کن 2012

دردهای زیستن در جهان تلخ هانکه

Wed, 30 May 2012 08:11:29 +0000

نقدی بر «عشق»، فیلم برنده نخل طلای کن

محمد عبدی

محمد عبدی - ادامه جهان تلخ میشائیل هانکه - این اواخر تلخ‌تر از پیش؛ تا سر حد نزدیک به بیماری- فیلم به غایت تلخی است با عنوان شاید کنایی «عشق» که از ابتدا تا انتها بنایش را بر نمایش سیاهی حاکم بر زندگی بشر می‌گذارد و در روایت تجربه‌ای شاید به نحوی شخصی، تصویر تام و تمامی می‌شود از درد کشیدن-هم به معنای واقعی و هم نمادین- که از لحظه اول تا آخر، تماشاگر را به شدت با خود درگیر می‌کند و به شکلی رنج می‌دهد.

همه چیز خیلی ساده شکل می‌گیرد: پلیس به داخل خانه‌ای هجوم می‌آورد که در آن جسد یک پیرزن بر روی تخت با گل‌هایی آراسته شده است. با یک بازگشت به گذشته، همین زن پیر را در کنار شوهرش می‌بینیم که به تماشای یک کنسرت رفته‌اند. دوربین از روی صحنه در یک نمایی طولانی تماشاگران را به نمایش می‌گذارد و شاید آخرین آواز یک قو را با ما قسمت می‌کند؛ زنی که عاشق نواختن پیانوست و پیداست که زندگی‌اش را در این راه صرف کرده و حالا از آخرین ثمره تلاش خود لذت می‌برد.

در نمای بعدی به‌‌ همان خانه بازمی‌گردیم و تا انتهای فیلم در همین فضای سرد و تیره باقی می‌مانیم. همه چیز به شکلی مینیاتوری دلتنگی و تلخی حاکم بر فضای این خانه را به نمایش می‌گذارد. فیلم هیچ عجله‌ای ندارد؛ ذره ذره پیش می‌رود و بسیار کند می‌نماید، اما ما به این کندی نیاز داریم تا بیش و بیشتر درگیر کسالت و کندی زندگی شویم و با شخصیت‌های دردمند فیلم همذات‌پنداری کنیم.

آثار بیماری رفته رفته در زن هویدا می‌شود و مرد به تیمار او مشغول است. این روند تا نزدیک به انتهای فیلم ادامه دارد و هر چند گاه یک بار با یک جهش، مدتی بعد را می‌بینیم که شرایط زن وخیم‌تر شده است. در واقع معیار گذشت زمان در فیلم، وخیم‌تر شدن حال زن است.

هانکه شخصیت‌های خود را در یک چارچوب بسته، بی‌پناه به نمایش می‌گذارد-‌‌ همانطور که همه ما در قبال وقایع این جهان بی‌پناهیم- و موفق می‌شود به مدد نماهای به شدت حساب شده- و فیلمبرداری شاهکار داریوش خنجی- ذره ذره دنیایی بنا کند که نه تنها تماشاگر را به شدت با خود درگیر می‌کند، بلکه روح و روان او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. پس از تماشای فیلم تنها چیزی که می‌تواند ذهن تماشاگر را مشغول کند، فکر کردن به تلخی بی‌‌‌نهایت دنیایی است که در آن به‌سر می‌بریم؛ از این رو فیلم حتی می‌تواند تماشاگرش را تا مدتی افسرده کند؛ و شاید برای اولین بار همه تماشاگران در سکوت کامل سالن سینما را ترک می‌کنند.

-------------------------

«عشق» ساخته میشل هانکه، کارگردان اتریشی و برنده نخ طلا، در ستایش وفاداری و عشق

-------------------------

قدرت کارگردانی هانکه در فضاسازی حیرت‌انگیز فیلم- و البته بازی‌های درخشان هر دو بازیگر- ما را به درون خفقان حاکم بر زندگی آن‌ها هدایت می‌کند. نما‌ها غالباً طولانی هستند و حرکات دوربین معمولاً کم است و به ندرت (به غیر از صحنه‌هایی که اتفاق خاصی می‌افتد)؛ در نتیجه با دوربین ایستایی روبرو هستیم که به ثبت واقعیتی خشن می‌پردازد.

