قیام سوریه

حبس ابد برای مبارک؛ نگاهی به سرنوشت پنج دیکتاتور عرب

Sun, 03 Jun 2012 13:49:20 +0000

عایشه طلوعی

عایشه طلوعی - حسنی مبارک رئیس جمهوری مخلوع مصر سرانجام روز گذشته (دوم ژوئن) در دادگاهی در نزدیکی شهر قاهره به حبس ابد محکوم شد. مبارک ۸۴ سال سن دارد و دادستان دادگاه به علت نقش او در کشتارهای روزهای انقلاب مصر خواستار حکم اعدام برای او شده بود. در جریان انقلاب مصری‌ها حدود ۸۵۰ تن کشته شدند.

حسنی مبارک از روز ۱۱ فوریه ۲۰۱۱ و به دنبال تظاهرات گسترده مصری‌ها، پس از ۳۰ سال از سمت ریاست جمهوری کناره گیری کرد.

جریان محاکمه مبارک از ده ماه پیش آغاز شده بود که سرانجام امروز با حکم حبس ابد برای حسنی مبارک و رفع اتهام فساد از علاء و جمال، پسران مبارک به پایان رسید. حسنی مبارک اولین رهبر جهان عرب در دوران بهار عربی است که در دادگاه محاکمه شده است.

در اینجا نگاهی داریم به سرنوشت چند رهبر عربی دیگر.

زین العابدین بن علی

روز چهاردم ژانویه ۲۰۱۱، زین العابدین بن علی، رهبر سابق تونس همراه با خانواده‌اش به عربستان سعودی گریخت. فرار دیکتاتور سابق تونس در پی یک ماه تظاهرات مردم این کشور بود، کشوری که اولین جرقه بهارعربی در آن زده شد. تظاهرات گسترده در تونس در ابتدا به خاطر اعتراض به بی‌کاری گسترده، فساد دولتی و افزایش قیمت مواد خوراکی برپا شد و در نهایت حکومت بن علی را هدف گرفت.

در تونس چندین دادگاه غیابی برای رسیدگی به اتهامات مختلف بن علی برگزار شده است. دادگاهی او را به اتهام نگهداری مواد مخدر و سلاح به ۱۵ سال حبس، و دادگاه دیگری او را به اتهام اختلاس به ۳۵ سال حکم محکوم کرد. همچنین دیگر دادگاهی در تونس، بن علی را به جرم فساد و دیگر جنایات صورت گرفته در طول ۲۳ سال حکومت دیکتاتوری‌اش به حبس ابد محکوم کرد. دولت تونس برای چند بار خواستار استرداد بن علی از عربستان شده است. اما مقامات ریاض حاضر نشدند تا بن علی ۷۴ ساله را به دست انقلابیون بسپارد.

معمر قذافی

گرچه قذافی نیز همچون بن علی قدرت را از طریق یک کودتای نظامی به دست گرفت، اما سرنوشت معمر قذافی دیکتاتور لیبی متفاوت از دیگر دیکتاتورهای بهار عرب بود.

سرنوشت شومی در انتظار قذافی بود. پس از ماه‌ها جنگ داخلی، درگیری‌های مسلحانه و دخالت نظامی ناتو، سرانجام دیکتاتور پیشین لیبی برای همیشه به دست تاریخ سپرده شد

او تنها دیکتاتور جهان عرب است که در جریان انقلاب‌های بهار عربی به قتل رسید. شورای انتقالی لیبی می‌گوید او پس از دستگیری در تبادل آتش کشته شده است در حالی که برخی این نظریه را مطرح می‌کنند که او توسط انقلابیون اعدام شده‌ است.

قذافی برای بیش از ۴۰ سال بر لیبی حکومت کرد. رفتار‌ها، سخنان، لباس‌ها و قوانین او‌گاه بسیار نامعمول بود، او گرچه خود را امیرالمومنین می‌خواند و رهبران دیگر کشورهای جهان را همواره نصیحت می‌کرد اما سرنوشت شومی در انتظار او بود. پس از ماه‌ها جنگ داخلی، درگیری‌های مسلحانه و دخالت نظامی ناتو، سرانجام دیکتاتور پیشین لیبی برای همیشه به دست تاریخ سپرده شد.

علی عبدالله صالح

علی عبدالله صالح برای ۳۰ سال رئیس جمهوری یمن بود که سرانجام پس از یک سال تظاهرات گسترده و خونین و طبق طرحی از سوی عربستان (شورای همکاری خلیج فارس) و ایالات متحده آمریکا حاضر شد تا از قدرت کناره‌گیری کند.

علی عبدالله صالح بار‌ها به مخالفان خود وعده کناره‌گیری داد و هر بار آن‌ها را به گونه‌ای فریفت. تا جایی که یک‌بار مخالفان او به سوی کاخ ریاست جمهوری دو راکت شلیک کردند که منجر به سوختگی صورت و دست دیکتاتور یمن شد. او پس از آن و برای انجام معالجات راهی عربستان شد و برای مدتی طولانی در آنجا ماند تا اینک ه با طرحی برای پایان خشونت‌ها موافقت کرد.

با این وجود او همچنان در راس حزب خود باقی مانده است و بستگان و وفاداران به او همچنان بخش عمده‌ای از قدرت را در دست دارند. به گونه‌ای که احمد پسر او کنترل ارتش را در اختیار دارد و دیگر بستگان او در راس نهادهای امنیتی یمن قرار دارند، موضوعی که موجب شده تا همچنان یمن روی آرامش به خود نبیند و بسیاری‌ بر این گمان باشند که او می‌خواهد دوباره به قدرت بازگردد.

بشار اسد

از زمان قیام سوری‌ها اکنون پانزده ماه می‌گذرد. بیش از ده هزار تن اکنون جان خود را از دست داده‌ند و کشور در آستانه یک جنگ داخلی تمام عیار است، موضوعی که بیم‌های زیادی را در منطقه و جهان ایجاد کرده است. بشار اسد همچنان به کرسی قدرت خود تکیه داده است و مدعی است در حالی که اصلاحات را – به عنوان خواست اولیه معترضین – به پیش می‌برد همزمان با تروریست‌ها – نظامیان مخالف اسد – در حال نبرد است.

ایران بزرگ‌ترین حامی منطقه‌ای سوریه، و چین و روسیه حامیان اصلی حکومت بشار اسد در صحنه بین‌الملل هستند. از چند روز پیش زمزمه‌هایی برای دخالت نظامی خارجی در سوریه در رسانه‌ها منتشر شده است اما روسیه قاطعانه اعلام کرده است که با هرگونه دخالت نظامی خارجی مخالف است. طرح آتش‌بس کوفی عنان، نماینده سازمان ملل و اتحادیه عرب در بحران سوریه نیز تاکنون موفقیت آمیز نبوده است.

