بشنوید

 

◄استعفای معاذالخطیب، رهبر ائتلاف مخالفان رژیم دمشق و اختلاف میان گروه‌های مخالف بشاراسد

گفت‌وگوی ایرج ادیب‌زاده با مهرداد خوانساری، کارشناس سیاسی منطقه‌ی خاورمیانه

◄ایران در سالی که گذشت و چشم انداز سال ۹۲ در سه حوزه اقتصاد، سیاست و اجتماعی

گفت‌وگوی پانته‌آ بهرامی با کوروش عرفانی

◄تصویب طرح ممنوعیت کاربرد يورو در معاملات با ايران در سنای آمریکا

گفت‌وگوی سراج‌الدین میردامادی با رضا تقی زاده، کارشناس اقتصادی در گلاسکو

◄اشاره‌ها و نشانه‌های انتخاباتی در سخنرانی آیت‌الله خامنه‌ای در مشهد

◄نوروز در زندان های دهه ۶۰ ایران، چند خاطره نوروزی از آن دوران

 

عکس روز و گالری

زم‌تون

Thursday, June 27, 2019 04:24

دریافت خبرنامک روزانه

ایمیل خود را وارد کنید

خانه

The Paris Commune – from the archive, 1871

On 28 May 1871, French soldiers crushed the Paris Commune, a socialist government that had ruled the city for two months. See how the Guardian and Observer reported the insurrection

 The Paris Commune – barricade in the rue de Charonne, 1871. Photograph: UIG via Getty Images

The Paris Commune was a radical, popular led government that ruled Paris from 18 March to 28 May, 1871. It occurred in the wake of France’s defeat in the Franco-German war and the collapse of Napoleon III’s Second Empire (1852–70). Parisians

united to overthrow the existing French regime which had failed to protect them from the Prussian siege. The elected council of the Commune passed socialist policies and oversaw city functions but was eventually overthrown when the French army retook the city. About 20,000 insurrectionists were killed, 38,000 arrested and more than 7,000 deported.

Editorial: the capitulation of Paris

3 March 1871

Victor Hugo, in the Misérables, describes the 18th of June, 1815, as “the most mournful day in the history of France;” but he himself probably will now be the first to transfer the title to this sad pre-eminence to the 1st of March, 1871. On Wednesday last France was doubly humiliated; Prussian troops entered Paris for the third time this century and on the same day the French National Assembly, compelled to meet far away in a provincial city, ratified a treaty of peace which proclaims in every line the utterly prostrate and helpless state of the nation.

 

https://www.theguardian.com/world/from-the-archive-blog/2019/jun/26/the-paris-commune-from-the-archive-1871

اردوی کار: اصغر جهانگیر رئیس سازمان زندان‌ها و اقدامات تأمینی درباره جزئیات ماجرای قتل فجیع علیرضا شیرمحمدعلی، زندانی سیاسی محبوس در زندان فشافوی گفته: این اتفاق در ۹۰ ثانیه رخ داده است. یعنی در کمتر از دو دقیقه این درگیری به وجود آمده و زندانیان با سرامیک شکسته به آن مرحوم حمله کردند و این حمله به قدری سریع بوده که تا رسیدن مسئولان زندان او را مجروح کردند.

قتل در ۹۰ ثانیه در زندان هایی که تفکیک جرایم با هدف شکنجه زندانیان سیاسی و افزایش ناامنی و تبدیل کردن زندان به جهنمی مضاعف صورت نمی گیرد جان همه زندانیان سیاسی را در معرض خطر قتل های سفارشی و سیاسی قرار داده است. اما در حالی که جان زندانیان سیاسی در خطر است طبق ماده ۱۰ آیین نامه تفکیک و طبقه بندی زندانیان “زندانیان روحانی و نظامی در بندهای جداگانه نگهداری می‌شوند.”

نامه برزان محمدی از زندان فشافویه: به خاطر اطلاع رسانی در مورد قتل علیرضا تهدیدم می‌کنند

من، برزان محمدی، نزدیک به یک سال است، در سوئیتی بدون هر گونه امکانات و به صورت کاملاً غیر قانونی در قتل گاه زندان تهران بزرگ، از بدترین زندان‌های ایران، در حال تحمل حکم ناعادلانه حبس دستگاه قضایی رژیم جمهوری اسلامی هستم. در روزهای گذشته خبری دروغ در فضای مجازی، مبنی بر انتقال من و یک زندانی سیاسی دیگر که نام او در اخبار ذکر نشده و احتمالاً منظور سهیل عربی است، به زندان اوین با هدف منحرف کردن افکار عمومی، انتشار یافته است.

 

 

Learning to be a profitable baseball player takes a great deal of teamwork, exercise and effort. But it really all will come together on activity-day time. With a little luck, your time and effort be worthwhile with a winning game and lots of followers cheering in the holders. If you are searching to further improve your game, then pout the tips below into the training.

melhores casas de apostas do mundo

Even when your crew isn’t rehearsing, you have to be. Training consistently, and employ the abilities of your respective particular placement by far the most. Added to that, you must also build up your durability and stamina by means of other athletic pastimes, like operating, exercising in the club and in many cases other athletics.

The job of the body when getting may help establish the achievement degree you accomplish. Shoulders should be angled from the passer. Stay on your toes and be ready to modify your placement to the complete. The more effective your whole body positioning, the more likely you is to view the ball and find it.

Don’t worry on your own more than weight immediately. You may be thinking that you have to get a bunch of weight to be a excellent soccer participant, but really all you are doing is starting to become extra fat and sluggish. More significant is the conditioning. You want in order to conduct with the excess weight to you, so attempt to add excess weight on gradually and with a good fitness strategy.

When your youngster performs soccer, make sure he dons the correct helmet to prevent accidents. The helmet must have an exterior shell manufactured from challenging plastic as well as the support must be thick. It must furthermore have a deal with face mask that’s firm as well as a chin strap made up of a defensive chin cup. The chin straps should always be comfortable and fastened when enjoying.

Observe outdated tapes of your greats, so you can get ideas. Watch skilled players who enjoy your position, so that you can view the way they move and play the activity. This is certainly nearly as helpful as having them there together with you, because you can examine every single transfer they create during a game.

An incredible soccer suggestion for everyone is to be certain that you have a solid meal well before any online game. You must give yourself lots of electricity for your game, or else you’re likely to be slower and unfocused. A large volume of carbs and proteins would have been a great idea.

Look at instructing other individuals about all you know with regards to soccer. Provided you can give to the community by training a staff of six calendar year olds, you will definately get an amazing experiencing within your center. You may also keep good cause soccer video games to boost funds for community organizations too.

An excellent tip, when you are a quarterback, is usually to training your footwork. It is because every step and each and every next numbers when you’re the quarterback. Practice some twisting and back again-pedaling whenever you can.

Some time is now to toughen your self up. You can find the wind knocked out from you, and even a bit harmed. They are instances when you need to simply wake up and acquire into the online game. Serious accidents like concussions are times when you need to leave the field, even though.

Select a skilled participant who also reveals your place and commence trying to them for suggestions. You most likely can’t question them specifically, although it never is painful to try out, but you can enjoy them enjoy and learn from their work. Observe their kind, take a look at interviews about their instruction and gain knowledge from their has.

Spend time in discovering the has, and spend funds in publications that teach the emotional element of baseball. No matter what position you perform, know each player’s techniques and obligations. This may cause a cohesive crew that anticipates one particular another’s activities and thoughts. It does you not good to become a fantastic quarterback if all of your team is not in sync along with your way of thinking. You will wind up being over a burning off group.

Diet takes on a large part within a profitable football athletes daily life. Basketball participants exert tremendous quantities of electricity throughout practice and game titles as a result, it is essential to eat sufficient energy to maintain your energy levels at maximum functionality. Eating a number of toned healthy proteins and complicated carbohydrate food support give you the electricity you will need.

Consider profile of where you messed up soon after each process and activity. You don’t play as many baseball game titles as you may do baseball and hockey game in the year, which means that your chances for redemption are much less. That getting so, you need to rapidly figure out where you messed up, personal the big mistake, and work to correct it. Redeem oneself that extremely next game.

Review high on the position you will be enjoying. Every placement with a soccer discipline has various demands and group anticipations. Should you aren’t mindful of these, you’ll most likely wreck issues up for your overall squad. Do the research you must do. It merely requires time on the web, and you will become familiar with a good deal.

To perform along the activity time clock, make sure that the receivers and working backside on the other team stay inside of bounds. If you can keep them on the field, the time won’t be stopped and can as an alternative manage out. Should your lead is large sufficient, you don’t should do this.

Get on the coach’s very good aspect. Don’t function as the individual that’s consistently past due and unaware to why you will find troubles. Show up punctually, strive and show your mentor you might be critical. This will acquire you beneficial consideration.

Operate using the tennis ball if you have to work along the time clock. If you end up handled, the clock won’t cease. Obviously, you must always keep making your first lower similar to this to in . the right path forwards.

Everbody knows, football athletes put a lot cardiovascular system in the video game. They offer it every little thing they have got and devote a lot of time mastering their abilities. If you are a basketball gamer that is planning to enhance your activity capabilities, then utilize the ideas from over and support your crew have a successful time of year.

مایکروسافت دیروز نسخه جدید اپلیکیشن Outlook for Android که پچ شده آسیب‌پذیری امنیتی در این اپلیکیشن محبوب ایمیل است را منتشر کرد. این اپلیکیشن بیش از ۱۰۰ میلیون کاربر دارد. 

نسخه قبل از ۳.۰.۸۸ اپلیکیشن Outlook برای اندروید، شامل آسیب‌پذیری XSS ذخیره شده است. 

اگر از این آسیب‌پذیری (CVE-2019-1105) استفاده شود، هکر مخرب می‌تواند از طریق ارسال ایمیل شامل پیغام خاص، کد مخرب در سمت کلاینت اجرا کند. 

اگر این اپلیکیشن را نصب کرده‌اید و بطور خودکار به روز نشده است، خودتان نسخه جدید آن را از فروشگاه اپلیکیشن Google دریافت کنید.

 

منبع: https://thehackernews.com/2019/06/outlook-app-android.html


ماف نیوز: نیروهای امنیتی در شهرستان اشنویه سه شهروند را به صورت جداگانه بازداشت و به محل نامعلومی منتقل کردند.