در عین حال در چند صحنه زیبا، فیلم از واقعیت جاری در خانه می‌گسلد و به رؤیا یا کابوسی پناه می‌برد که بسیار درگیرکننده است. کابوس زمانی رخ می‌دهد که پیرمرد از در خانه بیرون می‌رود و بیرون از خانه، در راهرویی پر از آب، یک دست غریب او را خفه می‌کند. در این صحنه ترسناک- که به شکلی واقعی و بدون مقدمه روایت می‌شود- مرد ناگهان از خواب می‌پرد و ما می‌فهمیم که در حال تماشای یک کابوس بودیم، اما این کابوس بخشی از زندگی آنهاست و در دل جهان فیلم معنا می‌یابد و در صحنه‌های انتهایی فیلم معادل آن را به شکل دیگری می‌بینیم.

اما با رؤیای شیرینی هم روبرو هستیم که در آن مرد، زن را در حال نواختن پیانو می‌بیند و در واقع تمام آرزو‌هایش را در این رؤیای خودخواسته با ما در میان می‌گذارد.

رؤیای نهایی، رویای مرگ است: زن که پیش‌تر مرگ‌اش را دیده‌ایم مرد را به جهان مردگان دعوت می‌کند. مرد که دیگر دلیلی برای زیستن ندارد، به دنبال مرگ به راه می‌افتد. دوربین باز در داخل خانه می‌ماند و تنها مرد را می‌بینیم که از خانه خارج می‌شود و در را می‌بندد. از نمای ابتدای فیلم- هجوم پلیس به درون خانه- می‌دانیم که مرد هیچگاه بازنخواهد گشت و این آخرین تصویر اوست؛ در واقع مرگ او را به شکلی نمادین می‌بینیم.

پیش‌تر دیده‌ایم که مرد کبوتری را که نماد عشق و آزادی است، می‌گیرد و باز‌‌ رها می‌کند. وارد شدن کبوتر از پنجره در دو صحنه فیلم، در راستای مفهوم این خانه کارکرد دارد: این دو در واقع اسیر این خانه- نمادی از دنیا- هستند و گویی باید در این خانه- در این جهان- بمانند، درد بکشند، و بمیرند.

از این حیث حضور دائمی آن‌ها در داخل خانه معنا‌ها و کارکردهای متعددی می‌یابد؛ هم از سویی مفهوم اسارت بشر در دست تقدیر را روایت می‌کند (به دنیا آمدن و مردن در این خانه/ جهان) و از سوی دیگر این خانه تنها چیزی است که به شخصیت‌های فیلم تعلق دارد و در انتها باید ترکش کنند تا برای دخترشان بماند. در واقع خانه نماد تمام دارایی آن‌ها به مفهوم واقعی و استعاری است- همه «زندگی» آنها- و در انتها به اجبار از وجودشان خالی می‌ماند تا از نسلی به نسل دیگر برسد.

-------------------------

از سویی خانه- این جهان- برای نسل بعد باقی می‌ماند که به غایت درگیر مسائل آن است و از اولین حضور تا آخرین حضور دختر آن‌ها، او در فکر مسائل مالی و به ارث بردن این خانه است.

در نمای تلخ نهایی دختر به خواسته‌اش رسیده است؛ خانه مال اوست، اما او در این خانه/ جهان تنهاست و تنها می‌ماند. دوربین از او فاصله دارد و تنهایی او را در درون این خانه بزرگ مؤکد می‌کند. فیلم می‌توانست یک صحنه قبل‌تر با بیرون رفتن مرد و خالی ماندن خانه به زیبایی به پایان برسد، اما اصرار فیلمساز در نمایش ادامه این جهان تلخ - نسل به نسل و سرنوشتی که در انتطار دختر هم هست؛ شاید به مراتب تلخ‌تر- نمای پایانی فیلم را با حضور دختر در خانه خالی شکل می‌دهد تا پس از این نما، در سکوتی دردناک، عنوان‌بندی فیلم بر زمینه سیاه شکل بگیرد و ما را با انبوهی غم و درد در سیاهی درون سینما- و جهان اطراف ما- تنها بگذارد.

جایزه نخل طلای بهترین فیلم کن به «عشق» رسید

طلای هانکه و سهم کیارستمی از کن

Sun, 27 May 2012 23:28:58 +0000

جشنواره فیلم کن بار دیگر از برگزیدگانش تقدیر کرد

مجتبا یوسفی‌پور - دیروز یکشنبه ۲۷ ماه مه ‌۲۰۱۲ شصت و پنجمین جشنواره فیلم کن با معرفی فیلم «عشق» ساخته میشل هانکه، فیلمساز اتریشی به عنوان برنده نخل طلای امسال این جشنواره به کار خود پایان داد.