سردرگمی‌های بین‌المللی باعث شده است تا بشار اسد دست خود را برای انجام جنایت‌های بیشتر باز ببیند

سردرگمی‌های بین‌المللی باعث شده است تا بشار اسد دست خود را برای انجام جنایت‌های بیشتر باز ببیند. گرچه خبر‌ها و گزارش‌های زیادی مبنی بر تسلیح کردن مخلفین نظامی اسد از سوری برخی کشورهای عربی نظیر عربستان و قطر از ماه‌ها پیش منتشر شده است، موضوعی که بحران سوریه را پیچیده‌تر و خونین‌تر کرده است.

هنوز چشم‌انداز روشنی در خصوص اسد دیده نمی‌شود. گفته می‌شود که اسد در ماه‌های اخیر حتی به سخنان دوستان خود در تهران، مسکو و پکن نیز برای انعطاف و اصلاحات جدی‌تر نیز توجهی نشان نمی‌دهد.

حمد بن عیسی آل خلیفه

تظاهرات مردم جزیره کوچک بحرین با الهام از قیام‌های عربی در دیگر کشور‌ها آغاز شد، با درخواست‌هایی مشابه برای انجام اصلاحات. اکثریت جمعیت کشور بحرین را شیعیان تشکیل می‌دهند در حالی که حکومت در این کشور در دست اقلیت سنی مذهب است (درست بر عکس وضعیت سوریه).

نخست وزیر این کشور خلیفه بن سلمان آل خلیفه است که بیش از ۴۰ سال است که در راس دولت قرار دارد. او عموی پادشاه است و از طرف عربستان سعودی حمایت می‌شود.

آل خلیفه با اعطای حق شهروندی به مهاجرین سنی از پاکستان و دیگر کشور‌ها، تلاش‌های بسیاری برای تغییر بافت جمعیتی این جزیره انجام داده است.

اوج گرفتن قیام بحرینی‌ها موجب شد تا عربستان سعودی به همراه چند کشور دیگر حاشیه جنوبی خلیج فارس برای سرکوب این قیام نیروی نظامی به این جزیره گسیل کنند، اما با این وجود نا‌آرامی‌ها همچنان ادامه دارد. بحرین و عربستان، ایران را متهم به دخالت در بحرین و حمایت از شیعیان ناراضی می‌کنند. اما کمیته مستقل بررسی حوادث بحرین که زیر نظر پادشاه تشکیل شد این اتهام را رد کرد. هنوز مشخص نیست که آینده آل خلیفه در بحرین چگونه رقم خواهد خورد.

"ما دل توی دلمان نیست"

Thu, 31 May 2012 22:57:35 +0000

اکبر فلاح‌زاده – تازه‌ترین جنایت رژیم بشار اسد موجی از واکنش‌ها را برانگیخته است. قتل‌عام دست‌کم ۹۲ تن از مردم از جمله ده‌ها کودک و زن در منطقه "حوله" همه را متأثر کرده است. سازمان ملل روز شنبه خواستار اقدام فوری شد. بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل و کوفی عنان گفتند: «عاملان این جنایت باید بازخواست شوند.»

رابرت مود، رئیس کمیته ناظران در سوریه این کشتار را "مصیبت وحشیانه" خواند. هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا نیز گفته است که بشار اسد باید حکمرانی با کشتار را پایان دهد.

کار محکومیت این کشتار خیلی بالا گرفته و ویلیام هیگ، وزیر امور خارجه بریتانیا، خواهان برگزاری نشست اضطراری شورای امنیت سازمان ملل متحد برای بررسی وضعیت در سوریه شده است.

دولت سوریه به شیوه معمول تبلیغاتی‌ خود گروه‌هایی را که "تروریست‌های مسلح" می‌خواند، مسئول این کشتارها معرفی کرده است. ارتش آزاد سوریه هم اعلام کرده که دیگر خود را به رعایت طرح صلح پیشنهادی کوفی عنان ملزم نمی‌داند و مداخله فوری سازمان ملل در اوضاع این کشور را می‌طلبد.

در همین زمینه سایت اینترنتی شبکه سراسری تلویزین آلمان (ARD) با یکی از مبارزان سوری در داخل شهر دمشق گفت‌وگو کرده تا به تصویر روشنی از شیوه زندگی مردم در شرایط ترور از زبان خود مردمی که هم‌اینک در این شرایط زندگی می‌کنند، به دست بدهد.

زندگی در دمشق چگونه می‌گذرد؟

هر چند وسط شهر عجالتا نسبتا امن است، ولی دل توی دلمان نیست. ما دیگر رنگ زندگی عادی را نمی‌بینیم، چون هر لحظه ممکن است باز اوضاع به هم بریزد.

این بحران چه اثراتی بر زندگی مردم گذاشته؟

توی هر سوراخ سنبه‌ای مامور امنیتی گذاشته‌اند. لباس شخصی تنشان است و مسلسل دستشان. مثل مور و ملخ همه جا ریخته‌اند، به‌ویژه دور و بر مساجد. در شهر مدام صدای تیراندازی می‌آید، بیشتر اما از دور و حول و حوش شهر. اخبار آدم‌ربایی و شکنجه نقل همه مجالس است. بازار شایعه هم داغ است و آدم از ترس مجبور است دست به عصا راه برود.

توی هر سوراخ سنبه‌ای مامور امنیتی گذاشته‌اند. لباس شخصی تنشان است و مسلسل دستشان. مثل مور و ملخ همه جا ریخته‌اند، به‌ویژه دور و بر مساجد

گله به گله موانع خیابانی و ایست بازرسی کار گذاشته‌اند. زندگی را به کاممان تلخ کرده‌اند. ترافیک سنگین قبلا پدرمان را در می‌آورد، اما حالا دو برابر سنگین شده، چون حالا خانه‌های ژنرال‌ها و اداره‌های دولتی را سفت و سخت محافظت می‌کنند و خیابان‌های آن حوالی را مسدود کرده‌اند.

گرانی هم که بی‌داد می‌کند. قیمت‌ها از سال گذشته دو برابر و برای بعضی کالاها سه برابر شده و بعضی چیزها به‌ویژه بعضی مواد غذایی هم اصلا گیر نمی‌آید. به‌خصوص گازوئیل برای ماشین و برای گرم کردن خانه‌ها هم کمیاب است. اما در بازار سیاه از شیر مرغ تا جان آدمیزاد با قیمتهای کلان همه چیز هست.