به گزارش مرکز دموکراسی و حقوق بشر کردستان، روز چهارشنبه ۵ تیرماه ۱۳۹۸، نیروهای امنیتی وزارت اطلاعات در ورودی شهر اشنویه یک شهروند به نام “عیسی رشوزاده” از اهالی دشت‌بیل را بازداشت و به محل نامعلومی منتقل کردند.

تلگرام ماف نیوز
همزمان نیروهای امنیتی سپاه پاسداران در همین شهر، یک شهروند دیگر به نام “هیمن بایزیدی” را بازداشت کرده‌اند.

پیشتر سه‌شنبه شب ۴ تیرماه هم یک شهروند دیگر به نام “رحیم ارشدی” در همین شهرستان توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده بود.

بازداشت این سه شهروند بدون ارائه‌ی مجوز قانونی صورت گرفته و تا لحظه‌ی انتشار این خبر، اطلاع دقیقی از محل نگهداری آنها و علت بازداشتشان به دست نیامده است.

رحیم ارشدی

هیمن بایزیدی


+++++++++++++++++++
جهت همکاری با بخش فارسی ماف نیوز و یا به اطلاع رساندن موارد نقض حقوق بشری، میتوانید به تلگرام و یا ایمیل زیر پیام ارسال کنید:
info@mafnews.de

ارتباط با ادمین تلگرام:

https://t.me/mafnews2

وضعیت حقوقی کودکان بی هویت ناشی از ازدواج زنان ایرانی با مردان خارجی بیش از یک میلیون کودکِ ایرانی فاقد شناسنامه‌اند

شورای نگهبان گفته است که این لایحه با قانون فعلی تفاوت چندانی ندارد و نظر هر دلسوزی را به خود جلب می‌کند. فقهای شورای نگهبان و نه حقوق دانان این شورا معتقدند در ماده (۱) این لایحه مسائل امنیتی حذف شده است. پیش از این، این شورا اعلام کرده بود «در اعطای تابعیت به فرزندان و دان پروانه اقامت به همسر زنان ایرانی «خوف، ترس» بروز مشکلات و مسائل امنیتی» وجود دارد و تأکید این شورا مغایرت این لایحه با بند (۵) از اصل (۳) قانون اساسی در خصوص «نفوذ اجانب» است.

بر اساس این بند دولت ج. ا باید از همه امکانات خود برای «طرد کامل استعمار و جلوگیری از نفوذ اجانب استفاده کند.»

بیش از یک دهه است که فعالان مدنی در ایران خواستار اصلاح قانون مربوط به انتقال تابعیت شده‌اند.

در سال‌های گذشته، بسیاری از اَتباع خارجی به صورت غیر مجاز وارد خاک ایران شدند و برخی از آنان با زنان ایرانی ازدواج «غیر قانونی» داشته، صاحب فرزندانی شده‌اند. بازگشت تعدادی از این اتباع به کشورهای خود، همسرانِ ایرانیِ این افراد در ایران را با کودکان بی سرپرست و فاقد شناسنامه و هرگونه اوراق هویتی مواجه ساخته است. که در اصطلاح از آن به عنوان «کودکان بی هویت» نام برده
می‌شود.
در قانونِ «تعیینِ تکلیفِ تابعیتِ فرزندانِ حاصلِ از ازدواجِ زنان ایرانی با مردان خارجی مصوب ۱۳۸۵ نیز «تا» رسیدن این کودکان به سن هجده سالگی هیچ گونه «تدبیر حمایتی» برای آنان پیش بینی نشده
است.
تعیین مهلت برای اتباعِ خارجیِ دارایِ ورودِ غیرِ مجاز به منظور ثبت نام و دریافت مدرک لازم برای «تبدیل» به وضعیت «پناهنده یا آواره‌ی مجاز» اعطای تابعیت ایرانی به زوج خارجی یا تسهیل در اعطای تابعیت به آنان از جمله راه حل هایی است که می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد. اما مهمتر از این راه حل‌ها، راه حل اصلی را باید به قانون گذار واگذار کرد تا با ایجاد تغییراتی در قانون مدنی و حفظ تابعیتِ ایرانی برای زنان ایرانی، در صورت ازدواج با اتباع خارجی و توسعه‌ی «سیستم خون به مادران ایرانی»، مانع از به وجود آمدن کودکان بی هویت را بررسی کرده و راهکارهای پیشنهادی به منظور پیشگیری از گسترش این پدیده را ارائه دهد.

سرسخن

به استناد تصویب نامه شماره۵۸۸۵۸مورخ۲۲، ۱۲، ۱۳۷۹هیئت وزیران
پناهنده: «فردی است که به علل سیاسی، مذهبی، نژادی و یا عضویتِ گروه‌های خاص اجتماعی، از ترس جان و شکنجه‌ی خود و افراد خانواده‌اش که تحت تکفل اویند، به کشور ایران پناهنده
شود (تعریف پیش گفته به استناد آئین نامه پناهندگان مصوب۲۵، ۹، ۱۳۴۹هیئت وزیران)»

مهاجر: «فردی است که متقاضیِ اقامت در جمهوری اسلامی ایران است و درخواست وی مورد قبول
جمهوری اسلامی قرار گیرد (بر اساس تصویب نامه مورخ ۱۳۷۹ هیئت وزیران)»
آواره: «فردی است که به دلیل وقوع جنگ داخلی یا بین المللی، بدون تشریفات قانونی، کشور متبوع خود را ترک و یا وادار به ترک آن گردد، اما نمی‌تواند برابر کنوانسیون۱۹۵۱ و پروتکل۱۹۶۷ژنو و ملحقات آن، بیم موجه از اذیت و آزار وارده به خود را به اثبات برساند (تصویب نامه مذکور در بالا)»

ورود مجاز و غیرمجاز اتباع خارجی به ایران، اعم از پناهنده، مهاجر و آواره، در سال‌های اخیر و ازدواج‌های شرعی ولی غیرقانونی آنان با زنان ایرانی از یک سو موجب سلب تابعیت زنان ایرانی شده است و به دلیل عدم ارتباط آنان با کشور اولیه، امکان دریافت شناسنامه اعم از ایرانی یا خارجی و نیز مدارک دیگر هویتی برای فرزندانِ ناشی از این ازدواج‌ها را فراهم نمی‌آورد.
و از دیگر سو در چند سال اخیر و با بازگشت شوهران این زنان به کشورهای خود، همسران ایرانی آنان در ایران ماندگار شده، کودکان آنان بی سرپرست، بی تابعیت و فاقد شناسنامه شدند و وضعیتی پدید آمد که از آن با عنوان «کودکان بی هویت» نام برده می‌شود. گرچه ممکن است ظاهراً ازدواج زن و مرد از نظر شرعی اِشکالی نداشته باشد، اما کودکان بی هویتِ ناشی از این ازدواج‌ها به حیث قانونی با مشکلات فراوانی روبه رو هستند و می‌توانند جامعه را با مشکلات افزون تری مواجه سازند. اگرچه قانو گذار با تصویب «قانون تعیین تکلیف فرزندان حاصل از ازدواج زنان ایرانی با مردان خارجی، مصوب۱۳۸۵» کوشید که تا حدی بر این مشکل فائق آید!

براساس یکی از آمارهای ارائه شده بیش از (۱۰۰هزار) کودک بدون هویت و شناسنامه ناشی از ازدواج زنان ایرانی با اتباع خارجی در وضعیت نامعلومی بسر می‌برند.
از نابختیاری در خصوص وضعیت حقوقی کودکان بی هویت در حقوق ایران هنوز تحقیقِ جامعی صورت نپذیرفته است و پرسش‌های بسیاری از جمله درباره‌ی چگونگی پدید آمدن این معضل، وضعیت حقوقی این کودکان و هم چنین مفید بودن تصویب «ماده واحده مصوب۱۳۸۵» بدون پاسخ مانده است.

نگارنده بر آن است تا پس از تبیین مفهوم کودکان بی هویت، وضعیت حقوقی این کودکان از جمله شرایط مجاز بودن ازدواج زنان ایرانی با اتباع خارجی، علل پیدایش کودکان بی هویت و راه کارهای پیشنهادی، به منظور جلوگیری از گسترش این پدیده را مورد بررسی قرار دهد.

مفهوم کودک بی هویت

مفهوم کودکان بی هویت، نخستین بار در حقوق ایران از دیدگاه فقهی مطرح گردیده است. بنابراین این پرسش مطرح می‌گردد که آیا کودکان بی هویت در حقوق بین الملل خصوصی همان کودکانِ بی هویت از دیدگاه فقهی‌اند یا خیر؟
در پاسخ باید اشاره داشت که «کودکان بی هویت» در فقه به کسانی گفته می‌شود که محصول یک رابطه‌ی آزاد و خارج از چارچوب ازدواج می‌باشند (نامشروع) یعنی از رابطه‌ای که به ازدواج دائم یا موقت منجر نشده است، تولد یافته باشند. این کودکان از نظر فقیهان نه به پدر منسوب‌اند و نه به مادر و حق ندارند از نام پدرومادرشان استفاده نمایند و هیچ گونه رابطه‌ی پدرومادر و فرزندی میان آنان نمی‌تواند وجود داشته باشد. در فقه از این کودکان با عنوان «ولدزنا» یاد می‌شود و از حقوقی
چون ارث و حق قضاوت و اجتهاد و…. محرومند (نجفی ۱۳۶۷، ص۸۰)

همچنین ماده (۱۱۶۷) قانون مدنی مقرر می‌دارد: «طفل متولد از زنا، ملحق به زانی نمی‌شود» اگرچه به موجب رأی وحدت رویه شماره۶۱۷ مورخ۱۳۷۶، ۴، ۳هیئت عمومی دیوان عالی کشور تا اندازه‌ای مشکل را حل نموده، زیرا دیوان کشور به استناد فتوای[ آقا]‌ی خمینی، زانی را پدر عرفی طفل تلقی می‌کند و در نتیجه همه‌ی تکالیف مربوط به پدر از جمله گرفتن شناسنامه و تعیین هویت را بر عهده وی قرار می‌دهد و آنان را ایرانی می‌داند، «اما» به موجب این فتوا، تنها موضوع توارث و ارث بردن میان پدروفرزند منتفی است و درباره انتقال تابعیت از راهِ نَسَبِ پدری به این کودکان اختلاف نظر وجود دارد و گروهی با توجه به رأی وحدت رویه‌ی یاد شده، امکان انتقال تابعیت از راه نسب پدری و نیز در خصوص کودکان ناشی از رابطه آزاد به ویژه کودکان متولد در خارج از قلمرو ایران را مورد قبول قرار داده و یا آن را رد کرده‌اند. گرچه کودکان بی هویت از دیدگاه فقهی معمولاً از راه سیستم خاک، ایرانی محسوب می‌گردند و با موضوع بحث ما که کودکان بی هویت ناشی از ازدواج‌های غیرقانونیِ زنان ایرانی با مردان خارجیِ در قلمرو ایران بوده، متفاوت است.

