خانه | کردستان
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Declaration of views_handler_argument::init() should be compatible with views_handler::init(&$view, $options) in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/handlers/views_handler_argument.inc on line 0.
  • strict warning: Declaration of views_handler_filter::options_validate() should be compatible with views_handler::options_validate($form, &$form_state) in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/handlers/views_handler_filter.inc on line 0.
  • strict warning: Declaration of views_handler_filter::options_submit() should be compatible with views_handler::options_submit($form, &$form_state) in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/handlers/views_handler_filter.inc on line 0.
  • strict warning: Declaration of views_handler_filter_node_status::operator_form() should be compatible with views_handler_filter::operator_form(&$form, &$form_state) in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/modules/node/views_handler_filter_node_status.inc on line 0.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Declaration of views_handler_filter_boolean_operator::value_validate() should be compatible with views_handler_filter::value_validate($form, &$form_state) in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/handlers/views_handler_filter_boolean_operator.inc on line 0.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_style_default::options() should be compatible with views_object::options() in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_style_default.inc on line 0.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_row::options_validate() should be compatible with views_plugin::options_validate(&$form, &$form_state) in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_row.inc on line 0.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_row::options_submit() should be compatible with views_plugin::options_submit(&$form, &$form_state) in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_row.inc on line 0.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /domains/radiozamaneh.com/archive/sites/all/modules/views/views.module on line 906.

ملی‌گرایی افراطی

سه شنبه, 1389-11-05 19:48
نسخه قابل چاپنسخه قابل چاپ
بخش دوم و پایانی
محسن کاکارش

محسن کاکارش- به تازگی اخباری مبنی بر ممانعت از به‌کارگیری زبان کردی در کردستان از سوی آموزش و پرورش منتشر و طی بخشنامه‌ای به معلمان این مناطق ابلاغ شد که از تدریس به زبان «غیر ملی» امتناع ورزند. در آذربایجان هم ممانعت‌هایی صورت گرفته و از پخش اعلامیه‌های ترحیم به زبان ترکی جلوگیری به عمل آمده است.

به این بهانه با ناصر ایرانپور، مترجم دادگستری، روزنامه‌نگار، محقق و فعال حقوق بشر که تزهایی در مورد «فاشیسم مذهبی قومی» مطرح کرده است گفت‌وگویی کرده‌ام که بخش نخست آن هفته‌ی گذشته منتشر شد و بخش دوم و پایانی آن را امروز می‌خوانید.

آقای ایرانپور از سال ۱۹۸۴ در آلمان زندگی می‌کند و به کار و تحقیق پیرامون ملیت و فدرالیسم مشغول است.

آیا با بیانیه‌ی مهدی کروبی و سخنان اخیر میرحسین موسوی و انتشار چند صفحه‌ای از «کلمه»، نشریه‌ی رسمی آنها، به‌ زبان کردی رویکردی جدید در این زمینه در حال شکل‌گیری نیست؟


ناصر ایرانپور:
بله هست. آقایان کروبی و موسوی متأثر از جنبش ملی ـ دمکراتیک کردستان و ايران، سرکوب‌های این سه‌ دهه‌، اعدام‌های ناجوانمردانه‌ی‌ اخیر، تلاش‌های چندین ساله‌ی اصلاح‌طلبان کرد و حرکت‌های مدنی وسیع مردم کردستان در پاسخ به‌ فراخوان احزاب کردستانی درک تازه‌ای در ارتباط با این موضوع و به‌ ویژه ماهيت‌ آزادیخواهانه‌ و دمکراتيک مطالبات مردم کردستان پیدا کرده‌اند، اما این شناخت هنوز در مرحله‌ی طفولیت خود قرار دارد و امیدوارم تعمیق یابد. تا شکل‌گیری درک درست در این مورد اما، راهی طولانی در پیش داریم. بخشی از درک غالب همچنان درک اشتباه‌ پیشین است. بدین معنی که‌ بسیاری منشأ بحران را صرفاً سلطه‌ی دین می‌دانند.

 

این برداشت شما از کجا سرچشمه‌ می‌گیرد؟

دیدیم که‌ در کشمکش‌های بعد از آخرین انتخابات ریاست جمهوری، عده‌ای فعال «جنبش سبز» بر آن شدند که‌ ناسیونالیسم را به عنوان آلترناتیوی برای اسلامیسم مطرح سازند. در قاموس آنها «ملی» جای «اسلامی‌»، «ملت» جای «دین» را گرفت و درصدد برآمدند که در عرصه‌ی انتزاعی و افق سیاسی‌ چرخه‌ی زمانه‌ را به‌ همان دورانی برگردانند که‌ حکومت اسلامی از درون آن زاده‌ شده‌‌ بود. هرچند در خارج از کشور شاهد حضور بسیار فعال و سروربرانگیز فعالان جنبش سبز در اعتراض‌های نیروهای کردستانی به‌ اعدام فرزاد کمانگر و چهار دگراندیش دیگر بودیم و برای نخستین بار نمادهای سبز و پرچم ایران در کنار پرچم کردستان قرار گرفتند و برای نخستین بار هواداران جنبش سبز با هواداران جنبش کردستان هم‌صدا و هم‌گام شدند، اما با وصف این رویداد نویدبخش همچنان بر این باورم که‌ بخش زیادی از کنشگران سیاسی ایران خود را هنوز از مدار ناسیونالیسم و اسلامیسم و یا ترکیب نامیمون آن دو رها نکرده‌اند. این دو آلترناتیوی دمکراتیک برای همدیگر نیستند. لذا به‌ نظر من تأکيد خانم الاهه‌ بقراط درست است، آن‌جا که‌ می‌گويند‌ «ایران مکتبی» آن سوی سکه‌ی «اسلام مکتبی» است. به‌ ویژه‌ این‌که‌ از نظر من هردو تاکنون از اجزای فاشیسم حاکم بر ایران بوده‌اند.

 

بنابراین به اعتقاد شما نه‌ تأکید بر فاشيستی بودن‌ حاکمیت ایران مکفی است و نه‌ دسته‌بندی آن صرفاً به عنوان «فاشيسم دینی». می‌توانید این مسئله‌ را قدری بیشتر توضیح بدهید؟

البته‌. فاشيسم اصولا بر ملی‌گرایی افراطی و حتی فراتر از آن بر برتری یک نژاد معین استوار بوده‌ است. بر همین اساس ترم‌های «فاشیسم» یا «فاشیسم ایرانی» این شبهه‌ را به‌وجود می‌آورند که‌ ایران از یک ملت یا نژاد واحد به‌وجود آمده‌ است. من اینجا وارد این بحث در جای خود با اهمیت نمی‌شوم که‌ اصولاً آیا پدیده‌ای به‌ نام «نژاد» وجود دارد یا نه‌. بعد اگر لازم باشد به‌ اجمال به‌ تعریف مقوله‌ی «ملت» می‌پردازم و توضیح خواهم داد که‌‌ آیا اساساً در ایران چیزی به‌ نام «ملت ایران» می‌تواند وجود خارجی داشته‌ باشد یا نه‌‌. فعلاً این‌جا تنها به‌ این اشاره‌ ـ که‌ ظاهراً همه‌ در آن اتفاق نظر داریم ـ بسنده‌ می‌کنم که‌ ایران مجموعه‌ای متنوع از گروه‌های اتنیکی است که‌ به‌ لحاظ فرهنگی و به‌ ویژه‌ زبانی تفاوت‌های بارزی با هم دارند. پایگاه‌ اجتماعی و فرهنگی فاشیسم مسلط بر ایران اما، تنها یکی از این حوزه‌های زبانی و «قومی» است. اگر محوریت اصلی فاشیسم «ملت‌باوری» و در این مورد مشخص «ملت‌ ایران» است، در آن‌چه‌‌ در ایران «ملت ایران» نام گرفته‌، بخش‌های مهمی از جامعه‌ی ایران، ازجمله‌ به‌ دلایل زبانی، جایی ندارند، بلکه‌ به‌طور رئال و نومینال تنها یک قوم و گروه‌ زبانی اصل و اساس و ستون فقرات این «ملت» را تشکیل می‌دهد. برای نمونه‌‌ مردم کردستان در عمل و به طور قانونی جزو «ملت ایران» نیستند. لذا مکتب حاکم نه‌ یک فاشیسم ملی و نژادی، که‌ در واقع فاشيسم قومی بر اساس تنها و تنها یک زبان و فرهنگ است. قربانیان اصلی این وجه‌ از قوم‌پرستی حاکم در درجه‌ی نخست مردم غیر فارس ایران هستند. اعلام تنها یک زبان به‌عنوان زبان رسمی یا «ملی» ایران و ممنوعیت تدریس به‌ زبان مادری سخنوران زبان‌های دیگر ایران و مسخ و فسخ آن دسته‌ از فرهنگ‌های ایران که‌ خارج از حوزه‌ی زبان و ادبیات «زبان رسمی» هستند، از نمودهای بارز آن است.

 

آیا بخشنامه‌ی اخیر آموزش و پرورش در خصوص ممنوعیت کاربرد زبان کردی در مدارس در همین چهارچوب قرار می‌گيرد؟

البته‌. آن را اقدامی فاشیستی و ماورای فاشیستی می‌نامم و یقین دارم پاسخ شایسته‌ی خود را در کردستان خواهد گرفت. مردم کردستان هر چه‌ بیشتر به‌ این استنتاج می‌رسند که‌ از نظر حاکمان کنونی ایران نه‌ تنها زبان کردی زبانی «ایرانی» نیست، بلکه‌ بر همین مبنا خود مردم کردستان نیز جزو «ملت ایران» نیستند. این حرکت رژیم نیز نشان داد که‌ فاشیسم آن صرفاً دینی یا مذهبی نیست، بلکه‌ قومی نيز هست. چراکه‌‌ در غیراین‌صورت تبعیض زبانی و فرهنگی کنونی موضوعیت نمی‌داشت. فاشیسم حاکم اگر صرفا دينی و يا حتی صرفا مذهبی می‌بود و بر همين اساس با زبان و فرهنگ مردم سنی‌مدهب کرد (بخشاً)، بلوچ و ترکمن عناد می‌ورزید، دیگر دست کم نمی‌بایست مشکلی با مردم عرب شیعه‌مذهب ایران و زبان و فرهنگ آنها داشته‌ باشد که‌ دارد، چرا که‌ این‌جا دیگر فاشیسم مذهبی آن که‌ بر اساس امتیازدهی به‌ اهل تشیع و تبعیض بر اهل تسنن بنا شده‌ عمل نمی‌کند و فاشیسم قومی آن ملاک و راهنمای عمل وی است.

 

تأکيد شما بر مفهوم «فاشيسم» است. چرا بجای آن از واژه‌ی «استبداد» استفاده‌ نمی‌کنيد؟

 

پرسش بجايی است و پاسخ بجايی هم دارد. آری، اين دو اصطلاح تشابهاتی در مفهوم عام خود با هم دارند و حتی گاه به‌ اين تعبير به‌جای هم و مترادف به کار گرفته‌ می‌شوند. بحث من اما، يک بحث خاص است و در مفهوم خاص کلمه‌ اين دو اصطلاح با هم تمايزهای اساسی دارند. همانطور که‌ گفته‌ شد، فاشيسم، قبل از اينکه‌ يک ساختار سياسی باشد، يک تفکر است، يک بينش است، يک مکتب سياسی است و در اساس بر ناسيوناليسم افراطی استوار است، اما استبداد الزاما چنين نيست. استبداد يک ساختار سياسی يکه‌‌سالار است که‌ قائل به‌ حدود قانونی و سنتی دولت نيست. گستره‌ی قدرت خودسرانه‌ و خودکامانه‌ی آن بسيار وسيع است و يک دستگاه‌ اداری بسيار متمرکز دارد. هر دولت استبدادی بر «ناسيوناليسم افراطی» بنا نشده‌ است. بنابراين اين دو باوجود قرابت‌هايی که‌ با هم دارند، از تمايزاتی نيز برخوردار هستند. اتفاقا هدف من نيز نشان دادن اين تمايزات است و در تلاشم نشان دهم که‌ رژيم ايران صرفاً استبدادی به‌ مفهوم ديکتاتوری فردی و سياسی نيست، بلکه‌ از يک درک و مکتب سياسی تبعيض‌گرايانه‌ی معين پيروی می‌کند که‌ برخی چون بختيار و گنجی و سازگارا «فاشيسم دينی» می‌نامند و من آن را «فاشيسم مذهبی ـ قومی». لذا اگر از واژه‌ی «استبداد» به‌ جای «فاشيسم» بهره‌ گيريم، مثل اين می‌ماند از عراق به‌ جای ايران، از مسيحيت به‌ جای اسلام و پياز به‌ جای سيب‌زمينی به‌ دليل همسايگی اين جفت‌ها استفاده‌ کنيم!

