دانشجویان

۱۳۹۱، برگی ار تقویم نقض حقوق انسانی

society — Thu, 21 Mar 2013 00:08:58 +0000

نعیمه دوستدار - یک سال دیگر بر ایران گذشت؛ سالی که انتشار اخبار بازداشت و شکنجه و اعدام، همواره در صدر اخبار حوزه حقوق انسانی قرار داشت.

شهروندان در گروه‌های سنی گوناگون و متعلق به اقوام و اصناف مختلف، شاهد از بین رفتن ساده‌ترین حقوق خود بودند و در معرض بیشترین تهدیدها و ناامنی‌ها قرار گرفتند. این گزارش، تنها به برخی از موارد نقض حقوق بشر در ایران می‌پردازد.

در سال گذشته، روزی نبوده که خبر دستگیری یا اجرای حکم شهروندان ایرانی با اتهامات عقیدتی و سیاسی منتشر نشود. دستگیرشدگان از همه اقشار بوده‌اند: زندانیان سیاسی قدیمی، فعالان سیاسی اصلاح‌طلب یا متعلق به گروه‌های دیگر سیاسی، هنرمندان، روزنامه‌نگاران، دانشجویان، فعالان زنان و اقوام مختلف.

در حالی که تعداد زیادی از فعالان سیاسی از سال‌های گذشته در زندان هستند و رهبران جنبش سبز، میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی در حصر خانگی به سر می‌برند، در ماه‌های مختلف سال با دستگیری افراد تازه، بر شمار این زندانیان افزوده شده است. علاوه بر پرشماری دستگیری‌ها، وضعیت زندانیان سیاسی- عقیدتی در ایران، از نظر شیوه برخورد ماموران و نحوه بازجویی‌ها در سال گذشته وخیم بود. مرگ یک وبلاگ نویس جوان به نام «ستار بهشتی» چند روز بعد از بازداشت در اثر شکنجه، از مهم‌ترین اخبار منتشر شده در این حوزه بود؛ پرونده نامختومی که هرچند به دلیل انعکاس گسترده اخبار آن، واکنش‌های بسیاری را در میان نهادهای حکومتی برانگیخت، اما همچنان امید چندانی به رسیدگی عادلانه به آن جود ندارد.

اعتصاب غذای نسرین ستوده، وکیل دادگستری که به شش سال حبس محکوم شده، در اعتراض به عدم امکان ملاقات حضوری با فرزندان خردسالش و همچنین تشکیل پرونده کیفری و صدور حکم ممنوعیت خروج از کشور برای دختر ۱۳ ساله‌اش، از نمونه‌های خبرساز دیگر در حوزه حقوق بشر در ایران بود؛ اگرچه نمونه‌های بسیاری از اعتصاب غذاهای طولانی در میان زندانیان سیاسی کمتر شناخته شده، اقلیت‌های قومی و... همچنان در جریان است و کمتر به آن‌ها اشاره می‌شود.

شادی صدر: من جای گروه بزرگی را در این گزارش خاص خالی می‌بینم و آن پناهندگان و مهاجران افغان در ایران هستند. در این گزارش اشاره‌ای به این گروه جمعیتی بزرگ نشده است. این گزارش که ناظر به سال ۹۱ است و می‌دانیم این سال با مجموعه سیاست‌هایی در نقض حقوق مهاجران و پناهندگان افغان در ایران آعاز شد و در روز سیزده به در، افغان‌ها از ورود به پارک‌ها محروم شدند.

عدم دسترسی زندانیان سیاسی بیمار به امکانات پزشکی، از دیگر موارد نقض حقوق زندانیان است که هرچند در سال‌های گذشته حتی جان برخی از آنان را گرفته است، اما همچنان از سوی مسئولان زندان ها نادیده گرفته می‌شود. وضعیت سلامتی میرحسین موسوی، مهدی کروبی، عیسی سحرخیز، ابوالفضل قدیانی و ... در طول سال گذشته بار‌ها خبرساز شد و در حالی که زندانیان عادی با گواهی پزشکی قانونی حق استفاده از مرخصی استعلاجی را دارند و می‌توانند بیرون از زندان به درمان خود بپردازند، این حق از بسیاری از زندانیان سیاسی گرفته شده است.

تحقیر و توهین زندانیان، استفاده از پابند و دستبند برای شرکت در دادگاه، ورود همراه با خشونت نیروهای یگان حفاظتی به بند زنان زندان اوین و بازرسی غیر متعارف زندانیان سیاسی از نمونه‌های دیگر نقض حقوق زندانیان در سال گذشته بود.

روزنامه‌نگاران از دیگر گروه‌هایی بودند که در سال گذشته، شدیدترین موارد نقض حقوق بشر در مورد آنها اعمال شد. تنها در ماه دی، ۱۷روزنامه‌نگار بازداشت شدند: فاطمه ساغرچی، ریحانه طباطبایی، مطهره شفیعی، امیلی امرایی، نسرین تخیری، صبا آذرپیک، نرگس جودکی، علی دهقان، ساسان آقایی، اکبر منتجبی، جواد دلیری، میلاد فدایی اصل، کیوان مهرگان، حسین یاغچی، سلیمان محمدی، پژمان موسوی و پوریا عالمی.

بازداشت این افراد به بهانه ارتباط با رسانه‌های بیگانه صورت گرفت و بعد‌ تعدادی دیگر نیز به این فهرست افزوده شد. هرچند تعدادی از این روزنامه‌نگاران مدتی بعد آزاد شدند، اما همچنان تعدادی از آن‌ها در زندان به سر می‌برند. تعداد دیگری نیز از سال‌های قبل در زندان مانده‌ اند یا برای اجرای حکم فراخوانده شده‌اند. همچنین، خانواده خبرنگاران همکار رسانه‌های فارسی زبان خارج از ایران مانند بی‌بی‌سی و رادیو فردا و... در معرض تهدید و آزار قرار گرفتند.

بازداشت، اخلال در تجمع، ضرب و شتم، لغو مجوز نشریه دانشجویی، احضار به مراجع قضایی-امنیتی، احضار به کمیته‌های انضباطی، تفکیک جنسیتی، پلمپ اماکن و دفا‌تر تشکیلات، تعلیق از تحصیل، اخراج و یا محرومیت از تحصیل از شیوه‌های نقض حقوق دانشجویان در طول سال ۹۱ بود. از چهر‌ه‌های شناخته شده فعالان دانشجویی نیز، هنوز تعدادی در زندان هستند.

علاوه بر اینها، خانواده‌های زندانیان سیاسی نیز در موارد بسیاری با نقض حقوق خود مواجه شدند. تهدید و مجازات بستگان زندانیان سیاسی، شیوه‌ای است که حکومت ایران برای اعمال فشار بیشتر به زندانیان سیاسی از آن استفاده می‌کند و به خصوص در برابر کسانی که اقدام به اطلاع رسانی درباره عضو زندانی خانواده خود کنند، با شدت بیشتری به کار گرفته می‌شود. سال گذشته، موارد زیادی از به کارگیری این شیوه، در اخبار منعکس شد. حمله ماموران امنیتی به خانه‌های دختران میرحسین موسوی و یکی از پسران مهدی کروبی و بازرسی منزل، کامپیوتر‌ها و وسایل شخصی آنان و بازجویی و تهدید تنها نمونه‌ای از این برخورد‌ها بوده است.

چوبه بلند اعدام‌

پرشماری اعدام در ایران، یکی از مهم‌ترین موارد نقض حقوق بشر است که همواره از سوی نهادهای بین‌المللی و فعالان حقوق بشر مورد اعتراض قرار می‌گیرد.

بازداشت، اخلال در تجمع، ضرب و شتم، لغو مجوز نشریه دانشجویی، احضار به مراجع قضایی-امنیتی، احضار به کمیته‌های انضباطی، تفکیک جنسیتی، پلمپ اماکن و دفا‌تر تشکلات، تعلیق از تحصیل، اخراج و یا محرومیت از تحصیل از شیوه‌های نقض حقوق دانشجویان در طول سال ۹۱ بود. از چهر‌ه‌های شناخته شده فعالان دانشجویی نیز، هنوز تعدادی در زندان هستند.

در سال گذشته، در هر ماه تعداد زیادی از افراد در ارتباط با جرایم مختلف اعدام شدند. برخی از این اعدام‌ها در ملاءعام و در فضاهای عمومی صورت گرفت. به گزارش نهاد آمار، نشر و آثار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، در ۹ ماه اول سال ۹۱، محکومیت ۴۲۸ نفر به اعدام و اجرای حکم اعدام ۵۸۶ نفر اعلام شد که از این تعداد ۵۹ نفر در ملاءعام اعدام شدند که ۴۱۵ نفر از ایشان مرد، ۱۲ تن زن و ۵۹ تن با جنسیت نامعلومی بوده‌اند. مشهور‌ترین نمونه آنها اعدام دو جوان به اتهام زورگیری در پارک هنرمندان تهران بود که شیوه اجرای حکم آن‌ها واکنش‌های زیادی برانگیخت. علاوه بر‌ این آمار، در ماه دی نیز ۱۹ نفر اعدام شدند و در ماه بهمن نیز ۱۹ نفر به آمار قبلی افزوده شد.

نهاد آمار، نشر و آثار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران چنین نتیجه گیری کرده که در نه ماه نخست سال۹۱، اجرای حکم اعدام شهروندان ۹ درصد نسبت به سال قبل افزایش یافته، اما صدور احکام اعدام با کاهش ۱۴ درصدی همراه بوده است. اعلام رسمی اعدام‌ها از سوی رسانه‌های نزدیک به حکومت ۱۳ درصد کاهش و اعدام‌های غیر رسمی ۴۲ درصد افزایش یافته است. همچنین تعداد اعدام‌ها در ملاء‌عام سه درصد نسبت به سال ۲۰۱۱ کاهش داشته و اعدام زنان ۵۰ درصد افزایش نشان داده است.

اقلیت‌های قومی و مذهبی، محرومیت بیشتر

اقلیت‌های قومی در ایران سال‌هاست که از سوی حکومت ایران با انواع تهدید‌ها و بی‌مهری‌ها مواجه‌اند.

فعالان مدنی و سیاسی قومی، هموار جزو گروه‌هایی بوده‌اند که به کوچک‌ترین بهانه دستگیر شده‌اند و ‌گاه در سکوت خبری و رسانه‌ای، شدید‌ترین مجازات‌ها برایشان تعیین شده است. به عنوان نمونه، تنها در ماه بهمن سال ۱۳۹۱، ۱۹ نفر در ایران اعدام شدند که شش نفر آن‌ها از اقلیت‌های قومی بوده‌اند. همچنین، در این ماه، حکم اعدام پنج نفر به نام‌های هاشم شعبانی‌نژاد، هادی راشدی، محمد علی عموری‌نژاد، سید یابر البوشوکه و سید مختار البوشوکه از عرب‌های ایرانی صادر شد. قطعی شدن حکم اعدام زانیار مرادی و لقمان مرادی، از کردهای ایران، نمونه دیگری از این تهدید‌ها و فشارها بود.

هرچند اصل ۱۵ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، تدریس زبان و ادبیات را برای اقلیت‌های قومی مجاز می‌داند، اما این گروه امکان تدریس زیان خود را ندارند و تبعیض اقتصادی و اداری نیز در مناطقی که این اقلیت‌ها زندگی می‌کنند، بیش از دیگر مناطق دیده می‌شود. نتیجه سیاست‌های تبغیض‌آمیز حکومت در برابر اقلیت‌ها، ایجاد بحران و تشدید اختلاف‌های قومی و مذهبی شده و در شرایط نامطمئن خاورمیانه، تمایلات جدایی‌طلبانه را بیشتر کرده است.

در ۹ ماه اول سال ۹۱، محکومیت ۴۲۸ نفر به اعدام و اجرای حکم اعدام ۵۸۶ نفر اعلام شد که از این تعداد ۵۹ نفر در ملاءعام اعدام شدند که ۴۱۵ نفر از ایشان مرد، ۱۲ تن زن و ۵۹ تن با جنسیت نامعلومی بوده‌اند. مشهور‌ترین نمونه آنها اعدام دو جوان به اتهام زورگیری در پارک هنرمندان تهران بود که شیوه اجرای حکم آن‌ها واکنش‌های زیادی برانگیخت.

بهاییان ایران هم گروه دیگری هستند که در سال‌های گذشته همواره در معرض شدید‌ترین فشار‌ها قرار داشته‌اند و سال گذشته تعداد زیادی از آن‌ها دستگیر و روانه زندان شدند. همچنین به این گروه باید دروایش گنابادی را هم افزود که خود و وکلایشان در سال گذشته زندانی شده‌اند.