جشنواره فیلم کن از روز ۱۶ ماه مه ‌با نمایش فیلم «قلمرو طلوع ماه» ساخته وس اندرسون، فیلمساز آمریکایی آغاز به کار کرد. امسال مجری‌گری مراسم افتتاحیه و اختتامیه این جشنواره به برنیس بژو، بازیگر فیلم «هنرمند» سپرده شده بود و نانی مورتی، فیلمساز ایتالیایی ریاست هیأت داوران این دوره از جشنواره را بر عهده داشت.

در جشنواره امسال ۲۲ فیلم از کشورهای مختلف برای بردن نخل طلایی با یکدیگر رقابت کردند و در میان فیلمسازان حاضر در بخش مسابقه اصلی نام کارگردان‌های نام‌آشنایی چون دیوید کروننبرگ با فیلم «کاسموپولیس»، ژاک اودیار با فیلم «زنگار و استخوان»، میشل هانکه با فیلم «عشق»، کن لوچ با فیلم «سهم فرشتگان»، آلن رنه با فیلم «تو هنوز هیچ چیز ندیده‌ای» و عباس کیارستمی با فیلم «مثل یک عاشق» به چشم می‌خورد. امسال بیشتر برندگان جشنواره از فیلمسازانی بودند که در دوره‌های قبل نیز از جشنواره فیلم کن جوایزی دریافت کرده بودند.

-------------------------

«عشق» ساخته میشل هانکه، کارگردان اتریشی و برنده نخ طلا، در ستایش وفاداری و عشق

-------------------------

اما برنده نخل طلای امسال جشنواره یعنی فیلم «عشق» تازه‌ترین ساخته میشل هانکه یکی از فیلم‌هایی بود که بیشترین نقدهای مثبت منتقدان را نیز از آن خود کرد. هانکه پیش‌تر در سال ۲۰۰۹ برای فیلم «روبان سفید» موفق شده بود نخل طلای کن را به دست آورد. فیلم داستان یک زوج سالخورده موسیقدان و رابطه عاشقانه آن‌ها در دوران کهولت را دستمایه خود قرار داده است.

دیو کالهون، منتقد «تایم اوت لندن» با دادن ۵ ستاره به فیلم آن را یک شاهکار خوانده که از زاویه‌ای تازه به موضوع عشق و مرگ نگریسته است. پیتر برادشاو، منتقد «گاردین» نیز ۵ ستاره نثار فیلم کرده و آن را تمام آن چیزی که از فیلمساز بزرگی چون هانکه می‌توان انتظار داشت توصیف می‌کند.

اما جایزه بزرگ هیأت داوران جشنواره به ماتئو گارونه فیلمساز ایتالیایی برای فیلم «واقعیت» تعلق گرفت. فیلم داستان مرد ماهی‌فروشی است که با شرکت در برنامه رئالیتی شو «برادر بزرگ‌تر» یا «بیگ برادر» می‌کوشد تا به شهرت برسد. گارونه در سال ۲۰۰۸ نیز یک بار برای فیلم «گومورا» همین جایزه را از جشنواره فیلم کن دریافت کرده بود.

-------------------------

هیأت داوران شصت و پنجمین جشنواره فیلم کن به ریاست نانی مورتی

-------------------------

جایزه ویژه هیأت داوران نیز به فیلم «سهم فرشتگان» ساخته کن لوچ فیلمساز انگلیسی تعلق گرفت. کن لوچ که امسال برای یازدهمین‌بار در جشنواره فیلم کن حاضر شده بود، با تازه‌ترین ساخته‌اش «سهم فرشتگان» نگاه مثبت منتقدان را به خود جلب کرد. او در سال ۲۰۰۶ موفق شد برای فیلم «باد در مرغزار می‌وزد» نخل طلا را به دست آورد. این‌ بار نیز در فیلمی اجتماعی به سراغ مشکلات طبقه کارگر انگلیس رفته است و با داستانی آمیخته با لایه‌های تلخ و طنز از مشکلات این طبقه می‌گوید.

مجله «توتال فیلم» با دادن ۴ ستاره به فیلم آن را اثری رک و بامزه و حاصل تجربه سال‌ها فیلمسازی لوچ معرفی می‌کند. رابی کالین منتقد «دیلی تلگراف» نیز با دادن ۴ ستاره به فیلم آن را یک کمدی گرم و لذت‌بخش انگلیسی توصیف می‌کند.

