است و در ریشه هایش به شدت دیر جنب است.

سالها سانسور و خودسانسوری مردم ایران را از دست‌یابی به اطلاعات محروم کرده است و اپوزیسیون برآمده از آن را ریاکار و پراعوجاج بار آورده است. در کنار آن خود سیستم هم به عنوان سانسور کننده، هر لحظه بیشتر در جزمیات خویش فرو رفته است. کسی که مورد سانسور قرار گرفته است برای شکستن آن دست و پا می‌زند اما سیستمی که سانسور می‌کند دست به ایجاد بستر غیر واقعی برای اطلاعات و آگاهی سانسورچیان خود می‌زند. تاریخ نشان داده است وقتی چاکران و بندگان برای اخذ خبرهای شهر امین پادشاه باشند تا اولین گلوله توپ به باروی شهر اصابت نکرده باشد همواره خبر این است که «سر سلطان به سلامت باد. شهر در امن و امان است». نباید فراموش کرد که دروغگو خود اولین کسی است که دروغ‌های خودش را باور می‌کند و با دروغ‌هایش زندگی می‌کند.

سیستم می‌خواهد قدرت‌اش افزایش یابد ولی چون از علم، نخبگان، تخصص، نیروهای اجتماعی و دستاوردهای تکامل جوامع انسانی دیگر در هراس است و آنها را دشمن خود می‌پندارد این کار را با ضعیف کردن مردم انجام می‌دهد. نتیجه این می‌شود که ظاهراً روز به روز نسبت به مردم قوی تر می‌شود اما واقعیت این است که حکومت در حال تحلیل رفتن است و این احساس قدرت در برقراری یک نسبت با مردمی که روز به روز ضعیف می‌شوند حاصل شده است. عاقبت آنچه سخت و استوار تصور می‌شود دود می‌شود و به هوا می‌رود.

سیستم می‌خواهد قدرت‌اش افزایش یابد ولی چون از علم، نخبگان، تخصص، نیروهای اجتماعی و دستاوردهای تکامل جوامع انسانی دیگر در هراس است و آنها را دشمن خود می‌پندارد این کار را با ضعیف کردن مردم انجام می‌دهد. نتیجه این می‌شود که ظاهراً روز به روز نسبت به مردم قوی تر می‌شود اما واقعیت این است که حکومت در حال تحلیل رفتن است و این احساس قدرت در برقراری یک نسبت با مردمی که روز به روز ضعیف می‌شوند حاصل شده است. عاقبت آنچه سخت و استوار تصور می‌شود دود می‌شود و به هوا می‌رود.

این سیستم بر مبنای تمرکز قدرت پیش می‌رود، بنابراین حتی برای شکار کردن حاضر نیست کمی از این قدرت را به عنوان طعمه، دانه بپاشد. کاسه‌ای که روزی خان نعمت مهره‌ها و جریانات زیادتری بود اکنون هم کوچکتر شده است و هم از محتویاتش کاسته شده است. ضمن اینکه اندک دست‌های برخوردار از آن روز به روز زیاده خواه‌تر شده‌اند و حریصانه دست هر شریک تازه‌ای را پس می‌زنند. بورژاوزی نظامی ایران در اجرای سیاست‌های تعدیل ساختاری شتاب می‌کند تا در نتیجه آن تبدیل به اقلیت قانونی و انحصاری دارنده منافع اقتصادی در ایران باشند. (لینک ۲۳ -۲۴) اسلام سیاسی به عنوان روبنای سیاسی یک زیربنای اقتصادی نئولیبرالی تنها با کنار گذاشتن عقلانیت و پرسشگری در حال مقاومت در برابر تغییر است. همین عامل در حال ضعیف کردن خود سیستم جمهوری اسلامی است. (لینک ۲۸)

دین نمی‌تواند سوال را تحمل کند. سوالات پر شماری که امروزه رواست در برابر دین قرار داد اکثرا سوالاتی هستند که خود دین طراحی کرده، و در حالی که جواب آنها را تدارک دیده است اجازه طرح آنها را صادر کرده است. جز این باشد، سوال پرسیده شده یک تحمیل بیرونی است. یک سوال طراحی و پیش‌بینی نشده نه تنها تقویت کننده دین نیست که تخریب کننده آن است و این نوع سوالات محصول یا به وجود آورنده نوعی رنسانس است که پایه‌های دین و نفوذ و قدرت آن را می‌لرزاند.

جمهوری اسلامی نمی‌تواند به علم و به تخصص بها و زمینه بروز بدهد. این سیستم یک سیستم کوتوله پروری است که همیشه دیر از شرایط زمانی و مکانی آگاه می‌شود. این سیستم بسته است و هر روز خودش را کوچکتر می‌کند. در سیستم‌های حکومتی بسته و فرد سالار ترس حاکم از توطئه اطرافیان سبب می‌شود که زیر دستان و اهل خانواده قدرت به حرم پروردگی و عیاشی عادت داده شوند و عمداً از تربیت سیاسی و اجتماعی دور نگاه داشته شوند. مشهور است که روزی به شاه سلطان حسین گفتند محمود افغان کرمان را گرفته است. گفت: اشکالی ندارد، پایتخت و حرم‌سرایش مرا بس!

ارجاع‌ها‌:

● لینک ۱-۲ ● لینک ۳ ● لینک ۴ ● لینک ۵ ● لینک ۶-۷-۸ ● لینک ۷ ● لینک ۸ ● لینک ۹ ● لینک ۱۰ ● لینک ۱۱ ● لینک ۱۲ ● لینک۱۳ ● لینک ۱۴ ● لینک ۱۵ ● لینک ۱۶ ● لینک ۱۷ ● لینک ۱۸ ● لینک ۱۹ ● لینک ۲۰ ● لینک ۲۱ ● لینک۲۲ ● لینک ۲۳ ● لینک ۲۴ ● لینک ۲۵ ● لینک ۲۶ ● لینک ۲۷ ● لینک ۲۸

هشدار محمد خاتمی به تداوم "حذف و حصر " مخالفان

Maryam — Sat, 30 Jun 2012 15:11:25 +0000

محمد خاتمی، رئیس جمهوری پیشین ایران می‌گوید: "نتیجه حذف و حصر، ناامیدی از اصلاح در جامعه است."

