۲۵ بهمن

حرکت اعتراضی و تقویت نهادهای مرجع

arezoo — Wed, 22 Feb 2012 21:26:11 +0000

گفت‌وگو با علی هنری و کامیار بهرنگ؛ کنشگران مدنی و سیاسی

سراج‌الدین میردامادی

سراج‌الدین میردامادی - ۲۵ بهمن، اولین سالگرد حصر خانگی آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی و خانم زهرا رهنورد را پشت سر گذاشتیم. فراخوانی از سوی "شورای هماهنگی راه سبز امید" از مردم برای اعتراض عمومی به این حصر دعوت کرد. در شبکه‌های مجازی و سایتها و وبلاگها موافقان و مخالفان این حرکت بسیار نوشتند و گفتند.

به این بهانه از علی هنری فعال سیاسی و مدنی مقیم هلند پرسیدم ارزیابی ایشان از حرکت اعتراضی 25 بهمن چیست؟

سوال شما را این‌طور باید جواب دهم که ما نباید ارزیابی‌مان را محدود کنیم به یک روز. واقعیت این است که پیش از این هم ما نمی‌خواستیم در این روز به اصطلاح تغییر عمده‌ای را در فضای اجتماعی و سیاسی‌مان ایجاد کنیم. بلکه این الزام وجود دارد که ما چنین روزهایی را داشته باشیم. برای این که جنبش‌مان زنده بماند، برای این که بتوانیم تجربه کسب کنیم، نیاز به فرصت‌هایی داریم برای کنش‌های جمعی و این که این رویکرد اصلاح‌طلبانه‌ ما نیاز دارد که به وجه خیابانی اعتراض، برای تظاهر کنش‌هایش توجه داشته باشد.

ما باید ارزیابی‌مان را بکشانیم به کل فرایند آن بسیج سیاسی که به روز 25 بهمن ختم شد. یعنی آن پیوندهایی که برقرار شد، پیوندهایی که در گذشته بود تقویت شد؛ نیروهایی که حالا چه نیروهای رسمی و چه غیررسمی، یعنی آن فعالان رسمی و فعالان غیررسمی که دوباره شروع به کار کردند، انگیزه گرفتند، همدیگر را پیدا کردند، در شبکه‌های آنلاین و همین طور شبکه‌های آفلاین کنش‌های جدید خلق کردند. این گونه ما باید ارزیابی کنیم، نه این که در آن روز ما چه قدر توانستیم نیرو بیاوریم که واقعاً هم خیلی مشکل است که بتوانیم عدد تخمین بزنیم یا این که چه تغییر عمده سیاسی اجتماعی برای ما داشت.

ولی می‌توانیم این گونه ارزیابی کنیم که اگر ما همین گونه راه را ادامه دهیم، به اصطلاح آن فعالان مرجع یا نهادهای مرجع‌مان را بتوانیم تقویت کنیم، این شبکه‌هایی را که شکل گرفته‌اند بتوانیم ادامه دهیم، از تجربه‌ای که کسب کرده‌ایم استفاده کنیم، می‌توانیم امیدوار باشیم در برنامه‌ی بعدی بیشتر همدیگر را ببینیم و همین طور دومینووار بتوانیم به یک حضور مؤثر برسیم که آن موقع بتوانیم ساختار حکومت را تحت تأثیر قرار دهیم.

آقای هنری، در آستانه‌ انتخابات نهمین دوره‌ مجلس این کنش‌ها را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ آیا می‌تواند بر تحریم فعال انتخابات که جنبش سبز از قبل دارد روی آن تبلیغ می‌کند تأثیری داشته باشد؟

علی هنری: انتخابات برای ما چیزی جز یک فرصت نیست...در فضای انتخاباتی جامعه سیاسی‌‌تر می‌شود، میل به خبرگیری‌اش بیشتر می‌شود، پس در دسترس و در معرض جنبش قرار می‌گیرد و انگیزه‌ اعتراض بیشتر می‌شود، انگیزه‌ مشارکت. از طرف دیگر حد سرکوب پایین‌تر می‌آید.

مسلماً. یعنی واقعیت این است که انتخابات هم برای ما چیزی جز یک فرصت نیست. یعنی ما یک فضایی داریم که می‌توانیم آن موازنه‌ سرکوب و انگیزه‌ اعتراض را بشکنیم. در فضای انتخاباتی جامعه سیاسی‌‌تر می‌شود، میل به خبرگیری‌اش بیشتر می‌شود، پس در دسترس و در معرض جنبش قرار می‌گیرد و انگیزه‌ اعتراض بیشتر می‌شود، انگیزه‌ مشارکت. از طرف دیگر حد سرکوب پایین‌تر می‌آید. به هرحال یک ظرف سیاسی عمده در کلیه‌ نقاط کشور به‌وجود می‌‌آید که ما باید از آن استفاده کنیم.

یعنی واقعیت این است که خود انتخابات برای ما محل تمرکز نیست، بلکه آن فضا است. ما می‌توانیم همین کنش‌هایی را که همین امروز در یک مناسبت تقویمی در ۲۵ بهمن داشتیم، امتداد دهیم . همین کارهای خبررسانی‌، در انگیزه‌بخشی و معناسازی و مفهوم سازی و آگاهی‌رسانی تاثیرگذار است. حالا در یک زمان و در یک برهه‌ طولانی‌تر و در یک فضای ملی؛ کاری که فقط مختص تهران و شهرهای بزرگ نیست. من خیلی مثبت می‌بینیم این زمان‌بندی را برای دو سه هفته‌ای که پیش‌رو داریم.

نقاط ضعف حرکت اعتراضی ۲۵ بهمن را چه می‌دانید؟

خیلی کوتاه می‌توانم بگویم که هنوز برخی نیروهای سیاسی نوعی دوری‌‌گزینی از هسته‌ مرکزی جنبش سبز دارند و این دوری‌گزینی باعث می‌شود که آنها به نوعی ناامید باشند به جنبش و این ناامیدی را به نحوی تزریق کنند. من تصور می‌کنم که ما می‌توانیم یک اجماع بیشتری از نیروهای سیاسی‌ـ اجتماعی داشته باشیم برای فعالیت‌های آینده.

در ادامه این گزارش از کامیار بهرنگ کنشگر سیاسی طرفدار جنبش سبز در سوئد هم پرسیدم ارزیابی ایشان از حرکت اعتراضی ۲۵بهمن که به دعوت شورای هماهنگی راه سبز امید در تهران برگزار شد چیست؟ چه‌قدر این حرکت را موفق و تأثیرگذار می‌داند؟

کامیار بهرنگ: به نظر من بررسی فقط روز تظاهرات نمی‌تواند یک معیار درستی باشد. ما یک پروسه‌ای را برای رسیدن به روز تظاهرات طی کرده‌ایم که این پروسه دستاوردهای بسیار مهمی را می‌تواند برای ما داشته باشد که این را می‌توانیم در آینده‌ نزدیک یعنی در همین ۱۵ـ ۱۰ روزی که مقابل‌مان داریم برای پروسه‌ی انتخابات از آن استفاده کنیم. به نظر من این که در این دوره شبکه‌های اجتماعی توانستند دوباره همدیگر را پیدا کنند و این تظاهرات، به همین اندازه‌ای که در تهران کنش اجتماعی صورت گرفته، به ما نوید می‌دهد که آن شبکه‌های اجتماعی می‌توانند دوباره خودشان را بازتولید کنند و می‌توانند اعتراض را دوباره به سطح خیابان برگردانند.

البته سنجش اعتراض فقط در شکل خیابانی‌اش یک معیار درست برای ارزیابی نیست و جنبش سبز نشان داده است که با این که حدود هشت ماه وارد عرصه‌ اعتراضات خیابانی نشد، ولی همچنان این پتانسیل را دارد که با یک هماهنگی و با یک کار منسجم با شبکه‌های اجتماعی دوباره وارد خیابان شود.

آقای کامیار بهرنگ ولی به‌هرحال یک حرکت اعتراضی باید به گونه‌ای حاکمیت را به عقب‌‌نشینی وادار کند و آن را مجبور کند که به مطالبات و خواست‌های حرکت اعتراضی تن دهد. چه ابزاری دارد و چگونه می‌تواند حاکمیت را به این عقب‌نشینی وادار کند؟

اساساً حاکمیت اقتدارگرا نیت‌اش بر جوابگویی نیست. ما این را در سابقه‌ شش ساله‌ دولت آقای احمدی‌‌نژاد و به‌ویژه در این دوسال‌ونیم بعد از کودتای انتخاباتی شاهدیم که اصلاً نیتی به جوابگویی ندارد.

کامیار بهرنگ: حاکمیت اقتدارگرا نیت‌اش بر جوابگویی نیست. ما این را در سابقه‌ شش ساله‌ دولت آقای احمدی‌‌نژاد و به‌ویژه در این دوسال‌ونیم بعد از کودتای انتخاباتی شاهدیم.

بعد این باعث این می‌شود که آیا ما می‌خواهیم با بازی او بازی کنیم یا نه، به بازی خودمان ادامه دهیم. یعنی ما اعتراض خودمان را ادامه دهیم، مطالباتمان را مطرح می‌کنیم و این مطالبات خواست‌های برحق‌مان است با شکل‌های مختلف.

حالا یکی از این اشکال، تنها یکی از آن‌ها، می‌تواند مبارزات خیابانی باشد. دومی می‌تواند نافرمانی‌های مدنی باشد.همان طور که در جواب سئوال اولتان گفتم، مهم‌ترین بخش قضیه این است که ما بتوانیم آن شبکه‌هایی را که داریم، درگیر این سوال کنیم که ما برای اعتراض خودمان به چه شکل می‌توانیم از خود مردم پاسخ داشته باشیم. به تحلیل نزدیکش کنیم و بتوانیم با ابتکار بیشتر وارد کنش شویم. نه فقط واکنش نسبت به عملکرد دولت.

نقاط ضعف حرکت اعتراضی ۲۵ بهمن را چگونه می‌بینید، چه نقاط ضعف و چه کاستی‌هایی بود که جنبش سبز باید آنها را برطرف کند؟

نقطه‌ ضعف اساسی این برنامه این بود که فاصله‌ برنامه‌ریزی و اقدام کوتاه بود. یعنی ما خودمان را درگیر یکسری کارهایی می‌کنیم که سریع می‌خواهیم آنها را به نتیجه برسانیم. در صورتی که ما از همین الان باید برای ۲۵ بهمن سال آینده شروع کنیم به برنامه ریختن. ما از همین الان باید برای ۲۲ خرداد برنامه بریزیم. ما از همین الان باید وارد این تحلیل‌ها شویم که وقت بگذاریم برای ارتباط گرفتن، برای گرفتن آمار، برای تبلیغ و این را هم مطمئن باشیم که اگر این کار را کنیم، نتیجه‌ بهتری هم خواهیم گرفت.

سانسور ۲۵ بهمن؛ بزرگنمایی ۲۲ بهمن، بحرین و یونان

Mon, 20 Feb 2012 13:03:16 +0000

پیشخوان؛

بهروز صمدبیگی

روز شنبه تقریبا تمام روزنامه‌های پایتخت به جز ورزشی‌ها و برخی اقتصادی‌ها، تیتر یا عکس یک خود را به راهپیمایی روز ۲۲ بهمن اختصاص داده بودند. تیترهایی که عموما حاوی تمجید و تعریف از "حضور میلیونی" مردم ایران در دفاع از جمهوری اسلامی بود. اعتماد اما تنها به تیتر "جشن سالگرد پیروزی انقلاب برگزار شد" اکتفا کرده بود. شرق هم تیتر زد: "حضور در جشن ۳۳ سالگی انقلاب".

صفحه یک روزنامه ایران هم از این جهت جالب بود که وعده‌های محمود احمدی‌نژاد را با عنوان "دستاوردهای جدید هسته‌ای" تیتر کرده بود.

سیدجواد سیدپور در سرمقاله تهران امروز از راهپیمایی ۲۲ بهمن نتیجه گرفته بود: "اثبات عملی عدم تاثیر تحریم‌ها بر روحیه انقلابی و ایستادگی ملت اولین اثر مثبت برگزاری شكوهمند سالگرد انقلاب اسلامی ایران بود. {...}

ملت هر جا كه لازم باشد برای دفاع از انقلاب و نظام جمهوری اسلامی وارد عمل می‌شود و برخی مباحث و اختلاف نظرهای سیاسی احزاب و جریان‌های سیاسی هم تاثیری بر روحیه انقلابی و اتحاد اسلامی آنان ندارد و بالاخره اینكه حضور پر شكوه مردم نوید مشاركت گسترده در انتخابات مجلس نهم را می‌دهد."

جمهوری اسلامی: هر قدر دشمن بر فشارها و تهدیدهای خود علیه ملت ایران بیافزاید، این ملت برای ادامه راه انقلاب مصمم‌تر می‌شود

جمهوری اسلامی هم که تیتر "حضور کم‌نظیر مردم در راهپیمایی یوم‌الله ۲۲ بهمن" را برگزیده بود در سرمقاله خود نوشت: "هر قدر دشمن بر فشارها و تهدیدهای خود علیه ملت ایران بیافزاید، این ملت برای ادامه راه انقلاب مصمم‌تر می‌شود.

این واقعیت را دشمنان ملت ایران در ۳۳ سال گذشته بارها لمس كرده‌اند ولی باز هم راه‌های دیگری را برای وارد آوردن فشار به این ملت در پیش گرفته‌اند. ملت ایران نیز هر بار كه با تهدیدها مواجه می‌شود، به روشنی نشان می‌دهد مصمم‌تر از گذشته و قوی‌تر از همیشه آماده مقابله با تهدیدهاست.

حضور گسترده و كم نظیر مردم در راهپیمایی دیروز، این پیام را با روشن‌ترین و قوی‌ترین بیان به دشمنان ابلاغ كرد."

روزنامه جوان هم نتیجه‌گیری خود از این راهپیمایی را با تیتر "تضمین انتخابات با سی و سومین امضای انقلاب" منتشر کرد. خراسان هم تیتر زده بود: "حضوری از جنس بدر و خیبر" و رسالت معتقد بود: "انقلاب نفس تازه کرد". قدس تیتر خود را از زبان مردم و به صورت "مردم: پای انقلابمان ایستاده‌ایم" انتخاب کرد و کیهان تیتر زد: "جهان در حیرت از حماسه بزرگ ملت".

حسین شریعتمداری در ستون معروف یادداشت روز کیهان نوشته بود: "دیروز مردم ایران با حضور چند ده میلیونی و ماندگار خود در تظاهرات روز ۲۲ بهمن، باردیگر - و به قول حضرت امام(ره)- تحلیل ها و آرزوهای آمریكا و اسرائیل را زیرگام های استوار خود لگدمال كردند و احتمالا آمریكا، اسرائیل و متحدان اروپایی و منطقه ای آنها را به این نتیجه كه چند سال قبل «كاسپار واین برگر» وزیر دفاع وقت آمریكا بر آن تاكید ورزیده بود رساندند كه برای سقوط و براندازی جمهوری اسلامی ایران تنها یك راه وجود دارد و آن "از میان برداشتن ملت ایران است".