 

پس چرا با انتساب «فاشيسم دينی» به‌ رژيم ايران موافق نيستيد؟

مخالف نيستم، اما آن را زياد دقيق نمی‌دانم. درست است این فاشيسم به‌ تعبیری دینی است، چون تشیع بالاخره‌ یکی از دو دین اسلام است، اما به‌ تعبیری دیگر دینی نیست. بدین‌معنی که‌ بسی تحدید‌کننده‌تر از آن است؛ این فاشيسم مذهبی است، چراکه‌ دین اسلام بالاخره‌ از دو مذهب اصلی سنی و شیعه‌ تشکیل می‌شود. این دو حتی در تفسیر قرآن و حدیث نیز تفاوت‌های اساسی با هم دارند؛ طوری که‌ در طول زمان از دو دستگاه‌ فکری و آئینی مختلف و گاهی حتی متضاد برخوردار شده‌اند. هرکدام از این دو مذهب، آن‌جا که به‌ دلایل سیاسی یا جمعیتی‌ سیادت یابند، در نوع خود فاشيسم دينی هستند. خوب، این در عربستان باشد یا در افغانستان، در سودان باشد یا در ایران، تغییر آن چنانی در ماهیت شووینیستی آنها نمی‌دهد. این جسارت‌ها و تبعیض‌ها در «جمهوری» اسلامی تنها صورت عریان‌تری به‌ خود گرفته‌ است. توجه‌ داشته‌ باشیم که‌ در کشورهای اروپایی مسلمانان متمکن، به‌ یاری کمک‌های نهان و عیان کشورهایی چون عربستان و ایران ـ یکی سنی و آن دیگری شیعه‌ ـ هر روز مسجدی می‌سازند، در حالی‌که‌ نه‌ بخش شیعه‌ی همین مسلمانان در پایتخت عربستان اسلامی می‌توانند مسجدی شیعه‌ بسازند و نه‌ بخش سنی آن در پایتخت ایران اسلامی مسجدی سنی. نفس این مسئله‌ بیانگر این است که‌ در هرکدام از این کشورها نه‌ فاشيسم دینی، که‌ مذهبی حاکم است. من کم از مردم و فعالان سیاسی سنی‌مذهب نشنیده‌ام که‌ از نظر آنها نظام حقوقی و کیفری و مدنی و فقه‌ و شریعت حکومت ایران هر چه‌ باشد، سنی نمی‌تواند باشد.

 

آنها من‌باب مثال به‌ «صیغه» اشاره‌ دارند که‌ از نظر آنها «تن‌فروشی زنان» است و در مذهب تسنن جایز نیست، در حالی‌که‌ در حکومت شیعی ایران نه‌ تنها شرعی است، بلکه‌ مورد حمایت تبلیغی و توجیهی و حتی تسهیلات حکومت شیعه‌ نیز قرار می‌گیرد و طبق گزارش برخی از مطبوعات ایران در سال‌های اخیر افزایش سرسام‌آوری داشته‌ است. علی‌الخصوص در ضدیت با حقوق و آزادی‌های زنان و دگراندیشان یکی از آن دیگری دهشتناک‌تر است، اما به‌‌هرحال هر یک از آنها مهر و نشان خود را بر جوامع تحت سلطه‌ی خود می‌گذارند و هرجا یکی از آن دو تسلط یابد، آن دیگری قربانی می‌شود. در ایران شیعی، سنی‌مذهب‌ها به‌طور عموم مورد تبعیض و تحقیر قرار می‌گیرند و کنشگران سیاسی سنی به‌ شدت سرکوب می‌شوند. این امر در ارتباط با بلوچستان و کردستان به‌ کرات مشاهده‌ شده‌ است. اعلام مذهب شیعه‌ به‌عنوان مذهب رسمی ایران و اعمال تبعیض بر پیروان مذهب سنی از مصادیق این وجه‌ از فاشيسم حاکم است. چنان‌چه‌ ما در ایران با فاشیسم دینی (اسلامی) در کلیت خود سروکار می‌داشتیم، اولاً ستم بر بخش سنی‌مذهب مردم ایران که‌ به‌‌هرحال پیروان دین اسلام هستند، معنا و موضوعیت نمی‌داشت. دوماً دلیلی برای‌ ستم بر مبنای زبان و قومیت و ملیت ـ که‌ الزاما ارتباطی به‌ دين ندارند ـ وجود نمی‌داشت. در خاتمه‌ی اين بخش توجه‌ شما را به‌ گفته‌های بنيانگذاران رژيم در باره‌ی تسنن، اولين و بزرگ‌ترين مدهب اسلام، جلب می‌کنم. به‌ فرمايشات کسانی چون حجت‌الاسلام دانشمند، عضو بيت رهبری خامنه‌ای، در مورد پيروان مذهب سنی توجه‌ کنيد. اين سخنان ديگر نه‌ در خلوتخانه‌ها‌ که‌ به طور علنی در خطبه‌های نماز جمعه‌ ايراد می‌شوند. آيا اگر حاکميت ايران به تمامی اسلامی می‌بود و مذهب سنی نيز در آن مشارکت می‌داشت، چنين اهانت‌های آشکار و وحشتناکی به‌ پيڕوان يک مذهب می‌شد؟ چنین وقاحت‌هایی تنها در کشور اسلامی تحت سلطه‌ی‌ تشیع (و به‌ صورت‌های مشابه‌ در کشور تحت سلطه‌ی تسنن) می‌تواند اتفاق بیافتد و نه‌ در جوامع و کشورهای غیر دینی دمکراتیک...

 

قبل از انقلاب چه؟ آن هنگام که‌ دین یا مذهب حاکمیت نداشت.

چرا به‌ نحوی حاکمیت داشت، اماـ همان‌طور که‌ گفته‌ شد ـ وجه‌ غالب نبود. گفتم که‌ مذهب شیعه‌ جزو لاینفک سیاست و هویت دولت ایران از زمان مشروطه‌ به‌ این سو بوده است. لذا سنی‌ستیزی مختص حاکمان کنونی نیست. عمرسوزان‌های دوران پهلوی از حافظه‌ها پاک نشده‌ است.

 

آیا چنین رویکردی را در تاریخ معاصر جهان سراغ دارید؟

تصور نمی‌کنم که‌ در جهان امروز کشوری وجود داشته‌ باشد که‌ تمام وجوه‌ فاشیستی حکومت اسلامی ایران را یک‌جا در خود جمع کرده‌‌ باشد. این استعداد تنها مختص حکومت اسلامی ایران است. البته‌ رژیم‌های طالبان، عربستان و سودان شباهت‌های زیادی با‌ رژیم ایران دارند.

در طول سال‌های اخیر همیشه حاکمیت از «ملت ایران»، «زبان ملی» و «امنیت ملی»، سخن گفته است و همه‌ی مردم ایران را یک «ملت واحد» تلقی کرده‌ است. اگر یک ملت و یک منافع ملی داریم، چرا بعضی از کارشناسان مسائل قومی و ملی معتقدند، حاکمیت با یک نگاه تبعیض‌آمیز با مناطق قومی و ملی برخورد کرده است؟ اصولاً تعریف شما از ملت چیست و مؤلفه‌های «ملت ایرانی» که‌ مورد انتقاد شماست، کدام‌ها هستند؟

بالاخره‌ ما در ایران یا «ملت ایران» داریم که‌ مجموعه‌ای ازـ به‌ قول برخی ـ «اقوام» است، یا نداریم. اگر داریم، تبعیض قومی و ملی نمی‌تواند مصداق و موضوعیت داشته‌ باشد. اگر هم چنین تبعیض‌هایی داریم، دیگر نمی‌توانيم چیزی به‌ نام «ملت ایران» داشته‌ باشيم.

پدیده‌ی «ملت» جدید است و در کلیت خود به‌ بعد از انقلاب کبیر فرانسه و در ایران به‌ دوره‌ی بعد از انقلاب مشروطیت‌ برمی‌گردد؛ دورانی که‌ معطوف به‌ ساختن پدیده‌ای به‌ نام «ملت ایران» شد.

دوگونه‌ی متفاوت از «ملت» داریم؛ «ملت» به‌ تعبیر فرانسوی یا «شهروندی/ سیاسی» و «ملت» به‌ تعبیر آلمانی يا «اتنیکی/ فرهنگی/ زبانی» آن. «ملت» طبق تعریف فرانسوی مجموعه‌ای از شهروندان برابر حقوق است که‌ تحت حاکمیت یک قانون و نظام سیاسی هستند. ملت طبق تعبیر آلمانی یا به‌ مفهوم قومی/ فرهنگی آن مجموعه‌ای از آحاد یک قوم یا حوزه‌ی فرهنگی معین است.

کدامیک از این دوگونه‌ «ملت» را در ایران داریم؟ آیا ایران از سخنوران صرفاً یک زبان به‌وجود آمده‌ است که‌ آن را «ملت فرهنگی» (به‌ مفهوم آلمانی آن) بنامیم؟ پاسخ به‌ وضوح منفی است. آیا مردم ایران ـ فارغ از تعلق به‌ حوزه‌ی زبانی و فرهنگی و دینی ـ شهروندانی برابر از حیث حقوقی هستند؟ تصور نمی‌کنم، کسی جز حکومت منکر این واقعیت باشد که‌ در ایران مردم غیر پارس و غیر شیعی آن خارج از تمام جنبه‌های دیگر تنها و تنها به‌ صرف این‌که‌ فارس ‌زبان یا شیعه‌‌مذهب نیستند، مورد ستم مضاعف و در صورت اعتراض مورد سرکوب خشن قرار می‌گیرند. بنابراین «ملت سیاسی ایران» را نیز (به‌ مفهوم فرانسوی آن) نداریم.
«ملت ایران» در قاموس رسمی خود حاکمان نیز تاکنون از افرادی تشکیل می‌شود که‌ هم‌زمان از صفات ذیل برخوردار باشند. به‌ عبارتی ديگر مؤلفه‌های «ملت ايران» تاکنون به‌ قرار ذيل بوده‌اند:
۱- زبان: تنها فارسی
۲- دین: تنها اسلام
۳- مذهب: تنها شیعه
۴- تابعیت: تنها حکومت اسلامی
۵- اعتقاد‌:‌ تنها ولایت مطلقه‌ی فقیه‌
۶- جنسیت: تنها مرد.
وای به‌ حال کسی که‌ همزمان مثلاً کرد باشد، غیر مسلمان یا سنی باشد، طناب تابعیت جمهوری اسلامی بر گردنش نباشد، به‌ ولایت فقیه‌ هم اعتقادی نداشته‌ باشد و زن باشد. این شخص نه‌ تنها جزو «ملت» مجعول «ایران» نیست، بلکه‌ مجرم و دست کم مظنون نیز هست. «دولت ـ ملت ایران» تاکنون بر مبنای چنین درکی از جامعه‌ی ایران اعمال سلطه‌ کرده‌ است. این شالوده‌ را نیز تنها می‌توانیم فاشیسم قومی، مذهبی و حتی جنسی بنامیم. مافیای قدرت در ایران، مرکب از روحانیون و سپاه‌ پاسداران، این فاشیسم را به‌ شنیع‌ترین وجه‌ خود پراکتیزه‌ می‌کنند.