وی روز شنبه، دهم تیرماه در دیدار با شماری از رزمندگان و آسیب‌دیدگان جنگ هشت ساله ایران و عراق گفت: “نتیجه حذف و حصر تقویت حکومت و جلب و جذب نیروهای مأیوس نیست. حاصل حذف و حصر نومیدی از اصلاح در جامعه است و نتیجه تداوم آن اینکه گروه گروه از جوانان و مردم رو به کسانی بیاورند که می‌گویند اسلام یا حداقل حکومت اسلامی نباشد و این فاجعه‌ای است که بیش و پیش از همه حکومت باید به آن بیاندیشد و آن را حل کند.”

به گزارش وب‌سایت شخصی‌ محمد خاتمی، وی در این نشست پس از شنیدن برخی انتقادات درباره سکوت خود و انفعال اصلاح طلبان در مسائل جاری کشور و دلیل شرکتش در انتخابات مجلس نهم، گفت: “از سخنانتان ناراحت نشدم و می‌دانم که این حرف‌ها حرف‌هایی است که در دل خیلی از افراد جامعه هست. راهکار سرکوب کردن این نظرات نیست، بلکه باید تحولی در جامعه ایجاد شود تا جلو دل زدگی از اسلام و جمهوری اسلامی و نظام، بخصوص در میان نسل جوان و نخبگان گرفته شود.”

محمد خاتمی: حاصل حذف و حصر نومیدی از اصلاح در جامعه است و نتیجه تداوم آن اینکه گروه گروه از جوانان و مردم رو به کسانی بیاورند که می‌گویند اسلام یا حداقل حکومت اسلامی نباشد و این فاجعه‌ای است که بیش و پیش از همه حکومت باید به آن بیاندیشد و آن را حل کند

وی اضافه کرد: “وقتی عزیزانی که همه عمر و حیثیت‌شان ایثارگری و دفاع از انقلاب بوده این گونه نگران‌اند و اظهار ناراحتی می‌کنند آن وقت ببینید جوانان ما چه می‌گویند.”

شرکت محمد خاتمی در انتخابات مجلس نهم با غافلگیری گروهی از اصلاح‌طلبان روبه‌رو شد و برخی از مخالفان حکومت ایران و اصلاح‌طلبان از این اقدام وی انتقاد‌ کردند.

بسیاری از گروه‌های اصلاح‌طلب شرکت در انتخابات مجلس نهم را تحریم کرده بودند و محمد خاتمی نیز شرط‌هایی همچون آزادی زندانیان سیاسی، برگزاری انتخابات آزاد و اجرای قانون اساسی را به‌عنوان زمینه‌های حداقلی برای شرکت اصلاح‌طلبان در انتخابات مجلس اعلام کرده بود.

رئیس جمهور پیشین ایران در سخنان روز شنبه خود “تأکید و تلاش برای رفع حصر‌ها و حبس‌ها و عبور از وضعیت امنیتی به وضع امن و آزاد و قانونی” را نشانه دلبستگی‌اش به اصل نظام، جلوگیری از تحریف نظام و ارائه چهره نامطلوب از جمهوری اسلامی" عنوان کرد.

وی با اذعان بر اینکه نظام را قبول دارد، ادامه داد: “اگر دیگرانی، خواستار راه و سامان و نظام و انتظامی دیگر و در پی براندازی هستند، دچار اشتباه بزرگی شده‌اند و طبعاً راه ما هم از آنان جداست.”

در سه سال گذشته، در پی اعتراضات به دهمین انتخابات ریاست جمهوری، هزاران نفر از مخالفان دولت بازداشت شده‌اند و صدها نفر از آنها همچنان در زندان و در حال سپری کردن دوران حبس خود هستند. میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی از رهبران مخالفان دولت نیز از بهمن ماه سال ۱۳۹۸ در حصر خانگی هستند و علاوه بر این فشارهای امنیتی بر فعالان سیاسی و مدنی همچنان ادامه دارد.

مهدی کروبی: احساس خستگی و نااميدی ندارم

Wed, 21 Mar 2012 11:56:57 +0000

مهدی کروبی، موفق شد پيش از تحويل سال با خانواده خود ديدار کند. در اين ديدار وی در جريان مسائل روز کشور قرار گرفت و گفت به آينده اميدوار است.

حسين کروبی، در صفحه فيس‌بوک خود خبر داد که پدرش مهدی کروبی، از رهبران مخالفان دولت ايران توانسته است ساعت هشت و ۳۰ دقيقه بامداد سه‌شنبه پيش از تحويل سال نو، با خانواده خود ديدار کند.

به گزارش حسين کروبی، اين ديدار که با حضور فاطمه کروبی، همسر مهدی کروبی و فرزندانش برگزار شد، ۱۲ ساعت به طول انجاميده و در آن مأموران امنيتی "حضور فيزيکی" نداشتند.

فرزندان مهدی کروبی آخرين بار چهار ماه پيش بود که با پدر خود ديدار کردند. در آخرين ديدار مهدی کروبی انتخابات مجلس نهم را "فرمايشی" دانسته بود و از آن پس ممنوع‌الملاقات شد.

مهدی کروبی از انتخابات نهم مجلس به‌شدت انتقاد کرده و گفته بود مسئولان در نظر دارند "با رد صلاحيت و ابطال برخی حوزه‌ها و پرکردن صندوق‌های رأی از رأی‌های بدون صاحب، و سپس برخورد و دستگيری و به‌وجود آوردن رعب و وحشت و امنيتی‌کردن کشور، پروژه تکراری انتخابات ۸۸ را بار ديگر پياده کنند."

مهدی کروبی وضعيت روحی خود را خوب توصيف کرده و گفته است تنهايی مشکلات خاص خود را دارد اما وی به راهی که برگزيده "ايمان" دارد

حسين کروبی در فيس‌بوک خود نوشته است در ديدار روز گذشته بسياری از مسائل چند ماهه اخير کشور، از جمله، انتخابات مجلس نهم و "مشارکت پايين مردم" در آن؛ "رأی غيرمنتظره محمد خاتمی" در اين انتخابات و واکنش‌های مربوط به آن؛ وضعيت اقتصادی و "بحران‌های جدی"؛ "رفتار تحقيرآميز دولت با مجلس" و همچنين تحولات منطقه، با وی در ميان گذاشته شد.

فرزند کروبی اشاره‌ای به جزئيات اين گفت‌وگوها نکرده و تنها از وضعيت روحی پدرش نوشته است.