سردبیر کیهان با استناد به چند مصاحبه از مقامات آمریکایی یادآور می‌شود که "طرف مقابل و حریف رو در روی آمریكا و متحدانش در چالش ۳۳ ساله و پرحادثه آنان با ایران اسلامی، "مردم ایران" هستند و نظام جمهوری اسلامی ایران فقط از آنجا كه خواست همین مردم را نمایندگی می كند، با خشم و كینه آنها روبرو بوده و هست."

حسین شریعتمداری: طرف مقابل و حریف رو در روی آمریكا و متحدانش در چالش ۳۳ ساله و پرحادثه آنان با ایران اسلامی، "مردم ایران" هستند و نظام جمهوری اسلامی ایران فقط از آنجا كه خواست همین مردم را نمایندگی می كند، با خشم و كینه آنها روبرو بوده و هست

و نتیجه می‌گیرد که حضور "چند ده میلیونی" مردم آرزوهای دشمن را نقش برآب کرده و تضمینی بر این است که انتخابات مجلس حماسی‌تر از گذشته برگزار می‌شود.

روزنامه وطن امروز هم که در اجتماعات و راهپیمایی‌ها به دنبال ابتکار در انتخاب تیتر است، این بار با مشابه سازی عملیات والفجر3 تیتر زده بود: "والفجر ۳۳ "

دلسوزی برای یونان

روز سه‌شنبه تهران امروز عکس یک خود را به درگیری‌های یونان اختصاص داد و نوشت: "اروپا درآتش اعتراض" گزارش‌نویس این روزنامه با طرح این که "روز گذشته بیش از یكصد هزار شهروند خشمگین آتنی" به خیابان آمدند، این اتفاق را "بزرگ‌ترین تظاهرات مردمی علیه سیاست‌های اتحادیه اروپا در یونان" نامید و نوشت: "آنچه این روزها در یونان می گذرد و هر روز هم بر دامنه آن اضافه می‌شود گوشه‌ای است از كوه برخی مشكلاتی كه كلیت اروپا با آن دست و پنجه نرم می كند.

اروپایی كه هر روز در گوشه یا گوشه هایی از آن شعله های اعتراض بلند می شود. اعتراض به بحران اقتصادی كه بعضا خود ساخته است و قرار است تحت تاثیر تصمیمات سیاسی كه دولتمردان اروپایی گرفته اند،بر دامنه آن هم افزوده تر شود. چرا كه قرار است طرح توقف خرید نفت ایران توسط اتحادیه اروپا از 10 تیر ماه اجرایی شود و این در حالی است كه سه كشور اروپایی یونان، ایتالیا و اسپانیا كه عمده نفت صادراتی ایران به اروپا را خریداری می كنند، دقیقا همان كشورهای درگیر در بحران و مشكلات اقتصادی هستند كه قرار است بار اصلی تصمیمات اتحادیه اروپا علیه ایران را به دوش بكشند.

تصاویر منتشره از یونان نشان می دهد كه دست‌كم این كشور به همراه ایتالیا و اسپانیا ناتوان تر از آن هستند كه حتی اگر هم بخواهند، بتوانند به تحریمهای نفتی اروپا علیه ایران جامه عمل بپوشانند.در واقع اجرای چنین تحریمهایی در شرایطی كه اروپا كم و بیش گرفتار بحران اقتصادی است نقطه ایستی بر طرح تحریمی است كه همان ابتدا هم ناقص به دنیا آمد."

روزنامه دنیای اقتصاد هم در صفحه یک خود عکسی از درگیری‌های یونان به همراه تیتر "یونان دوباره در آشوب" داشت.

مردمسالاری هم در صفحه یک خود به این موضوع اشاره داشت. اما سیاست روز تمام صفحه یک خود را به این موضوع اختصاص داده و تیتر زده بود: "فرمول اتحادیه اروپا یونان را به آتش کشید" در یادداشت صفحه بین‌الملل این روزنامه با عنوان " پنهان شدن پشت پرده یونان" می‌خوانیم: " سقوط و یا خروج یونان از بحران اقتصادی می‌تواند تاثیر بسیاری بر وحدت درونی اروپا و نیز جایگاه بین‌المللی آن داشته باشد لذا غربی‌ها به هر صورت به دنبال حل چالش‌های آن هستند. در كنار این نظریه خوش بینانه، آلمان و انگلیس دو سیاست را در قبال یونان اجرا می‌كنند.

نخست آنكه طرح‌های ریاضت اقتصادی را پیش از اجرا در كشورهای خود در یونان به مرحله آزمایش گذاشته و پس از یافتن نقاط ضعف آن، اجرای آن در كشورهای خود را صورت می‌دهند به عبارت دیگر یونان آزمایشگاهی برای طرح‌های ریاضت اقتصادی سایر كشورهای اروپایی شده است دوم آنكه فرانسه و آلمان با بهره‌گیری از یونان برآنند خواسته‌های خود را به سایر اعضای اروپا تحمیل نمایند كه كاهش بحران یونان را زمینه‌ای برای سلطه بیشتر خود بر اروپا می‌دانند.

سیاست روز: یونان آزمایشگاهی برای طرح‌های ریاضت اقتصادی سایر كشورهای اروپایی شده است. فرانسه و آلمان با بهره‌گیری از یونان برآنند خواسته‌های خود را به سایر اعضای اروپا تحمیل نمایند

سوم آنكه آنها با برجسته سازی پرونده یونان در اصل بر نابسامانی‌ها و بحران‌های اقتصادی خود سرپوش می‌گذارند. به عبارتی دیگر یونان پرده‌ای گردیده كه آنها خود را در لوای آن پنهان ساخته و برآنند تا مانع از اطلاع جهانی از بحران‌های اقتصادی خود گردند."

وطن امروز هم در رویکردی مشابه، با انتشار عکس بزرگی تیتر زده بود: "آتن در آتش یورو".

بحرین به جای تهران

روزچهارشنبه و در پی فراخوان مخالفان و منتقدان دولت و سیاست‌های حاکمیت جمهوری اسلامی برای آمدن به خیابان‌ها در ۲۵ بهمن که منجر به درگیری‌های پراکنده میان شهروندان و نیروهای امنیتی و انتظامی شد، روزنامه‌های پایتخت هیچ خبری در این زمینه منتشر نکرده‌اند.

غلامرضا کمالی‌پناه اما در سرمقاله روزنامه ابتکار تلویحا به این موضوع اشاره‌ای دارد: " همواره از صدا‌ وسیمای خودمان می‌شنویم که در گوشه و کنار دنیا، به‌ویژه در کشورهای نامطبوعمان! اوضاع به‌هم‌ریخته و شلوغ است. بعضی‌ها هم که مثل نگارنده، مادرزادی ساده‌اند و به گفته جمالزاده «پای خود را از شاه‌عبدالعظیم و امام‌زاده صالح آن سوتر نگذاشته‌اند» از لمس واقعیت‌های موجود در جهان، به همان اندازه‌ که از چشم‌انداز و جوی صدا وسیما به لوله‌های حواسشان سرازیر می‌شود، بهره‌مند هستند...

در آن سرزمین‌ها، هر شب می‌شنویم که همواره اعتراضات به راه است؛ کارمندان، کارگران، رانندگان تا چقّال و بقّال و...

از وضع نامناسب معیشتی خویش در آه و فغان به سر می‌برند و دائماً در همین سیمای خودمان، می‌بینیم که شال و کلاه کرده‌اند و با پلیس در خیابان‌ها درگیرند و... در کشور خودمان هیچ خبری نیست؛ همه چیز در امن و امان است؛ نه اعتراضی، نه پلیسی و نه خبری.

خوب خدا را سپاس اما آیا جواب رفتار نجیبانه مردم، بی‌خیالی مسئولان است؟ آیا باید دردسر مسئولان کمتر شده باشد؛ با خیال راحت بخوابند و به سایر کارهای خود بپردازند؟ البته، گویی خیالشان راحت شده‌است و از فرط بیکاری به خود پیچیده‌اند!"

کیهان به طعنه و مسخره در ستون "گفت و شنود" خود نوشته بود: " گفت: مگر امیرارجمند و مزروعی نمایندگان موسوی و خاتمی در خارج كشور برای روز ۲۵ بهمن تظاهرات سكوت اعلام نكرده بودند؟! پس چی شد؟!

گفتم: ای بابا! لوطی خوش آب و هوا! گروه های اپوزیسیون این دو نفر را نفوذی وزارت اطلاعات می دانند و هشدار داده اند كه پیشنهاد آنها ترفند دیكته شده وزارت اطلاعات است.

گفت: حالا تظاهرات سكوت یعنی چی؟! گفتم: اعلام كرده بودند كه هواداران جنبش سبز اعتراض خود به جمهوری اسلامی را در پیاده روها و یا كتابخانه دانشگاه ها با حفظ سكوت اعلام كنند! گفت: مگر بقیه مردم در پیاده روها جیغ می زنند و راه می روند؟! شرط حضور در كتابخانه ها هم سكوت است.

گفتم: چه عرض كنم؟! خل و چل تر از آنها خودشان هستند. یكی از اراذل و اوباش وارد كتابخانه شد و با صدای بلند گفت؛ آقا! ساندویچ سوسیس داری؟ مدیر كتابخانه گفت؛ هیس! هیس! اینجا كتابخانه است، نباید بلند صحبت كنی و یارو صدایش را آورد پایین و یواشكی پرسید؛ ساندویچ سوسیس داری؟!"

و در خبر ویژه خود اشاره‌ای به فراخوان راهپیمایی اعتراضی داشت: " یكی از كاربران بالاترین كه جوگیر شده و ظاهراً پریروز و دیروز سركار رفته، نوشت: من كه هر چی سوت زدم، جوابی نشنیدم. فقط فضای اینترنت رو شلوغ می كنن اما خیابان و پشت بوم، خلوته.

گفتنی است كه كوه تبلیغات محافل رسانه ای و سیاسی ضد انقلاب اگر در فراخوان های دروغین قبلی، موش می زایید، امسال حتی همان موش را نزایید.

فتنه گران بازی خورده ای نظیر كروبی و موسوی، ۲۵ بهمن سال گذشته از فتنه گران خواسته بودند به بهانه حمایت از انقلاب های منطقه به خیابان بیایند."

اما در همین روز، روزنامه‌های طرفدار حاکمیت به طور گسترده اخبار بحرین را پوشش دادند. تهران امروز با انتشار عکسی بزرگ تیتر زد: "هجوم به معترضان بحرینی". این روزنامه با یکی از اعضای "ائتلاف ۱۴ فوریه" (مخالفان حکومت بحرین) گفت‌وگویی کرده و از قول او نوشته است: " اینك مردم بحرین خواهان یك حكومت دینی مبتنی بر رای مردم اعم از شیعه و سنی هستند."

جام جم، خراسان،مردم‌سالاری و جمهوری اسلامی هم با عکس و تیتر یک خود را به این موضوع اختصاص داده‌اند و تیتر یک روزنامه جوان "فریاد «سرنگون باد حمد» مردم کفن‌پوش بحرین" انتخاب شده است. رسالت هم ضمن انتشار عکسی در تیتر اول خود خبر داده است: "آل‌سعود و آل‌خلیفه انقلابیون را به گلوله بستند"

کیهان : مردم انقلابی بحرین بعد از گذشت یک ‌سال از انقلابشان هنوز به اهدافشان نرسیده‌اند و یکی از مهم‌ترین دلایل به بار ننشستن آن، حمایت‌های بی‌دریغ آمریکا از رژیم آل‌خلیفه است

کیهان هم عکس و تیتر بزرگی دارد از این قرار: "حی علی الجهاد شعار كفن پوشان بحرین". وطن امروز هم به همین میزان به اتفاقات بحیرن بها داده و با انتشار تک عکس و تک تیتر " خروش کفن‌پوشان در میدان لولو" در صفحه اول، نوشته است: " مردم انقلابی بحرین بعد از گذشت یک ‌سال از انقلابشان هنوز به اهدافشان نرسیده‌اند و یکی از مهم‌ترین دلایل به بار ننشستن آن، حمایت‌های بی‌دریغ آمریکا از رژیم آل‌خلیفه است.

پایگاه پنجم آمریکا در کشور کوچک بحرین قرار داد و آمریکا برای حفظ منافع خود برای حفظ حکومت آل‌خلیفه تلاش می‌کند زیرا پیروزی انقلاب مردم بی‌دفاع بحرین می‌تواند آمریکا را در خاورمیانه بیش‌ از هر زمان دیگری منزوی‌ کند."

شرق: پادشاه بحرین در پاسخ به این سوال که "اگر با بشار اسد، رییس‌جمهوری سوریه ملاقات كنید به او چه می‌گویید؟" عنوان کرده است: "به او می‌گویم كه به حرف ملت سوریه گوش كند و این بهترین پیشنهاد برای او است

روزنامه شرق اما در کنار گزارش وقایع سالگرد انقلاب بحرین، گفت‌وگویی با "حمد بن عیسی آل‌خلیفه"، پادشاه بحرین ترجمه و منتشر کرده که البته منبع اصلی آن نامعلوم است.

در لید این مصاحبه اشاره شده است که " در هیچ كشوری به غیر از این جزیره پادشاهی، بهار عربی در كوتاه‌ترین زمان سركوب نشده است. بر اثر این سركوب‌ها ۴۶ نفر و از جمله چند مامور پلیس و شماری مهاجر، جان خود را از دست دادند و پنج نفر نیز بر اثر شكنجه جان باختند.

نزدیك به سه‌هزار نفر بازداشت شدند كه بیش از ۷۰۰ نفر از آنان تا پایان سال گذشته میلادی هنوز در زندان بودند. بیش از چهار هزار نفر نیز به دلیل شركت در تظاهرات شغل خود را از دست دادند. بحرین كشوری با اكثریت شیعه است كه البته از ۲۰۰ سال پیش توسط سلسله سنی‌مذهب آل‌خلیفه اداره می‌شود. در حال حاضر حتی تمامی شیعیان از نیروهای پلیس و ارتش نیز اخراج شده‌اند."

همچنین از پادشاه بحرین پرسیده شده اگر همین الان فریاد بزنیم مرگ بر شاه، چه اتفاقی می‌افتد و او جواب داده: " آنها كه مدت‌هاست در خیابان‌ها همین را فریاد می‌زنند. اما همان طور كه سال پیش هم گفتم این دلیلی برای بازداشت افراد نمی‌شود و تنها یك مشكل در آداب معاشرت است.

اما اگر كسی فریاد بزند مرگ بر شاه، درود بر خمینی، آنگاه ما را دچار مشكل می‌كند." سلطان حمد تاکید می‌کند که در بحرین زندانی سیاسی وجود ندارد و كسی به دلیل ابراز عقیده بازداشت نمی‌شود. تنها بزهكاران هستند که دستگیر می‌شوند. و وقتی مصاحبه شونده زن خانه‌داری را مثال می‌زند كه فقط به جرم اینكه در ماشین‌اش به یك سرود انقلابی گوش می‌داد ۱۱ ماه در زندان بود و مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت، پادشاه جواب می‌دهد: " این را درك می‌كنید كه من نمی‌توانم هر موردی را پیگیری كنم."

پادشاه بحرین در پاسخ به این سوال که " اگر با بشار اسد، رییس‌جمهور سوریه ملاقات كنید به او چه می‌گویید؟" عنوان کرده است: "به او می‌گویم كه به حرف ملت سوریه گوش كند و این بهترین پیشنهاد برای او است."