اما در بخش‌های دیگر جایزه بهترین کارگردانی جشنواره کن امسال نصیب کارلوس ریگاداس کارگردان مکزیکی فیلم «نور پس از تاریکی» شد. ریگاداس پنج سال پیش برای دیگر ساخته‌اش «نور خاموش» نیز جایزه هیأت داوران کن را گرفته بود.

-------------------------

جایزه بهترین کارگردانی جشنواره کن امسال نصیب کارلوس ریگاداس کارگردان مکزیکی فیلم «نور پس از تاریکی» شد.

-------------------------

کریستین مونگیو، فیلمساز رومانیایی برای فیلم «آن سوی تپه‌ها» جایزه بهترین فیلمنامه را به‌دست آورد. مونگیو نیز در سال ۲۰۰۷ موفق به بردن نخل طلای کن شده بود. دو بازیگر زن اصلی فیلم «آن سوی تپه‌ها» یعنی کریستینا فلوتور و کاسمینا استراتان جایزه بهترین بازیگری زن را به طور مشترک از آن خود کردند. و بالاخره جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره امسال هم به مادس میکلسن برای فیلم «شکار» تعلق گرفت.

اما امسال نیز سینمای ایران فیلمی در بخش اصلی جشنواره کن نداشت و عباس کیارستمی، تنها فیلمساز ایرانی حاضر در این بخش با فیلمی از کشورهای ژاپن و فرانسه در جشنواره حضور پیدا کرده بود. «همچون یک عاشق» که در پنجمین روز جشنواره به نمایش درآمد، داستان رابطه میان یک پیرمرد استاد دانشگاه با دختر جوان دانشجویی است که به خاطر نیاز مالی تن‌فروشی می‌کند.

-------------------------
ایزه ویژه هیأت داوران نیز به فیلم «سهم فرشتگان» ساخته کن لوچ فیلمساز انگلیسی تعلق گرفت.

-------------------------

این دومین ساخته کیارستمی در خارج از ایران بعد از فیلم «کپی برابر اصل» است. او اعلام کرده که فیلم بعدی خود را نیز خارج از ایران و در ایتالیا خواهد ساخت. کیارستمی در کنفرانس مطبوعاتی بعد از نمایش فیلم در جشنواره فیلم کن در ارتباط با دلایلش برای ساخت فیلم در خارج از ایران گفت: «یک اتفاقی افتاده است که این سال‌های اخیر من فیلم‌هایم را بنا به دلایلی که یک مقدارش روشن است و یک مقدارش هم حتماً دلایل روانی است در خارج از ایران کار می‌کنم متاسفانه.»

کیارستمی همچنین در ارتباط با استفاده از عناصر ایرانی در فیلمش گفت: «من واقعاً تعریف دقیقی از ایرانی بودن ندارم، یعنی نمی‌دانم یک ایرانی چه جوری است. فکر می‌کنم وقتی قرار است ما فیلم بسازیم و مخاطب بین‌المللی داشته باشیم، ناچاریم انترناسیونال هم فکر بکنیم. زیاد دشوار نیست که فکر کنیم حالا چه چیزی را باید کنار بگذاریم و چه چیزی را باید به‌دست بیاوریم. آن چیزی را که باید کنارش بگذاریم اتفاقاً آن ایرانی بودن است. آن بخش ایرانی که دیگران نمی‌فهمند، خود من هم بعضی وقت‌ها نمی‌فهمم.»

--------------------------------

عباس کیارستمی: من واقعاً تعریف دقیقی از ایرانی بودن ندارم، یعنی نمی‌دانم یک ایرانی چه جوری است.

-------------------------

اما ظاهراً این بار ساختار جهانی فیلم کیارستمی چندان مورد اقبال قرار نگرفت و فیلم نتوانست چون ساخته‌های قبلی او نظر مساعد منتقدان و داوران جشنواره را کسب کند. پیتر برادشاو، منتقد گاردین از کسانی است که با دادن تنها دو ستاره به فیلم آن را اثری سردرگم خوانده که اگرچه بازی‌ها و کادربندی‌های خوبی دارد، اما ناگهان تمام شده و ایده‌هایش به خوبی پرورش نمی‌یابند. لی مارشال، منتقد «دیلی اسکرین» نیز مشکل فیلم را در ضعف ساختار روایی آن می‌داند و چون برادشاو پایان غیرمنتظره فیلم را عامل سردرگمی تماشاگرانش معرفی می‌کند. در نقطه مقابل جردن مینتزر، منتقد «هالیوود ریپور‌تر» فیلم را پسندیده و از بازی‌های بازیگران و تدوین خوب آن تعریف کرده است. جف اندرو، منتقد «تایم اوت لندن» نیز از کسانی است که فیلم را پسندیده و با دادن چهار ستاره به آن، بر خلاف دیگران، پایان باز فیلم را شگفت‌انگیز توصیف می‌کند.