در مجموع در نه ماه نخست سال ۹۱، ۳۶۶ نفر از اقلیت‌های قومی بازداشت شدند. ۱۱ مورد ضرب و شتم، ۱۳ احضار به نهادهای امنیتی-قضایی و دو مورد قتل شهروندان نیز گزارش شد. همچنین ۵۷ شهروند از سوی دادگاه‌های انقلاب محاکمه شدند و برای ۷۸ نفر نیز هزار و ۶۸۰ ماه حبس تعزیری و ۲۲۲ ماه حبس تعلیقی و همچنین ۱۲میلیون ریال جریمه نقدی صادر شد.

از میان اقلیت‌های مذهبی نیز ۳۹۱ شهروند بازداشت شدند، ۱۷ مورد ضرب و شتم، ۷۱ مورد تفتیش منزل، سه مورد پلمپ اماکن مذهبی، ۲۷ مورد ممانعت از فعالیت اقتصادی اقلیت‌های مذهبی و ۱۲۷ مورد احضار به نهادهای امنیتی-قضایی در نه ماه نخست سال ۹۱ گزارش شده است.

کارگران ایران و نقض حق تامین معیشت

وضعیت کارگران ایران در شرایط کنونی اقتصاد ایران، از هر سال بغرنج‌تر شده است.

در حالی که گرانی‌های فزاینده زندگی روزمره مردم را دچار مشکل کرده، شورای عالی کار که خود را نماینده کارگران می‌داند، با وجود درخواست‌های گسترده کارگران برای تعیین دستمزدی عادلانه برای تامین هزینه‌های زندگی یک خانوار کارگری، حداقل دستمزد کارگران را در سال ۱۳۹۲، ماهانه نزدیک به پانصد هزارتومان تعیین کرده است، اتفاقی که فعالان کارگری و حقوق بشر آن را فاجعه‌ای انسانی توصیف می‌کنند.

به علاوه، تحریم‌های بین‌المللی، در عمل بسیاری از فعالیت‌های اقتصادی را غیرممکن کرده‌ و بسیاری از کارخانه‌ها و صنایع از کار افتاده‌اند. حقوق کارگران ماه‌ها به تعویق افتاده است و کارگران کارخانجات زیادی اخراج شده‌اند. کارگران تعدیل شده مقرری بیمه بیکاری نمی‌گیرند. همزمان، بسیاری از فعالان کارگری با احکام بازداشت و زندان مواجه‌اند. کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری جرم محسوب می‌شود و فعالان بازجویی می‌شوند و افرادی مانند رضا شهابی، عضو هیئت مدیره سندیکای شرکت واحد که سال گذشته در اعتراض به برخورد توهین آمیز مامور زندان در بیمارستان و همچنین عدم پیگیری مسئولان زندان نسبت به وخامت وضعیت جسمی‌اش، دست به اعتصاب‌ تر و دارو زد، همچنان زندانی است.

دستگیری، ممانعت از اعتصاب کارگری، اخراج هزاران کارگر از کار و کشته شدن تعدادی از کارگران در سوانح کاری، از شیوه‌های نقض حقوق بشر در این حوزه بوده است. ده‌ها مورد بازداشت فعال حقوق صنفی، پلمپ اماکن، ممانعت از فعالیت تشکلات، جلوگیری از برگزاری مراسم، تجمع یا اعتصاب از شیوه‌های دیگری بوده که نهادهای امنیتی در مقابل کارگران و نهادهای صنفی در سال گذشته دنبال کردند.

فشار فعالان و نهادهای جهانی بر حکومت ایران

بسیاری از فعالان مدنی و سیاسی معتقدند که اطلاع‌رسانی و واکنش نهادهای بین‌المللی و فشار آنها در کنترل موارد نفض حقوق بشر در ایران موثر بوده و تاکنون جان تعدادی از افراد بر اثر این واکنش‌ها نجات داده شده است. بر همین اساس، فعالان ایرانی و غیر ایرانی، در سال گذشته نیز با انتشار بیانیه‌ها و گزارش‌های متعدد نسبت به نقض گسترده حقوق بشر در ایران هشدار داده و آن را محکوم کرده‌اند. آنها از حکومت ایران درخواست کرده‌اند که نقض حقوق انسانی را متوقف کند.

دستگیری، ممانعت از اعتصاب کارگری، اخراج هزاران کارگر از کار و کشته شدن تعدادی از کارگران در سوانح کاری، از شیوه‌های نقض حقوق بشر در این حوزه بوده است. ده‌ها مورد بازداشت فعال حقوق صنفی، پلمپ اماکن، ممانعت از فعالیت تشکلات، جلوگیری از برگزاری مراسم، تجمع یا اعتصاب از شیوه‌های دیگری بوده که نهادهای امنیتی در مقابل کارگران و نهادهای صنفی در سال گذشته دنبال کردند.

به عنوان یکی از آخرین نمونه‌ها، احمدشهید، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور ایران، در آخرین گزارش رسمی‌اش به سازمان ملل، وضعیت حقوق بشر در ایران را «بدتر و بدتر» توصیف کرد. او در کنفرانس مطبوعاتی‌اش در سازمان ملل اعلام کرد: «طبق بررسی من وضعیت در ایران نقض گسترده حقوق بشر است که به صورت سیستماتیک اعمال می‌شود.»

بر اساس گزارش احمد شهید، نقض حقوق بشر به شکل«شکنجه جدی»، اکثر فعالان کشور را شامل می‌شود و روزنامه نگاران، فعالان حقوق بشر و وکلای شناخته شده، به‌ حبس‌های طولانی محکوم شده‌اند یا از ادامه کار حرفه‌ای محروم شده‌اند. آزار، بازداشت، بازجویی و شکنجه و اتهام به اقدام علیه امنیت ملی در انتظار فعالان حقوق بشر در ایران است.

ابراز نگرانی نسبت به نرخ بالای اعدام، اعتراف‌های اجباری، فقدان وکیل مدافع و نقض گسترده حقوق زندانی، از مواردی است که این گزارشگر ویژه سامان ملل در آخرین گزارش خود به آنها اشاره کرده است. در مقابل، محمد لاریجانی، نماینده ایران در شورا، این گزارش را «مجموعه‌ای از اتهامات واهی» نامیده و آن را محصول تلاش‌های بی‌اساس و ناسالم آمریکا و متحدان اروپایی‌اش دانسته است.

احمد شهید، به دلیل عدم صدور اجازه از سوی ایران، نتوانسته از نزدیک وضعیت را مشاهده کند اما اعلام کرده که بر اساس ۱۶۹ مصاحبه که دو سوم آنها در داخل ایران با منابع مستقل انجام شده، گزارش خود را نوشته است.

البته شادی صدر، حقوقدان و فعال حقوق بشر این گزارش را از نظر ساختاری مشابه گزارش‌های قبلی احمد شهید می‌داند و معتقد است تفاوت زیادی با آن گزارش‌ها ندارد اما با اینکه تلاش شده به همه موارد پرداخته شود، خلاها و خطاهایی در آن ‌دیده می‌شود.‌ او به رادیو زمانه می‌گوید:«به طور کلی، گزارشگر سازمان ادعایش این است که دسترسی همگانی و برابر به نهادهای حقوق بشری سازمان ملل و ازجمله گزارشگر ویژه آن وجود دارد، اما اینکه کدام افراد یا گروه‌های اجتماعی تحث فشار می‌توانند صدایشان را به این گزارشگر ویژه سازمان برسانند، مسئله وجود دارد. آیا گزارشگر ویژه در مورد گروه‌هایی که نمی‌توانند صدای خود را به نهادهای حقوق بشری برسانند دست به تحقیق ویژه می‌زند. به طور مشخص، من جای گروه بزرگی را در این گزارش خاص خالی می‌بینم و آن پناهندگان و مهاجران افغان در ایران هستند.

در این گزارش اشاره‌ای به این گروه جمعیتی بزرگ نشده است. این گزارش که ناظر به سال ۹۱ است و می‌دانیم این سال با مجموعه سیاست‌هایی در نقض حقوق مهاجران و پناهندگان افغان در ایران آعاز شد و در روز سیزده به در، افغان‌ها از ورود به پارک‌ها محروم شدند. مهاجران افغان از منطقه مازندران رانده شدند و در کل با نقض حقوق کودکان افغان و حقوق پایه زندگی این گروه روبه‌رو هستیم که انعکاسی در گزارش احمد شهید نداشته است. همچنین، هرچند این گزارش سعی کرده به اقلیت‌ها بپردازد، اما باز هم درباره روزنامه‌نگاران، عمدتاً روزنامه‌نگارهای مرکز یا وکلای مرکز در این گزارش آمده‌اند. مثلاً نامی از عدنان حسن‌پور که ده سال حکم زندان داشته و هفت سال آن را گذرانده، برده نشده. تنها از کسانی که امکانش را داشتند که با او دیدار کنند یا صدایشان را به گوشش برسانند نام برده شده...» وی در گفت و گو با رادیو زمانه همچنین تاکید کرده است که محرومیت ایرانیان از حق هوای سالم و سایر حقوق انسانی و حقوق اقتصادی در گزارش احمد شهید انعکاس زیادی نداشته است.»

شادی صدر معتقد است گویا اطلاعات کافی در همه زمینه‌ها به احمد شهید نمی‌رسد، در حالی که انتظار می‌رود حتی اگر اطلاعات کافی به وی نمی‌رسد، خود دست به تحقیق بزند: «به نظر من اما ضعیف‌ترین بخش گزارش، بخش حقوق زنان است. آمارهای ارائه شده ایشان در این زمینه غلط است. مثلا آمار اشتغال زنان را 32 درصد اعلام کرده، در حالی که خوشبینانه‌ترین آمارهای دولتی، تنها ۱۸ درصد است و ما می‌دانیم که نرخ واقعی اشتغال پایین‌تر از این است. یا همچنین اشتباه در اعلام نرخ سواد ابتدایی زنان وجود دارد. ۹۹ درصد اعلام شده است. در صورتی که بالاترین آمار نرخ باسوادی تحصیلات ابتدایی زنان، همواره در حدود ۷۸ درصد بوده است. بررسی وضعیت جمهوری اسلامی در حوزه دسترسی زنان به سلامت و درمان نیز مثبت ارزیابی شده است در حالی که بزرگ‌ترین اتفاق سال گذشته در این زمینه، کلیه کمک‌هایی که ایران از سازمان بهداشت جهانی می‌گرفت و در کل همه برنامه‌ها و بودجه‌های مربوط کنترل جمعیت و پیشگیری از بارداری و محدود شدن دسترسی زنان به این وسایل حذف و قطع شد... بحث خشونت علیه زنان هم درست در این گزارش مطرح نشده است و اشاره‌ای هم به قوانینی نشده است که لازم است برای جلوگیری از خشونت علیه زنان وضع شود. همچنین به فقدان خانه‌های امن نشده است و حتی به آمارهای موجود دولتی در این زمینه هم استناد کرده است.»

پیش‌تر نیز در۲۰ مهر ۱۳۹۱، گزارش سوم گزارشگر ویژه سازمان ملل، با تاکید بر موارد گسترده نقض حقوق بشر در حوزه‌های مختلف و همکاری نکردن جمهوری اسلامی ایران برای پاسخ به موارد مطرح شده در گزارش‌های قبلی، منتشر شده بود.

مرگ یک وبلاگ نویس جوان به نام «ستار بهشتی» چند روز بعد از بازداشت در اثر شکنجه، از مهم‌ترین اخبار منتشر شده در این حوزه بود؛ پرونده نامختومی که هرچند به دلیل انعکاس گسترده اخبار آن، واکنش‌های بسیاری را در میان نهادهای حکومتی برانگیخت، اما همچنان امید چندانی به رسیدگی عادلانه به آن جود ندارد.

نمونه‌های دیگری نیز از واکنش بین‌المللی به نقض حقوق بشر در ایران در سال گذشته اتفاق افتاد. سه‌شنبه ۲۸ آذرماه ۱۳۹۱، در قانونی که کنگره و سنای آمریکا تصویب و نهایی کردند، سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی به عنوان نهاد ناقض نهاد حقوق بشر و رئیس آن عزت‌الله ضرغامی، در میان تحریم‌شدگان دولت آمریکا قرار گرفتند. در اجلاس ۲۰دسامبر ۲۰۱۲ (۳۰ آذر ۱۳۹۱) نیز، مجمع عمومی سازمان ملل با اکثریت قاطع، نقض فاحش حقوق بشر در ایران و سرکوب مدافعان حقوق بشر را محکوم کرد.

در نمونه‌ای دیگر، ۲۵بهمن ۱۳۹۱، شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل و شش سازمان حقوق بشری اعلام کردند: «مسئولان جمهوری اسلامی ایران باید فوری دو نامزد پیشین انتخابات ریاست جمهوری مهدی کروبی و میرحسین موسوی، همسر او زهرا رهنورد، نویسنده و فعال سیاسی را از حبس خودسرانه خانگی آزاد کنند و به آزار یا بازداشت بی‌دلیل دو دختر موسوی و رهنورد و پسر مهدی کروبی پایان دهند.»