 

بخش نخست - برخورد «فاشیستی» با مذهب و قومیت در ایران

Share this
Share/Save/Bookmark

بنظرم وقت انست که کردها حرف طرف مقابل را هم کمی گوش کنند و سعی کنند نظرات انطرف را هم بفهمند و تنها به قاضی نروند. (البته اگر دلشان خواست, من اصراری ندارم )
بنظرم بد نيست که به راههای پيموده شده توسط خودشان تاکنون کمی بنگرند و با "جی پی اس" های دقيق هم چک کنند تا مبادا به اشتباه نرفته باشند.
ببينيد از دوره قاضی محمد تا بحال دو روش را پيموديد:
يک)
فرصت طلبی تا کی بشه حکومت مرکزی ضعيف باشه تا حرکتی کرد.
دو)
با کمک خارجی قيام مسلحانه کردن
و تا به حال هم نتيجه نداده و نميده...
به زمين بياييد و اهداف زبان کردی و پيشرفت اقتصادی فرهنگی کردستان و برابری های مدنی در چهار چوب ملت يگانه و واحد ايران را دنبال کنيد باشد که رستگار شويد(و البته سعی هم نکنيد که کلک بزنيد و اب زير کاه باشيد چون طرف مقابل دستتان را از قبل خوانده است)
البته شرايط مقدماتی يک چنين چيزی واقع بينيست. واقع بين باشيد. کردستان سر زمينی بن بست است و از لحاظ کشاورزی هم به اندازه کويرهای کرمان هم خاصيت ندارد چرا که در استان کرمان پسته محصول می شود که سالی کلی ارز اوری دارد(به گمانم نزديک هفتصد ميليون دلار) ولی در کردستان توت فرنگی و سيب محصول می شود با ارز اوری تقريبا ناچيز.
خب اين که ديگر تقصير فاشيسم فارس نيست تقصير از زمينهای سنگی شماست که اکثرا دره و کوه می باشد و خاک کشاورزی برای محصول سود اور سرد سيری هم ندارد.
از لحاظ فرهنگی, مثلا لباس سنتی کردی با ان شال کمر و ان تکه پارچه ايکه دور سرتان می پيچيد لباس کار صنعتی نيست و به درد تحرک و پويايی نمی خورد.
فارس های فاشيست حدود يکصد سال قبل کلاه ها و لباس سنتی شان(قبا را با شال کمر و شلوار های بعضا پاچه گشاد) را به دور انداختند تا پيشرفت کنند که حداقل اين چند قدم را از اکراد جلو ترند.
فقط به عکس های يکصد سال قبل و اواخر قاجار شهرهای فارس نشين نگاه کنيد و بعد مقايسه کنيد با عکس های هشتاد سال قبل. ظرف دو دهه همه چيز دگرگون شد و شما اکراد و اعراب هنوز دو دستی به لباس بدرد نخور در يک جامعه نيازمند به پويايی چسبيده ايد! که تقصير فاشيسم فارس نيست...

لازم میدانم نوشته شاهین را با ذکر این مطلب که ما شاهد علاقه زیاد روشنفکران، احزاب و مردم کردستان به حمله نظامی آمریکا به ایران هستیم تکمیل کنم.
در مورد حق تعیین شرنوشت هم باید بگویم چنین حقی از سوی مراجع بین المللی به رسمیت شناخته نشده است نمی شود هر گروه قومی جوگیر شود و خواهان تشکیل کشور مستقل بشود.
در ضمن این بحث دامنگیر خود کردها هم میشود زیرا بیش از نیمی از مردم کرکوک شامل اعراب، ترکمن ها و آشوری ها میباشند و آنها هم میتوانند خواهان حق تعیین شرنوشت بشوند همچنین مردم سایر استانهای عراق.

حسين جان,
الان چند گروه هستند که همه با يکديگر در ارزوی حمله ی امريکا به ايران هم داستانند و هر روز برای يک چنين چيزی دعا می کنند:
يک)
گروه حزب الهی های حکومت. زيرا بدين وسله وسيله با اعلام شرايط جنگی ميشه بقيه رو خفه کرد!
دو)
اسرائيل. چون ميشه قضيه ی صلح با فلسطينی ها رو با ان کش داد(تا قيامت!)
سه
عربها. چون ميشه حکومت های عربی را با کمک امريکا در چنين شرايطی حفظ کرد.
چهار)
پانتورکيست ها. چون بنظرشان ميشه در چنين صورتی فارس های فاشيست را کشت و تورکان سی و پنج ميليونی را ازاد کرد!
پنج)
اکراد. چون طبق تجربه شان بهترين حالت می شود.
يعنی با ضعف حکومت مرکزی می شود با زور اهداف خود را به پيش برد
و

...
خوشبختانه عملا امکان جنگ امريکا با ايران گذشته به دلايل زياد و خورشيد ايران دوباره در مشرق است...
پاينده تو و ملت ايران!

با تشکر از نظر شما لازم میدانم بگویم گروههای پانتورک در بین اکثر مردم آذربایجان هواداری ندارند و به جز گروه کوچکی که اگر کل نیرویشان را هم جمع کنند نمیتوانند حتی یک روستا را تصرف کنند، آذربایجانیها ثابت کرده اند مردمان وطن پرستی هستند.
نکته بعدی ادبیات نژادپرستانه پان کردها میباشد که مرتبا سعی میکنند حکومت مذهبی جمهوری اسلامی را حکومتی قومی معرفی کنند و البته منظورشان هموطنان فارس زبان میباشد. همانطور که جمهوری اسلامی به دشمن احتیاج دارد نژادپرستان کرد هم به دشمن احتیاج دارند و سعی میکنند تمام مشکلات و گرفتاری های خود را به گردن فارس زبان ها بیندازند.
به اعتقاد من کردها در تب تشکیل کشور کردستان میسوزند ولی اگر کشور مستقل کردستان شکل گیرد حتی حاضر نیستند یک روز در آنجا زندگی کنند همانند کمونیستهای ایرانی که در تب تشکیل حکومت کمونیستی میسوختند ولی بعد از انقلاب به کره شمالی، کوبا، شوروی ، چین و ویتنام کمونیست فرار نکردند تشریف آوردند به کشورهای غربی به خصوص به آمریکا دشمن درجه یک خودشان، شما به کردهای ایرانی که طی چند سال اخیر از ایران خارج شده اند نگاهی بیندازید، خانم .... همراه خانواده محترمشان در آمریکا زندگی میکنند مشخص نیست ایشان چرا به کردستان عراق ببخشید جنوب کردستان نمیروند تا در اربیل و سلیمانیه زندگی کنند و از تماشای کوههای کردستان لذت ببرند یا محمد ...  ایشان در پاریس زندگی میکنند، ..... در استکهلم یا همین آقای .... که در کشور آلمان زندگی میکند هیچ کدام از این افراد حاضر نیستند به کردستان عراق یا به قول خودشان جنوب کردستان بروند و از کردستان جنوبی و خودمختار فقط به عنوان سکوی پرش و دریافت پناهندگی استفاده میکنند.

خیلی جالب و شگفت انگیزه ، برخی برای آزادی به گفته خودشان از این فارس ها تن به بردگی استالین و صدام می دهند اما برای دیگران سخن از میهن می شود حمایت از خامنه ای !!!سخن گزاف و پوچ فدرالیسم و پاره پاره کردن کشور هیچ ربطی به نظام حاکم بر آن ندارد.
در پاسخ به آن جناب ، شما که پیش از هر چیز نسخه چون من را پیچیدید با انگ حزب اللهی ، سخن از آزادی و دمکراسی برای ما نیز شیرین است اما راه دمکراسی و تجزیه طلبی از هم جداست .
شما از فرهنگ سیاسی چه می دانید ، برای من شما نیز با حکومت کنونی ایران تفاوتی ندارید چون شما نیز چون انان تنها سخن شما حرف اول و آخر است و غیر از ان دشمن ...
به هر جهت نام کوروش و خلیج فارس برای چون شما دغدغه است زیرا امثال شما انقدر کوچکید که تحمل بزرگی را ندارید .

فقط یک چیزی خدمت شاهین عرض کنم که لباس قدیمی فارسی مزخرفی بیش نبود و به همین خاطر هم دوام نیاورد و مردم آن را دور ریختند. زیبایی لباس کردی (چه مردانه و چه زنانه) دهها و صدها بار زیباتر از لباس سنتی فارسها بود و به همین خاطر هم دوام آورده و دوام هم خواهد آورد. در ثانی شاهین جان شما لازم نیست نگران اقتصاد کردستان باشی، برادر. نفت کردستان، کردستان را بس است

اگر کردستان از شر رژیم جمهوری اسلامی خلاص شود، فقط طبیعت زیبایش سالانه پذیرای گردشگران فراوانی خواهد بود. و این را بدان اگر آذربایجان و کردستان از ایران جدا شوند فقط و فقط دو کویر. ... باقی می ماند. آنگاه باید امیدوار باشیذ که توریستها از کویرهایتان دیدن کنند. کل نفت موجود در ایران نیز در حوزه زندگی عربهاست. اگر عربها هم از ایران جدا شوند، حاشیه نشینان کویر از گرسنگی می میرند

به عنوان یک غیر فارس زبان باید بگویم که ایرانیان هرگز با گروه های قومی در ایران همانند عثمانی ها با شقاوت و داد منشی برخورد نکرده اند. حتا قرن ها در کشور خودشان زیر سیطره عربها، اقوام افغان ، ازبک، ترک ، ترکمن و غیره بوده اند.
من مایل هستم از این آقای مصاحبه گر که به نظر من با نظرات افراطی و متضاد اش بزرگ ترین صدمه را به حقوق کردها میزند سوال کنم. آیا میدانید که لشکر حمیدیه عثمانی که عامل اصلی قتل عام ارامنه بود تماما از کرد ها تشکیل شده بود؟ آیا شما حاضرید به خاطر این جنایات نژاد کشی قبایل کرد از ارمنیان پوزش بخواهید؟ و مهمتر از همه آیا شما که حقوق اقلیت های قومی حرف میزنید حاضرید در همین سایت زمانه ، در برابر تمامی خواندگان اش رک و پوست کنده بگویید که کرد ها در ترکیه با ارتکاب به جنایت قتل عام ، شهر ها ، دهات، مزارع، و سرزمین ابا و اجدادی هزاران ساله ارمنیها را غصب کرده و امروزه بدون هیچ شرمی ان را کردستان مینامند. سرزمین هایی که در هر واجب از ان سنگ نوشته ای ارمنی و هیچ چیز کردی در ان ها یافت نمیشود؟
آزاد

عجب!...
لباس سنتی فارس ها مزخرف بود و مال شما زيباست?!...
جناب, در جوامع پويا لباس هم بايد مناسب تحرک باشد و عقل سليم می فهمد که لباس کردی و لباس عربی(دشداشه, چفيه و عقال) به درد تحرک و پويايی نمی خورد.
لباس سنتی افغانها و پاکستانی ها همينطور( تعصب هم توان رو به رو شدن با حقيقت را ندارد دوستان!)...
در ضمن شما تازه به دنبال يک ايجاد اقتصاد نفتی هستيد?! در حالی که ما فهميديم که اقتصاد نفتی به بيراهه ديکتاتوری می رود...
کوير داخل ايران هم مورد علاقه شديد اذربايجانی هاست که گروه گروه به مثلا جايی مثل قم و کرج و ساوه مهاجرت می کنند و قلبشان با فارسی زبانهاست.
تا اذربايجانی ها هستند کردها هيچ کاری نمی توانند بکنند و اذربايجانی ها هم از لحاظ تعصب به ايران و ايرانيت اگر از فارس ها قوی تر و بيشتر نباشند به يقين کمتر و ضعيف تر نيستند و هم در ارتش و هم در سپاه اکثريت بزرگی را تشکيل می دهند(لطفا گول چهارتا وب سايت پانتورکيستی و دو تا ماهواره کج و کوله را نخوريد).
منظره و کوه و کتل و حتی اثار باستانی به همراه لب دريا و خليج فارس! و امنيت لازم جهت رفتن به انجاها هم مهياست تا توريست ها بيايند در حالی که انها در کردستان "الی ابد" امنيت نخواهند داشت و توريست هم عقل دارد که بداند دلار و يورو اش کجا بايد خرج کند!

این بار دوم است که نظر مرا انعکاس نمیدهید.

دوستان دگرانديش من، پاسخ دهيد که:
1. آيا شما درست می‌دانيد که‌ ما زبان و دين و مذهب رسمی و غيررسمی داشته‌ باشيم يا نه‌؟
2. آيا شما درست می‌دانيد که‌ مردم هر منطقه‌ای از ايران امور منطقه‌ای خود را خود سامان دهند يا نه‌؟
3. آيا شما درست می‌دانيد که‌ حاکميت ايران به‌ کل مردم ايران تعلق داشته‌ باشد و تعلق زبانی و دينی و مذهبی و اعتقادی دليلی برای دفع و طرد شهروندان ايرانی نباشد؟

اگر پاسخ شما به‌ اين سه‌ پرسش مثبت باشد، شما همان را می‌گوئيد که‌ مردم کردستان می‌گويند.