پس کسانی که کار سیاسی نمی‌کنند در این شرایط چه می‌کنند؟

هر کس که دستش به دهانش می‌رسد سعی می‌کند کشور را ترک کند. اما همه قادر به این کار نیستند. افراد بین هجده و چهل سالگی برای ترک کشور باید از وزارت دفاع مجوز بگیرند. قبلا خیلی از خانواده‌های ثروتمند به حومه‌های آرام شهر نقل مکان می‌کردند، اما حالا همان جاها هم محل درگیری شده و این خانواده‌ها باز ویلان شده و به مراکز شهر برگشته‌اند و چند تا چندتا توی یک خانه چپیده‌اند.

من خودم قبلا مدام با دوستانم از این پاتوق به آن پاتوق می‌رفتیم و جمعمان جمع بود، اما حالا دیگر کسی دل و دماغ ندارد. از هر خانواده یا کسی در زندان افتاده یا کشته شده و در قبرستان افتاده. همه گرفتار و مصیبت زده‌اند.

نیروهای حکومتی در مقابل تظاهرات مردم چه واکنشی نشان می‌دهند؟

نیروهای حکومتی شاید ترکیب درستی نباشد، چون اگر منظور از دولت و حکومت، وزیران و دم و دستگاه‌شان باشد، باید بگویم که آنها کاره‌ای نیستند. رشته همه امور دست بشار اسد و خانواده‌اش است. نیروهایی هم که به جان مردم می‌افتند جزو نیروهای عادی نظامی نیستند، اینها نیروهای زیر فرماندهی ماهر الاسد (Maher al Assad)، برادر بشار اسد هستند و اکثرا از علوی‌ها و نیروهای وفادار به حکومت عضوگیری شده‌اند.

آن وقت این نیروهای ویژه چطور با تظاهرات‌کنندگان تا می‌کنند؟

بسته به این است که تظاهرات کجا صورت بگیرد. آنجاهایی که بینند ناظری چیزی وجود ندارد، دمار از روزگار تظاهرات‌کنندگان یا به قول آنها "تروریست‌ها" درمی‌آورند. اما در داخل پایتخت کمی آرام‌تر رفتار می‌کنند تا مبادی آداب جلوه کنند. اینجا برخلاف سایر مناطق که مستقیم به مردم شلیک می‌کنند، "فقط" تیراندازی هوایی می کنند تا مردم را بپراکنند. اما با کمک جاسوسان و خبرچینانشان مخالفان را شناسایی می‌کنند تا بعد حسابشان را برسند.

چنان جو تروری حاکم کرده‌اند که آدم به هیچ کس اعتماد نمی‌کند. از ترس کنج دنجی پیدا می‌کنیم تا با کسانی که خوب آنها را می‌شناسیم، پچ پچ کنیم.

بعد از دستگیری چه جور رفتار می‌کنند؟

اگر معلوم بشود که در تظاهرات شرکت کرده‌ایم، یک هفته تا دو ماه زندانی می‌شویم. بعد باید تعهدنامه امضا کنیم که دیگر از این غلط‌ها نکنیم. چون اگر بکنیم مجازات به مراتب سنگین‌تر خواهد بود. این در مورد مردم عادی است. اما اگر یکی از سازمان‌دهندگان تظاهرات به جای آن که تیر غیب بخورد، گیر نیروهای غیبی بیفتد، چندین ماه حبسش می‌کنند، و چنان شکنجه‌اش می‌کنند که تا عمر دارد یادش نرود.

گرانی بی‌داد می‌کند. قیمت‌ها از سال گذشته دو تا سه برابر شده. بعضی مواد غذایی اصلا گیر نمی‌آید. گازوئیل برای ماشین و برای گرم کردن خانه‌ها کمیاب است

از جامعه بین‌المللی چه انتظاری دارید؟

این رژیم بدون حمایت مستقیم یا غیرمستقیم خارجی مگر می‌توانست این همه سال سر پا بماند؟ معلوم است که نمی‌توانست. با این حال از ماست که بر ماست. چه توقعی از دیگران می‌توان داشت، وقتی خیلی از سوری‌ها هنوز از حکومت اسد دفاع می‌کنند.

ما به دخالت نظامی از خارج فراخوان نمی‌دهیم، اما خواهان وارد آوردن فشار واقعی و تحریم‌های درست و حسابی به حکومت هستیم. ما به کمک‌های پزشکی و مواد غذایی نیازمندیم.

ارتش آزاد سوریه در این میان چه نقشی بازی می کنند؟

این ارتش را عده ای از سربازان فراری ایجاد کرده‌اند. قضیه مال وقتی است که فرماندهان به سربازان دستور تیراندازی به تظاهرات‌کنندگان داده بودند. تعداد سربازان فراری که به این ارتش (Freien Syrische Armee=FSA) می‌پیوندند، روزافزون است. از این گونه گروه‌ها یا ارتش‌ها که از جوانان تشکیل شده، در سوریه زیاد داریم. این گروه‌ها کارشان حفاظت مردمی از تظاهرات‌کنندگان است.

این گروه‌ها خودکفا هستند، خودشان سلاح دارند یا این که به طور قاچاق از مرز لبنان تهیه می‌کنند. عده‌ای از آنها فقط کارشان حفاظت از مردم تظاهرات‌کننده است، اما بقیه در گروه‌های چریکی به اتوبوس‌های حامل نظامیان و امنیتی‌ها حمله می‌کنند.

منبع: سایت اینترنتی شبکه سراسری تلویزین آلمان (ARD)

درخواست برای دخالت نظامی خارجی در سوریه

Wed, 30 May 2012 14:02:12 +0000

عایشه طلوعی - سخنگوی سازمان ملل در سوریه می‌گوید که کوفی عنان صبح امروز (چهارشنبه ۳۰ می‌) دست خالی دمشق را ترک کرد.

کوفی عنان نماینده سازمان ملل و اتحادیه عرب در مناقشه سوریه، که روز دوشنبه و پس از موج محکومیت های بین‌المللی در خصوص کشتار حولا به سوریه سفر کرده بود، روز گذشته به خبرنگاران گفته بود که در دیدار با بشار اسد رئیس جمهور سوریه از او خواسته است تا «گام‌های جسورانه‌ای» در جهت «طرح صلح» بردارد. طرح صلح عنان مبتنی بر خروج سلاح‌های سنگین ارتش از مناطق غیرنظامی و احترام به آتش‌بس با مخالفان بود.

کوفی عنان پس از دیدار با بشار اسد شرایط سوریه را در «نقطه اوج» توصیف کرد و گفت: "مردم سوریه نمی‌خواهند که در میان خونریزی‌ها و فرقه‌گرایی‌ها زندگی کنند. کشتار‌ها همچنان ادامه دارد. من از بشار اسد خواستم که برای برقرای صلح، هم‌اکنون گام‌های جسورانه‌ای بردارد، همین امروز، و نه فردا."

خبرگزاری رسمی سوریه (سانا) نیز در خبری نوشت بشار اسد به کوفی عنان گفته است که موفقیت طرح صلح در گرو توقف قاچاق سلاح و مسلح کردن تروریست‌هاست.