ماده (۹۹۷) قانون مدنی اشعار می‌دارد: «ولادت هر طفل باید در ظرف مدت و به روشی که طبق قوانین و یا نظام نامه‌های مخصوصه مقرر می‌دارد، به دایره سجل احوال اطلاع داده شود». این ثبت، مطابق قانون در اداره ثبت احوال به عمل می‌آید. بنابراین کودکانی که ولادتشان ثبت نمی‌شود، از نقطه نظر قانون، افراد «بدون هویت» نامیده می‌شوند.

حال آنکه از دیدگاه حقوق بین الملل خصوصی، منظور از «کودکان بی هویت» آن کودکانی‌اند که از ازدواج شرعی ولی غیرقانونی میان زنان ایرانی با مردان خارجی در «قلمرو» ایران متولد شده‌اند و تکلیفِ پدر، گرفتن شناسنامه و کسبِ هویتِ خارجی برای آنان بوده است. اما بدون انجام تکلیف، همسران ایرانی خود را رها کرده و کودکان آنان بی سرپرست و بدون تابعیت و فاقد شناسنامه‌اند و از آنان با عنوان «کودکان بی هویت» یاد می‌شود.

علل پیدایش کودکان بی هویت

پدیده کودکان بی هویت از منظر حقوق بین المللِ خصوصی ایران به دلائل متعددی شکل می‌گیرد
ـ بر اساس قانون مدنی ایران، ازدواج اتباع خارجی با زنان ایرانی با اطلاع دولت باشد (ماده۱۰۶۰قانون مدنی) بنابراین دادگاه‌های ایران چنانچه یک زن ایرانی بدون اجازه دولت ایران شوهر خارجی اختیار نماید، اثر حقوقی بر این ازدواج مترتب نخواهند کرد. زیرا به نظر برخی حقوقدانان، حکم بر صحت آثار چنین ازدواجی مانند «صحیح دانستن اصل ازدواج» است که قانون ایران آن را ممنوع
و غیرنافذ دانسته است.

ـ قانون گذار ایرانی تحمیل تابعیت شوهر خارجی بر زن ایرانی را پذیرفته است و به همین جهت زن پس از ازدوج با شوهر خارجی، تابعیت ایرانی خود را از دست می‌دهد و به تابعیت شوهر در می‌آید. در این باره ماده (۹۸۷) قانون مدنی تصریح کرده است: «زن ایرانی که با تبعه خارجی مزاوجت می‌کند به تابعیت ایرانی خود باقی خواهد ماند، مگر مطابق قانون مملکت زوج تابعیت شوهر به واسطه وقوع عقد ازدواج به زوجه تحمیل شود ولی در هر صورت بعد از وفات شوهر یا تفریق (جدایی و طلاق) به صرفِ تقدیم درخواست به وزارت امورخارجه به انضمام ورقه‌ی تصدیق فوت شوهر یا سند تفریق، تابعیت اصلیه‌ی زن با جمیع حقوق و امتیازات راجع به آن مجدداً به او تعلق خواهد گرفت».
در مقابل، زن ایرانی نمی‌تواند تابعیت ایرانی خود را به شوهر خارجی و فرزند خود بدهد، زیرا بر اساس ماده (۹۷۶) قانون مدنی، سیستم خون یا تابعیت نَسَبی در ایران تنها از راه پدر پذیرفته است. بند (۲) ماده مذکور درخصوص تابعیت افراد اشعار می‌دارد: «اشخاص ذیل تبعه ایرانی محسوب می‌شوند… کسانی که پدر آنها ایرانی است. اعم از آنکه در ایران یا در خارجه متولد شده باشند» بنابراین فرزندانِ زن ایرانی که به واسطه ازدواج با مرد خارجی تابعیت ایرانی خود را از دست داده‌اند. به عنوان نمونه، قوانین تابعیت در کشور افغانستان و عراق که مشابه قانون ایران، تابعیت زوج پس از ازدواج بر زوجه خارجی تحمیل می‌شود. از داشتن شناسنامه‌ی ایرانی محروم خواهند شد و تبعه کشور متبوع پدر محسوب می‌شوند.

ـ انتقال تابعیت تنها از راه پدر یکی از عوامل شکل گیری کودکان بی هویت است. همچنین این کودکان بر اساس بند (۵) ماده (۹۷۶) قانون مدنی در صورت قانونی بودنِ ورود پدرشان به کشور ایران در سن هجده سالگی می‌توانند شناسنامه ایرانی دریافت کنند. که در این باره مدیر کل امور اتباع خارجه وزارت کشور در مصاحبه مطبوعاتی خود به تقاضای صدور شناسنامه از سوی ششصدهزار دختر و پسر بالای هجده سال که مدعی هستند از پدرومادر افغان متولد شده‌اند، اشاره نمود (روزنامه همشهری، سه شنبه۸۴، ۱، ۲۳، سال سیزدهم، شماره۳۶۷۱).

و این در شرایطی است که کمیته گزارشگران حقوق بشر مورخ۲۵، ۵، ۱۳۹۰اعلام نمود که: «۳۲هزار کودک بی هویت و بدون شناسنامه حاصل ازدواج زنان و دختران ایرانی با اتباع بیگانه در ایران، خبری بود که اداره کل اتباع خارجی استانداری تهران منتشر و وضعیت این کودکان را نامعلوم اعلام کرد. این کودکان که اغلب از پدر افغانی هستند نه شناسنامه دارند و نه می‌توانند تابعیت ایرانی داشته باشند و از هیچ نوع حقوق قانونی برخوردار نیستند. بسیاری از این کودکان، پدرانشان در افغانستان بسر می‌برند و هیچ تعهدی نسبت به آنان ندارند».

ـ ازدواج غیرمجاز بسیاری از زنان ایرانی به صورت شرعی و نه قانونی، با اتباع افغانی و تحمیل تابعیت افغانستان بر زنان ایرانی موجب شده است که فرزندان آنان در ایران هویت نداشته باشند و جزو «کودکان بی هویت» تلقی شوند. در برخی موارد، مردان افغانی که با زنان ایرانی ازدواج کرده‌اند به کشور خود بازمی گردند، و این در حالی است که همسرانشان حاضر نیستند همراه شوهرانشان مهاجرت کنند و به همین جهت، زنان با کودکانِ فاقد شناسنامه یِ ایرانی، باقی می‌مانند.

ـ به حیث اجتماعی نیز گسترش فقر اقتصادی و اشاعه فقر فرهنگی، از دیگر عوامل پیدایش کودکان بی هویت و این تیره روزی هاست. این پدیده به ویژه در مناطقی که مردمانش از فقر، تنگدستی، بیکاری و اعتیاد فزاینده رنج می‌برند، حادتر است و قربانیان اصلی و مستقیم آن نیز زنان و کودکانند.

شرایط مجاز بودن ازدواج زنان ایرانی با اتباع خارجی

بر اساس قانون مدنی، کودکانی که مادر آنها ایرانی و بدون کسب موافقت دولت با تبعه خارجی ازدواج کرده‌اند، گرفتن شناسنامه و در نتیجه تحصیل تابعیت ایرانی برای آنها غیرممکن است.

به استناد ماده (۱۰۶۰) قانون مدنی، اجازه مخصوص دولت ایران، برای ازدواج زنان ایرانی با اتباع خارجی ضروری است. به موجب این ماده: «ازدواج زن ایرانی با تبعه‌ی خارجی در مواردی هم که منع قانونی ندارد، موکول به اجازه مخصوص از سوی دولت است» منظور از «مانع قانونی» در این ماده، همانا موانع ازدواج مندرج در ماده (۱۰۵۹) است که می‌گوید: «نکاح مُسلِمه با غیرمسلِم جایز نیست» این اجازه باید از دفاتر امور اتباع و مهاجران خارجیِ استانداری‌ها دریافت شود.

مشکلات حقوقی و اجتماعی کودکان بی هویت

کودکان بی هویت از یکی از اساسی ترین حقوق فردی یعنی از داشتن هویت، محروم می‌مانند و در پی آن بسیاری از حقوق شهروندی را از دست می‌دهند. این کودکان ملیتشان مشخص نیست و به دلیل فقدان شناسنامه از حق برخورداری از تحصیل در مدارس ایران، حق اشتغال پس از پانزده سالگی در کارگاه‌ها، حق بهره مندی از تأمین اجتماعی، مالکیت به ارث، حق استفاده از خدمات درمانی یا خدمات عمومی، بهداشتی، واکسیناسیون و…. برخوردار نیستند. تحقیقات نشان می‌دهد که عده زیادی از این کودکان یا بیکارند و یا به مشاغل پَست و سطح پائین و کم درآمد مشغولند، و این در شرایطی است که عدم دارا بودن مدارک هویتی و اسنادسجلی را می‌توان از مهمترین موانع پیشرفت شغلی در سطح جامعه برای این افراد شمرد. برای بعضی از این کودکان حتی «پس» از رسیدن به سن هجده سالگی نیز امکان گرفتن شناسنامه ایرانی وجود ندارد. البته با فرض اینکه در هجده سالگی، این کودکان دارای شناسنامه شوند، مشکل آنان حل نخواهد شد. زیرا آنان بهترین دوره زندگی برای تحصیل و تعلیم و تربیت را از دست می‌دهند و قانون گذار هیچ گونه «تدبیر حمایتی» برای آنان را تا این سن پیش بینی نکرده است. این افراد چون کارت هویتی ندارند، اقامتشان مشکل دارد و آثار قانونیِ ناشی از وضعیت حقوقی اشان مشخص نیست.

