شادی

رقص و انرژی بی‌پایان انسان

society — Sat, 02 Mar 2013 11:29:50 +0000

در گفت‌وگو با گونتر کرویتز، محقق تاثیر موسیقی بر جامعه

بابک نصیری

بابک نصیری - انسان‌ها پیش از آن‌که قابلیت نوشتن را کسب کنند، می‌رقصیدند. گونتر کرویتز از دانشگاه اولدنبورگ معتقد است که تحرک همراه با موزیک به ما قدرت و خودآگاهی می‌بخشد.

این "محقق تاثیر موسیقی" در گفت‌وگو با نشریه اشپیگل توضیح می‌دهد که چرا رقص، آرامبخش و کمک بزرگی برای مقابله با بیماری‌هاست.

اشپیگل: اصلاً چرا می‌رقصیم؟

گونتر کرویتز: قدمت رقص در فرهنگ بشری، بیشتر از اولین نوشته‌هایی است که موجود هستند. رقصیدن محصول جنبی ایستاده راه رفتن انسان‌های اولیه است که رفته رفته جزئی از ویژگی‌های ژنتیکی آنها ‌شده است. احتمالاً رقص به‌دلیل تاثیری که در بهبود کارکرد (مکانیسم) درک و برداشت انسان از محیط پیرامونش، چنین تاریخچه موفقی دارد. شاید هم بشریت به‌خاطر رقص چنین توسعه‌ای داشته است.

آیا رقصیدن برای انسان‌ها ضروری ا‌ست؟

رقص تانگو طی دیکتاتوری نظامی آرژانتین ممنوع بود. در حال حاضر وقتی مسلمان‌ها در قدرت هستند، رقص و موسیقی را ممنوع می‌کنند. چنین جوامعی دچار سکون می‌شوند، اما در درازمدت هیچ حکومتی که رقص را ممنوع کرده، پایدار نمانده است. رقص زندگی ا‌ست.

رقصیدن چه تاثیر مثبتی روی افراد دارد؟

رقصیدن در درجه اول ، تحرک است و تحرک برای همه خوب است. ما در جوامعی زندگی می‌کنیم که به‌خاطر کمبود تحرک جسمی، بسیاری دچار مشکل اضافه وزن و بیماری قندی هستند.

آیا تاثیر رقص فراتر از تحرک جسمی ا‌ست؟

مطمئناً. در رقصیدن برخلاف ورزش، نه تنها تفکیک‌های سنی و جنسیتی وجود ندارد، بلکه حتی در به هم رساندن دو جنس مخالف موثر است.

یعنی رقص در انتخاب شریک زندگی نقش دارد؟

انسان می‌تواند به شریک زندگی احتمالی‌اش از طریق رقص پیام بدهد که چه ویژگی‌های جسمانی دارد. هماهنگی، توازن و سرعت، همگی عواملی هستند که نقش مهمی در رقص ایفا می‌کنند. همچنین حتی اگر کسی قصدی برای آغاز رابطه با کسی را نداشته باشد، به نمایش گذاشتن توانایی‌های فردی، نشان می‌دهد رابطه احتمالی چه می‌تواند بشود. این بخش مهمی از هویت شخصی، اجتماعی و جنسی ماست و به همین خاطر برای خودآگاهی ما مهم است.

گونتر کرویتز: رقص دونفره باعث کاهش ابتلای انسان به بیماری زوال عقل به میزان ۷۶درصد می‌شود. در حالی‌که آمار مربوط به تاثیر حل جدول در کاهش این مشکل، ۴۷ درصد و مطالعه ۳۵ درصد است. ما می‌دانیم که نواختن ساز، زمان حافظه شنیداری کودکان را افزایش می‌دهد. این تاثیر مثبت شامل بزرگسالان هم می‌شود. ظاهراً رقصیدن دارای چنان کارکرد پیچیده‌ای است که مهارت‌های حرکتی (موتوریک)، توجه و تمرکز، حافظه درازمدت و کوتاه مدت را به خدمت می‌گیرد.

آیا کسی که خوب می‌رقصد، راحت‌تر دیگری را "گرفتار" خودش می‌کند؟

حداقل در تحقیقی که در مورد زوج‌های رقص تانگو انجام دادیم، مشخص شد که در حین این رقص، میزان ترشح هورمون جنسی "تستوسترون" افزایش می‌یابد. در حال حاضر نمی‌شود گفت این تغییر چه تاثیراتی بر جای می‌گذارد. به‌جز این مسئله مشخص کردیم که در حین این رقص همراه با موزیک، میزان هورمون استرس "کورتیزول" در بزاق این افراد کاهش می‌یابد. این میزان بدون موزیک تغییر چندانی نمی‌کند.

بنابراین رقص به مقابله با استرس کمک می‌کند؟

بله، حرکت با موزیک، چه منظم، چه آزاد، آرام‌کننده و احسانی در حق روان است.

