یوروویژن

مایا سار (Maya Sar ) از بوسنی

Fri, 25 May 2012 17:05:13 +0000

مایا سار در رشته موسیقی در سارایوو تحصیل کرده است. او ابتدا به عنوان خواننده دوم روی صحنه می‌رفت، اما وقتی که در دو فیلم سینمایی به عنوان خواننده آواز خواند، کارش گرفت. در سال ۲۰۱۰ نخستین آلبومش را با نام «Nespretno» (دست‌پاچلفتی) منتشر کرد. این آلبوم با اقبال شنوندگان بوسنیایی مواجه شد و مایا سار را به شهرت رساند.

او در تالار کریستال در باکو با ترانه «Korake Ti Znam» «روی صحنه می‌رود. این ترانه را خودش نوشته و با کمک نوازنده پیانو ایتالیایی، آدریانو پنینو آن را برای اجرا تنظیم کرده است.

بوسنی از سال ۱۹۹۳ تاکنون در مجموع ۱۷ بار در به مرحله نهایی یویروویژن راه پیدا کرده و در این میان شش فینالیست از این کشور به عنوان یکی از ۱۰خواننده بر‌تر شناخته شده‌اند. در جشنواره ۲۰۱۱ که در دوسلدورف در آلمان برگزار شد، بوسنی با دینو مرلین به جایگاه ششم دست یافت که برای این کشور افتخاری به‌شمار می‌آید.

بازگشت به برترین‌های یوروویژن ۲۰۱۲ در زمانه

انگلبرت هامپاردنیک (Engelbert Humperdinck) از بریتانیا

Fri, 25 May 2012 16:15:49 +0000

انگلبرت هامپاردنیک که به «انگلبرت» شهرت دارد، خواننده کهنه‌کار بریتانیاست. انگلبرت در ماه مه از سوی بریتانیا با ترانه‌هایی که هنوز هم سر زبان نسل پا‌به‌سن گذاشته‌ای‌ست، به باکو رفت. ۴۰ سال پیش آخرین باری بود که یکی از ترانه‌های انگلبرت در فهرست ترانه‌های محبوب بریتانیا قرار گرفت. مشهور‌ترین ترانه او با نام «Please، Release Me» در سال ۱۹۶۶ منتشر شد. شهرت و محبوبیت این ترانه در کشورهای غربی تا آن حد است که حتی هنوز هم برخی جوانان نسل امروز، مخصوصاً آن‌ها که به موسیقی پاپ علاقه دارند و در پارتی‌های شبانه هم شرکت می‌کنند، آن را در یاد دارند.

انگلبرت در سال ۱۹۳۶ در هندوستان به‌دنیا آمده و در یک خانواده نظامی پرورش پیدا کرده. در یازده سالگی به نوازندگی ساکسوفن روی آورد و در هفده سالگی برای اولین بار در کافه‌ها روی صحنه رفت.

از مهم‌ترین ویژگی‌های انگلبرت طراوات اوست. با وجود آنکه سنی از او گذشته، اما هنوز می‌تواند روی صحنه برود و بدرخشد. او ترانه‌هایش را خودش می‌نویسد و برای اجرا تنظیم می‌کند.

بریتانیا یکی از موفق‌ترین کشور‌ها در جشنواره یوروویژن است. این کشور تاکنون پنج بار برنده این جشنواره بوده و ۴۱ بار هم جزو فهرست ۱۰ خواننده بر‌تر قرار گرفته است. یکی از بد‌ترین دوره‌ها برای بریتانیا جشنواره یوروویژن در سال ۲۰۱۰ بود. در آن دوره که جوش دابووی (Josh Dubovie) برای بریتانیا روی صحنه رفته بود، فقط توانست ۱۰ امتیاز به‌دست بیاورد.

بریتانیا در این دوره به جای جلوه‌های صحنه و تأکید بیش از حد بر زیبایی و جوانی خوانندگان به تجربه و سلیقه مخاطب اهمیت داده است. بسیاری از تماشاگران جشنواره یوروویژن در سال ۲۰۱۲ به نسلی تعلق دارند که ترانه‌های قدیمی‌تر را بیشتر می‌پسندند.

بازگشت به برترین‌های یوروویژن ۲۰۱۲ در زمانه

چه کسی از یوروویژن می‌ترسد؟

Sun, 20 May 2012 08:04:32 +0000

گروه فرهنگ، رادیو زمانه

گروه فرهنگ، و با اجرای لیدا حسینی‌نژاد - یوروویژن در سال ۲۰۱۲ به مرزهای ایران رسیده است. بی‌جهت نیست که جامعه روحانیت مبارز در بیانیه‌ای که خبرگزاری فارس در جمعه ۲۹ اردیبهشت، ۱۸ می ‌۲۰۱۲ منتشر کرد از این رویداد فرهنگی که سراسر اروپا را به هیجان می‌آورد، به عنوان «رژه حیوان‌صفتان همجنس‌باز» یاد کرد و نوشت: «ثمره آن چیزی جز ایجاد تفرقه میان مسلمانان، جریحه‌دار کردن عواطف دینی، نفی ارزش‌های خودی و تسلیم در برابر نفوذ بیگانگان و فرهنگ ضد بشری نیست.»