چنین کودکانی چون پناهنده و یا آواره یِ مجاز نیز شناخته نمی‌شوند، حتی در برنامه‌های صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل نیز مورد حمایت واقع نشده‌اند و به نظر می‌رسد که محرومیت‌های حقوقی و اجتماعی و مشکلات هویتی آنان با شئون شرع اسلام و ایضاً «مقام و منزلت زن ایرانی به عنوان مادرِ» آنان نیز مغایر است.

نقدی بر قانون تعیین تکلیف فرزندان حاصل از ازدواج زنان ایرانی با مردان خارجی مصوب ۱۳۸۵

این قانون در سال۸۵ وسیله مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ۱۲، ۷، ۸۵به تائید شورای نگهبان رسید و به وزارتخانه‌های کشور و دادگستری ابلاغ شد. بر اساس متن ماده واحده قانون اخیر «فرزندان حاصل از ازدواج زنان ایرانی با مردان خارجی که در ایران متولد شده یا حداکثر تا یکسال پس از تصویب این قانون در ایران متولد می‌شوند، می‌توانند پس از رسیدن به سن هجده سال تمام، تقاضای تابعیت ایرانی نمایند. این افراد در صورت نداشتن سوء پیشینه کیفری یا امنیتی و اعلام رد تابعیت غیر ایرانی به تابعیت ایران پذیرفته می‌شوند. وزارت کشور نسبت به احراز ولادت طفل در ایران و صدور پروانه ازدواج موضوع ماده (۱۰۶۰) قانون مدنی اقدام می‌نماید و نیروی انتظامی نیز با اعلام وزارت کشور، پروانه اقامت برای پدر خارجیِ یاد شده در این ماده صادر می‌کند. فرزندان موضوع این ماده قبل از تحصیل تابعیت نیز مجاز به اقامت در ایران می‌باشند»!

تبصره اـ چنانچه سن مشمولین…. بیش از هجده سال تمام باشد، باید حداکثر ظرف یکسال اقدام به تقاضای تابعیت نمایند.
تبصر ۲ ـ…… کسانی که در اثر ازدواج زن ایرانی و مرد خارجی در ایران متولد می‌شوند و ازدواج والدین آنها از ابتداء با رعایت ماده….. پس از رسیدن به سن هجده سال…… به تابعیت ایران پذیرفته می‌شوند» (روزنامه رسمی، ش۱۷۹۶۲مورخ۸۵، ۸، ۷)

در این قانون، قانون گذار تنها و تنها به «تابعیت اکتسابی» توجه دارد و به همین دلیل تصریح می‌داردکه چنین فرزندانی می‌توانند «پس» از رسیدن به سن هجده سال تمام، تقاضای تحصیل تابعیت نمایند.
به موجب نظریه موافقان این قانون، قانون اخیر در جهت بهبود وضعیت کودکان بی هویت ناشی از ازدواج زنان ایرانی و مردان خارجی گام برداشته و مشکل بی هویتی و کسب تابعیت ایرانی را بر آنان هموار ساخته است.

اما مهمترین «اِشکالِ» وضعیت این قانون، همانا «تاکید» بر هجده سالگی می‌باشد بنابراین تکلیف افراد زیر هجده سال مشخص نشده و معلوم نیست وضعیت این افراد «تا» زمان هجده سالگی «چه» خواهد بود!
در حقیقت این قانون تا حدودی همانند مطلبی است که در بند (۵) ماده۹۷۹ از هفتاد سال پیش در قانون مدنی وجود داشته. با این تفاوت که به موجب بند مذکور، صِرف اقامت در ایران، برای گرفتن تابعیتِ ایرانی کافی بود، اما اکنون افزون بر ایرانی بودن مادر، شخص تولد یافته در ایران، باید گواهی عدم سوء پیشینه کیفری، امنیتی و رد تابعیت خارجی را نیز ارائه دهد. (ارفع نیا، ۸۶، ص۱۷۳-۱۸۶)

به بیان دیگر برای یک موضوع مشابه یعنی (تولد کودک مشترک، در ایران، حاصل از نکاح زن ایران با مرد خارجی) مقررات گوناگونی وجود دارد که برای هر یک احکام متفاوتی پیش بینی شده است!

فراتر از این، یکی از شرایط دریافت تابعیت در این قانون «ثبت ازدواج» والدین است و برای ثبت این نوع ازدواج‌ها، «ارائه مدارک اقامتیِ پدر و کسب اجازه دولت»، «الزامی» است و این در حالی است که به دلیل فقر و ناآگاهی، ازدواج‌های بسیاری از دختران ایرانی با اتباع خارجی، شرعی، اما غیرقانونی است.

زیرا برای ثبت ازدواج به دفترخانه مراجعه نکرده‌اند «تا» لزوم کسب پروانه‌ی ازدواج از دولت را به آنان گوشزد نمایند. بر این اساس فرزندان زنان ایرانی که ازدواجشان ثبت نشده است، شامل قانون تعیین تکلیف تابعیت نمی‌شوند. به منظور حل این معضل بهتر آن است که قانون گذار، وضعیت تابعیت این کودکان را از «بدو تولد آنان» و نه «از سن هجده سالگی» مشخص سازد.

در همین راستا به استناد گزارش مجله هفته و به نقل از خبرگزاری آفتاب مورخ (۱۰، ۱۰) ۹۲): «یک میلیون کودک ایرانی شناسنامه ندارند. طبق آمارهای رسمی دولت، در برخی از مناطق روستایی و استان‌های محروم بیش از (۵۰٪) درصد ازدواج‌های زنان به ثبت نرسیده است و در کنار آن بسیاری از مردان به دلیل آنکه برای ازدواج مجدد نیازی به اجازه همسر اول نداشته باشند از ثبت ازدواج سر باز می‌زنند. فرزندان بی شناسنامه‌ی این خانواده‌ها با موانع قانونیِ پیش رو در اسفبارترین شرایط
ممکن در جامعه رها گردیده از تحصیل بازمانده و حتی یارانه‌ای به آنان تعلق نمی‌گیرد».

راهکارهای پیشنهادی به منظور جلوگیری از گسترش پدیده کودکان بی هویت
ـ در یک نگاه کلان به موضوع، بهترین راه حل پیشگیری از ورود و اقامت غیرمجاز خارجیان در ایران، تقویت مرزها و «نظام مرزداری» است. بنابراین دولت باید در جهت پیشگیری از گسترش این پدیده به دنبال راهبردها و راهکارهای نوین برای کنترل مرزها باشد تا حتی اگر به دلایل انسانی یا سیاسی یا مذهبی امکان ورود اتباع کشورهای همسایه وجود داشته باشد، این ورود تحت کنترل دولت قرار گیرد.

ـ انتظار «تا» سن هجده سالگیِ این کودکان، مطمح نظر است. در خصوص مشکل فرزندان متولد از «مادر ایرانی» و پدر خارجی (کودکان بی هویت) که فاقد شناسنامه و مدارک هویتیِ ایران و کشور متبوعِ پدر هستند، با توجه به اینکه آنان اساساً، تبعه کشور متبوع پدر محسوب می‌شوند. اما، اکنون تنها راه حل، «انتظار تا رسیدن به سن هجده سالگی» است. البته در صورت نامشخص بودنِ هویتِ پدرِ کودک در زمان تولد، این امکان برای مادر وجود دارد که در صورت اثبات تاریخ تولدِ کودک توسط بیمارستان، برای وی شناسنامه بگیرد، اما این امکان برای زنان روستایی که فرزندانشان را در خانه‌ها یا با کمک ماما و مواردی از این گونه به دنیا می‌آورند و اکثریتِ زنانِ درگیر با وضعیت کودکان بی
هویت را تشکیل می‌دهند وجود ندارد.

ـ فراخوان و تعیین مهلت برای اتباع خارجیِ دارای ورودِ غیرمجاز به منظور ثبت نام و دریافت مدرک لازم جهت تبدیل به وضعیت پناهنده یا آواره مجاز.
در این حالت افراد اخیر شناسایی شده و در صورتی که از زنان ایرانی فرزندانی داشته باشند، مسئولیت‌های آنان مشحص شده تا پس از طی شدن این روند بتوانند از حمایت‌های حقوقی و اجتماعی و نیز حمایت‌های کمیساریای عالیِ پناهندگان برخوردار گردند.

پایان سخن

موضوع کودکان بی هویت، هم از دیدگاه فقهی و هم از منظر حقوق بین الملل خصوصی مورد بحث قرار گرفته است. درخصوص این کودکان به «حیث فقهی»، هنوز پرسش‌های بسیاری بدون پاسخ باقی مانده است. هر چند که رای وحدت رویه پیش گفته سعی نموده است تا مشکلات حقوقی این کودکان را با افق‌های جدیدی و البته با «استناد به احکام فقهی» مرتفع نماید.

اما مشکل این کودکان در حقوق بین الملل خصوصی که یکی از تبعاتِ منفیِ ورود و اقامت غیرمجاز اتباع کشورهای همسایه در قلمرو ایران است به صورت جدی حل نشده است. بروز این پدیده به دلیل نقائص قانونی و عدم کنترل «جدی» مرزهاست که باید چاره‌ای بر آن اندیشید. از این بیش قانون تعیین تکلیف تابعیت فرزندان حاصل از ازدواج زنان ایرانی با مردان خارجی مصوب سال (۸۵) نتوانسته است تا مشکلات اساسی این کودکان را از جمله تحصیل، اشتغال پس از سن پانزده سالگی و موارد دیگر را تا پیش از سن هجده سالگی برطرف نموده و قانون گذار ایرانی نیز هیچگونه تدبیر حمایتی برای آنان «تا» رسیدن به این سن را، پیش بینی نکرده است.

چنین کودکانی به دلیل اینکه پناهنده یا آواره مجاز شناخته نمی‌شوند، حتی در برنامه‌های صندوق حمایت از کودکانِ سازمان ملل نیز واقع نشده‌اند.