اما وقتی نظرش را درباره لزوم کناره‌گیری اسد می‌پرسند، می‌گوید: "من چه‌كاره هستم كه به او چنین پیشنهادی بكنم؟ این مساله در واقع به ملت سوریه مربوط می‌شود."

۱۰ تن از بازداشت‌شدگان ۲۵ بهمن در زندان اوين اعتصاب غذا کردند

Mon, 20 Feb 2012 08:33:12 +0000

۱۰ تن از بازداشت‌شدگان تظاهرات ۲۵ بهمن‌ماه، در اعتراض به وضعيت خود در زندان اوين دست به اعتصاب غذا زدند.

به گزارش تارنمای خانه حقوق بشر ايران (رهانا) ۱۰ نفر از بازداشت‌شدگان تجمع‌های پراکنده روز ۲۵ بهمن که در زندان اوين به‌سر می‌برند در اعتراض به وضعيت خود دست به اعتصاب غذا زده‌اند.

اين گزارش نام اين افراد را غلام‌حسين قاسمی، حميد عابدينی، علی آزاد، توفان هاتفی، مسعود کرمی، حامد اصلانی، محسن مرادی، محمدعلی عبدلی، غلام‌حسين آذری نجف‌آبادی و علی شکرچی ذکر کرده است.

اين دستگيرشدگان در اندرزگاه هفت زندان اوين در ميان زندانيان شرور نگهداری می‌شوند و به همين خاطر در اعتراض به وضعيت خود و نگهداری‌شان در ميان اين زندانيان دست به اعتصاب غذا زده‌اند.

بنا به اين گزارش از ميان اين افراد علی شکرچی به‌خاطر رفتار اين زندانيان شرور و عدم اجازه‌ آن‌ها برای برقراری تماس تلفنی از سه روز پيش دست به اعتصاب غذا زده است.

اين دستگيرشدگان در اندرزگاه هفت زندان اوين در ميان زندانيان شرور نگهداری می‌شوند و به همين خاطر در اعتراض به وضعيت خود و نگهداری‌شان در ميان اين زندانيان دست به اعتصاب غذا زده‌اند

وی با اين اعتصاب غذا به سلول‌های انفرادی منتقل شده است و ۹ بازداشتی ديگر نيز در پی اين وضعيت هم‌زمان با علی شکرچی دست به اعتصاب غذا زده‌اند.

همچنين مسعود کرمی، يکی از ۱۰ نفر زندانی اعتصابی شهروند نروژی ـ ايرانی است که پس از ۲۰ سال برای اعتراض به بازداشت خانگی ميرحسين موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی به ايران آمده است.

از سوی ديگر خبرگزاری مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران (هرانا) نيز از اين گروه بازداشت‌شده خبر داد و نوشت آن‌ها در قرنطينه اندرزگاه هفت زندان اوين به‌سر می‌برند.

اين خبرگزاری افزون بر نام‌هايی که خانه حقوق بشر ايران منتشر کرده، نام فرشاد اژيده و پژمان ظفرمند را نيز آورده و نوشته است اين دو با سپردن قرار وثيقه و يا کفالت از زندان اوين به‌طور موقت آزاد شدند.

شورای هماهنگی راه سبز اميد چندی پيش طی فراخوانی از مردم خواسته بود که در اعتراض به بازداشت خانگی ميرحسين موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی، سه تن از رهبران مخالفان حکومت، روز ۲۵ بهمن‌ماه در راهپيمايی سکوت شرکت کنند.

در اين روز نيروهای امنيتی حکومت ايران به‌شکل گسترده‌ای در خيابان‌های تهران و برخی از شهرستان‌ها حضور يافتند اما با اين‌حال تجمع‌های پراکنده‌ای برگزار شد و عده‌ای که تعداد آن‌ها روشن نيست بازداشت شدند.

اين تظاهرات سکوت در سالگرد تظاهرات ۲۵ بهمن‌ماه سال گذشته برگزار شده بود.

سال گذشته پس از انتشار فراخوان تظاهرات از سوی ميرحسين موسوی و مهدی کروبی برای پشتيبانی از قيام مردم مصر و تونس، مقامات امنيتی اقدام به حبس خانگی اين دو رهبر مخالفان دولت و همسرانشان کردند.

راهپيمايی اعتراضی ۲۵ بهمن‌ماه سال گذشته در تهران و برخی شهرستان‌های کشور، منجر به کشته شدن صانع ژاله و محمد مختاری، دو تن از معترضان و بازداشت گسترده مردم و فعالان سياسی شد.

رهبران جنبش اعتراضی و یک سال حبس خانگی

arezoo — Tue, 14 Feb 2012 16:32:53 +0000

بهروز صمدبیگی

بهمن ماه سال گذشته در حالی که تبلیغات وسیع حکومتی برای بزرگداشت "دهه فجر" در جریان بود، نامه مشترک میرحسین موسوی و مهدی کروبی با مضمون دعوت به راهپیمایی نگاه‌ها را به خود جلب کرد، و آنچه در پی انتشار این نامه کوتاه چندخطی اتفاق افتاد، مرحله تازه‌ای از جنبش اعتراضی مردم ایران را رقم زد.

در سالگرد روزی که مردم برای حمایت از بازرگان، نخست وزیر انقلابیون ایران به خیابان‌ها آمده بودند، کروبی و موسوی از وزیر کشور خواسته بودند تا طبق اصل ۲۷ قانون اساسی، مجوز یک راهپیمایی برای "اعلام همبستگی باحرکت‌های مردمی درمنطقه بویژه قیام آزادیخواهانه مردم تونس و مصربرعلیه حکومت استبدادی" صادر کند تا هوادارانشان در ساعت ۳ بعد از ظهر روز دوشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ از میدان امام حسین تا میدان آزادی تجمع کنند.

باوجود صادرنشدن مجوز، راهپیمایی برگزار شد. نیروهای نظامی و امنیتی به سرکوب شدید راهپیمان پراختند. رهبران "جنبش سبز" در آن روز اجازه خروج از منزل را پیدا نکردند و به این ترتیب زندان خانگی آنها شروع شد، حبسی که یک ساله شدن آن، در روز ۲۵ بهمن ۱۳۹۰ بار دیگر انگیزه‌ای برای فراخوان برای حضور "جنبش سبز" در خیابان‌ها شد.

بهمن ۸۹ – خشم حاکمیت

حضور پرشمار معترضان در خیابان با وجود همه تدابیر سرکوب از جمله قطع اینترنت و سرویس پیامک تلفن همراه، ضرب و شتم و بازداشت باعث شد تا این بار برخورد با رهبران جنبش علنا در دستور کار قرار بگیرد. صبح ۲۶ بهمن ۸۹، علی لاریجانی، رییس مجلس شورای اسلامی دستور داد تا کمیته‌ای برای "بررسی دقیق ماهیت جریان مزور فتنه" تشکیل شود تا "نمایندگان و ملت بدانند چگونه با این جریان برخورد کنند و دستگاه‌های مختلف نیز به وظایف خود عمل نمایند." در این روز برای نخستین بار در صحن علنی مجلس، اکثریت نمایندگان مجلس علیه موسوی و کروبی موضعی تند و سخت گرفته و خواستار برخورد با آن دو شدند. لاریجانی حضور خیابانی معترضان را " یک جریان بدلی" از سوی عدهای ورشکسته سیاسی با آن شاهزاده نگون بخت و منافقین و سلطنتطلبها"، در مقابل راهپیمایی سراسری روز ۲۲ بهمن" توصیف کرد و خطاب به " آقایانی که اطلاعیه صادر کردند" گفت: "چگونه تدبیر نکردید که این جریان چه نفعی برای ملت منطقه دارد؟ آیا نام این اقدام چیزی جز گمراهی و فتنه است؟"

غلامعلی حداد عادل، نورالله حیدری، سیدجلال یحییزاده و امیرحسین قاضی‌زاده هم دیگر نمایندگانی بودند که آن روز در نطق‌هایی تند خواستار برخورد قاطع با "سران فتنه" شدند. در نهایت هم ۲۳۳ نماینده مجلس با امضای نامه‌ای ضمن اشاره به این که " آقایان موسوی و کروبی به بهانه حمایت از مردم مصر و تونس و در حقیقت برای خدمت به آمریکا و اسرائیل، فتنهای دوباره را ایجاد کرده و آب به آسیاب دشمن ریختند و برای رسانههای غربی خوراک تهیه کردند" تاکید کردند: " ما نمایندگان مسئولیت مستقیم شهادت یک دانشجوی بسیجی را در ۲۵ بهمن و بهره برداری دشمنان ضد انقلاب را متوجه کروبی و موسوی میدانیم و معتقدیم کاسه صبر ملت از مدارا در برابر این آقاین لبریز شده و همگان خواستار اشد مجازات برای آنها هستیم."

عصر همان روز تجمعی با حضور نمایندگان مجلس در میدان ارک تهران برگزار شد که به گفته خبرگزاری فارس، "خودجوش" بود. تجمع‌کنندگان خواستار محاکمه موسوی و کروبی بودند و آدمک میرحسین موسوی را به آتش کشیدند. همزمان عده‌ای نیز مقابل خانه کروبی تجمع کرده و به فحاشی و اعتراض پرداختند.

روز جمعه ۲۹ بهمن، احمد جنتی، رییس شورای نگهبان در خطبه‌های نماز جمعه تهران از طرح زندانی کردن سران معترضان در خانه‌هایشان خبر داد

روز ۲۷ بهمن، دو رهبر جنبش اعتراضی که هنوز ارتباطشان با بیرون قطع نشده بود، با ارسال بیانیه‌هایی از مردم برای حضور در خیابان تقدیر و تشکر کردند. موسوی حضور معترضان را یک "راهپیمایی شکوهمند" توصیف کرد و نوشت: " ضمن تبریک به مناسبت پایداری خیره کننده مردم، شهادت فرزندان عزیز شما ملت سر فراز را تسلیت می‌گویم." کروبی هم با اشاره به افزایش تهدیدها و فشارها اعلام کرده بود که هیچ ترس و هراسی ندارد و ضمن تقبیح برخورد و سرکوب معترضان عنوان کرد: " خبر دار شدیم که متاسفانه دانشجویی به نام “صانع ژاله” و “محمد مختاری” در جریان حوادث روز گذشته به شهادت رسیده‌اند که این شهادت را به خانواده‌های این دو عزیز و مردم بزرگوار ایران تسلیت و ضمن محکومیت شدید برخوردهای خشن و غیر انسانی و غیر اسلامی هشدار می‌دهیم که تا دیر نشده است پنبه‌ها را از گوش هایتان خارج کنید و صدای مردم را بشنوید. اعمال خشونت آمیز و مخالفت و عناد با خواست مردم تا زمانی و جایی می‌تواند به استمرار چنین وضعیتی کمک کند. از سرنوشت دوری حکومت‌ها از مردم عبرت بگیرید."

روز جمعه ۲۹ بهمن، احمد جنتی، رییس شورای نگهبان در خطبه‌های نماز جمعه تهران از طرح زندانی کردن سران معترضان در خانه‌هایشان خبر داد: " کاری که قوه قضاییه می‌تواند انجام دهد و من فکر می‌کنم که در اندیشه است که انجام بدهد، این است که ارتباط اینها را به کلی از مردم قطع کند . در خانه آنها باید بسته شود، رفت و آمدهایشان محدود شود، نتوانند پیام بدهند و پیام بگیرند و تلفن و اینترنت آنها باید قطع شود و در خانه خود باید زندانی شوند."

اسفند ۸۹ – حبس و حصر در دستور کار

اولین روز اسفند ماه نامه کروبی خطاب به رییس قوه قضائیه منتشر شد که در آن ضمن اشاره به حضور متوالی "تعداد صدنفر موتور سوار به همراه چند روحانی نما هر آنچه از دستشان برآمده و در توانشان بوده در جهت فحاشی، هتاکی و برهم زدن آسایش و آرامش مردم منطقه انجام داده‌اند. این افراد مراسم شان را با به کار بردن زشت‌ترین کلمات در رابطه با «به اصطلاح سران فتنه» و نیز برخی سران و مقامات حکومتی و خانواده آنان آغاز؛ و با دعا و طلب طول عمر برای مقام رهبری به پایان می‌رسانند! " درخواست تشکیل دادگاهی علنی داشت تا کیفرخواست و دفاعیات مطرح شود و " باشد که در دادگاهی عادل و علنی، مردم به حقیقت آگاهی یابند."

فردای انتشار این نامه، سحام نیوز، وبسایت نزدیک به خانواده کروبی از حمله به منزل او، تخریب شیشه‌ها و پرتاب بمب صوتی خبر داد. تجمع این افراد که سحام نیوز آنان را " اوباش حکومتی" و در حدود ۳۰ نفر توصیف کرده با صدور قطعنامه‌ای پایان گرفت که در آن از انتظار فرمان جهاد آیت‌الله خامنه‌ای و "بریدن سر کروبی و همسرش . آویزان کردن آنها در میادین شهر" گفته شده بود.

روز سوم اسفند، حصر و حبس شکل جدی‌تری به خود گرفت و ماموران امنیتی با هجوم به خانه کروبی، او و همسرش را در اتاق‌های جداگانه محبوس و ضمن ضبط کتاب‌ها و اسناد، همه قفل‌ها را تعویض کردند. همزمان یکی از فرزندان کروبی و عروسش نیز بازداشت شد.

اظهارنظر روح الله حسینیان، نماینده عضو هیات رسیدگی به " غائله ۲۵ بهمن" هم روز ۴ اسفند منتشر شد که نظر نهایی این هیات را "مفسد فی‌الارض" بودن موسوی و کروبی عنوان کرده بود. طبق قانون مجازات اسلامی، جزای مفسد فی‌الارض اعدام است.

با قطعی شدن شواهد حصر و حبس رهبران معترضان، آیت‌الله صانعی از مراجع تقلید قم، واکنشی اعتراضی نشان داد و در بیانیه‌ای، حصر خانگی با محرومیت از حقوق اولیه انسانی بدون برگزاری هر گونه دادگاه و محکمه‌ای (هرچند صوری) و بدون اجازه دفاع نشانه "درماندگی و ضعف سیاسی عاملان و آمران آن از اقناع افکار عمومی" توصیف کرد.

دهم فروردین ماه، پدر میرحسین موسوی درگذشت و مراسم ترحیم او بدون حضور فرزند در حصرش، با تدابیر شدید امنیتی برگزار شد

نهم اسفند ماه در حالی که شایعه انتقال موسوی و کروبی به زندان حشمتیه تهران در برخی سایت‌ها منتشر شده بود، غلامحسین محسنی اژه‌ای، سخنگوی قوه قضائیه رویکرد جدید در برابر موسوی و کروبی را این طور توضیح داد: " در خصوص سران فتنه پس از اتمام حجت‌ها در قدم اول ارتباطات آنها اعم از رفت و آمد و ارتباطات تلفنی و غیرتلفنی آنان محدود شده و اگر چنانچه اقتضائات فراهم شود قدم‌های بعدی نیز برداشته خواهد شد و اکنون آنها در محدودیت به سر می‌برند."