مهدی کروبی وضعيت روحی خود را خوب توصيف کرده و گفته است تنهايی مشکلات خاص خود را دارد اما وی به راهی که برگزيده "ايمان" دارد.

اين نامزد اصلاح‌طلبان در دهمين دوره انتخابات رياست جمهوری در ايران گفته است احساس خستگی و نااميدی ندارد و به نتيجه حرکت مردم "اميد کامل" دارد.

مهدی کروبی گفته است: "هر چه هزينه بيشتر داده شود، بعدها قدر اين دستاورد را بيشتر خواهيم دانست. اين هزينه‌ها باعث می‌شود که ما در راه حفظ آن سعی کنيم."

وی در پايان ضمن آرزوی شادابی و بهروزی برای ايرانيان داخل کشور و خارج از مرزها، ابراز اميدواری کرده است که "در آينده‌ای نزديک شاهد موفقيت و پيروزی ملت و کشور باشيم."

مهدی کروبی به‌همراه ميرحسين موسوی، يکی ديگر از رهبران مخالفان دولت و زهرا رهنورد، همسر موسوی، بيش از يک سال پيش، از ۲۵ بهمن‌ماه ۱۳۸۹ تحت بازداشت خانگی قرار دارند.

در اين مدت بارها نهادهای بين‌المللی مدافع حقوق بشر خواهان آزادی آن‌ها شده‌اند اما مسئولان حکومتی ايران به اين درخواست‌ها توجهی نکرده‌اند.

ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد در انتخابات شرکت نکرده‌اند

Wed, 07 Mar 2012 16:46:34 +0000

ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد در ديدار با دختران خود گفتند که در انتخابات مجلس نهم شرکت نکرده‌اند.

به گزارش تارنمای کلمه، ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد، دو تن از رهبران مخالف دولت ايران پس از مدت‌ها محدوديت، برای دومين بار در طول سال جاری موفق به ديدار فرزندان خود شدند.

بنا به اين گزارش در اين ديدار که روز يکشنبه ۱۴ اسفندماه، دو روز پس از انتخابات مجلس نهم در خانه يکی از دختران موسوی و رهنورد و در ميان تدابير امنيتی صورت گرفت ميرحسين موسوی گفته که در انتخابات شرکت نکرده است.

همچنين در اين ديدار آشکار گرديد که زهرا رهنورد نيز در انتخابات مجلس نهم شرکت نکرده است.

گروه‌های اصلی اصلاح‌طلبان و همچنين ديگر مخالفان حکومت ايران انتخابات مجلس نهم را به دليل "غيردمکراتيک بودن" آن و عدم آزادی‌های مدنی و ادامه سرکوب‌ها تحريم کرده بودند.

موسوی در اين ديدار پخش خبر مکالمه تلفنی خود با دخترانش مبنی بر ايستادگی بر مواضع پيشين را ستود و بار ديگر بر آن تأکيد کرد

شهريورماه سال جاری ميرحسين موسوی در ملاقات با سه دختر خود، در مورد انتخابات مجلس گفته بود: "با توجه به تداوم وضعيت فعلی نمی‌توان اميدی به انتخابات و شرکت در آن داشت."

کلمه در مورد ديدار روز يکشنبه افزوده است که موسوی و رهنورد از روحيه خوب و سلامت کامل برخوردار بودند و موسوی با وجود محدوديت‌ها در جريان اخبار جاری کشور بوده است.

موسوی در اين ديدار همچنين پخش خبر مکالمه تلفنی خود با دخترانش را ستود و بار ديگر بر آن تأکيد کرد.

چندی پيش ميرحسين موسوی در مکالمه تلفنی با فرزندانش گفته بود: "هيچ چيز عوض نشده... دخترانم شما بدانيد که من بر سر مواضع پيشين خود همچنان ايستاده‌ام."

گفته می‌شود که پس از اين گفت‌وگوی تلفنی بود که فشارها بر دختران موسوی و رهنورد و اعضای خانواده آن‌ها به شدت افزايش يافت.

در بهمن‌ماه گذشته مأموران امنيتی جمهوری اسلامی ايران دختران ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد را تهديد به بازداشت و انتقال به مکانی نامعلومی کرده بودند.

همچنين يکی از دختران موسوی و رهنورد از تدريس در رشته هنر دانشگاه الزهرا منع شد.

اين تهديد چند روز پس از انتشار نامه مشترک فرزندان ميرحسين موسوی و مهدی کروبی، يکی ديگر از رهبران اصلاح‌طلب مخالف حکومت، صورت گرفته بود.

فرزندان ميرحسين موسوی و مهدی کروبی در روز ۱۸ بهمن‌ماه جاری در نامه مشترکی، از همه هموطنان و "آزادی‌خواهان جهان" خواستند که "پژواک صدای حق‌خواهی" آن‌ها باشند و صدای‌شان را به گوش جهانيان برسانند تا زندانيان آن‌ها و همه زندانيان سياسی و عقيدتی در سراسر ايران آزاد شوند.

فرزندان موسوی و کروبی با ابراز نگرانی از وضعيت سلامت و امنيت والدين خود تصريح کردند که آن‌ها برخلاف خواست خود و برخلاف قانون يک سال است که در بازداشت به‌سر می‌برند.

ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد، به همراه مهدی کروبی، بيش از يک سال پيش، از ۲۵ بهمن‌ماه ۱۳۸۹ تحت بازداشت خانگی قرار دارند.

ميرحسين موسوی: بر سر مواضع خود همچنان ايستاده‌ام

Wed, 22 Feb 2012 12:40:33 +0000

ميرحسين موسوی در گفت‌وگوی تلفنی با فرزندانش گفته است که همچنان بر مواضع پيشين خود ايستاده است.

به گزارش تارنمای کلمه، ميرحسين موسوی، از رهبران اصلاح‌طلب مخالف حکومت ايران و همسرش زهرا رهنورد که در بازداشت خانگی به‌سر می‌برند پس قطع پی‌درپی ارتباطات خود با خانواده و بی‌خبری چند ماه اخير سرانجام با فرزندان خود موفق به گفت‌وگوی تلفنی شدند.

بنا به اين گزارش در همان ابتدای مکالمه تلفنی و پيش از احوال‌پرسی مرسوم ميرحسين موسوی گفته است: "هيچ چيز عوض نشده... دخترانم شما بدانيد که من بر سر مواضع پيشين خود همچنان ايستاده‌ام."