سازمان عفو بین‌الملل، دیدبان حقوق بشر، کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران، فدراسیون بین‌المللی جوامع حقوق بشر، جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران و گزارشگران بدون مرز، این بیانیه مشترک را امضا کردند. سازمان گزارشگران بدون مرز سازمانی است که در طول سال گذشته، بارها موارد نقض حقوق بشر را در حوزه‌های گوناگون محکوم کرده است.

علاوه بر این موارد، شیرین عبادی، مدافع حقوق بشر و برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۰۳، در طول سال گذشته هر ماه گزارشی از موارد نقض حقوق بشر منتشر کرده و توجه مقام‌های مسئول جمهوری اسلامی ایران را به بحران‌های موجود در این زمینه جلب کرده است.

با وجود تمام این واکنش‌ها و اقدام‌ها، جایگاه ایران در محروم کردن شهروندان خود از حقوق انسانی، همچنان در بالای جدول ناقضان حقوق بشر است و ایران با آمار بالای زندانیان سیاسی و عقدیتی، محکومان به اعدام و موارد سانسور و نقض آزادی بیان، به استقبال سال جدید می‌رود.

خداحافظی ایرانیان با سرزمین استوایی

society — Sun, 07 Oct 2012 08:10:07 +0000

نعیمه دوستدار

نعیمه دوستدار - یک سال پیش که وارد مالزی شدم، هر رینگیت مالزی ۴۱۴ تومان بود. قدیمی‌تر‌ها می‌گفتند زمانی نه چندان دور، رینگیت ۳۰۰ تومان بوده؛ حتی روزگاری هم بود که ایرانی‌ها با رینگیت ۲۵۰ تومانی، سبزی جنگل‌های استوایی را بهشت موعود خودشان می‌دیدند.

مالزی جایی نبود که یک ایرانی تازه رسیده احساس غربت کند. در هر مرکز خرید و خیابانی در کوالالامپور و حتی در ایالت‌های دیگر مالزی، ایرانی‌ها جمعیت قابل توجهی را تشکیل می‌دادند. گاهی که برنامه‌ای ویژه ایرانی‌ها برگزار می‌شد، از حس و حال جمعیتی که جمع می‌شدند احساس می‌کردی در ایرانی. هربار که در آسانسور باز می‌شد، می‌شد انتظار داشته باشی چند تا از هموطنان ایرانی بیایند بیرون.

کندو (آپارتمان)‌هایی وجود داشتند که جمعیت ایرانی‌های ساکن در آن‌ها از جمعیت بومی بیشتر بود. می‌گفتند ۶۰ هزار ایرانی در مالزی زندگی می‌کنند. بعضی‌ها آمده بودند در دانشگاه‌های دولتی و خصوصی که شهریه‌شان از دانشگاه آزاد و غیر انتفاعی ایران ارزان‌تر در می‌آمد درس بخوانند. اگر چند تا دانشجو یکی از خانه‌های سه خوابه را اجاره می‌کردند، با کل هزینه‌های زندگی و تفریح، دست آخر یک مدرک دانشگاهی به نسبت معتبر داشتند که با آن می‌توانستند برای دانشگاه‌های اروپایی و آمریکایی اقدام کنند.

همه چیز زیر و رو شده است. قیمت رینگیت هر لحظه تغییر می‌کند. صرافی‌ها حتی قیمت را اعلام نمی‌کنند و برای دانستن قیمت باید تلفن بزنی: ۱۱۰۰ تومان.

بعضی‌های دیگر، کسانی بودند که مالزی را به عنوان "خانه دوم" خود برگزیده بودند، سرمایه‌گذاری و گرفتن اقامت ده ساله و زندگی در کشوری که آزادی‌های اجتماعی و رفاه بشتری در اختیارشان می‌گذاشت. گروه سومی هم بودند که مالزی را برای کسب و کار انتخاب کرده بودند. تعداد زیاد ایرانی‌های ساکن مالزی، این امکان را ایجاد می‌کرد که حتی اگر نمی‌توانند در بازار تجارت این کشور جذب شوند، دست‌کم بازار ایرانی‌ها را جذب کنند.

انواع و اقسام مشاغل مرتبط با ایرانی‌ها در مالزی وجود داشت؛ از آرایشگاه و نانوایی و رستوران گرفته تا مطب روان‌شناسی و دندانپزشکی و شرکت‌‌های بزرگ و کوچک خدماتی و تجاری.

حالا یک‌سال بعد از اولین روزهای ورودم به مالزی، همه چیز زیر و رو شده است. قیمت رینگیت هر لحظه تغییر می‌کند. صرافی‌ها حتی قیمت را اعلام نمی‌کنند و برای دانستن قیمت باید تلفن بزنی: ۱۱۰۰ تومان.

بازگشت

به چند دوست ایرانی زنگ می‌زنم تا با آنها خداحافظی کنم، اما تلفن‌شان خاموش است. یکی دو نفر را در تهران پیدا می‌کنم. یکی‌شان می‌گوید اثاثیه‌اش را جمع کرده و قبل از شروع مدرسه بچه‌ها برگشته تهران.

گفت که دیگر ماندن برایش صرف نمی‌کند چون نمی‌تواند از پس هزینه‌ها بربیاید. زندگی خانواده سه نفری آنها که تا چند ماه پیش سه میلیون و پانصد هزار تومان خرج داشت، ناگهان به پنج میلیون تومان و بالاتر رسید و آنها که بخشی از هزینه‌شان را از اجاره خانه‌ای در ایران تامین می‌کردند، درمانده بودند. دخترشان با این‌که سه سال بود در یک مدرسه بین‌المللی درس می‌خواند، حالا باز به مدرسه ایرانی برگشته است.

غروب همان روز، همسایه‌هایمان را می‌بینم. زیر سایه برج بلندی که ده‌ها خانواده‌ ایرانی ساکن آن بودند، غمگین دور هم جمع شده‌اند و از برنامه‌های احتمالی‌شان می‌گویند. یکی پیش‌بینی می‌کند که شاید مجبور شود زنش را که درس می‌خواند تنها بگذارد و خودش برگردد تا هم هزینه‌ها کم شود، هم خودش بتواند در ایران کار کند. یکی دیگر که دو سال است شرکتی را در مالزی تاسیس کرده، در فکر رفتن است؛ مشتری‌های او همه ایرانی بودند و دیگر کسی به او کار نمی‌دهد.

زندگی‌ها و سرنوشت‌های زیادی وابسته به قیمت دلار و رینگیت بوده است. از دانشجویان و جوانانی گرفته که آینده تحصیلی خود را در مالزی برنامه‌ریزی کرده بودند، تا بازنشستگان و سرمایه‌گذارانی که مالزی را سرزمین آرامش و امنیت می‌دیدند و تاجرانی که فکر می‌کردند به بازار پرسودی رسیده‌اند.

دختر جوانی هم هست که نمی‌تواند از پدرش پول بیشتری بخواهد؛ چون خانواده‌اش در ایران روی مبلغی به عنوان هزینه زندگی و تحصیل او حساب کرده بودند که دیگر کفاف خورد و خوراکش را هم نمی‌دهد. قطع شدن ارز دانشجویی، کاخ آرزوهای او را فروریخته است.

رستوران ایرانی خانم شین، جایی در یکی از خیابان‌های شیک کوالالامپور، جای دنجی برای ایرانی‌هایی است که می‌خواهند کباب ترد و تازه‌ بخورند. از زمانی که رستوران تا نیمه‌های شب باز بود و میز خالی در آن پیدا نمی‌شد، تنها هشت ماه گذشته است. آن روز‌ها ممکن بود که دو نفر آنجا غذا بخورند و پول غذایشان ۲۵ هزار تومان به نرخ ایران تمام شود، اما حالا‌‌ همان غذا ۶۰ هزار تومان درمی‌آید.

وقتی با یکی از دوستان‌مان آنجا قرار می‌گذاریم، همه میزها خالی است و چند تا مشتری رستوران هم ایرانی نیستند؛ مالایی‌هایی هستند که آمده‌اند قلیان بکشند. خانم شین که از راه می‌رسد، اول خبر از قیمت جدید دلار می‌دهد و دو دستی می‌کوبد توس سرش. می‌گوید: "می‌خواهیم قیمت غذاهای ایرانی را پایین بیاوریم. منوی غذاهای مالایی‌مان هم دارد آماده می‌شود. دیگر باید به فکر مشتری‌های محلی باشیم، دیگر نمی‌شود روی ایرانی‌ها حساب کرد."

خانم شین هم حتماً خبر تعطیل شدن یکی از معروف‌ترین رستوران‌های ایرانی مالزی را شنیده است؛ رستورانی که به همه مناسبت‌ها برنامه داشت و همیشه شلوغ بود.

سوپر مارکت آقای عین، در یکی از محله‌های ایرانی‌نشین کوالالامپور، چند ماه قبل یک مغازه خیلی بزرگ بود با ردیف‌های زیاد اجناس ایرانی و پر از مواد غذایی. آنقدر پر رفت و آمد، که همه ایرانی‌ها آگهی‌های خرید و فروش‌شان را به دیوار آن می‌چسباندند. حالا آقای عین مغازه را نصف کرده و میانه آن تیغه کشیده است.

خیلی از مواد غذایی چوب حراج خورده‌اند. نصف قفسه‌ها خالی است، چون دیگر نمی‌خواهند جنس تازه بیاورند. زندگی افسانه هم که در این سوپرمارکت کار می‌کرد، زیر و رو شده... او بعد از طلاق، با دخترش به مالزی آمده بود و در سه سال اخیر زندگی‌ خوبی داشت. می‌گوید: "سوپر تعطیل می‌شود و من بی‌کار می‌شوم. راه برگشتی به ایران هم ندارم، نمی‌دانم وضعیتم چه می‌شود."

در میان ایرانی‌هایی که برای تحصیل به مالزی آمده بودند یا تاجرانی که قصد سرمایه‌گذاری داشتند، هستند کسانی که توانسته‌اند جذب شرکت‌های محلی شوند و به رینگیت کسب درآمد کنند، اما بیشتر نام‌های شناخته شده در میان تاجران ایرانی، صراف‌ها و شرکت‌های اقامتی هستند که حالا کار آنها هم به مشکل خورده. اگر پولی جابه‌جا نشود، صرافی تعطیل می‌شود و با تعطیل شدن صرافی، مجله‌های فارسی زبانی که به نام آن موسسه منتشر می‌شدند و همه فعالیت‌های اقتصادی و فرهنگی زیرمجموعه آن، متوقف خواهد شد. این دورنمایی است که یکی از چهر‌ه‌های شناخته شده ایرانی در مالزی برایم تصویر می‌کند.

پایان ناخوش سفر به استوا

۶۰ هزار ایرانی در مالزی زندگی می‌کنند. بعضی‌ها آمده بودند در دانشگاه‌های دولتی و خصوصی که شهریه‌شان از دانشگاه آزاد و غیر انتفاعی ایران ارزان‌تر در می‌آمد درس بخوانند. اگر چند تا دانشجو یکی از خانه‌های سه خوابه را اجاره می‌کردند، با کل هزینه‌های زندگی و تفریح، دست آخر یک مدرک دانشگاهی به نسبت معتبر داشتند که با آن می‌توانستند برای دانشگاه‌های اروپایی و آمریکایی اقدام کنند.

حالا که برای آخرین بار به چند مرکز خرید سر می‌زنم، خبری از هیاهوی ایرانی‌ها نیست. تعدادشان در فروشگاه‌های مواد غذایی و مک‌دونالدز و استارباکس به شکل محسوسی کم شده است.

آپارتمان‌های زیادی در مجموعه ما بعد از رفتن مستاجر ایرانی خالی مانده‌اند. مردم مالزی هم احتمالاً کمتر با ماشین‌های مدل بالایی که در خیابان‌ها ویراژ می‌دهند و راننده‌شان ایرانی است مواجه خواهند شد، اما خروج ایرانی‌ها از مالزی، تنها بستن چند چمدان و گرفتن عکس یادگاری نیست. زندگی‌ها و سرنوشت‌های زیادی وابسته به قیمت دلار و رینگیت بوده است. از دانشجویان و جوانانی گرفته که آینده تحصیلی خود را در مالزی برنامه‌ریزی کرده بودند، تا بازنشستگان و سرمایه‌گذارانی که مالزی را سرزمین آرامش و امنیت می‌دیدند و تاجرانی که فکر می‌کردند به بازار پرسودی رسیده‌اند. حالا، بسیاری از دانشجویان ایرانی، تحصیل‌شان را نیمه‌کاره رها کرده‌اند و سرمایه‌گذاری چندساله‌شان با ضرر روبه‌رو شده، خانواده‌‌هایی که با داشتن بچه‌های دانش‌آموز در حال تحصیل، مجبور شده‌اند همه برنامه‌های زندگی خود را تغییر دهند و با ضررهای مالی فراوان خانه و زندگی خود را رها کنند و به این ترتیب، سرمایه‌هایی که به سود نرسیده، رها شده‌اند.