سه روز بعد دختران موسوی و رهنورد خطاب به مردم ایران نامه‌ای منتشر کردند که در آن از ۱۸ روز بی‌خبری و قطع ارتباط والدینشان خبر می‌دادند: " ما نگرانیم که در روزنامه‌ها می‌خوانیم: پدر و مادر ما زندانی نیستند، در حصر هم نیستند. در خبر‌ها می‌خوانیم آنان اسکورت هم می‌شوند! و ما یعنی فرزندان می‌توانیم آنها را ببینیم.اما هرگز چنین نبوده است. ما پدر و مادرمان را ندیده ایم، صدایشان را نشنیده ایم. و آنچه هر لحظه بر نگرانی هایمان می‌افزاید همین تناقض گویی هاست."

فروردین ۹۰ – بهانه‌های حصر

۵ فروردین ۱۳۹۰، مسئول سياست خارجی اتحاديه اروپا با انتشار بيانيه‌ای خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط ميرحسين موسوی و مهدی کروبی و همسران آنها فاطمه کروبی و زهرا رهنورد شد.

در بیانیه کاترین اشتون آمده بود: " تاکنون توضيح مقامات ايران این بوده که بازداشت ميرحسين موسوی و مهدی کروبی به دليل حفاظت از جان آنها صورت گرفته است. اين توضيحات قانع‌کننده نيست و به این پرسش پاسخ نمی‌دهد که چرا اين دو نفر اجازه ندارند به طور عادی با ديگران تماس برقرار کنند."

دهم فروردین ماه، پدر میرحسین موسوی درگذشت و مراسم ترحیم او بدون حضور فرزند در حصرش، با تدابیر شدید امنیتی برگزار شد.

اردیبهشت ۹۰ – انتشار نخستین جزییات زندان خانگی

سوم اردیبهشت ماه ۱۳۹۰، فاطمه کروبی بعد از ۷۱ روز تحمل بازداشت خانگی برای پیگیری امور درمانی ۵ روز از حبس خارج شد. او در این فاصله مصاحبه‌ای کرد و توضیحاتی درباره شرایط خود و مهدی کروبی داد: " واژه حصر که در بیرون رایج است درست نیست زیرا ماموران امنیتی نه تنها تمام مجتمع مسکونی را تصرف کرده‌اند بلکه حتی آپارتمان مسکونی ما را نیز در اختیار دارند. من حقوق رایج یک زندانی نظیر حق هواخوری روزانه و یا دسترسی به تلفن، حتی برای یکبار هم در ۷۱ روز گذشته نداشته‌ام."

علی مطهری: " تکلیف آقایان موسوی و کروبی هم باید در دادگاه صالح تعیین شود. من با این برخورد مخالفم."

وبسایت کلمه هم گزارش داد که اولین ملاقات پس از عید تنها بین دختر بزرگتر به همراه خانواده‌اش در حضور ماموران امنیتی به مدت یک ساعت در محلی غیر از منزل مسکونی آنها با موسوی و رهنورد انجام شده است. پیش از این فقط یکی دیگر از دختران خانواده موسوی در اسفند ماه سال گذشته توانسته بود ملاقات کوتاهی با والدین خود داشته باشد.

در انتهای این ماه هم سحام‌نیوز خبر داد مسئولان امنیتی با انتقال کروبی و همسرش به مکانی دیگر موافقت کرده‌اند، تا ساکنان سایر واحدهای مسکونی مجتمع محل سکونت آنها بتوانند به خانه‌هایشان بازگردند.

تیر ۱۳۹۰ – اعتراض یک اصولگرا

علی مطهری نماینده اصولگرای مجلس در مصاحبه‌ای تاکید کرد: " تکلیف آقایان موسوی و کروبی هم باید در دادگاه صالح تعیین شود نه اینکه بدون محاکمه محصور شوند. من با این برخورد مخالفم."

مرداد ۹۰ – نامه‌نگاری به نهادهای جهانی

با ۶ ماهه شدن حبس دو چهره شاخص معترض و منتقد، حدود ۳۰۰ تن از فعالان سیاسی، مدنی و فرهنگی نامه‌ سرگشاده‌ای به ۱۱ نهاد و شخصیت جهانی نوشته و خواستار استفاده از تمام ظرفیت‌های بین‌المللی و حقوقی برای لغو بازداشت خانگی موسوی، کروبی و همسران آنها شدند.

شهریور ۹۰ – احمدی‌نژاد اظهار بی‌اطلاعی می‌کند

نیمه شهریور ماه، کلمه از نخستین دیدار موسوی و رهنورد با سه دخترشان در طی ۷ ماه گذشته خبر داد. این دیدار با حضور " یک مسئول بلند پایه قضایی" انجام شد و مشخص شد که تمامی ارتباطات موسوی و همسرش و امکان دسترسی به روزنامه، رادیو و حتی لوازم نوشتاری هم قطع شده است.

۲۱ شهریور ماه فدراسیون بین المللی جوامع حقوق بشر با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که "گروه تحقیق سازمان ملل در باره ناپدید شدن‌های اجباری" خواهان پاسخگویی تهران در باره محل نگهداری و رعایت حقوق آقایان موسوی و کروبی و همسران آنها شده است.

هشت ماه پس از حبس سران جنبش سبز، خبر آمد که دفتر کار سابق میرحسین موسوی از سوی نیروهای امنیتی مورد هجوم قرار گرفت. ماموران پس از حمله به محل دفتر سابق موسوی، واقع در یکی از کوچه‌های فرعی روبه‌روی موزه هنرهای معاصر، علاوه بر تعدادی کامپیوتر برخی دیگر از کتاب‌ها و وسایل شخصی موجود در این دفتر را هم با خود برده‌اند

محمود احمدی‌نژاد هم در مصاحبه با واشنگتن پست، از زمان "پایان حصر و آزادی موسوی و کروبی" اظهار بی‌اطلاعی کرده و ادعا کرده که "من چنین خبرهایی را دنبال نمی‌کنم." او توضیح داده بود: " ما قوه قضاییه داریم و قوه قضاییه مستقل از دولت است. ما برای دادگاه قاضی تعیین نمی‌کنیم. قانون برقرار است، و همه در مقابل قانون مساوی‌اند."

فاطمه کروبی هم نامه‌ای به رییس قوه قضائیه نوشت و در آن تاکید کرد: " آقای کروبی طی ۲۱۰ روز گذشته از حقوق اولیه یک زندانی نظیر حق دسترسی به کتاب، روزنامه، تلفن، ملاقات منظم، هواخوری و … برخوردار نبوده است. (در زمان بازداشت‌های مکرر آقای کروبی که خود ایشان نقل کرده‌اند من جمله در دوران بازداشت درزندان قزل قلعه سرانجام بعد از یک یا دو هفته زندان انفرادی، امکان هوا خوری هفتگی پیدا می‌کردند اما این بار پس از شش ماه حبس، اجازه استفاده از حیاط محصور درمیان میله‌ها و هواخوری را نیافتند) وضعیت جسمی ایشان به شدت در خطر قرار دارد و معاینه ایشان توسط پزشکان مستقل و مورد اعتماد خانواده امری ضروری است. " او همچنین افشا کرد که با تغییر محل زندگی کروبی، نهادهای امنیتی هزینه اجاره محل جدید را از خانواده کروبی دریافت کرده‌اند.

مهر ۱۳۹۰ – گزارش یک آدم‌ربایی

مهرماه امسال دختران موسوی از بی‌خبری و قطع ارتباط ۵۰ روزه خود پس از انتشار خبر دیدار با پدر و مادرشان در رسانه‌ها ابراز نگرانی کردند و گفتند: " ما هر چه اصرار می‌کنیم اجازه نمی‌دهند که ما پرونده پزشکی ایشان را ببینیم. رییس زندان‌بان‌ها می‌گفت ما یک تیم پزشکی قوی داریم. و وقتی ما گفتیم که به تیم شما اطمینانی نداریم همانطور که به خود شما اطمینان نداریم، گفت این درد شماست که اطمینان ندارید... این که دقیقا بر این دو چه گذشت را هنوز به ما نگفته اند، ما هم خیلی تمایل نداریم بپرسیم. طبیعی است که آنها هم برای آرمش ما نخواهند شرحی دهند. اما چیزهایی که اتفاقی می‌دیدیم یا می‌شنیدیم این بود که مثلا متوجه شدیم به پنجره‌های خانه آهن جوش داده‌اند. تمام فضای کوچه و خانه پر از دوربین و نورافکن است و آنها در یک طبقه با درها و پنجره‌های جوش داده بدون هیچ گونه ارتباطی با بیرون حبس بوده‌اند." در این مصاحبه بود که دختران موسوی به توصیه او مبنی بر خواندن کتاب"گزارش یک آدم ربایی" اشاره کردند.

آبان ۹۰ – حبس خانگی، سری نیست

هشت ماه پس از حبس سران جنبش سبز، خبر آمد که دفتر کار سابق میرحسین موسوی از سوی نیروهای امنیتی مورد هجوم قرار گرفت. ماموران پس از حمله به محل دفتر سابق موسوی، واقع در یکی از کوچه‌های فرعی روبه‌روی موزه هنرهای معاصر، علاوه بر تعدادی کامپیوتر برخی دیگر از کتاب‌ها و وسایل شخصی موجود در این دفتر را هم با خود برده‌اند.

همچنین محمد جواد لاریجانی، دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضاییه ایران در گفتگو با شبکه تلویزیونی الجزیره حبس موسوی و کروبی را یک "مسئله سری" ندانست.

دی ۹۰ – حریم و هوادار دارند

علی سعیدی، نماینده ولی فقیه در سپاه پاسداران نخستین مقامی بود که به چرایی محاکمه نشدن موسوی و کروبی پرداخت و با تایید طرفدار داشتن این دو گفت: "برخی می‌گویند که چرا موسوی و کروبی را محاکمه نمی‌کنند، دلیل این است که آن‌ها حریم و یک عده هوادار دارند که من نمی‌توانم اسم هواداران آن‌ها را ببرم.غیر از موسوی و کروبی عناصر و بنیانگذاران اصلی و عوامل پشت پرده فتنه را یا نمی‌توان شناخت و یا به راحتی نمی‌توان معرفی کرد، چون حریم دارند و این فتنه را عجیب و سخت می‌کنند."

فراخوان ۲۵ بهمن برای حضور خیابانی

arezoo — Mon, 13 Feb 2012 18:51:36 +0000

سراج‌الدین میردامادی

"شورای هماهنگی راه سبز امید" برای روز سه‏شنبه بیست و پنجم بهمن، برای حضور خیابانی معترضان در تهران، فراخوان داده است.

از احسان مهرابی روزنامه نگار پرسیدم به نظر ایشان ، حاکمیت در آستانه‏ فراخوان ۲۵ بهمن با چه تنگناهایی مواجه است، چه تضییقات و مشکلاتی را فراهم کرده و یا تا روز سه‏شنبه ۲۵ بهمن ماه، احتمالا چی تضییقاتی را فراهم خواهد کرد؟

احسان مهرابی: طبیعی است که در آستانه‏ انتخابات مجلس، حاکمیت ترجیح می‏دهد فضای کشور، فضای آرامی باشد. خصوصاً بعد از برگزاری راهپیمایی ۲۵ بهمن که آن‏ها در میان هواداران خودشان تبلیغات زیادی در ارتباط با این راهپیمایی انجام داده‏اند و هم‏چنین در سطوح خارجی تبلیغ کرده‏اند که مردم کماکان به این حاکمیت و این شرایط وفادار هستند.

بر این اساس، طبیعتاً خیلی نگران هستند که وضعیت قبل از انتخابات و بعد از راهپیمایی ۲۲ بهمن چه خواهد شد. با توجه به این‏که فشارهای بین‏المللی‏ هم مطرح است و سازمان‏های بین‏المللی از جمهوری اسلامی خواسته‏اند اجازه بدهد که راهپیمایی مردم به صورت مسالمت‏آمیز و آرام برگزار شود.

از سوی دیگر وضعیت کشورهای منطقه و هم‏چنین وضعیت سوریه را داریم که برای حاکمیت خیلی نگران‏کننده است. به همین دلیل در ارتباط با راهپیمایی ۲۵ بهمن خیلی نگران هستند.

از جهتی هم ۲۵ بهمن نقطه‏ تاریخی‏ای برای حاکمیت است. یعنی زمانی که اعلام می‏کرد ما "۹ دی" را برگزار کرده‏ایم و "فتنه" را تمام کرده‏ایم و دیگر "فتنه‏ای" وجود ندارد، راهپیمایی ۲۵ بهمن اتفاق افتاد و دوباره تمام برنامه‏های حاکمیت و تمام تبلیغات او را به‏هم ریخت.

از این جهت، سالگرد این راهپیمایی باز هم مهم است. چون دقیقاً یک سال از آن حادثه می‏گذرد و در این مدت حاکمیت تلاش داشته بگوید که ۲۵ بهمن هم اتفاقی بوده که دیگر تکرار نمی‏شود و امکان تکرار خود موضوع ۲۵ بهمن تاوان سنگینی برای حاکمیت دارد و بی‏اعتباری زیادی را برای او به همراه می‏آورد.

با توجه به راهپیمایی ۲۲ بهمن سازماندهی شده از سوی حاکمیت و سابقه‏ای که از توانایی تبلیغاتی و وارونه‏نمایی حاکمیت داریم، آیا ممکن است با فضای تبلیغاتی، حکومت به گونه‏ای فراخوان ۲۵ بهمن را تحت‏الشعاع خودش قرار بدهد؟

احسان مهرابی: با توجه به این‏که در ۲۵ بهمن هیچ مناسبت دیگری نیست و تمام کسانی که در آن روز حضور پیدا کنند، قطعاً به دعوت شورای هماهنگی و دیگر تشکل‏های هواداران جنبش سبز در خیابان‏ها حاضر می‏شوند، بعید است حاکمیت بتواند هیچ نوع مصادره‏ای از آن راهپیمایی داشته باشد

بعید است بشود این راهپیمایی ۲۵ بهمن را تحت‏الشعاع قرار داد. چون راهپیمایی ۲۵ بهمن یک مراسم مناسبتی است.

یعنی حاکمیت در سال ۸۸ توانست راهپیمایی ۲۲ بهمن را تماماً به نفع خودش مصادره کند. چون هواداران جنبش سبز اعلام کرده بودند که راهپیمایی آرامی خواهند داشت، نمادهای خود را به آن شکل در این روز ارائه نکردند و با این‏که طرف‏داران جنبش سبز حضور بسیار زیادی داشتند، ولی بر اساس نوع برنامه‏ریزی‏شان حاکمیت توانست اعلام کند در آن روز اتفاقی نیافتاده بوده و تمام حاضران در راهپیمایی به دعوت او به خیابان آمده بودند.

ولی با توجه به این‏که در ۲۵ بهمن هیچ مناسبت دیگری نیست و تمام کسانی که در آن روز حضور پیدا کنند، قطعاً به دعوت شورای هماهنگی و دیگر تشکل‏های هواداران جنبش سبز در خیابان‏ها حاضر می‏شوند، بعید است حاکمیت بتواند هیچ نوع مصادره‏ای از آن راهپیمایی داشته باشد و هر اتفاقی در آن روز بیافتد، به هر شکل‏اش، طبیعتاً به زیان حاکمیت خواهد بود و بحث راهپیمایی ۲۲ بهمن و انتخابات مجلس را تحت‏الشعاع قرار خواهد داد.