موسوی همچنين افزوده است: "ممکن است به دلايلی همين تنها امکان حداقلی چند ماه يک‌بار برای کسب خبر از وضعيت ما با شما را هم قطع کنند."

وی از دلايل چنين احتمالی چيزی نگفت.

اين گزارش می‌افزايد زهرا رهنورد نيز که "روحيه‌ای قوی" داشت به فرزندان خود گفته است: "به دلايلی که خودتان خواهيد فهميد، ما مدت‌ها امکان صحبت با يکديگر نداشته‌ايم."

گفته می‌شود که پس از اين گفت‌وگوی تلفنی بود که فشارها بر دختران موسوی و رهنورد و اعضای خانواده آن‌ها به شدت افزايش يافت

همچنين موسوی و رهنورد در مورد شايعاتی مبنی بر خروج آنان از شهر و به‌طور مثال حضور آزادانه در شمال کشور که از سوی مراکز امنيتی پخش شده بود واکنش نشان داده و آن را به شدت تکذيب و بر تداوم زندانی بودن خود تأکيد کردند.

همچنين یکی از دختران موسوی و رهنورد از تدریس در رشته هنر دانشگاه الزهرا منع شد.

اين تهديد چند روز پس از انتشار نامه مشترک فرزندان میرحسین موسوی و مهدی کروبی صورت گرفته بود.

آن‌ها ضمن بيان اين‌که والدين‌شان از "حقوق قانونی خود محروم مانده‌اند"، افزودند: "جز تعدادی تماس تلفنی و ديدار محدود، کوتاه و کنترل‌شده حق هرگونه ارتباطی با بيرون از آن‌ها سلب شده است. آن‌ها از حقوق قانونی خود محروم مانده‌اند."

در روزهای اخير و در سالگرد بازداشت خانگی موسوی، کروبی و رهنورد گروه‌های بسياری با انتشار بيانيه و اعلاميه خواهان آزادی آن‌ها شدند.

در جستجوی والدین ربوده شده

Tue, 14 Feb 2012 01:29:41 +0000

روایت درد فرزندان موسوی و کروبی ورهنورد در گفت‏وگوی با مصطفی خسروی، فعال سیاسی و عضو سابق دفتر تحکیم وحدت

سراج الدین میردامادی

فرزندان میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی، در آستانه‏ سالگرد حصر خانگی رهبران جنبش سبز، نامه‏ای به ایرانیان و آزادگان جهان نوشته‏اند. در گفت‏وگویی با مصطفی خسروی، روزنامه‏نگار مقیم ایتالیا، درباره این نامه وپرسیده‌ایم.

مهمترین نکات این نامه چیست و با چه هدفی نوشته شده است؟

مهم‏ترین نکته‏ نامه‏ای که امروز از سوی فرزندان آقای موسوی و خانم رهنورد و آقای کروبی منتشر شد، تاکید بر حق مسلم این افراد است که در طول یک سال گذشته از طرف حاکمیت نادیده گرفته شده. این افراد به صورت غیر قانونی در زندان‏های خانگی نگهداری شده‏اند و در اصل یک پروسه آدم‏ربایی در مورد آن‏ها شکل گرفته است. به‏خصوص این‏که در چندماه اخیر، روند بی‏خبری از این افراد شدت پیدا کرده و حتی برای نزدیکان این افراد گزارش‏های نادرست یا حتی شایعه‏هایی در مورد بیماری‏های آن‏ها منتشر شده است.

همه‏ این‏ها باعث شده است، نگرانی بسیار زیادی نسبت به سلامتی این افراد، برای فرزندان و همچنین دوستداران‏شان، در سالگرد حصر آن‏ها که در بیست و پنجم بهمن ماه، یعنی هفته‏ آینده است، به‏وجود بیاید.

به نظر من، این مهم‏ترین نکته‏ این نامه است و واقعاً وظیفه‏ همه‏ افرادی که در سراسر دنیا، چه ایران و چه خارج از ایران، با هر دیدگاه سیاسی‏ای نسبت به دفاع از حقوق بشر فعالیت می‏کنند، این است که روی این موضوع فعالیت بیشتری داشته باشند.

همانطور که اشاره کردید، در نامه از هموطنان خارج از کشور، همگام با هموطنان داخل کشور خواسته شده است که پژواک صدای حق‏خواهی نویسندگان نامه باشند. این حق‏خواهی به چه شیوه‏ای می‏تواند متبلور بشود؟

اتفاقی که افتاده، این است که امروز کلمه‏ جمهوری اسلامی ایران در دنیا، بیشتر حول مسائلی مانند جنگ، انرژی هسته‏ای و تحریم‏ها شنیده می‏شود، ولی آن‏چه مهم و مسلم است، این است که حقوق ابتدایی یک سری افراد، زندانیان سیاسی، آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد و همچنین بسیاری از ایرانیان در داخل کشور، هر روز از طرف حاکمیت نادیده گرفته می‏شود و تا امروز کسی نبوده است که بتواند این مشکل اساسی و بنیادین بشری در ایران را به گوش جهانیان برساند.

حقوق ابتدایی زندانیان سیاسی و آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد و همچنین بسیاری از ایرانیان، هر روز از طرف حاکمیت نادیده گرفته می‏شود

شاید این واقعاً باید وظیفه‏ تک‏تک ما ایرانی‏ها باشد که در کنار تمام مسائلی که به آن می‏پردازیم، فوکوس ویژه‏ای روی وضعیت حصر آقایان موسوی، کروبی و خانم رهنورد کنیم و دست‌کم صدای این افراد و صدای فرزندان آن‏ها را که امروز تحت تدابیر شدید امنیتی در حال زندگی هستند، به گوش جهانیان برسانیم.

مطمئناً مخاطبان برنامه‏ شما این را می‏دانند که فرزندان آقای میرحسین موسوی و خانم رهنورد و هم‏چنین فرزندان آقای کروبی، در یک سال گذشته با بدرفتاری‏ها و فشارهای امنیتی بسیار زیادی مواجه بوده‏اند و حتی حق آن‏ها هم ضایع شده است. فکر می‏کنم حتی دادن چنین بیانیه‏ای برای آن‏ها کم‏هزینه نخواهد بود.