دوستی چندين بار به‌ وضعيت زنان در کردستان اشاره‌ نموده‌ است. لذا از شما در اين خصوص چند پرسش دارم:
1. آيا معتقديد که‌ زنان بايد در کشورمان حقوق کاملا برابر با مردان داشته‌ باشند؟
2. آيا معتقديد که‌ زنان بايد در کشورمان چون مردان حق قضاوت داشته‌ باشند و بتوانند قاضی شوند؟
3. آيا معتقديد که‌ زنان بايد در کشورمان چون مردان حق طلاق (بدون اگر و اما) داشته‌ باشند؟
4. آيا معتقديد که‌ زنان بايد در کشورمان حق ارث کاملا برابر با مردان داشته‌ باشند؟
5. آيا معتقديد که‌ زنان بايد در کشورمان حق حضانت و سرپرستی کودکان برابر با مردان داشته‌ باشند؟
6. آيا معتقديد که‌ بايد در کشورمان سن شموليت کيفری زنان کمتر از مردان نباشد و زودتر مجازات نشوند؟
7. آيا معتقديد که‌ صيغه‌ شکلی از ستم بر زنان است و بايد برچيده‌ شود؟
8. آيا معتقديد که‌ بايد چندهمسری برای مردان برگزيده‌ شود؟
9. آيا معتقديد که‌ بايد پوشش اجباری برای زنان پرچيده‌ شود؟
10. آيا معتقديد که‌ زنان نيز چون مردان حق انتخاب محل زندگی، کار، انتخاب رشته‌ و شغل را داشته‌ باشند؟

اگر پاسخ شما مثبت است، شما نيز همان را می‌گوئيد که‌ بيش از 6 دهه‌ است احزاب کردستان می‌گويند.

واقعا گستاخی می‌خواهد اين همه‌ ستمی که‌ زير سايه‌ی حکومت ناب محمدی بر زنان کشورمان می‌رود ناديده‌ گرفته‌ شود و به‌ ختنه‌ کردن زنان ـ خارج از درستی و نادرستی آن ـ اشاره‌ شود. با اجازه‌ی شما ختنه‌‌کردن يک سنت بسيار عقب‌مانده‌ی اسلامی است و ارتباط بلاواسطه‌ و سببی به‌ جامعه‌ی‌ کردستان ندارد. اين پديده‌ در جوامع مختلف وجود دارد که‌ بايد برچيده‌ شود. در ضمن مسؤول هر پديده‌ی منفی در هر جامعه‌ای در درجه‌ی نخست نظام سياسی آن جامعه‌ است. چگونه‌ است کسی در مجلسی به‌ ريش و پشم آقای خامنه‌ای می‌خندد، روز بعد در اداره‌ی اطلاعات بايد پاسخ باشد و به‌ وی اتهام "به‌ خطر انداختن امنيت ملی" زده‌ می‌شود، چگونه‌ است، برای "متفکرين" معمم نظام مبارک اسلام برای دستشويی رفتن و اختلاط با حيوان فتوا دارند، اما قانون و فتوايی در اين خصوص ندارند؟ وانگهی عامل عقب‌ماندگی مناطق فارس، بلوچ، ترک، ترکمن، کرد، ... قبل از اينکه‌ مردم اين مناطق باشند، حکومتگران هستند.

دوستی گفته‌ است که‌ اشاره‌ به‌ حق تعيين سرنوشت و حق استقلال به‌ معنی مطالبه‌ی استقلال است! نه‌ دوست عزيز، بين حق و مطالبه‌ فاصله‌ بس زياد است. حق طلاق به‌ مثابه‌ی مطالبه‌ی طلاق نيست. از اين حق تنها زمانی بهره‌ گرفته‌ می‌شود که‌ زندگی مشترک ديگر ممکن نباشد. اکنون آخوندها نيز حق طلاق را با مطالبه‌ی طلاق يکی نمی‌گيرند.

خدمت همه‌ی دوستانی نيز که‌ گله‌مندند که‌ چرا در مورد حقوق انسانی و "مدرن" صحبت نمی‌کنيم نيز عرض کنم: سری به‌ رسانه‌های کردی بزنيد، سری به‌ برنامه‌های احزابی کردی بزنيد. دوستان، زمانی در شهرهای مرکزی ايران عده‌ای به‌ جانبداری از خمينی، هيتلر وقت ايران، گله‌وار به‌ خيابانها ريخته‌ بودند، طرفداران اپوزيسيون را مورد ضرب و شتم قرار می‌دادند، دانشگاهها را می‌بستند، کتابفروشی‌ها را آتش می‌زدند، خاک بر سر خود می‌ريختند، سينه‌ زنی و قمه‌کشی می‌کردند، کردستان به‌ يمن آزاديهای آن مرکز پناه‌ انقلابيون ايرانی شده‌ بود، زنان آزاد بودند، احزاب سياسی آزاد بودند، سنديکاها آزاد بودند، آزادی اجتماعات وجود داشت و غيره‌. در مورد حق انسان مدرن سخن گفته‌ايد، اما در لابلای اين سطور از متحجرترين و بربرترين حکومت دنيا طرفداری می‌کنيد، همان حکومتی که‌ جان هزاران هزار انسان شريف اين کشور را قتل عام نمود. از حق انسان مدرن سخن می‌گوئيد، اما ابتدايی حق انسان، آموزش به‌ زبان مادری را از بيش از نيمی از جمعيت ايران گرفته‌ايد. در ايران جمهوری اسلامی مردم حق انتخاب جهنم خود را نيز ندارند و بايد حتما با زور شمشير دوزخ اسلامی را قبول کنند. اگر ذره‌ای سانسور فکری حکومت اسلامی به‌ شما اجازه‌ مطالعه‌ را می‌داد، می‌دانستيد که‌ کردستان 65 سال است که‌ دمکراسی برای ايران را مطرح کرده‌ است. مطمئنا اکنون نيز 65 درصد ايران نمی‌دانند که‌ دمکراسی چيست.

در ضمن، منصور خان، حضرت عالی بنده‌ را "دغلکار" ناميده‌ايد، درحاليکه‌ خود از جهان‌وطنی سخن می‌رانيد، در ضمن اينکه‌ با حق تعيين سرنوشت انسانها مخالفت می‌ورزيد!!

توصيه‌ای نيز به‌ دوستانی دارم که‌ ابراز نموده‌اند با بنده‌ هم‌عقيده‌اند: عزيزان، آنانی که‌ فوقا به‌ مصاف دگرانديشی آمده‌اند، نمايندگان مردم فارس‌زبان ايران نيستند. هر زبانی داشته‌ باشند، زبان آنها زبان مردم ايران نيست. مردم فارس هيچگاه‌ در تقابل با مردم کردستان و حق‌خواهی آنها نايستاده‌اند. کافی است ملاحظه‌ کنيم که‌ نمايندگان احزاب سياسی ايرانی، اهل هنر و ادب و فرهنگ ايرانی و فارسی چگونه‌ در مورد کردستان سخن می‌گويند.

روشنفكران فارس كه‌ خود را ایرانی و بعضا جهان وطن میدانند, آیا می توانند فرمول علمی, فلسفی برای حل این مسئله‌ ذهنی پیدا كنند؟ یعنی چطور میتوانند باور كنند كه‌ یك كرد در عین حال بخشی از ملت فارس باشد و همچنین ترك كوهی و عرب گم گشته‌ از خود ???????????????????ا...لبته‌ ما انسانها در دنیایی زندگی می كنیم كه‌ هیتلری داشته‌ كه‌ خود را از نژاد برتر دانسته‌ و نژاد پست تر را نابود كرده‌, ما در دنیایی زندگی می كنیم كه‌ «آتا تركی» داشته‌ كه‌ معتقد بوده‌« ارزش یك ترك از تمام جهان بیشتر است», در دنیایی زندگی می كنیم كه‌ رضا شاه‌ و محمد رضاشاهی داشته‌ كه‌ «ملت فارس را با فرهنگ تر از همه‌ دانسته‌» و خمینی داشته‌ایم كه‌ « شیعیان 12 امامی را برتراز همه‌ دانسته‌» و می خواسته‌ انقلاب خود را از راه زور به‌ همه‌ جهان صادر كند.

آقای شاهین ما تجزیه طلبیم .آقا الان مردم کرد افکارعمومیش جلوتر از احزابشن . احزاب اکثرشون میگن فدرال .اما ملت میگن تجزیه. از تو که نمیترسیم تا الان خون زیاد دادیم بازهم میدیم. باید اعتماد جلب کرد و به کردها حق تعیین سرنوشت داد. البته دادن شونیست فارس زیاد مهم هم نیست . از شون میگیریم .

با سپاس از آقای ناصر ایراندوست و نظرات جامع و روشن
کلیت بیانیه حقوق بشر اگر و اگر زمانی در ایران پیاده شود به نفع ملتهای ستم دیده ایران است و شما ها ای روشنفکرانی دم از دمکراسی و آزادی میزنید و گوش عالم و آدم را کر کرده اید مطعئن باشید به نفع شما نخواهد بود پس به همان رژیم اعدام جمهوری اسلامی دل خوش کنید بهتر است که هیپ فرقی با افکار شما ندارد .
چرا روشنفکران ما که سالهای بسیاری در کشورهای آزاد و و دمکرات زندگی کرده اند از حق تعیین سرنوشت ملل دیگر ایران مثل جن و پری میترسند .در حالی که باید مدافعان این حکومتها برای کشور مان ایران باشند . این سلطه ملیتی بر ملیت های دیگر، در بین سیاستمداران و افکار عمومی بسیاری از روشنفکران چنان جا افتاده است که، آنرا کاملا یک امر عادی تلقی میکنند، گوئی که، جز این بودی عجب بودی. حتی بسیاری از کسانی که خود را دموکرات ویا مدافع حقوق بشر میدانند، افق ذهنی آنان در دیدن این بی حقی ها متوقف میشود. واقعا چه باید گفت بر کسانی که اینگونه تفکر دارند.
کسانی که حتی اندکی فکر نمیکنند دیدگاه خود را عوض کند . هنوز در این اندیشه اندکه باید باید قدرت در تهران بساط شاهنشاهی غیر مشروطه ای را پدید آورند و قومیت ها را با سرکوب و خفت در فقر و گرسنگی نگه دارند .
آقای شاهین یکبار دیگر برای اینکه اطلاع عمومیتان بیستر سود منشور حقوق بشر را بخوانید شاید از این تفکرات عصر حجری تان کم کند .

بسیاری برای خودشان اسمی انتخاب نکرده اند و کاربر میهمان هستند پس نمی توان به طور مشخص به آنها پاسخ داد
هموطنان، شما که تجزیه دوست ندارید
شما که ایران را یک پارچه می خواهید
حداقل بیایید کمی آگاه شوید، مطالعه کنید، مدرن شوید، متمدن شوید
تمرین مدارا کنید، حرف مخالف خود را بشنوید بدون اینکه با یک برچسب او را از میدان به در ببرید
در بحث حرفتان را بزنید چرا می خواهید دیگری را مجاب کنید
بگذارید همه حرف های معقولشان را بزنند و آن وقت خواننده و شنونده ی آن حرف ها از میانشان مناسبت ترین
با فکر خود را انتخاب کند
اول از همه من یک فارس هستم، ولی اعتقاد دارم که ملیت ها، (یا به قول شما قوم ها)ی داخل ایران حقوقی دارند که باید تامین شود. از حق تحصیل به زبان مادری گرفته تا داشتن استاندار و بقیه مقامات از خودشان.
من دوست دارم که همه با هم در داخل ایرانی آباد و آزاد و دمکراتیک زندگی کنیم، ولی مردمی که روی این خاک زندگی می کنند، باید برابر باشند در همه ی حقوق. به زور مردم بی حقوق و ناراضی را روی این خاک نگه داشتن به نفع هیچ کداممان نیست. پس باید کاری کنیم تا همه باهم برابر باشیم. این هم هیچ راهی ندارد جز داشتن یک حکومت دمکرات پس به جای پریدن به هم ابتدا باید شر این حکومت جمهوری اسلامی را برداریم. در یک حکومت دمکرات هیچ کس به زور زیر یک سقف نخواهد زیست. سالهاست که استان کبک در کانادا رفراندوم می گذارد برای جدایی، رفراندوم زیر نظر دولت فدرال، و البته هنوز به میزان مناسب نرسیده و ممکن است هیچگاه نرسد. تازه آنها زبان خودشان را به صورت رسمی دارند و امور استانشان را خود اداره می کنند. بیایید کمی متمدن شویم و از دنیای متمدن یاد بگیریم.
ضمن اینکه دوستان به این موضوع هم اشراف دارم که دولت های خارجی ذینفع از تفرقه و تجزیه بین ما کاملا بهره می برند. برای آنها کشورهای کوچک و تکه تکه و ضعیف بهتر از یک دولت مقتدر و بزرگ و مستقل است.
پس دوستان ترک و کرد و بلوچ و عرب و ... به این شق قضیه هم توجه داشته باشید و نگذارید با تاریخ سازی و هویت سازی ما را با هم دشمن کنند.
باور کنید منِ فارس هیچ دخالتی در انتخاب این زبان در سطح کشور نداشته ام، پس چرا باید دشمن شما باشم. تازه تمام شاهان ترک ایران خودشان این زبان را (زبان فارسی) را انتخاب کرده اند کاش آن موقع گفته بودند زبان ترکی زبان رسمی، هم ما یک زبان دیگر یاد گرفته بودیم و هم جایمان الان عوض شده بود و ما داشتیم به شما غر می زدیم.