دولت دمشق کسانی را که در قیام ۱۵ ماه گذشته سوریه حضور دشته‌اند تروریست می‌داند.

به گزارش سانا، بشار اسد همچنین از کشورهایی که به تسلیح، ارائه کمک‌های مالی و پناه دادن به تروریست می‌پردازند نیز خواست تا به طرح صلح متعهد باشند.

دمشق معمولا کشورهای عربستان، قطر و ترکیه را به خاطر حمایت از مخالفان خود و ارسال اسلحه به «ارتش آزاد سوریه» سرزنش می‌کند.

کوفی عنان روز گذشته (سه شنبه) در کنفرانس خبری خود از دولت سوری و «همه شبه‌نظامیان وابسته به دولت» خواست تا عملیات نظامی خود را متوقف کنند.

لادسوس، رئیس صلح‌بانان سازمان ملل در سوریه می‌گوید «ظن قوی» وجود دارد که کشتار حولا توسط شبه‌نظامیان وابسته به دولت – شبیحه – صورت گرفته باشد. در این قتل عام ۱۰۰ نفر که بسیاری از آن‌ها زن و کودک بودند به طرز فجیعی به قتل رسیدند. دولت سوریه هرگونه نقشی در این کشتار را به شدت تکذیب می‌کند و این ماجرا را به مخالفان خود نسبت می‌دهد.

ویکتوریا نولاند، سخنگوی وزارت امورخارجه آمریکا اما اعلام کرد که کشورش سوریه را مسئول این کشتار و قتل بی‌گناهان می‌داند.

دولت ژاپن نیز امروز چهارشنبه به جمع متحدان غربی خود پرداخت که در اعتراض به کشتار حولا سفیران سوریه را از کشورهای خود اخراج کرده بودند. این کشور‌ها شامل ۹ کشور آمریکا، کانادا، استرالیا، بریتانیا، فرانسه، ایتالیا، آلمان، اسپانیا، هلند می‌شوند.

دولت ترکیه نیز امروز اعلام کرد به تمامی کارکنان سفارت سوریه در آنکارا ۷۲ ساعت فرصت داده است تا خاک این کشور را ترک کنند.

شورای ملی سوریه و درخواست برای دخالت نظامی

شورای ملی سوریه، یکی از بزرگ‌ترین ائتلاف‌های ضد حکومت بشار اسد روز گذشته با استقبال از اخراج سفرای سوریه از برخی کشورهای اروپایی، مصرانه از شورای امنیت سازمان ملل خواست تا برای پایان خشونت‌ها و «نسل‌کشی» در این کشور از بند هفتم سازمان ملل و «زور» استفاده کند.

شورای ملی سوریه مصرانه از شورای امنیت سازمان ملل خواست تا برای پایان خشونت‌ها و «نسل‌کشی» در این کشور از بند هفتم سازمان ملل و «زور» استفاده کند

این شورا در بیانیه خود نوشته است که قطع روابط دیپلماتیک و تحریم‌های اقتصادی اقداماتی موثر هستند که امیدواریم دیگر کشور‌ها نیز از آن پیروی کنند اما این اقدامات به تنهایی نمی‌تواند جلوی نسل‌کشی را در سوریه بگیرد.

از سوی دیگر مقامات روسیه امروز اعلام کردند که شورای امنیت سازمان ملل در این مرحله نباید به فکر قطعنامه‌ای تازه باشند که در آن راهی برای دخالت نظامی باز شود.

ظاهرا این هشدار روسیه پس از آن صورت گرفت که رئیس جمهور فرانسه، فرانسوا اولاند گفته بود گزینه دخالت نظامی در خصوص بحران سوریه را منتفی نمی‌داند.

اولاند همچنین از برگزاری نشست «دوستان سوریه» در پاریس در ماه جولای توسط کشورهای عرب منتقد دولت دمشق و کشورهای غربی خبر داد.

روسیه روز یکشنبه حمایت خود را از یک قطعنامه غیرالزام‌آور شورای امنیت در خصوص محکومیت شدید کشتار در حولا و توقف استفاده از سلاح‌های سنگین در مناطق غیرنظامی اعلام کرد، موردی که گنادی گاتیلوف معاون وزیر امورخارجه روسیه در سازمان ملل آنرا «پیامی به اندازه کافی قوی و واکنشی متناسب برای طرف سوری» توصیف کرد.

گاتیلوف با بیان این که کشورش تاکنون دوبار از قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل با حمایت کشورهای غربی، حمایت کرده است گفت: "معتقدیم هر گونه قطعنامه تازه‌ای در شرایط کنونی زودهنگام و نارس خواهد بود."

او همچنین در واکنش به سخنان رئیس جمهور فرانسه گفت که روسیه قاطعانه مخالف هرگونه دخالت نظامی خارجی درمناقشه سوریه است و چنین دخالتی را تنها موجب بد‌تر شدن وضعیت سوریه و منطقه می‌داند.

توسل به خشونت، یعنی شکست انقلاب سوریه

Mon, 21 May 2012 17:46:22 +0000

لارا لی

برگردان:

عایشه طلوعی

لارا لی - درگیری‌های کنونی سوریه تصویری زشت از قیام‌های بهار عربی در بیش از یک سال گذشته است. بهاری که سراسر خاورمیانه و شمال آفریقا را درنوردیده است.

مثل دیگر کشور‌ها، قیام سوری‌ها نیز با تظاهرات‌های مسالمت‌آمیز جهت انجام اصلاحاتی دموکراتیک آغاز شد، تظاهرات‌های مسالمت‌آمیزی که امروزه جای خود را به خشونت داده و کشور را در آستانه یک جنگ داخلی تمام عیار قرار داده است.

با در نظر داشتن این که دولت سوریه هنوز قابلیت اعمال کنترل چشمگیری بر مردم دارد، چشم‌انداز وقوع چنین جنگی بسیار «شوم» خواهد بود، جنگی که ماهیت آن درازمدت، پیچیده و خونین خواهد بود و به‌‌ همان میزان مشخص نیست که سرانجام چنین جنگی سقوط رژیم خواهد بود.

آن‌چه رژیم اسد نتوانسته است درک کند، یا آن که نخواسته است که بداند، این است که بحران آوارگان به آتش این جنگ دامن می‌زند. نوع افراط‌گرایی که من در بازدید از اردوگاه‌های پناهندگان سوری در جنوب ترکیه دیدم، از جنس‌‌ همان افراط‌گرایی‌هایی است که در هر اردوگاه پناهندگان دیگری در دنیا قابل دیدن است.