آیا ممکن است در آستانه‏ انتخابات نهمین دوره‏ مجلس شورای اسلامی که نقش مشروعیت‏زایی برای حاکمیت بازی خواهد داشت، حاکمیت به‏گونه‏ای دست به عصا عمل کند و اعمال خشونت گسترده‏‏ای را در مقابل تظاهرکنندگان ۲۵ بهمن به نمایش نگذارد؟

درست است که موضوع انتخابات مجلس برای حاکمیت خیلی مهم است، ولی مهم‏ترین مسئله این است که حاکمیت اجازه ندهد جنبش سبز دوباره نمود پیدا کند و این از هر بحثی برای‏اش مهم‏تر است.

می‏توان گفت حتی با این‏که انتخابات مجلس را پیش رو داریم، حاکمیت حتی اگر لازم باشد به خشونت متوسل بشود، تا حدی که می‏تواند اجازه نخواهد داد که این راهپیمایی شکل بگیرد و ملاحظه‏ی انتخابات مجلس را هم نخواهد داشت.

به نوعی می‏توان گفت که آن‏ها موضوع انتخابات تهران را برای خودشان جدا کرده‏اند. یعنی با توجه به شناختی که از فضای کشور و فضای تهران دارند، شاید از ماه‏های قبل توقع مشارکت چندان گسترده‏ای در تهران برای خودشان متصور نباشند.

حاکمیت همان مشارکت نیروهای خود را در تهران متصور است و برای انتخابات مجلس، آمار نهایی را مهم می‏داند و با توجه به اعتماد به نفس و دستگاه تبلیغاتی‏ای که در داخل دارد، در نهایت به این نتیجه رسیده‏ که اعلام خواهد کرد این درصد از مردم در انتخابات مشارکت کرده‏اند و این‏که چه درصدی در تهران و چه درصدی در شهرهای دیگر باشد، خیلی برای‏شان تفاوتی نخواهد داشت و آن‏ها درصد کل را ملاک قرار خواهند داد.

برای همین، موضوع انتخابات مجلس در تهران، باعث نخواهد شد که آن‏ها در روز راهپیمایی ۲۵ بهمن از سرکوب صرف‏نظر کنند و طبیعتاً هر نوع راهپیمایی‏ای که بخواهد بشود، برنامه‏ حاکمیت این است که برخورد کند. این‏که تا چه حد موفق بشود، بحث دیگری است، ولی قطعاً این‏طور نخواهد بود که به‏خاطر انتخابات مجلس، چشم‏پوشی کند و اجازه بدهد راهپیمایی شکل بگیرد.

اگر هم اتفاقاتی بیافتد، راهپیمایی شکل گیرد و راهپیمایان اقداماتی انجام بدهند، از این باب نخواهد بود که حاکمیت چشم‏پوشی کرده‏ است، بلکه از این باب خواهد بود که نتوانسته‏ است. آن‏ها تمام توان و امکاناتی را که در اختیار دارند به‏کار خواهند گرفت تا مانع راهپیمایی بشوند و با راهپیمایی هم قطعاً برخورد خواهند کرد.

مگر این‏که از عهده‏شان برنیاید و به تعبیری از دست‏شان دربرود، ولی به هیچ‏وجه ملاحظه‏ انتخابات مجلس و هیچ بحث دیگری را نخوهند کرد. چون ظاهر آرام خیابان‏های کشور و این بحث که بگویند دیگر هیچ تحرکی وجود ندارد، جنبش سبز تمام شده و هیچ تجمعی شکل نمی‏گیرد و ما توانسته‏ایم جنبش سبز را مهار کنیم، از هر امر دیگری برای حاکمیت مهم‏تر است.

در روزهای اخیر، کندی اینترنت و مشکلات عدیده در دسترسی کاربران به پست‏های الکترونیک را هم شاهد بودیم. در فضای سایبری چه اتفاقاتی می‏افتد، در آستانه‏ فراخوان ۲۵ بهمن؟

طبیعی است که حاکمیت با توجه به این‏که از قدیم‏الایام احساس می‏کرد که شبکه‏های مجازی و اینترنت ابزاری هستند که هواداران جنبش سبز می‏توانند از آن استفاده کنند، از همان سال ۱۳۸۸، در آستانه‏ هر تجمعی این اتفاق [کندی اینترنت و اخلال در فضای سایبری] رخ داده است. می‏‏توان گفت که حاکمیت این دو سال تمام برنامه‏ریزی و تلاش‏‏اش را کرده‏ که بتواند محدودیت اینترنت را به‏صورت کامل محقق کند.

در زمانی که من در ایران بودم، اخباری وجود داشت مبنی بر این‏که یک‏سری متخصصین چینی آورده‏اند و همکاری‏هایی با آن‏ها دارند برای این‏که بتوانند اینترنت را به‏طور کلی مهار کنند و یا از بین ببرند. بحث‏هایی هم که در حال حاضر تحت عنوان "اینترنت ملی" وجود دارد، در همین چهارچوب می‏گنجد و به نوعی می‏شود گفت تمام تلاش‏شان این است که ارتباط داخل و خارج کشور را در فضای مجازی قطع کنند.

چون می‏دانند که یکی از ابزارهای اطلاع‏رسانی هواداران جنبش سبز رسانه‏های اینترنتی و شبکه‏های مجازی است، حاضرند بابت قطع اینترنت هر هزینه‏ای را هم بدهند.

یعنی ممکن است رفع بخشی از نیازهای خود حاکمیت و یا نیازهای سازمان اداری کشور وابسته به اینترنت باشد، ولی موضوع برخورد با حرکت‏های اعتراضی و برخورد با جنبش سبز تا حدی برای حاکمیت ارجحیت و اولویت دارد که حاضرند در این‏باره هر هزینه‏ای را تحمل کنند تا بتوانند ارتباط مردم با فضای خارج از کشور را قطع کنند.

این قطعی اینترنت یا بستن پست‏های الکترونیکی، کند شدن اینترنت و تضییقات سایبری‏ای که حاکمیت ایجاد می‏کند، به خود سیستم اداری جمهوری اسلامی آسیب نمی‏زند؟

البته متأسفانه سیستم اداری جمهوری اسلامی، علی‏رغم تلاشی که در دولت‏های قبل شده بود که ما به نوعی دولت الکترونیکی را داشته باشیم و خیلی از کاغذ‏بازی‏هایی که در ساختار اداری وجود دارد، حذف شود، ولی در این سال‏ها خیلی برای این امر تلاشی نشده و تقریباً در همان حد متوقف بوده است.

برای همین، می‏توان گفت که خیلی از بخش‏های اداری ما کماکان به همان شکل سنتی رفتار می‏کنند و ممکن است قطعی اینترنت خیلی روی‏شان تأثیرگذار نباشد. حتی اگر این‏طور هم باشد، حاکمیت حاضر است این هزینه را بدهد و بحث فعالیت‏های اداری و حتی بحث پیشرفت کشور مختل بماند، ولی این امکان ارتباطی را از هواداران جنبش سبز بگیرد.

چون طبیعتاً برای آن‏ها حفظ شرایط فعلی نظام بر هر چیز دیگری اولویت و ارجحیت دارد و حاضرند حتی سازمان اداری کشور مختل بشود، ولی هواداران جنبش سبز از این امکان ارتباطی محروم بشوند.

بیست و پنج بهمن‌ سال پیش

Babak M — Sun, 12 Feb 2012 14:44:52 +0000

ایاز مرهونی

بهمن ۱۳۸۹ که تب اعتراض مردم تونس و مصر به گوش ما می‌رسید، حسرت روزهای از دست رفته خود را می‌خوردیم. یک سال از اعتراض‌های خیابانی ما می‌گذشت و ناتوان از گرفتن حق زندانیان‌مان، خانواده‌های داغدارمان و شهیدان‌مان، کاری نداشتیم جز دیدن صحنه‌ شجاعت مردم شمال آفریقا و فرافکنی آرزوهای خود در مشت‌های‌شان. هنوز موسوی و کروبی در حصر نبودند و امیدی به تحقق حرکتی در ما بود. روز ۲۵ بهمن همه رؤیاهامان را یادآوری کردیم و باز به خیابان آمدیم.

در اولین ساعت تجمع من در خیابان آزادی بودم. صحنه تکراری بود. نیروهای شخصی بیش از نیروهای پلیس در چهارراه‌ها و میدان‌ها حاضر بودند؛ لحظه به لحظه عصبی‌تر و فحاش‌تر. هر جنبده‌ای جز خودشان که راه می‌رفت دشمن بود. در یک لحظه در میدان انقلاب جمعیت به هم پیوست. ساعت پنج عصر بود. افسر پلیس راهنمایی در تقاطع جمالزاده ایستاده بود که مردم را از ایستادن باز دارد. سه روز پس از ۲۲ بهمن و کارناوال جمهوری اسلامی در خیابان‌ها بود و تابلوهای تبلیغی‌شان دیده می‌شد. مردم به وسط خیابان آمدند و هسته‌ اول و آخر جمعیتی که در این روز تظاهرات کرد شکل گرفت.

اعتراض و... لبخند

حرکت فقط ۱۰ دقیق طول کشید و من شرح این ۱۰ دقیقه را برایتان می‌نویسم:

خیابان بسته شد. ماشین‌ها متوقف شدند. بعضی بوق می‌زدند به اعتراض. بعضی ماشین‌های خط ویژه، مسافران‌شان پیاده می‌شدند به قصد پیوستن به مردم. پلیس هاج و واج. لباس‌شخصی‌ها در حال ترک پست خود و گزارش دادن از وضعیت. یگان ویژه احتمالاً در مقرهای خود در حال بارزدن چماق به‌دست برای گسیل به این صحنه. توقع شکل گرفتن هسته‌ یک تظاهرات پس از یک سال سرکوب و خفقان وجود نداشت. شعارهایی داده می‌شد مثل اینها: "مرگ برظالمان چه قاهره چه تهران"، "مبارک، بن علی، نوبت سیدعلی".

عرض خیابان آزادی آنقدر زیاد بود که این تراکم جمعیت نوید یک وضعیت غیر قابل کنترل را بدهد. با جمعیت همراه شدم. چیزی که از یادم نخواهد رفت لبخند مضطرب مردم بود. تقریباً همه چنین لبخندی به لب داشتند. باورمان نمی‌شد، ما موفق شدیم. پس از یک‌سال خفقان بازهم خیابان از آن ماست.همدلی مردم با یکدیگر داشت متولد می‌شد. مردمی غریبه که در کنار هم آشنا می‌شدند. اعتراض‌مان را به گوش هم می‌رساندیم. گاهی نیز سکوت بود و بهت ما از اینکه واقعاً تمام شد.

نرسیده به تقاطع نواب که جمعیت از هر سو به سمت خیابان آزادی سرازیر بود اولین حرکت کرگدنی یگان ویژه شروع شد. جمعیت روی هم می‌ریخت و به عقب بازمی‌گشت. بعضی به سمت بالای خیابان و بعضی به سمت پایین. بازهم ترسیده بودیم. جمعیت پس از ۱۰ دقیقه حرکت در خیابان اصلاً انتظار حمله نداشت. آنقدر زیاد بودیم که حمله به سمت ما حماقت بود. نبرد فرسایشی گلوله و باتوم با سر و دست مردم آغاز شده بود. مردم به کوچه‌ها می‌رفتند و بازمی‌گشتند و مجدداً شعار می‌دادند. خیابان آزادی میدان اصلی هدایت جمعیت به کوچه‌ها شده بود. مردم بازمی‌گشتند و در تقاطع‌ها دوباره شعار می‌دادند. جنگ گلوله با بدن ادامه پیدا کرد. در خیابان بهبودی صدای تیر شنیدم. دقایقی بعد، پیکر کسی در ماشین، ظاهراً توسط نیروهای اطلاعاتی از صحنه دور می‌شد. گاز اشک‌آور و ضرب و شتم و لبخندهای مضطربی که دیگر از صورت مردم پاک شده بود.

این لبخند‌های مضطرب اما بازهم شاهد تولد اعتراض در خیابان بود. رژیم باتوم و گلوله سال ۸۹ را به سختی و در حالی به آخر رساند که یکسال در حال رجزخوانی برای مردم بود؛ درست مثل امسال. این بار هم شاید سالگرد یک تولد را با لبخندهامان استقبال کنیم. امسال که قحطی آهسته با گام‌های کبوتر به استقبال‌مان می‌آید. تهدید مرگ در مرزهای ایران نشسته است. مشت آهنین حکومت رجزخوانی را رها نکرده است.

تنها قدرتی که می‌تواند ایستادگی کند قدرت لبخندهای ماست.

بازگشت به خیابان

Sat, 04 Feb 2012 11:51:17 +0000

پس از یک سال حبس موسوی و کروبی

بهروز صمدبیگی

۲۵ بهمن ۱۳۸۹ در حمایت از اعتراضات مردم تونس و مصر، و به دعوت میرحسین موسوی و مهدی کروبی تظاهراتی در چندین شهر برگزار شد که واکنش شدید نیروهای نظامی و امنیتی حاکمیت ایران را به دنبال داشت.در جریان این اعتراضات چندین تن کشته و زخمی و چند صد نفر نیز بازداشت شدند و موسوی و کروبی، نامزدهای معترض به نتایج دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری که آنان را رهبران جنبش اعتراضی می نامند، نیز در حبس خانگی قرار گرفتند.

حالا در سالگرد این روز و درحالی که جنبش اعتراضی مردم مصر و تونس به پیروزی رسیده است، شورای هماهنگی راه سبز امید، با انتشار بیانیه‌ای از مردم دعوت کرده تا "از ساعت ۴ تا ۷ بعد از ظهر روز ۲۵ بهمن ماه در تهران در پیاده‌روهای خیابان‌های انقلاب و آزادی، حدفاصل میدان فردوسی و تقاطع نواب، و در شهرستان‌ها در خیابان اصلی هر شهر، بنابر تصمیم فعالان محلی، اقدام به پیاده‌روی سکوت کنند."

راه سبز امید و بهمنی دوباره

"شورای هماهنگی راه سبز امید"، نام تشکیلاتی است که پیش از زندانی شدن میرحسین موسوی و مهدی کروبی برای ساماندهی به مطالبات جنبش سبز و هماهنگی اقدامات معترضان تشکیل شد و بعد از قطع راه‌های ارتباطی این دو، عملا در جایگاه رهبری قرار گرفت. از ترکیب این شورا، به دلیل آنچه حضور برخی اعضا در ایران خوانده می‌شد، خبری مخابره نشده و تنها از اردشیر امیرارجمند، مشاور موسوی که اینک ساکن پاریس است نام برده می‌شود.