نظر به آنچه پیش گفته، باور این قلم بر این پایه استوار است که تبدیل وضعیت غیرقانونی پدران این کودکان از وضعیت اتباعِ غیرمجاز به وضعیت قانون اعطای تابعیت ایرانی به زوج خارجی با تسهیل در اعطای تابعیت به آنان از جمله راه حل هایی است که می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد. اما آنچه که برجسته می‌نماید اینکه: «راه حل اصلی ایجاد تغییراتی در قانون مدنی است که بر اساس آن «حفظ تابعیت ایرانی برای زنان ایرانی در صورت ازدواج با اتباع خارجی و ایضاً «توسعه سیستم خون به مادران ایرانی» پیش بینی و از این راه از گسترش بیشتر کودکان بی هویت جلوگیری شود.
در پایان با توجه به اینکه بیشتر کودکانِ بی هویتِ موجود در ایران در سن کودکی قرار دارند، تا فرصت باقی است به سرانجام آنان بیاندیشیم. زیرا در صورت عدم توجه کافی به این مهم ممکن است همین کودکان پس از رسیدن به سنِ رشد، تبعات سنگینی از جهت جرائم اجتماعی، اشتغال و ازدواج
غیرقانونی بر جامعه تحمیل نمایند و اساساً خود نیز در آینده صاحب فرزندانی بی هویت شوند.

نیره انصاری، حقوق دان، نویسنده، پژوهشگر و کوشنده حقوق بشر

۱۷، ۶، ۲۰۱۹

۲۷، ۳، ۱۳۹۸

سازمان حقوق بشر ایران، ۵ تیر ماه ۱۳۹۸: پنج زندانی که غالبا با اتهام «قتل عمد» به قصاص نفس (اعدام) محکوم شده بودند در زندان رجایی شهر کرج اعدام شدند.

بنا به اطلاع سازمان حقوق بشر ایران، صبح روز جاری، چهارشنبه ۵ تیر ماه، حکم اعدام پنج زندانی در زندان رجایی شهر کرج به اجرا درآمد. این زندانیان که غالبا با اتهام «قتل عمد» به قصاص نفس محکوم شده بودند در یک گروه ۱۲ نفری از بندهای مختلف زندان رجایی شهر کرج و قزلحصار به سلول انفرادی منتقل شده بودند.

قربان سلیمانی از سالن ۳ بند ۱ و حنیف مطهری نژاد از بند ۲ هویت دو تن از اعدام شدگان صبح امروز است که توسط سازمان حقوق بشر ایران احراز شده است. قربان سلیمانی از ۱۷ سال پیش در زندان بسر میبرد.

یک زندانی دیگر که صبح روز جاری حکم اعدام در موردش به اجرا درآمد از زندان قزلحصار کرج به رجایی شهر منتقل شده بود. یک منبع مطلع در این خصوص به سازمان حقوق بشر ایران گفت: «این زندانی به خاطر مواد مخدر زندانی شده بود و در ملاقات شرعی زندان قزلحصار زن خود را به قتل رسانده بود».

ملاقات شرعی به نوعی از ملاقات گفته می‌شود که زنان و مردان زندانی در طی آن می‌توانند با همسرانشان در اتاق‌هایی مخصوص خلوت کنند.

هفت زندانی دیگر طی شب گذشته و روز جاری با اخذ مهلت و یا رضایت از شکات پرونده به سلول‌های خود بازگشتند.

هیچ یک از اعدام‌های فوق تا لحظه تنظیم این خبر از سوی رسانه‌های داخل ایران اعلان نشده است.

بر اساس گزارش سالانه سازمان حقوق بشر ایران، در سال ۲۰۱۸ میلادی، دست‌کم ۲۷۳ نفر در زندان‌های مختلف ایران اعدام شدند که از این تعداد دست‌کم ۱۸۸ نفر با اتهام قتل عمد به قصاص نفس (اعدام) محکوم شده بودند. تقریبا ۶۶ درصد اعدام‌های شمارش شده این سال، یعنی ۱۸۰ مورد از سوی مقامات اعلام نشده‌اند.

عدم درجه بندی برای قتل عمد در ایران باعث می‌شود هر نوع قتلی فارغ از شدت و ضعف و انگیزه متهم، منجر به صدور حکم اعدام شود.

در واکنش به افزایش تنش بین ایران و ایالات متحده، ۱۱۶ مدافع حقوق بشر در داخل و خارج از ایران با انتشار یک نامه در مورد پیامدهای “ویرانگر” یک درگیری نظامی میان دو کشور هشدار دادند.

کمپین حقوق بشر در ایران که یکی از سازمان‌ دهنده‌های این بیانیه است گفت: «یک حمله نظامی به ایران می‌تواند منجر به یک بحران سریع انسانی می‌شود و تنها به بی‌ثبات سازی منطقه‌ای کمک خواهد کرد که در حال حاضر دچار مشکل است.»

امضا کنندگان این بیانیه از فعالین، وکلا، روزنامه‌نگاران و فعالین مدنی و سیاسی ساکن ایران و خارج از ایران هستند.

متن این بیانیه به شرح زیر است:

ما، سازمان‌ها و مدافعان حقوق بشر ایرانی و بین‌المللی، با امضای این بیانیه نگرانی جدی خود را در مورد افزایش تنش‌ها بین ایالات متحده آمریکا و جمهوری اسلامی ایران اعلام می‌کنیم. این تنش‌ها خطر تقابل نظامی را به طور چشمگیری افزایش می‌دهند و منجر به فجایع حقوق بشری خواهند شد. ما از طرفین، سازمان‌ها و نهادهای بین‌المللی درخواست می‌کنیم تا اقدامات ضروری و فوری را به منظور جلوگیری از این رویارویی صورت دهند.
تاثیر هرگونه اقدام نظامی علیه ایران، همانگونه که در کشورهای همسایه ایران دیده‌ایم، ویرانگر خواهد بود. این امر احتمالاً به بحران‌های فزاینده انسانی و حقوق بشری منجر خواهد شد و تنها باعث بی ثباتی منطقه‌ای می‌شود که هم اکنون نیز دچار مشکلات متعددی است. تنها سیاست‌های متمرکز بر صلح که حقوق بشر و رفاه مردم عادی در ایران و منطقه را در اولویت قرار می‌دهند، می‌توانند منافع معنادار و دراز مدت داشته باشند.

ما امضا کنندگان این بیانیه درک عمیقی از مشکلات ایران، از جمله چالش‌های حقوق بشری و فساد در برخی از بخش‌های دولتی داریم. ما بعنوان فعالان حقوق بشر زندگی خود را صرف ارتقای حقوق زنان و دختران، اقلیت‌های قومی، اقلیت‌های مذهبی، کارگران، روزنامه نگاران، دانشجویان، دگرباشان، هنرمندان و زندانیان سیاسی ایران کرده ایم. ما برای آزادی بیان، آزادی مذهب، حق دادرسی عادلانه، حقوق اجتماعی-اقتصادی ملت ایران و پایان دادن به تبعیض مبارزه کرده‌ایم. ما همواره با سوء استفاده‌ مقامات ایرانی از قدرت به منظور اتخاذ سیاست‌های سرکوبگرانه مخالفت کرده‌ایم و اکنون هم با همین رویکرد است که در مورد تهدیدهای ناشی از درگیری نظامی هشدار می‌دهیم.

ما همچنین واهمه داریم که اقدام نظامی علیه ایران برای میلیون‌ها نفر از مردم عادی ایران فاجعه بار خواهد بود، و می‌تواند به درگیری‌های خشونت آمیز داخلی، که نمونه‌های آن در کشورهای همسایه دیده شده است، منجر شود. بی‌ثباتی ناشی از جنگ در این کشورها باعث رودرویی و تقابل بین گروه‌های مختلف مردم و در نهایت، منجر به نقض گسترده‌تر حقوق بشر در این کشورها شده است.

بسیاری از مدافعان حقوق بشر در ایران ابراز نگرانی می‌کنند که تحریم‌های گسترده اقتصادی تحمیل شده توسط ایالات متحده آمریکا فعالیت‌های حقوق بشری آن‌ها را دشوارتر کرده است. بسیاری از این فعالان در تلاش‌اند تا در شرایط بحرانی اقتصادی که هم اکنون ایران با ان روبه‌رو است زندگی خود را اداره کنند. این در حالیاست که فعالیت‌های حقوق بشری آنها در محیطی که به شیوه فزاینده‌ای امنیتی شده، پرمخاطره‌تر نیز شده است. تهدید جنگ همواره باعث تقویت رویکردهای امنیتی حکومت شده و دستگاه امنیتی از آن به عنوان بهانه‌ای برای سرکوب فعالان استفاده کرده‌ است.

ما هراس داریم که در این شرایط، گروه‌های اقلیت که فضای بسیار اندکی برای فعالیت مدنی دارند، با بیشترین میزان سرکوب روبه‌رو شوند. بسیاری از مدافعان حقوق بشر ایران نگرانند که درگیری نظامی به نیروهای امنیتی ایران این فرصت را خواهد داد تا فعالیت‌های مدنی و مسالمت آمیز آنها را به طور کامل متوقف کنند.

این نگرانی‌ها منعکس کننده برخی از نتایج احتمالی درگیری نظامی با ایران است و بر نیاز یافتن راه حل‌های مسالمت آمیز و قانونی برای هرگونه تنش بین کشورها تاکید می‌کند.

ما از همه طرفین می‌خواهیم تا با خویشتنداری از بروز احتمالی جنگ پیش گیری کنند. همچنین از دبیر کل سازمان ملل متحد، اتحادیه اروپا، ژاپن و کشورهای منطقه که در گذشته برای برقراری صلح و آشتی تلاش کرده‌اند درخواست می کنیم با میانجیگری، از وقوع جنگ و فجایع حقوق بشری چشمگیر احتمالی جلوگیری کنند.