ده‌ها هزار نفر از خانه‌های خود با ترس، غم و نفرتی در قلب فرار کرده‌اند و شاهد فجایع بسیاری بودند. دیدند که دوستان و اعضای خانواده‌هایشان چگونه به قتل رسیده‌اند، مورد تجاوز قرار گرفته‌اند و یا ناپدید شده‌اند. در چهره‌های خشمگین و وحشت زده آن‌ها هیچ شوق و انگیزه‌ای برای مذاکره با رژیم دیده نمی‌شود. این است که آن‌ها خود را‌‌ رها از یک انقلاب صلح‌آمیز می‌دانند و از ارتش سوریه آزاد حمایت می‌کنند. اردوگاهی از سربازان پناهنده، شهروندان خشمگین و بعضی وقت‌ها مجرمان ساده.

ارتش آزاد سوریه متشکل از سربازانی است که از دستورهای مقام‌های بالا‌تر برای گشودن آتش بر تظاهرات مسالمت‌آمیز مردم سرپیچی کردند، آن‌ها سربازخانه‌ها را ترک کردند و شبه نظامیانی شدند برای حمایت از تظاهرات کنندگان.

این گروه‌های شبه نظامی - دفاعی، به سرعت تغییر ماهیت دادند و به گروه‌هایی برای مقابله، کمین و حمله علیه دولت تبدیل شدند، موضوعی که باعث شد تا دولت بر ادعای غیرمسالمت‌آمیز بودن تظاهرات‌ها دامن بزند و بگوید که نمی‌تواند با مخالفین، همچون گروهی صلح‌طلب تعامل و برخورد کند.

پیشی گرفتن سرعت خشونت بر سرعت انقلاب، فوران شور و هیجان و‌‌ رها شدن تفکر استراتژیک می‌تواند منجر به شکل‌گیری نسخه مینیاتوری خود رژیم حاکم باشد، رژیمی دژخیم که انسانیت خود را از دست داده است. چنین انقلاب خشونت‌آمیزی نمی‌تواند نشانه و خبر خوبی باشد برای جانشینی رژیم کنونی.

از همین اکنون هم می‌توان شواهد چنین موضوعی را دید. شایعات بسیار زیادی وجود دارد که اعضای ناامید مخالفین، دست به تقلید زشتی از رفتارهای حکومت می‌زنند. ساختن و انتشار فیلم‌های کاذب و پروپاگاندایی و تشویق افزایش خشونت‌ها در حالی که در ابتدا اهداف آن‌ها کاهش خشونت‌ها بود و نه شعله‌ور‌تر کردن خشونت‌ها.

بشار اسد در میان اندکی از مردم سوریه دارای محبوبیت است اما آن‌چه بسیاری از مردم سوریه را به سکوت واداشته خشونتی است که از هر دو سو در جریان است، چه از طرف دولت و چه از سوی مخالفین

در حالی که اکثر سوری‌ها تمایل دارند تا تظاهرات‌ها دوباره به‌‌ همان شکل مسالمت‌آمیزش برگردد، اما به نظر می‌رسد رژیم نیز تمایل دارد تا این تظاهرات‌ها همچنان نظامی باشد. این‌گونه است که اسد از این طریق توانسته است سلاح‌های پیچیده و پیشرفته‌ای به ارزش میلیارد‌ها دلار را از روسیه در اختیار خود داشته باشد، سلاح‌هایی که هرگز قابل قیاس با سلاح‌های مخالفین مسلح نیست. دارا بودن چنین سلاح‌های پیشرفته‌ای باعث می‌شود تا طرح تکرار سناریوی لیبی در سوریه، چیزی که به نظر خواست خیلی‌هاست، بسیار سخت‌تر و پیچیده‌تر شود و نتیجه آن نیز در حقیقت یک سوریه آزاد و امن نخواهد بود.

یک راه حل نظامی ، با تمام اهداف عملگرایانه‌اش، وجود ندارد که بتواند با تخریب و ویران کردن ملتی آن را به سوی آزادی هدایت کند.

در میان این خشونت‌ها اما هنوز می‌توان آوای امید را نیز شنید، زنانی که از دمشق پست‌های بازرسی را رد می‌کنند، تا به حمص بروند در حالی که زیر عبای خود داروهایی را قاچاقی برای زخمی‌ها می‌برند.

در هر کجا که امکانش هست دانش‌آموزان هنوز و به رغم خشونت‌های پیرامونشان تحصیلات خود را ادامه می‌دهند. کودکان شعرهایی می‌نویسند و نقاشی‌هایی در مورد دیکتاتور دیونه‌ای می‌کشند که بر خلاف اسطوره‌ها در برابر اسرائیل و آمریکا نایستاده است بلکه با تانک‌هایش، مردم کشورش را به قتل رسانده است.

مقاومت صلح‌آمیز به معنای این نیست که هیچ مقاومتی در کار نباشد یا بدین معنا نیست که تنها پوستر و بنرهایی بر دیوارهای خیابان‌ها چسبانده شود. بسیاری از پناهندگانی که من با آن‌ها صحبت می‌کردم علاقه‌ای به کسب قدرت سیاسی نداشتند و بیشتر به دنبال اقدامات مستقیم‌تر، موثر‌تر و صلح‌آمیز بودند، اقداماتی همچون اعتصابات عمومی و فراگیر، چیزی که می‌تواند کشور را فلج و رژیم را ویران کند.

باید انقلاب به ریشه‌های صلح‌آمیز خود بازگردد. بشار اسد در میان اندکی از مردم سوریه دارای محبوبیت است اما آن‌چه بسیاری از مردم سوریه را به سکوت (بی‌طرفی) واداشته، خشونتی است که از هر دو سو در جریان است، چه از طرف دولت و چه از سوی مخالفین.

اگر مقاومت به شکل صلح‌آمیز خود درآید، آن هنگام فشارهای دیپلماتیک بر روی روسیه و چین نیز برای اعمال تحریم‌های موثر علیه رژیم اسد بهتر جواب خواهد داد. نزدیکی و وابستگی رژیم اسد به ایران و روابطش با دو قدرت بر‌تر جهانی یعنی روسیه و چین، این کشور‌ها را به رقابت و رویارویی با آمریکا و جانشینش در منطقه، اسرائیل کشانیده است.

زمینه ژئوپولوتیک بحران سوریه موجب شکاف در میان فعالانی شده است که به طور طبیعی با امپریالیسم آمریکا و سیاست‌های اسرائیل نسبت به فلسطینیان مشکل دارند، تقسیم‌بندی‌هایی که امروز حول دو طرف بحران سوریه صورت گرفته است. اما این موضوع در ذهن من این‌گونه جا افتاده است که اگر شما به یک فلسطین آزاد اعتقاد دارید باید به سوریه آزاد نیز اعتقاد داشته باشید. با این همه به راستی اسد برای فلسطینی‌ها چه کرد؟ من با پناهندگان فلسطینی ساکن سوریه که صحبت می‌کردم به‌‌ همان اندازه نسبت به رژیم اسد دیدگاه نامطلوب و منفی داشتند که خود سوری‌ها داشتند. شاید به خاطر این که برای آن‌ها ظلم، ظلم است در هر لباس و رنگ و زبانی.