شما از رقص‌کلاسیک دو نفره صحبت کردید. آیا رقص در دیسکو هم تاثیر مشابهی دارد؟

تحقیقاتی که در مورد تاثیر رقص بر جسم و روان وجود دارد، روی زوج‌های رقصنده انجام شده‌ است، اما قطعاً رقص در دیسکو هم تاثیر مشابهی دارد. مطمئنا رقصیدن در دیسکو میلیون‌ها نفر را شاد می‌کند. این امر به خیلی‌ها کمک می‌کند تا بر استرس‌های روزانه‌شان غلبه کنند. حتی وقتی ‌که کسی تنها می‌رقصد، این حرکت موزون، به او حسی خوب چون حس خوب بودن در امنیت خانواده را اعطا می‌کند. رقص‌های دو نفره و فولکلوریک به دلیل حرکت‌های برنامه‌ریزی شده، قابلیت‌های بیشتری را در حین رقص طلب می‌کنند.

آیا رقص تاثیراتی درازمدت نیز روی سلامتی فرد دارد؟

در یک تحقیق اپیدمیولوژیک (همه‌گیرشناسانه) نشان داده شده است که رقص دونفره باعث کاهش ابتلای انسان به بیماری زوال عقل به میزان ۷۶درصد می‌شود. در حالی‌که آمار مربوط به تاثیر حل جدول در کاهش این مشکل، ۴۷ درصد و مطالعه ۳۵ درصد است. ما می‌دانیم که نواختن ساز، زمان حافظه شنیداری کودکان را افزایش می‌دهد. این تاثیر مثبت شامل بزرگسالان هم می‌شود. ظاهراً رقصیدن دارای چنان کارکرد پیچیده‌ای است که مهارت‌های حرکتی (موتوریک)، توجه و تمرکز، حافظه درازمدت و کوتاه مدت را به خدمت می‌گیرد. بی‌اندازه دور از تصور ماست که به چه میزان، رقص مشترک، ظرفیت‌های مغزی را در خدمت خود می‌گیرد.

آیا رقصیدن نقش درمان هم دارد؟

در یک تحقیق تازه، از خانمی یاد شده که دچار بیماری ام اس (اسکلروز چندگانه) بوده، اما پس از پنج ماه رقص درمانی، یکی از دو عصای خود را کنار گذاشته است. در مورد بیمارانی که دچار پارکینسون هستند هم ثابت شده است که به‌واسطه آموزش و تمرین رقص، بهبود قابل توجهی در وضعیت تحرک‌شان ایجاد شده است. این‌ها نشانه‌های قابل توجهی هستند که می‌شود به آن تاثیرات دارویی موسیقی و رقص گفت.

تاثیرگذاری رقص به چه شکل است؟

این تاثیرگذاری قبل از همه چیز به‌واسطه تاثیر روی روان صورت می‌گیرد. در طی درمان تلاش می‌شود که بیمار از حس و روحیه منفی فاصله بگیرد و تصویری مثبت از خود داشته باشد. وقتی کسی به‌عنوان بیمار متوجه می‌شود امری را در کنترل خود دارد، حس خوبی در او ایجاد می‌شود. گمان می‌رود که نبض موسیقی، تحرکی در انسان ایجاد می‌کند؛ حتی اگر قابلیت‌های حرکتی او آسیب دیده باشند. ممکن است داروها و عمل‌های جراحی با عوارض جسمانی یک بیماری مبارزه کنند، اما در ایجاد شور و شوق زندگی بسیار ناتوان هستند.

از چه موقع باید شروع به رقصیدن کرد؟

اگر امکان داشنه باشد، از کودکی! این یک مشکل اجتماعی جدی است که شمار زیادی از کودکان دچار کم‌تحرکی و تغذیه ناسالم و تا آخر عمرشان درگیر مشکل اضافه وزن‌شان می‌شوند. علاوه بر این ما توانستیم در تحقیقی نشان دهیم که بچه‌های دبستانی که می‌رقصند کمتر رفتار تهاجمی دارند. بنابراین فوراً توصیه می‌شود که در مدارس آموزش رقص بگذارند چون بچه‌ها از فواید بسیار زیاد جسمی و روحی آن بهره‌مند خواهند شد. بهترین راه، آلوده شدن هرچه زودتر به "ویروس رقص" و مبتلا ماندن برای تمام عمر است. رقص بهترین راه است و البته هیچ‌گاه برای شروع دیر نیست.

منبع:

اشپیگل آنلاین

پدر و مادرها شادترند

Sat, 19 May 2012 08:16:30 +0000

برگردان:

احسان سنایی

ساینس دیلی − تیمی از محققین دانشگاه‌های ریورساید کالیفرنیا، بریتیش‌کلمبیا و استنفورد اخیراً نشان داده‌اند که به رغم تصور مرسوم پژوهش‌گران و مردم، سطح شادی و معنامحوری زندگی والدین، همیشه بیشتر از سایر هم‌سن و سالان‌شان است. این محققین همچنین طی بررسی‌هایی که در جامعه آمریکا و کانادا به‌ثمر رسانده‌اند، نشان دادند که پدر و مادرها به هنگام مراقبت روزمره از بچه‌هایشان، لذتی به مراتب بیشتر از سایر فعالیت‌ها را تجربه می‌کنند.

