تحریم علیه ایران

مدگرایی در ایران امروز

society — Mon, 11 Feb 2013 07:58:12 +0000

اکبر ترشیزاد

اکبر ترشیزاد - شاید در هیچ کجای دیگر دنیا و حتی در خیابان‌های پاریس، لندن و یا نیویورک هم نتوان به اندازه‌ تهران و برخی دیگر از شهرهای بزرگ ایران، دخترها و پسرهای جوانی را دید که بر اساس آخرین مدل‌های مد جهان لباس پوشیده‌اند.

یافتن ریشه‌های به وجود آمدن چنین فضایی در ایران کار سختی است. آیا محدودیت‌های اجتماعی، عدم آزادی در پوشش، نبود فضاهای مناسب برای گذراندن اوقات بی‌کاری و نبود آزادی‌های لازم برای بیان درونی افراد در قالب هنرهای مختلف، منجر به این می‌شود که انرژی جوانان در زمینه‌هایی چون مد و مدگرایی بیشتر متمرکز شود؟ برای رسیدن به پاسخ شاید بهترین راه رفتن به سراغ همین جوانان باشد.

«نازی» دختری از طبقه مرفه برایم توضیح می‌دهد که هفته‌ گذشته یک روز تمام وقتش را برای پیدا کردن یک جفت کفش با مارک کانورس اوریجنال صرف کرده است.

او می‌گوید: «وارد هر مغازه که می‌شوید فروشنده قیمت‌های مخصوص به خودش را دارد و البته دلایل خودش برای اینکه به شما ثابت کند که جنس او اصل است و کفش‌های مغازه‌های دیگر تقلبی. فروشنده‌ها از رنگ تخت کفش و شکل بند آن گرفته تا زاویه‌ خط‌های کنار آن را برایتان شاهد می‌آورند تا به شما ثابت کنند که راست می‌گویند.»

چند سالی هست که در برخی از مراکز خرید در شمال شهر تهران بوتیک‌هایی آغاز به کار کرده‌اند که ادعا می‌کنند نماینده‌ مجاز برندهای مشهوری مثل «زارا» و «دولچی گابانا» در ایران هستند، اما همه می‌دانند که به دلایل مختلف از جمله تحریم‌های بین‌المللی و عدم رابطه‌ سیاسی و تجاری کامل با برخی از کشورهای غربی، چنین برندهایی نمایندگی رسمی در ایران ندارند و این فروشگاه‌ها به طور معمول باید اجناس خود را از طریق واسطه‌ها تهیه کنند که همین قیمت خرید اجناس را تا بیست درصد بالاتر می‌برد.

چند سالی هست که در برخی از مراکز خرید در شمال شهر تهران بوتیک‌هایی آغاز به کار کرده‌اند که ادعا می‌کنند نماینده‌ مجاز برندهای مشهوری مثل «زارا» و «دولچی گابانا» در ایران هستند، اما همه می‌دانند که به دلایل مختلف از جمله تحریم‌های بین‌المللی و عدم رابطه‌ سیاسی و تجاری کامل با برخی از کشورهای غربی، چنین برندهایی نمایندگی رسمی در ایران ندارند و این فروشگاه‌ها به طور معمول باید اجناس خود را از طریق واسطه‌ها تهیه کنند که همین قیمت خرید اجناس را تا بیست درصد بالاتر می‌برد.

اگر هزینه‌ بالای گمرک و ارزش پایین ریال در برابر ارزهای خارجی را هم به آن اضافه کنیم قیمت تمام شده‌ این لباس‌ها آنقدر بالا خواهد بود که در عمل خریدار چندانی برای اجناس این فروشگاه‌ها پیدا نخواهد شد، پس می‌شود به آسانی حدس زد که بخش عمده‌ای از اجناس این فروشگاه‌ها کپی‌های درجه‌ یک چینی یا ترک از اصل محصول هستند که به مشتریان عرضه می‌شوند.

وقتی از نازی می‌پرسم که دلیل این همه اصرارش برای اطمینان از اوریجینال بودن پوشاکی که می‌خرد چیست با خنده پاسخ می‌دهد: «راستش چون به قول معروف دوست‌هایم همگی این کاره‌اند و زود می‌فهمند و ناجور می‌شود. به همین خاطر است که بعضی وقت‌ها از ایران خرید نمی‌کنم و اگر زمانی که خارج از ایران هستم [دبی یا ترکیه] مدل‌های جدید آمده باشند سریع تهیه می‌کنم. چون اینطوری مطمئنم که جنس اصل است، اما خوب بیشتر وقت‌ها چاره‌ای ندارم، جز اینکه از داخل ایران خرید کنم.»

کسب هویت‌ از طریق مارک لباس

جوانانی که برآمده از خانواده‌های مرفه هستند، در ایران با پوشیدن لباس‌های به اصطلاح مارک‌دار و گران‌قیمت سعی می‌کنند تا خود را از دیگران متمایز کنند.

«مهدی» جوان ۲۸ ساله درباره‌ این نکته می‌گوید: «راستش من فکر می‌کنم برند به آدم هویت می‌دهد، چون بالاخره یه گروه سال‌ها تلاش کرده‌اند و به اینجا رسیده‌اند و من در واقع دارم نتیجه‌ تلاش آنها را استفاده می‌کنم. از طرف دیگر وقتی با این لباس‌ها بیرون می‌روم شخصیت و طبقه‌ اجتماعی خودم را نشان می‌دهم.»

این البته دغدغه‌ همه‌ جوانان ایرانی نیست که مثل نازی یا مهدی جنس صددرصد اصل یک مارک را تهیه کنند و بپوشند. برای عده‌ای همین که کیفیت پوشاک بالا باشد و از آن مهم‌تر ظاهر و مارکی که روی آن چسبانده شده شبیه اصل خارجی‌اش باشد کافی است. تولیدکننده‌های ایرانی‌ کپی‌کارهای خوبی هستند و شاید بسیاری از مشتریان هم این را به خوبی می‌دانند که پوشاکی که می‌خرند اصل نیست، اما می‌پذیرند تا به آنها دروغ گفته شود.

وقتی از «سامان» که دانش‌آموز دبیرستانی در مناطق میانی شهر تهران است می‌پرسم چرا در به در دنبال شلوار جین لی‌وایز می‌گردد؟ در جوابم می‌گوید: «آخه لیوایز بهتره.» هنگامی که از او می‌پرسم وقتی می‌داند که با ۲۰۰ هزار تومان کسی به او شلوار لیوایز اصل نمی‌دهد پس چه اصراری به این کار دارد. مکثی می‌کند، سری تکان می‌دهد و با خنده پاسخ می‌دهد: «نمی‌دانم اما به هر حال حال می‌کنم که لیوایز پایم باشد.»

اجباری به نام مدگرایی

مدگرایی در ایران امروز و به ویژه در شهرهای بزرگ، دیگر برای برخی یک انتخاب نیست یک اجبار است.

پیدا می‌شوند جوانانی که به هیچ قیمتی حاصر نمی‌شوند با موج‌هایی که در جامعه به راه می‌افتد همراه شوند. پویا که خودش مدرس موسیقی است می‌گوید: «من به مد و آنچه که سلیقه‌ روز خوانده می‌شود زیاد بهایی نمی‌دهم. راستش زیاد هم برایم مهم نیست که دیگران در مورد من چگونه فکر می‌کنند. اگر از یک لباس خوشم بیاید حتی اگر مدلش خیلی قدیمی هم باشد آن را می‌پوشم.»

«مریم» که دختری تحصیل‌کرده است و در یک شرکت خصوصی کار می‌کند در این زمینه می‌گوید: «راستش من خودم علاقه‌ چندانی به مدگرایی و هماهنگ کردن پوشش خودم بر اساس مدل‌های تازه‌ سال ندارم، اما در بیشتر موارد انتخاب دیگری پیش رویم نیست؛ چرا که این روزها اگر بخواهم لباس‌ یا کفشی را تهیه کنم که بر اساس سلیقه‌ خودم باشد، اما مدلش مد روز نیست و از آنها در محل کار یا در جمع‌های دوستانه استفاده کنم با چند مشکل جدید روبه‌رو می‌شوم. اولاً که پیدا کردن چنین اجناسی در بازار، کار آسانی نیست. دوماً اینکه در صورت موفقیت هم احتمال اینکه با پوشیدن این لباس‌ها مورد سرزنش مستقیم یا غیرمستقیم دیگران قرار ‌بگیرم و به بی‌سلیقه‌گی [همان جواد بودن] یا صفات دیگری مثل این متهم شوم بسیار است. به همین علت ترجیح می‌دهم که من هم خریدهایم را بر اساس همان مدل‌های روزی انجام دهم که اکثریت از آن استفاده می‌کنند.»

نگاه مستقل

در ایران تعداد کمی از جوانان را می‌شود پیدا کرد که برای طرح، مدل و شکل لباس‌شان خودشان تصمیم بگیرند و نه تبلیغات جهانی.

«امید» دانشجویی جامعه‌شناسی می‌گوید: «من ترجیح می‌دهم تا آن چیزی را بپوشم که خودم روی آن فکر کرده‌ام و تصمیم گرفته‌ام که البته لزوماً رنگ و مدل آن هم از مد رایج سال پیروی نمی‌کند.»

امید توضیح می‌دهد که چند روز یا چند هفته وقت می‌گذارد و در ذهنش یک دست لباس را برای خود تصور می‌کند و سپس شروع به گشتن و خرید می‌کند. برخی از آنها را در بازار پیدا می‌کند، اما اگر نشد با قیمتی مناسب‌تر از آن که آماده‌اش در بازار موجود هست، به خیاط سفارش می‌دهد تا برایش بدوزد و سپس آنها را با هم هماهنگ می‌کند. او بر این باور است که با این کار در حیطه پوشش خود، به یک تشخص روحی و روانی دست می‌یابد.

در این میان هم پیدا می‌شوند جوانانی که به هیچ قیمتی حاصر نمی‌شوند با موج‌هایی که در جامعه به راه می‌افتد همراه شوند. پویا که خودش مدرس موسیقی است می‌گوید: «من به مد و آنچه که سلیقه‌ روز خوانده می‌شود زیاد بهایی نمی‌دهم. راستش زیاد هم برایم مهم نیست که دیگران در مورد من چگونه فکر می‌کنند. اگر از یک لباس خوشم بیاید حتی اگر مدلش خیلی قدیمی هم باشد آن را می‌پوشم. من کارهای دیگری دارم که به اندازه‌ کافی از من زمان می‌گیرند که نتوانم ذهن خودم را درگیر این مسائل بکنم. دیگر اینکه من اصلاً این را نمی‌فهمم که یک فرد کلی پول برای یک مارک بدهد و خود را در زیر سایه آن تعریف کند و هویت بدهد.»

جامعه‌ امروز ایران جامعه‌ تضادها و تناقض‌هاست. جایی که مردم با وجود اینکه برای تامین احتیاجات اولیه و اساسی‌تر‌شان با مشکلات مالی روبه‌رو هستند، هزینه‌های هنگفتی را صرف خرید کفش و لباس‌هایی می‌کنند که از نگاه دیگران چندان ضروری به نظر نمی‌رسد.

وضعیت بهداشت و درمان در یک اقتصاد دلاری

society — Wed, 31 Oct 2012 14:37:38 +0000

عزیز خسروشاهی

عزیز خسروشاهی - سیدعلی خامنه‌ای، رهبر ایران در پیام نوروزی سال ۱۳۹۱ گفت: «بنابراین همه مسئولین کشور، همه دست‌اندرکاران عرصه اقتصادی، همه مردم عزیزمان را دعوت می‌کنم به اینکه امسال را سال رونق تولید داخلی قرار بدهند. بنابراین شعار امسال، تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی است. ما باید بتوانیم از کار کارگر ایرانی حمایت کنیم؛ از سرمایه سرمایه‌دار ایرانی حمایت کنیم؛ و این فقط با تقویت تولید ملی امکان‌پذیر خواهد شد.»

خامنه‌ای تاکید کرد که نقش دولت در این زمینه حمایت و سهم مردم مصرف داخلی و پرهیز از کالای خارجی است.

خواست رهبر جمهوری اسلامی مبنی بر رجوع به «مصرف داخلی» همسو با تحریم‌های شدید بین‌المللی و قطع واردات دارو و تجهیزات پزشکی از کشورهای اروپایی و آمریکای شمالی به ایران به دلیل محدودیت‌های نقل و انتقال بانکی، سیستم بهداشت و درمان را در جامعه ایران مختل کرده و مشکلات زیادی را برای مردم به وجود آورده است. گزارش زیر گوشه‌هایی از موارد مشابهی است که این روز‌ها در مراکز درمانی ایران تکرار می‌شود.

بیمارستان تامین اجتماعی- رگ‌گیری

خانواده همراه یک بیمار با پرستار بخش داخلی درگیر شده‌اند. سر و صدای زیادی به راه افتاده است و نیروهای حراست بیمارستان با عجله خود را به بخش رسانده‌اند. مرد ۳۵ ساله‌ای فریاد می‌کشد: «ولم کنید. تمام دست مادرم را سوراخ سوراخ کرده. کار بلد نیستی غلط می‌کنی سوزن می‌زنی...»

از شلوغی استفاده می‌کنم و وارد اتاق می‌شوم. زن ۶۰، ۷۰ ساله‌ای در حال گریه کردن است. تمام قسمت‌های هر دو دست او کبود است و آثار خونمردگی به وضوح قابل مشاهده است. تمام رگ‌های دست او با سوزن سرنگ یا سرم پاره شده است. از پسر جوانی که کنار تخت ایستاده است می‌پرسم چه شده است. جواب می‌دهد: «بی‌شرف نیم ساعت است نتوانسته یک رگ پیدا کند. هی می‌گوید ببخشید، ببخشید. از این دست به آن دست. رگ و ریشه مادرم را پاره کرد آخر هم گفت نمی‌تواند. تمام دست مادرم را کبود کرده. حرف هم که می‌زنی سریع زنگ می‌زنند به پلیس.»

در تاریخ ۲۷ شهریور ۱۳۹۱ مدیرعامل شرکت تجهیزات پزشکی هلال ایران وابسته به سازمان تدارکات پزشکی هلال احمر از آغاز تولید انبوه آنژیوکت در این شرکت و انعقاد قرارداد توزیع این محصول با شرکت‌های پخش خبر داد. به گزارش روابط عمومی سازمان تدارکات پزشکی، آقای محمد خادم علیزاده با اشاره به برنامه تولید سالانه ۲۰ میلیون عدد آنژیوکت در این شرکت، از افزایش ظرفیت تولید سرنگ انسولین به منظور پاسخگویی به نیاز کشور نیز خبر داد.

در ایستگاه پرستاری، مرد ۳۵ ساله همچنان فریاد می‌کشد. پرستاری که رگ‌های دست مادر او را پاره کرده است گوش‌هایش را گرفته و فریاد می‌زند: «نمی‌شود، نمی‌شود. با این آنژیو‌ها نمی‌شود. تقصیر من نیست. این‌ها به درد نمی‌خورد. مگر من این‌ها را خریده‌ام...»

در سال «تولید ملی» واردات آنژیوکت‌ از خارج ایران ممنوع شده است؛ یا به دلیل تحریم‌ها و شاید برای جلوگیری از خروج ارز از کشور از آنژیو کت‌های ایرانی در بیمارستان‌های تامین اجتماعی استفاده می‌شود. آنژیو کت‌های ایرانی نسبت به نمونه خارجی خود ضخیم، کند، دارای انحنا و بعضاً مسدود هستند. به همین دلیل تلاش پرستاران برای وصل کردن آنژیو کت به بیماران برای نصب سرم، تزریقات و خون‌گیری و غیره، منجر به پاره شدن رگ‌های بیماران به خصوص بیماران سالمند و ضعیف می‌شود.

مسئول شیفت شب بیمارستان، مرد ۳۵ ساله را کنار می‌کشد و با او مشغول صحبت می‌شود: «مادر شما هم مثل مادر خود ما. بحث تعارف هم نیست. حداقل این است که ما مرض نداریم که مادر شما را زخمی کنیم. صحبت بلد بودن یا بلد نبودن رگ‌گیری نیست. این پرستار ۱۵-۱۶ سال سابقه کار دارد. چرا قبلاً اینطوری نبوده؟ تقصیر ما نیست. این وسایل ایرانی به درد نمی‌خورد. من هم نخریده‌ام. بیمارستان هم نخریده است. آقا برای خودش اعلام کرده امسال سال تولید ملی است. در سطح وزارت هم تصمیم گرفته‌اند خرید‌ها را ایرانی کنند. نه من، نه شما، نه این پرستار بدبخت هیچکدام کاره‌ای در این مملکت نیستیم. مادر شما درسته ۷۰ ساله است، اما به هر حال قوی‌تر از بچه نوزاد و کوچک است. همکاران ما در بخش نوزادان وقتی می‌خواهند با این وسایل آنژیو کت نصب کنند خودشان پا به پای این بچه‌ها گریه می‌کنند. شما بزرگی کن و ببخش.»