با پشتکاری که مردم سوریه از خود نشان می‌دهند سقوط اسد اجتناب‌ناپذیر است. اما مهم‌ترین نکته این است که آن‌ها هدف خود را بدون توسل یافتن به خشونت پیش ببرند. بهره‌گیری از خشونت مساوی با شکست انقلاب و یک پیروزی برای اسد و اسطوره دروغینی است که او ساخته است.

لارا لی فیلم‌سازی است که اخیرا مستند تازه خود به نام "رنج علفزار" را در مرزهای ترکیه و سوریه فیلمبرداری کرده است.

منبع: هافینگتن پست

حمله تند اسد به کشورهای حاشیه خلیج فارس

Fri, 18 May 2012 00:24:18 +0000

فرهمند علیپور

فرهمند علیپور - بشار اسد رئیس جمهور سوریه روز چهارشنبه در یک گفت‌وگوی تلویزیونی با شبکه خبری "راشا تودی" با متهم کردن کشورهای خارجی در ایجاد ناآرامی‌ها در سوریه گفت: «کشورهایی که آتش ناآرامی‌ها را در سوریه برمی‌افروزند، در خانه خود گرفتار آتش این ناآرامی‌ها خواهند شد.»

بیش از ۱۴ ماه از انقلاب سوری‌ها و خواسته آن‌ها مبنی بر کناره‌گیری بشار اسد از قدرت می‌گذرد، انقلابی که در ادامه مسیر خود به یک رویارویی نظامی میان بخش‌هایی از انقلابیون و ارتش سوریه رسید.

بنا به گفته سازمان ملل در درگیری‌های خونین ۱۴ ماه گذشته بیش از ۹ هزار نفر سوری جان خود را از دست داده‌اند.

سخنان روز گذشته بشار اسد هشداری آشکار به کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس تعبیر شد که ظرف ماه‌های گذشته به حمایت و تقویت نیروهای مسلح ضد حکومت بشار اسد می‌پردازند، نیروهایی که حکومت بشار اسد و رسانه‌های دولتی سوریه آن‌ها را "تروریست" می‌خوانند.

بشار اسد در گفت‌وگوی خود با این کانال روسی، ارتش آزاد سوریه را "مشتی جنایت‌کار" توصیف کرد و گفت: «در سوریه مزدوران خارجی در صفوف مخالفان و ارتش آزاد سوریه حضور دارند که خیلی از آنان اتباع کشورهای عربی هستند. آن‌ها پول و سلاح را از کشورهای خارجی دریافت می‌کنند. برخی از آن‌ها کشته شده‌اند و برخی‌ها زنده مانده‌اند، ما آن‌ها را دستگیر کرده و قصد داریم که به جهانیان نشان دهیم. قبلا از وجود آن‌ها صحبتی نکردیم، برای اینک آن‌ها مدرک هویتی نداشند و ما سندی نداشتیم که ثابت کند آن‌ها خارجی هستند.»

هم‌زمان بشار جعفری، نماینده دائم سوریه در سازمان ملل، لیستی از اسامی ۱۰ تن را که گفته شده است از "تروریست‌های" خارجی فعال در سوریه بوده‌اند به شورای امنیت سازمان ملل ارائه داد. شبکه دولتی سوریه نیز در برنامه‌ای به پخش اعترافات دو لیبیایی و یک تونسی پرداخت که به گفته این تلویزیون، تروریست‌هایی بودند که برای مبارزه با حکومت سوریه وارد این کشور شده بودند.

بشار اسد: مزدوران خارجی در صفوف مخالفان و ارتش آزاد سوریه حضور دارند که خیلی از آنان اتباع کشورهای عربی هستند. آن‌ها پول و سلاح را از کشورهای خارجی دریافت می‌کنند. ما آن‌ها را دستگیر کرده و قصد داریم که به جهانیان نشان دهیم

اسد در گفت‌وگو با تلویزیون بزرگ‌ترین کشور متحدش، روسیه، گفت که از زمان حضور ناظران بین‌المللی اقدمات تروریستی بیشتر شده است.

وی افزود: «تنها در طول چهار ماه اقدامات مهمی همچون اصلاح قانون اساسی کشور صورت گرفته است. اما مسئله مبارزه با تروریسم متفاوت از پروسه سیاسی است. ما هر دو را با هم به جلو خواهیم برد.»

روز گذشته ناظران سازمان ملل نسبت به متزلزل‌تر شدن وضعیت در سوریه هشدار دادند و از کشته شدن حداقل ۲۱ تن در درگیری‌ها میان نیروهای ارتش سوریه و معترضین خبر دادند.

رئیس جمهور سوریه در ادامه این مصاحبه گفت که کشورهای متخاصم به وی و حکومتش معتقد بودند که حکومت سوریه نیز همچون چهار حکومت دیگری که در قیام‌های مردمی سقوط کردند، ساقط خواهد شد.

وی تاکید کرد: «برای رهبران این کشور‌ها امروز روشن شده است که این یک "بهار" نبود بلکه یک "آشوب" بود. همان‌گونه که گفتم آنهایی که آتشی در سوریه برپا می‌کنند، این آتش دامن آن‌ها را نیز خواهد گرفت.»

اسد همچنین در این مصاحبه "دعوت به رعایت دمکراسی" از سوی عربستان سعودی را "مضحک" توصیف کرد.

دولت اسد بار‌ها و بار‌ها کشورهایی نظیر عربستان سعودی و قطر را به کمک‌های مالی و نظامی به "کمپین تروریست‌های" مخالف حکومتش متهم کرده‌است. در مقابل نیروهای مخالف اسد این سخنان را رد می‌کنند و معتقدند که دولت برای بی‌اعتبار کردن قیام مردم سوریه، چنین اتهاماتی را بیان می‌کند.

ایران یاری‌گر ارتش سوریه

روز گذشته الجزیره در گزارشی ایران را به نادیده گرفتن تحریم‌های اعمال شده سازمان ملل در صادرات تسلیحات به سوریه متهم کرد. در این گزارش که از سوی یکی از پنل‌های وابسته به شورای امنیت سازمان ملل تهیه شده بود از تنفگ، مسلسل و مواد منفجره به عنوان بخشی از محموله‌های تسلیحاتی نام برده شده که گفته می‌شود ایران برای حمایت از باقی ماندن بشار اسد، هم‌پیمان منطقه‌ای‌ خود در قدرت، به سوریه ارسال ارسال کرده‌است.