در آستانه‏ سالگرد حصر آقایان موسوی و کروبی هستیم. "شورای هماهنگی راه سبز امید" هم فراخوانی در این زمینه داده است. در خارج از کشور هم ستادهایی تشکیل شده است و فعالیت‏هایی دارد صورت می‏گیرد. اگر شما اطلاعات بیشتری دارید، لطفاً توضیح دهید که این فعالیت‏ها چیست و چه برنامه‏هایی تا به امروز تدارک دیده شده است؟

مهم‏ترین اتفاقی که در حال وقوع است، با توجه به سالگرد حصر آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد و هم‏چنین سالگرد شهید سرافراز جنبش دانشجویی، شهید صانع ژاله و شهید محمد مختاری این است که بیست و پنجم بهمن در راه است.

در مورد موضوع حصر آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد، برنامه‏ مدون و منسجمی اعلام خواهد شد تا تلاش‏های بین‏المللی گسترده‏ای برای رفع حصر این عزیزان آغاز بشود

یعنی روزی پرحادثه، روزی که به جد می‏توان گفت تاریخ جنبش دمکراسی‏خواهی ایران را وارد مرحله‏ تازه‏ای کرد؛ مرحله‏ای که رهبران آن ربوده شدند؛ مرحله‏ای که خشونت به بالاترین حد ممکن در سطح سیاسی خودش رسید.

ما داریم به سالگرد آن روز نزدیک می‏شویم، تحرکات بسیار زیادی شروع شده که اکثر این تحرکات در داخل کشور برنامه‏ریزی شده و قرار است انجام بشود.

گروه‏های مختلفی از سلایق گوناگون سیاسی- اجتماعی قرار است حول این هدف، حول بزرگداشت این روز و اعتراض به اتفاق‌های پیش آمده در این روز، در تهران و شهرستان‏ها برنامه‏هایی داشته باشند.

به‏خصوص در روز 24 بهمن‌ماه قرار است دانشجویان در کتابخانه‏ مرکزی دانشگاه تهران تجمع توام با سکوت برگزار کنند و همچنین روز ۲۵ بهمن از ساعت چهار بعدازظهر، در خیابان آزادی، بین فلسطین تا نواب نیز برنامه‌ای مشابه داشته باشند.

این فعالیت‏ها در داخل کشور است. اصل کارهایی که در ارتباط با ۲۵ بهمن برگزار خواهد شد، در تهران و شهرستان‏ها خواهد بود.

در خارج از کشور از هم قرار است در برخی از شهرها مثل پاریس، واشنگتن و چندین شهر دیگر در آمریکا و اروپا، تجمعاتی به مناسبت ۲۵ بهمن در همان روز یا روزهای قبل از آن برگزار شود تا پیام همدلی مردم خارج از کشور به مردم داخل کشور ارسال بشود.

هم‏چنین روی موضوع حصر آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد، برنامه‏ مدون و منسجمی اعلام خواهد شد تا تلاش‏های بین‏المللی گسترده‏ای برای رفع حصر این عزیزان آغاز بشود.

همبستگی ایرانیان خارج نشین با ۲۵بهمن

Tue, 14 Feb 2012 00:51:17 +0000

گزارش از میدان حقوق بشر پاریس

ایرج ادیب زاده

در آستانه‏ سال‏گرد ۲۵ بهمن، در حالی‏که رهبران جنبش سبز، میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد، هم‏چنان در حبس به‏سر می‏برند، در پاریس با فراخوان چند سازمان سیاسی و حقوق بشری ایرانی، بعدازظهر یک‏شنبه ۲۳ بهمن‏ماه (دیروز) گروهی از ایرانیان در میدان حقوق بشر تروکادرو – روبروی برج ایفل نماد پاریس - گرد آمدند و به ادامه‏ی بازداشت زندانیان سیاسی ایران و حبس این رهبران جنبش سبز اعتراض کردند.

۲۵ بهمن سال گذشته، با فراخوان میرحسین موسوی و مهدی کروبی، مردم در ایران به خیابان‏ها آمدند تا از جنبش‏های مردمی مصر و تونس حمایت کنند، اما با سرکوب نیروهای امنیتی- نظامی جمهوری اسلامی روبرو شدند.

دو جوان معترض، صانع ژاله و محمد مختاری کشته شدند، صدها تن نیز بازداشت شدند. آقایان موسوی، کروبی و خانم زهرا رهنورد نیز در خانه‏هایشان زندانی شدند.

در تظاهرات اعتراضی پاریس که نزدیک به ۱۵۰ نفر در آن شرکت داشتند، تظاهرکنندگان با همراه داشتن عکس زندانیان سیاسی ایران و پارچه‏نوشته‏هایی که در آن آزادی زندانیان سیاسی و رهبران جنبش سبز خواسته شده بود، اعتراض خود را نشان دادند.

حزب سبزهای فرانسه هم در بیانیه که فرستاده بود ؛ حمایت خود را از این تظاهرات اعتراضی و جنبش اعتراضی مردم ایران ؛ اعلام کرده بود.

گزارش ویژه‏ زمانه از گردهمایی اعتراضی ایرانیان در میدان حقوق بشر تروکادرو را در زیر می‏خوانید.

ابتدا آقای کریم لاهیجی، وکیل دادگستری، رییس "جامعه‏ی دفاع از حقوق بشر ایران" و نایب رییس "فدراسیون بین‏المللی جامعه‏های دفاع از حقوق بشر"، در سخنان خود، ضمن حمایت از زندانیان سیاسی در ایران گفت:

"بر خلاف آن‏چه در رسانه‏های خبری و اطلاعیه‏های رسمی و غیررسمی منتشر می‏کنند، وضعیت آقای موسوی، خانم رهنورد و آقای کروبی حبس خانگی نیست. نخست این‏که به عنوان یک‏ حقوق‏دان و یک وکیل دادگستری می‏گویم که در عالم حقوق - حتی حقوق عقب‏مانده‏ جمهوری اسلامی - چیزی به اسم حبس خانگی وجود ندارد.

این هم باز نمونه‏ای است از تقلب حکومتی که از روز اول با دروغ و با تقلب ؛ با مردم ایران برخورد کرد. آن روزی که اسم جمهوری اسلامی را آورد که هرگز جمهوری نبوده و هرگز نمی‏تواند عنوان جمهوری را به خود اختصاص بدهد. حکومتی بوده که عده‏ای از فقها بر جامعه‏ی ایران، به زور، با تقلب و با دروغ تحمیل کرده‏اند و هم‏چنان ادامه دارد.