لازم به ذکر است در تاریخ ۲۷ شهریور ۱۳۹۱ مدیرعامل شرکت تجهیزات پزشکی هلال ایران وابسته به سازمان تدارکات پزشکی هلال احمر از آغاز تولید انبوه آنژیوکت در این شرکت و انعقاد قرارداد توزیع این محصول با شرکت‌های پخش خبر داد.

به گزارش روابط عمومی سازمان تدارکات پزشکی، آقای محمد خادم علیزاده با اشاره به برنامه تولید سالانه ۲۰ میلیون عدد آنژیوکت در این شرکت، از افزایش ظرفیت تولید سرنگ انسولین به منظور پاسخگویی به نیاز کشور نیز خبر داد. منبع

بیمارستان تامین اجتماعی- اورژانس

دکتر‌ها از هر طرف مشغول دویدن به سمت اورژانس هستند. بیماری به حالت کما رفته است و در حال انتقال او به بخش ویژه هستند. چند زن و دختر جوان در حال جیغ کشیدن و زدن خود هستند. بیمار، مادر آنهاست و به دلیل مشکلات قلبی و تنفسی به بیمارستان منتقل شده است.

در اثر تحریم‌های بین‌المللی علیه حکومت ایران، امکان خرید دارو وجود ندارد؛ چراکه جابه‌جایی پول و پرداخت آن از طریق حساب‌‌های‌ بانکی شرکت‌‌های‌ دارویی ممکن نیست. همچنین بسیاری از دانه درشت‌های «مافیای واردات» در ایران مهره‌های «سرمایه‌داری نظامی ایران» هستند که بعضاً در فهرست تحریم‌ها قرار گرفته‌اند یا ترجیح می‌دهند به جای داد و ستد دارو، سرمایه‌های خود را در قسمت‌های پر سودتر تجارت مانند خرید و فروش ارز به گردش درآورند.

دکتر اورژانس تلفنی مشغول صحبت با یک پزشک متخصص است و نام چند دارو را برای او می‌خواند. بعد از چند دقیقه با عصبانیت گوشی تلفن را می‌گذارد و با همکار خانم خود مشغول صحبت می‌شود: «نمی‌دانم مشکل از انسولین‌هاست یا دارو‌ها. شوک قندی بود. مطمئنم ربطی به قلب نداشت. یکی از این داروها نمی‌گذارد انسولین اثر کند. از این به بعد هر روز یک برنامه‌ای به خاطر عوارض جانبی این داروهای چینی و ایرانی داریم.»

سر صحبت را با یکی از بستگان بیمار به کما رفته باز می‌کنم. راجع به وضعیت دیابت مادرش صحبت می‌کنم. او می‌گوید: «مادر من بیشتر از سه سال است که انسولین می‌زند. در این سه سال همیشه قند خونش مرتب بود. شده بعضی روز‌ها که پرهیز نکرده است یا جشنی، عروسی‌ای چیزی بوده است، قند خونش بالا برود اما خیلی کم. همیشه منظم بود. با دستگاه خانگی می‌گرفتیم، آزمایش می‌دادیم، مشکلی نداشت، اما سه ماهی است قند خونش بالا رفته و پایین نمی‌آید. بردیم دکتر، آزمایش دادیم، تزریق انسولین را زیاد کرد، اما قند خون پایین نیامد.

ایراد از شیشه‌های انسولین بیمه است. قبلی‌ها که به ما می‌دادند جلدش آبی بود. نوشته‌های خارجی‌اش روی در جعبه بود، اما این انسولین‌های جدید نوشته‌هایش ایرانی است. رنگ جعبه‌اش زرد است. ما هر دوتا جعبه را بردیم پیش دکتر. جواب درست و حسابی نداد. گفت فرقی ندارد فقط خیلی بیشتر از قبل مواظب قند خونش باشید.

حتی جنس شیشه‌هایش هم فرق دارد. خارجی‌ها وقتی از دست می‌افتاد نمی‌شکست ولی این ایرانی‌ها تا روی زمین می‌افتد خاکشیر می‌شود. این‌ها که نمی‌توانند شیشه‌اش را بسازند خدا می‌داند داخلش را با چه چیزی پر می‌کنند.»

در تاریخ هفتم شهریورماه ۱۳۹۱ شرکت داروسازی اکسیر بروجرد اعلام کرد تولید کننده انحصاری انسولین در ایران محسوب می‌شود. منبع

کمبود داروهای مربوط به بیماری‌های خاص در ایران

دارو نیز در جهان کنونی یک «کالا» است. وضعیت بازار این کالا (دارو) در ایران بسیار غیر انسانی است.

در اثر تحریم‌های بین‌المللی علیه حکومت ایران، امکان خرید دارو وجود ندارد؛ چراکه جابه‌جایی پول و پرداخت آن از طریق حساب‌‌های‌ بانکی شرکت‌‌های‌ دارویی ممکن نیست. همچنین بسیاری از دانه درشت‌های «مافیای واردات» در ایران مهره‌های «سرمایه‌داری نظامی ایران» هستند که بعضاً در فهرست تحریم‌ها قرار گرفته‌اند یا ترجیح می‌دهند به جای داد و ستد دارو، سرمایه‌های خود را در قسمت‌های پر سودتر تجارت مانند خرید و فروش ارز به گردش درآورند.

با مطالعه گزارش خبرگزاری‌های مختلف جهان درباره اثرات تحریم بر صنایع دارویی ایران به خصوص در مورد تحریم ۱۵ شرکت دارویی ایران توسط کشور کانادا، می‌توان نتیجه گرفت که تحریم‌های بین‌المللی بیشتر فشار خود را به مردم ایران وارد کرده‌اند. حاکمان ایران در خفقان و انفعال جامعه داخلی که ناشی از فشارهای کمرشکن اقتصادی است، تمرکز خود را روی مشکلات خارجی رژیم متمرکز کرده‌اند.

برای اطلاع بیشتر از وضعیت داروهای نایاب و کمیاب در ایران و تاثیر تحریم‌های بین‌المللی بر وضعیت دارو و درمان در ایران می‌توانید به گزارش بی‌بی‌سی، گزارش بازتاب از فهرست داروهای کمیاب بیماری خاص و نیز گزارش فایننشیال تایمز مراجعه کنید.

بیمارستان تامین اجتماعی- کارگزینی و حسابداری

یک دختر جوان، یک پسر حدوداً ۳۰ ساله به همراه یک پیرمرد ۶۰ ساله که مشخص است اهل روستا هستند ملتمسانه به مسئول حسابداری بیمارستان چشم دوخته‌اند.

با مطالعه گزارش خبرگزاری‌های مختلف جهان درباره اثرات تحریم بر صنایع دارویی ایران به خصوص در مورد تحریم ۱۵ شرکت دارویی ایران توسط کشور کانادا، می‌توان نتیجه گرفت که تحریم‌های بین‌المللی بیشتر فشار خود را به مردم ایران وارد کرده‌اند.

مسئول حسابداری مشغول مکالمه تلفنی است. وقتی مکالمه تمام می‌شود رو به این سه نفر می‌کند و می‌گوید: «اینجا هم نداشتند. شما بروید کنار مریض خودتان تا من باز هم تلفن کنم. اگر پیدا شد خبر می‌دهم.»

هر سه نفر مانند لشکر شکست خورده و در اوج نا‌امیدی و غم به راه می‌افتند. با پسر خانواده هم صحبت می‌شوم تا ببینم موضوع چیست. او می‌گوید: «مادرم تصادف کرده. چادرش کشیده شده زیر چرخ تراکتور و مچ و انگشتان پایش شکسته است. بستری‌اش کردیم بیمارستان برای عمل، اما پلاتین ندارند. می‌گویند گران شده و بیمارستان وسیله ندارد. رفتیم پیش رئیس بیمارستان و بقیه مسئولان. بندگان خدا می‌خواهند کمک کنند، اما ندارند. به بقیه بیمارستان‌ها هم زنگ زدند. آن‌ها هم ندارند. در بازار آزاد هست، اما قیمت خیلی بالاست. اگر نتوانند پیدا کنند باید خودمان از بازار بخریم و بیاوریم بیمارستان. ما همچین پولی نداریم. اگر جور نشود مجبوریم ببریم‌اش خانه. اگر قرار باشد زمین و دام بفروشیم برای عمل پس از کجا نان بخوریم. مادرم پا نداشته باشد و شکم‌اش سیر باشد بهتر از این است که عمل کند ولی بعد گرسنه بماند.»

بیمارستان خصوصی- نگهبانی

چند نگهبان دو پسر جوان را گرفته‌اند به زور از بیمارستان بیرون می‌اندازند. پسر‌ها مشغول داد و بیداد هستند: «این دزدیه. مگه شرف ندارید. می‌خواهید کاسبی کنید بروید دلالی ماشین کنید. چرا بیمارستان زده‌اید؟»

«مادرم را گروگان گرفته‌اند و نمی‌دهند. حالش خوب شده است ولی مرخصش نمی‌کنند. می‌گویند باید اول پول بدهید. هر روز بدهی ما بیشتر می‌شود. مادرم بیمه تامین اجتماعی است. بیمه تکمیلی بازنشستگان هم دارد. هر ماه بابت هر نفر از حقوقشان کسر می‌کنند.»

نیم ساعتی طول می‌کشد تا درگیری تمام شود. یکی از پسر‌ها سوار ماشین می‌شود و می‌رود و دیگری کنار خیابان رو‌به روی بیمارستان می‌نشیند و سیگاری روشن می‌کند. کنار او می‌نشینم و سر صحبت را باز می‌کنم:

«مادرم را گروگان گرفته‌اند و نمی‌دهند. حالش خوب شده است ولی مرخصش نمی‌کنند. می‌گویند باید اول پول بدهید. هر روز بدهی ما بیشتر می‌شود. مادرم بیمه تامین اجتماعی است. بیمه تکمیلی بازنشستگان هم دارد. هر ماه بابت هر نفر از حقوقشان کسر می‌کنند. گفتند چون بیمه تکمیلی دارید بیمارستان خصوصی هم مجانی است. دکتر کلاه گذاشت سر ما. گفت با بیمارستان دولتی قرار داد دارد. گفت مجانی است، اما حالا سه میلیون و ۱۰۰ هزار تومان برای ما فاکتور کرده‌اند. می‌گویند ما به التفاوت است. معذرت می‌خواهم دست به آب رفتن ما را هم فاکتور کرده‌اند. هر نفر ما که شب پیش مادرم مانده برایش شبی ۲۵ هزار تومن حساب کرده‌اند.

شبی که پدرم تا ساعت ۱۲ شب پیش مادرم مانده تا خوابش ببرد و بعد رفته خانه را هم حساب کرده‌اند. دو نفر حساب کرده‌اند. اینجا هتل است یا بیمارستان؟ اصلا برای همراه جای خواب ندارند. فقط یک صندلی پلاستیکی دادند که بشینیم. ۲۵ هزار تومن برای یک صندلی پلاستیکی؟ اسم یزید بد در رفته، این‌ها روی شمر را هم سفید کرده‌اند.

هر دکتری آمده مادرم را دیده و رفته یک فاکتوری برایش نوشته‌اند. دکتر جراح فقط آمد و به مادرم سر زد. یک سلام و علیکی کرد و به زانویش دست زد. حالا ۱۶ هزار و ۵۰۰ تومان فاکتور کردند.»

صورت حساب بلندی را در می‌آورد و نشان می‌دهد. دست می‌گذارد روی یک عدد و می‌گوید: «اینجا را نگاه کن. زده خدمات ویژه. می‌پرسم خدمات ویژه چیه؟ می‌گویند اینترنت و آب سردکن و چه و چه. مادر من اینترنت به چه دردش می‌خورد؟ اینجا بیمارستان است یا کلوپ؟ مادرم وسواس دارد به همین خاطر از بیمارستان چیزی نمی‌خورد. می‌گوید مریضی دارد. برایش آب معدنی می‌گیریم. به خدا قسم ما لب به آب سردکن نزدیم. اصلاً زده باشیم. مگر هرکس از آب سردکن آب خورد باید پول آب سردکن را بدهد؟

رفتیم کلانتری شکایت کردیم. به جایی نرسید. رفتیم دفتر نماینده مجلس. گفتند رفته تهران و در شهر نیست. رفتیم پیش امام جمعه انداختند بیرون. گفتند آقا وقت ندارد. گور پدرش. کدام آقا. یک آخوند مفنگی که روزی دو نوبت نماز می‌خواند کار مهم‌اش چیست؟ یک خانمی از این دماغ عملی‌ها گذاشته‌اند معاون بیمارستان. سر من داد می‌زند و می‌گوید شما که پول نداشتید چرا مادرتان را آوردید بیمارستان خصوصی. می‌گویم دکتر گفت جای دیگر نمی‌شود، تقصیر ما نیست. کسی گوش نمی‌دهد.»

داروخانه شبانه‌روزی

زنی چادر مشکی‌اش را با دندان‌اش نگهداشته و روی پله داروخانه نشسته است. با یک دست یک دفترچه بیمه را نگه داشته و با دست دیگر آرام، آرام به پایش چنگ می‌زند. چند جمله اول مرا اصلاً جواب نمی‌دهد. انگار صدایی را نمی‌شنود. در دنیای خودش غرق شده است. وقتی بلند‌تر صدایش می‌کنم به خودش می‌آید و بعد از اینکه چشم‌اش به دفترچه می‌افتد زیر گریه می‌زند.

«اسپری خارجی است برای پوکی استخوان. ایرانی‌اش ۱۳ هزارتومان بود و خارجی‌اش ۳۲ هزارتومان. دکتر گفت ایرانی‌اش مثل گچ است. فایده نداره. باید خارجی بگیرید. ماه پیش گرفتم ۳۲ هزار تومان حالا شده ۶۳ هزار تومان. از کجا بیارم؟»

«چرا گریه می‌کنید؟ کاری از دست من بر می‌آید؟

− نه برادر. نه! چیزی نشده. برو به زندگی‌ات برس.

تعارف نکنید. حال شما خوب نیست. می‌خواهید برایتان یک ماشین بگیرم؟

− نه. چند دقیقه می‌نشینم. حالم سر جا آمد خودم با اتوبوس می‌روم.

می‌خواهید تا اینجا نشسته‌اید بروم و دارو‌هایتان را بگیرم؟

− خودم توی داروخانه بودم. نیست. دارند ولی نمی‌دهند. گران شده. می‌گویند با دلار می‌آید.

چه دارویی است؟

− اسپری خارجی است برای پوکی استخوان. ایرانی‌اش ۱۳ هزارتومان بود و خارجی‌اش ۳۲ هزارتومان. دکتر گفت ایرانی‌اش مثل گچ است. فایده نداره. باید خارجی بگیرید. ماه پیش گرفتم ۳۲ هزار تومان حالا شده ۶۳ هزار تومان. از کجا بیارم؟»

گریه امانش را بریده است. یک بطری آب معدنی برایش می‌گیرم و داخل داروخانه می‌شوم. داروخانه‌دار آدم بدی نیست. به سئوالات من خیلی راحت جواب می‌دهد: «خودتان می‌توانید همه داروخانه‌های شهر را جست‌وجو کنید. شاید دست بالا دو، سه داروخانه دیگر داشته باشند. ایرانی‌اش نیست. شرکت توزیع نکرده است. نوع خارجی آن هم هم مطلقاً نایاب است. ما فقط سه بسته از بارهای قبلی داریم. دیگر هم خرید نمی‌کنیم. در بازار هرچه هست از واردات قبلی است و الآن وارد بازار سیاه شده است. با این قیمت‌های جدید مردم عادی نمی‌توانند خرید کنند و روی دست خود ما می‌ماند.»

شما خودتان گفتید فقط سه بسته دارید. طبق گفته خود شما این سه بسته خرید جدید نیست که افزایش قیمت داشته باشد. چرا ۳۲ هزار تومان را با این خانم ۶۳ هزار تومان حساب کرده‌اید؟

تمام هزینه‌های ما به قیمت روز است. از پول آب و برق اینجا تا هزینه باربری و بنزین رفت آمد خودم و هزینه خانواده‌ام و همه چیز. شرکت‌های داخلی، داروهای ایرانی را هم گران کرده‌اند. من اگر بخواهم بار جدید سفارش بدهم مجبورم داروهایی قدیمی را با قیمت‌های جدید بفروشم. وگرنه باید داروخانه را تعطیل کنم. شما روزنامه‌ها را مطالعه بفرمایید. بسیاری از همکاران ما داروخانه‌ها را تعطیل کرده‌اند. ما روی فروش شامپو، لوازم آرایشی، مکمل‌های بدنسازی و جنسی و اقلام این چنینی هنوز سرپا هستیم.»