شورای هماهنگی راه سبز امید نخستین بار مردم ایران را به شرکت در تظاهرات ۲۵ بهمن سال گذشته دعوت کرد و این بار در یک سالگی آن گردهمایی ، خواسته های گسترده تری را به عنوان نیازهای اجتماعی و سیاسی مردم ایران، علت عمومی شدن اعتراض دانسته وعنوان کرده است:

بیانیه شورا از نیروی انتظامی خواسته شده تا به حق قانونی هموطنانشان احترام گذاشته و مانند نیروهای سرکوبگر نظام‌های استبدادی عمل نکنند

" این حق انسانی و قانونی و شرعی ایرانیان است که به وضع کنونی زندگی خود و نیز شرایط کشور خویش اعتراض کنند؛ اعتراض کنند به حاکمیت دروغ و سرکوب، شرایط سخت زندگی، گرانی روزافزون نیازهای اولیه‌ و تنگناهای معیشتی، سلطهٔ ناکارآمدی در ادارهٔ کشور، گسترش ناامنی، فروپاشی ارزش‌های اخلاقی، شرایطی که باعث فروپاشی بسیاری از کانون‌های گرم خانواده‌ها شده، گسترش روزافزون اعتیاد و بزهکاری در جامعه، توسعهٔ ساعت به ساعت فقر، قرار گرفتن در شرایط ذلت‌بار بین‌المللی که نتیجه سیاست‌های ماجراجویانه و غیرواقع بینانه دولت در طی سال‌های اخیر است، مدیریت پادگانی در عرصه‌های اقتصادی، فرهنگی و آموزشی، اعمال سیاست‌های تبعیض آلود در برخورد با زنان، اقوام و صاحبان عقاید و باورمندان به آیین‌های گوناگون و نیز دگراندیشان، حبس غیرقانونی رهبران جنبش سبز و دیگر زندانیان حوادث پس از انتخابات، که همگی برخلاف قانون اساسی است؛ اعتراض به این همه، حق ایرانیان است."

این شورا همچون سایر بیانیه‌های دعوت به راهپیمایی خود، "عدم توسل به خشونت" را اصل دانسته تا "از هرگونه سوء استفاده احتمالی" جلوگیری شود.

ضمن اینکه از نیروی انتظامی خواسته شده تا به حق قانونی هموطنانشان احترام گذاشته و مانند نیروهای سرکوبگر نظام‌های استبدادی عمل نکنند. اشاره به "تورم لجام ‌گسیخته و تشدید تحریم‌ها علیه ایران، و نیز تشدید سرکوب و ارعاب و بازداشت منتقدان و شهروندان ناراضی" از دیگر مفاد این بیانیه است.

گمانه‌زنی‌ برای ادامه اعتراض

جنبش سبز نامی شناخته شده برای مجموعه حرکات و مطالبات معترضان به نتایج انتخابات جنجالی ریاست‌جمهوری سال ۸۸ و در ادامه، معترضان و منتقدان به حاکمیت جمهوری اسلامی و آیت‌الله خامنه‌ای به عنوان نفر اول ساختار قدرت است.

این جنبش اگرچه غیرکلاسیک و بدون سر توصیف می‌شود اما میرحسین موسوی و مهدی کروبی به نوعی نقش رهبری آن را برعهده داشتند. طوری‌که پس از حبس و حصر خانگی این دو چهره معترض، جنبش سبز تحرک و حضور خیابانی اعتراض‌آمیز بزرگ و پرشماری نداشته است. همین رویه باعث شده تا طرفداران حاکمیت از "مرگ" جنبش سبز که در تعبیر آنان "فتنه" خوانده می شود، سخن بگویند.

اما پس از گذشت یک سال از زندانی کردن رهبران این جنبش اعتراضی، شمار زیادی از روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی منتقد حاکمیت همچنان احضار و محاکمه شده و یا در زندان به ‌سر می‌برند.

حتی درپیش‌بودن انتخابات مجلس نهم هم باعث نشد تا حاکمیت نسبت به معترضان نرمش نشان داده و آنان را به مشارکت در ساخت سیاسی تشویق و دلگرم کند

از سویی تلاش‌های نیروهای سیاسی میانه‌روی حکومت چون علی اکبر هاشمی رفسنجانی و سید محمد خاتمی برای آزادی زندانیان و رفع تنش‌ها بی‌ثمر مانده و در مورد هاشمی به حذف او از امامت جمعه تهران و ریاست مجلس خبرگان و حتی فیلتر شدن سایتش منجر شده. مخالفت با منتقدان تا آنجا پیش رفته که عکس و سخنان خاتمی نیز در رسانه‌ها اجازه انتشار ندارد.

حتی درپیش‌بودن انتخابات مجلس نهم هم باعث نشد تا حاکمیت نسبت به معترضان نرمش نشان داده و آنان را به مشارکت در ساخت سیاسی تشویق و دلگرم کند. در چنین فضایی و با توجه به اعلام چهره‌ها و گروه‌های جنبش سبز مبنی بر شرکت نکردن در انتخابات پیش رو، بار دیگر حضور در خیابان مورد توجه شورای هماهنگی راه سبز امید قرار گرفته است.

روشی که در سال‌های ۸۸ و ۸۹ چندین بار امتحان شد و سرکوب شدید حاکمیت، شرکت کنندگان میلیونی آن را رفته رفته کاهش داد تا جایی که در سال ۹۰، برای اتخاذ چنین تصمیمی و محاسبه سود و زیان آن تردید فراوان وجود داشته باشد. آیا ترس از تکرار سرکوب شدید، کشته‌ها، مجروحان و بازداشتی‌های پرشمار دفعات قبل مانع از حضور پرشمار مردم در خیابان‌ها خواهد شد؟

آیا یک سال نبود موسوی و کروبی، معترضان را از ادامه راه دلسرد کرده و یا اینکه برعکس، انگیزه‌ای شده تا آزادی رهبرانشان را خواستار شوند؟

تاکنون پاسخ مثبت به این فراخوان از سوی برخی گروه ها و فعالان سیاسی و مدنی و فعالان جنبش های اجتماعی در فضای مجازی اعلام شده است و نشانه‌های آمادگی برای حضور قابل رصد کردن است.

اگرچه تجربه تجمعات دو سال اخیر نشان داده که اینترنت و سایر رسانه‌های ارتباط جمعی در چنین برهه‌هایی محدود و یا قطع شده و این قدرت انگیزه و تبلیغ چهره به چهره شهروندان معترض است که با وجود جو پلیسی آنان را به خیابان‌ها می‌کشاند. به این ترتیب ۲۵ بهمن امسال و پاسخ شهروندان به بیانیه شورای هماهنگی راه سبز امید، نخستین محک جدی این تشکیلات نیمه سری است.

فراخوان شورای هماهنگی راه سبز اميد برای حضور مردم در خيابان‌ها

Mon, 30 Jan 2012 14:23:11 +0000

شورای هماهنگی راه سبز اميد از مردم دعوت کرد که در روز ۲۵ بهمن ماه در تهران و شهرستان‌ها راهپيمايی سکوت برگزار کنند.

به گزارش تارنمای کلمه، در آستانه سالگرد اعتراض‌های خيابانی در ۲۵ بهمن سال ۸۹ که منجر به زندان خانگی ميرحسين موسوی و مهدی کروبی دو کانديدای معترض به نتايج انتخابات دهمين دوره رياست جمهوری ايران شد، بامداد امروز "شورای هماهنگی راه سبز اميد" با انتشار بيانيه‌ای از تمامی همراهان و حاميان جنبش سبز دعوت کرد که از ساعت چهار تا هفت بعد از ظهر روز ۲۵ بهمن ماه ۹۰ در شهر تهران در پياده‌روهای خيابان‌های انقلاب و آزادی، حدفاصل ميدان فردوسی و تقاطع نواب، و در شهرستان‌ها نيز در خيابان اصلی هر شهر، بنابر تصميم فعالان محلی، اقدام به پياده‌روی سکوت کنند.

اين تشکل نزديک به رهبران جنبش موسوم به سبز در بيانيه خود تأکيد کرده است که مردم با حفظ هوشياری و نيز التزام به خط مشی جنبش در پايبندی به اصل عدم توسل به خشونت، از هرگونه سوء استفاده احتمالی جلوگيری کنند.

شورای هماهنگی راه سبز اميد در بيانيه خود تأکيد کرده است که مردم با حفظ هوشياری و نيز التزام به خط مشی جنبش در پايبندی به اصل عدم توسل به خشونت، از هرگونه سوء استفاده احتمالی جلوگيری کنند

شورای هماهنگی راه سبز اميد در بخشی از بيانيه خود خطاب به مردم ايران آورده است: "ايران و ايرانيان در چالش با يکی از سخت‌ترين دوره‌های تاريخ خود به‌سر می‌برند. بی‌کفايتی دولتمردان، منافع و سرمايه‌های ملی را بر باد داده و می‌دهد. با اين‌که درآمد نفتی ايران طی ساليان اخير بالغ بر ۶۰۰ ميليارد دلار (بيش از درآمد همه‌ دولت‌های پس از انقلاب) بوده و مدعيان عدالت با شعار آوردن پول نفت بر سر سفره‌های مردم و رفع فقر و فساد و تبعيض بر سرکار آمدند نتايج عملکردشان جز کاهش نرخ‌های رشد اقتصادی و سرمايه‌گذاری به پائين‌ترين سطح، و افزايش نرخ‌های بيکاری و تورم به بالاترين رقم در در دو دهه اخير نبوده، و به شکلی تأسف‌بار بر دامنه‌ فقر و فساد و تبعيض در کشور افزوده شده است."

در ادامه اين بيانيه با اشاره به نامه ۳۹ زندانی سياسی مبنی بر تحريم انتخابات از سوی مردم که هفته گذشته در رسانه‌ها منتشر شد، آمده است: "اکنون که ۳۹ زندانی سياسی و آزاده‌ دربند در بيانيه‌ای خواستار پی‌گيری اعتراض‌‌ها و خواست‌های حقوق بشرطلبانه و دموکراسی‌خواهانه‌ مردم ايران، با اولويت نهادن به آزادی رهبران جنبش سبز شده‌اند اين حق انسانی و قانونی و شرعی ايرانيان است که به وضع کنونی زندگی خود و نيز شرايط کشور خويش اعتراض کنند."

بيانيه افزوده است که مردم حق دارند به "حاکميت دروغ و سرکوب، شرايط سخت زندگی، گرانی روزافزون نيازهای اوليه‌ و تنگناهای معيشتی، سلطه‌ ناکارآمدی در اداره‌ کشور، گسترش ناامنی، فروپاشی ارزش‌های اخلاقی، شرايطی که باعث فروپاشی بسياری از کانون‌های گرم خانواده‌ها شده، گسترش روزافزون اعتياد و بزهکاری در جامعه، توسعه‌ ساعت به ساعت فقر، قرار گرفتن در شرايط ذلت‌بار بين‌المللی که نتيجه سياست‌های ماجراجويانه و غيرواقع بينانه دولت در طی سال‌های اخير است، مديريت پادگانی در عرصه‌های اقتصادی، فرهنگی و آموزشی، اعمال سياست‌های تبعيض‌آلود در برخورد با زنان، اقوام و صاحبان عقايد و باورمندان به آيين‌های گوناگون و نيز دگرانديشان، حبس غيرقانونی رهبران جنبش سبز و ديگر زندانيان حوادث پس از انتخابات، که همگی برخلاف قانون اساسی است"، اعتراض کنند.

۲۵ بهمن‌ماه سال گذشته، مهدی کروبی و ميرحسين موسوی، دو تن از رهبران مخالف دولت ايران، فراخوان مشترکی به پشتيبانی از قيام مردم مصر و تونس منتشر کردند و از مردم خواستند به همين خاطر در يک راهپيمايی شرکت کنند.

برگزاری اين راهپيمايی اعتراضی در تهران و برخی شهرستان‌های کشور، منجر به کشته شدن چند تن از معترضان و بازداشت گسترده مردم و فعالان سياسی شد.

در اين روز ابتدا مأموران امنيتی با ايجاد ديواری آهنی بر معبر ورودی خانه ميرحسين موسوی واقع در خيابان پاستور در روز ۲۵ بهمن از شرکت آن‌ها در تظاهرات جلوگيری کردند.

از روز ۲۷ بهمن‌ماه نيز پس از درخواست ۲۳۳ نماينده مجلس برای اعدام موسوی و کروبی، زندان خانگی ميرحسين موسوی و همسرش زهرا رهنورد کامل شد.

با قطع آخرين ارتباطات محدود موسوی و رهنورد، از جمله تلفن، اينترنت و ارتباط با دخترانشان، ديگر هيچ اطلاعی از وضعيت و سلامتشان در دست نبود. حتا محافظان موسوی از محافظت وی عزل شده و نيروهای امنيتی جای آن‌ها را گرفتند.

هم‌زمان نيروهای لباس شخصی به خانه مهدی کروبی نيز حمله کرده و با بستن کوچه، شکستن شيشه‌های خانه و پرتاب نارنجک اقدام به تخريب خانه وی کردند.

مهدی کروبی پس از اين حملات از محافظانش خواست خانه را ترک کنند و خطاب به آن‌ها گفت: "بايد با حکم قضايی و دادگاهی عادل وارد شوند و يا جنازه مرا از اين خانه بيرون ببرند، و تا آخرين لحظه و قطره خون خواهم ايستاد."

اينک در آستانه سالگرد تظاهرات ۲۵ بهمن و زندان خانگی موسوی و کروبی، تشکيلات "شورای هماهنگی راه سبز اميد" نزديک به اين دو، بار ديگر از مردم ايران خواسته است تا در روز ۲۵ بهمن ۹۰ به خيابان‌ها آمده و به راهپيمايی اعتراض‌آميز اقدام کنند.

مجلس خبرگان: سران فتنه‌گر محاکمه و مجازات شوند

zamaanehnews — Thu, 10 Mar 2011 05:24:25 +0000

مجلس خبرگان رهبری با انتشار بيانيه‌ای خواهان محاکمه «سران فتنه‌گر» و مجازات آن‌ها شده است.

مقامات جمهوری اسلامی ايران، عمدتاً از ميرحسين موسوی و مهدی کروبی دو تن از رهبران مخالفان به عنوان «سران فتنه» نام می‌برند.

به گزارش خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا)، نمايندگان مجلس خبرگان رهبری روز گذشته در پايان نشستی دو روزه در تهران، همچنين آنچه را که «حرکت مذبوحانه عده‌ای عوامل بيگانه و خائن به وطن در روز ۲۵ بهمن ۸۹» ناميده‌اند، محکوم کردند.

راهپيمايی ۲۵ بهمن‌ در ايران به درخواست ميرحسين موسوی و مهدی کروبی در پشتيبانی از جنبش مردم مصر و تونس برگزار شد.

در این راهپیمایی که در تهران و چند شهر ایران برپا گرديد، صانع ژاله و محمد مختاری کشته و صدها نفر نیز بازداشت شدند.

دو هفته پیش نیز کمیته ويژه‌ای که به دستور علی لاريجانی، رئيس مجلس ايران و به‌ منظور بررسی رويدادهای ۲۵بهمن‌ تشکيل شده بود، وقايع ۲۵ بهمن‌ماه را «کاملاً اسرائيلی، آمريکايی، انگليسی و ضدانقلابی و خائنانه» توصیف کرد.

کميته بررسی تظاهرات ‌۲۵ بهمن در گزارش خود نوشت: «دعوت‌کنندگان و زمينه‌سازان و مشوقان ناامنی کشور در آن روز همچون ميرحسين موسوی و کروبی و ديگران، خائن به ملت، ضدانقلاب و مستوجب تعقيب قضايی و برخورد قاطعانه می‌باشند.»

نمايندگان مجلس خبرگان رهبری در بخش ديگری از بيانيه خود «صلاحيت و شايستگی» آيت‌الله علی خامنه‌ای در رهبری جامعه را تأیید کرده و به مردم ايران توصيه کرده‌اند تا «قدرشناس اين نعمت الهی» باشند.

اما برخی از منتقدان حکومت ايران می‌گويند آيت‌الله خامنه‌ای «شرايط رهبری» را از دست داده است.