زیبایی و سرسبزی مالزی، حالا کابوس ایرانی‌هایی است که آن را جهنم سبز توصیف می‌کنند. سفری که روزی با هزاران امید آغاز شده بود، حالا به پایان رسیده و چمدان‌ها برای بازگشت به ایران ردیف شده‌اند.

ایرانیان و سفارتخانه‌هایی که تعطیل می‌شوند

society — Sat, 15 Sep 2012 22:24:42 +0000

نعیمه دوستدار

نعیمه دوستدار - آمریکا، مصر، انگلستان و حالا کانادا. تعداد کشورهایی که در ایران سفارتخانه ندارند، کم‌کم بیشتر می‌شود.

با اعلام خبر تعطیلی سفارت کانادا در ایران، در کمتر از یکسال، اکنون این دومین سفارتخانه خارجی است که در ایران تعطیل می‌شود: بریتانیا و کانادا، هر دو کشورهایی بوده‌اند که تعداد زیادی از ایرانیان برای کار و تحصیل در آنها زندگی می‌کنند و به دنبال آن، تعداد زیادی نیز برای دیدار فرزندان و بستگان‌شان به این کشورها رفت و آمد دارند.

اکنون مهاجران و ساکنان این دو کشور هم به جمعیت بزرگ ایرانیان مقیم آمریکا پیوسته‌اند که هم خود در انجام امور کنسولی و عای خود دچار مشکل‌اند، هم وابستگان‌شان در ایران برای برقراری ارتباط با آنها دچار مشکل شده‌اند.

سنت تعطیلی سفارت‌ها

سفارتخانه دارای ماموریت دیپلماتیک دائمی و مسئول روابط دیپلماتیک با كشور میزبان و حافظ منافع شهروندان خودی در كشور میزبان است.

بازار مشاغل کاذب برای انجام امور کنسولی در ایران گرم است. از جمله این مشاغل، دریافت مبلغی برای تعیین وقت سفارت در کشورهای دیگر، پر کردن فرم‌های تقاضا و پرداخت مبالغ مربوط به این امور از طریق کارت‌های اعتباری است که امکان آن برای ایرانیان داخل کشور وجود ندارد و برخی واسطه‌ها از این طریق سودجویی می‌کنند.

سفیر بالاترین مقام اداری سفارتخانه و دیپلمات ارشد و سخنگوی دولت خود در كشور میزبان است و سفرا معمولاً یكی از بالاترین سطوح شغلی در رده‌بندی سیاسی محسوب می‌شوند. وجود سفارتخانه در یك كشور نشانه به رسمیت شناخته شدن كشور میزبان توسط كشور دارای سفارتخانه است. تعطیل شدن سفارتخانه‌ها که به معنای به حداقل رسیدن روابط سیاسی دو کشور است، هم در بعد سیاسی هم در بعد اجتماعی بر احوال مردم ایران موثر است.

با حمله شماری از دانشجویان پیرو خط امام و تصرف سفارت آمریکا در تهران و به گروگان گرفتن ۶۶ دیپلمات آمریکایی در ۱۳ آبان ۱۳۵۸، سفارت آمریکا در ایران تصرف شد و اکنون بیش از ۳۲ سال است که آمریکا در ایران سفارتخانه ندارد. روابط ایران و مصر نیز در سال ۱۳۵۸ و به دستور آیت‌الله خمینی قطع شد.

سنت حمله به سفارت‌ها با حمله به سفارت انگلستان دوباره زنده شد. سه‌شنبه، هشتم آذر ۱۳۹۰ عده‌ای بسیجی که دانشجویان دانشگاه‌های تهران نامیده شدند، وارد ساختمان سفارت انگلستان شدند، پرچم بریتانیا را پایین کشیدند و بعضی مدارک را از درون ساختمان سفارتخانه به بیرون پرتاب کردند.

پس از تعطیلی سفارت‌های دو کشور در پایتخت‌های یکدیگر، سفارت سوئد در تهران حافظ منافع دولت بریتانیا و در مقابل سفارت عمان در لندن، حافظ منافع دولت ایران است.

روز جمعه، ۱۷ شهریور ۱۳۹۱ (هفتم سپتامبر)، سفارت کانادا در ایران تعطیل شد. جان برد، وزیر امور خارجه کانادا، در بیانیه‌ای دیپلمات‌های ایرانی در کانادا را "عنصر نامطلوب" خواند و اعلام کرد که روابط دیپلماتیک بین کانادا و ایران به حالت تعلیق درآمده، تمام دیپلمات‌های کانادا ایران را ترک کرده‌اند و به دیپلمات‌های ایران در اوتاوا گفته شده است که در مدت پنج روز این کشور را ترک کنند.

حوادث پس از انقلاب اسلامی در ایران و مهاجرت تعداد زیادی از ایرانیان به کشورهای مختلف اروپایی و آمریکایی، سرنوشت بسیاری از آنان را به روابط دیپلماتیک گره زده است. این ارتباط گاه در سطح امور روزمره و عادی زندگی این دسته از ایرانیان است و گاه به وضعیت پرونده‌های سیاسی، اقتصادی و حقوق بشری برمی‌گردد.

چه کسی بیشتر ضرر می‌کند؟

تعطیلی سفارتخانه‌ها هم برای مردم ایران مشکل‌ساز است هم برای دولت ایران؛ اما عده‌ای معتقدند این مشکلات برای مردم بیشتر است.

امیر، شهروند ایرانی که پرونده‌ای برای رفتن اقامت در کانادا باز کرده است، در این زمینه می‌گوید: "اگر بخواهیم ببینیم مشکلات این اتفاق بیشتر برای مردم است یا دولت، باید از هر دو نظر این قضیه را بررسی کنیم. کانادا یکی از کشورهایی است که مهاجران ایرانی زیادی دارد. علاوه بر آن کشوری است که بسیاری از دانشجویان ایرانی آنجا تحصیل می‌کنند. حالا شما فرض کنید که سال‌ها برای گرفتن اقامت این کشور تلاش کرده‌اید و الان که روابط دو کشور قطع شده، باید همچنان در ایران بمانید و به فکر گرفتن اقامت در یک کشور دیگر باشید.

این تنها مردم عادی نیستند که از قطع روابط ایران با کشورهایی مثل آمریکا، کانادا و بریتانیا لطمه می‌بینند. نگرانی‌های موجود درباره وضعیت ایران در جامعه بین‌المللی و انزوای هرچه بیشتر این کشور در کنار تهدید به جنگ و تحریم‌های گسترده، اکنون به دغدغه‌ای عمومی در میان ایرانیان تبدیل شده است.(عکس: حمله به سفارت آمریکا و گروگانگیری در سال ۱۳۵۸)

اما از نظر دولت ماجرا فرق می‌کند. از آنجا که بعد از فرار محمود خاوری به کانادا بسیاری خوشحال شدند که کسی دستش به او نمی‌رسد تا شرکای خودش در جریان اختلاس را معرفی کند، طبیعی است که بعد از این قضیه و قطع شدن روابط، بعضی از افراد حکومتی بیشتر خوشحال می‌شوند. چون دیگر ایران نمی‌تواند از کانادا به صورت رسمی برای برگرداندن خاوری درخواست کند. از آن گذشته، دولت ایران هیچ‌وقت رابطه استراتژیک و نزدیکی با کانادا نداشته و طبیعی است به‌خاطر این اتفاق، معادلات قدرت زیاد به هم نمی‌خورد و تاثیری در نظام ندارد. پس نتیجه می‌گیریم که این اتفاق به ضرر مردم است."

تینا، دانشجوی ایرانی ساکن کانادا که تنها یک‌سال است به این کشور رفته است می‌گوید: "به نظر من هم سیاست خارجه ایران ضرر می‌بیند هم مردم. متاسفانه یک مشکل بزرگ و اساسی برای مهاجران ایرانی که برای ادامه تحصیل و ... به کانادا آمده‌اند به‌وجود آمده است."

ایرانیان در وطن مانده

در سال‌های گذشته، هر ایرانی که تقاضای سفر یا اقامت در آمریکا را داشت، باید برای انجام کارهای مربوط به این سفر، در سفارتخانه‌های این کشور در خارج از ایران اقدام می‌کرد.

این روند در تمام سال‌‌های پس از انقلاب در ایران وجود داشته و تقاضای هر ویزای آمریکا با پذیرش خطر پذیرفته نشدن، کمترین هزینه‌اش یک سفر خارجی به کشورهایی نظیر ترکیه، امارات یا سوریه است که علاوه بر هزینه‌های مربوط به تقاضای ویزا در سفارتخانه‌، شامل هزینه‌‌های بلیت هواپیما و هتل هم می‌شود.

طیفی از افکار عمومی در ایران معتقدند که حفظ روابط دیپلماتیک در مجموع می‌تواند در زمینه‌های اجتماعی و سیاسی به نفع ایرانیان باشد؛ چراکه تنگ‌تر شدن مسیرهای دیپلماتیک، تنها باعث بسته‌تر شدن فضا می‌شود و حکومت را در سیاست‌های استبدادی خود آسوده‌تر خواهد کرد.

اکنون چند ماهی هست که همین مسئله در مورد تقاضای ویزا از سفارت انگلستان هم وجود دارد و ایرانیان متقاضی باید متحمل هزینه‌های اضافی سفر و انتظار برای پاسخ شوند. اتفاقی که مدت کوتاهی است در مورد کانادا هم افتاده و پس از تعطیل شدن بخش کنسولی آن در ایران، به کشورهای دیگر منتقل شده است.

با این اتفاق‌ها، بازار مشاغل کاذب برای انجام امور کنسولی در ایران گرم است. از جمله این مشاغل، دریافت مبلغی برای تعیین وقت سفارت در کشورهای دیگر، پر کردن فرم‌های تقاضا و پرداخت مبالغ مربوط به این امور از طریق کارت‌های اعتباری است که امکان آن برای ایرانیان داخل کشور وجود ندارد و برخی واسطه‌ها از این طریق سودجویی می‌کنند.

مینو، شهروند تهرانی که پسرش ۱۲ سال است در انگلستان زندگی می‌کند، پیش از این چندین بار به این کشور سفر کرده، اما حالا با پایان اعتبار ویزایش مجبور است برای تقاضای ویزا به خارج از کشور برود. قبل از آن، برای پر کردن فرم تقاضا، به واسطه‌ای مراجعه کرده که با دریافت ۸۰ دلار، هم فرم را پر می‌کند، هم هزینه ویزا را به حساب سفارت می‌ریزد. پاتوق این واسطه‌ها جایی در حوالی محل سفارت سابق انگلستان است و این واسطه تاکیدکرده که اگر این فرم توسط او پر نشود، ممکن است ویزا رد شود. شهروندان زیادی مانند مینو، امکان پرداخت هزینه فرم را به دلیل قطع ارتباط با بانک‌های جهانی ندارند و ترجیح می‌دهند این ۸۰ دلار را بپردازند.

لیلا و همسرش هم چند سالی هست که پسر جوان‌شان را برای ادامه تحصیل به انگلستان فرستاده‌اند. با بسته شدن سفارت این کشور، حالا مدت‌هاست که همسر لیلا امکان سفر برای دیدار فرزندش را پیدا نکرده است و با توجه به وضعیت شغلی‌اش نمی‌تواند مدت‌ها در خارج از کشور منتظر صدور ویزا بماند.

ایرانیان آنور آب

سوی دیگر این داستان، ایرانیان ساکن در کشورهای بدون سفارت هستند. از چندی قبل، حساب‌های بانکی برخی از ایرانیان در کشورهای مختلف از جمله کانادا بسته شده و حالا مشکلات دسترسی به خدمات کنسولی، هزینه‌های مادی و معنوی زیادی به جامعه ایرانی تحمیل کرده است.

با اعلام خبر تعطیلی سفارت کانادا در ایران، در کمتر از یکسال، اکنون این دومین سفارتخانه خارجی است که در ایران تعطیل می‌شود: بریتانیا و کانادا، هر دو کشورهایی بوده‌اند که تعداد زیادی از ایرانیان برای کار و تحصیل در آنها زندگی می‌کنند و به دنبال آن، تعداد زیادی نیز برای دیدار فرزندان و بستگان‌شان به این کشورها رفت و آمد دارند.(عکس: حمله به سفارت انگلیس در تهران)

اکنون ایرانیان ساکن این کشورها برای انجام امور مربوط به اسناد ومدارک و ... مرجعی برای مراجعه ندارند و مجبورند به کشورهای دیگر سفر کنند. دشوار و پرهزینه شدن انجام کارهای معمولی مثل تعویض گذرنامه، ثبت ازدواج، ثبت تولد و دریافت شناسنامه، دریافت خدمات دانشجویی، دادن وکالت‌نامه یا دیگر امور کنسولی مورد نیاز برای ایرانیان مقیم این کشورها و ناچار شدن آنها به ارسال مدارک خود به سفارت‌های ایران در کشورهای دیگر و دشوارتر شدن دریافت ویزا، اقامت و ... تنها بخشی از مشکلات ایرانیان ساکن این کشورهاست.