با صاحب داروخانه چانه می‌زنم و در پایان او را راضی می‌کنم تا دارو را به قیمت ۵۰ هزار تومان به زن بیمار بدهد. وقتی دارو را به او تحویل می‌دهم چند سئوال درباره زندگی او می‌پرسم:

همسر شما چکاره است؟

من شوهر ندارم. کارگر ساختمان بود. از داربست افتاد و مرد. با پولی که دادند فقط توانستم خانه‌ای برای خودم و دو بچه‌ام، رهن کنم.

درآمد شما از چه راهی است؟

در شرکت مواد غذایی کار می‌کنم.

چقدر حقوق می‌گیرید؟

حقوق اداره کار (۳۹۰ هزار تومان)

درشرکت چه کاری انجام می‌دهید؟

پیاز پوست می‌کنم

هر روز؟

بله. هر روز

شما که سن و سال بالایی ندارید. چرا پوکی استخوان گرفته‌اید؟

رطوبت محل کار بالاست. دکتر گفت از تغذیه بد هم هست. استراحت هم ندارم. این اسپری را نزنم درد امانم را می‌برد.

روزی چند ساعت کار می‌کنید؟

از هفت صبح تا پنج عصر خود کار است. یک ساعت کم می‌کنند برای ناهار. از پنج تا هفت شب هم اضافه کاری است.

حقوق شما کفاف زندگی را می‌دهد؟

نه. نمی‌دهد. همه چیز گران شده. گوشت، روغن، لباس، لپه، میوه، کرایه‌ها... همه چیز دو برابر شده. این هم از وضع دارو. هر ماه ۶۳ هزار تومان از ۳۹۰ هزار تومان را باید بدهم برای یک دارو. آخر این انصاف است؟

یارانه‌ای که می‌گیرید کمک خرجی نیست؟

بارانه ما سه نفر پول پنج کیلو و نیم گوشت است. می‌خواهم ۱۰۰ سال سیاه ندهند. اول ذوق کردیم که پولی دستمان می‌رسد. گفتند این پول بنزینی است که پولدار‌ها می‌سوزانند و شما ماشین ندارید. بعد دیدیم از این خبر‌ها نیست. به بهانه چندرغازی که ریختند به حساب مردم ده برابر گرانی و بی‌داد کردند. همه‌اش دروغ بود. گرانی دارد ریشه ما را می‌سوزاند. برای پولدار‌ها فرقی نکرد. آنکه کارخانه دارد، کاسبی دارد، معامله می‌کند و مال و منال دارد که ضرر نکرده. هرچه داشته چند برابر شده. جنس‌اش را گران‌تر می‌فروشد. این وسط ما بدبخت و بیچاره‌ها ضرر کردیم. ارزش پول را کم کرده‌اند. نصف کرده‌اند. بچه‌ام می‌گوید ۳۹۰ هزار تومان ما شده ۱۹۵ هزار تومان. نصفش را دزدیده‌اند و به جایش ۱۴۵ هزار تومان داده‌اند. همینجوری ۵۰ هزار تومان ضرر کرده‌ایم. به بهانه آن ۱۴۵ هزار تومان هم آب، برق، گاز، گوشت، نان، خوراک و لباس و همه چیز را گران کرده‌اند. دو برابر کرده‌اند. یک نفر هم در این مملکت صدایش در نمی‌آید.

این حساب و کتاب را خودتان کرده‌اید؟

نه من تا شش ابتدایی سواد دارم. پسرم گفت.

پسر شما کلاس چندم است؟

سوم راهنمایی است. معلم‌ ریاضی‌اش این‌ها را پای تخته گفته.

اگر روزی اعتراضی به گرانی در کشور شروع بشود شما هم در آن شرکت می‌کنید؟

اگر درست و حسابی باشد و به جایی برسد معلوم است که می‌روم، اما اگر الکی و برای سر و صدا باشد نه. من دوتا بچه دارم. مرا بکشند یا بگیرند این‌ها بزرگی بالای سرشان نیست. نان این‌ها را کی می‌دهد؟ خون ما هم می‌شود مثل خون جوان‌های مردم که در انتخابات کشتند. به کجا رسید؟ آب از آب تکان نخورد.

پخش شبکه‌های ایرانی با همکاری خبرگزاری‌های مستقل در جهان

arezoo — Sun, 21 Oct 2012 17:49:27 +0000

به گفته یکی از اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس نهم، برپایه یک طرح دوفوریتی قرار است شبکه‌های ایرانی با همکاری خبرگزاری‌های مستقل در برون‌مرز پخش شوند.

طرح دو فوریتی مجلس در شرایطی امروز ۳۰ مهرماه در دست بررسی قرار گرفته است که شرکت ماهواره‌ای فرانسوی يوتل‌ست، ‌تأمين‌کننده فضای ماهواره‌ای اروپا، روز دوشنبه ۲۴ مهرماه سال جاری پخش ۱۹ شبکه ماهواره‌ای تلويزيونی و راديويی جمهوری اسلامی ايران را روی ماهواره هاتبرد قطع کرد.

شبکه‌های پرس تی‌وی، العالم، شبکه خبر، شبکه‌های سحر يک و دو، شبکه‌های جام جم يک و دو، شبکه الکوثر، شبکه قرآن و راديو ايران برنامه‌های خود را از طريق اين ماهواره برای بخش‌هايی از جهان پخش می‌کردند.

طرح دو فوریتی مجلس در شرایطی امروز ۳۰ مهرماه در دست بررسی قرار گرفته است که شرکت ماهواره‌ای فرانسوی يوتل‌ست، ‌تأمين‌کننده فضای ماهواره‌ای اروپا، روز دوشنبه ۲۴ مهرماه سال جاری پخش ۱۹ شبکه ماهواره‌ای تلويزيونی و راديويی جمهوری اسلامی ايران را روی ماهواره هاتبرد قطع کرد.

مرتضی حسینی، عضو کمیسیون فرهنگی مجلس نهم به خبرگزاری مهر گفته است: "با توجه به اقدام منع پخش شبکه‌های تلویزیونی ایران از طریق ماهواره هاتبرد، طرحی دوفوریتی ازسوی جمعی از نمایندگان مجلس تهیه شده است که در این طرح با اختصاص اعتبار به وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی ماموریت داده می‏شود با همکاری بنگاه‌ها و خبرگزاری‌های مستقل، امکان پخش شبکه‌های ایرانی در جهان را فراهم کند."

این در حالی است که جمهوری اسلامی ايران در سال‌های اخير، به‌ويژه در جريان اعتراض‌های گسترده به نتايج دهمين دوره انتخابات رياست جمهوری که نزديک به يک سال به‌طول انجاميد بارها با ارسال پارازيت‌های ماهواره‌ای مانع از پخش شبکه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور در داخل ايران شد و به همين خاطر از سوی مدافعان حقوق بشر در اين سال‌ها مورد انتقاد قرار گرفته است.

بهمن ماه سال گذشته کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران از اتحاديه بين‌المللی مخابرات (ITU) وابسته به سازمان ملل خواسته بود تا برای بازداشتن جمهوری اسلامی ايران از سانسور شبکه‌های ماهواره‌ای و ارسال پارازيت روی شبکه‌های تلويزيونی و محدوديت اينترنت، گام‌های قاطعی بردارد.

سازمان صدا و سيمای جمهوری اسلامی ايران چندی پیش با انتشار بيانيه‌ای، قطع پخش شبکه‌های ماهواره‌ای خود را توسط شرکت يوتل‌ست "غيرقانونی، غيراخلاقی و غيرحرفه‌ای" ناميد.

به گزارش خبرگزاری آسوشيتدپرس،‌ اين تصميم يوتل‌ست بر اساس تحريم‌های اتحاديه اروپا عليه ايران اتخاذ شده است.

ایران، تحریم‌های اتحادیه اروپا را غیر قانونی دانست

society — Tue, 16 Oct 2012 13:16:43 +0000

رامین مهمان‌پرست، سخنگوی وزارت خارجه ایران، در پی اعلام جزئیات تحریم‌های تازه اتحادیه اروپا علیه صنعت نفت و گاز و بخش مالی و تجاری ایران، این موضعگیری را اقدامی غیر قانونی، غیر انسانی، بی منطق و علیه ملت ایران اعلام کرد.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، رامین مهمان‌پرست در یک نشست خبری در روز سه‌شنبه ۲۵ مهر گفت: "فکر می‌کنیم اشتباه محاسباتی که این کشورها دنبال می‌کنند، آنها را از رسیدن به یک نتیجه مطلوب دور می‌کند."

وی با اشاره به ضرورت گفت و گو و تاکید بر صلح آمیز بودن فعالیت هسته ای ایران، ادامه داد: "ما توصیه می‌کنیم به جای رویکرد اشتباه و اصرار بر لجبازی و رفتن به سمت فشارهایی که فقط ملت ایران را منجسم‌تر می‌کند، با یک رویکرد منطقی می‌توانند به گفت‌وگو برگردند."

سخنگوی وزارت خارجه ایران تاکید کرد که غرب "روحیه ملت ایران را نمی‌شناسند" و گفت: "این اقدامات اشتباه است و هیچ دستاوردی برای آنها ندارد. این فشارها غیرمنطقی، غیراصولی و غیرانسانی است. اگر کشوری برای اقداماتش توجیه منطقی داشته باشد، با منطق صحبت می‌کند اما وقتی اقدامات غیرمنطقی را در دستور کار قرار می‌دهد به معنی این است که توانایی رویارویی منطقی با یک ملت بزرگ مانند ایران را ندارند."

علی لاریجانی، رئیس مجلس شورای اسلامی نیز روز دوشنبه در دیدار با اعضای انجمن سازندگان تجهیزات صنعت نفت ایران، تحریم‌ها را به عنوان مانعی در پیش روی تولیدکنندگان" مطرح کرد و گفت: "سازندگان تجهیزات صنعت نفت در شرایط مشکلی به سر می‌برند و این مسئله مایه تأسف است."

علی لاریجانی، رئیس مجلس شورای اسلامی نیز روز دوشنبه در دیدار با اعضای انجمن سازندگان تجهیزات صنعت نفت ایران، تحریم‌ها را به عنوان مانعی در پیش روی تولیدکنندگان" مطرح کرد و گفت: "سازندگان تجهیزات صنعت نفت در شرایط مشکلی به سر می‌برند و این مسئله مایه تأسف است."

وزرای امور خارجه اتحادیه اروپا، روز، دوشنبه ۲۴ مهر، در نشستی در لوگزامبورگ، تحریم‌های تازه اتحادیه اروپا علیه بخش مالی و تجاری ایران را به دلیل فعالیت‌های هسته‌ای این کشور تصویب کردند. تحریم‌های تازه سیستم بانکی، بخش تجاری و واردات گاز ایران را هدف قرار داده است.

اتحادیه اروپا اعلام کرده است که در تحریم‌های تازه، محدودیت‌های بانک مرکزی ایران تشدید می شود و کالاهای بیشتری از جمله گرافیت، فلزات، نرم افزارهای مرتبط با فرآیندهای صنعتی و همچنین نفتکش‌ها شامل تحریم می‌شوند.

در بیانیه اتحادیه اروپا درباره تحریم‌های تازه آمده است: "دارایی‌ افراد و شرکت‌های بیشتری که در بخش صنعت نفت و گاز فعال هستند، مسدود می‌شود و سفر آنها به اتحادیه اروپا ممنوع خواهد شد."

همچنین بر اساس بیانیه اتحادیه اروپا، تمام نقل و انتقالات بین بانک‌های ایران و اروپا ممنوع اعلام شده، مگر آن که این نقل و انتقالات به دلایل بشردوستانه انجام شوند.

در این بیانیه تاکید شده که مردم ایران هدف تحریم‌های جدید نیستند و هدف این برنامه افزایش فشار بر برنامه هسته‌ای و درآمدهای دولت ایران برای سرمایه‌گذاری در بخش اتمی است.

جزئیات تحریم‌های تازه اتحادیه اروپا علیه ایران

دیپلمات‌های اتحادیه اروپا مجید نامجو، وزیر نیروی ایران را نیز در فهرست این تحریم ها قرار داده اند. علاوه بر وزیر نیرو، وزارت نیرو و همچنین وزارت نفت ایران مشمول تحریم‌های جدید اتحادیه اروپا شده‌اند.

به گزارش بی‌بی‌سی، شرکت ملی گاز ایران، شرکت ملی نفت ایران و شعبه‌های آن در سنگاپور و بریتانیا، به اضافه چندین شرکت تابعه دیگر آن نظیر کارون، پتروپارس، حفاری شمال و شرکت نفت و گاز مسجدسلیمان، در فهرست تحریم‌های تازه هستند.

در این گزارش همچنین آمده است که شرکت بهینه سازی مصرف سوخت، شرکت ملی حفاری ایران، شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده‌های نفتی ایران و شرکت ملی نفتکش ایران هم مشمول تحریم‌ها قرار گرفته‌اند. نام بانک صنعت و معدن، بانک توسعه و تعاون و همچنین تجارت سرمایه بلاروس، وابسته به بانک تجارت هم به فهرست موسسات مورد تحریم اتحادیه اروپا افزوده شده است.

نام دو شرکت حمل و نقل، یک شرکت تجهیزات و الکترونیک و هفت شخصیت حقیقی از تحریم‌های پیشین معاف شده‌اند. در شرح جزئیات تحریم‌های تازه اتحادیه اروپا علیه ایران محمد جهرمی، مدیرعامل بانک صادرات ایران و محمودرضاخاوری، مدیرعامل پیشین بانک ملی ایران از جمله چهره‌هایی هستند که از دایره تحریم‌های موجود خارج شده‌اند.

طرح تحریم‌های جدید علیه ایران تصویب شد

society — Mon, 15 Oct 2012 13:49:14 +0000

تحریم‌های تازه اتحادیه اروپا علیه بخش مالی و تجاری ایران به دلیل فعالیت‌های هسته‌ای تصویب شد. تحریم‌های تازه سیستم بانکی، بخش تجاری و واردات گاز ایران را هدف قرار داده است.

وزرای امور خارجه اتحادیه اروپا، امروز، دوشنبه ۲۴ مهر، در نشستی در لوگزامبورگ، این تحریم‌ها را تصویب کردند.

اتحادیه اروپا اعلام کرده که در تحریم‌های تازه، محدودیت‌های بانک مرکزی ایران تشدید می شود و کالاهای بیشتری از جمله گرافیت، فلزات، نرم افزارهای مرتبط با فرآیندهای صنعتی و همچنین نفتکش‌ها شامل تحریم می‌شوند.

دیپلمات‌های اتحادیه اروپا گفته‌اند که یکی از وزیران دولت ایران هم در فهرست این تحریم ها قرار دارد، اما نام این وزیر اعلام نشده است.

جزئیات بیشتر این تحریم‌ها فردا، سه‌شنبه ۲۵ مهر اعلام خواهد شد. این تحریم‌ها یکی از سخت‌ترین اقدامات اتحادیه اروپا علیه ایران تا به امروز محسوب می‌شود که در پی افزایش نگرانی‌ها در پیوند با اهداف نظامی ایران و شکست دیپلماسی برای حل مسئله هسته‌ای این کشور طراحی شده است.

تهران می‌گوید برنامه هسته‌ای آن تنها اهدافی صلح‌آمیز دارد و در گفت‌وگوهای خود با غرب که از ماه آوریل تاکنون سه بار انجام شده، از خواست غربی‌ها مبنی بر کاهش فعالیت‌های اتمی خود سرباز زده مگر آن که تحریم‌های اقتصادی عمده علیه آن کشور لغو شود.

اتحادیه اروپا اعلام کرده که در تحریم‌های تازه، محدودیت‌های بانک مرکزی ایران تشدید می شود و کالاهای بیشتری از جمله گرافیت، فلزات، نرم افزارهای مرتبط با فرآیندهای صنعتی و همچنین نفتکش‌ها شامل تحریم می‌شوند.

اما از آنجا که دولت‌های اروپایی و ایالات متحده نگران هستند مناقشه هسته‌ای ایران به جنگی جدید در خاورمیانه منجر شود، پیشنهادات ایران را رد کرده‌اند و به جای آن تحریم‌های اقتصادی علیه آن را شدت می‌بخشند.

گیدو وستروله، وزیر امور خارجه آلمان در برلین گفت: "در دو ماه اخیر ایران دیدگاه‌های خود در رابطه با هیچکدام از مسائل کلیدی را تغییر نداده است. از این رو ما باید فشار بر ایران را به واسطه تحریم‌ها افزایش دهیم."