جدایی دین از سیاست و قانون اساسی در کشور اصل نخست و در کنار آن جدا کردن شعار های قومی از دمکراسی خواهی خود مهمترین نکته در جامعه امروز ایران است .
اگر به سخن شما دوست عزیز باشد که هند باید امروز به بیش از 50 کشور تقسیم می شد ، هر چند آن دو کشور جدا شده از هند امروز وضع جالبی ندارند .
اینکه در پرسش هایتان همه چیز را باهم دریک کاسه ریخته و در پایان نتیجه قومیت و زبان را بیرون می دهید خود جای تاسف دارد ، پاسخ سه پرسش نخست شما در دو سه سطر اول است نه بیشتر و در پاسخ به پرسش های دیگرتان که بیشتر از روی عصبانیت از دوستی است که ایشان نیز ایرادی بر وی وارد نیست زیرا سخنان شما و هم فکرانتان این چنین است که اگر امروز ایران در دیکتاتوری دینی است علت ملی گرایی افراطی از نوع فارسی ، اما تنها کسانی که بر آنان ظلم روا داشته شده مردمانی هستند که زبانشان فارسی نبوده و بیشتر هم در کردستان ، در کردستان نتنها زبان بلکه سنت و دین و لباس و راه رفتن ... با تمام نقاط ایران متفاوت است " البته این چنین نیست که هر کدامشان نشانه خالص فرهنگ ایرانی است " و فقط و فقط با جدایی می توان این درد را تسکین داد و این چنین آن دوستمان تنها جای لقاط را در جمله های شما عوض کرد جای کرد و فارس را و جالب تر اینجاست که هیچکدام از حاکمان گذشته ایران تا کنون حتی جمله ای مانند گفته "اتاترک" بیان که نکرده اند بلکه شاید در ظاهر عکس آن را گفته اند بهر حال گفتن سخنانی که وضع امروز ایران را تنها بر گردن فارس بیاندازیم بی انصافی و توهین است و پاسخی مانند پاسخ دوستمان را در بر دارد .
این سخن که تنها در 65 سال گذشته کردستان به دنبال دمکراسی در ایران بوده باید به جای دمکراسی از کلمه جدایی نام برد که بر اساس گواهی تاریخ این جدایی حواهی هم خواسته برخی از سران کردستان بود نه همه مردم.
به هر حال سخن پایانیتان درست است "مردم فارس در مقابل مردم کرد نیستند " اما نه با بیان شما به این دلیل روشن که
زبان و فرهنگ فارسی و کردی نه تنها جدا از هم نیست بلکه از یک ریشه و حتی یکی هستند که متاسفانه کسانی چون شما و حاکمانی که تنها به دنبال قدرت بوده اند " هیچ کدام هم ملی گرای واقعی و حتی به گفته شما افراطی هم نبودند" تنها قدرت، باعث شد چون شمایانی و چون انانی امروز عامل تفرقه شوید که دشمنان ایران که هزاران سال است که به دنبال ان می باشند .

خانم فرح

تصور نمی کنم حضرتعالی دولت ایالات متحده آمریکا را " غیر متمدن " و " غیر مدرن " بدانید. بد نیست به تاریخ این کشور مراجعه کنید و در مورد نحوه برخورد بسیار خشن دولت این کشور با جدائی طلبان مطالعه فرمائید. در مورد برخورد های ملایم! دولت فدرال این کشور با استقلال طلبان هم می توان به کوهل هاس رئیس " حزب آزادیخواه آلاسکا " (Alaskan Libertarian Party) اشاره کرد. وی برای سومین بار در 10سال اخیر طرحی را ارائه کرد که براساس آن، مردم آلاسکا طی رفراندومی، درباره استقلال آن از ایالات متحده تصمیم می گرفتند، اما فرمانداری ایالت که به دولت واشنگتن و احزاب سیاسی آمریکا گره خورده است، با برگزاری رفراندوم مخالفت کرده، ماجرا به دادگاه عالی کشیده شد. دادگاه عالی نیز طی حکمی به صراحت اعلام کرد که تجزیه عملی غیر قانونی است و با برگزاری رفراندوم مخالفت کرد.

آقای ariobarzan گرامی ،
درود بر شما و سپاس از اينکه‌ نوشته‌ی بنده‌ را مورد نقد قرار داديد. اما اجازه‌ بفرمائيد چند نکته‌ را خدمت شما نيز عرض نمايم:

1. همانطور که‌ مستحضر هستيد، مطلب بنده‌ در مورد اينکه‌ کردستان در پی استقلال است و يا نيست، نبوده‌ است، بلکه‌ بر عکس در مورد يک مسأله‌ بسيار معين ديگر است که‌ بسياری از همفکران شما حتی در يک جمله‌ به‌ رد و يا پذيرش آن نپرداخته‌اند و چون شما در بخش پايانی مطلبتان باز همان داستان جدايی را مطرح ساخته‌اند. تصور می‌کنم ما در مورد کره‌ی ماه يا سيب‌زمينی هم صحبت کنيم، شما باز سر موضوع به‌ قول خودتان "تجزيه‌‌طلبی" خواهيد آمد!! اين کابوس پيداست دست‌بردار شما نيست. نمی‌دانم کی از خواب بيدار می‌شويد! شما با تکرار اين موضوع کهنه‌‌ طرف مقابل را بيشتر سر موضع می‌اندازيد. اين امر برای من جای پرسش دارد. از خود می‌پرسم لابد شما از مثلا جدايی چيزی برای از دست دادن داريد که‌ آن چنان از آن واهمه‌ داريد. اينکه‌ برای نمونه‌ کرد اين چنين از تجزيه‌ی ايران آلرژی از خود نشان نمی‌دهد، نيز قابل تأمل است. پاسخ تنها می‌تواند اين باشد که‌ طرفی خود را متضرر می‌بيند و طرفی ديگر اما نه‌ آن چنان. نفس اين مسأله‌ حکايت از بسياری چيزها دارد. ای کاش قدری هم از اين زاويه‌ به‌ اتهام وارده‌ از سوی شما تأمل می‌نموديد. بنده‌ به‌ مثابه‌ی عضوی از جامعه‌ی کردستان حـــق جدايی کردستان و تشکيل دولت ملی کردستان را عدول‌ناپذير می‌دانم. اين، موضوع اصلی سياست کردی در گذشته‌ بوده‌ و در آينده‌ هم خواهد بود. اما اصرار بر اين حق به‌ منزله‌ی تأکيد بر مطالبه‌ی جدايی نيست، بلکه‌ تنها و تنها بر اين امر است که‌ يادآوری شود،‌ چنانچه‌ آرزوی ديرين مردم کردستان جهت رفع ستم ملی و دستيابی به‌ حقوقشان در چهارچوب ايران (و کشورهای ديگر) ممکن نباشد، اين مردم راه‌ ديگری جز طرح اين خواسته‌ پيش روی خود نخواهند ديد. و اين به‌ ويژه‌ در چنين حالتی با هيچ يک از موازين دمکراتيک و حقوق بين‌المللی مغايرت ندارد. بد نيست نگاهی به‌ اين موازين بياندازيد که‌ بحثهايی در مورد آن از سوی اين جانب به‌ فارسی برگردانده‌ و در سايت iran-federal.com در اختيار عموم قرار گرفته‌ شده‌اند. برخی به‌ سهو چنين می‌انديشند که‌ تأمين خواسته‌های اين ملت در چهارچوب اين کشورها راه‌ را برای جدايی هموار می‌کند، اما آگاهی از استدلال احزاب کردستان، تاريخ کشورهای مشابه‌ و حقوق بين‌المللی در اين حوزه‌ دقيقا ضد آن را به‌ ما می‌آموزد؛ عدم توجه‌ به‌ اين خواستها، توسل به‌ انکار و سرکوب آنها است که‌ راه‌ جدايی را اجتناب‌ناپذير می‌سازد. توجه‌ کنيد زمانی کردستان ايران تنها يک حزب داشت که‌ به‌ خواسته‌های دمکراتيک آن پاسخ داده‌ نشد. بعد از انقلاب حزب تازه‌‌نفس ديگری نيز به‌ آن اضافه‌ شد که‌ باز با سلاح گرم به‌ استقبال مردم کردستان آمدند. اين امر، اما، کوچکترين خلل واقعی و ماهوی در اراده‌ی مردم کردستان وارد نياورد. می‌بينيم اکنون تعداد اين احزاب و گروههای سياسی کوچک و بزرگ دو رقمی شده‌ است. مطمئن باشيد، چنانچه‌ با خواستهای جمهوری کردستان در اواسط دهه‌ی بيست شمسی چنين فاشيستی برخورد نمی‌شد، اکنون در ايران نظام سياسی می‌داشتيم چون کانادا با استان کبک، استانی که‌ در چند مورد همه‌پرسی رأی به‌ جدايی نداد، چون ماندن در چهارچوب کانادا را بيشتر به‌ سود خود می‌داند. اما عدم حل اين مسأله‌ آن زمان در کردستان و آذربايجان، هم به‌ روند دمکراسی در پهنه‌ی سراسری ايران آسيب رساند و هم بخشهای ديگری از اين مليتها و "اقوام" را به‌ ميدان کشاند. اگر زمانی آذربايجان پيشکسوت جنبش مشروطه‌ بود، تداوم وضع موجود، آن را در آينده‌ای نه‌ چندان دور به‌ سرقراول جنبش استقلال‌طلبی در ايران تبديل خواهد نمود. و خطر اصلی برای "تماميت ارضی" شما اتفاقا از سوی مردم اين ديار خواهد بود، چرا که‌ هم به‌ لحاظ جمعيتی، هم از حيث قدرت اقتصادی و هم از نظر دسترسی به‌ ارگانها و امکانات نظامی ايران قابل فريب و بلعيدن از سوی حاکمان شووينيست نيستند. اصلا هم تصور نکنيد که‌ آن هنگام ترکيه‌ و جمهوری آذربايجان بيکار خواهند نشست! و باز اگر وضعيت کنونی تداوم يابد، نه‌ خوزستان و نه‌ بلوچستان و نه‌ ترکمن‌صحرا به‌ اندازه‌ی امروز خموش خواهند ماند. لذا توصيه‌ی من به‌ شما اين است که‌ به‌ جای تکرار تورم‌آميز و بی‌پايه‌ و اساس اتهام "تجزيه‌‌طلبی" در جستجوی راهی برای حل واقعی معضل با مشارکت مردمان و روشنفکرانی که‌ قضيه‌ به‌ آنها مربوط می‌شود، باشيد و با مناسبت و بی‌مناسبت، بمورد و بيمورد دگرانديشان خود در اين زمينه‌ را به‌ اين متهم نسازيد که‌ در پی جدايی از ايران هستند.
2. شما ايراد گرفته‌ايد که‌ چرا موضوعات مختلف را يک‌کاسه‌ کرده‌ام. قربانت شوم، بنده‌ اين کار را بی‌دليل نکرده‌ام، اين دقيقا پاسخ به‌ کسانی است که‌ خلط مبحث نموده‌اند و شما آنها را زير پر و بال خود گرفته‌ايد.
3. حقيقت امر اين است که‌ تا نزديکی‌های آخر کامنت‌تان تصور می‌کردم که‌ شما از عرايض بنده‌ جانبداری می‌کنيد، چرا که‌ به‌ نحوی همان گفته‌های بنده‌ را تکرار نموده‌ايد. گفته‌ايد که‌ مسأله‌ با جدايی دين و امور قومی از سياست حل می‌‌شود. عزيز من، بنده‌ مگر چيز ديگری گفته‌ام؟!! بالاخره‌ شما هم مشکلی را ديده‌ايد که‌ اکنون می‌فرمائيد که‌ مدهب و قوميت بايد از سياست جدا باشد. ای کاش در اين مورد قدری استدلال می‌کرديد. چگونه‌ است که‌ اگر من همين مسأله‌ را گويم "جدايی‌طلبی" است، اما مال شما "وحدت‌طلبی"؟! يکی از مؤلفه‌های قوميت زبان است. بنده‌ اتفاقا پرسشهای بسيار مشخص دارم: بالاخره‌ شما دولتمداری، نظام آموزشی، رسانه‌ای، اداری را بر اساس تنها و تنها يک زبان در کشور چندزبانی يک مشکل می‌دانيد يا نه‌؟ اگر می‌دانيد، اين همان عرض بنده‌ است. و اگر چنين است چرا از بنده‌ انتقاد می‌کنيد؟! اگر نيست، ديگر مقصود از جدايی قوميت از کشورداری چيست؟
4. اينکه‌ ترک زبان فارسی را در ايران رسمی کرده‌ است يا نه‌، تغييری در اين نمی‌دهد که‌ زبان يکی از ابزار تبعيض و استثمار و استعمار است. اين زبان می‌تواند انگليسی باشد، فرانسوی، آلمانی، فارسی، کردی، عربی يا غيره‌. می‌گوئيد ترک زبان فارسی را به‌ زبان رسمی ايران تبديل نموده‌ است. آيا اگر همين ترک امروز بيايد و بگويد، زبان فارسی خوب است و شيرين است و زيبا، ولی من می‌خواهم در کنار آن زبان ترکی را نيز بعنوان زبان آموزشی و اداری و رسانه‌ای داشته‌ باشيم، با آن چکار خواهيد کرد؟ غير از اين: بنده‌ می‌خواهم به‌ زبان خود تکلم کنم، بنويسم و بخوانم و بياموزم. چنانچه‌ جلوی اين خواسته‌ی من ـ تحت هر عذر و بهانه‌ و به‌ هر دليلی ـ گرفته‌ شود، عملی شووينيستی و فاشيستی است. آيا نيست؟
5. تصور می‌کنم برای بار صدم باشد که‌ تکرار می‌کنم: بحث من در مورد مردمان و سخنوران يک زبان معين، آن هم مردم فارس و زبان فارسی نبوده‌ و نيست، بلکه‌ بر سر نظامهای فکری و سياسی است. شايد تعداد صفحات نوشته‌های اين ناجيز در اين مورد بين 1500 الی 2000 صفحه‌ی کتابی باشد. در هيچ جايی کلامی ناباب و ناهنجار در مورد اين مردم و اين زبان بر سر زبان من جاری نشده‌ است و نمی‌شود. اگر می‌خواهيد آن را به‌ زور دهان بنده‌ بگذاريد، بفرمائيد. ولی اين ديگر به‌ شما مربوط می‌شود و نه‌ به‌ بنده‌. کی ياد می‌گيريم مستند سخن گوئيم و اگر لحن طرف صحبت خود را نمی‌پسنديم، کل سخن ايشان را از سر تا ته‌ زير سوال نبريم؟
6. فرموده‌ايد که‌ بنده‌ با عصبيت سخن گفته‌ام. آری، ممکن است چنين به‌ گوش شما بخورد. اما اين از نظر من تحيربرانگيز است، چرا که‌ تنها کسانی که‌ بايد خود را مخاطب و متعارض سخنان بنده‌ ببينند، که‌ مريدان و مأموران جمهوری اسلامی ايران هستند و نه آنانی که‌ مدعی‌ هستند، آزادانديش و ‌دمکرات هستند. هر آنی که‌ خود را مجبور به‌ دفاع می‌بيند، هر آينه‌ که‌ کسانی چون من مبانی جمهوری اسلامی ايران به‌ چالش می‌کشند، بايد الزاما نزديکيهای فکری با اين رژيم داشته‌ باشند. اين امر طور ديگری قابل ارزيابی نيست. به‌ هر حال بنده‌ اين کلام را نه‌ از سر عصبيت، بلکه‌ از تحليل موضوع مورد بحث و کاملا مستدل بر سر زبان آورده‌ام. اين کلام صريح هستند. سخن گفتن چنين صريح و شفاف بر عليه‌ بی‌عدالتی در طبيعت خود شمايلی خشن‌گونه‌ دارند. اعتراض به‌ کشتار دگرانديشان نيز چنين است. بيا عليه‌ تروريسم و ترور فرزانگان اين کشور توسط جمهوری اسلامی سخن بگو، اما متنی متين داشته‌ باش! بر عليه‌ جان‌گرفتن ندا سلطانی‌ها و فرزاد کمانگرها سخن بگو، اما به‌ جمهوری اسلامی برنخورد!
7. گفته‌ بوديد که‌ تلاش رهبران کرد در 65 سال گذشته‌ معطوف به‌ استقلال کردستان و نه‌ دمکراسی بوده‌ است. اولا اينکه‌ چرا بايد تلاش برای استقلال غيردمکراتيک باشد؟! دوما شما اينجا نيز اشتباه‌ می‌کنيد. اين چنين نبوده‌ است. اين تلاشها برای دستيابی به‌ حق تعيين سرنوشت مردم کردستان بوده‌ است. استقلال و خودمختاری گزينه‌های ممکن در چهارچوب تعقيب اين استراتژی بوده‌اند. آری از جمله‌ هستند کسانی حتی در ميان روشنفکران کرد که‌ معتقدند که‌ جمهوری کردستان يک قواره‌ی مستقل بوده‌ است و کسانی که‌ معتقدند که‌ دستيابی به‌ حقوق ملی در چهارچوب کشور ايران ممکن نيست و لذا بايد در پی استقلال بود. بنده‌ چنين نظری نداشته‌ام و ندارم. بدين معنی که‌ معتقدم که‌ جمهوری کردستان الزاما يک نظام مستقل نبوده‌ است. اين جمهوری در نظام پادشاهی آن زمان همان اندازه‌ مستقل بوده‌ است که‌ جمهوری باسک در کشور پادشاهی اکنون اسپانيا مستقل است. يقين دارم که‌ آنچه‌ برای کرد در درجه‌ی نخست اهميت دارد رفع ستم و کسب حقوق ملی می‌باشد، آن هم ترجيحا در يک ايران دمکراتيک. اما اگر اين امر به‌ دليل سلطه‌ی فاشيسم و شووينيسم در اين چهارچوب آرزومندانه‌ ناميسر باشد، خارج از آن. اين سياست جمهوری کردستان بوده‌ و احزاب کردستان ايران در حال نيز از اين استراتژی پيروی می‌کنند. نام نهادن آن بعنوان استقلال تنها می‌تواند از سوی آنانی صورت گيرد که‌ قائل به‌ هيچ حقوقی نيستند و می‌خواهند مستمسکی داشته‌ باشند از سويی برای فريب توده‌های خود و سرکوب اين جنبش. توجه‌ کنيم ترکيب جامعه‌ی سويس را: وضع آلمانی‌های آنجا اگر بهتر از آلمانی‌های آلمان نباشد بدتر نيست؛ وضع ايتاليايی‌های آنجا بسی بهتر از وضع ايتاليايي‌های ايتاليا می‌باشد. همين طور است وضع فرانسويهای آنجا. لذا با وجود اينکه‌ سه‌ دولت مقتدر آلمان و فرانسه‌ و ايتاليا داريم، هيچ گرايشی برای پيوستن اين گروههای ملی سويس به‌ اين کشورها قابل رؤيت نبوده‌ است. من معتقدم که‌ سعادت من در يک ايران دمکراتيک و فدرال اگر يشتر از يک کردستان مستقل نباشد، مطمئنا کمتر نخواهد بود. برای من آزادی مهم است. اين آزادی می‌تواند در يک ايران واقعا دمکراتيک بيشتر از يک کردستان مستقل تأمين باشد، مشروط بر اينکه‌ اين ايران زير سلطه‌ی فاشيسم مذهبی و قومی نباشد و به‌ قول شما عنصر مدهب و قوميت در آن نقشی نداشته‌ باشد. اين اعتقاد همواره‌ چراخ راهنمای عمل من بوده‌ است.
اول فوريه‌ی 2011

چشمها را باید شست جور دیگر باید دید

از این که اقای ناصر ایرانپور با دیدی وسیع و جامعه شناسانه و اساسا" بر مبنای واقعیت اجتماعی و سیاسی ایران بدون هیج گونه تعصب بیجایی بحث خود را ارايه دادند جای بسی قدردانی است .
البته بنده مقالات زیادی از ایشان در مورد کردستان خوانده ام که فکر میکنم نظرات و استدلالاتشان بر پایه منطق و واقعیت تاریخی و اجتماعی میباشد امیدوارام این گفتگوها و مباحث را به منظور روشنگری در خدمت به ایجاد دیالوگ و تفاهم در اینده ایران دمکراتیک و فدرال ادامه یابد و ارزومندم که روشنفکران و نخبگان سیاسی با درک درست این موضوع راه را برای دمکراتیزه کردن و رفع هرگونه تبعیض جنیسیتی و اتنیکی و مذهبی در کشورمان هموار کنند .
اما مطلب دوم من با گروهی از دوستان است که در تاریکی بی هدف شلیک میکنند میباشد !
عرض کنم که بنده هیچ خرده ای بر شما وارد نمی بینم این گونه افکار نا بخردانه و مجعول یا بهتر بگویم چماق وار و زورگویانه به منظور تحقیر و سرکوب ملیتهای ایران ریشه تاریخی دارد و شما هم پیروان این مکتب متحجر و استبدادی بوده اید تا انجا که به تاریخ معاصر ایران برمیگردد حداقل از پیش از دوران مشروطه به این سو سیاستهای پلید و تبعیض گرایانه حاکمان بر علیه مردم ایران اعم از (ترک عرب کرد لر بلوچ و گیلک ...)همیشه نتیجه ای معکوس داده.
و یکی از دلایل عقب ماندگی و مانع اصلی گذر ایران به سوی دمکراسی بوده همچنان که میبینیم نتیجه یک قرن مبارزه برای ازادی و عدالت اجتماعی حکومت قمه کش جناب اقا احمدینژاد از اب در امده است!!!! که واقعا جای بسی تآسف دارد!
همان طور که می بینیم در کامانتهای بعضی از همراهان چمهوری اسلامی این دید سخیغف در مورد مردم کرد به وضو قابل مشاهده است و چنانچه این بحث در مورد حقوق ازریها و اعراب خوزستان و مردم بلوچ نیز بود انتظاری بیش از این از عالیجنابان نمی رفت البته تا انجا که به کردستان برمیگردد شامل چهار استان ایلام کرماشان کردستان و بخشی اعظم از ازربایجان غربی+استان خراسان شمالی کرد نشین میباشند که دارای چمعیت قابل ملاحضه ای کرد شیعه و غیر مسلمان میباشد که به نا حق کردها در ایران به استان کردستان و مذهب سنی اطلاق داده میشوند !
بنده صدها کیلومتر دورتر از استان کردستان به دنیا امدام غیر مسلمان هم هستم و از نظر جمهوری اسلامی هیچ فرقی بین من غیر مسلمان یا شیعه و سنی وجود ندارد! برای مثال با نگاهی گذرا به وضعیت اقتصادی و میزان سرمایه گدزرا دولت در استانهای کردنشین ایلام و کرمانشاه که شعیه مذهب نیز هستند ! در میابیم که فرقی اساسی بااستانهای کرد نشین سنی ندارند.و این وضعیت برای دیگر اقلیتها هم وجود دارد...
من معتقدم که وجود تفاهم و تعامل در اینده ایران در گرو رعایت کلیه حقوق ملیتهای ایران بر اساس منشور حقوق بشر (که پیشنهاد میکنم برای یک بار هم که شده مطالعه بفرماید) به نفع همه ایرانیان میباشد...