هیام عباس، فیلمساز و بازیگر فلسطینی، آندرا آرنولد فیلمساز بریتانیایی، امانوئل دووس بازیگر فرانسوی، ژان پل گوتیه طراح مد فرانسوی، دیان کروگر بازیگر آلمانی، اوان مک‌گره‌گور بازیگر اسکاتلندی، الکساندر پین فیلمساز آمریکایی و رائول پک فیلمساز اهل هائیتی در کنار نانی مورتی فیلمساز ایتالیایی داوری بخش مسابقه اصلی جشنواره کن امسال را بر عهده داشتند.

اشاره: فایل آوایی این برنامه رادیویی، فردا دوشنبه، ۲۸ مه ۲۰۱۲ در همین صفحه یا از طریق رادیو زمانه پخش می‌شود.

در همین زمینه:
::جایزه بهترین فیلم طلای کن به عشق رسید، رادیو زمانه، بخش خبر::
::یک جای خوب برای عشق‌بازی، گروه فرهنگ، رادیو زمانه::

جایزه نخل طلای بهترین فیلم کن به «عشق» رسید

Sun, 27 May 2012 19:56:46 +0000

«عشق» ساخته میشل هانکه، کارگردان سر‌شناس اتریشی که به عشق در دوران سالخوردگی می‌پردازد، نخل طلای بهترین فیلم شصت و پنجمین جشنواره فیلم کن را از آن خود کرد.

به گزارش گروه فرهنگ در رادیو زمانه، ساعاتی پیش در شامگاه یکشنبه هفتم خرداد (۲۷ می‌) هیأت داوران بخش مسابقه اصلی در مراسم پایانی شصت و پنجمین دوره جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲ واقع در فرنچ ریوی‌یرا، جایزه نخل طلای بهترین فیلم، که جایزه اصلی این دوره از جشنواره است را به فیلم «عشق» تازه‌ترین ساخته می‌شائل هانکه فیلم ساز اتریشی اهدا کردند. این فیلم محصول مشترک آلمان و فرانسه است.

«عشق» با بازی ژان لویی ترانتینیان و امانوئل ریوا در رقابت با ۲۱ فیلم دیگر شرکت داشت. ریاست هیأت داوران این دوره از جشنواره کن را نانی مورتی، فیلمساز ایتالیایی به عهده داشت. پیش از این، می‌شائل هانکه در سال ۲۰۰۹ برای فیلم «روبان سفید» خود، جایزه نخل طلای کن را به دست آورد.
در «عشق» هانکه با تصاویری آرام و از زاویه یک نظاره‌گر خاموش رابطه یک زن و شوهر پا به‌سن گذاشته به نام آنا و گئورگ را که سالیان درازی‌ست در کنار یکدیگر زندگی‌می‌کنند، نشان می‌دهد. هنگامی که آنا در اثر سکته مغزی زمینگیر می‌شود، همسر او با مهربانی و فداکاری از او مراقبت و پرستاری می‌کند.

نخل طلا برای «عشق» ساخته میشل هانکه؛ بیان مفهوم عشق و انسانیت در روزگار بحران‌های اقتصادی

افزون بر این، متیو گارونه فیلم ساز ایتالیایی برای ساختن فیلم «واقعیت» تولید مشترک ایتالیا و فرانسه جایزه بزرگ بخش مسابقه هیئت داوران را از آن خود کرد.
جایزه نخل طلای بهترین فیلم کوتاه این دوره از جشنواره کن نیز به فیلم «سکوت» ساخته ال رزان یسیلباس از ترکیه رسید.
کارلوس ریگاداس فیلمساز مکزیکی برای فیلم «پس از تاریکی، نور» تولید مشترک مکزیک، فرانسه، آلمان و هلند جایزه بهترین کارگردانی را از آن خود کرد.
کریستین مونگیو، فیلم ساز رومانیایی نیز برای فیلم «آن طرف تپه‌ها» محصول مشترک رومانی، فرانسه، بلژیک جایزه بهترین فیلمنامه را برد.
افزون بر این، کریستینا فلوتور و کاسمینا استراتان دو بازیگر اصلی فیلم «آن طرف تپه‌ها» به طور مشترک جایزه بهترین بازیگر زن را از آن خود کردند.
مدس میکلسن نیز برای بازی در فیلم روان‌شناختی «شکار» به کارگردانی توماس وینتربرگ از دانمارک جایزه بهترین بازیگر مرد را گرفت.