او که یک روز قبل از نشست وزرای امور خارجه کشورهای اتحادیه اروپا در لوکزامبورگ و تصویب تحریم‌های جدید سخن می‌گفت، اظهار داشت که دیپلماسی در رابطه با مسئله هسته‌ای ایران هنوز یک گزینه است.

وستروله افزود: "پیشنهاد ما به ایران کماکان باقی است، یعنی مذاکرات اساسی با هدف بازداشتن ایران از دستیابی به سلاح هسته‌ای. اکنون زمان یک راه حل سیاسی است."

آلمان، فرانسه، بریتانیا، ایالات متحده، چین و روسیه در خلال مذاکرات امسال خود با ایران از تهران خوسته‌اند غنی‌سازی اورانیوم تا ۲۰ درصد را متوقف کند. امتناع ایران از این خواسته بحث حمله اسرائیل به تاسیسات هسته‌ای ایران را شدت بخشیده است.

تغییر سیاست اتحادیه اروپا علیه ایران

تحریم‌های جدید گویای تغییر سیاست اتحادیه اروپا علیه ایران است. این اتحادیه تا امروز در تحریم‌های خود اشخاص و شرکت‌های خاص را هدف قرار داده بود، اما اکنون دامنه تحریم‌ها گسترده‌تر می‌شود.

یکی از دیپلمات‌های اتحادیه اروپا به رویترز گفت، اقدامات جدید اروپا شامل ممنوعیت هرگونه معاملات اقتصادی با ایران است و تنها استثناهای آن کمک‌های بشردوستانه، فروش غذا و دارو هستند.

کلیف کوپچان، کارشناس خاورمیانه در گروه کارشناسی اوراسیا نیز گفت: "تحریم‌های جدید اتحادیه اروپا درد شدیدی را که هم اکنون اقتصاد ایران به خاطر تحریم‌ها تحمل می‌کند به نهایت می‌رساند."

بر اساس این تحریم‌ها دولت‌های اتحادیه اروپا از فروش فلزات و گرافیت که برای ساخت فولاد ضروری است، منع خواهند شد.

اتحادیه اروپا همچنین واردات گاز طبیعی از ایران را منع خواهد کرد و نیز صنعت کشتیرانی ایران را هدف قرار خواهد داد تا توانایی ایران برای فروش نفت به کشورهای غیر از اتحادیه اروپا و ایالات متحده کاهش یابد.

تحریم‌های جدید شرکت‌های اروپایی را از فراهم آوردن تکنولوژی کشتی‌سازی و امکانات ذخیره نفت برای ایران منع می‌کند و اجازه ارائه خدمات به نفت‌کش‌های ایرانی را نیز نمی‌دهد.

۶۰ میلیارد دلار معاهده اقتصادی برای دور زدن تحریم‌ها

Wed, 22 Aug 2012 20:53:28 +0000

روزنامه "جوان" اعلام کرده که ایران از اجلاس تهران برای دور زدن تحریم‌ها استفاده خواهد کرد و به همین منظور ۶۰ میلیارد دلار معاهده‌نامه اقتصادی برای امضا آماده شده است.

این روزنامه که نزدیک به سپاه پاسداران است در شماره اول شهریور ماه ۱۳۹۱ به نقل از عوض حیدر‌پور، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس ایران، نوشته این توافق‌نامه‌ها قرار است در طول مدت برگزاری اجلاس میان کشورهای شرکت‌کننده با جمهوری اسلامی امضا شود.

آقای حیدر‌پور نشست سران جنبش عدم تعهد را فرصت بزرگی برای بی‌اثر کردن و شکستن تحریم‌ها دانسته است. این در حالی‌ است که هزینه برگزاری این نشست که قرار است با حضور هفت هزار مهمان خارجی برگزار شود٬ چند صد میلیارد تومان ارزیابی شده؛ گر‌چه برگزار کنندگان آن تاکنون از اعلام هزینه‌ها خودداری کرده‌اند.

هوگو چاوز برای شرکت در اجلاس به تهران نمی‌آید

مقامات ایران نام کشورهایی را که در سطح سران در اجلاس تهران حاضر می‌شوند اعلام نکرده‌اند.

سخنگوی ستاد برگزاری اجلاس، پیشتر در این‌ زمینه گفته بود: "برخی کشورها برای عدم حضور سران غیر‌متعهدها در تهران، بر آنها فشار می‌آورند" و به همین دلیل هنوز نام کشورهایی که در سطح سران در این اجلاس شرکت می‌کنند، اعلام نشده است.

تا به امروز ازجمله مطرح شده است که هوگو چاوز، رئیس‌جمهور ونزوئلا که از متحدان نزدیک حکومت ایران است، در شانزدهمین اجلاس سران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد شرکت نخواهد کرد. دلیل عدم حضور او رقابت‌های انتخاباتی برای ریاست جمهوری و همینطور تکمیل روند درمان بیماری خود، اعلام شده است.

تا به امروز ازجمله مطرح شده است که هوگو چاوز، رئیس‌جمهور ونزوئلا که از متحدان نزدیک حکومت ایران است، در شانزدهمین اجلاس سران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد شرکت تخواهد کرد. دلیل عدم حضور او رقابت‌های انتخاباتی برای ریاست جمهوری و همینطور تکمیل روند درمان بیماری خود، اعلام شده است.

خبرگزاری فارس امروز، اول شهریور ماه ۱۳۹۱، خبر داده که "نیکلاس مادورا"، وزیر امور خارجه ونزوئلا، به نمایندگی از هوگو چاوز، رئیس‌جمهور این کشور، در اجلاس تهران شرکت خواهد کرد.

از سوی دیگر، در حالی که علی‌اکبر صالحی، وزیر امور خارجه ایران، از حضور رئیس‌جمهور کره‌ شمالی در اجلاس جنبش عدم تعهد در تهران خبر داده است، سخنگوی ستاد برگزاری این اجلاس، حضور "كیم جونگ اون"، رهبر عالی كره شمالی در اجلاس تهران را تكذیب كرده است.

مشخص نیست که منظور آقای صالحی از رئیس‌جمهور کره شمالی چه کسی است چون "کیم ایل سونگ"، اولین رهبر کره شمالی از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۴، به‌عنوان رئیس‌جمهور ابدی این کشور شناخته می‌شود.

وزیر امور خارجه ایران امروز، در پاسخ به این سئوال خبرگزاری مهر که از کره شمالی در چه سطحی در اجلاس تهران شرکت خواهند کرد، گفته که "بر اساس اطلاعاتی که من دارم، رئیس‌جمهور این کشور در اجلاس جنبش عدم تعهد حضور خواهد یافت."

آقای صالحی درباره حضور محمد مرسی، رئیس‌جمهور مصر در تهران هم گفت: "سفر آقای مرسی به ایران برای حضور در اجلاس جنبش عدم تعهد قطعی شده است."

وزیر امورخارجه ایران اما در حالی خبر از حضور رئیس‌جمهور کره شمالی در ایران داده است که محمدرضا فرقانی، سخنگوی ستاد برگزاری اجلاس، امروز، چهار‌شنبه اول شهریور، در گفت‌وگو با خبرگزاری ایرنا گفت که "رهبر كره شمالی در این اجلاس حضور نمی‌یابد".

آقای فرقانی تاکید کرده که از سوی او هیچگونه سخنی در خصوص حضور رهبر عالی كره شمالی در اجلاس تهران مطرح نشده و خبرهای منتشر شده از قول او در این‌باره، كاملاً كذب است.

برگزاری اجلاس در میان تدابیر امنیتی

تامین امنیت اجلاس سران کشور‌های عضو جنبش عدم تعهد، بر عهده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی گذاشته شده است.

صفر‌علی براتلو، معاون سیاسی- امنیتی استانداری تهران، پیشتر این موضوع را در گفت‌و‌گو با برنامه "گفت‌و‌گوی روز" که از "رادیو گفت‌و‌گو"ی ایران پخش می‌شود، مطرح کرده بود.

معاون سیاسی- امنیتی استانداری تهران در مورد تاثیر احتمالی تعطیلی تهران بر اقتصاد کشور هم گفته بود: "تعطیلی تهران تدبیری عاقلانه است، اما در خصوص اینکه در بحث اقتصادی لطمه‌ای وارد می‌کند یا خیر، مطالعه‌ای نداشته‌ایم."

آقای براتلو درباره محدودیت‌های اعمال شده در دو فرودگاه امام خمینی و مهرآباد هم گفته بود که "محدودیتی برای عموم مردم نخواهیم داشت و هر دو فرودگاه آمادگی کامل خود را برای ارائه خدمات اعلام کرده‌اند. قرار است تغییراتی در پروازها ایجاد نشود و پروازها بر اساس برنامه‌ریزی قبلی صورت گیرد."

این در حالی‌ است که در همین برنامه، محمدرضا فرقانی، سخنگوی ستاد برگزاری اجلاس سران جنبش غیرمتعهدها، گفته بود: "برای ایجاد سهولت و تامین امنیت پروازها، از هشتم تا یازدهم شهریور، پروازهای فرودگاه مهرآباد تهران با تغییراتی همراه خواهد بود."

معاون سیاسی- امنیتی استانداری تهران در مورد تاثیر احتمالی تعطیلی تهران بر اقتصاد کشور هم گفته بود: "تعطیلی تهران تدبیری عاقلانه است، اما در خصوص اینکه در بحث اقتصادی لطمه‌ای وارد می‌کند یا خیر، مطالعه‌ای نداشته‌ایم."

یکشنبه ۲۹مرداد هم احمد‌‌رضا رادان، جانشین رئیس پلیس ایران، از آماده‌باش کامل نیروی انتظامی در زمان برگزاری اجلاس عدم تعهد در تهران خبر داده و گفته بود که این نیرو در زمان برگزاری اجلاس با کسی شوخی ندارد.

شانزدهمین اجلاس سران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد، از پنجم تا دهم شهریور امسال در تهران برگزار خواهد شد و گفته می‌شود برای ۱۳۸ کشور عضو اصلی و ناظر این جنبش، برای شرکت در این نشست دعوتنامه فرستاده شده است.

قرار است از میان صد کشوری که برای شرکت در اجلاس اعلام آمادگی کرده‌اند، ۳۵ کشور در سطح سران در این نشست حاضر شوند. جمهوری اسلامی تلاش‌ می‌کند تا از این اجلاس بهره‌برداری سیاسی٬ اقتصادی و رسانه‌ای گسترده‌ای کند.

نگرانی روسیه از گسترش تحريم‌های يک‌جانبه عليه تهران

Tue, 14 Aug 2012 05:42:16 +0000

وزارت خارجه روسيه با انتشار بيانيه‌ای به آمريکا هشدار داد، ادامه تحريم‌های يک‌جانبه عليه ايران بر روابط مسکو و واشنگتن تأثير منفی می‌گذارد.

به گزارش راشا تودی، وزارت خارجه روسيه، روز دوشنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۱ (۱۴ آگوست) اعلام کرد: "در صورتی که آمريکا برای سازمان‌ها و شرکای اقتصادی ايران محدوديت ايجاد کند، واشنگتن بايد درک کرد که روابط دوجانبه روسيه و ايالات متحده به طور قابل توجهی دچار مشکل خواهد شد."

روز جمعه ۲۰ مرداد باراک اوباما، رئيس جمهور ايالات متحده، قانون تحريم‌‌های جديد عليه شر‌کت‌های بيمه، نفت و پتروشيمی و بخش‌های حمل و نقل ايران را امضا کرد.

به گفته سخنگوی وزارت خارجه روسيه، مسکو با تحريم‌های شورای امنيت عليه ايران به‌طور کامل همکاری می‌کند، اما روسیه نگران گسترش تحريم‌های يک‌جانبه عليه تهران است و آن‌ها را به رسميت نمی‌شناسد.

ايران چند سال است که از سوی شورای امنيت و قدرت‌های جهانی مورد تحريم قرار گرفته است. اين تحريم‌ها به دليل برنامه هسته‌ای ايران برقرار شده است. کشورهای غربی می‌گويند هدف نهايی اين تحريم‌ها "وادار کردن ايران به توقف برنامه اتمی‌" این کشور است.

به گفته قدرت‌های جهانی، اين ترديد وجود دارد که ايران در برنامه هسته‌ای خود اهداف نظامی را دنبال می کند. تهران اما اين اتهام را همواره رد کرده و گفته است در برنامه هسته‌ای، اهداف صلح‌آميز را دنبال می‌کند.

با شکست گفت‌وگوهای هسته‌ای غرب با ايران و تصميم جمهوری اسلامی برای غنی‌سازی اورانيوم، آژانس بين‌المللی انرژی اتمی پرونده ايران را در سال ۱۳۸۶ به شورای امنيت سازمان ملل فرستاد.

شورای امنيت سازمان ملل از سال ۲۰۰۶ تاکنون چهار بار ايران را تحريم کرده است. این شورا در دسامبر ۲۰۰۶ قطعنامه ۱۷۳۷، مارس ۲۰۰۷ قطعنامه ۱۷۴۷، مارس ۲۰۰۸ قطعنامه ۱۸۰۳ و ژوئن ۲۰۱۰ قطعنامه ۱۹۲۹ را عليه ايران تصويب کرد.

در اين قطعنامه‌ها "جلوگيری از انتقال فناوری موشکی به ايران، ممنوعيت فروش تکنولوژی اتمی به ايران، ممنوعيت خريد تسليحات از ايران، قطع همکاری با چند بانک ايرانی و تحريم سپاه پاسداران و کشتيرانی" از موارد عمده‌ای است که به تصويب رسيده است.

آمريکا و اتحاديه اروپا نيز در اين سال‌ها تحريم‌های يک‌جانبه‌ای عليه ايران اعمال کرده‌اند.

در دو سال اخير تحريم‌ها عليه ايران شدت بيشتری يافته است. با گسترش تحريم‌ها و تأثير آن روی اقتصاد ايران، آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی خواهان به کارگيری "اقتصاد مقاومتی" شده است.

نامه فاطمه هاشمی رفسنجانی به بان کی‌مون و نگرانی نسبت به کمبود دارو در ايران

Mon, 13 Aug 2012 07:50:45 +0000

فاطمه هاشمی رفسنجانی، رئيس بنياد بيماری‌های خاص ايران در نامه‌ای به بان کی مون، دبير کل سازمان ملل نسبت به کمبود برخی داروها در ايران ابراز نگرانی کرد.

به گزارش تارنمای آفتاب‌نيوز، فاطمه هاشمی رفسنجانی در اين نامه نوشته است "اعمال تحريم‌های بين‌المللی عليه ايران" باعث شده تا "واردات دارو به ايران دچار وقفه" شود.

به گفته وی اين وضعيت باعث شده تا برخی داروها در ايران "کمياب" و "بعضی کارخانه‌های داروسازی نيز تا يکی دو ماه آينده تعطيل" شوند.

رئيس بنياد بيماری‌های خاص ايران نوشته است: "کمبود دارو و افزايش قيمت آن ناشی از کمبود افزايش نرخ برابری ارزهای خارجی و آثار تورمی آن است و مستقيماً بر جان و سلامت هزاران بيمار اثر می‌گذارد."

وی با اشاره به ضرورت توجه "وجدان بشريت امروز" به نکته یادشده تاکید کرده است: "برخلاف ادعای تحريم‌کنندگان، فشار تحريم‌ها، آثار زيانبار خود را مستقيماً بر سلامت مردم بر جای می‌گذارد."

فاطمه هاشمی رفسنجانی، از دبيرکل سازمان ملل خواسته است تا "تمام تلاش خود را برای رفع تحريم‌ها" به کار گيرد. به گفته وی، "تحريم‌ها بيش از آن که يک اقدام حقوقی عليه حاکميتی باشد که از ديد بعضی قدرت‌های جهانی دچار نافرمانی شده است، برخوردی سياسی با شهروندان عادی يک کشور و مايه نقض حقوق بنيادين بشر است".

اکبر هاشمی رفسنجانی، رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام نيز ارديبهشت سال جاری خورشيدی از اينکه کشورهای غربی ارسال داروهای "حياتی" به ايران را مورد تحريم قرار داده‌اند، انتقاد کرد.

به گفته وی "چگونه غربی‌ها می‌توانند ادعای رعايت حقوق بشر داشته باشند، در حالی که داروهای حياتی بيماران نيازمند را مشمول تحريم‌های بی‌رحمانه خود قرار می‌دهند".

شورای امنيت سازمان ملل در چندسال اخير با صدور چند قطعنامه عليه برنامه اتمی ايران اين کشور را مورد تحريم قرار داده است.

قدرت‌های غربی نيز اعلام کرده‌اند علاوه بر تحريم‌های شورای امنيت، تحريم‌های يکجانبه‌ای عليه ايران اعمال می‌کنند. تحريم بانک مرکزی ايران و تحريم صادرات نفت اين کشور به اروپا ازجمله اين تحريم‌های يکجانبه است.