این تنها مردم عادی نیستند که از قطع روابط ایران با کشورهایی مثل آمریکا، کانادا و بریتانیا لطمه می‌بینند. نگرانی‌های موجود درباره وضعیت ایران در جامعه بین‌المللی و انزوای هرچه بیشتر این کشور در کنار تهدید به جنگ و تحریم‌های گسترده، اکنون به دغدغه‌ای عمومی در میان ایرانیان تبدیل شده است و انتشار اخباری از این دست، افکار عمومی را تحت تاثیر قرار می‌دهد و نگرانی‌هایی را ایجاد می‌کند.

از سوی دیگر در مورد اخیر، قطع روابط دیپلماتیک و بسته شدن سفارتخانه‌های دو کشور، به برخی تلاش‌های دیپلماتیک برای حفظ جان زندانیان ایرانی - کانادایی که در انتظار اجرای حکم اعدام خود نشسته‌اند، لطمه می‌زند و این تصور را در میان عموم ایجاد کرده که ممکن است دستگاه قضایی ایران در واکنش به این ماجرا، جان این زندانیان را به خطر بیندازد.

طیفی از افکار عمومی در ایران معتقدند که حفظ روابط دیپلماتیک در مجموع می‌تواند در زمینه‌های اجتماعی و سیاسی به نفع ایرانیان باشد؛ چراکه تنگ‌تر شدن مسیرهای دیپلماتیک، تنها باعث بسته‌تر شدن فضا می‌شود و حکومت را در سیاست‌های استبدادی خود آسوده‌تر خواهد کرد.

علی، شهروند ۳۹ ساله اهل شیراز می‌گوید: "با این اقدامات وضعیت حقوق بشر هم بدتر خواهد شد. مخالفان داخلی هم دیگر نمی‌توانند راحت فعالیت کنند و در نتیجه افراد و گروه‌های جنگ‌طلب قدرت می‌گیرند."

ایرانیان عادی، آنها که تنها می‌خواهند گذرنامه‌شان را تمدید کنند یا سالی یک بار به دیدار خویشان‌شان بروند، در کنار ایرانیانی که اخبار کشورشان را در میان اخبار روز دنیا دنبال می‌کنند و نگران جنگ و تحریم و فشارهای بیشترند، همه احساس می‌کنند که این روزها، خبر تعطیلی هر سفارتخانه، می‌تواند نشانه‌ای ترسناک از آینده‌ای نامعلوم باشد.

محکومیت دو فعال دانشجویی به حبس تعزیری

Maryam — Sun, 18 Dec 2011 16:34:52 +0000

فرزاد اسلامی و اسماعیل سلمان‌پور دو فعال دانشجویی دانشگاه‌های آزاد و پلی تکنیک، را به سه و یک سال حبس تعزیزی محکوم کرد.

این دو فعال دانشجویی آذرماه سال گذشته از سوی نیروهای گشت بسیج بازداشت شده بودند.

در پی این بازداشت، اسماعیل سلمان‌پوربه مدت دو هفته و فرزاد اسلامی به مدت ٤٠ روز در سلول انفرادی بند ٢-الف سپاه بازداشت بودند و پس از آن با قرار وثیقه آزاد شدند.

شعبه ٢٨دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه، تابستان در حکم بدوی فرزاد اسلامی را به یک سال حبس تعزیزی به اتهام "تبلیغ علیه نظام" و یک سال حبس تعزیری به اتهام "توهین به رهبری" محکوم کرده بود. علاوه بر این حکم یک سال حبس تعلیقی این دانشجو نیز به حکم فعلی‌اش اضافه شده است. وی پس از بازداشت در روز ١٣ آبان ٨٨ و سپری کردن ١۵ روز انفرادی در بند ٢٤٠ زندان اوین، آزاد شد، حکم یک سال حبس تعلیقی دریافت کرده بود. این فعال دانشجویی ١٣ آذر ٨٩ نیز به همراه اسماعیل سلمان پور بازداشت شده بود.

این دو فعال دانشجویی آذرماه سال گذشته از سوی نیروهای گشت بسیج بازداشت شده بودند.در پی این بازداشت، اسماعیل سلمان‌پوربه مدت دو هفته و فرزاد اسلامی به مدت ٤٠ روز در سلول انفرادی بند ٢-الف سپاه بازداشت بودند

فرزاد اسلامی دانشجوی رشته حقوق دانشگاه آزاد تهران مرکز و دبیر سابق کانون دانشجویان مسلمان این دانشگاه، پیش از این نیز به سه ترم محرومیت از تحصیل و سه ترم تبعید به دانشگاه‌های آزاد خارج از تهران محکوم شده است.

اسماعیل سلمان‌پور نیز به اتهام "فعالیت تبلیغی علیه نظام" به یک سال حبس تعزیری محکوم شده است. این عضو سابق شورای مرکزی و شورای عمومی انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر، در دوران تحصیل خود در مجموع به مدت چهارترم از تحصیل محروم شده بود و در نهایت از دانشگاه اخراج شد.

اسماعیل سلمان‌پور در بهمن ماه ٨٧ به همراه سه دانشجوی دیگر پلی تکنیک بازداشت شد و به همراه نه فعال دانشجویی دیگر حدود سه ماه را در سلولهای انفرادی بند های ٢٤٠ و ٢٠٩ بازداشت بود. وی همچنین ١٣ آذر ٨٩ و ١٦ آذر همان سال نیز از سوی نیروهای امنیتی دستگیر شده بود.

در دو سال و نیم گذشته در پی اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری، صدها تن از فعالان دانشجویی بازداشت و به احکام سنگین حبس، شلاق و تبعید محکوم شده‌اند.

بازداشت دو فعال دانشجویی در مازنداران

Maryam — Sun, 04 Dec 2011 17:01:10 +0000

علی عباسی و رحمان یعقوبی، دو دانشجوی دانشگاه مازنداران روز شنبه، دوازدهم اذر ماه در آستانه روز دانشجو بازداشت شدند.

به گزارش سایت دانشجونیوز، مقامات قضایی دو هفته پیش به این دو فعال دانشجویی اعلام کرده‌اند که حکم شش ماه حبس تعلیقی آنها به حبس تعزیری تبدیل شده و در پی مراجعه آنها به دادستانی بابلسر برای پیگیری پرونده، بازداشت و به زندان منتقل شدند.

علی عباسی و رحمان یعقوبی، در پی وقایع پس از دهمین انتخابات ریاست جمهوری ۸۸ دستگیر و مدتی را در زندان متی کلای بابل بازداشت بودند. شعبه ی ۱۰۱ دادگاه بابلسر آنها را به شش ماه حبس تعلیقی و چهارده ضربه شلاق محکوم کرده بود.

در دو سال گذشته شمار زیادی از فعالان دانشجویی در شهرهای مختلف ایران بازداشت و به احکام سنگین حبس، شلاق و تبعید محکوم شده‌اند.

درخواست آزادی مجید دری و ضیاء نبوی

بیش از ٤٧٠ تن از دانشجویان، فارغ التحصیلان و اساتید ایرانی دانشگاه‌های داخل و خارج ایران در یک نامه سرگشاده خواستار آزادی ضیا نبوی و مجید دری، دو دانشجوی زندانی در تبعید شده‌اند.

ضیاء نبوی و مجید دری، دو دانشجوی ستاره‌داری هستند که به حبس طولانی مدت در تبعید محکوم شده‌اند.دادگاه ضیاء نبوی را به ۱۰سال حبس در زندان کارون اهواز و مجید دری را به ۶ سال حبس در زندان بهبهان استان خوزستان محکوم کرده است.

بیش از ٤٧٠ تن از دانشجویان، فارغ التحصیلان و اساتید ایرانی دانشگاه‌های داخل و خارج ایران در یک نامه سرگشاده خواستار آزادی ضیا نبوی و مجید دری، دو دانشجوی زندانی در تبعید شده‌اند

در بخشی از این نامه سرگشاده آمده است: "ما امضا کنندگان این نامه، بخشی از جامعه دانشگاهی داخل و خارج از کشور، مطابق اصول ۳ ، ۱۹، ۲۰، ۲۲، ۲۳ ، ۳۰، ۳۶ و ۳۷قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، حق تحصیل را حق طبیعی و بدیهی همه آحاد ملت می‌دانیم و اتهام ناروای محاربه را تنها به دلیل تلاش برای برخورداری از این حق، ظالمانه می‌شماریم. ما خواستار آزادی ضیا نبوی و مجید دری هستیم که اکنون حتی محروم از حقوق یک زندانی عادی همچون حق مرخصی در زندان‌هایی کیلومترها دورتر از محل اقامت خانواده‌های خود، در میان زندانیانی که اتهامات‌شان هیچ گونه سنخیتی با فعالیت های دانشجویی ندارد به سر می‌برند."

دفتر تحکیم وحدت در بیانیه‌ای که روز گذشته در آستانه روز دانشجو منتشر شد، ادامه فشار بر جنبش دانشجویی و اجرای احکام زندان برای فعالان دانشجویی را "خط و نشان کشیدن" برای آنها دانسته و احکام طولانی مدت زندان برای فعالین دانشجویی همچون بهاره هدایت، عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، مجید توکلی، ضیا نبوی، مهدیه گلرو، مجید دری و و ده‌ها دانشجوی زندانی دیگر را نشانه "عمق کینه نظام ستمگر" از جنبش دانشجویی عنوان کرده است.

بازداشت عضو شورای مرکزی نهضت آزادی

Maryam — Sun, 11 Sep 2011 16:41:59 +0000

امیر خرم، عضو شورای مرکزی نهضت آزادی صبح امروز، یکشنبه ۲۰ شهریور ماه بازداشت شد.

وب سایت میزان خبر، پایگاه اطلاع‌رسانی نزدیک به نهضت آزادی با انتشار این خبر اعلام کرده که امیر خرم در برابر در منزل مسکونی‌اش «ربوده» شده و هیچ اطلاعی از محل نگهداری وی در دست نیست.

بنا به این گزارش، در پی ابلاغ تلفنی حکم «قطعی» شش سال زندان به این فعال سیاسی، وی اعلام کرده بود که این حکم را «بی‌اعتبار» می‌داند و خواهان احضاریه رسمی دادگستری شده بود.

امیر خرم از سوی دادگاه انقلاب به شش سال حبس تعزیری به اتهام «شرکت در تجمع روز عاشورا و عضویت در نهضت آزادی» محکوم شده است.

وی در سال ۱۳۸۰ نیز به همراه شماری از اعضای نهضت آزادی و فعالان ملی مذهبی به اتهام «براندازی» بازداشت شد و به مدت سه ماه در سلول انفرادی زندان ۵۹ سپاه زندانی بود.

امیر خرم از سال ۱۳۶۵ در نهضت آزادی ایران فعال است و از سال ۱۳۸۴ تا سال ۱۳۸۶ ریاست شاخه جوانان نهضت آزادی ایران را بر عهده داشت.

محکومیت یک فعال دانشجویی به سه سال و شش ماه حبس

سایت دانشجو نیوز نیز از محکومیت محمد غفاریان، دانشجوی رشته مهندسی برق دانشگاه فردوسی مشهد، به سه سال وشش ماه حبس تعزیری و هفتاد ضربه شلاق خبر داد.

وی برای اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» به دو سال حبس، برای اتهام «اخلال در نظم عمومی» به شش ماه حبس، برای اتهام «توهین به مقام رهبری» به یک سال حبس و ٣۵ ضربه شلاق و برای اتهام «توهین به رییس جمهور» به ٣۵ ضربه شلاق محکوم شده است.

محمد غفاریان اول اسفند ماه سال گذشته در مشهد بازداشت شد و به مدت ۲۶ روز در بازداشتگاه اداره اطلاعات مشهد زندانی بود.

این فعال دانشجویی با وجود کسب رتبه ۲۰۶ در کنکور کار‌شناسی ارشد، مردود اعلام شده و از ادامهٔ تحصیل محروم شده است.

در دو سال گذشته پس از اعتراضات به نتایج دهمین انتخابات ریاست جمهوری در ایران، شمار زیادی از مخالفان دولت بازداشت و به احکام سنگین حبس محکوم شده‌اند.

تهدید دانشجویان ستاره‌دار از سوی نهادهای امنیتی

Maryam — Sat, 04 Jun 2011 12:10:17 +0000

شورای دفاع از حق تحصیل، می‌گوید که نهادهای امنیتی به برخی دانشجویان محروم از تحصیل، هشدار داده‌اند که در صورت اعتراض به محرومیت از تحصیل با «برخورد شدید» روبرو خواهند شد.