امروز هم دارند به مردم ایران و مردم دنیا دروغ می‏گویند. آن‏ها شهامت این را ندارند که بگویند موسوی، همسرش و کروبی را بازداشت کرده‏اند و آن‏ها را از هرگونه از تماسی با خانواده‏شان محروم کرده‏اند.

کریم لاهیجی : امروز هم دارند به مردم ایران و مردم دنیا دروغ می‏گویند. آن‏ها شهامت این را ندارند که بگویند موسوی، همسرش و کروبی را بازداشت کرده‏اند و آن‏ها را از هرگونه از تماسی با خانواده‏شان محروم کرده‏اند

بنابراین این حبس خانگی نیست، این بازداشت به معنای مقررات حتی قانون آیین دادرسی کیفری جمهوری اسلامی هم نیست. برای این‏که تا امروز قوه‏ قضاییه نخواسته قبول کند که این افراد در بازداشت هستند.

در عالم حقوق، وضعیت این‏ها فقط و فقط یک تعریف دارد و آن "ناپدید شدن قهری" است. یعنی آن‏ها را ربوده‏اند و بعد آن‏ها را ناپدید کرده‏اند؛ نه ناپدید شدن اختیاری (کسی که خودش را گم می‏کند).

دلیل‏اش این است که هروقت فرزندان موسوی و زهرا رهنورد با آن‏ها ملاقات کرده‏اند، در خانه‏شان نبوده‏اند.

پس معلوم نیست که آن‏ها در خانه‏شان باشند. حتی این اواخر یکی از نزدیکان آن‏ها به من گفت که معلوم نیست این دو حتی در تهران هم باشند. وضعیت آقای کروبی را هم با نامه‏هایی که همسرش چندبار نوشته است، می‏دانید.

به خاطر همین هم هست که الان بیشتر از شش ماه است که ما به گروه حقوق بشر سازمان ملل؛ در باره‏ "ناپدیدشدگان قهری" شکایت کرده‏ایم. منظورم از ما "فدراسیون بین‏المللی جامعه‏های دفاع از حقوق بشر" و "جامعه‏ دفاع از حقوق بشر در ایران" است.

تا دو روز پیش (روز جمعه دهم فوریه) هم که من با نماینده‏مان در ژنوتماس گرفتم، جمهوری اسلامی حاضر به پذیرش مسئولیت‏اش در ناپدید کردن قهری میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی نشده است.

ولی در هر حال گروه تحقیق باید پیش از این‏که شورای حقوق بشر سازمان ملل در ماه مارس آینده کار خود را آغاز کند، نظری خود را در باره‏‏ وضعیت این سه تن اعلام کند. بنابراین ما در انتظار صدور این نظر هستیم و بالاخره در انتظار این هستیم که آقای احمد شهید گزارش خود را به اجلاس آینده‏ شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو بدهد.

تا جایی که ما می‏دانیم، قرار است این گزارش روز ۱۷ مارس آینده، یعنی یک ماه و چند روز دیگر، در شورای حقوق بشر مطرح شود و آن زمان ما آن‏جا صدای اعتراض‏مان را بیرون و داخل کاخ سازمان ملل در ژنو، نسبت به وضعیت تمام زندانیان سیاسی و این سه تن، به عنوان ناپدید شدگان قهری اعلام خواهیم کرد."

رضا علیجانی، پژوهش‏گر، روزنامه‏نگار و از فعالان ملی- مذهبی که در تبعید در پاریس به سر می‏برد، در باره‏ تظاهرات اعتراضی ایرانیان در پاریس، به زمانه چنین گفت:

نزدیک به یک سال از حبس خانگی این چهره‏های برجسته‏ جنبش سبز می‏گذرد و محدودیتی که برای این‏ها ایجاد کرده‏اند، به عنوان محدودیتی است که برای کل ملت ایران و برای زندانیان سیاسی‏اش ایجاد کرده‏اند ؛ و ایران را دارند به لبه‏ پرتگاه جنگ می‏کشانند، مسائلی است که این دوستان را گردهم آورده که به این سیاست‏ها اعتراض کنند.

آقای علیجانی، زندانی کردن آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد چه تأثیری در روند جنبش سبز داشته است؟

شاید فاصله انداختن بین بدنه‏ جنبش و رهبران آن، بخشی از اهداف آن‏ها بوده است. ولی عملاّ این چهر‏ه‏های دردمند را به عنوان چهره‏های مقاومت مطرح کرده است.

رضا علیجانی: با وجود همه‏ تجاربی که آقایان در تواب‏سازی داشته‏اند، موفق نشدند این رهبران را به سازش و تغییر دیدگاه‏شان بکشانند و آن‏ها اینک نمادهای مقاومت مردم ایران و نماد‏های مقاومت زندانیان ایران شده‏اند

با وجود همه‏ تجاربی که آقایان در تواب‏سازی داشته‏اند، موفق نشدند این رهبران را، این زندانیان را که استارت این کار را زدند، به سازش و به تغییر دیدگاه‏شان بکشانند و آن‏ها اینک نمادهای مقاومت مردم ایران و نماد‏های مقاومت زندانیان ایران شده‏اند، بر این‏که ما هم‏چنان بر اعتراض خودمان هستیم.

پیش‏تر گفته می‏شد که در صورت زندانی کردن آقایان موسوی، کروبی و خانم رهنورد، مردم به خیابان‏ها می‏آیند و اعتراض می‏کنند. حتی یکی از وابسته‏های جنبش سبز گفته بود "قیامت می‏شود"! ولی این‏طور نشد. چرا؟

فکر می‏کنم این موضوع در فرایندی که در رابطه با جنبش سبز پیش آمد، اتفاق افتاد. شاید اگر این اتفاق در اوج جنبش سبز می‏افتاد، همین مسئله هم پیش می‏آمد. این موضوع را ما باید در رابطه با شدت سرکوبی که در ایران هست، تحلیل کنیم.

ضمن این‏که به نظر نمی‏رسد هیچ بخشی از ناراضیان ؛ راضی شده باشند و ریزشی صورت گرفته باشد. به‏عکس ما می‏بینیم که مرتب از درون ساختار قدرت دارد ریزش صورت می‏گیرد و این در جلوی چشم همه‏ جهانیان هست.