به گفته کشورهای غربی اين تحريم‌ها با هدف توقف برنامه اتمی ايران عليه اين کشور اعمال شده است. قدرت‌های غربی می‌گويند نگران اين هستند که برنامه اتمی ايران اهداف نظامی داشته باشد.

با اين حال ايران با اعلام اينکه برنامه اتمی‌اش صلح‌آميز است، می‌گويد با وجود اين تحريم‌ها از برنامه اتمی‌اش دست نمی‌کشد.

تاثیرات تحریم‌های اقتصادی بر وضعیت دارو در ایران

Fri, 06 Jul 2012 13:58:51 +0000

حمید رضایی

حمید رضایی - اقتصاد ایران یک اقتصاد نفتی است؛ اقتصادی متکی به صادرات نفت خام و واردات کالا از خارج کشور که با هر تغییر و تحولی در قیمت جهانی نفت، سیستم گردش مالی، روند واردات کالا، ارزش برابر پول ملی در برابر ارزهای خارجی و مسائل این‌ چنینی دچار اختلال‌های شدید می‌شود.

زیر فشار شدید مشکلات اقتصادی، مردم ایران عمیقاً دچار نا‌امیدی، ترس و استرس شده‌اند. اقتصاد ضعیف و بیمار ایران دچار شوک‌های پیاپی و پر قدرتی شده است. قیمت کالاها و خدمات در بازارهای جهانی با افزایش قیمت نفت جهش پیدا می‌کنند، اما با کاهش قیمت نفت خام کاهش نمی‌یابند. حکومت نیز راحت‌ترین راه حل، یعنی انتقال این فشار اقتصادی به مردم ایران را در پیش گرفته است. تحریم‌های وضع شده از سوی ایالات متحده علیه ایران اکنون تبدیل به تحریم‌های بین‌المللی شده است. جمهوری اسلامی- و در پی آن آن ایران- با کاهش شدید فروش نفت، ممنوعیت‌های نقل و انتقال‌های بانکی، ممنوعیت ورود کالا، افزایش شدید هزینه واردات به دلیل کاهش ارزش پول ملی و مشکلات جدی از این دست، در همه عرصه‌ها دچار مشکل شده است. ایران تنها به صادرات گسترده مواد خام دلخوش است که آنها هم با فرآوری در کشورهای دیگر با ارزش افزوده بالاتر مجدداً به ایران فروخته می‌شوند.

از معیشت مردم تا روحی اجتماعی و شخصی ایرانیان همچنین فرهنگ آنها دچار تغییر شده است. تاثیراتی که این تحریم‌های جدید بر زندگی مردم گذاشته است چنان گسترده است که شایسته است محورهای اصلی آن در بعد اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی به صورت مستقل مورد بررسی قرار بگیرد. ایران با حدود ۷۵ میلیون نفر پس از چین با بیش از یک میلیارد و ۲۳۰ میلیون نفر جمعیت بزرگ‌ترین مصرف‌کننده دارو در آسیاست. به همین خاطر محوری که در این نوشته از تاثیرات تحریم‌های اقتصادی در نظر گرفته شده است موضوع دارو و درمان است.

مشاهدات

در اثر تحریم‌ها فروش بسیاری از مواد دارای کاربری دوگانه و یا حساس به ایران ممنوع شده است و یا به دلیل کاهش ارزش پول ملی ایران قیمت آن افزایش چشمگیری داشته است.

از آنجایی که سرمایه‌داران و رانتخواران اقتصاد ایران همگی از مقامات حکومتی و اعضای سپاه پاسداران هستند حتی ورود مواد و داروهایی که شامل تحریم‌ها نمی‌شوند هم کاهش یافته است. چرا که یا این اشخاص به طور مستقیم مورد تحریم قرار گرفته‌اند یا ترجیح می‌دهند سرمایه‌های عظیم خود را صرف تجارت‌های پر سود‌تری مانند خرید و فروش ارز و سکه طلا و دلالی کنند. بی‌شک هیچ گروهی به اندازه بورژوازی نظامی ایران از تحریم‌های اقتصادی غرب سود نمی‌برد. مافیای اقتصادی ایران با هر پله تشدید تحریم‌ها یا اعمال تحریم‌های جدید فربه‌تر می‌شود و با ایجاد انحصار اقتصادی خود، قدرت سیاسی بیشتری پیدا می‌کند. اکثریت مطلق تجربه‌های تاریخی کشورهای مورد تحریم قرار گرفته نشان می‌دهد که اعمال تحریم‌ها، اهدای "فلسفه وجودی" به شرایط خفقان و دیکتاتوری به بهانه «دشمن» است.

رونق کار مافیای دارو با تحریم‌های بیشتر

شغل جدیدی در اطراف داروخانه‌های کلیدی تهران به وجود آمده است. افرادی به ظاهر محترم، شیک‌پوش و خوش برخورد که با قیمت بالایی پیشنهاد خرید و فروش بروشور و جعبه خالی داروهای کمیاب و گران قیمت (داروهای بیماری‌های خاص) را به دارندگان نسخه‌های پزشکی ارائه می‌دهند.

دلالان داروی خیابان ناصر خسرو با مخدوش کردن تاریخ مصرف داروهای گران قیمت و قرار دادن داروهای فاسد یا تقلبی در جعبه‌های اصلی، آنها را با قیمت‌های کلانی به بیماران و نیازمندان می‌فروشند.

از آنجایی که سرمایه‌داران و رانتخواران اقتصاد ایران همگی از مقامات حکومتی و اعضای سپاه پاسداران هستند حتی ورود مواد و داروهایی که شامل تحریم‌ها نمی‌شوند هم کاهش یافته است. چرا که یا این اشخاص به طور مستقیم مورد تحریم قرار گرفته‌اند یا ترجیح می‌دهند سرمایه‌های عظیم خود را صرف تجارت‌های پر سود‌تری مانند خرید و فروش ارز و سکه طلا و دلالی کنند.

تهران- داروخانه ۱۳ بهمن: پیرمردی با ظاهری بسیار فقیر نسخه‌ای در دست دارد و گوشه داروخانه ایستاده است و گریه می‌کند. هرکس بسته به توانایی‌اش مقداری پول در جیب پیرمرد می‌گذارد. نسخه پیرمرد مربوط به بیماری آلزایمر است و پیرمرد توان پرداخت قیمت ۳۵۰ هزار تومانی داروهای خود را ندارد. حرف نمی‌زند. فقط گریه می‌کند. خیلی از افراد درون داروخانه سرهایشان را پایین انداخته‌اند و به وضوح از یک نارضایتی درونی بی‌قرار‌‌اند.

تهران _ جوادیه: زنی در حالی که دو جعبه بزرگ در دست دارد و با دندان چادر مشکی‌اش را نگهداشته است که از سرش نیافتد با صدای غیر واضح مشغول فحش دادن به زمین و زمان است. در جعبه‌ها تعداد ۱۴۰ عدد "نلاتون" وجود دارد. یک جسم پلاستکی ساده و یکبار مصرف که از آن برای تخلیه مثانه بیماران کهنسال و یا بیمارانی که قادر به کنترل سیستم دفع خود نیستند استفاده می‌کنند. قیمت این وسیله ساده از ۲۴۵ تومان به ۳۲۰ تومان افزایش پیدا کرده است و طبق یک حساب و کتاب ساده مبلغ ۳۰ هزار تومان در ماه به هزینه‌های خانواده زن اضافه شده است. مبلغی که باید از شکم خانواده زده شود.

بیماری ام.اس: در ایران بیش از ۵۰ هزار نفر مبتلا به بیماری ام.اس هستند. بیماری‌ای که در آن غشای محافظ اعصاب توسط سیستم ایمنی بدن مورد حمله قرار می‌گیرد و به تدریج با فلج کردن اندام‌های مختلف در نهایت قلب را از کار می‌اندازد و موجب مرگ می‌شود. ابتلا به این بیماری در زنان سه برابر مردان است.

مبتلایان به بیماری ام.اس به محض نوسان‌های بازار ارز و طلا شاهد افزایش ناگهانی قیمت داروی ایرانی “سینووکس” بودند. مقامات بهداشتی و حکومتی و بخش‌های مختلف اخبار صدا و سیما مسئله را انکار می‌کنند و طبق معمول جمهوری اسلامی آنها را اخبار نادرست و سوءتفاهم ناشی از عدم هماهنگی با شرکت‌های بیمه عنوان می‌کند، اما دروغ‌های مقامات حکومتی و اخبار خوش تلویزیون دردی از بیماران و خانواده‌های آنها دوا نمی‌کند. داروهای خارجی نیز از همان لحظه شروع نوسان‌های قیمت ارز و طلا در اثر تحریم‌ها شروع به بالا رفتن کردند.

فروش دارو‌های حیاتی برای سیر کردن شکم: مسئله دردناک در زمینه داروهایی که به دلیل تحریم خرید مواد اولیه یا خود آنها با مشکل روبه‌رو شده و قیمت‌های آنها دچار جهش قیمت شده این است که پدران و مادران خانواده‌های فقیر که قادر به سیر کردن شکم فرزندان خود نیستند اقدام به فروش تمام یا قسمتی از داروهای خود به دلالان می‌کنند تا با پول آن بتوانند اجاره خانه خود را بدهند یا برای فرزندان خود غذا تهیه کنند.

طی چند مرحله تعقیب فروشندگان دارو به دلالان، بی‌شک به موارد گویایی از جنس اتفاق‌های زیر برخواهید خورد:

_ در یک مورد زنی که با دارو از داروخانه خارج شد دو عدد از بسته‌های دارو را از نایلون بیرون آورد و محتویات آنها را نصف کرد. نیمی را درون کیف خود جای داد و نیمی دیگر را به دلالان فروخت. او پیاده خودش را به میدان امام حسین رساند و بعد از خرید یک اسباب بازی ارزان قیمت بچه‌گانه، برنج، قند و روغن سوار اتوبوس‌های جنوب میدان شد.

_ در مورد دیگری مردی که با دارو از داروخانه خارج شد کیسه دارو را به طور مستقیم به یکی از دلال‌ها داد و پولش را دریافت کرد. دلال جیب‌ها، جوراب‌ و درون کفش فروشنده را با دقت بازرسی کرد و با سئوال «مطمئنی چیزی را پنهان نکرده‌ای؟ » و دریافت تعدادی زیاد قسم مبنی بر پنهان نکردن دارو، مرد را رها کرد.

مرد خودش را به پارکی نزدیک میدان شوش رساند و کل پارک را با دقت وارسی کرد. کسی که به دنبالش می‌گردید یک فروشنده مواد مخدر بود. تقریبا (از لحاظ حجمی و بر مبنای قضاوت چشمی) بیشتر پول داروها را برای خرید مواد مخدر به فروشنده داد.

چین علیه سلامتی ایرانیان

بعد از واردات میخ، پونز، چفیه، سنگ قبر، سیر، چسب، گل سر، پارچه، سفال، لوبيا قرمز، گريپ فروت، سير و نخود فرنگى غلافدار، توپ بدمینتون، کتاب، تقویم، قلاب ماهیگیری و غیره اکنون با تحریم مستقیم یا افزایش شدید قیمت دارو و لوازم پزشکی در اثر تحریم‌ها، چینی‌ها در حال قبضه کردن بازار دارو و لوازم پزشکی ایران با محصولات بی‌کیفیت و بیماری‌زا هستند.

بعد از واردات میخ، پونز، چفیه، سنگ قبر، سیر، چسب، گل سر، پارچه، سفال، لوبيا قرمز، گريپ فروت، سير و نخود فرنگى غلافدار، توپ بدمینتون، کتاب، تقویم، قلاب ماهیگیری و غیره اکنون با تحریم مستقیم یا افزایش شدید قیمت دارو و لوازم پزشکی در اثر تحریم‌ها، چینی‌ها در حال قبضه کردن بازار دارو و لوازم پزشکی ایران با محصولات بی‌کیفیت و بیماری‌زا هستند.

براساس آمار حکومتی حجم كل داروی مصرفی كشور با احتساب یارانه دولتی حدود هزار و ۶۰۰ میلیارد تومان است كه ۹۶ درصد داروی مصرفی در ایران را تشكیل می‌دهد. مطابق آمار ارائه شده توسط وزارت بهداشت ۹۶ درصد از داروی مصرفی در ایران تولید می‌شود و چهار درصد مابقی وارداتی است ولی برای این چهار درصد، بیش از دو برابر ۹۶ درصد یاد شده هزینه اختصاص می‌یابد.

۹۶درصد داروی تولید داخل توسط ۶۲ كارخانه داروسازی ایرانی تولید می‌شود كه ۲۵۰ میلیون دلار، سالیانه برای واردات مواد اولیه و تجهیزات مورد نیاز ارز تهیه می‌شود. این در حالی است كه برای ۴ درصد داروی مصرفی در ایران كه صددرصد وارداتی است، ۴۵۰ میلیون دلار هزینه می‌شود. این داروها گران‌ قیمت هستند و به بیماران خاص، قلبی و عروقی و انواع سرطان‌ها اختصاص دارد. مطابق آنچه گفته شد سالیانه برای تامین كل دارو (وارداتی و تولیدی) در ایران ۷۰۰ میلیون دلار ارز تامین می‌شود كه این رقم ۴۵ درصد هزینه و ارزش بازار دارویی كشور را شامل می‌شود.

مدیر كل نظارت بر امور دارویی وزارت بهداشت، رقم واقعی قاچاق دارو را سالیانه ۸۰ تا ۱۵۰ میلیارد تومان اعلام می‌كند. رئیس مجمع عالی واردات، "محمدحسن برخوردار" این رقم را ۳۰۰ میلیارد تومان دانسته و عضو هیئت مدیره انجمن داروسازی ایران، گردش دارویی قاچاق كشور را هزار و ۵۰۰ میلیارد تومان اعلام کرده است. در این میان حجم عظیمی از داروهای قاچاق از داروهای استراتژیک گرفته تا انبوهی از مکمل‌های جنسی رنگارنگ از کشور چین وارد ایران می‌شوند.

بختک داروهای چینی روی سر مجروحان جنگ ایران و عراق

روشنک محمدی در وبلاگ جانبازان شیمیایی ایران می‌نویسد: "سال‌های بعد از جنگ، زمانی که نشانه‌های بیماری شیمیایی جانبازان خودنمایی کرد، وابستگی آنها به داروهای خارجی که می‌توانست بخشی از دردشان را تسکین دهد روز‌به‌روز افزوده شد. بیشترین داروی مصرفی این افراد از کشورهايی مانند آلمان و انگلیس وارد شده و با کمترین عارضه و بیشترین تاثیر در اختیار آنان قرار می‌گرفت. اما یک سالی می‌شود که داروهای بی‌کیفیت چشم بادامی‌ها گوی سبقت درمانی کشور را نیز ربوده‌اند و این در حالی است که جانبازان شیمیایی از وفور داروهای بی کیفیت چینی در بازار درمانی کشور شکایت دارند ولی مسئولان حکومتی وجود هرگونه داروی چینی را تکذیب می‌کنند."

بیشترین داروهای چینی متعلق به بیماران اعصاب و روان است. این داروها درصدی ارزان‌تر از مشابه اصلی آلمانی خود هستند، اما اثر درمانی ندارند و در عین حال مشکلات بیشتری برای جانبازان ایجاد می‌کنند. البته روی بسیاری از این داروها واژه ساخت چین دیده می‌شود و روي برخی نیز نام کشور تولید‌کننده درج نشده و بی نام و نشان هستند.

یکی از مجروحان می‌گوید: "از سال ۹۰ به بعد اوضاع دارو و درمان بسیار وخیم شده است. داروهای وارداتی از کشور آلمان و انگلیس بسیار خوب بودند، اما یک سالی است که داروهای چینی بازار را تسخیر کرده و علاوه بر افزایش عوارض، تاثیر درمانی هم ندارند. بیشترین داروهای چینی متعلق به بیماران اعصاب و روان است. این داروها درصدی ارزان‌تر از مشابه اصلی آلمانی خود هستند، اما اثر درمانی ندارند و در عین حال مشکلات بیشتری برای جانبازان ایجاد می‌کنند. البته روی بسیاری از این داروها واژه ساخت چین دیده می‌شود و روي برخی نیز نام کشور تولید‌کننده درج نشده و بی نام و نشان هستند."به گفته این جانباز روی جعبه "سالبتامول" به وضوح و با افتخار نام کشور چین درج شده است.

غلام دلشاد جانباز ۷۰ درصد شیمیایی می‌گوید: "به اعتقاد ما کسی که زهر را ساخته پادزهر را هم تهیه کرده است. کشور آلمان که بخشی از سلاح‌های شیمیایی جنگ را تهیه کرده بهترین داروها را نیز در اختیار مصدومانش قرار می‌دهد."