قرار است این یافته‌ها در مقاله‌ای تحت عنوان «در دفاع از پدر و مادر بودن: کودکانْ بیشتر همدم خوشی‌‌اند تا بدبختی»، در شماره آتی نشریه معتبر Psychological Science انتشار یابد.

سونیا لیوبومیرسکی (Sonja Lyubomirsky)، استاد روان‌شناسی دانشگاه ریورساید و از محققین پیشروی حوزه روان‌شناسی مثبت‌نگر، در این‌باره اظهار می‌کند: "ما نمی‌گوییم که پدر و مادر بودن، مردم را شاد «می‌کند»، بلکه می‌گوییم این ویژگی، «توأم» با شادی و معنا در زندگی است. برخلاف تأکیدات مکرر رسانه‌های عمومی و جامعه علمی، مردم احتمالاً آرام می‌شوند از اینکه بدانند در نقش یک والد بودن و مراقبت از فرزند، ارتباط مستقیمی با شادی و معنای زندگی دارد".

از دیگر نویسندگان این مقاله، کاترین نلسون (Katherine Nelson) دانشجوی دکتری دانشگاه ریورساید، کوستادین کوشلف (Kostadin Kushlev) دانشجوی دکتری دانشگاه بریتیش‌کلمبیا، تامی انگلیش (Tammy English) محقق دوره فوق‌دکتری دانشگاه استنفورد و الیزابت دان (Elizabeth W. Dunn)، استادیار روان‌شناسی دانشگاه بریتیش‌کلمبیا هستند.

این یافته‌ها، بخشی از موج نوی پژوهش‌هایی را شامل می‌شود که درصدد بیان این موضوع‌اند که والد بودن، علی‌رغم مسئولیت‌هایی که به دنبال دارد، همراه با تأثیرات مثبت فراوانیست. این پژوهش همچنین در توافق با دیدگاه‌های نوپدید حوزه زیست‌شناسی فرگشتی‌ست، که بر اساس‌شان والد بودن از نیازهای اساسی انسان‌هاست.

تبلیغات عوامانه اخیر، چهره‌ای ناراضی و بدبخت از پدر و مادرها ترسیم کرده‌اند که لذت چندانی از مراقبت فرزندان‌شان نمی‌برند. اما به‌گفته این پژوهش‌گران، "چنین ادعاهایی از حیث علمی بی‌اساس‌اند". دان در این‌باره می‌گوید: "اگر به مهمانی شام بزرگی دعوت شوید، والدینی که در آنجا حضور دارند، به همان اندازه و یا شاید بیشتر از سایر مهمانان خوشحال‌ هستند".

این پژوهش‌گران دست به انجام سه بررسی زدند که یکی، سطح متوسط شادی والدین را نسبت به سایر هم‌سن و سالان‌شان نشان می‌داد؛ یکی می‌دید آیا والدین، در طول زمان نسبت به دیگران شادتر می‌شوند یا نه؛ و یکی هم احساسات احتمالاً بهتر پدر و مادرها حین نگهداری از بچه‌هایشان را نسبت به سایر امور روزمره بررسی می‌کرد. سازگاری یافته‌های این محققین طی هر سه بررسی، مدرک محکمی علیه تصور غالب جامعه بر این مبنا بود که بچه‌ها از احساسات خوش والدین‌شان می‌کاهند.

از میان دیگر یافته‌های این تیم، می‌توان به سه مورد زیر هم اشاره کرد:

− والدین، حین نگهداری از فرزندان‌شانْ حس بهتری را نسبت به انجام سایر امور روزمره تجربه می‌کنند.

− به‌خصوص پدرها از سطح شادی بالاتر و همچنین احساسات و معنای مثبت‌تری نسبت به دیگر هم‌سن‌وسالان خود در زندگی برخوردارند. البته دان تصریح می‌کند که این یافته محتاج بررسی‌های بیشتر است و می‌افزاید "امکان دارد موج مسئولیت‌های شخصی ِ توأم با مادر شدن و امور مربوط به خانه‌داری، با لذت والد بودن برابری کند".

− والدین مسن‌تری که با هم ازدواج کرده‌اند، شادترین احساسات مرتبط با این بررسی را از خودشان نشان می‌دهند. لیوبومیرسکی می‌گوید: "طبق یافته‌های ما، اگر سن بالاتری داشته باشید (و لذا بالغ‌تر شده باشید) و نیز اگر ازدواج کرده باشد (و لذا تکیه‌گاه محکم‌تری از حیث اجتماعی و اقتصادی داشته باشید)؛ آن‌وقت اگر صاحب فرزندی باشید، نسبت به سایر هم‌سن و سالان فاقد فرزندتان خوشحال‌ترید. اما این موضوع، راجع به زوج‌های مجرد و والدین فوق‌العاده جوان مصداق پیدا نمی‌کند".

به‌گفته دان، "این یافته‌ها نشان می‌دهد که پدر و مادرها دیگر آن موجودات رنجور و بدبختی نیستند که شاید از طریق بررسی‌های اخیر و بازنمایی‌های عوامانه رسانه‌ها انتظارش را داشتیم".

منبع: Science Daily