این نخستین بار است که حکومت نسبت به یوروویژن به این شکل تند واکنش نشان می‌دهد. آیا علت حساسیت بیش از حد به یک رخداد فرهنگی در عرصه موسیقی جز این است که اکنون فرهنگ آزاد به مرزهای ایران رسیده است؟ چه کسی از یوروویژن می‌ترسد؟

از طرف دیگر جمهوری اسلامی ایران چند هفته‌ای‌ست که عده‌ای از طرفدارانش را بر ضد یوروویژن بسیج کرده است. محسن مجتهد شبستری، امام جمعه تبریز تظاهراتی را مقابل کنسولگری جمهوری آذربایجان در تبریز سازمان داد و خواهان لغو یوروویژن در باکو شد. در واکنش به این تظاهرات بود که عده‌ای از جوانان باکو در دو تجمع اعتراضی در فاصله پنج روز مقابل سفارت ایران در باکو گرد آمدند و خواهان آن شدند که ایران دست از تبلیغات دولتی علیه یوروویژن بردارد و شعارهایی هم بر ضد سید علی خامنه‌ای سر دادند.

تظاهرکنندگان باکویی قطعنامه‌ای هم صادر کردند و در این قطعنامه از تبلیغات محسن مجتهد شبستری، امام جمعه تبریز علیه جمهوری آذربایجان به عنوان «تحقیر میلیون‌ها شهروند آذری ساکن ایران» یاد کردند. در این قطعنامه از تبریز به عنوان «قلب تپنده همه ترکان آذری» یاد شده است. (ن. ک به «چیزی که عوض دارد، گله ندارد»)

باکو که در سرآغاز مشروطه محل گردهم‌آیی مشروطه‌خواهان و آزادیخواهان ایرانی بوده، امسال به‌عنوان یک متروپل مدرن با برخورداری از یک فرهنگ باستانی و غنی میزبان یوروویژن خواهد بود.

------------------------

تالار کریستال، محل برگزاری یوروورژن در باکو

------------------------

باکو شهر بادخیز و زرخیر

باکو که از مهم‌ترین مناطق نفت‌خیز و ثروتمند جهان است، مهم‌ترین شهر آذربایجان به‌شمار می‌آید. آیا آذربایجانی‌ها در آن سوی مرز ارس از خودشان نمی‌پرسند که چرا آن‌ها هم در میزبانی «یوروویژن» به عنوان یکی از مهم‌ترین رویدادهای فرهنگی غرب سهیم نیستند؟ آیا حکومت ایران از این واهمه دارد که این‌بار ایرانیان برای دیدن این مراسم به باکو هجوم بیاورند؟ جمهوری اسلامی با سیاست‌های سلبی فرهنگی آیا توانایی رقابت با همسایه شمالی‌اش را دارد؟

باکو به معنی «شهر بادخیز» است. بادی که از روی دریای خزر برمی‌خیزد، از کوچه و خیابان‌های این شهر تاریخی عبور می‌کند. مراسم یوروویژن امسال در تالار باشکوه «کریستال» برگزار می‌شود. معماری خاص و مدرن این تالار تداعی‌کننده «اوریگامی»، هنر ژاپنی‌ست که از کاغذ حجم‌های هندسی بدیع پدید می‌آورد.

------------------------

محله قدیمی باکو. در پشت سر: آسمان‌خراش‌ها. هم‌نشینی سنت و تجدد

------------------------

در محل تالار «کریستال» تا پیش از این یک پادگان قرار داشت و تا قبل از استقلال جمهوری آذربایجان در سال ۱۹۹۱ و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی محل نگهداری کشتی‌های جنگی روسی بود.

فقط ۲۰ سال پس از استقلال آذربایجان اکنون باکو با دو میلیون جمعیت به عنوان یک کلان‌شهر در میان شهرهای ساحلی خزر می‌درخشد. بر فراز تالار «کریستال» پرچم جمهوری آذربایجان به رنگ آبی و قرمز و سبز به اهتراز درآمده است.

جمهوری آذربایجان در همسایگی ایران قرار دارد و یک کشور اسلامی‌ست. با این‌حال در ساحل دریا، یا در پارک‌ها و گردشگاه‌ها زنانی را می‌توان دید بدون حجاب، با پوشش‌های زیبا و چشم‌نواز که زیر نخل‌های زینتی یا روی نیمکت‌ها و یا پشت میز کافه‌ها آرمیده‌اند.

این آزادی‌ها اما به معنای دموکراتیک بودن جمهوری آذربایجان نیست. یوروویژن فرصت خوبی برای رسانه‌ها در غرب فراهم آورده که گزارش‌هایی هم از نبود آزادی بیان و زیر پا گذاشتن دیگر حقوق تصریح شده در بیانیه حقوق بشر، از جمله اعمال خشونت نسبت به روزنامه‌نگاران محلی تهیه کنند.