به گفته وی "اسپریوا" کپسولی استنشاقی با یک دستگاه خاص است و مدت هاست این دستگاه نیز نایاب شده‌ است. اين دستگاه در کاهش تنگی نفس مجروحان تاثیر مثبت دارد و جانبازان شيميايي به آن نیاز زیادی دارند. بسته ۳۰ تایی آن ۲۰۰ هزار تومان قیمت دارد که متاسفانه در بازار هم یافت نمی‌شود.

شیوع بیماری‌های روانی در ایران: از هر چهار ایرانی یک نفر "اختلال روانی" دارد.

به نقل از دفتر سلامت روانی، اجتماعی و اعتیاد وزارت بهداشت بیماری افسردگی شایع‌ترین اختلال روانی در ایران به ویژه میان زنان است. آمار خودکشی در ایران در سال ۱۳۸۹ نسبت به سال ۸۸ افزایشی ۱۷ درصدی داشته است.

بی شک تحریم‌های شدید اقتصادی علیه ایران و به تبع آن موج بیکاری، فقر، افزایش قیمت‌ها، کاهش سطح رفاه اجتماعی و استانداردهای زندگی، نا امیدی نسبت به آینده و افزایش خشونت‌های خانگی به افزایش آمار ۲۵ درصدی افسردگی به خصوص در میان زنان منجر خواهد شد.

احمد نوربالا، عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران در نشستی خبری در سوم اسفند ماه ۱۳۹۰ در تهران برگزار شد گفت، دو مطالعه‌ای که در سال‌های ۱۳۷۸ و ۱۳۸۷ انجام شده نشان می‌دهد که میزان شیوع اختلال‌های روانی در میان ایرانیان در فاصله‌ ۹ سال ۶۰ درصد افزایش پیدا کرده و به اندکی بیش از ۳۴ درصد رسیده است.

دبیر انجمن روان پزشکان ایران می‌گوید از هر چهار ایرانی یک نفر اختلال روانی دارد. نومیدی نسبت به آینده، عدم آگاهی از نشانه‌های اختلال روانی و بی‌توجهی به درمان از جمله دلایل افزایش تعداد بیماران به شمار می‌روند. وزارت بهداشت و درمان ایران افزایش آمار آسیب‌ها و بیماری‌های روانی در ایران را تأیید کرده است. به گفته پرویز مظاهری، دبیر انجمن روان‌پزشکان ایران، آمار وزارت بهداشت حاکی از ابتلای نزدیک به ۲۲ تا ۲۵ درصد افراد جامعه ایران به اختلال های روانی است.

بی شک تحریم‌های شدید اقتصادی علیه ایران و به تبع آن موج بیکاری، فقر، افزایش قیمت‌ها، کاهش سطح رفاه اجتماعی و استانداردهای زندگی، نا امیدی نسبت به آینده و افزایش خشونت‌های خانگی به افزایش آمار ۲۵ درصدی افسردگی به خصوص در میان زنان منجر خواهد شد.

زنان قربانی شماره یک

در کل سیستم پزشکی ایران تنها دوهزار و ۳۰۰ متخصص روانپزشکی فعالیت می‌کنند .نکته مهم اینجاست که بیمه‌های خدمات درمانی هزینه‌های درمان اختلال‌های روانی را نمی‌‌پردازند. حتی در مواردی که فرد نیازمند بستری شدن در بیمارستا‌ن است هم مراکز درمانی ظرفیت پذیرش بیمار را ندارد.

بنابر آمار وزارت بهداشت و درمان در کل ایران تنها هزار تخت روانپزشکی وجود دارد که ۴۱ درصد آن‌ها نیز در تهران قرار دارند. یعنی ۴۱۰ تخت برای ۶۳ میلیون نفر ایرانی یا به عبارتی ۲۰۰ تخت خواب برای ۳۱ میلیون زن در ایران به بیماری‌های روانی اختصاص داده شده است.

بنابر آمار وزارت بهداشت و درمان در کل ایران تنها هزار تخت روانپزشکی وجود دارد که ۴۱ درصد آن‌ها نیز در تهران قرار دارند. (بنگرید به این لینک) یعنی ۴۱۰ تخت برای ۶۳ میلیون نفر ایرانی یا به عبارتی ۲۰۰ تخت خواب برای ۳۱ میلیون زن در ایران به بیماری‌های روانی اختصاص داده شده است.

زنان قربانی اصلی مشکلات به وجود آمده در پی نابه‌سامانی‌های اقتصادی در ایران هستند که با تحریم‌های بین‌المللی به شدت بر تاثیر آنها افزوده شده است. نگرانی نسبت به آینده، اخراج گسترده در قالب تعدیل نیرو، شیوع کار خانگی بیش از ۱۲ ساعت در روز با حقوق پایین مانند سبزی پاک کردن و شکستن قند در حجم انبوه، ضرب و شتم جسمی یا آزارهای روانی و کلامی توسط مردان بیکار و درمانده از تامین خانواده، وادار شدن به تن‌فروشی، فرار دختران از خانه، تحمیل ازدواج‌های اجباری برای کاهش افراد نان خور خانواده، اذیت و آزار جنسی در خیابان توسط سیل جوانان بیکار و سرگردان در خیابان، رها شدن زنان دارای بیماری‌های شدید توسط شوهران‌شان به دلیل هزینه‌های سرسام‌آور درمان، ضعف جسمی به دلیل کاهش کمی و کیفی سبد تغذیه و شیوع کم خونی و پوکی استخوان بین زنان، وادار شدن به سقط جنین، افزایش به‌کارگیری زنان و دختران در کارهایی مانند انتقال مواد مخدر، فروش کلیه توسط زنان سرپرست خانوار برای تامین مالی فرزندان، کوچک شدن و کمتر شدن امکانات محل زندگی به دلیل هزینه سرسام‌آور مسکن و نبود شغل و سیستم حمایت اجتماعی- دولتی و مسائل متعدد از این دست تنها بخشی از ستمی است که در این وضعیت بیش از پیش به زنان ایرانی وارد می‌شود. روندی که به گواهی آمار و ارقام موجود و مستند در عراق، در صورت بروز یک جنگ میان ایران و قدرت‌های جهانی که معمولاً در پی این تحریم‌های شدید به شدت بر عمق فاجعه‌ای که قربانی شماره یک آن زنان و کودکان هستند خواهد افزود.

نه جنگ، نه تحریم!

Tue, 03 Jul 2012 10:33:16 +0000

گفت‌وگو با علی عبدی، فعال سیاسی - اجتماعی

لیدا حسینی‌نژاد

لیدا حسینی‌نژاد - از روز یکشنبه، یکم ژوئیه سال جاری (۱۳۹۱ خورشیدی)، فروش نفت ایران به اتحادیه اروپا تحریم شد. هدف از این تحریم‌ها فشار بر دولت ایران با هدف متوقف‌سازی برنامه هسته‌ای این کشور است.

دولت آمریکا از اعمال این تحریم‌ها به ایران توسط اتحادیه اروپا استقبال کرده است. همزمان با شروع تحریم‌های نفتی علیه ایران، جمعی از ایرانیان و غیر ایرانیان در اعتراض و مخالفت با آن دست به تظاهرات زدند. این حرکت اعتراضی را گروه «هوار» که «علیه جنگ، تحریم‌ و سرکوب دولتی در ایران» فعالیت می‌کند، مقابل دفترهای سازمان ملل کشورهای انگلیس، فرانسه، آلمان و آمریکا ساماندهی کرد.

در سایت «کلمه» آمده است: «حاضران در تظاهرات ضمن محکوم شمردن سرکوب دولتی در ایران، خواستار لغو تحریم‌ها شده‌اند.» در حرکت اعتراضی یادشده در شهر نیویورک، فعالان ایرانی‌ و غیر ایرانی ضد جنگ، جنبش «اشغال وال استریت» و حقوق بشر شرکت داشتند.

به بهانه این حرکت اعتراضی با «علی عبدی»، دانشجوی دکترای دانشگاه ییل و از اعضای گروه هوار در شهر نیویورک گفت‌وگویی انجام داده‌ایم. این فعال اجتماعی، ایرانیان دموکراسی‌خواه و مخالف سیاست‌های خارجی آمریکا و اتحادیه اروپا در قبال ایران را از دیگر گروه‌های شرکت‌کننده در تطاهرات یادشده نام برد.

علی عبدی: «ما فکر می‌کنیم این دو راه حلی که غرب پیشنهاد می‌کند، یعنی تحریم و جنگ که دست کم در گفتمان غالب سیاست‌های دولت‌های غربی از آن به اسم راه حل نام می‌برند، در واقع یک راه حل است. به این علت که ما تحریم‌ها را هم شکلی از جنگ می‌دانیم.»

عضو گروه هوار، در مورد راه حل پیشنهادی این گروه به غرب با توجه به اینکه در ایران گروه‌هایی از مردم از جانب حکومت جمهوری اسلامی تحت فشار هستند و از طرفی غرب تحریم‌هایی را علیه سیاست‌های هسته‌ای ایران به اجرا گذاشته است و اسرائیل از گزینه‌های حمله نظامی صحبت می‌کند، می‌گوید: «ما فکر می‌کنیم این دو راه حلی که غرب پیشنهاد می‌کند، یعنی تحریم و جنگ که دست کم در گفتمان غالب سیاست‌های دولت‌های غربی از آن به اسم راه حل نام می‌برند، در واقع یک راه حل است. به این علت که ما تحریم‌ها را هم شکلی از جنگ می‌دانیم.»

علی عبدی به شمار کشته‌شدگان در کشور عراق در دوره تحریم‌ها اشاره و تاکید می‌کند که در تحریم‌ها تنها بحث کشته شدن مردم درمیان نیست، بلکه استعدادها، آرزوها و توانایی‌های یک ملت به دلیل سیاست‌های خصمانه هدر می‌رود.

او جدا کردن تحریم‌های هدفمند و تحریم‌های گسترده فعلی را دشوار می‌داند و می‌گوید: «به نظر من نوع هدفمند آن یک بازی کلامی برای سرپوش گذاشتن بر واقعیتی است که اتفاق می‌افتد و رنجی که بر مردم ایران تحمیل می‌شود.»

علی عبدی در این گفت‌وگو، تنها راه حل پیشنهادی را نه گفتن به جنگ و به تحریم عنوان کرده است.

ادامه گفت‌وگو را از طریق لینک زیر بشنوید.

نام‌های تازه در فهرست سیاه اتحادیه اروپا

arezoo — Tue, 27 Mar 2012 15:55:20 +0000

گفت‌وگو با کریم لاهیجی، رئیس جامعه حقوق بشر ایران

ایرج ادیب‌زاده - از رئیس قوه قضاییه تا رئیس صدا و سیما و نمایندگان بیت رهبری و دیگر عاملان سرکوب در ایران، در صورت سفر به کشورهای اتحادیه اروپا بازداشت می‌شوند.

نام‏‌های صادق لاریجانی (رئیس قوه‏ قضاییه)، عزت‏‌الله ضرغامی (رئیس سازمان صدا و سیما)، رضا تقی‏‌پور (وزیر ارتباطات و فن‏‌آوری اطلاعات ایران) و ۱۳ مقام قضایی، انتظامی و نظامی دیگر ایران، در تازه‏‌ترین فهرست سیاه اتحادیه‏ اروپا، یعنی فهرست تحریم‏‌شدگان ایرانی دیده می‌‏شود.

وزیران خارجه‏ ۲۷ کشور عضو اتحادیه‏ اروپا، روز جمعه چهارم فروردین، گسترش تحریم‏‌های هدف‏‌دار علیه جمهوری اسلامی ایران را به تصویب رساندند و ۱۷ نام جدید هم در فهرست سیاه ایران قرار دادند که پیشتر ۶۱ نفر بودند. ورود این افراد به اتحادیه‏ اروپا ممنوع شده است و دارایی‏‌های احتمالی آنان در اتحادیه‏ اروپا هم مسدود خواهد شد.

لاهیجی: فعالیت‏‌ها و گفت‏وگو‌ها و تلاش‏‌های ما مدافعان حقوق بشر، حداقل طی پنج سال گذشته این بوده که به جامعه‏ بین‏‌المللی بگوییم در کنار مسئله‏ انرژی اتمی که نگرانی‏‌هایی را برای کشورهای غربی به‌‏وجود آورده، نگرانی اصلی مردم و ملت ایران درباره وضعیت آزادی‏‌ها و وضعیت حقوق بشر است.

به فهرست تازه‏ افراد تحریم‏‌شده‏ اتحادیه‏ اروپا که نگاه می‌‏کنیم، نام کسانی آمده است که در سرکوب آزادی بیان، سرکوب معترضان، روزنامه‏‌نگاران و وبلاگ‏‌نویسان دست دارند.

آیا می‌‏توان گفت که برنامه‏ مجادله‏‌برانگیز هست‌ه‏ای جای خود را به پرونده نقض گسترده‏ حقوق بشر در ایران داده است؟

این پرسشی است که با کریم لاهیجی، رئیس جامعه‏ دفاع از حقوق بشر ایران و نایب رئیس فدراسیون بین‏‌المللی جامعه‏‌های دفاع از حقوق بشر در میان گذاشته‏‌ام.

کریم لاهیجی: نمی‌‏توان گفت که حقوق بشر جایگزین پرونده‏ انرژی اتمی شده است. به دو دلیل: نخست این‏که پرونده‏ انرژی اتمی الان بیش از ۱۰ سال است که بین کشورهای غربی عضو پیمان منع سلاح‏‌های هسته‌‏ای، به‏‌خصوص بین اتحادیه‏ اروپا و جمهوری اسلامی، چه در زمان ریاست جمهوری خاتمی و چه در دوران احمدی‏‌نژاد، مطرح است. به خاطر همین هم پرونده‏ ایران به شورای امنیت رفته است.

فعالیت‏‌ها و گفت‏‌وگو‌ها و تلاش‏های ما مدافعان حقوق بشر، حداقل طی پنج سال گذشته که وضعیت حقوق بشر روزبه‌روز در ایران وخیم‏‌تر و وخیم‏‌تر شده، این بوده که به جامعه‏ بین‏‌المللی بگوییم که در کنار مسئله‏ انرژی اتمی که نگرانی‏هایی را برای کشورهای غربی به‏‌وجود آورده، نگرانی اصلی مردم و ملت ایران درباره وضعیت آزادی‏‌ها و وضعیت حقوق بشر است و به‏‌طور کلی آن‏چه می‌‏توان حقوق و آزادی‏‌های اساسی در جامعه ایران نامید.

لاهیجی: درست است که بعضی از اسامی برای مردم و از جمله رسانه‏‌های خبری، شاید به آن صورت شناخته شده نباشند، ولی متأسفانه سرکوب و سیاست سرکوب پنهان در جمهوری اسلامی، به شیوه‏‌ای است که باید عوامل آن را شناسایی کرد و به جامعه بین‏‌المللی معرفی کرد.

از جامعه‏ بین‏‌المللی خواسته‏‌ایم در این زمینه برخورد کند و نام مسئولان این وضعیت را در فهرست سیاه قرار دهند تا اگر اموالی در کشورهای خارج دارند، توقیف و از سفر به کشورهای اروپایی، به کشورهای غربی محروم شوند.

به خاطر همین هم پس از وقایع متأسفانه خونین دهمین انتخابات ریاست جمهوری در ایران و گستردگی ابعاد نقض حقوق بشر، شکنجه، زندان، سرکوب و سانسور، فهرستی را که در آن نام بیش از ۸۰ تن از مسئولان جمهوری اسلامی از سر تا ذیل وجود داشت، به جامعه‏ بین‏‌المللی ارائه کردیم.

نموداری که ما ترسیم کردیم اعم از نهاد ریاست جمهوری، دفتر رهبری، خود رهبر حکومت اسلامی، سپاه پاسداران، نیروی انتظامی و نهادهای موازی آن، وزارت اطلاعات، بسیج و به‏‌هرحال تمام نهادهای سرکوب است. در کنار آن، فهرستی داریم که نام مسئولان از قوه‏‌ قضاییه و رئیس آن (که تازه نامش وارد شده است) تا رؤسای دادسرا‌ها و دادگاه‏‌های انقلاب را در بر می‌‏گیرد.

بالاخره در بخش مربوط به سانسور، چه سانسور روزنامه‏‌ها و چه رادیو و تلویزیون، اینترنت و موبایل، هم نهادهای مسئول در وزارت پست و تلگراف و تلفن و هم تشکیلاتی که روی رسانه‏‌ها کنترل دارند جای دارند؛ به ویژه در رادیو و تلویزیون ایران؛ آن‌هم از جهت توجیه این سیاست خشن و سرکوب و بسیاری از مواقع، نشان دادن چگونگی به‏‌دار زدن مردم یا توجیه یا نشان دادن اقرارهای تلویزیونی و… نام مقامات مسئول این نهاد‌ها هم در نمودار ما جای گرفته‏‌اند.