با احترام،

محمد اولیایی فرد، وکیل حقوق بشر
مائده سلطانی، وکیل حقوق بشر
مجید دری، فعال اجتماعی
هادی قائمی، مدیر کمپین حقوق بشر در ایران
سوسن طهماسبی، فعال حقوق زنان و مدیر فمینا-موسسه غیردولتی مدافع حقوق زنان
فاطمه حقیقت‌جو،مدیر سازمان خشونت پرهیزی برای دموکراسی- نماینده سابق مجلس
عالیه مطلب‌زاده، فعال زنان و روزنامه نگار
ژینوس سبحانی، فعال حقوق بشر، فعال زنان و کودکان
توماس هاگز، مدیر سازمان آرتیکل ۱۹
فیروزه محمودی، مدیر سازمان اتحاد برای ایران
مسعود باستانی، روزنامه نگار
ناهید میرحاج، فعال حقوق زن
آدرینا ون‌هترین، مدیر سازمان اسمال مدیا
آذین مهاجرین، فعال اجتماعی و پژوهشگر
آرش عزیزی، نویسنده و پژوهشگر دانشجوی دکترای دانشگاه نیویورک
آزاده پورزند، مدیر بنیاد سیامک پورزند
آیدا سعادت، فعال حقوق زنان و حقوق بشر
احمد مدادی، عضو پیشین کانون صنفی معلمان، فعال حقوق معلمان
اعظم خاتم، پژوهشگر و استاد دانشگاه
افسانه ریگوت، مدیر در بخش خاورمیانه آرتیکل ۱۹
افسانه سالاری، تهییه کننده فیلم
افشین شاهی، استاد ارشد روابط بین الملل در دانشگاه برادفورد
امیر بیانی، سرپرست بخش خاورمیانه آرتیکل ۱۹
امیر سلطان‌نی،نویسنده کتاب بهشت زهرا
امین احمدیان، عضو شورای مرکزی ادوار تحکیم
بیتا طاهباز، فعال در حوزه زنان
پرستو دوکوهکی، مدافع حقوق زنان
پروین ضربی، محیط زیست . صلح . حقوق زنان
پروین کهزادی، روزنامه نگار و فعال مدنی
پریسا کاکایی، فعال حقوق زنان و کودکان
تورج صابری‌وند، فعال اجتماعی
جیمز مارشند، مدیر اسمال مدیا
حسین رئیسی، وکیل و استاد حقوق بشر
دیزی اشمیت، مدیر بخش حقوق زنان در فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر
راد سنجابی، وکیل حقوق بشر
رضا فانی‌یزدی، فعال حقوق بشر
رضا قاضی‌نوری، فعال حقوق بشر
روزبه میرابراهیمی، پژوهشگر و روزنامه نگار
روژا فاضلی، استاد دانشگاه
رودی بختیار، خبرنگار
زهرا مشتاق، روزنامه نگار
زیبا میرحسینی، پژوهشگر دانشگاه لندن
زینب اصغرپور، فعال سیاسی عضو شورای مرکزی حزب ادوار تحکیم وحدت
زینب پیغمبرزاده، فعال برابری جنسیتی
سارا معصومی، روزنامه‌نگار
ساقی قهرمان، سازمان دگرباشان جنسی ایران
سپیده جدیری، فعال حوزه زنان و شاعر دبیر و بنیانگذار جایزه شعر زنان ایران (خورشید)
ستاره ثابتی، خبرنگار
سروناز مستوفی، هنرمند
سمیه رشیدی، مدافع حقوق زنان
سمیه قدوسی، پژوهشگر اجتماعی
سهراب مختاری، نویسنده و مترجم
سهیلا وحدتی، پژوهشگر مستقل
سورنا هاشمی، مدیر برنامه در سازمان آزادی نت
سیروس حسینی‌فر، هنرمند
سیما سعیدی، روزنامه‌ نگار سابق، کارآفرین
سیما شاخساری، استاد دانشگاه مینسوتا
سیمین روزگرد، فعال حقوق بشر
شهریار پاک‌نیا، استاد دانشگاه و پژوهشگر
صبرا رضایی، فعال حقوق زنان و برابری جنسیتی
ضیاء نبوی، فعال دانشجوئی
عارفه الیاسی، فعال زنان
علی‌اکبر موسوی‌خوئینی، نماینده مجلس ششم ایران
علی‌رضا فیروزی، فعال دانشجوئی سابق
عماد بهاور، فعال سیاسی
عیسی سحرخیز، روزنامه نگار
فراز صانعی، وکیل حقوق بشر
فرنگیس بیات، پژوهشگر
فرهاد داودی، نویسنده و مترجم
فری ملک‌مدنی، فعال زنان
فریدون بشر، مدیر سازمان اصل۱۹
کامران اشتری، مدیر سازمان عرصه سوم
کاوه آذرنوش، پژوهشگر ارشد در سازمان اسمال مدیا
کایرا ویگارد، وکیل در سازمان آسیای آزاد
کوین شوماخر، مدافع حقوق بشر
کیوان رفیعی، فعال حقوق بشر
گیسو جهانگیری، مدافع حقوق زنان – مدیر فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر
گیسو نیا، وکیل حقوق بشر
لاله مستوفی، کارگردان
لیلا علی‌کرمی، وکیل حقوق بشر و مدافع حقوق زنان
لیلا اسدی، دانشجوی دکتری
مازیار طاطائی، وکیل دادگستری
مانی مستوفی، مشاور ارشد حقوق بشر در سازمان اتحاد برای ایران
مجتبی نجفی، پژوهشگر
محبوبه حسین‌زاده، فعال حقوق زنان
محمد پورعبدالله، فعال سیاسی
مریم بهرمن، فعال حقوق زنان
مریم حسین‌خواه، خبرنگار
مریم مزروعی، عکاس جنگ، خبرنگار
مسعود لدنی، فعال ملی مذهبی
مصطفی خسروی، مدیر ارتباطات در عرصه سوم
منصوره شجاعی، پژوهشگر و فعال جنبش زنان
منیژه موذن، روزنامه‌نگار
مهتاب محمودی، فعال حوزه زنان
مهدیس صادقی، پویا پژوهشگر حوزه جنسیت
مهدیه جاوید، وکیل حقوق بشر
مهدیه گلرو، فعال زنان
مهدی امین‌زاده، فعال سیاسی
مهرانگیز کار، وکیل و فعال حقوق زنان
مهری جعفری، وکیل دادگستری و کنشگر حقوق بشر
مهسا علی‌مردانی، محقق تکنولوژی و حقوق بشر دانشجوی دانشگاه آکسفورد و محقق در سازمان آرتیکل ۱۹
مو حسینی، مدیر برنامه خاورمیانه آرتیکل ۱۹
موسی ساکت، فعال سیاسی و مدنی،عضو شورای مرکزی سازمان ادوار تحکیم وحدت
میترا زرگر، جامعه شناس و ترویج گر حقوق بشر
مینا کشاورز، کارگردان و تهیه کننده فیلم مستند
نرگس باجغلی، پژوهشگر و استادیار مدرسه مطالعات پیشرفته بین المللی در دانشگاه جانز هاپکینز
نسیم خسروی، مقدم فعال زنان، نویسنده و کارگردان تئاتر
نسیم سرابندی، فعال حقوق زن
نگار رضوی، معلم ، پژوهشگر و استادیار مهمان انسان شناسی دانشگاه ویلیام و مری
نگار متحده، استاد دانشگاه
نوشین کشاورزنیا، فعال حقوق زنان
نیره توحیدی، استاد دانشگاه ایالتی کالیفرنیا
نیکی اخوان، استاد مطالعات رسانه در دانشگاه کاتولیک آمریکا
نیلام راینا، استادیار در دانشگاه مدیلسکس
نیلوفر رجایی‌فر، بازیگر
نیما فاطمی، فعال مدنی/سیاسی، پژوهشگر مستقل امنیت اطلاعات و بنیانگذار سازمان کندو
هادی کحال‌زاده، پژوهشگر سیاستگذاری اجتماعی دانشگاه براندایز- بوستون

سازمان حقوق بشر ایران، ۵ تیر ماه ۱۳۹۸: خبر کشته شدن یک کوله‌بر بر اثر سرما، پرت شدن از کوه یا شلیک ماموران مرزبانی، به‌طور متناوب در شبکه‌های اجتماعی و خبرگزاری‌ها دیده می‌شود و این روزها حتی کمتر از گذشته توجه افکار عمومی را به خود جلب می‌کند.

پدیده کوله‌بری که ناشی از پایین بودن شاخص‌های توسعه اقتصادی استان‌های مرزی نسبت به دیگر مناطق کشور است، بیشتر در استان‌های آذربایجان غربی، کردستان، کرمانشاه و سیستان و بلوچستان دیده می‌شود. کوله‌بران کالاهایی مانند چای، پارچه، تلویزیون، کریستال، مواد خوراکی و… را از افرادی در آن سوی مرز تحویل می‌گیرند، بر روی شانه‌های خود می‌گذارند، از کوه‌ها بالا می‌روند و آن را از مرز رد می‌کنند تا بدون گذشتن از مرزبانی و گمرک، به افراد دیگری در ایران تحویل دهند. بسیاری از ایشان در این مسیر دشوار مورد اصابت گلوله نیروهای مرزبانی ایران قرار می‌گیرند یا بر اثر سرما، غرق شدن در رودخانه، بهمن، پرت شدن از کوه و یا انفجار مین جان خود را از دست می‌دهند یا برای همیشه ناقص می‌شوند.

محمود امیری مقدم، سخنگوی سازمان حقوق بشر ایران در این خصوص گفت: «کوله‌بران کشته می‌شوند بدون اینکه هیچ‌گونه درگیری وجود داشته باشد. شلیک مستقیم به این افراد، اعدام فراقضایی محسوب می‌شود و نیروهای نظامی که به کوله‌برها شلیک می‌کنند باید مورد پیگرد قضایی قرار گیرند.» او در ادامه گفت: «نیاز جدی وجود دارد که با تهیه آمار دقیق ابعاد این فاجعه مشخص شود و جامعه جهانی، گروه‌های حقوق بشری و جامعه مدنی ایران بیشتر به این مسئله بپردازند».

اخیرا سید احسن علوى، نماینده سنندج در مجلس شورای اسلامی، در گفت‌وگو با رسانه‌های داخل ایران، تعداد کوله‌بران کردستان را بیشتر از یکصد هزار نفر برآورد کرده بود و گفته بود: «کوله‌بران در تنگناهای اقتصادى به سر می‌برند اما متاسفانه دولت اقدامات کارآمدى براى بهبود شرایط اقتصادى کوله‌بران را در دستور کار قرار نمی‌دهد».

مشکل کوله‌بران و موضوع شلیک نیروهای مرزبانی به ایشان یکبار سال ۱۳۹۵ در مجلس شورای اسلامی مطرح شد ولی به تصمیم‌گیری خاصی منجر نشد. با این‌حال رسانه‌های داخلی غالبا اخبار شفافی از شلیک نیروهای مرزبانی به کوله‌بران و مصائب این افراد بازتاب نمی‌دهند و مانند بسیاری معضلات دیگر سعی در پاک کردن صورت مسئله دارند. از همین رو، سازمان حقوق بشر ایران با چند تن از کوله‌بران منطقه کردستان در خصوص مشکلات و مصائب کوله‌بری گفتگو‌هایی انجام داده که بخش‌هایی از آن در زیر میایند:

سمکو احمدیان، ۲۷ ساله، اهل پیرانشهر:

مدت ۵ سال بود کوله‌بری می‌کردم، تا یک سال و سه ماه پیش که از سوی ماموران مرزی از ناحیه پشت گلوله خوردم و قطع نخاع شدم. سه گلوله به من شلیک شد، یکی به پایم و یکی به دستم و یکی به کمرم. یک کلیه هم از دست دادم و برای همیشه قطع نخاع شدم و دست راستم و پاهایم دیگه هیچ کارایی ندارند.