------------------------

گروه بورانف بابوشکا، شش مادربزرگ روسی که برای ساختن یک کلیسا در روستاشان روی صحنه آمده‌اند. تهاجم فرهنگی؟

------------------------

باکو به سرعت رشد می‌کند و مانند دیگر کلان‌شهرهای در حال رشد قیمت زمین و خانه به سرعت افزایش پیدا می‌کند. در این میان عده زیادی هم بی‌خانمان شده‌اند. یکی از نمادهای مهم فرهنگی در باکو بنای مرکز فرهنگی این شهر است که معماری آن تداعی‌کننده یک نان خامه‌ای‌ست. کار‌شناسان حدس می‌زنند که برای ساختن چنین بناهایی از سال ۲۰۰۹ تاکنون دست‌کم چهار هزار خانه ویران شده‌ است.

یونسکو مرکز شهر باکو را در فهرست میراث فرهنگی جهانیان ثبت کرده است. در محله ایتچری‌شچر هنوز هم می‌توان حال و هوای باکو در صدر مشروطه را تجربه کرد: مسجد و مناره و بازار پارچه‌فروشان و فرش‌فروشان و دست‌فروشانی که در همه محله‌های قدیمی شهرهای مشرق‌زمین می‌توان یافت. در اینجا زنانی را می‌توان دید که با لباس محلی در نانوایی‌هایی نان تافتون خشخاشی می‌پزند. اما حتی از کوچه و خیابان‌های این محله باستانی هم می‌توان عمارت‌های بزرگ سر به فلک‌کشیده‌ای را دید که بشارت‌دهنده تجدد و پیوستن جمهوری آذربایجان به یک مجموعه جهانی هستند.

یوروویژن۲۰۱۲ و مادربزرگ‌های روسی

در یوروویژن۲۰۱۲ امسال ۴۲ شرکت‌کننده با هم رقابت دارند. گروه بورانف بابوشکا (Buranovo Babuschkas)، متشکل از شش پیرزن روس که برای آنکه پول ساختن یک کلیسا در روستاشان را تهیه کنند، در این رقابت‌ها شرکت کرده‌اند، از مهم‌ترین و خبرساز‌ترین این شرکت‌کنندگان هستند.

------------------------

نینا زیلی از ایتالیا با ترانه «عشق زنانه است». «رژه حیوان‌صفتان همجنس‌باز» یا نمایش زیبایی، جوانی و هنر؟

------------------------

ناتالیا پوگاچوا که ۷۶ سال دارد، کوتاه‌قد‌ترین و بانمک‌ترین خواننده این گروه سالخورده است و توجه خبرنگاران را بیش از دیگران به خودش جلب کرده. این زنان سالخورده، زنده‌دل و هنرمند اهل روستای بورانوف در نزدیکی ولگا هستند. این روستا فقط ۶۵۰ نفر جمعیت دارد.

امروز، یکشنبه، بیستم ماه می‌ گروه «بورانوف بابوشکا» در تالار کریستال آواز می‌خوانند با این امید که بتوانند از مرحله نیمه‌نهایی عبور کنند و به مرحله نهایی راه پیدا کنند. آلمان، انگلستان، ایتالیا و اسپانیا که از آن‌ها به عنوان «بیگ‌فایف» (Big Five) یاد می‌کنند، هر سال پای ثابت دور نهایی «یوروویژن» هستند.

بورانوف بابوشکا ۴۰ سال است که در روستاشان سابقه خوانندگی دارند و سال گذشته هم در مراسم یوروویژن شرکت کردند اما نتوانتستند به دوسلدورف راه پیدا کنند.

------------------------

سولونا از دانمارک با کلاه ملوان‌ها. «فرهنگ ضد بشری»؟

------------------------

مهم‌ترین رقیب بابوشکاهای روسی «لورن» از سوئد است که با ترانه «Euphoria» روی صحنه می‌آید. مادر لورن مراکشی‌ست و رقص و هنرنمایی‌های او روی صحنه زبانزد است. با این حال منتقدان ترانه « Euphoria» را چندان نپسندیدند و به‌نظر آن‌ها بیش از حد شعاری و محلی آمده است.

نینا زیلی از ایتالیا هم یکی دیگر از مهم‌ترین کاندیداهای یوروویژن۲۰۱۲ است. نینا در ایتالیا به دنیا آمده، در ایرلند بزرگ شده و در شیکاگو به مدرسه موسیقی رفته. او با ترانه «عشق زنانه است» («L amore e femmina»)روی صحنه می‌آید.

کار‌شناسان احتمال می‌دهند که دانمارک و نروژ از ایتالیا جلو بزنند. سولونا سامای برای دانمارک ترانه «Should ve known better» را می‌خواند و و نروژ هم توجی را با ترانه «Stay» به باکو فرستاده.

انگل‌برت که از کهنه‌کارهای پاپ بریتانیاست، برای انگلستان روی صحنه تالار کریستال باکو می‌رود.

در همین زمینه:

::مهدوی کنی مسابقات يوروويژن را "رژه حيوان‌ صفتان همجنس‌باز" ناميد، رادیو زمانه، بخش خبر::

ویدئو:بابوشکاهای روسی