چه اقدامی برای اعتراض به زندانی بودن همه‏ی زندانیان سیاسی باید صورت بگیرد؟

البته امروز [۲۵بهمن] هم به اعتراض به زندانی بودن همه‏ زندانیان اختصاص دارد. به‏هرحال در هر مقطعی، سال‏گرد بخشی از این زندانیان هست. البته نقش این سه شخصیت برجسته هم محسوس است.

امروز سال‏گرد حبس خانگی آنهاست. ضمن این‏که ما الان هم از سندیکاهای کارگری، جنبش دانشجویی، جنبش زنان، احزاب، نهادهای مدنی، اقوام ایرانی و کسانی که قربانیان تبعیضات مذهبی هستند، از همه‏ این‏ها در زندان داریم.

این اعتراضی است به زندانی بودن همه‏ این‏ها و این سه نفر شاید امروز نماد این زندانیان باشند، ولی کسانی که این‏جا گرد هم آمده‏اند، تصاویری که در دست‏شان گرفته‏اند، تصاویر مختلفی است و در واقع می‏شود گفت که ایران تبدیل به زندان شده است.

آخرین پرسش‏ام به کوتاهی این است که پیش‏بینی شما راجع به اوضاع ایران چیست؟

متأسفانه اوضاع ایران به صورت شتابناکی به سمت بحران‏های داخلی و بین‏المللی می‏رود. در آرام‏پز روابط بین‏المللی ظاهراً آشی که پخته می‏شود، آش جنگ است و از این نظر ما بسیار متأسف‏ایم که حاکمان و دولت‏مردان ایران در کمال بی‏بصیرتی و در کمال بی‏مسئولیتی نسبت به ملت و سرزمین ایران، این کشور پهناور و کهن را دارند به سمت جنگ پیش می‏برند.

سپیده‏ پورآقایی، فعال حقوق بشر است و از شهر دیژون فرانسه برای حضور در این تظاهرات، به میدان تروکادروی پاریس آمده بود. خانم پورآقایی به زمانه گفت:

این مراسم در راستای حمایت از بیانیه‏ زندانیان سیاسی و درخواست آن‏ها از مردم برای انجام هرگونه تلاش و تشکیل کمپین برای آزادی موسوی و کروبی برگزار شده است.

ما فکر می‏کنیم اگرچه برای همه‏ فعالین حقوق بشر و فعالان سیاسی، چه در داخل کشور و چه در خارج از کشور، آزادی همه‏ زندانی‏های سیاسی در اولویت قرار دارد، ولی در حقیقت، آزادی موسوی و کروبی و خارج شدن آن‏ها از حبس می‏تواند برای جنبش و برای امیدواری بسیار مردم ؛ مؤثر باشد.

از همین رو هست که اتفاقاً در این شرایط، وظیفه‏ خودمان می‏دانیم که برای رسیدن به آرمان‏های رهبران جنبش سبز و زندانیان سیاسی ایستادگی کنیم و اجازه ندهیم که رخوت، سکوت و یا ناامیدی بر جامعه تسلط پیدا کند و یا جامعه‏ جهانی تصور کند که فضای فعالیت‏های سیاسی در ایران در حال حاضر رو به رکود است.

ما در این‏جا جمع شده‏ایم که نشان بدهیم هنوز بر سر عهد خودمان با مبارزین در داخل کشور باقی مانده‏ایم و تا هر زمان هم که باشد، برای دفاع از آن‏ها، در همه‏ جای دنیا صدای خودمان را هم به دنیا می‏رسانیم و هم به مردم داخل ایران.

خطرات زیادی ایران را تهدید می‏کند؛ هم گسترش استبداد داخلی و هم گسترش تحریم خارجی و احتمال جنگ. به همین خاطر ما فکر می‏کنیم اتفاقاً امروز شرایط برای پی‏‏گیری مطالبات دمکراسی‏خواهانه‏ی مردم ایران، حتی از سال ۸۸ هم حساس‏تر است.

علی کشتگر از فعالان سیاسی در پاریس هم، برپایی مراسم پاریس را اعتراضی به ادامه‏ بازداشت زندانیان سیاسی در ایران می‏داند:

می‏بینیم که در این سرمای شدید پاریس، هم‏وطنان ما این‏جا جمع شده‏اند و مسئله مربوط می‏شود به سال‏گرد حصر خانگی آقای مهندس موسوی، خانم زهرا رهنورد و آقای کروبی.

البته مسئله‏ آزادی کل زندانیان سیاسی مطرح است. این گردهم‏آیی برای دفاع از آزادی همه‏ زندانیان سیاسی در ایران است که به مناسبت سال‏گرد حصر این سه نفر برگزار می‏شود.

این مراسم در فاصله‏ خیلی نزدیکی به ۲۵ بهمن برگزار شده است. فکر می‏کنید تظاهرات امروز تأثیری در فراخوانی که برای آمدن مردم به خیابان‏ها داده‏اند، داشته باشد؟

حتماً اطلاع دارید که نه فقط در پاریس، بلکه در سراسر دنیا گردهم‏ایی‏های این‏چنینی در هماهنگی با آن‏چه که هم‏وطنان در ایران قرار است داشته باشند، برگزار خواهند شد. چه در روزهای قبل، چه امروز و چه در روزهای بعد، در اروپا و امریکا، نظیر این گردهم‏آیی‏ها برای همراهی با هم‏وطنان ما در ایران که روز بیست و پنجم بهمن اعتراضات خیابانی خواهند داشت، برگزار می‏شود.

من فکر می‏کنم طبعاً همین حرکات در سراسر جهان، می‏تواند نشانه‏ هم‏بستگی داخل و خارج باشد و تأثیر معینی هم، به نظر من، در حرکت‏ها در داخل ایران خواهد داشت.

حزب سبزهای فرانسه پیامی برای این تظاهرات و پشتیبانی از جنبش اعتراضی مردم ایران فرستاده بود. از دکتر جلال ایجادی، استاد دانشگاه و عضو حزب سبزهای فرانسه، در باره‏ این پیام پرسیدم:

حزب سبزها و اکولوژیست‏های فرانسه ؛ پیوسته در دفاع از مردم ایران و آزادی‏خواهان ایران در کنار آنان بوده‏اند و امروز یک‏بار دیگر در ارتباط با مراسمی که در سراسر جهان برای آزادی مجموعه‏ زندانیان سیاسی ایران و از جمله آقای کروبی و آقای موسوی و هم‏چنین خانم زهرا رهنورد برگزار می‏شود، خواستند هم‏بستگی خود را با مردم ایران و مبارزات مردم ایران نشان بدهد و مجدداً یادآوری کنند که به عنوان یک نیروی فرانسوی کماکان در کنار مردم ایران و علیه رژیم جمهوری اسلامی قرار خواهند گرفت.