در منطقه‌ای بنام راه شوان که پایگاه سپاه پاسداران بود، به من شلیک شد. در حالی‌که من بار نداشتم و می‌خواستم بروم بار بیاورم. شکایت خود را به دادگاه بردم و حتی وکیل هم گرفتم که بی‌گناه من را فلج کرده‌اند، اما گزارش مرزی علیه من این بوده که من به سمت آنها شلیک کرده‌ام و سلاح داشتم، که این داستان از ریشه صحت ندارد و کاملا کذب است. من دست خالی بودم و حتی اقرار می‌کنم که می‌خواستم بروم بار بیارم که من را زدند و دادگاه من را محکوم کرد و هیچی به هیچی.

در همان روز که غروب پاییز بود، یک کوله‌بر دیگر همراهم بود بنام حسن مرادی، که سه گلوله به سرش اصابت کرد و بلافاصله جان باخت. چند کوله‌بر دیگر هم از ناحیه دست و پا به شدت زخمی شدند. آنها می‌ترسیدند بیایند بیمارستان. تنها من و این حسن مرادی به بیمارستان منتقل شدیم. البته کوله‌بران ما را به بیمارستان داخل شهر رساندند، چون اگر آنها نبودند من از خونریزی می‌مردم.

من الان دارای زن و بچه هستم و مستاجرم و کمیته امداد ۲۹۰ هزار تومان به من پول می‌دهد و هر ماه هم باید برای درمان بدنم کلی هزینه کنم. تا امروز همیشه مردم به من رسیدگی کردند و از لحاظ مالی به من و زن و بچه‌ام کمک کردند و دولت هیچ گونه حمایتی از من نکرده و هنوز هم می‌خواهم به من کمک کنند. دکترها گفته‌اند، اگر عمل بشوم خوب می‌شوم و برای هزینه عمل به کمک نیاز دارم.

تصاویری ویدئویی از سمکو احمدیان

لقمان وحید، ۳۶ ساله، اهل روستای شیناوی از توابع شهرستان پیرانشهر:

مدت ۹ سال بود کوله‌بری می‌کردم. همیشه پوشاک و اجناس خوراکی را می‌بردم و از آن سوی کردستان عراق هم به همان شیوه به مرز ایران می آوردم. یک سال و شش ماه پیش روی مین رفتم. میان مرز ایران و عراق، در مرز کانی خدا که همه‌اش مین است. این مین‌ها مال قدیم نیست و خودشان مین می‌گذارند، چون لب مرز است. در همان منطقه جای دیگری هست، آن هم همش مین است و متعلق به دوران جنگ است و پاکسازی نشده و خودشان قصد ندارند پاکسازی کنند. شده بلای جان ما.

الان من پای چپم و چشم سمت راستم را برای همیشه از دست داده‌ام و گوشه نشین شده‌ام. در طول این یک سال و شش ماهی که من به این روز افتادم، حتی دفترچه بیمه روستایی را هم از من قبول نکرده‌اند و روزی که رفتم برای معالجه چشم، به من گفتند کوله‌بر بودی، باید تمام مخارج را خودت پرداخت کنی.

من همه را آزاد پرداخت کردم و مردم منطقه و نزدیکانم بهم کمک کردند. حتی پرونده برایم تشکیل شد و کارم به دادگاه افتاد. جالب است، یک پا و یک چشمت را از دست بدهی و پرونده برایت تشکیل دهند و جریمه ات کنند. ۱۱ میلیون تومان جریمه شدم. با هزار التماس این جریمه را به تعلیق در آوردند که اگر تکرار کنم باید جریمه را بپردازم.

می‌گویند چون یک مین را هدر دادم. منظورشان دقیقا این است که چون خسارت مین را ازت نمی‌گیریم، برو خودت هزینه درمانت را پرداخت کن. همین الان ۳۰ میلیون تومان لازم دارم برای جراحی چشم تا در شیراز عمل بشوم، اما دولت حتی ریالی در این باره به من و خانواده‌ام کمک نکرده است.

زانا وطنی، ۲۴ ساله، اهل مریوان، دارای مدرک لیسانس تربیت بدنی:

من دو سال است که دارم کوله‌بری می کنم و این شغل را ترجیح دادم به همان مدرک تحصیلی‌ام؛ چون هر چقدر ادامه می‌دادم، به جایی نمی‌رسیدم. ادامه تحصیل برای یکی مثل من پوچ بوده است.

الان دو سال است شغل کوله‌بری را انتخاب کردم و مشغول این شغل هستم. هر چند نباید بهش گفت شغل؛ چون واقعا شغل نیست بلکه یک مرگ است که به خاطر کسب درآمد انتخاب کردم. البته همه‌اش از روی ناچاری است، همیشه آرزویم این بود کارخانه‌ای در منطقه داشته باشیم که همه جوانان مثل من در آن کار می‌کردیم و به دنبال چنین کار پر مخاطره‌ای نمی‌رفتیم. در مریوان کسب و درآمدی نمی‌بینم و هیچ شغلی برایم نیست تا مشغول بشوم.

من از راه تته عبور می‌کنم و راه بسیار دشواری است. یازده ساعت از هر دو طرف فاصله زمانی است که این همه ساعت را باید پیاده برویم با کوله باری ۲۵ تا ۳۰ یا ۳۵ کیلویی، که بر دوش حمل می‌کنیم تا بار را به مقصد برسانیم. در فصل زمستان در بدترین شرایط راه می‌رویم. گاهی بوده راه را گم کرده‌ایم و در این سرما مانده‌ایم و خودمان را نگه داشتیم که اتفاقی برایمان پیش نیاید. کوهستان‌های تته واقعا شوخی‌بردار نیست و بسیار بی‌رحم است، اما چه کار کنیم؟ هر چند فکر کردم شغلی غیر از کوله‌بری پیدا نکردم.

زمستانی که گذشت، حدود سی نفر از دوستان‌مان گم شدند و با چه مکافاتی آنها را پیدا کردند. اما کمین نیروهای مرزبانی در زمستان خیلی کمتر است و الان یک هفته‌ای است دوباره شروع شده و همه جا شده کمین ماموران. حتی دیشب که ما بار می‌آوردیم، یکی از ما به‌نام سامان پارچه فروش ۳۸ ساله، از ارتفاعات تته افتاد پایین و متاسفانه پشتش شکست و به سختی آسیب دید. به خاطر کمین ماموران بود که این بلا سرش آمد. چون وقتی کمین است، فرار می‌کنیم و کوله‌بران در حین فرار، از صخره‌ها پایین می‌افتند.

احمد راضی، ۴۵ ساله، اهل نودشه:

مدت ۴ سال است کوله‌بری می‌کنم و هر ده تا انگشت دستانم را از دست داده‌ام. حدود سه ماه پیش در ساعت ۲ نیمه‌شب در کوهستان‌های تته با کوله باری که بر دوش داشتم راه را گم کردم و چهار ساعت زیر تخته سنگی نشستم چون باد و کولاک بود و چشمانم نمی‌دید. چند بار شهادتینم را گفتم و حس می‌کردم نفس‌های آخرم است و از خدا می‌خواستم زنده بمانم. نشستم تا کمی هوا روشن شد و توانستم راه را پیدا کنم و کوله را به صاحبش رساندم. ولی کولاک و سرما برای همیشه هر ده انگشت دستانم را گرفت.

شیرزاد عبداللهی، ۲۷ ساله، اهل پیرانشهر:

شیرزاد عبداللهی در تاریخ ۱۰ بهمن ماه ۱۳۹۶ حین کوله‌بری در اثر بهمن در دره قره داغ جان خود را از دست داد. به گفته یکی از نزدیکانش، او چندین سال به کوله‌بری مشغول بود و بیشتر به خاطر تأمین هزینه‌های درمان دخترش که فلج بود، به کوله‌بری روی آورد. در آن شب زیر بهمن چهار نفر جان خود را از دست دادند که سه تن از ایشان متاهل بودند.

بفرین احمدی، همسر شیرزاد عبداللهی در این خصوص گفت: در آن زمان باید ماهی ۳۰۰ هزار تومان برای کاردرمانی دخترمان پرداخت می‌کردیم و مستاجر هم بودیم. کار هم نبود به غیر از کارگری که در هفته سه روز بود و چهار روز دیگرش بیکار بود و مجبور شد کوله‌بری کند. مجبور شد برود تا مخارج دخترمان را که از همه مهمتر بود، تأمین کند.

علی حسین‌زاده، اهل پیرانشهر:

در حال کوله‌بری بودم در آن سوی مرز کردستان عراق، در شب ماه رمضان و در حال آوردن پوشاک بودم که در مرز «کانی خدا» میان ایران و کردستان عراق به سمت من شلیک شد. مرا به یکی از بیمارستان‌های اربیل در کردستان عراق بردند که متاسفانه گلوله را نتوانستند خارج کنند. اکنون دچار مشکل نخاع شده‌ام و اگر مورد جراحی قرار نگیرم برای همیشه فلج می‌شوم.

از این درد عذاب می‌کشم و الان هم نمی‌توانم هیچ کاری انجام بدهم و از سوی نهادهای خیریه دولتی هم شامل کمک‌های مالی نشده‌ام. یکی از دلایلش این است که من در حال کوله‌بری بودم و دولت هم کوله‌بری را قاچاق می‌نامد، چیزی شامل ما نمی‌شود. حتی بیمه هم نبودم و الان هم نیستم که حداقل هزینه درمان برایم کمتر باشد.

جلال رسول‌پور، ۳۸ ساله، اهل اشنویه، لیسانس حقوق:

از ۴ سال پیش به شغل کوله‌بری روی آوردم. من دارای دو فرزند سه ساله و یازده ساله هستم؛ مستاجرم و با سختی می‌توانم اجاره خانه‌ام را پرداخت کنم.