آيت‌الله علی‌محمد دستغيب، نماینده استان فارس در مجلس خبرگان رهبری يکی از منتقدان جدی آيت‌الله خامنه‌ای است که چندين بار با انتشار نامه‌هايی سرگشاده از مجلس خبرگان خواسته تا به بررسی عملکرد رهبر جمهوری اسلامی ايران بپردازد.

با این حال آيت‌الله دستغيب در نشست دو روزه خبرگان به دليل «ارسال نشدن دعوت‌نامه» شرکت نکرد.

اين مرجع تقليد به تازگی در نامه‌ای خطاب به نمايندگان مجلس خبرگان نوشته است: «اعضای مجلس خبرگان...مکلف هستند ناظر بر اعمال رهبر جمهوری اسلامی ايران باشند و هر نوع خلاف شرعی (که در ) زير مجموعه انجام گيرد، لازم است تذکر دهند.»

انتخاب رهبر در ايران و نظارت بر کار وی، بر عهده مجلس خبرگان رهبری است. اما مخالفان می‌گويند که مجلس خبرگان رهبری به جای نظارت بر کار رهبر، تحت فرمان وی است.

آيت‌الله صادق لاريجانی، رئيس قوه قضائيه نیز يکشنبه ۱۵ اسفند در جلسه مسئولان قضايی گفت: «مجلس خبرگان رهبری با توجه به مفاد اصول هفتم و هشتم و يکصد و يازدهم قانون اساسی دارای وظايف و اختيارات خاصی از جمله تشخيص وجود صفات ضروری در رهبری و بقای آن است ولی تعبير نظارت بر رهبری در قانون اساسی وجود ندارد.»

نمايندگان مجلس خبرگان در اين بيانيه همچنين از آيت‌الله اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس پیشین مجلس خبرگان رهبری به دليل «اخلاق کريمانه و سعه‌ صدر در رابطه با آيت‌الله مهدوی کنی» تشکر کرده‌اند.

سه‌شنبه ۱۸ اسفند با کنار کشيدن اکبر هاشمی رفسنجانی از نامزدی رياست مجلس خبرگان، آيت‌الله محمدرضا مهدوی کنی با ۶۳ رأی موافق برای دو سال به عنوان رئیس مجلس خبرگان رهبری انتخاب شد.

نیروهای امنیتی در منزل صانع ژاله مستقر شدند

Thu, 17 Feb 2011 21:34:05 +0000

گزارش‌های تأیید نشده‌ حکایت از این دارد که نیروهای امنیتی در شهرستان پاوه، در منزل صانع ژاله، دانشجوی کرد که در تظاهرات ۲۵ بهمن به‌قتل رسید، مستقر شده‌اند. بر اساس این گزارش‌ها هدف نیروهای امنیتی این است که از گفت‌و‌گوی خانواده صانع ژاله با رسانه‌ها و خبرنگاران جلوگیری کنند.

بر اساس گزارش‌های تأیید نشده‌ای که به رادیو زمانه رسیده است، نیروهای امنیتی در شهرستان پاوه، در منزل صانع ژاله، مستقر شده‌اند. صانع ژاله در دانشگاه هنر، در رشته ادبیات نمایشی تحصیل می‌کرد، اهل پاوه بود که در تظاهرات ۲۵ بهمن به قتل رسید.

بر اساس این گزارش‌ها هدف نیروهای امنیتی این است که از گفت و گوی خانواده این دانشجوی کرد با رسانه‌ها و خبرنگاران جلوگیری کنند.

پسرخاله صانع ژاله از قرار از سرداران سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است و زین‌الدین انصاریان نام دارد. به رادیو زمانه گزارش شده است که همسر و خواهر سردار زین‌الدین انصاریان همراه با تنی چند از نیروهای امنیتی در منزل صانع ژاله مستقر شده‌اند، تلفن منزل خانواده این دانشجوی به‌قتل رسیده را در اختیار گرفته و به جای خانواده او به پرسش‌های خبرنگاران پاسخ می‌دهند.

منابع آگاه به رادیو زمانه اطلاع دادند که سردار زین‌الدین انصاریان، پسر خاله صانع ژاله، پس از به قتل رسیدن این دانشجوی کرد در تظاهرات روز ۲۵ بهمن، اعلام کرد که وی بسیجی بوده است.

امروز، پنج‌شنبه حسین شریعتمداری، مدیر مسئول روزنامه‌ کیهان و نماینده ولی فقیه در مؤسسه کیهان که به رویکردهای امنیتی اشتهار دارد، در میزگردی در یکی از شبکه‌های سیمای جمهوری اسلامی شرکت کرد و ادعا کرد که صانع ژاله، دانشجوی به قتل رسیده از خبرنگاران کیهان بوده است.

به گزارش تارنماهای مخالفان دولت ايران، قانع ژاله، برادر صانع ژاله توسط مأموران امنيتی جمهوری اسلامی ايران دستگير گرديد. دليل بازداشت قانع ژاله را گفت‌وگوی وی با تلويزيون صدای آمريکا گزارش شده است. در اين گفت‌وگو قانع ژاله اعلام کرد که برادرش صانع، بسيجی نبوده و «کارت بسيج» او که طرفداران دولت آن را در رسانه‌های خود منتشر کرده‌اند «جعلی» است.

از هنگام انتشار خبر کشته شدن صانع ژاله در راه‌پيمايی روز ۲۵ بهمن تاکنون موافقان دولت، وی را يک «دانشجوی بسيجی» معرفی کرده‌ و عاملان قتل او را دشمنان جمهوری اسلامی اعلام کرده‌اند اما مخالفان حکومت با انتشار عکس‌هايی از او در ديدار با آيت‌الله منتظری، از مراجع دينی مخالف دولت و گفت‌وگوهايی با هم‌دانشکده‌ای‌های او گفته‌اند که صانع ژاله بسيجی نبوده و حتی در چند تظاهرات عليه دولت شرکت داشته است.

با اين حال طرفداران دولت همچنان بر «بسيجی» بودن صانع ژاله تأکيد دارند و روز گذشته مراسم دولتی تشييع پيکر او را نيز برگزار کردند.

اين مراسم به خشونت کشيده شد و دانشجويان دانشگاه هنر تهران که به‌شکل مستقل برای گرامی‌داشت صانع ژاله در آمفی‌تئاتر اين دانشگاه گرد آمده بودند مورد حمله نيروهای امنيتی قرار گرفته و چندين نفر از آنان بازداشت شدند.

بيانيه نمايندگان مجلس: همه خواستار اشد مجازات برای موسوی و کروبی هستند

Tue, 15 Feb 2011 10:53:24 +0000

۲۲۳ نماينده مجلس ايران طی بيانيه‌ای در مورد وقايع روز گذشته خواستار اشد مجازات برای ميرحسين موسوی و مهدی کروبی شدند.

به گزارش خبرگزاری‌های ايران اين نمايندگان طرفدار دولت نوشته‌اند که ميرحسين موسوی و مهدی کروبی، دو تن از رهبران مخالف دولت ايران، با دعوت به تظاهرات روز گذشته «فتنه» ديگری به‌راه انداخته و برای رسانه‌های غربی آمريکايی «خوراک تبليغاتی» تهيه کردند.

مخالفان دولت ايران، روز گذشته در پی فراخوان موسوی و کروبی برای راه‌پيمايی در حمايت از قيام مردم مصر و تونس به خيابان‌ها آمده بودند. با اين حال اين راه‌پيمايی به تظاهرات ضددولتی تبديل شد.

اين نمايندگان مجلس پرسيده‌اند: « آيا حضور ده‌ها ميليون نفری مردم مسلمان ايران در راهپيمايی اقيانوس‌گونه ملت در ۲۲ بهمن امسال و حمايت اين مردم انقلاب از مردم مصر و تونس کافی نبود که شما خواستيد با دعوت به تظاهراتی ديگر در ۲۵ بهمن ميدان را برای توطئه منافقين و سلطنت‌طلب‌ها و ديگر مزدوران و ضد‌انقلاب‌ها آماده کنيد و از اين تجمع پراکنده حداکثر چند‌‌هزار نفری جز خدمت به دشمنان چه طرحی داشتيد؟»

اين نمايندگان با بيان اين‌که «کاسه صبر ملت از مدارا در برابر اين آقايان لبريز شده و همگان خواستار اعمال اشد مجازات نسبت به اينان هستند» افزوده‌اند که «مسئوليت مستقيم» کشته شدن يک نفر در روز ۲۵ بهمن‌ماه در تهران و «ساير خسارات وارده و بهره‌برداری دشمنان از اين حرکت ضد‌مردمی و ‌ضد‌اسلامی و ضد‌انقلابی» متوجه موسوی و کروبی است.

در تجمعات روز گذشته که در شهرهای تهران، اصفهان و شیراز گزارش شد، يک نفر در تهران بر اثر شليک گلوله جان خود را از دست داد و چندين نفر زخمی شدند.

خبرگزاری‌های فارس و مهر با اعلام اين خبر، این تیراندازی را به اعضای «سازمان مجاهدين خلق» و «اغتشاشگران» نسبت دادند.

نمايندگان امضاکننده بيانيه در پايان با اشاره تلويحی به مواضع هاشمی رفسنجانی، رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام و مجلس خبرگان، آورده‌اند: «از همه کسانی که در عالم سياست خود را انقلابی و مسلمان و مردمی می‌دانند و تاکنون موضع صريح در برابر آقايان کروبی و موسوی نگرفته‌اند و رفتار بيگانه‌پسند آن‌ها را محکوم نکرده‌اند، می‌خواهيم با صراحت از اين‌ها اعلام بيزاری کنند و بدانند اگر در اين کار کوتاهی کنند نزد مردم جايگاه و اعتباری نخواهند داشت.»

به گزارش خبرگزاری ايلنا، پس از خواندن اين بيانيه تعدادی از نمايندگان مجلس شعارهای «الله اکبر» و «هاشمی، بصيرت، بصيرت» را سر دادند.

اين گروه از نمايندگان مجلس امروز صبح نيز با سردادن شعار‌هايی در مجلس خواهان «اعدام» ميرحسين موسوی و مهدی کروبی شده بودند.

نمايندگان با شعار «مرگ بر موسوی، کروبی و خاتمی»، فريادهای خود را آغاز کرده و سپس اين شعارها به فرياد «موسوی، کروبی اعدام بايد گردند»، تغيير يافت.

علی لاريجانی، رئيس مجلس نيز در سخنان امروز خود راه‌پيمايی مخالفان در روز دوشنبه ۲۵ بهمن ٨٩ را دارای «ماهيت آمريکايی و صهيونيستی» توصيف کرد و آن را «محکوم» نمود.

علی لاریجانی بدون اشاره به نام موسوی و کروبی گفت «آقايانی که اطلاعيه صادر کردند در دام آمریکا افتادند.» وی شکل‌گيری راه‌پيمايی ۲۵ بهمن را با «تحريک آمريکا» ارزيابی کرد.

۲۵ بهمن ، آغاز یک پایان

Babak M — Sat, 12 Feb 2011 11:50:38 +0000

سراج‌الدین میردامادی

پس از سکوتی که بیش از یک‌سال به درازا کشید، بار دیگر جنبش اعتراضی مردم ایران موسوم به جنبش سبز به تحرک افتاده است. به‌نظر می‌رسد جنبش آزادیخواهی مردم مصر، تونس و سایر کشورهای عرب خاورمیانه و شمال آفریقا نسبت به جنبش اعتراضی مردم ایران حالت اثرپذیری و اثرگذاری داشته‌اند. این فراخوان، بیم‌ها و امیدهایی را به‌طور مجدد در جنبش سبز ایجاد کرده است.

در گفت‌وگویی با مهندس حسن شریعتمداری، فعال سیاسی در آلمان از او پرسیده‌ام:

به‌طور کلی ارزیابی شما از فراخوان میرحسین موسوی و مهدی کروبی برای شرکت در راهپیمایی ۲۵ بهمن چیست؟

حسن شریعتمداری: به‌نظر من اقدام بسیار به‌جایی بود. تأثیر تحولات اجتماعی در تونس و مصر به هر صورت در ایران می‌رفت که بازتاب خودش را به صورت اعتراض‌های خیابانی داشته باشد و آقایان موسوی و کروبی با این اطلاعیه در حقیقت به این حرکت رسمیت دادند و خودشان را از صف مردم جدا نکردند و نشان دادند می‌توانند با اعتراض‌های مردم همراه باشند. هرچند اعتراض‌های مردمی روز به روز اصولی‌تر، اساسی‌تر و در مقابل استبداد راسخ‌تر و دقیق‌تر باشد.

برخی نسبت به این فراخوان انتقادی را مطرح می‌کنند به این ترتیب که آیا بهتر نبود موضوع آن به مشکلات داخلی مربوط می‌شد، نه به حمایت از مبارزات مردم مصر و تونس؛ آن هم در شرایطی که وضعیت مردم در ایران ای بسا بدتر از وضعیت مردم مصر و تونس باشد. نظر شما درباره‌ی این انتقاد چیست؟

به نظر من در حقیقت یک چاره‌یابی‌ است، برای آن که تا آن‌جایی که ممکن است از اصطکاک‌ها بکاهد و این نوع چاره‌یابی‌ها بد نیست؛ به شرط آن‌که در پشت آن عزم راسخی برای «نه» گفتن به استبداد باشد. وگرنه نه تنها این بهانه، بهانه‌ای فرعی نسبت به اوضاع ایران و ایران است که به حق این مقاومت را پیش از جنبش تونس و مصر در مقابل استبداد شروع کرده است، هرچند نتوانسته است به انجام برساند. از طرف دیگر اجازه‌ گرفتن از مستبدان به‌خاطر این که بر استبداد اعتراض کنیم، اگر انسان عمیق نگاه کند کار منطقی‌ای نیست. فقط کاری صحیح از این نظر است که امکان اصطکاک را کم می‌کند و امکان می‌دهد که مردم ضرر کمتری را متحمل شوند و بدین‌شکل هزینه‌ی نظام را در برخورد با جنبش اعتراضی خیابان سنگین‌تر می‌کند.

برخی براین باورند که قدرت ارعاب و اعمال سرکوب و خشونت حکومت نسبت به گذشته کاهش پیدا نکرده و حکومت به گونه‌ای موفق عمل کرده که مردم حتی در صورت صدور مجوز هم به خیابان نمی‌آیند. نظر شما در این زمینه چیست؟

مهم نیست که مردم به خیابان بیایند یا نیایند. این امر در شرایطی تأمین خواهد شد که مردم به این نکته برسند که در مقابل استبداد موفق خواهند بود و بالاخره دیر یا زود به نتیجه خواهند رسید. مهم این است که ببینند کسانی که وکیل آنها هستند و در حقیقت خدمتگزار آنها هستند، همدل و هم رأی با آنها هستند، آنها را ول نکرده‌‌اند، در خانه ننشسته‌اند و ساکت نیستند؛ همچنین همراه و همدل با آنها سطح خواسته‌های خودشان را از اصلاحات جزئی درون نظام، به «نه» گفتن قاطع به استبداد ارتقا داده‌اند. این همراهی و همدلی است که مهم است. آقایان موسوی و کروبی به نظر من توانسته‌اند این را نشان دهند.