بنا به بیانیه شورای دفاع از حق تحصیل که امروز، شنبه ۱۴خرداد منتشر شده، دانشجویان موسوم به «ستاره‌دار»، پیش از اعلام نتایج کنکور کار‌شناسی ارشد به نهادهای امنیتی احضار شده و مورد «تهدید و ارعاب» قرار گرفته‌اند.

در شش سال گذشته از زمان تصدی ریاست جمهوری از سوی محمود احمدی‌نژاد، شماری از فعالان سیاسی و اجتماعی از ادامه تحصیل در مقطع کار‌شناسی ارشد محروم شده‌اند.

شورای دفاع از حق تحصیل، این روند چندین ساله را «برخلاف کلیه قوانین داخلی و بین المللی» اعلام کرده و خواستار محاکمه آمران و عاملان این «عمل مجرمانه» است.

این شورا با اشاره به اعلام مردودی دانشجویان ستاره‌دار که حائز رتبه‌های ممتاز شده بودند در سال ۱۳۸۸، عدم صدور کارنامه علمی برای تعدادی دیگر از دانشجویان در سال‌های۱۳۸۶، ۱۳۸۷، ۱۳۸۹و ۱۳۹۰و «دستکاری» در کارنامه علمی تعدادی از فعالین دانشجویی در سال جاری، می‌گوید که سازمان سنجش «اعتماد عمومی به عنوان مهم‌ترین سرمایه‌اش» را از دست داده است.

در بخشی از این بیانیه آمده است: «قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران حق تحصیل را حق اولیه و طبیعی "همه اقشار ملت" ایران و فراهم کردن تحقق این حق اولیه را از وظایف دولت می‌داند. همچنین دولت ایران طبق تعهدات متعدد بین‌المللی ملزم به فراهم ساختن شرایط تحصیل برای همه ایرانیان بدون هرگونه تبعیض و آپارتاید عقیدتی، سیاسی، مذهبی، جنسی و غیره است.»

دانشجویان موسوم به «ستاره‌دار»، پیش از اعلام نتایج کنکور کار‌شناسی ارشد به نهادهای امنیتی احضار شده و مورد «تهدید و ارعاب» قرار گرفته‌اند

بنا به این بیانیه محروم کردن دانشجویان از حق ادامه تحصیل نقض بندهای ۳، ۹و ۱۴اصل سوم و اصول ۱۹، ۲۰، ۲۲، ۳۰، ۳۶، ۳۷و بویژه اصل ۲۳قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران است.

شورای دفاع از حق تحصیل از مقامات حکومتی ایران خواسته است با توقف روند محروم کردن دانشجویان از حق تحصیل و ستاره‌دار کردن فعالان دانشجویی، دانشجویان محروم از تحصیل که به دلیل «مطالبه حق اولیه تحصیل» در زندان‌های کشور هستند، آزاد کند.

ضیا نبوی، مجید دری، پیمان عارف، مهدیه گلرو، زهرا توحیدی، شیوا نظرآهاری، علیرضا خوشبخت، سمیه رشیدی، نوید خانجانی، علی قلی‌زاده، اشکان ذهابیان، عماد بهاور، اسماعیل سلمانپور، مجید توکلی، حجت عربی از جمله دانشجویان ستاره‌دار و محروم از تحصیل هستند که در اعتراضات پس ازانتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۸بازداشت شدند. شماری از این فعالان دانشجویی به احکام سنگین حبس محکوم شده و همچنان در زندان هستند.

پلمپ دانشگاه آن‌لاین بهائیان و بازداشت گسترده دانشجویان و اساتید این دانشگاه، از جمله فشارهای وارده بر دانشجویان محروم از تحصیل در ماه‌های اخیر است.

آغاز تحصن دانشجویان در مقابل سازمان ملل

Maryam — Sat, 12 Mar 2011 17:10:22 +0000

شماری از فعالان سابق جنبش دانشجویی ایران، از صبح امروز، شنبه هم‌زمان با ادامه اجلاس حقوق بشر سازمان ملل در شهر ژنو تحصن سه روزه خود در مقابل دفتر سازمان ملل را آغاز کردند.

فعالان سابق دانشجویی کشور، طی روزهای گذشته با انتشار فراخوانی ضمن اعلام تحصن در مقابل مقر سازمان ملل، آورده‌ بودند: «پس از کودتای انتخاباتی ٢٢ خرداد ماه سال ١٣۸۸، اعتراض شهروندانی که تنها خواستار احترام به آرا و دیدگاهشان بودند، با سرکوب سیستماتیک و گسترده کسانی مواجه شد که به جای دفاع و پشتیبانی از ملت بزرگ ایران، به دست بوسی مسندنشینان نالایق و قدرتمندان ناشایست شتافتند، شمشیر خیانت به مردم را به نام دروغین دین از رو بستند و جوانان وطن را به خاک و خون کشیدند.»

این تحصن از ١٢ الی ١٤ مارس (٢٣-٢١ اسفند ماه) در اعتراض به «موارد متعدد نقض حقوق بشر در ایران؛ از جمله کشتار مردم بی‌گناه و دانشجویان آزادی‌خواه، بازداشت گسترده، شکنجه و صدور احکام سنگین حبس برای دانشجویان و همراهان جنبش سبز و بازداشت غیرقانونی رهبران آن» در مقابل دفتر سازمان ملل برگزار خواهد شد.

مصطفی خسروی عضو شورای سیاستگذاری سازمان ادوار تحکیم و عضو سابق انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علم و صنعت که از شرکت کنندگان در این تحصن به رادیو زمانه می‌گوید: «روند سرکوب و نقض گسترده حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی در طی ماههای اخیر شدت بیشتری گرفته است به طوری که روزانه شاهد بازداشت،صدور احکام قضایی سنگین و حتی اعدام مخالفین سیاسی در ایران هستیم. هم اکنون تعداد زیادی از هموطنان با اتهامات واهی در زندان هستند و از وضعیت دو تن از رهبران جنبش سبز آقایان موسوی و کروبی و همسرانشان هیچ خبری در دست نیست.»

وی معتقد است جامعه بین‌المللی باید با حساسیت بیشتری وقایع ایران را دنبال کند و ایران را ملزم به پاسخگویی در خصوص آنچه که در این کشور با مخالفان خود صورت می گیرد نماید.

عضو سابق انجمن اسلامی دانشگاه علم و صنعت افزود: «ما به عنوان جمعی از فعالان سابق دانشجویی با هدف برانگیختن حساسیت نهادهای بین‌المللی در خصوص آنچه که در ایران رخ می‌دهد و جلب حمایت آنها به قصد تحت فشار قرار دادن جمهوری‌اسلامی برای پایان دادن به نقض گسترده حقوق‌بشر در ایران تصمیم گرفتیم که همزمان با اجلاس سالانه حقوق بشر در ژنو نسبت به روند سرکوب حقوق بشر در ایران اعتراض کرده و همبستگی خود را با مردم و رهبران جنبش سبز اعلام کنیم.»

تجمع این دانشجویان مطابق با فراخوان اعلام شده تا روز ۲۳ اسفند ماه ادامه خواهد داشت.

افزایش فشار بر دانشجویان کُرد

Sat, 05 Mar 2011 14:18:24 +0000

محسن کاکارش

محسن کاکارش- هفته‌ی گذشته سه دانشجوی کرد دستگیر شدند و بیش از ده نفر در زندان ارومیه به دار آویخته شدند. یک شهروند کرد نیز بر اثر تیراندازی نیروهای انتظامی کشته شد و بازداشت شهروندان در بلوچستان و فشار بر فعالان مدنی آذربایجان همچنان ادامه دارد.

کردستان

یک شهروند کرد در مناطق مرزی سردشت براثر تیراندازی نیروهای انتظامی کشته شد. به گزارش زمانه، فریدون اسماعیل‌زاده، ساکن شهر مهاباد در منطقه‌ی مرزی «میراوی» به علت شلیک مستقیم نیروهای انتظامی، جان خود را از دست داد. در این رویداد شماری از حیوانات بارکش نیز کشته شدند.

این رویداد در حالی اتفاق افتاده است که از یکم تا سوم اسفندماه در دو محل جداگانه در مرزهای کردستان، در یکی بر اثر تیراندازی نیروهای انتظامی و در محل دیگر بر اثر تیراندازی افراد ناشناس، دو تن از شهروندان کرد و دوتن از نیروهای انتظامی جان خود را از دست دادند.

بر اساس گزارش‌های منتشر شده از سوی فعالان حقوق بشر در ایران، سال گذشته بیش از ۹۰ تن از شهروندان کرد در مناطق مرزی بر اثر تیراندازی نیروهای امنیتی و انتظامی کشته شدند.

در هفته‌ی گذشته هرانا گزارش داد، نه تن از شهروندان کرد در زندان ارومیه به دار آویخته شدند.
بنا به گزارش این سایت حقوق بشری، مراجع قضایی اتهام این افراد را خرید و فروش مواد مخدر عنوان کرد‌ه‌اند.

پیشتر نیز دو شهروند دیگر در زندان سنندج به دار آویخته شدند که اتهام آنها نیز خرید و فروش مواد مخدر اعلام شده بود.

سالانه شمار زیادی از شهروندان در ایران به بهانه‌ی خرید و فروش مواد مخدر به دار آویخته می‌شوند.
به گزارش سازمان‌های بین‌المللی مدافع حقوق بشر، ایران پس از کشور چین بیشترین آمار اعدام در جهان را به خود اختصاص داده است.

در روزهای گذشته، فشار بر دانشجویان کرد افزایش یافته است. سایت روانیوز گزارش داده، سه تن از دانشجویان کرد در شهر مریوان به نام‌های برهان حاج فتاح، حسین کسرایی و هیوا پزشکیان توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند و هنوز هیچ اطلاعی از سرنوشت آنان در دست نیست.

پیشتر نیز شاهین زبان‏ گوهر و محمد خالصی، دو فعال دانشجویی در شهر پاوه به اتهام ارتباط با صانع ژاله بازداشت شده بودند. آقای ژاله دانشجوی کرد در جریان اعتراض‌های ۲۵ بهمن ماه در تهران کشته شد.
همچنین با گذشت بیش از یک ماه از بازداشت محمد ایلخانی زاده و هیوا مجیدزاده، دو تن از فعالان دانشجویی دانشگاه تهران هنوز هیچ اطلاعی از وضعیت آن دو در دست نیست.

محمد ایلخانی‌زاده روز ۱۶ بهمن از سوی نیروهای امنیتی در شهرستان بوکان بازداشت و به زندان اوین منتقل شد.

به گزارش دانشجو نیوز، هیوا مجیدزاده از اعضای سابق انجمن اسلامی دانشجویان دموکراسی‌خواه دانشگاه تهران از ۲۲ دی ماه در بازداشت به سر می‌برد.

آژانس خبری موکریان نیز نوشت، دو تن از شهروندان کرد به نام‌های محسن جلدیانی و جمال علیزاده به اتهام همکاری با احزاب کرد به ترتیب به شش سال و ۱۵ ماه حبس تعزیری محکوم شدند.

بلوچستان

در روزهای اخیر برای چهار تن از متهمان عملیات‌های انتحاری بلوچستان کیفرخواست صادر شد.
به گزارش ایلنا، محمد مرزیه دادستان‌سیستان و بلوچستان درهمایشی گفته است: «پرونده‌ی این افراد برای رسیدگی‌های بعدی به دادگاه ارسال شده است.»

پیشتر نیز ابراهیم رئیسی، رئیس دادگستری سیستان و بلوچستان گفته بود برای چهار متهم عملیات تروریستی روز تاسوعا (۲۴ آذرماه) درخواست حکم اعدام شده و یک عضو جندالله نیز پیش از عملیات انتحاری دستگیر شده است.

پس از انفجار انتحاری شهرستان چابهار که باعث کشته و زخمی شدن ده‌ها تن از شهروندان شد، تاکنون نه نفر بازداشت و پنج روز پس از این حادثه یازده نفر در زندان زاهدان به اتهام همکاری با گروه جندالله به دار آویخته شدند.

طی هفته‌ی گذشته در ادامه‌ی بازداشت‌های فله‌ای شماری از شهروندان در بلوچستان دستگیر شدند.
بنا به گزارش‌های منتشر شده در دی و بهمن‌ماه امسال بیش از ۱۵۰ نفر در استان سیستان و بلوچستان بازداشت شده‌اند.

در این هفته خبرگزاری فارس از بازداشت یک باند سرقت در شهرستان زاهدان خبر داد. کارشناسان مسائل بلوچستان می‌گویند، بازداشت بیشتر شهروندان به بهانه‌ی خرید و فروش مواد مخدر، سرقت و حفظ امنیت صورت می‌گیرد و رفته رفته این مسئله به امری عادی و روزانه در بلوچستان تبدیل شده است.