شبکه تلویزیونی الجزیره در گزارشی ایران را به نادیده گرفتن تحریم‌های اعمال شده سازمان ملل در صادرات تسلیحات به سوریه متهم کرد

پیش‌تر و از جمله در ماه فوریه گذشته نیز گزارش‌هایی در خصوص توقیف محموله‌های تسلیحات ایرانی از سوی دولت ترکیه منتشر شده بود.

ایران در کنار روسیه یکی از جدی‌ترین حامیان ادامه حکومت بشار اسد به شمار می‌رود.

واشنگتن پست : آمریکا مخالفین اسد را مسلح می‌کند

روزنامه واشنگتن پست نیز در گزارشی که روز چهارشنبه منتشر کرد دولت ایالات متحده را به مسلح کردن مخالفین نظامی بشار اسد متهم کرد و نوشت که آمریکا حتی مخالفین اسد را به سلاح‌های ضد تانک مجهز می‌کند.

این روزنامه می‌نویسد که دولت آمریکا همواره تاکید داشت تا کمک مستقیمی به مخالفین صورت نگیرد و کمک‌ها با بودجه کشورهای حوزه خلیج فارس ارائه شود. اما اکنون مشخص شده است که آمریکا نقشی مهم در حمایت و پشتیبانی از نیروهای نظامی مخالف رژیم اسد بازی می‌کند.

ویکتوریا نولاند، سخنگوی وزارت امورخارجه امریکا اما تاکید کرد که سیاست آمریکا در قبال سوریه تغییر نکرده است. وی گفت که این کشور تصمیم گرفت تا کمک‌هایی برای "غیرنظامیان" و شامل تجهیزات پزشکی ارائه دهد. سخنگوی دولت ایالات متحده البته در خصوص نوع کمک آمریکا به "نظامیان" مخالف اسد سکوت کرد.

برهان غلیون در آستانه کناره‌گیری

برهان غلیون رهبر شورای ملی سوریه، که اخیرا و دوباره به عنوان رهبر این شورا انتخاب شده بود اعلام کرد که قصد دارد به محض پیدا شدن جایگزین از سمت خود استعفا دهد. در هفته‌های اخیر انتقادات زیادی از سوی اعضای این شورا متوجه عملکرد برهان غلیون شده بود، اعتراضی که موجب شد تا چندی پیش عده‌ای از اعضای سر‌شناس این شورا استعفا دهند.

شورای ملی سوریه دارای ۲۷۰ عضو و متشکل از گروه‌های لیبرال، ملی‌گرا و اسلام‌گرایان است. این تنوع اعضا موجب شده است تا به قول هیثم مالح عضو مستعفی، شورا دچار یک هرج و مرج شود.

کمال لیوانی از چهره‌های ملی‌گرای سوری نیز که از این شورا استعفا داده بود به روزنامه وال استریت ژورنال گفته بود: «وجود یک شورا در واقع توهمی بیش نیست، یک گروه کوچک در شورا وجود دارد که مستبدانه همه تصمیم‌ها را می‌گیرد. حتی مستبدانه‌تر از اسد در حزب بعث.»

روزنامه گاردین انگلیس با انتشار خبر آمادگی برهان غلیون برای کناره‌گیری، این موضوع را نتیجه از دست رفتن مقبولیت غلیون دانسته و نوشت: «گرچه موضع غلیون نشان از قدرت یافتن مخالفین او هستند اما به نظر می‌رسد که هنوز جایگزینی برای او پیدا نشده است.»

شورای ملی سوریه، از آگوست ۲۰۱۱ برهان غلیون را به عنوان فردی سکولار به سمت ریاست این شورا برگزید، اما اصطکاک‌ها و رقابت‌های داخلی این شورا همواره یکی از عمده‌ترین موانع بر سر راه این شورا بوده است.

بهار عربی و بر باد رفتن اعتبار تلویزیون‌های خبری

Thu, 17 May 2012 07:11:55 +0000

علی هاشم

برگردان:

فرهمند علیپور

علی هاشم / گاردین - بیست و دو سال پیش، پدرم که یک لبنانی مهاجر در سیرالئون بود، یک دیش ماهواره بزرگ خرید. با این دیش می‌توانستیم به جای گوش دادن به رادیوی بی ‌بی سی عربی، ده‌ها شبکه تلویزیونی را تماشا کنیم.

من در آن زمان تنها ده سال داشتم اما به خوبی به یاد می‌آورم که بسیاری در محل ما جمع می‌شدند تا اخبار تهاجم ارتش صدام حسین به کویت را از طریق تلویزیون ما و از شبکه سی ان ان دنبال کنند.

از نظر بسیاری از آنها، سی ان ان نماینده سیاست‌های آمریکا بود، اما با این وجود باز هم دوست داشتند تا ببینند که در دنیا چه خبر است و چه اتفاق‌هایی می‌افتد، اتفاق‌هایی که تا زمان آزادی کویت توسط ارتش آمریکا ادامه یافت.

در آن روز‌ها هیچ کانال معتبر عربی برای پوشش رویدادهای جنگ وجود نداشت. تنها کانال‌ها، شبکه‌های دولتی بودند که کارشان دنباله‌روی از دستورالعمل‌های رهبران و حاکمان عربی بود، حتی اگر همه دنیا در آتش می‌سوخت.

اما بعد از چند سال این وضعیت رو به تغییر گذاشت. در سال ۱۹۹۴ بی ‌بی‌ سی تصمیم گرفت تا با سرمایه عربستان اولین شبکه خبری عربی را راه‌اندازی کند، پروژه‌ای که توانست ده‌ها خبرنگار عرب را جذب خود کند، کسانی که می‌دانستند در آستانه یک تحول بزرگ درچشم انداز رسانه‌های عربی خواهند بود.

دو سال بیشتر از عمر این شبکه نگذشته بود که انتشار اسنادی از سوی این شبکه در خصوص معامله نظامی عربستان، چالشی بزرگ بر سر راه فعالیت آن به وجود آورد. ظرف چند هفته عمر این رسانه به پایان رسید و خبرنگاران آن به حال خود‌‌ رها شدند گرچه این زمان چندان به درازا نکشید.

شبکه‌های خبری عربی بخش بزرگی از جریان اصلی برنامه‌های خود را مصروف پوشش و حمایت از انقلاب سوریه کردند. اما همه چیز آن‌گونه نبود که این کانال‌ها پوشش می‌دادند. به عنوان مثال، الجزیره از پخش تصاویر انقلابیون مسلح سوری در مرز میان سوریه و لبنان خودداری می‌کرد

در سال ۱۹۹۶ شبکه خبری تازه‌ای پا به عرصه حیات گذاشت. قطر شبکه الجزیره را را‌ اندازی کرد و بسیاری از خبرنگاران بی ‌بی سی عربی را به استخدام خود درآورد. حالا همه مطمئن بودند که هیچ چیز نمی‌تواند ایستگاه تلویزیونی جدید را از فعالیت باز دارد زیرا نه محدودیت و خط قرمزی وجود داشت، و نه محدودیتی در بودجه و سرمایه شبکه.