پیش‌بینی شما از وقایع روز ۲۵ بهمن چیست؟آیا ممکن است حوادث مصر و تونس باعث شود که حکومت برای مقایسه نشدن با رفتارهای نظام‌های مصر و تونس، دست به خشونت نزند. آیا چنین چیزی را پیش‌بینی می‌کنید؟

به نظر من به‌هرصورت برای نظام بسیار هزینه‌ساز است. در پاسخ به این که نظام در مقابل این تظاهرات چه می‌کند، باید بگویم همه‌ی عناصری که در این مجموعه وجود دارند، حتی در محدوده‌ی منافع خودشان عاقلانه فکر نمی‌کنند و بعضی از آنها زبانی جز خشونت نمی‌شناسند. مهم یک چیز دیگر است. مهم این است که حوادث مصر و تونس عزم جزم مردم را برای پایداری در مقابل استبداد، روز به روز بیشتر خواهد کرد و این آغاز دوره‌ی جدیدی از مبارزات مردم است؛ هرچند که فقط طلیعه‌ی آن در روز ۲۵ بهمن باشد. ۲۵ بهمن آغاز یک پایان است و خود پایان نیست.

آقایان موسوی و کروبی در بیانیه‌ی روز ۲۲ بهمن خودشان از «مناسبات پادشاهی که به نام دین بازتولید شده» سخن گفته‌اند. در حالی که پیش از این بیشتر ار زاویه‌ی مخالفت با دولت مشهور بودند و فعالیت می‌کردند. به نظر می‌رسد در این بیانیه دست روی نکات مهم‌تر و اساسی‌تری گذاشته‌اند. آیا شما چنین چیزی را می‌بینید؟

من فکر می‌کنم آقایان موسوی و کروبی، در یک دوره، تحولات بنیادی‌ای در افکار خودشان به‌وجود آورده‌اند و خودشان هم همراه با نسل سومی‌هایی که فکر می‌کردند می‌توانند از این نظام مطالبات مدنی داشته باشند، به این باور رسیده‌اند که به هر صورت این نظام حداقل در وضعیت فعلی‌ خود قادر به جوابگویی به خواسته‌های مردم نخواهد بود. بنابراین سطح خواسته‌های خودشان را ارتقا داده‌اند، زبان خودشان را صریح‌تر کرده‌اند و نشان داده‌اند که مردم به هر کجا که بروند، آنها هم همراه مردم خواهند بود. من این تحول را به فال نیک می‌گیرم و فکر می‌کنم که آنها این ظرفیت را خواهند داشت که همچنان خدمتگزار مردم بمانند.

قطع تمامی خطوط تلفن همراه و ثابت مهدی کروبی و خانواده‌اش

Fri, 11 Feb 2011 11:55:24 +0000

از بامداد امروز تمامی خطوط تلفن همراه و ثابت مهدی کروبی، همسر و فرزندان وی قطع شده است.

به گزارش سحام‌نيوز، تارنمای نزديک به مهدی کروبی، از رهبران مخالفان دولت ايران،هرگونه تماس با منزل وی، قطع گرديده و هيچ اطلاعی از شرايط و وضعيت او در دست نيست.

روز گذشته نيز مأموران امنيتی جمهوری اسلامی ايران به خانواده مهدی کروبی گفته‌ بودند که تا ۲۵ بهمن حق ديدار کروبی را ندارند.

آن‌ها که در برابر ساختمان منزل مسکونی کروبی مستقر بودند مانع ورود يکی از فرزندان مهدی کروبی به منزل پدری وی شدند و به او گفتند حق ورود به منزل پدری خود را تا ۲۵ بهمن ندارد.

مأموران امنيتی همچنين گفتند به غير از فاطمه کروبی، همسر مهدی کروبی، هيچ‌کدام از فرزندان، عروسان و بستگان مهدی کروبی حق ديدار و ورود به خانه وی را ندارند.

سحام‌نيوز دليل اين اقدامات را درخواست اخير ميرحسين موسوی و مهدی کروبی برای مجوز راه‌پيمايی ۲۵ بهمن‌ماه جاری عنوان کرده است.

کروبی و موسوی ۱۶ بهمن‌ماه با ارسال نامه‌ای به مصطفی محمدنجار، وزير کشور درخواست مجوز راه‌پيمايی کردند.

آن‌ها در نامه خود نوشتند: «به منظور اعلام همبستگی با حرکت‌های مردمی در منطقه به‌ويژه قيام آزادی‌خواهانه مردم تونس و مصر بر عليه حکومت استبدادی در کشور، درخواست صدور مجوز برای دعوت به راه‌پيمايی مردمی طبق اصل ۲۷ قانون اساسی در جهت حمايت از قيام مردم اين دو کشور مسلمان را در روز دوشنبه ۲۵ بهمن ساعت سه بعدازظهر از ميدان امام حسين تا ميدان آزادی را داريم.»

وزارت کشور ایران تاکنون به نامه موسوی و کروبی پاسخی نداده اما غلام‌حسین محسنی اژه‌ای، دادستان کل و سخنگوی قوه قضائیه ایران، درخواست موسوی و کروبی را اقدامی «سیاسی و تفرقه‌افکنانه» خوانده است.

در واکنشی دیگر، روزنامه کیهان که مدیر آن توسط آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران منصوب می‌شود، چند روز پیش درخواست موسوی و کروبی را «امریه موساد و در راستای همبستگی با سران رژیم صهیونیستی» توصیف کرد.

امروز نيز آيت‌الله احمد جنتی، دبير شورای نگهبان در اصفهان گفت: «فتنه ۸۸ از بين رفت اما سران فتنه هنوز با اين‌که آبرويی در ميان مردم ندارند، در خانه‌ها نشسته‌اند و فکر می‌کنند جايگاهی در ميان مردم دارند و بر اين اساس برای ۲۵ بهمن نقشه کشيده‌اند.»

از زمان اعلام راه‌پيمايی ۲۵ بهمن، دستگيری‌ها در ايران نيز افزايش يافته است.

طی دو روز اخير فعالانی چون محمدحسين شريف‌زادگان وزير دولت محمد خاتمی و از اعضای ارشد ستاد انتخاباتی ميرحسين موسوی، کورش زعيم، از مسئولان جبهه ملی ايران، اميد محدث، روزنامه نگار، ميثم محمدی، نويسنده و پژوهشگر، تقی رحمانی، مشاور مهدی کروبی و از فعالان ملی – مذهبی، فريبا ابتهاج، منشی و مسئول دفتر معصومه ابتکار، صدرالدين بهشتی، فرزند عليرضا بهشتی، مشاور ميرحسين موسوی، مصطفی ميراحمدی‌زاده، استاد حقوق عمومی دانشگاه مفيد قم، عضو بنياد باران و از شاگردان آيت الله منتظری و همچنين صالح نقره‌کار، دبير کميته حقوق ميرحسين موسوی، به صورت جداگانه توسط مأموران امنيتی بازداشت شده‌اند.

با این حال برخی تحلیل‌گران سیاسی می‌گویند که راه‌پیمایی دوشنبه ۲۵ بهمن حتی در صورت مخالفت دولت برگزار می‌شود.

آيت‌الله جنتی: برای ۲۵ بهمن نقشه کشيده‌اند

Fri, 11 Feb 2011 11:27:26 +0000

دبير شورای نگهبان گفت «به افراد ناباب اجازه نمی‌دهيم کمترين پستی را در کشور اداره کنند.» وی افزود افراد مشهور و نامدار در فتنه‌ها دست دارند.

احمد جنتی که در راه‌پيمايی ۲۲ بهمن در اصفهان سخن می‌گفت، اظهار داشت: «فتنه ۸۸ از بين رفت اما سران فتنه هنوز با اين‌که آبرويی در ميان مردم ندارند، در خانه‌ها نشسته‌اند و فکر می‌کنند جايگاهی در ميان مردم دارند و بر اين اساس برای ۲۵ بهمن نقشه کشيده‌اند.»

وی افزود: «راه‌پيمايی حمايت از مردم مصر و تونس را امروز مردم در ۲۲ بهمن انجام دادند. اميدوارم سران فتنه به خود بيايند و توبه کنند، که البته نمی‌دانم شما مردم توبه آنان را می‌پذيريد يا خير؟»

اشاره دبير شورای نگهبان به درخواست مجوز راه‌پيمايی برای ۲۵ بهمن توسط ميرحسين موسوی و مهدی کروبی است.

کروبی و موسوی، دو تن از رهبران مخالفان دولت ايران که مقامات جمهوری اسلامی از آن‌ها به‌عنوان «سران فتنه» ياد می‌کنند، ۱۶ بهمن‌ماه با ارسال نامه‌ای به مصطفی محمدنجار، وزير کشور درخواست مجوز راه‌پيمايی کردند.

با وجود اظهار نظرهای مختلف در مورد اين درخواست هنوز وزارت کشور به آن پاسخی نداده است.

آيت‌الله جنتی با بيان اين‌که «سران فتنه هنوز در راه تضعيف قدرت ولايت فقيه قدم برمی‌دارند» افزود: «هيچ‌ احتياجی به محاکمه سران فتنه نيست، مردم با حضور خود در صحنه‌ سران فتنه را محکوم کرده‌اند و ذلتی را به اين افراد چشانده‌اند که با ۱۰ بار اعدام هم نمی‌تواند طعم تلخ اين ذلت را از زندگی سران فتنه پاک کند.»

دبير شورای نگهبان در بخش ديگری از سخنان خود با اشاره به انتخابات سال آينده مجلس و دو سال آينده رياست جمهوری گفت: «عده‌ای از افراد ناباب منافق صفت و افرادی که از صف مردم جدا هستند، کنار نشسته‌اند و نقشه‌کشی می‌کنند و به خيال اين هستند که بتوانند کرسی‌های مجلس را اشغال کنند و با عناوينی شورای نگهبان را فريب دهند.»

وی تأکيد کرد: «از اين تريبون به همه آن‌ها می‌گويم به آن‌ها اجازه نمی‌دهيم کمترين پستی را در کشور اداره کنند.»

آيت‌الله جنتی در روز ۱۴ دی‌ماه گذشته نيز گفته بود احتياجی به حضور اصلاح‌طلبان در انتخابات نيست. وی افزوده بود: «آن‌ها خواب‌هايی می‌بينند که بی‌تعبير است و مردم قبول‌شان ندارند و بهتر اين است همان‌گونه که کنار کشيدند کنار بمانند و به کارهايشان پاسخ دهند.»

مهدی کروبی در ۲۷ دی در سخنانی با تأکيد بر اين‌که در شورای نگهبان تصميم‌گيرنده تنها احمد جنتی است گفت که دبير شورای نگهبان هم در امور قوه قضائيه و هم در امور مجلس دخالت می‌کند و «فکر می‌کند فقط تائيد او ملاک است و بقيه حق انتخاب ندارند.»

کروبی افزود وقتی حرف‌های جنتی را می‌شنود ياد حرف‌های شاه در مورد حزب رستاخيز می‌افتد که می‌گفت «هر کسی که نمی‌خواهد به هر جهنم دره يا هر بهشت موعودی که می‌خواهد برود.»

دبير شورای نگهبان در بخش ديگری از سخنان خود گفت: «کاملاً مطلع هستيم که افراد مشهور و نامدار کشور و نظام در فتنه‌ها دست دارند و به دنبال آن هستند که کشور و نظام را تضعيف کنند.»

وی افزود: «در زمان فتنه ۸۸ کدام قدرت نظامی فتنه را خاموش کرد و پای کدام قدرت نظامی به صحنه باز شد و کدام توپ و تانکی به خيابان‌ها آمد؟ و اين مردم بودند که با مشت خود فتنه را نابود کردند وهمان مشتی که شاه خائن و آمريکا را از ايران بيرون کرد، در سال ۸۸ بر سر فتنه خورد و آن را بر سر جای خود نشاند.»

آيت‌الله جنتی در حالی اين سخنان را بيان می‌کند که در وقايع پس از انتخابات دهمين دوره رياست جمهوری در ايران بازداشت‌های گسترده‌ای صورت گرفت و ده‌ها نفر جان خود را از دست دادند.

مخالفان حکومت ايران همچنين از شکنجه‌ها، آزار و اذيت‌ها و تجاوزات در زندان‌های جمهوری اسلامی ايران گفته‌اند.

خانواده کروبی تا ۲۵ بهمن حق ديدار وی را ندارند

Thu, 10 Feb 2011 10:01:54 +0000

مأموران امنيتی جمهوری اسلامی ايران به خانواده مهدی کروبی گفته‌اند که تا ۲۵ بهمن حق ديدار کروبی را ندارند.

به گزارش سحام‌نيوز، تارنمای نزديک به مهدی کروبی، از رهبران مخالفان دولت کنونی ايران، بامداد امروز مأموران امنيتی مانع ورود يکی از فرزندان مهدی کروبی به منزل پدری وی شدند.

مأموران که در برابر ساختمان منزل مسکونی کروبی مستقر بودند به فرزند وی گفته‌اند حق ورود به منزل پدری خود را تا ۲۵ بهمن ندارد.

مأموران امنيتی همچنين گفته‌اند به غير از فاطمه کروبی، همسر مهدی کروبی، هيچ‌کدام از فرزندان، عروسان و بستگان مهدی کروبی حق ديدار و ورود به خانه وی را ندارند.

سحام‌نيوز دليل اين اقدام را درخواست اخير ميرحسين موسوی و مهدی کروبی برای مجوز راه‌پيمايی ۲۵ بهمن‌ماه جاری عنوان کرده است.

کروبی و موسوی ۱۶ بهمن‌ماه با ارسال نامه‌ای به مصطفی محمدنجار، وزير کشور درخواست مجوز راه‌پيمايی کردند.

در همين حال روز گذشته غلام‌حسين محسنی‌ اژه‌ای، دادستان کل ايران و سخنگوی قوه قضائيه در اين‌باره گفت: «اگر شخصی واقعأ انگيزه مردم غيور و به‌پا خواسته مصر و تونس را داشته باشد همراه با حکومت و ملت در روز ۲۲ بهمن در راه‌پيمايی شرکت می‌کند، در حالی که تعيين روز ديگر به اين معناست که اين افراد صف خود را از مردم جدا کرده و ايجاد تفرقه می‌کنند.»

محسنی اژه‌ای افزود: «اين يک اقدام سياسی است اما مردم ايران هوشيار بوده و اگر ضرورت داشته باشد به آن پاسخ می‌دهند.»

در پی انتشار نامه موسوی و کروبی، اردشیر امیرارجمند، مشاور ميرحسين موسوی نيز گفت درخواست راه‌پيمايی «آزمونی بر ادعای آن‌هايی است که مدتی است می‌گويند جنبش سبز مرده و وجود ندارد.»

اردشير اميرارجمند افزود اگر حکومت ايران با درخواست راه‌پيمايی مخالفت کند، «به هيچ وجه صلاحيت ندارد درباره مردم ديگر کشورها اظهار نظر کند.»

جبهه مشارکت ايران اسلامی نيز که از جمله احزاب اصلاح‌طلب است، از مردم خواست تا در صورت صدور مجوز، در اين راه‌پيمايی شرکت کنند.

بنا بر اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ايران، برگزاری تجمعات و راه‌پيمايی «بدون حمل سلاح» و به‌شرط آن‌که «مخل مبانی اسلام» نباشد، آزاد است.

وزارت کشور ايران هنوز به درخواست ميرحسين موسوی و مهدی کروبی پاسخ رسمی نداده است.