تمام مواردی که به آن اشاره کردم، در مجموعه‏ سیاست اختناق و سرکوبی که در ایران روز به روز تشدید شده، جایی داشته است و ما خوشحال هستیم که در سومین فهرستی که اتحادیه‏ اروپا منتشر کرده است، اسامی بخشی از کسانی که در اعمال این سیاست سرکوب دخالت دارند و نقش اصلی را هم دارند، آمده است.

این‏‌بار به جز چند نفر مثل عزت‌الله ضرغامی، علی لاریجانی و یک وزیر، بقیه‏ افرادی هستند که نام‏شان کمتر در رسانه‌ها ذکر شده است؛ ازجمله معاون دادگستری گیلان. آیا این‏ها هم در سرکوب‏‌ها و اعمال فشار بر مردم ایران، نقش اساسی داشته‌اند و دارند؟

مسلم است. یعنی اگر این‏‌ها نقشی نداشتند، اصلاً اسامی‏‌شان بیرون نمی‌‏آمد و به مقامات اتحادیه‏ اروپا داده نمی‌‏شد. آن‏‌ها هم اگر دلیل و مدرکی وجود نداشت، به راحتی این اسامی را در این فهرست قرار نمی‌‏دادند.

از رئیس قوه قضاییه تا رئیس صدا و سیما و نمایندگان بیت رهبری و دیگر عاملان سرکوب در ایران، در صورت سفر به کشورهای اتحادیه اروپا بازداشت می‌شوند.

مسلم است که نقش دادسرا‌ها و دادگاه‏‌های انقلاب در تمام کشور مهم است، اما با توجه به این‏که در بعضی از مناطق تأثیر آن‏‌ها بیشتر و نقش‏‌شان مهم‏‌تر است، این‏جاست که این اسامی استخراج می‌‏شود، به سازمان‏های مدافع حقوق بشر داده می‌‏شود و آن‏‌ها هم در اختیار مقامات اتحادیه‏ اروپا می‌‏گذارند.

باید توجه داشت که مقصود اصلی از ارائه‏ این صورت (که همانطور که گفتم، بیش از دوسال از زمان تسلیم‏‌شان به اتحادیه‏ اروپا می‌‏گذرد)، این است که افراد لازم مورد شناسایی قرار بگیرند و از فهرست هیئت‏‌های نمایندگی جمهوری اسلامی بیرون بیایند.

اتحادیه‏ اروپا در زمینه‏ مسائل اقتصادی، بازرگانی و... با جمهوری اسلامی مراوداتی دارد و یا هیئت‏‌های نمایندگی جمهوری اسلامی در کشورهای اروپایی حضور دارند. وقتی این اسامی بیاید، دیگر جمهوری اسلامی نمی‌‏تواند این افراد را در هیئت‏‌های نمایندگی‏‌اش بگذرد.

ما می‌‏دانیم که بیشتر اعضای هیئت‏‌های نمایندگی‏ جمهوری اسلامی در کشورهای اروپایی عضو وزارت اطلاعات هستند. این‏‌ها عناصری شناخته‏‌شده هستند. حتی در هیئت‏‌های نمایندگی‏‌ا‌ی که به شورای حقوق بشر سازمان ملل می‌‏‏‏آیند. وقتی می‌‏بینیم در آن‏جا تعدادی از قضات حضور دارند که ضمناً در دادگاه‏های انقلاب هم کار می‌‏کنند، باید اسامی آن‏‌ها را اعلام کنیم.

درست است که بعضی از اسامی برای مردم و از جمله رسانه‏‌های خبری، شاید به آن صورت شناخته شده نباشند، ولی متأسفانه سرکوب و سیاست سرکوب پنهان در جمهوری اسلامی، به شیوه‏ای است که باید عوامل آن را شناسایی کرد و به جامعه بین‌‏المللی معرفی کرد.

اشاره کردید به هیئت‏‌های مختلفی که از جمهوری اسلامی به اروپا می‏‌آیند. نام دو نفر، رستم قاسمی (وزیر نفت ایران) و علی‌اکبر صالحی (وزیر امور خارجه ایران) هم در همین فهرست سیاه اتحادیه‏ اروپا قرار داشت، اما آن‏ها در این مدت همچنان برای شرکت در اجلاس سازمان‏‌های مختلف به اروپا آمدند. این نقض مقررات اتحادیه‏ اروپا نبوده است؟

خیر! به‏‌خاطر این‏که حتی در دوران جنگ هم باید بین کشورهای متخاصم، کشورهای درگیر در جنگ گفت‏‌وگو باشد. به خاطر همین هم یکی، دو نفر را به عنوان نمایندگان آن کشوری می‌پذیرند که در حال جنگ است.

لاهیجی: ما این امید را داریم که با اتخاذ این تصمیم‏‌ها، جمهوری اسلامی دست از این سیاست دهن‏‌کجی، لجبازی و واقعاً گردن‏کشی برابر جامعه‏ بین‏‌المللی بردارد و نخست با آقای احمد شهید همکاری کند.

به عقیده‏ من، پذیرش وزیر خارجه و حذف او از آن فهرست، امری رایج در عرف دیپلماتیک است.

به‏‌خصوص که اسم علی اکبر صالحی به اعتبار مسئولیت پیشین‏‌اش در آن فهرست قرار داشت. همانطور که می‌‏دانید آقای صالحی پیش از آن‏که وزیر امور خارجه بشود، مسئول گفت‏وگوهای مربوط به انرژی اتمی و تمام مسائل مربوط به آن پرونده بود. بنابراین حذف نام او به این اعتبار بود.

در مورد وزیر نفت هم تا آن‏جایی که ما می‌‏دانیم، با توجه به این‏که در چارچوب اوپک، گفت‏‌وگو با او اهمیت داشته است و نمی‌‏توانستند به تمام معنی روابط کنفرانس اوپک با جمهوری اسلامی را دچار اختلال کنند، نامش را از فهرست سیاه حذف کردند.

می‌‏دانید که نام دیگر وزیر‌ها نیز در این فهرست قرار دارد، از جمله وزیر اطلاعات، وزیر کشور، وزیر دفاع و همینطور رئیس قوه‏ قضاییه. بنابراین من فکر نمی‌‏کنم که در اینجا کاری خلاف عرف دیپلماتیک صورت گرفته باشد.

نگاه ویژه‏ اتحادیه‏ اروپا بعد از تحریم محصولات نفت ایران و بانک مرکزی، حالا معطوف به نقض حقوق بشر شده است. این را می‏شود نقطه‏ امیدی برای مدافعان حقوق بشر و مردم ایران دانست؟

مسلم است که نوعی پیشرفت است. به لحاظ این‏که بیش از سه دهه است که جمهوری اسلامی در ارتباط با وضعیت حقوق بشر در ایران، در نهادهای بین‏‌المللی سازمان ملل، ازجمله در مجمع عمومی، در کمیته سوم، در کمیسیون پیشین حقوق بشر و شورای کنونی حقوق بشر، محکوم می‌‏شود و بعد از هشت سال، از سال گذشته دوباره برای ایران گزارشگر ویژه تعیین شده است، اما متاسفانه بهبودی‏ابی دیده نمی‌‏شود. به‏‌ویژ طی پنج، شش سال گذشته که وضع روز به روز بیشتر به وخامت گراییده است.

بنابراین صحبت ما با جامعه‏ بین‏‌المللی این بوده است و هست که اگر این قطعنامه‏‌ها با یک ضمانت اجرای عملی توأم نباشد، متأسفانه راه به جایی نخواهند برد و ما این امید را داریم که با اتخاذ این تصمیم‏‌ها، جمهوری اسلامی دست از این سیاست دهن‏‌کجی، لجبازی و واقعاً گردن‏کشی برابر جامعه‏ بین‏‌المللی بردارد و نخست با آقای احمد شهید همکاری کند و بگذارد او به ایران برود؛ بخصوص اگر مدعی هستند که در ایران حقوق بشر نقض نمی‌‏شود (به صورتی که با ‌‌نهایت وقاحت، رئیس هیئت نمایندگی‏‏‌شان، محمد جواد لاریجانی هفته‏ گذشته در اجلاس شورای حقوق بشر سازمان ملل می‌‏ایستد). به موازات این مسئله لازم است دست از این سیاست سرکوب و خشنی که به ویژه طی سه سال گذشته جامعه‏ ایران را در گرفته است، بردارند.

این امید ماست و امیدواریم که این فشار‌ها و این محدودیت‏‌ها، بیشتر آن‏‌ها را به طرف یک موضع عقلانی ببرد تا این موضع سرکشی و لجاجی که با جامعه‏ بین‏المللی در پیش گرفته‏‌اند.

حداقل دستمزد کارگران در سال جدید

arezoo — Wed, 14 Mar 2012 15:23:28 +0000

پانته‌آ بهرامی*

پانته‌آ بهرامی-شورای عالی کار در پایان هرسال، میزان حداقل دستمزد را تعیین می‌کند. این شورا از سه نماینده دولت (که از سال گذشته به پنج نفر افزایش یافته است)، سه نماینده کارفرما و سه نماینده کارگران تشکیل می‌شود.

این هفته قرار است حداقل دستمزد کارگران مثل هرسال تعیین شود و معمولاً هم این مذاکرات پشت درهای بسته اتفاق می‌افتد. علیرضا نوایی، یکی از فعالان اتحاد بین‌المللی برای حمایت از کارگران ایران در گفت‌وگو با زمانه از حداقل دستمزد کارگران سخن گفته است.

متوسط دستمزد کارگران در حال حاضر چه میزان است و فکر می‌کنید با میزان تورم در سال ۱۳۹۱ خورشیدی که مرکز پژوهش‌های مجلس نرخ آن را ۲۵ درصد پیش‌بینی کرده است، سرنوشت این حداقل دستمزد برای سال جدید به کجا خواهد رسید؟

علیرضا نوایی: براساس مبلغی که سال قبل تعیین شده، حداقل حقوق کارگران سیصد و سی هزارتومان است. با توجه به این تورم حداقل هزینه یک خانواده چهارنفره در تهران براساس گزارشی که شهرداری تهران تهیه و در نهم آبان‌ماه سال جاری پخش کرده است، یک‌میلیون و دویست هزارتومان خواهد بود. یعنی این مبلغی که برای سال جاری تعیین شده است در واقع کفاف هزینه یک هفته یک خانواده چهارنفره را نمی‌دهد. آن‌هم با توجه به اینکه ما بعد از ماه آبان هم شاهد سقوط ارزش ریال و هم افزایش تورم در این ماه‌های آخر بودیم. فشار زیادی روی خانواده‌های کارگری است. سال پیش رو هم بر اساس گزارش‌ها شاهد روندی مشابه سال‌های قبل خواهیم بود.

می‌دانید که بر پایه ماده ۴۱ قانون کار که در پیش‌نویس قانون کار از طرف دولت تهیه شده است، بعضی از کارفرما‌ها معتقدند که نمی‌توانند با توجه به بالابودن هزینه تولید حداقل دستمزد را بالا ببرند. نظر شما در این زمینه چیست؟

ماده ۴۱ قانون کار، شورای عالی کار را موظف می‌کند که حداقل حقوق را تعیین کند. این قانون می‌گوید که حداقل حقوق کارگران باید براساس درصد تورم باشد که از طرف بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران منتشر می‌شود. دوم اینکه مسئله تأمین هزینه زندگی یک خانواده را در نظر بگیرد که ما این خانواده را چهارنفره در نظر می‌گیریم.

اینکه یارانه‌ها قطع شده‌اند یا تحریم‌ها به‌وجود آمده‌اند، ناشی از سیاست‌های غلط حاکمیت دولت است و در این رابطه چرا کارگران باید تاوان سیاست‌های غلط دولت را بدهند؟

ترکیب شورای عالی کار متشکل از دولت است که این دولت خودش بزرگ‌ترین کارفرما در ایران است. بخش دوم خود کارفرما‌ها هستند و آخرین بخش به جای اینکه تشکل‌های کارگری اینجا باشند، تشکل‌هایی هستند که عنوان کارگری را با خودشان یدک می‌کشند و در واقع کارگران ایران را نمایندگی نمی‌کنند. این سناریویی است که هرسال در پیوند با تعیین حداقل دستمزد پیش می‌برند. بدین صورت که مثلاً سال قبل دولت آمد به‌عنوان موافق سرسخت ثابت نگهداشتن حقوق مطرح کرد که نباید حداقل حقوق بالا برود، برای اینکه بالارفتن حداقل حقوق باعث افزایش تورم می‌شود. این ارزیابی غلطی است و سال جدید هم دیدیم که قیمت‌ها بازهم بالا رفت.

از طرف دیگر دولت از طریق وزرای خود در‌‌همان روزهایی که می‌خواستند حداقل حقوق را تعیین کنند، ازجمله وزیر کار، مطرح کرد ما یکسری برنامه‌هایی را پیش می‌بریم تا قدرت خرید کارگران را بالا ببریم. امسال دولت سکوت اختیار کرده است برای اینکه بتواند همین سیاست خودش را پیش ببرد. چون پارسال افکار عمومی علیه آن بسیج شد و به‌عنوان طرحی مخالف افزایش حداقل حقوق کارگران مطرح شد. امسال نوبت کارفرما‌ها رسیده است. کارفرما‌ها مسئله‌ای را که مطرح می‌کنند چنین است که هزینه تولید بالا رفته است. این افزایش هزینه تولید واقعی است. قطع کردن یارانه‌ها و قیمت بنزین، آب و برق که بالا رفته، باعث شده است که هزینه‌ها بالا برود. از طرف دیگر مسئله تحریم‌ها در میان است و هزینه مواد اولیه هم بالا رفته است، ولی در این هزینه تولید افزایش حقوق کارگران درصد کمی دارد. درصد بالا را مواد اولیه دربرمی‌گیرد. بنابراین اینکه یارانه‌ها قطع شده‌اند یا تحریم‌ها به‌وجود آمده‌اند، ناشی از سیاست‌های غلط حاکمیت دولت است و در این رابطه چرا کارگران باید تاوان سیاست‌های غلط دولت را بدهند؟ خود کارفرمایان هستند که مسئله خودشان را با دولت باید حل کنند، نه اینکه از سفره خالی کارگران بکنند. قطع کردن یارانه‌ها یا حذف سوبسید‌ها باعث شده است که در سال جاری یک سوم قدرت خرید کارگران کاهش پیدا کند. یعنی خود کارگران کمرشان دارد زیر این طرح دولت می‌شکند. حالا از آن طرف کارگران باید تاوان فشاری را بدهند که به کارفرمایان به خاطر افزایش هزینه تولید آمده است.

می‌دانید که برخی از تشکل‌های مستقل کارگری مسئله فصلی کردن و کمک غیر نقدی دولت و بهره‌وری مزد منعطف را مطرح می‌کنند. نظرتان در این زمینه چیست؟ آیا می‌تواند راهگشایی برای برون‌رفت از این بحران باشد؟

ماده ۴۱ این قانون می‌گوید حداقل مزد منحصراً باید به صورت نقدی پرداخت شود. پرداخت‌های غیرنقدی به هر صورتی که در قرارداد‌ها پیش‌بینی می‌شود، به‌عنوان پرداختی تلقی می‌شود که اضافه بر حداقل مزد است. مثلاً اگر اینجا مسئله بن کارگری را مطرح کنیم، چون نقدی است بعد کارفرما براساس قانون می‌تواند بگوید این اضافه حقوق است و حالا آن را قطع کردم. یعنی هیچگونه ضمانتی وجود ندارد که بخواهد آن را پرداخت کند. مسئله فصلی هم همینطور است. ما سال قبل هم این مورد را داشتیم. یعنی گفتند ما الان این را تعیین می‌کنیم، شش ماه دیگر دوباره مسئله حداقل حقوق را به روز می‌کنیم. بعد از شش ماه، در این سال جاری که هستیم، نکته‌ای مطرح شد که باید دوباره حداقل حقوق تعیین شود. کارفرما‌ها گفتند نه، در قانون پیش‌بینی شده است که حداقل حقوق یکبار در سال و آن هم آخرسال تعیین می‌شود. یا در رابطه با بهره‌وری کار و مسئله به‌ورزی کار هم چیزی است که به صورت شعار در ایران مطرح می‌شود. ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که کارگر ۳۳۰ هزارتومان حقوق می‌گیرد و با این ۳۳۰ هزارتومان که تنها هزینه یک هفته او را را تأمین می‌کند، باید کل هزینه زندگی‌اش را تامین کند. پس بنابراین مجبور می‌شود چه کند؟ کارگر مجبور می‌شود برود کار دوم یا حتی کار سوم بگیرد.

ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که کارگر ۳۳۰ هزارتومان حقوق می‌گیرد و با این ۳۳۰ هزارتومان که تنها هزینه یک هفته او را را تأمین می‌کند، باید کل هزینه زندگی‌اش را تامین کند.

وقتی کارگری در روز ۱۶ یا ۱۸ ساعت کار کند، از چنین کارگری انتظار افزایش بهره‌وری کار، یک انتظار بیهوده نیست؟ من قبل از اینکه نگران این باشم که الان بهره‌وری کار بالا می‌رود یا نمی‌رود (که اساساً موردی تبلیغی است که حداقل حقوق را بالا نبرند)، نگران امنیت جانی کارگر بعد از ۱۶ ساعت کار در روز هستم. چگونه امنیت او با این حالت خستگی تامین می‌شود.

شما فکر می‌کنید امسال با توجه به اینکه مشکلاتی در پیوند با بالابردن حداقل دستمزد‌ها وجود دارد، تشکل‌های کارگری مستقل چه نقشی می‌توانند بازی کنند؟

براساس تجربه سال‌های گذشته ترکیب شورای عالی کار نشان داده است که صلاحیت این را ندارد که برای کارگران تعیین حداقل دستمزد کند و در واقع مجموعه ترکیب‌شان مجموعه‌ای یکدست است که از منافع کارفرمایان دفاع می‌کند. تشکل‌های کارگری در شورای عالی کار هم تشکل‌هایی هستند که تنها عنوان کارگری را با خودشان یدک می‌کشند. این تشکل‌ها در سال‌های گذشته نشان داده‌اند که علی‌رغم تبلیغاتی که می‌کنند یا مثلاً مبالغی را برای حداقل دستمزد پیشنهاد می‌کنند که خیلی هم بالاست، اما در پایان وقتی می‌خواهند مدارک را امضا کنند، همراه با کارفرمایان و کارفرمای بزرگ که دولت باشد، بر‌‌همان تصمیمی صحه می‌گذارند که کارفرمایان اتخاذ می‌کنند.

بنابراین امسال هم مثل سال‌های گذشته باز براساس مسئله نرخ تورمی که مطرح می‌شود (چیزی حدود ۱۵ تا ۲۵ درصد)، افزایش دستمزد خیلی تأثیری در زندگی کارگران نخواهد داشت و تنها با توجه به هزینه بالای زندگی صورت می‌گیرد. به نظر من کارگران نباید نسبت به حق خودشان بی‌تفاوت باشند. در شورای عالی کار اصلاً کارگران حضور ندارند. باید به این موضوع اعتراض شود، چون تشکل‌هایی که آنجا حضور دارند، کارگران را نمایندگی نمی‌کنند.

ترکیب شورای عالی کار نشان داده است که صلاحیت این را ندارد که برای کارگران تعیین حداقل دستمزد کند و در واقع مجموعه ترکیب‌شان مجموعه‌ای یکدست است که از منافع کارفرمایان دفاع می‌کند.

از طرف دیگر شورای عالی کار براساس ماده ۴۱ که دو بند دارد، مسئله تورم و تأمین هزینه یک خانواده را اصلاً رعایت نمی‌کند. نه تنها اکنون بلکه در سال‌های قبل نیز این چنین بوده است و باید به این مسئله اعتراض شود. اعتراض به هر شکلی که وجود دارد: اعتراض به صورت نامه‌نگاری، از سوی یک واحد تولیدی، به صورت فردی، به صورت کل واحدهای تولیدی و... واقعیت این است که اگر کارگر‌ها نخواهند حق‌شان را بگیرند، کارفرما‌ها حق‌شان را به آن‌ها نمی‌دهند و برای نیل به این امر باید مبارزه کرد.

خود شورای عالی کار قانون کار را اجرا نمی‌کند. به این ماده که ماده ۴۱ باشد وقعی نمی‌گذارد و عمل نمی‌کند و اگرهم تا الان کاری کرده، تنها به بند تورم آن توجه داشته است. حتی در سال گذشته براساس نرخ تورم رسمی که از طرف بانک مرکزی اعلام شد، حقوق‌ها را بالا نبردند. پس بنابراین دست روی دست گذاشتن و اعتراض نکردن به این اعمال شورای عالی کار عواقب خوبی برای کارگران نخواهد داشت و هرسال نسبت به سال قبل قدرت خرید کارگران کاهش پیدا می‌کند.

ما باید بدانیم که در سال‌های بین ۵۹ تا ۶۸ شمسی، در سال‌های جنگ، حقوق کارگران را اصلاً بالا نبردند و در این سال‌ها قدرت خرید کارگران به‌طور زیادی کاهش پیدا کرده است. این روند همینطور ادامه پیدا کرده است و ما همه ساله با کاهش قدرت خرید کارگران مواجه هستیم. چون حداقل حقوقی که تعیین می‌شود، مزدی اسمی است. این مزد اسمی را باید با درنظرگرفتن هزینه زندگی به مزد حقیقی تبدیل کرد. اگر پارسال با سیصدهزارتومان می‌توانستند بخشی از هزینه زندگی خودشان را تأمین کنند، امروز آن مزد ارزش خود را از دست داده است. مثلاً یک نمونه قیمت نان است که قیمت‌اش پنج برابر شده است. بنابراین مزد واقعی کارگران سال به سال کاهش پیدا می‌کند.

*ایمیل گزارشگر:

pantea.bahrami@yahoo.com

مردم ایران، بزرگترین تهدید حکومت اسلامی

arezoo — Tue, 13 Mar 2012 16:10:00 +0000

شهزاده سمرقندی

شهزاده سمرقندی - روزهشتم مارس، در روز جهانی زن در پارلمان اروپا میزگردی با موضوع هدفمند کردن تحریم‌ها علیه ایران برگزار شد. سخنرانان اصلی این میزگرد سه کارشناس ایرانی شادی صدر (فعال حقوق بشر مقیم لندن)، پیام اخوان (استاد دانشگاه درکانادا) و روحی شفیعی (نویسنده و جامعه‌شناس مقیم لندن) بودند. گردانندهاین میزگرد ماریچه اسخاکه، سیاستمدار هلندی بود که عضو حزب دموکرات ونماینده پارلمان اروپاست.

در این میزگرد شماری از سازمان‌های حقوق بشری و متخصصان ایران مقیم اروپا نیز دعوت شده بودند. بحث اصلی اینبود که چرا تحریم‌های فعلی بر رفتار دولت جمهوری اسلامی ایران تاثیر چندانی ندارد.

شادی صدر که بخشی از سخنرانی‌اش ارائه فهرستی از پیشنهادها برای هدفمندسازی و موثرسازی تحریم‌ها علیه ایران بود به رادیو زمانه گفت: "مادر سازمان عدالت برای ایران یک گزارش مفصل آماده کردیم که درنشست پارلمان اروپا توزیع شد. در مورد این که: بعد از حدود یکسال از اولین دوره‌ تحریم‌های حقوق بشری، چقدر این تحریم‌ها در بهبود وضعیت حقوق بشر در ایران نقش داشته است؟ چقدر مؤثر بوده است؟ چه نقاط ضعفی وجود دارد؟ پیشنهادهای خود را هم داده‌ایم. مهم‌ترین پیشنهادهایی که از سوی ما مطرح شده یکی این است که کافی‌ نیست فقط مقاماتی که در نقض حقوق بشر نقش داشتند در فهرست تحریم‌ها قرار بگیرند، بلکه لازم است نهادهایی هم که حقوق شهروندان را به‌طور گسترده نقض می‌کنند،در فهرست تحریم‌ها قرار بگیرند. به‌عنوان مثال یکی از نمونه‌هایی که امروز مطرح شد، کل سپاه پاسداران بود و به طور خاص چیزی که در گزارش مطرح شده، مرکز بررسی جرایم سازمان‌یافته و تیم پدافند سپاه است که به نظر باید در فهرست تحریم‌ها قرار بگیرد."

شادی صدر: کافی‌ نیست فقط مقاماتی که در نقض حقوق بشر نقش داشتند در فهرست تحریم‌ها قرار بگیرند، بلکه لازم است نهادهایی هم که حقوق شهروندان را به‌طور گسترده نقض می‌کنند،در فهرست تحریم‌ها قرار بگیرند.

شادی صدر در ادامه افزود: "پیشنهاد دیگری که مطرح شد این بود که اتحادیه اروپا و کشورهای اروپایی معمولاً مکان‌هایی نیستند که ناقضان حقوق بشر دارایی‌هاشان را به آنجا بیاورند و یا حتی در آنجا رفت و آمد کنند. آنها به کشورهای همسایه‌‌ ایران مثل ترکیه یا امارات متحده عربی بسیار رفت و آمد می‌کنند. پیشنهاد این است که اتحادیه اروپا فشار بیاورد یا کشورهای همسایه‌ی ایران یا کشورهایی مثل مالزی را متقاعد کند و چنین تحریم‌هایی را آنجا هم اعمال کند. موضوع دیگری که البته خیلی مورد بحث واقع شد این بود که کافی نیست آن فرد مورد تحریم قرار گیرد، بلکه همکارانش وکسانی که شرکای تجاری‌اش هستند و حتی اعضایی از خانواده او که در واقع دارند به وی کمک می‌کنند نیز باید در فهرست تحریم قرار بگیرند. در واقع لازم است آنها نیز برای این که بتوانند به فعالیت خود تداوم دهند و فعالیت‌های اقتصادی‌ در خارج از ایران را ادامه دهند، در فهرست تحریم‌ها قرار بگیرند."

آتش زیر خاکستر

پیام اخوان که در دانشگاه مک گیل مونترال حقوق درس می‌دهد، نزدیک به دو دهه است که پیگیر موارد نقض حقوق بشر است و طی دو سه سال اخیر نهادی به نام مرکز اسناد حقوق بشر ایران دایر کرده است.

آقای اخوان در سخنرانی خود گفت: "کشورهای اروپایی باید اعتماد مردم ایران را جلب کنند." اوبرای نمونه به تاریخچه‌ کشتار میکونوس اشاره کرد و این که کشور آلمان دربسته‌ ماندن این پرونده نقش داشته است: "مردم ایران این را همچنان در یاد دارند و خانواده‌های کشته‌شدگان هنوز در سوگ عزیزان خود‌ هستند."

پیام اخوان: اگرچه آن جوش و خروشی که پیش از این بود، دیگر وجود ندارد، اما خواسته‌هایمردم ایران برای آزادی و دموکراسی مانند آتش زیر خاکستر است.

او همچنین گفت: "وقایع مربوط به دهمین انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۸ فقط یک مرحله از یک جریان وسیع‌تر تاریخی برای دریافتآزادی و دموکراسی در ایران است. من مطمئن هستم کسانی که امروز در جمهوریاسلامی قدرت را در دست دارند، آگاه هستند که جنبش سبز و جنبش جامعه مدنی در ایران به‌هیچ‌وجه به پایان نرسیده است. با وجود این که حکومت ایران در حال حاضر با خشونت و نقض حقوق بشر به‌طور گسترده و سیستماتیک توانسته است که نظام را فعلاً برپا نگهدارد، اما با توجه به وقایعی که در منطقه شاهد هستیم، واضح است که بزرگ‌ترین تهدید برای جمهوری اسلامی خودمردم ایران هستند. اگرچه آن جوش و خروشی که پیش از این بود، دیگر وجود ندارد، اما خواسته‌های مردم ایران برای آزادی و دموکراسی مانند آتش زیر خاکستر است. ما باید این را درنظر داشته باشیم که تظاهراتی که ما در ایران شاهد آن بودیم، بسیار فراتر ازموضوع انتخابات بود. یعنی در اصل انتخابات بهانه‌ای بود که یک جنبش بسیار وسیع اجتماعی بتواند در خیابان‌های تهران و شیراز و اصفهان و شهرهای دیگرایران خواست‌ خود را برای یک تحول عمیق در نظام نشان دهد. در اصل خواسته‌های مردم ایران جزو یک جنبش بزرگ تاریخی است. در این زمینه ما می‌توانیم توجه کنیم به وقایعی که در اروپای شرقی در دهه‌ هشتاد رخ داد.

چه کسی می‌توانست تصورکند که یک روزی احزاب کمونیست متلاشی شوند و کشورهای اروپای شرقی به دموکراسی برسند؟ من فکر می‌کنم ما باید این دید را در مورد ایران داشته باشیم. دولتی که در چشم مردم مشروعیت ندارد، دولتی که با مردمش از طریق خشونت و قتل و شکنجه برخورد می‌کند، دولتی که نمی‌تواند با وجود ثروت عجیب ایران شرایط زندگی مردم را بهتر کند، به نظر من نمی‌تواند در درازمدت سر کار بماند."

جامعه بحران‌زده ایران

روحی شفیعی، جامعه‌شناس ایرانی مقیم لندن، افزایش خشونت در جامعه ایران را مورد بحث قرار داد.

او به رادیو زمانه گفت: "اگر تحریم، خانواده‌ها را نشانه بگیرد، مردم از لحاظ اقتصادی در شرایط بدتری قرار می‌گیرند. به همین دلیل درگیری‌ها در خانواده‌ها افزایش پیدا می‌کند. در نتیجه خشونت در جامعه بیشتر می‌شود. این خشونت همیشه دامن زنان و کودکان را می‌گیرد. از طرف دیگر من فکر می‌کنم وقتی در سطح جامعه فقر بیشتر شود یا سختی و کمبود بیشتر شود، اصولاً جو خشونت‌آمیز و جو خشنی را که ما نمی‌خواهیم در آن جامعه باشد، افزایش پیدا می‌کند."

روحی شفیعی: وقتی در سطح جامعه فقربیشتر شود یا سختی و کمبود بیشتر شود، اصولاً جو خشونت‌آمیز و جو خشنی راکه ما نمی‌خواهیم در آن جامعه باشد، افزایش پیدا می‌کند.

به گفته روحی شفیعی، حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد جوانان یا در کل مردم در ایران به کمک روحی‌ـ روانی نیاز دارند. او در پاسخ به اینکه برای کاهش این شما چه می‌توان کرد، می‌گوید: "اشاره‌ من به کنگره‌ای است که در خود ایران بود. کنگره‌ روانشناسانی که در خود ایران برگزار شده بود و این آمار از همین برنامه می‌آید. سومین کنگره‌ روانشناسی بالینی در ایران بود. من این آمار را ذکر کردم و این که چه می‌شود کرد؟ باید در خود ایران ببینند که چه می‌شود کرد. ما با پدیده‌های زیاد اجتماعی و روانی در ایران سروکار داریم که به سادگی نمی‌توانیم درباره آنها حرف بزنیم. یعنی ما اینجا حتی طبق آمار این کنگره با ۱۵میلیون جمعیت داریم صحبت می‌کنیم که از ناامیدی، از فقر، ازفشارهای فرهنگی، از فشارهای روانی- ‌سیاسی که به آنها وارد می‌شود، دچار انواع ناراحتی‌های روانی هستند؛ از افسردگی گرفته تا ناراحتی‌های دیگر. حل این بحران‌ها‌ برنامه‌های خیلی درازمدتی را می‌خواهد. برنامه‌هایی می‌خواهد که طی آن بتوانند مشکل را نشانه‌گیری وشناسایی کنند تا بعد ببینند چطور می‌توانند آنها را حل کنند. کار زیاد ساده‌ای نیست. متأسفانه به نظر من جامعه‌ ایرانی جامعه‌ای است بسیار بیمار و تعداد بیماران روانی در آن خیلی زیاد هست؛ آن‌ هم به دلایل بسیار زیادی که در ایران وجود دارد."

تقسیم پارازیت‌های ایران با ایران‌

آرین د.ولف، مدیر رادیو زمانه نیز دراین نشست حضور داشت. وقتی بحث از افزایش تحریم‌ها و ازجمله تحریم راه‌های ارتباطی ایران شد، وی در مخالفت گفت: "بسیاری رسانه‌ها مثل رادیو زمانه از طریق اینترنت و ماهواره با مخاطبان خود پیوند برقرار می‌کنند واگر تحریم‌ها ماهواره و اینترنت را هم دربرگیرد، آن وقت دسترسی این رسانه‌ها به مخاطبان‌شان در داخل ایران نیز قطع خواهد شد."

وی پیشنهاد کرد: "اگر امکان داشته باشد، باید کانال‌های رسانه‌های فارسی‌ زبان خارج از کشور راروی همان خطوطی بگذارند که دولت ایران نیز برای پخش از آن استفاده می‌کند. در این صورت اگر ایران بخواهد پارازیت بیندازد، خود او نیز در عواقب آن شریک خواهد بود."

عکس: شهزاده سمرقندی

ایمیل گزارشگر:

shahzoda@radiozamaneh.com

در همین زمینه:

شهزاده سمرقندی در رادیو زمانه