در کشورهای عرب، جایی که مردم عادت داشتند تا سخنان رهبران و اعضای حکومت‌های خود را هر روز گوش بدهند اکنون شبکه‌ای راه افتاده بود که بحث‌های داغ و آتشین را برگزار می‌کرد، مستندهای مختلفی را پخش می‌کرد و به بررسی مسائل بحث برانگیز می‌پرداخت. برای اولین بار عرب‌ها در سراسر کشورهای عربی چهره‌های اپوزسیونی را دیدند که به زبان عربی حرف‌هایی را می‌زنند که پیش از آن تنها در شبکه‌های انگیسی و یا فرانسوی زبان بیان می‌شد.

در عرض ۱۶ سال الجزیره به عنوان یک شبکه خبری معتبر در منطقه پدیدار گشت. در حالی که طی این زمان کانال‌های خبری دیگری نیز پا به عرصه گذاشته بودند. شبکه‌هایی مانند العربیه توسط عربستان، العالم از سوی ایران، الحره آمریکا، روسیا الیوم و دیگر کانال‌ها.

این کانال‌ها در جذب مخاطبان و اعتبار به موفقیت‌هایی دست یافتند، تا آن که بهار عربی از راه رسید و کار پوشش روزانه انقلاب‌ها از سوی این تلویزیون‌ها آغاز شد. از تونس به مصر، لیبی، یمن، بحرین و سوریه، مردم انتظار داشتند که این کانال‌ها رویا‌ها و خواست‌های آن‌ها را به خوبی به تصویر بکشند و از آن‌ها دفاع کنند. اما این‌گونه به نظر می‌رسد که بیشتر این کانال‌ها تصمیم گرفتند تا به برخی از این انقلاب‌ها توجه بیشتری نشان دهند و برخی دیگر از این انقلاب‌ها را نادیده بگیرند. نمونه، نحوه برخورد و تعامل این کانال‌ها با انقلاب مردم بحرین است. بسیار واضح بود که برای تلویزیون‌های خبری که با بودجه کشورهای حاشیه جنوبی خلیح فارس راه اندازی شده بودند، ثبات در منطقه با اهمیت‌تر از رویای بحرینی‌ها و دموکراسی و قیام علیه استبداد است.

در عین حال شبکه‌های خبری عربی بخش بزرگی از جریان اصلی برنامه‌های خود را مصروف پوشش و حمایت از انقلاب سوریه کردند. اما همه چیز آن‌گونه نبود که این کانال‌ها پوشش می‌دادند و یا می‌خواستند. به عنوان مثال، من شخصا از جمله کسانی بودم که این مورد را تجربه کردم، زمانی که الجزیره، شبکه‌ای که من با آن کار می‌کردم از پخش تصاویر انقلابیون مسلح سوری در مرز میان سوریه و لبنان خودداری کرد.

در حالی که شبکه‌های عربی در طول یک سال گذشته هر روز مخاطبان بیشتری از دست می‌دهند شبکه بی‌ بی سی عربی موفق ظاهر شده است و توانسته است که ۱۰ میلیون بیننده جذب کند

من ده‌ها مرد نظامی را دیده بودم که در ماه می‌سال گذشته در مرز سوریه و لبنان در حال تردد بودند. چیزی که به وضوح نشان از نظامی شدن انقلاب سوری‌ها می‌داد، روایتی که نشان می‌داد قیام سوری‌ها صلح‌خواهی و تناسب خود را از دست داده اما چندین مقام به من گفتند که "مردان مسلح را فراموش کن."

برایم روشن بود که این دستورالعمل از خود الجزیره نرسیده، تصمیمی است سیاسی که توسط کسانی خارج از مرکز تلویزیون اتخاذ شده‌است.‌‌ همان کسانی که می‌خواهند تا بر قیام بحرین سرپوش بگذارند. احساس کردم که رویایم برای کار کردن در اصلی‌ترین شبکه خبری منطقه در حال تبدیل شدن به یک کابوس است.

تمام اصولی که طی ده سال فعالیت خبری آموخته بودم توسط یک دولت نادیده گرفته شد. گرچه برخی از مقامات عالی‌رتبه شبکه معتقد بودند که خبرنگار باید چیزی را انجام بدهد که صاحبان رسانه از آن‌ها انتظار دارند و می‌خواهند.

امروز رسانه‌های عربی دچار چند دستگی شده‌اند، چیزی شبیه احزاب سیاسی با اهداف سیاسی. اهدافی سیاسی که همه چیز این شبکه‌ها را تحت تاثیر خود قرار داده است و مردم نمی‌توانند برای فهم کامل اخبار تنها به یک کانال وابسته باشند. این یعنی این که خود مخاطبان باید به جای خبرنگاران به منبع خبر رجوع کنند و هر دو برداشت مختلف را ببینند تا یک خبر را به درستی متوجه بشوند.

‫حرف این نیست که کدام رسانه دروغ می‌گوید و کدام رسانه حقیقت را می‌گوید. رسانه‌ها تنها آن بخش از حقیقت را می‌گویند که سرمایه‌گذاران این رسانه‌ها دوست دارند. پس طبیعی است که بخش دیگر واقعیت به خاک سپرده می‌شود. آن‌چه که روشن است این حقیقت است که سرمایه‌گذاری برای اعتبار بخشیدن به رسانه‌های عربی طی دو دهه گذشته اکنون زیر سئوال رفته است و نخبگان یک‌بار دیگر‌‌ همان تعاملی را با این شبکه‌های خبری دارند که پیش از این با شبکه‌های تلویزیونی دولتی کشورهای عربی داشته‌اند.

یک‌بار دیگر مردم برای دریافت خبرهای واقعی به سمت رسانه‌های غربی متمایل شده‌اند. بر همین اساس در حالی که شبکه‌های عربی در طول یک سال گذشته هر روز مخاطبان بیشتری از دست می‌دهند شبکه بی‌ بی سی عربی موفق ظاهر شده است و توانسته است که ۱۰ میلیون بیننده جذب کند.

دولت‌های عربی که رسانه‌های اصلی خاورمیانه را در اختیار خود دارند، با تحمیل نظریات و خواست‌های خود روزنامه‌نگاری را به سمت خودکشی سوق می‌دهند. آن‌ها چشم‌انداز رسانه‌های عربی را به جای رو به جلو بردن به دهه ۱۹۹۰ عقب رانده‌اند.

منبع: گاردین