زنده باد ازادی

با سلام خدمت آقای ایرانپور عزیز
اولا عرض کنم من یک فارس هستم و فعالیت های سیاسی و حقوق بشری مشخصی دارم
متاسفانه حق تعیین سرنوشت بر اساس کنوانسیون حقوق بشر از حقوق اساسی و اولیه هر فرد و هر اجتماعی است.استفاده از واژه تجزیه طلبی ممکنه در محتوا نزدیک باشد ولی دارای بار منفی در میان مردم است.متاسفانه راسیست و فاشیست موجود در لایه های اجتماعی ایران موجب فشار مضاعف بر مبارزان می شود چه هم می بایست با حاکمیت موجود و فاشیست مبارزه کنند و هم می بایست سطح دانش اجتماعی را افزون کنند.هر ملتی این حق را دارد که برای سرنوشت خود تصمیم گیری کند و کردها و ترک ها و بلوچ ها و ... نیز ازین امر مستثنا نیستند.اگر این ملیت ها خوشبختی خود را در گرو حفظ شرایط سیاسی و مرزی حاضر بدانند که بسیار خوشحال کننده است که ما فارس ها می توانیم از پتانسیل بالای این ملیت ها در جهت پیشرفت و سعادت محضور شویم ولی اگر این ملیت ها سعادت و پیشرفت خود را در جدایی و تشکیل یک کشور جدید بدانند باز هم فبها که ایشان و ما هر کدام در کنار یکدیگر مسیر پیشرفت را با استراتژی خود انتخاب می کنیم.
تشکیل یک سیستم فدرال می تواند موجب حفظ مرزها شود زیرا که هر ملت و قوم حاضر در ایران می تواند مالک بر سرنوشت خود شود و در کنار آن همه در یک جهت حرکت کنند.

آقای جلالی‌فر گرامی،
بنده‌ نيز با شما کاملا هم نظرم. خوشحالم که بالاخره‌‌ يک هموطن من از حق تعيين سرنوشت انسانها دفاع کرد و چون برخی از دگرانديشان در اين حوزه‌ به‌ مصاف هيستريک و غيرمنطقی با اين حق برنيامد.
بنده‌ همانطور که‌ بارها و بارها گفته‌ام، سعادت خود را در ايران می‌خويم؛ مشروط به‌ آنکه‌ امکان يک زندگی شرافتمندانه‌ و برابر حقوق را از آن داشته‌ باشم. اين، برای من تنها يک پرنسيپ نيست، بلکه‌ از سر شناخت از مصالح مردم نيز است. دفاع شما از حق تعيين سرنوشت ملتها بهترين دفاع از وحدت ايران است. آنهايی که‌ با شکافتن سيه‌ها از چهارچوب ايران دفاع می‌کنند، بدترين مدافعان ايران و در واقع جاده‌‌صاف کن تجزيه‌ی ايران هستند. من اطمينان دارم اگر در يک همه‌‌پرسی کاملا دمکراتيک از مردم کردستان بپرسند که‌ آيا می‌خواهيد در ايران بمانيد، خواهند گفت: "آری، به‌ شرط اينکه‌ ..." اما اگر از همان ابتدا آنها را با ظن و انگ تجزيه‌طلبی به‌ چالش کشيد و در عين حال هيچ حقی را ـ چه‌ شهروندی و چه‌ کلکتيو ـ برای آنها ـ چه‌ در چهارچوب ايران و چه‌ در محدوده‌ی کردستان ـ قائل نبود، بطور اجتناب‌ناپذير به‌ سمت جدايی گرايش پيدا خواهند کرد.
وانگهی، مطلب بنده‌ مطلقا در اين مورد نبوده‌ است. هم و تلاش من اين است که‌ استدلال کنم که‌ در ايران فاشيسم حاکم است. اين فاشيسم دو وجه‌ مذهبی و قومی عمده‌ دارد. می‌خواهم استدلال کنم که‌ برقرار يک دمکراسی واقعا ژرف از جمله‌ در گرو زدودن عنصر دين و مذهب و زبان از حاکميت است. اين کل مطلب بنده‌ بوده‌ است که‌ برخی از دوستان "شکيبا'ی ما بدون پرداختن به‌ اين موضوع باز دنبال همان داستان توطئه‌ی تجزيه‌ی ايران رفته‌اند. من يقين دارم که‌ هيچکدام از مليتهای ساکن ايران دنبال جدايی نبوده‌اند و اگر می‌بودند در سربزنگاههای تاريخی به‌ اين مقصود خود جامه‌ی عمل به‌ آن می‌پوشاندند.
موفق باشيد.
ناصر ايرانپور

اصولا در یک نظام خالی از هر گونه ایدئو لوژی نه تمام جامعه اما بیشینه آن به هر انچه خود انتخاب می کند میرسد دوم انکه هیچگاه نباید این فکر فدرالیسم را با آن در امیخت همانطور که در بعضی از جوامع خود فدرالیسم مایه فروپاشی ان ملل می گردد همان چیزی که مرحوم گاندی به هم میهنان مسلمانش متذکر شد و همان انها وی را به هر انچیزی که فدرال خواهان ایران ملی گرایان و مخالف فدرالیسم را به آن متهم می کنند ، متهم گردید .
امروز کشور هند دارای بزرگترین دمکراسی جهان است با به گفته شما ملیتهای بیشمار البته این ملیتها در زبان ،نژاد ، فرهنگ و ... با هم متفاوتند و بیشتر آنها خواهان فدرالیسم نیستند و رای با اکثریت است .
مثال هایی که از چند کشور اروپایی به میان اوردید هیچ سنخیتی با جامعه گذشته و امروز ایران ندارد که من دوستان را ارجاع میدهم به تاریخ و چگونگی زندگی ان جوامع ... جالب اینجاست که هیچ نامی از کشور بلژیک ، دانمارک به میان نیامد .
باز در میان سخنانتان برچسب های بیجا را بر مخالفانتان می زنید به هر روی بر اساس واقعیات فرهنگی و سیاسی امروز ایران متاسفانه تعصب بر زبان تنها زبانی سر چشمه این خواسته است که این خواسته تنها در یک نظام دمکراتیک و در گذشته هم گفتم خالی از تمایلات قومی "زبانی"و مذهبی است با یک همه پرسی سراسری در تمام ایران که این خود نشانه یک تفکر خالی از تعصب است " همه پرسی سراسری " از همه مردم ایران بخواهیم که نظام خود را برگزینند و نه نام بردن از یک منطقه خاص .
اینجانب با گفته پایانیتان موافقم اما این گفته شما با استدلال هایتان یکی نیست و در تناقض است " می خواهید در ایران بمانید یا..؟؟!!" اگر یک نظام دمکراتیک در کشور برقرار شود گفته های شما جز تجزیه طلبی چه معنی دیگری می تواند داشته باشد. به هر روی سیستم فدرالی مانند عراق چیزی جز معنی تجزیه طلب را نمی دهد .