خبرگزاری مهر، روز جمعه، سیزدهم اسفندماه نوشت، سقف گنبدی خانه‌ای ساخته شده از خشت و گل در زاهدان، بامداد امروز بر اثر بارندگی و رطوبت تخریب شد. بر اثر این حادثه، چهارنفر کشته شدند.

کارشناسان مسائل بلوچستان بر این باورند که فقر، تبعیض و نبود امنیت کافی برای شهروندان زیان‌های مادی و معنوی فراوانی برای مردم بلوچستان در پی داشته است.

آذربایجان

در هفته‌ی گذشته دو تن از شهروندان آذربایجانی در زندان ارومیه به دار آویخته شدند. همچنین دوتن از فعالان سیاسی به حبس محکوم شدند و یک فعال مدنی بازداشت شده است.

هرانا گزارش داد، دو تن از شهروندان آذربایجانی در زندان ارومیه به اتهام خرید و فروش مواد مخدر به دار آویخته شدند.

وب‌سایت ادوارنیوز نیز نوشت: دادگاه انقلاب تبریز، حکم موسی ساکت، مسئول شعبه‌ی آذربایجان غربی سازمان ادوار تحکیم وحدت و عطا علیزاده از فعالان سیاسی شهر تبریز را ابلاغ کرد.

بنا به گفته‌ی عباس جمالی، وکیل مدافع آقای ساکت، وی به اتهام تبلیغ علیه نظام به چهارماه و به خاطر شرکت در جلسات نهضت آزادی و به اتهام عضویت در آن به ۹۱ روز زندان محکوم شده است.

آقای علیزاده نیز به اتهام عضویت در نهضت آزادی و جنبش مسلمانان مبارز به ۹۱ روز زندان محکوم شده است.

به گزارش سایت جنبش دانشجویی آذربایجان، حبیب مهری، یکی از فعالان مدنی آذربایجان طی روزهای گذشته توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد و تاکنون هیچ اطلاعاتی درباره‌ی وضعیت وی در دست نیست.
این فعال مدنی پیش از این در تاریخ ۱۳ فروردین ۸۹ در کنار دریاچه‌ی ارومیه بازداشت و به قید ضمانت به‌طور موقت آزاد شده بود.

همچنین با گذشت ۲۰ ماه از بازداشت سعید متین‌پور، فعال مدنی هنوز با مرخصی وی مخالفت می‌شود. این فعال حقوق بشر در تیرماه سال ۱۳۸۸ برای اجرای حکم هشت‌سال زندان، بازداشت و به بند ۳۵۰ اوین منتقل شد.

بازداشت استادان دانشگاه و دانشجویان معترض

Mon, 21 Feb 2011 22:56:00 +0000

محمد صادقی

محمد صادقی- روز گذشته در اعتراض به کشته شدن دو دانشجو در روز ۲۵ بهمن و حصر چهره‌های برجسته‌ی جنبش سبز، گردهمایی‌هایی در شهرهای مختلف ایران، صورت گرفت و در پی آن چندتن از استادان و فعالان دانشجویی دانشگاه‌های مختلف کشور بازداشت شدند.

به گزارش «رادیو زمانه»، روز گذشته محمدرضا ملكیان از اعضای اتاق بازرگانی استان مازندران و ستاد میرحسین موسوی در این استان توسط نهادهای امنیتی شهر آمل بازداشت شد. هنوز از علت بازداشت، اتهام و مکان انتقال وی اطلاعی در دست نیست.

گزارش‌های دریافت شده حاکی از درگیری نیروهای امنیتی و نظامی با مردم معترض شهرستان آمل است. تجمع اعتراضی مردم آمل در خیابان امیرکبیر این شهر با حضور نیروهای گارد ویژه و لباس شخصی به خشونت کشیده شد.

به گزارش منابع محلی و شاهدان عینی، در خلال این درگیری‌ها گارد ویژه اقدام به شلیک تیر هوایی به قصد پراکنده‌ کردن مردم معترض کرده است.

مامورین اداره‌ی اطلاعات شهرستان بابل به منزل دكتر علی‌اكبر سروش، عضو شورای مركزی جبهه‌ی مشاركت مازندران یورش برده‌اند و قصد دستگیری این فعال سیاسی را داشتند.

آقای سروش كه از حامیان مهندس میرحسین موسوی در انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته بوده در هنگام یورش نیروهای امنیتی در منزل نبوده است.

رئیس سابق اداره‌ی آموزش و پرورش در اسفندسال گذشته نیز توسط نهادهای امنیتی بازداشت و به مدت ۳۳ روز در زندان اداره‌ی اطلاعات ساری و متی‌كلا بابل تحت فشار و بازجویی قرار گرفته بود.

گزارش‌ها حاكی از شكنجه و تشدید فشار بر فعالان دانشجویی زندانی در استان مازندران است.
بعدازظهر روز گذشته، ایمان صدیقی، دبیر سیاسی سابق دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل پس از دستگیری برای گفتن مكان‌های سكونت چند تن از دانشجویان تحت فشار قرار گرفته است.

به گزارش منابع محلی، آقای صدیقی پس از دستگیری برای تماس تلفنی با چندتن از فعالین دانشجویی نیز تحت فشار قرار گرفته است.

او برخلاف خواست مقام‌های امنیتی، پس از تماس با چندتن از فعالان دانشجویی با صدای بغض‌آلود از آنها خواسته تا اطلاع ثانوی در معرض دید عموم قرار نگیرند.

او عضو شورای عمومی دفتر تحكیم وحدت و عضو فعال ستاد مهدی كروبی در انتخابات سال گذشته بوده است و برای سومین بار متوالی پس از انتخابات از سوی نهادهای امنیتی دستگیر شده است.

بر اساس این گزارش، رامتین مقدادی، جوان‌ترین زندانی عضو ستاد مهندس موسوی در مازندران در آستانه‌ی محرومیت از تحصیل قرار دارد.

مسئولین اداره‌ی آموزش و پرورش شهرستان بابل اقدام به تعلیق پرونده‌ی این نوجوان زندانی کرده‌اند که در حوادث ۲۵ بهمن در بابل دستگیر و به مکان نامعلومی منتقل شده است.

یک منبع مطلع به «رادیو زمانه» گزارش داده است که این فعال اجتماعی ۱۷ ساله، دانش‌آموز کلاس سوم دبیرستان و عضو ستاد جوانان ستاد مهندس موسوی در بابل بوده است.

طی چند روز اخیر مقامات دادستانی شهرستان بابل هیچگونه پاسخی مبنی بر نوع اتهام و مکان نگهداری این فعال نوجوان به خانواده اش نداده‌اند.

گفتنی است به دستور حراست آموزش و پرورش شهرستان بابل، پرونده‌ی تحصیلی رامتین مقدادی معلق شده است.

آقای مقدادی که پیش از این در حوادث عاشورای سال گذشته در بابل دستگیر شده بود از سوی نهادهای امنیتی و مقامات حراست آموزش و پرورش شهرستان بابل مورد تهدید قرار گرفته بود که در صورت ادامه‌ی فعالیت، از مدرسه اخراج خواهد شد.

از سویی دیگر مهندس عبدالله صدری، عضو هیئت علمی دانشکده‌ی معدن و متالورژی دانشگاه امیرکبیر نیز یکی دیگر از استادان بازداشت شده‌ی گردهمایی‌های روز ۲۵ بهمن ماه است.

پس از چند روز بی‌خبری مطلق از وضعیت این استاد دانشگاه، مسئولان دانشگاه امیرکبیر اعلام کردند: «ایشان برای یک کنفرانس علمی به خارج از کشور سفر کرده است.» در نهایت با ادامه‌ی پی‌گیری‌های انجام شده توسط دانشجویان، روز گذشته خانواده و همکاران آقای صدری اعلام کردند که وی در روز ۲۵ بهمن‌ماه بازداشت و پس از آن به زندان اوین منتقل شده است.

دانشجویان دانشکده‌ی معدن و متالورژی دانشگاه امیرکبیر برای پس‌وجو از وضعیت استاد خود به ریاست دانشگاه امیرکبیر، علیرضا رهایی، مراجعه کردند. وی اما به دانشجویان گفته است: «استادی که مملکت را به آشوب می‌کشد باید سزای عملش را ببیند و دانشگاه نیز در این مورد هیچ مسئولیتی ندارد.»

در ادامه‌ی بازداشت‌های صورت گرفته، ظهر روز گذشته نیروهای وابسته به سپاه پاسداران با هجوم به دانشکده‌ی علوم دانشگاه خواجه نصیر، پنج تن از دانشجویان این دانشگاه را بازداشت کردند. بهنام مومنی، علی محبی، سینا جمولی، سعید ابریشمی و یکی از دانشجویان رشته‌ی فیزیک این دانشگاه که هویت وی هنوز معلوم نشده است، دانشجویانی هستند که پس از ضرب و شتم شدید توسط نیروهای سپاه پاسداران بازداشت شده‌اند. از محل نگهداری این دانشجویان هنوز خبری در دست نیست.

گزارش های منتشر شده حاکی از بازداشت‌های گسترده در روزهای اخیر است. در روزهای اخیر شمار زیادی از دانشجویان دانشگاه شریف با حمله‌ی‌ نیروهای امنیتی به این دانشگاه بازداشت شده بودند.

این بازداشت‌ها در حالی صورت می‌گیرد که مقامات انتظامی جمهوری اسلامی روز گذشته از آرامش کامل در شهرهای مختلف خبر داده‌اند.

ضرب و شتم دانشجویان و تشییع جنازه‌ی صانع ژاله

Wed, 16 Feb 2011 13:13:37 +0000

محمد صادقی

گزارش‌های ارسالی از دانشگاه هنر تهران، حاکی از ضرب و شتم و بازداشت گسترده‌ی دانشجویان این دانشگاه توسط نیروهای نظامی و امنیتی است.دانشجویانی که قصد داشتند در مراسم تشییع پیکر هم‌دانشگاهی خود، صانع ژاله شرکت کنند که در تظاهرات روز 25 بهمن به ضرب گلوله به شهادت رسیده بود، با سرکوب شدید نیروهای نظامی و شبه نظامی وابسته به سپاه پاسداران مواجه شدند.

با توجه به جو تبلیغاتی سنگین رسانه‌های دولتی در پیوند با نسبت دادن دانشجوی کشته شده به نیروی مقاومت بسیج، فشار نهادهای امنیتی بر خانواده‌ی وی برای انجام گفت‌وگو علیه جنبش سبز و دعوت سازمان تبلیغات اسلامی از مردم تهران برای شرکت در مراسم تشییع پیکر صانع ژاله و از سویی دیگر افشاگری دانشجویان و دوستان این دانشجو از طریق انتشار عکس‌های حضور او در مراسم دیدار اعضای انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هنر با مرحوم آیت‌الله منتظری و فراخوان دفتر تحکیم وحدت به عنوان بزرگ‌ترین تشکل دانشجویی منتقد از دانشجویان برای حضور در مراسم تشییع وی، انتظار می‌رفت که این مراسم با تنش‌هایی همراه باشد.

دفتر تحکیم وحدت در بخشی از بیانیه‌ی خود آورده است: «دردآورتر این که بی‌شرمی سرکوبگران را چون توحش ایشان نهایتی نیست و هدف بعدی‌شان مصادره‌ی خون پاک شهدا و تقدیم دوباره‌ی آنها به قاتلان‌شان است تا بر سرش اشک تمساح بریزند و نمایشی کریه برپا کنند. غافل از این که این اقدامات رذیلانه جز بر خشم مردم داغدار نمی‌افزاید و تنها آتش کینه‌شان از حاکمان جائر و مفسد را شعله‌ورتر خواهد کرد. دانشجویان بیدار و مردم شریف ایران اجازه نخواهند داد تا کشته‌های جان بر کف راه آزادی، در صف سرکوبگران و قاتلان مردم معرفی شودند و وجود پاک‌شان ابزار دست مشتی چکمه‌پوش کج‌اندیش قرار گیرد.»

از صبح امروز همانگونه که انتظار می‌رفت شاهد حضور گسترده‌ی نیروهای امنیتی و نظامی در دانشگاه هنر بودیم. بیش از ۵۰۰ اتوبوس با آرم سپاه، وزارت دفاع، نیروی انتظامی، دانشگاه امام حسین و امام صادق تعداد زیادی از نظامیان لباس شخصی و نیروهای بسیجی را به اطراف چهار راه ولی‌عصر انتقال دادند و این افراد به طور سازمان‌یافته در محوطه‌ی دانشگاه هنر و اطراف آن مستقر شدند.

همچنین برای جلوگیری از حضور دانشجویان و استادان دانشگاه هنر در تشییع جنازه‌ی دانشجوی شهید این دانشگاه، نیروهای شبه نظامی و بسیج تعداد قابل توجهی از آنها را در سالن کاربردی دانشگاه محبوس کرده بودند و گروهی از بسیجیان نیز در برابر آنها صف کشیده و شعار می‌دادند.