جایزه هیأت داوران نیز به فیلم «سهم فرشتگان» ساخته کن لوچ تولید مشترک بریتانیا، فرانسه، بلژیک و ایتالیا اهدا شد.

«همچون یک عاشق» ساخته کیارستمی. ناباوری به عشق در یک جامعه ماشین‌زده

فیلم آمریکایی «جانوران حیات وحش جنوب» ساخته بن زیتلین نیز جایزه دوربین طلایی (بهترین فیلم اول) را دریافت کرد.

عباس کیارستمی فیلم ساز ایرانی با فیلم «همچون یک عاشق» محصول مشترک فرانسه و ژاپن در این بخش حضور داشت.
کیارستمی در این فیلم هم به جای حادثه‌پردازی و داستان‌پردازی بیشتر روی رابطه شخصیت‌ها تأکید کرده. فیلم فقط ۱۲ساعت از رابطه استاد سالخورده و دختر تن‌فروش را نشان می‌دهد و طبعاً حادثه زیادی اتفاق نمی‌افتد. بیشتر بحث بر سر تلفن‌های نکرده است، گفت‌و‌گوهای هر روزه‌روزی که آدم‌ها با هم دارند و اتفاقاتی که در زندگی معمولی انسان‌ها می‌افتد؛ اتفاقاتی مثل سیگار روشن کردن، شمع خاموش کردن، تلفنی با کسی صحبت کردن. طبعاً چنین فیلمی نمی‌تواند زیاد مهیج باشد و بیشتر، تماشاگرانی ممکن است آن را بپسندند که دوست دارند روی تصاویر متمرکز باشند و از زیبایی تصاویر یک فیلم لذت ببرند.

کیارستمی در این فیلم تصویری از توکیو به شکلی که واقعاً هست به‌دست می‌دهد: کلان‌شهری با خیابان‌ها، چهارراه‌ها، انبوه ماشین‌ها و بازتاب نور خیابان در شیشه آن‌ها، طوری‌که انسان‌ها بین این تصویر‌ها زیاد به چشم نمی‌آیند.

حتی وقتی که رفت و آمد اتوموبیل‌ها را نمی‌بینیم، صدای آن‌ها را می‌شنویم. توکیوی کیارستمی چنین شهری‌ست: شهری که ماشین‌ها بر انسان‌ها غلبه پیدا کرده‌اند.

فیلم «یک خانواده محترم» نخستین فیلم بلند داستانی مسعود بخشی به عنوان تنها نماینده سینمای ایران در جشنواره کن ۲۰۱۲ در بخش جنبی دو هفته کارگردانان رقابت کرد.

یوان مگرگور بازیگر بریتانیایی، دایان کروگر بازیگر آلمانی، الکساندر پین کارگردان آمریکایی، هیام عباس بازیگر و کارگردان فلسطینی، آندرا آرنولد فیلمنامه‌نویس و کارگردان بریتانیایی، امانوئل دوو بازیگر فرانسوی، ژان-پل گوتیه طراح مد فرانسوی و رائول پک کارگردان اهل هائیتی دیگر داوران بخش مسابقه اصلی بودند.

بره‌نیس بژوه، هنرپیشه فیلم برنده اسکار «هنرمند» مجری مراسم آغازین و پایانی این دوره از جشنواره کن بود.
نانی مورتی، کارگردان، بازیگر و تهیه‌کننده ایتالیایی، ریاست هیأت داوران این دوره از جشنواره فیلم کن را بر عهده داشت.

جشنواره کن ۲۰۱۲ در تاریخ ۱۶ مه (۲۷ اردیبهشت) با نمایش فیلم «قلمرو طلوع ماه» به کارگردانی وس اندرسن آغاز شد و در شامگاه ۲۷ مه (۷ خرداد) با نمایش فیلم «ترزد» به کارگردانی کلود می‌لر فیلم‌ساز فقید فرانسوی به کار خود پایان داد.