چشم‏انداز خودتان راجع به اوضاع ایران چیست؟

راجع به اوضاع ایران؛ بحران بالایی‏ها به شدت گسترده است. بحران اقتصادی و اجتماعی برای مردم ایران بسیار بسیار شدید است و با توجه به مجازات‏های بین‏المللی، شرایط برای مردم ایران، متأسفانه باز هم شدیدتر خواهد شد.

امید این هست که مجدداً خیزش‏های مردمی در جریان قرار بگیرد و در ارتباط با کنار زدن این سیستم شیطانی، نیروی لازمه‏ای در صحنه‏ اجتماع موجود باشد که جامعه به سمت باز شدن و به سمت دمکراسی جلو برود.

این تظاهرات اعتراضی در پاریس، با خواندن سرود "ای ایران" به پایان رسید.

"حبس خانگی مجازاتی است که در هيچ قانونی نيامده است"

Mon, 13 Feb 2012 13:06:31 +0000

۴۰۲ نفر از شخصیت‌ها و فعالان سیاسی و مدنی خواهان آزادی میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد و همچنين ديگر زندانيان سياسی ايران شدند.

در بيانيه‌ای که به امضای ۴۰۲ تن از شخصیت‌ها و فعالان سیاسی و مدنی ايران رسيده است، آنان به رويدادهای سه سال گذشته در ايران پرداختند و به بازداشت‌های گسترده در ايران، از جمله بازداشت خانگی موسوی، رهنورد و کروبی، سه تن از رهبران مخالف دولت ايران، اعتراض کردند.

امضاکنندگان بیانیه با اعلام اين‌که در نتایج انتخابات ریاست‌ جمهوری سال ۱۳۸۸ "تخلف و تقلب گسترده" صورت گرفته است، افزوده‌اند: "اينک نزديک به سه سال است که در تداوم سرکوب‌های گذشته آزادی‌خواهان و عدالت‌طلبان، ايران به يک زندان بزرگ و عرصه سياسی و مدنی آن به يک حکومت نظامی تبديل شده است."

آن‌ها گفته‌اند ده‌ها فعال سياسی و مدنی، دانشجو، روزنامه‌نگار، وکيل، استاد دانشگاه، کارگر و کارمند، اعم از زن و مرد؛ زندان‌های مختلف در سراسر کشور را پر کرده‌اند و "اکنون ايران اوين است و اوين ايران."

امضاکنندگان بيانيه، رهبران کنونی جمهوری اسلامی ايران را "حاکمانی تحميلی بر مردم ايران" دانسته‌اند که "وضعيت زندگی روزمره مردم و سرنوشت کشور را در لبه پرتگاه و سقوط قرار داده‌اند."

امضاکنندگان بيانيه، رهبران کنونی جمهوری اسلامی ايران را "حاکمانی تحميلی بر مردم ايران" دانسته‌اند که "وضعيت زندگی روزمره مردم و سرنوشت کشور را در لبه پرتگاه و سقوط قرار داده‌اند"

اين فعالان سياسی و مدنی که گرايش‌ها و تفکرات مختلفی دارد اعلام کرده‌اند که به "کمپين رهايی" که در اعتراض به بازداشت خانگی ميرحسين موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد شکل گرفته است می‌پيوندند و از احمد شهيد، نماينده ويژه حقوق بشر در رابطه با ايران و شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد می‌خواهند تا از نظر رعايت قوانين بين‌المللی حقوق بشر و قوانين مربوط به آيين دادرسی در جمهوری اسلامی ايران، وضعيت کليه زندانيان سياسی – عقيدتی در ايران را دنبال کنند.

آن‌ها از احمد شهيد خواسته‌اند که از دولت ايران بخواهد به بازداشت يک ساله اين سه چهره مخالفان دولت پايان دهند.

در بيانيه آمده است: "حبس خانگی مجازاتی است که در هيچ متن حقوقی در جهان پيش‌بينی نشده و به تصويب هيچ مرجع قانونی در داخل و خارج از ايران نرسيده است. همچنين بازداشت غيرقانونی افراد و نگه‌داری در مکان‌های نامشخص در عرف سياسی و حقوقی چيزی جز آدم‌ربايی محسوب نمی‌شود."

اين بيانيه را چهره‌هايی از اصلاح‌طلبان، نيروهای چپ و ملی، و ملی ـ مذهبی امضا کرده‌اند.

فرزندان ميرحسين موسوی و مهدی کروبی نيز در روز ۱۸ بهمن‌ماه جاری در نامه مشترکی، از همه هموطنان و "آزادی‌خواهان جهان" خواستند که "پژواک صدای حق‌خواهی" آن‌ها باشند و صدای‌شان را به گوش جهانيان برسانند تا زندانيان آن‌ها و همه زندانيان سياسی و عقيدتی در سراسر ايران آزاد شوند.

چند روز پس از انتشار اين نامه، دختران میرحسین موسوی از سوی مأموران امنيتی تهدید به بازداشت شدند و یکی از دختران آنان از تدریس در دانشگاه منع شد.

مهدی کروبی به‌همراه ميرحسين موسوی، و زهرا رهنورد، همسر موسوی، نزديک به يک سال پيش، از ۲۵ بهمن‌ماه ۱۳۸۹ تحت بازداشت خانگی قرار دارند.

در روزهای اخير و در آستانه سالگرد بازداشت خانگی موسوی، کروبی و رهنورد گروه‌های بسياری با انتشار بيانيه و اعلاميه خواهان آزادی آن‌ها شده‌اند.

۳۹ نفر از زندانیان سیاسی نيز چندی پيش با انتشار بيانيه‌ای خواهان آزادی اين سه تن شده بودند.

شورای هماهنگی راه سبز اميد، نهاد نزديک به ميرحسين موسوی از مردم دعوت کرده است که در روز ۲۵ بهمن‌ماه امسال در سالگرد بازداشت خانگی موسوی، رهنورد و کروبی، در تهران و شهرستان‌ها راهپيمايی سکوت برگزار کنند.