سردار علی فضلی و سردار همدانی، از فرماندهان سپاه به‌طور شخصی در محوطه‌ی دانشگاه حضور یافتند و نقش هدایت نیروهای سپاه و مقاومت بسیج را به عهده گرفتند. پوستر و تراکت‌هایی نیز با مضامین خاص در اختیار نیروهای نظامی و شبه نظامی حضور یافته در محوطه داننشگاه قرار داده شده بود.

از سوی دیگر حسین الله‌کرم، یکی از چهره‌های شناخته‌شده‌ی انصار حزب‌الله در پشت بلندگو قرار گرفته بود تا ضمن تحریک نیروهای بسیجی، توهین‌هایی را نثار میرحسین موسوی، مهدی کروبی، محمد خاتمی و اکبر هاشمی رفسنجانی کند.

در نهایت تشییع جنازه‌ی شهید صانع ژاله با حضور گسترده‌ی نهادهای نظامی و تحت تدابیر شدید امنیتی از چهارراه ولی‌عصر به سمت دانشگاه تهران برگزار شد و هرگونه تحرک دانشجویان در این مسیر نیز با برخوردهای تند و خشن لباس شخصی‌ها و نیروهای امنیتی روبه‌رو شد.

در این خصوص یکی از دانشجویان دانشگاه هنر که خواست نامش فاش نشود در خصوص اتفاق‌های رخ داده در حین مراسم تشییع پیکر دانشجوی شهید دانشگاه هنر به «رادیو زمانه» گفت: «از صبح امروز تعداد زیادی نیروی بسیجی و لباس شخصی در داخل دانشگاه مستقر شده بودند به گونه‌ای که در عمل دانشگاه تحت اختیار آنها بود و اجازه‌ی کوچک‌ترین تحرکی به دانشجویان دانشگاه هنر داده نمی‌شد.»
نیروهای لباس شخصی دانششجویان معترض را در گوشه‌ای از دانشگاه جمع کردند و سپس با زور و فشار و خشونت در سالن فارابی دانشگاه محبوس کردند و آنجا آنها را مورد حمله قرار دادند. با چوب و چماق و باتوم الکتریکی به جان دانشجویان افتادند و تعدادی را نیز بازداشت کردند.»

وی درباره‌ی واکنش دانشجویان می‌گوید: «در مقابل عربده‌کشی و فحاشی و ضرب و شتمی که توسط نیروهای شبه‌نظامی انجام می‌شد، دانشجویان گریه می‌کردند و لباس‌شخصی‌ها تمام مدت سعی می‌کردند جو را متشنج و فضای رعب و وحشت ایجاد کنند.»

آخرین اخبار ارسالی از دانشگاه هنر حاکی است که نیروهای امنیتی و لباس شخصی دانشجویان را از محوطه‌ی دانشگاه به بیرون رانده و به اعضای انجمن اسلامی این دانشگاه که قصد برگزاری مراسم یادبود برای صانع ژاله، عضو این انجمن اسلامی را داشتند، اجازه‌ی برگزاری هیچ مراسمی را ندادند.

سجاد رضایی، دبیر انجمن اسلامی دانشگاه هنر، در این زمینه می‌گوید: «امروز از ساعت شش صبح، نیروهای بسیج و لباس شخصی از خارج از دانشگاه به تعداد بسیار زیاد و غیر منتظره‌ای وارد دانشگاه شدند؛ به گونه‌ای که ده‌ها اتوبوس نیروی بسیج و غیر دانشجو ساعت هشت صبح تمامی محوطه‌ی دانشگاه هنر را قرق کرده بودند و با بالا گرفتن پلاکاردها و پوسترهای‌شان و سر دادن شعارهایی علیه رهبران جنبش سبز، فضای دانشگاه را دگرگون کردند.»

به گفته‌ی دبیر انجمن اسلامی دانشگاه هنر، جمعیت بسیجی مستقر شده در دانشگاه هنر، با شعارهای توهین‌آمیز، فحاشی به رهبران سبز و نزدیک کردن پلاکاردها به دانشجویانی که کنار دیوار ایستاده بودند، سعی در تهییج و تحریک آنها برای ایجاد درگیری در سطح دانشگاه را داشتند.

آقای سجادی افزود: «با هوشمندی دانشجویان، سکوت و واکنش نشان ندادن به رفتارهای نامتعارف آنها، نیروهای بسیج نتوانستند به خواسته‌شان برای ایجاد تنش و آشوب دست یابند.»

رضایی درباره‌ی چگونگی مراسم یادبودی که قرار بود توسط انجمن اسلامی و با همکاری شورای صنفی دانشگاه برای صانع ژاله برگزار شود توضیح داد: «اکثر دانشجویان با مشاهده‌ی جو پر تنش دانشگاه از ابتدای حضور نیروهای بسیج و غیر دانشجو در دانشگاه هنر، ترجیح دادند که دانشگاه را ترک و ساعت 12 در مراسم یادبودی که قرار بود با همکاری انجمن اسلامی و شورای صنفی برگزار شود شرکت کنند. البته این اجازه داده نشد و دانشجویان از دانشگاه بیرون رانده شدند و مراسم لغو شد.»

اعتراض‌‌های دانشجویی و بازداشت دانشجویان

Tue, 15 Feb 2011 13:20:24 +0000

محمد صادقی

همزمان با تظاهرات صدها هزارنفر از مخالفان و منتقدان حکومت در ایران در روز ۲۵ بهمن‌ماه، در دانشگاه‌های کشور هم شاهد اعتراض‌های گسترده‌ی دانشجویان در حمایت از جنبش اعتراضی مردم ایران بودیم.

به دنبال اطلاعیه‌ها و فراخوان گسترده از سوی تشکل‌های دانشجویی در روزهای گذشته مبنی بر حمایت از تظاهرات ضد استبدادی در روز ۲۵ بهمن، همزمان با حضور مردم معترض در خیابان‌ها در دانشگاه‌های کشور هم اعتراض‌های گسترده‌ای توسط دانشجویان شکل گرفت که خود منجر به بازداشت تنی چند از این دانشجویان توسط نیروهای امنیتی شد.

گزارش‌ها حاکی است در پی برگزاری چند گردهمایی در دانشگاه صنعتی شریف، حراست این دانشگاه با استفاده از باتوم و چماق، سعی در متفرق کردن آنها کردند، اما دانشجویان با شکستن حصار دانشگاه به خیل عظیم مردم پیوستند. دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف علی‌رغم برخوردهای شدید مامورین امنیتی و لباس شخصی موفق شدند در خیابان آزادی قرار بگیرند.

بنا بر اخبار دریافتی در حمله‌ی وحشیانه‌ی حراست دانشگاه چندین دانشجو به شدت مجروح و یکی از دانشجویان این دانشگاه با آمبولانس به بیمارستان انتقال داده شد.

همچنین در درگیری بین حراست دانشگاه و دانشجویان، چندتن از دانشجویان توسط حراست دانشگاه صنعتی شریف بازداشت شده‌اند. هنوز از وضعیت دانشجویان مجروح و مکانی که دانشجویان بازداشتی به آن منتقل شده‌اند اطلاعی در دست نیست.

در کوی دانشگاه تهران نیز درگیری‌های پراکنده‌ای مابین نیروهای امنیتی و نظامی با دانشجویان معترض صورت گرفته است. دانشجویان ساکن کوی دانشگاه شب گذشته در اقدامی هماهنگ، شعار الله‌اکبر سر دادند. این اقدام ساعتی پس از اعتراض‌های خیابانی مردم در شهرهای مختلف کشور و درگیری بین نیروهای سرکوبگر با مردم صورت گرفت.

در دانشگاه نوشیروانی بابل هم دو تن از دانشجویان توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند.

محسن برزگر و حسین ضامن ضرابی، دوتن از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه نوشیروانی بابل امروز همزمان با تجمع مردم در بسیاری از شهرهای کشور بازداشت شدند.

گفتنی است محسن برزگر و حسین ضامن ضرابی پس از خروج از دانشگاه توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند و به مکان نامعلومی منتقل شدند. تاکنون گزارشی از علت بازداشت و اتهام این دو فعال دانشجویی در دست نیست.

محسن برزگر از اعضای دفتر تحکیم وحدت، بعد از حوادث انتخابات ریاست جمهوری برای چهارمین بار متوالی بازداشت شده است.

برزگر که در حوادث پس از انتخابات دستگیر شده بود به ده‌ماه حبس تعزیری محکوم شده بود. این فعال دفتر تحکیم وحدت برای آخرین‌بار همراه با چندتن از اعضای دفتر تحکیم وحدت در آبان‌ماه سال جاری توسط وزارت اطلاعات دستگیر و راهی زندان اوین شد.

گفتنی است برزگر در حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری ۸۸ بیش از شش ماه را در زندان سپری کرد.

حسین ضامن ضرابی، عضو انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه و مسئول کانون شعر و ادب دانشگاه است که چندی پیش توسط کمیته‌ی انضباطی دانشگاه به یک ترم تعلیق با احتساب سنوات محکوم شد.
گزارش‌ها حاکی است در پی اعلام برگزاری راهپیمایی در حمایت از مردم مصر و تونس در پارک شادی بابل، این پارک و خیابان‌های اطراف (خیابان شریعتی، مقابل دانشگاه نوشیروانی، خیابان امیرکبیر، میدان حمزه کلا و ...) در قرق نیروی انتظامی، نیروهای بسیجی و اطلاعاتی قرار گرفت. همزمان چند دستگاه خودروی نیروی انتظامی، سربازان و گارد یگان ویژه و مامورین لباس شخصی مجهز به باتوم به در اطراف پارک شادی و خیابان‌های اطراف مستقر شدند.

تعدادی از موتورسواران لباس شخصی بسیجی مشغول گشت‌زنی بودند و تعداد زیادی از بسیجیان پیاده به همراه اعضای بسیج دانشگاه نوشیروانی در محل حضور داشتند.

به گفته‌ی یک شاهد عینی، نکته‌ی قابل توجه حضور زیاد مردم و جوانان در این محل بود که به دلیل جو شدید امنیتی و تشکیل نشدن هسته‌ی اولیه موفق به برگزاری تجمع نشدند.

همچنین بر اساس گزارش‌های رسیده، روز گذشته جو شدید امنیتی در شهر ساری حاکم شده بود.
شاهدان عینی از درگیری بین نیروهای امنیتی و گارد ویژه با مردم خبر داده‌اند؛ به‌گونه‌ای که چندتن از شهروندان معترض به نتایج انتخابات توسط نیروهای گارد ویژه و لباس شخصی مورد ضرب و شتم قرار گرفتند.

گفتنی است مامورین نیروی انتظامی خودروهای محل رفت و آمد در بابل و ساری را مورد بازرسی قرار می‌دادند.

به گزارش منابع خبری، امروز تظاهرات حامیان جنبش سبز در مشهد که ابتدا در دانشگاه فردوسی آغاز شده بود، توسط نیروهای لباس شخصی و حراست دانشگاه مورد حمله واقع شد.

در حالی که نیروهای امنیتی داخل و نیروهای امنیتی و انتظامی اطراف دانشگاه فردوسی مشهد حضور چشمگیری داشتند، حدود صد دانشجوی دانشگاه فردوسی در مقابل دانشکده‌ی مهندسی این دانشگاه تجمع کردند.

همزمان با شکل‌گیری هسته‌ی تجمع در مقابل دانشکده‌ی فنی، ناگهان نیروهای لباس شخصی و حراست دانشگاه به آنها حمله و گروهی را بازداشت کردند.

همچنین در مقابل سر در اصلی دانشگاه فردوسی مشهد، تراکم زیاد نیروی یگان ویژه پاسداران، امکان تردد و تجمع دانشجویان و مردم را در عمل غیر ممکن کرده بود.

در سطح شهر مشهد هم در اکثر میادین و چهارراه‌های اصلی نیروهای امنیتی، انتظامی و یگان ویژه‌ی مشهد به صورت کم‌سابقه حضور داشتند و فضای شهر به حکومت نظامی اعلام نشده شبیه بود.

از سویی دیگر بنا بر آخرین گزارش‌های دریافتی از تهران سیدباقر اسکویی از فعالین سابق دفتر تحکیم وحدت و دبیر انجمن اسلامی دانشگاه علم و صنعت و رئیس شاخه‌ی جوانان حزب اعتماد ملی ساعاتی پیش در منزلش بازداشت شد.

بنابراین گزارش ساعاتی پیش نیروهای امنیتی با هجوم به منزل باقر اسکویی پس از بازرسی منزل وی را بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل کرده بودند.

سیدباقر اسکویی، فرزند شهید است و پیش از این یک‌بار پس از حوادث انتحابات ریاست جمهوری سال ۸۸ و موج دستگیری فعالین سیاسی و اجتماعی بازداشت شده بود.