جناب ariobarzan،
با درود دوباره‌ به‌ شما و سپاس از ايرادتان، متأسفانه بايد بعرضتان برسانم که‌ فرمايشات شما را فاقد پايه‌ی واقعی و غيرمنطقی می‌دانم.
1. برخلاف ادعای شما، تاکنون در هيچ جايی فدراليسم مايه‌ی فروپاشی نگرديده‌ است. اگر در جوامعی چون يوگسلاوی فدراليسم وجود نمی‌داشت، از همان ابتدای جنگ جهانی دوم فرومی‌پاشيدند. به‌ همان اندازه‌ می‌توان سوسياليسم را عامل فروپاشی آن کشور دانست، چرا که‌ آن کشور سوسياليستی بود و از سوی سوسياليستها اداره‌ می‌شد. آنگاه‌ که‌ کرواسی خواست جدا شود و صربها مانع شدند، جنگ نخست روی داد، ديگر اين چه‌ ارتباطی به‌ فدراليسم دارد؟! نظام بلژيک اگر سال 1993 به‌ فدراليسم تبديل نمی‌شد، يقينا تجزيه‌ می‌شد. بنابراين فدراليسم مانع فروپاشی آن کشور شد. شما بيائيد نظامهای فدراليستی را متمرکز سازيد، ببينيد چه‌ اتفاقی خواهد افتاد. در ضمن اگر عامل فروپاشی نظامهای فدراتيو (که‌ تاکنون تنها دو فقره‌ از آن ديده‌ شده‌) فدراليسم آن کشورها بوده‌، عامل تجزيه‌ی کشورهايی که‌ متمرکز بوده‌اند چه‌ بوده‌ است، که‌ همين چند روز پيش يک نمونه‌ی ديگر و تازه‌ی آن را [سودان، همتای شريف جمهوری اسلامی) تجربه‌ کرديم؟ چگونه‌ است که‌ به‌ اين نتيجه‌ نمی‌رسيد که‌ عامل تلاشی اين کشورها شووينيسم و سانتراليسم بوده‌ است؟!
2. نمی‌دانم اطلاعات شما از کدام منبع است که‌ مدعی شده‌ايد مردم هند با فدراليسم مخالف هستند! اين کشور يکی از کشورهای فدراليستی و به‌ قول شما دمکراتيک جهان است. چگونه‌ می‌شود، دمکراتيک باشد و مخالف فدراليسم، اما همچنان فدرال؟!!
3. ايراد گرفته‌ايد که‌ چرا نمونه‌ی بلژيک و دانمارک را‌ نياورده‌ام. همانطور که‌ فوقا گفته‌ شد، بلژيک نيز اکنون فدرال است، همان کشوری که‌ نظام سياسی متمرکزش مورد اقتباس و کپی‌برداری ايران وقت قرار گرفت. در مورد دانمارک و بسياری از کشورهای اروپايی غيرفدرال خدمتتان عرض کنم که‌ بنده‌ هيچ کشور اروپايی نمی‌شناسم که‌ مناطق خودمختار که‌ شکلی از فدراليسم است، نداشته‌ باشد. هم‌اکنون کتابی در دست ترجمه‌ دارم تحت عنوان "خودمختاری در اروپا" که‌ در آن نمونه‌های مختلف خودمختاری در اروپا که‌ کردهای ايران 65 سال است مطالبه‌ می‌کنند، معرفی شده‌اند. در ضمن چگونه‌ است که‌ اگر يک نمونه‌ فدراليسم آورده‌ می‌شود، بلافاصله‌ گفته‌ می‌شود که‌ آن کشور هيخ سنخيتی با ايران ندارد، ولی در مقابل نمونه‌های نظام متمرکز آورده‌ می‌شوند. آيا اين نظامهای متمرکز سخيتی با تاريخ ايران دارند؟! به‌ اين اعتبار نبايد با دمکراسی و سوسياليسم و اسلاميسم و ليبراليسم و غيره‌ نيز که‌ برخاسته‌ از کشورهای ديگر هستند، کاری داشت! اما اينجا کسی به‌ فکرش نمی‌رسد يادآوری کند که‌ با اين مقولات کاری نداشته‌ باشيم، چه‌ که‌ کشورهای شناخته‌ شده‌ با اين نام سنخيتی با ايران ندارند! آخر ايران ما تافته‌ جدا بافته‌ای است که‌ بايد چيز جديدی را برايش اختراع نمود!!! و آخر، هر آنچه‌ "خودی" است بهتر است! آيا آن نظام سياسی بنيادی که‌ بطور ضمنی مورد دفاع شماست، تصور می‌کنيد سنخيتی با تاريخ و فرهنگ ايران دارد؟ از ياد برده‌ايم که‌ قانون اساسی ابتدای ايران از کدام کشور رونويسی شد؟ حال که‌ نوبت به‌ فدراليسم رسيد، اين کار ايراد پيدا می‌کند؟ آيا چنانچه‌ شما با حاکميت اسلامی ايران مخالفيد، اين مخالفت شما از اين لحاظ است که‌ از جايی ديگر آمده‌ است و يا از اين حيث است که‌ ضددمکراتيک و ضدانسانی است؟ ... در ضمن نمی‌دانم که‌ آيا مسحضر هستيد که‌ فدراليسم به‌ چه‌ معنی است يا نه‌؟ فدراليسم عبارت است يک نظام سياسی چند سطحی، اعطای صلاحيتهای داخلی سياسی، اداری، اقتصادی، قضايی به‌ سطوح پايين، مشارکت دادن سطوح پايين در حاکميت مرکزی. اين کل ماجراست. حال اين اصل را چگونه‌ پيدا می‌کنيد، مربوط به‌ خودتان است. طبيعتا هر کشور فدرال تمايزاتی به‌ کشورهای ديگر فدرال دارد و ويژگيهای آن هر کشور در نظر گرفته‌ شده‌ است. در فردای ايران نيز در نظر گرفته‌ خواهد شد. اگر مردم کشورهای آمريکا، کانادا، استراليا، آلمان، بلژيک، سويس، اتريش و ... توانستند، اين اصل را در انطباق با ويژگيهای کشورشان پياده‌ کنند، ما هم می‌توانيم. تازه‌ هيج کدام از اين کشورها ادعای فرهنگ و تمدن کشورداری چندين هزار ساله‌ ندارند. همچنين آيا می‌دانيد که‌ حکومت ايران تا قبل از اواخر دوران قاجار و اوايل سلطنت پهلوی هيچگاه‌ متمرکز نبوده‌ و نوعی فدراليسم سنتی بوده‌ است؟
4. شما گفته‌ايد که‌ برچسبهای نابجا به‌ مخالفان خود زده‌ام. اين حقيقت ندارد. هنوز کامنتهای بنده‌ و ديگران در سايت مزبور (سايت راديو زمانه‌) هستند. بحث بنده‌ بسيار مشخص است و من چون همفکران شما با کسی غيربهداشتی صحبت نمی‌کنم و تنها مکاتب و حکومتها و آنانی را که‌ کمر به‌ دفاع از اين مکاتب و حکومتها بسته‌اند، مورد چالش قرار داده‌ام. شما به‌ دليلی نزديکی فکری به‌ آنها گوشزد نکرده‌ايد که‌ به‌ چه‌ حقی به‌ عموم کردها اهانت می‌شود و حتی در جايی آن را تطهير نموده‌ايد! ... به‌ هر حال کم نگفته‌ام که‌ مخالفان فدراليسم چندگونه‌اند و از سه‌ طيف و جبهه‌ی مختلف فکری می‌باشند و هر سه هم‌ از حاشيه‌ای‌ترين جناحهای فکری جامعه‌ هستند. از سويی جمهوری اسلامی، از سويی ديگر به‌ قول خودشان "ناسيوناليست"های ايران و "پان‌ايرانيستها" و از آن سو نيز سوپر "کمونيستهای کارگری" می‌باشند. نقطه‌ی عزيمت و مقصد اين سه‌ در ارتباط با مقوله‌ی مورد بحث اما يکی است و بدين ترتيب راست و چپ، سکولار و اسلامی، در ضديت با آن به‌ هم می‌رسند. تلاش می‌کنم در روزهای آينده‌ به‌ يکی از اين طيفها در همين ارتباط پاسخ بدهم.
5. و اما دوست عزيز، چرا طفره‌ می‌رويد؟ آيا هژمونی يک مذهب و زبان را در ايران بالاخره‌ قبول داريد يا نه‌؟ آيا قبول داريد که‌ مردم هر منطقه‌ امور خود را خود سامان دهند و يا اينکه‌ باز از مرکز بر آنها امر و نهی شود؟ اين پرسشها بسيار مشخصند؟
6. در مردم همه‌‌پرسی صحبت نموده‌ايد و گفته‌ايد که‌ بايد در مورد اين موضوع سراسری تصميم‌گيری شود و نه‌ منطقه‌ای. برای اينکه‌ هيچ سوء تفاهمی باقی نماند: همه‌پرسی بايد تنها در مورد اموری در سطح سراسری صورت گيرد که‌ مشترکا به‌ همه‌ تعلق داشته‌ باشد. برای نمونه‌ تعيين نظام سياسی در مرکز مربوط به‌ همه‌ی مردم ايران است. اما هر منطقه‌ای بايد خود در مورد امور داخلی خود تصميم‌گيری کند، من جمله‌ در شمايل همه‌‌پرسی. بنده‌ به‌ خود اجازه‌ نمی‌دهم در مورد مسائلی که‌ مثلا صرفا مربوط به‌ بلوچستان است، تصميم‌گيری کنم. مردم بلوچ خير و شر خود را بهتر از من تشخيص می‌دهند. يادم می‌آيد آن هنگام که‌ جمهوريهای بالتيک می‌خواستند مستقل شوند، گورباچف آمد و گفت در همه‌ی روسيه‌ در مورد سرنوشت اين سه‌ جمهوری رفراندوم می‌کنيم!! اين تنها با پوزخند انسانهای دمکرات روبرو شد و طبيعتا عملی نگرديد. جالب است که‌ حاکمان ايران و بخشی از مخالفان آن حتی نوع حکومت فلسطين را نيز مشخص می‌سازند و به‌ آن کمکهای آن چنانی می‌کنند، اما به‌ مردم عرب کشورمان حتی حق انسانی مطالبه‌ی آموزش زبان مادری‌شان را نيز نمی‌دهند، حقوق شهروندی و ملی پيشکششان! در ضمن من در چهارچوب دمکراسی هم حق مخالفت با رأی اکثريت مردم ايران را نيز در امور مشترک برای خود قائلم. مگر مردم ما کم در همين رفراندومها به‌ کژراهه‌ رفته‌اند؟ "رفراندوم آری يا نه‌" جمهوری اسلامی يادمان رفته‌ است که‌ کردستان آن را به‌ حق بايکوت کرد؟ برای مردمانی دگر چند سالی لازم بود که‌ به‌ اين نتيجه‌ برسند که‌ حق با کردستان بود. يقينا در آينده‌ نيز رأی به‌ يک نظام متمرکز نخواهيم داد و آن را به‌ چالش خواهيم کشيد و مابقی مردم ايران نيز دير يا زود به‌ اين نتيجه‌ خواهند رسيد که‌ يکی از مشکلات بنيادی نظام سياسی ايران اتفاقا همين تمرکز قدرت در جايی بوده‌ است. در بطن اين نگرش و ساختار است که‌ شاه‌ و خمينی و خامنه‌ای حاکم بر سرنوشت ميليونها انسان شدند، بدون اينکه‌ مردم حق عزل آنها را داشته‌ باشند. قربانيان تمرکز و تراکم قدرت تنها مردم کردستان نيستند، بلکه‌ دمکراتيسم و حقوق مردم نيز از قربانيان نخست آن می‌باشند. هر نظامی در ايران داشته‌ باشيم، سلطنتی يا جمهوری، چنانچه‌ متمرکز باشد، دمکراتيک نخواهد بود و پابرجا نخواهد ماند. استقرار دمکراسی در ايران از کانال تمرکززدايی سير خواهد نمود، آن هم چه‌ از حيث افقی و چه‌ از نظر عمودی.
7. گفته‌های بنده‌ را در ارتباط با پيوند حفظ وحدت ايران با قبول حق تعيين سرنوشت و تأمين حقوق خلقهای ايران "متناقض" معرفی نموده‌ايد. به‌ نظر بنده‌‌ اين برداشتهای شما می‌باشند که‌ پارادوکسيکالند. اين کجايش متناقض است اگر بگويم که‌ بنده‌ با ميل و رغب خود می‌خواهم در چهارچوب ايران بمانم، مشروط بر اينکه‌ اين ايران يک ايران دمکراتيک و فدرال باشد و چون گذشته‌ برای من تبلور و تداعی‌کننده‌ی‌ تانک و توپ و فانتوم نباشد و از آن تنها نگون بختی‌ نصيبم نشود؟ اگر مقصود شما اين است که‌ کردستان به‌ طرفی بدون اگر و اما چک سفيد بدهد، يقين داشته‌ باشيد با آزمونی که‌ با حکومتهای تاکنونی کرده‌ايم و ضرباتی که‌ از سوی آنها متوجه‌ آن شده‌ايم، چنين چک سفيدی در کار نخواهد بود. اين ديپلماسی نمی‌خواهد، با صراحت بگويم: اين کشور بالاخره‌ يا متعلق به‌ ما نيز هست که‌ در آن بايد حقوق کاملا برابر داشته‌ باشيم، يا نيست. اگر هست، با هم هم‌سرنوشتيم، اگر نيست و همچنان استعمار پايه‌ی سياست حکومتهايش باشد، راه‌ جدايی و رهائی ملی از آن اجتناب‌ناپذير است. من اميدوارم هستم همچنان هم‌سرنوشت باشيم. اما تصميم‌گيرنده‌ی اينکه‌ هستم يا نيستم در واقع تاکنون نه‌ من، بلکه‌ طرفهای ديگر بوده‌اند که‌ داعيه‌ی برخورداری از رأی اکثريت مردم ايران را دارند و به‌ نوعی تعيين‌کننده‌ی نظام سياسی ايران بوده‌اند و می‌باشند. حال شما اين را "تجزيه‌‌طلبی" می‌ناميد، بناميد. من نمی‌نامم و‌ در چهارچوب قواعد دمکراتيک با اين تبيين مخالف می‌ورزم و آن را رد می‌کنم. اما نفس انتخاب اين ترمنولوژی ازسوی شما بطور باواسطه‌ به‌ ما می‌گويد که‌ ما به‌ هر حال در اين کشور حق و حقوقی نخواهيم داشت و سهم مبارزانمان نيز همچنان زندان و شکنجه‌ و اعدام خواهد بود. به‌ اين اعتبار و تنها به‌ اين اعتبار شما حق داريد و تجزيه‌ای در راه‌ خواهد بود. اما بدانيد که‌ اين شما و گونه‌ی تفکر شماست که‌ ما را به‌ گزينش اين راه‌ مجبور خواهد ساخت و اين اولويت و ارجحيت و خواست باطنی ما نخواهد بود.
8. با سيستم عراق مخالفت می‌ورزيد و هنوز خبری نشده‌، آن را "تجزيه‌" می‌ناميد! نفس اين قضيه‌ برايم بسيار جالب و آموزنده‌ است: کشوری که‌ زمانی پاره‌ای از ايران بوده‌ است و پادشاهان نالايق صفوی به‌ عثمانی باختند، کشوری که‌ بطور مصنوعی توسط استعمارگران فرانسوی و انگليسی ايجاد شد، کشوری که‌ مسؤول جنگ هشت ساله‌ با ايران و قتل صدها هزار ايرانی بوده‌، کشوری که‌ "برادران آريايی کرد" شما را انفال کرد و با بمب شيميايی تنها در يک روز 5000 تن از آنها را کشت، کشوری که‌ "برادران شيعه‌ی عرب" شما را دسته‌ دسته‌ قتل عام و سرکوب می‌کرد، امروز نگران از "تجزيه‌"اش هستيد، چرا که‌ اين نيمچه‌ خودمختاری که‌ کردها در آن خطه‌ دارند را نيز نمی‌توانيد تحمل کنيد. اگر می‌گويم شووينيسم يک دستگاه‌ فکری و حتی يک فرهنگ است و محدود به‌ حاکمان نيست، همين است. آيا اگر سرکوب‌شدگان آن خطه‌ کرد و عرب نمی‌بودند و مثلا فارس‌زبان می‌بودند، باز برای زيرسوال‌رفتن وحدتش اشک می‌ريختيد؟ آری، نگران شکستن وحدت اتحاد شوروی و استقلال تاجيکستان هم‌زبان نيز بوديد؟ واقعا که‌!! من انتظار خصومت از هر ملت و قوم و خلق و حکومتی را داشته‌ باشم، از هم‌ميهنان پارسی‌زبان خود ندارم.

موفق باشيد.
10 فوريه‌ی 2011
ايرانپور

ارسال کردن دیدگاه جدید

محتویات این فیلد به صورت شخصی نگهداری می شود و در محلی از سایت نمایش داده نمی شود.

نظر شما پس از تایید دبیر وب‌سایت منتشر می‌شود.

لطفا به زبان فارسی کامنت بگذارید.
برای نوشتن به زبان فارسی می توانید از ادیتور زمانه استفاده کنید.

کامنتهایی که حاوی اتهام، توهین و یا حمله شخصی باشد هرز محسوب می شود و
منتشر نخواهد شد.

 

لینک به ادیتور زمانه:         

برای عبور از سد فیلترینگ

پرونده ۱۳۹۱ / چشم‌انداز ۱۳۹۲

مشخصات تازه دریافت برنامه های رادیو زمانه  از ماهواره:

ماهواره  :Eutelsat

هفت درجه شرقی

پولاریزاسیون افقی 

سیمبول ریت ۲۲

فرکانس ۱۰۷۲۱مگاهرتز

همیاران ما