من یک بیمه دارم بنام بیمه سلامت و اگر حادثه‌ای برایم پیش بیاد کسی جوابگو نیست و این بیمه تا زمانی شامل حال ما می‌شود که کوله‌بر نباشیم. اگر در هنگام کوله‌بری به مشکل بر بخوریم و یا عضوی از بدنمان دچار حادثه به‌شود، این بیمه برای ما تأثیرگذار نیست. من خودم از یک صخره بلند در هنگام کوله‌بری افتادم پایین و پایم شکست و نتوانستم از این بیمه استفاده کنم. در واقع مختصر عرض کنم، بیمه شامل کوله‌بر نیست. کوله‌بر اگر در حال مرگ باشد هم هیچ کمکی از سوی دولت شامل حالش نخواهد شد.

ما گاهی با قاطر و اسب هم بار می‌زنیم. آن‌ها حتی به اسب‌های ما رحم نمی‌کنند. تا به حال ۱۱ تا از اسب‌های ما که در کاروان با ما بودند، کشته شده‌اند. بار ما تنها لوازم الکترونیک است، از قبیل یخچال، تلویزیون و لوازم آبمیوه‌گیری. جلوی من دوستانم کشته یا در رودخانه غرق شدند، اما جز ناراحتی و افسوس نمی‌توانیم چیز دیگری بگوییم. افسوس که در کردستان ما محرومیم و هیچ کارخانه‌ای ندارد که من با این تحصیلات باید چنین شغلی را انتخاب کنم.

عطا دادگستر، ۴۳ ساله، اهل مریوان:

من تحت پوشش معلولان بهزیستی بودم و هر ماه کمکی به من می‌شد اما به خاطر اینکه برادرم سراغ یکی از احزاب کرد رفت، برای همیشه حقوق من را قطع کردند. اکنون من الان با یک دست به شغل کوله‌بری پناه بردم تا بلکه بتوانم مخارج خانواده‌ام را تامین کنم. من یک دختر خردسال دارم و همسرم مبتلا به سرطان بود و فوت کرد. هیچ وقت نتوانستم به موقع برایش دارو و درمان تهیه کنم چون پول نداشتم. من به خاطر این کوله‌بری می‌کنم که هیچ شغل و درآمدی برای ما مردم مرزی مریوان وجود ندارد و حتی کارگری یا همان عملگی هم برای ما نیست.

محسن محمدزاده، ۲۱ ساله، اهل سردشت:

من دیپلم ریاضی دارم و به خاطر مشکلات مالی نتوانستم درسم را ادامه دهم. برادرم به خاطر همین کوله‌بری قطع نخاع شده و در خانه افتاده است. بعضی مواقع بوده که من هفت روز در کوه مانده‌ام، چون راه نبوده و منطقه کمین بوده و نتوانستم برگردم. این همه مشکلات تنها برای دویست هزار تومان پول بوده است. به حدی گرانی هست که این پول هم دیگر دردی از ما دوا نمی‌کند. اما باز هم مجبوریم و صاحبان بار هم بیشتر به ما نمی‌دهند و ناچاریم قبول کنیم.

آن راهی که ما از آن عبور می‌کنیم پر از مین است و مین‌های قدیمی که اصلا پاکسازی نشده. در طی مدت چند ماه من خودم شاهد بوده‌ام که شش کوله‌بر در اثر مین نقص عضو شده اند و الان توی خانه افتاده‌اند.

برادر محسن که قطع نخاع شده، ریباز محمدزاده نام دارد. او که اکنون ۳۱ سال دارد می‌گوید: طبق قانون باید از کمر به پایین شلیک کنند، اما اگر در مرز کانی زرد سردشت ایست بدهند، از کمر به بالا شلیک می‌کنند و به قصد کشت، که زنده نمانی.

من الان دو سال است که گوشه‌‌نشین شده‌ام و حتی دست‌هایم هم کار نمی‌کنند. زمانی که به من شلیک شد، هیچ باری نداشتم. می‌توانم سند برایتان بفرستم. داشتم می‌رفتم که اجازه بگیرم که تردد کنم و کارشناس گفت دو کیلومتر و هشتصد متر مانده بود به نقطه صفر مرزی که به من شلیک شد. به ناحق به من تیراندازی شد و حالا هم هیچ‌کس پاسخگو نیست.

بیمه روستایی دارم، اما به چه درد من می‌خورد. فقط ظاهری به ما دادند و هیچ تاثیری ندارد. تا به حال همه هزینه درمانم را خودم پرداخت کرده‌ام. از همه مهمتر اینکه من شکایت کرده‌ام نسبت به این وضعیتم و بلایی که سر من آمده، اما هیچ جوابی نگرفتم و تهدید هم شدم. برادر دیگری هم دارم بنام یاسین محمدزاده، ۱۶ سال سن دارد و تا اول دبیرستان درس خوانده و الان کوله‌بری می‌کند. همین امشب راه افتاده و تا صبح روز بعد بر نمی‌گردد. آیا به سلامت بر می‌گردد یا خیر؟

کسی نمی‌داند.

تصویری از یاسین محمدزاده:

تصویری دیگر از ریباز محمدزاده:

تصویری از محسن محمد زاده:

تصویری دیگر از لقمان وحید:

تصویری دیگر از احمد راضی:

بررسی‌های CDR نشان می‌دهد که به تازگی حملات فیشینگ به صورت پراکنده‌ کاربران تلگرام در ایران را مورد هدف قرار داده است. این حملات که تحت عنوان «تایید تمدید خودکار یک ساله تلگرام» منتشر شده، از سوی حساب‌هایی جعلی که ادعا می‌کنند حساب رسمی تلگرام هستند به کاربران فرستاده می‌شود.

راه‌حل مقابله:

هرچند که حملات فیشینگ، از این دست بسیار ابتدایی به نظر می‌رسند، اما در مواردی با توجه به گستردگی آن‌ها، امکان فریب برخی کاربران وجود دارد. بنابراین توصیه ما توجه به فرستنده پیام‌های دریافتی و مطالعه دقیق متن پیام و پرس‌وجو درباره صحت موارد ناشناس است.

همچنین توجه داشته باشید که پیام‌های ارسالی از سوی تلگرام، با شناسه Telegram و توضیحات Service Notifications (نمونه تصویر زیر) معتبر است و به هیچ عنوان نباید کدهای احراز هویت خود را به اشخاص یا بات‌های تلگرامی بفرستید.

شما هم از سیستم عامل آندروید استفاده می کنید؟

آگاه باشید! به هنگام بازکردن عکس هایی که از اینترنت یا از طریق برنامه های پیام رسان یا مدیریت ایمیل دانلود کرده اید باید بیشتر حواستان را جمع کنید.

درست است! با کشف ۳ نقطه ضعف جدید و خطرناک در سیستم عامل گوگل در نسخه های جدید آن (از آندروید 7.0 Nougat گرفته تا 9.0 Pie) مشخص شد که فقط با نگاه کردن به عکسی به ظاهر بی خطر، ممکن است گوشی شما هک شود.

گوگل برای رفع نقطه ضعف هایی که با نامهای CVE-2019-1986, CVE-2019-1987, و CVE-2019-1988 شناخته می­شوند، آپدیت امنیتی فوریه را  برای AOSP ها(نسخه های سورس­کد باز آندروید) عرضه کرد.

از آنجایی که تمامی سازندگان نسخه های دست ساز، بسته های امنیتی را ماهانه عرضه نمی­کنند، سخت می­توان فهمید گوشی شما این بسته ها را دریافت خواهد کرد یا  نه.

با وجود اینکه هنوز مهندسین گوگل هیچ توضیح فنی در رابطه با این نقص ها ارائه نکرده اند، در نسخه­ جدید نوشته شده “heap buffer overflow flaw” (ایراد سرریز بافر) ، “errors in SkPngCodec” (خطاهای موجود در کدک های PNG) و خطاهای موجود در برنامه­های مکملی که تصاویر PNG را رندر می­کنند.

به گفته یک منبع ناشناس، یکی از این سه نقص، که گوگل آن را خطرناک­ترین تهدید قلمداد می­کند، امکان اجرای دستوراعمل های مخرب و آسیب رساندن به دستگاه قربانی، از طریق فایلی مخرب با فرمت PNG را فراهم می­کند.

گوگل اعلام کرده که خطرناک ترین مورد در بین آنها نقطه ضعفی اساسی در فریم ورک است، که مهاجم به واسطه آن می­تواند فایل PNG مخربی طراحی کند و دستورالعمل­های آن با دیگر فرایندهای مرتبط اجرا می­شوند. مهاجم با حیله، کاری می­کند تا کاربر فایل مخرب ( که با چشم غیر مسلح قابل تشخیص نیست) را در موبایل خود باز کند. این فایل را می­توان از طریق برنامه های پیام رسان یا مدیریت ایمیل ارسال کرد.

گوگل اعلام کرده مجموعا ۴۲ نقطه ضعف امنیتی در سیستم عامل آندروید وجود دارد که از این بین ۱۱ مورد آن به­شدت خطرناک، ۳۰ مورد دارای شدت خطر بالا می باشند و یک مورد آن کمی خطرناک است.

این غول تکنولوژی تاکید کرده هیچ سوءاستفاده­ای مرتبط با نقطه ضعف های یاد شده در اطلاعیه امنیتی فوریه، گزارش نشده است.

علاوه بر این گوگل اعلام کرده که یک ماه قبل از عرضه آپدیت جدید، تمامی شرکای آندروید را در جریان این نقطه ضعف­ها قرار داده و اضافه کرد بسته الحاقی سورس­کد، به منظور رفع این ایرادات ،طی ۴۸ ساعت برای (AOSP) ها ارائه خواهد شد.

دوست‌دختر سابقم برای چهارمین بار خودکشی کرده و مطمئنم این بار هم نمی‌میرد. اجرای آیین نجاتش بی‌اندازه ملالت‌بار است. اول صدایش را از پشت گوشی می‌شنوم که کند و کودن‌وار حرف می‌زند. می‌گویم آیا خودکشی کرده و می‌گوید لطفاً ابله نباشم. به زحمت از اداره مرخصی می‌گیرم و ماشین دربست می‌کنم. مطمئنم اگر با اتوبوس هم بروم هیچ اتفاقی نمی‌افتد. بین راه به اورژانس زنگ می‌زنم و به خانم آرام و متشخصِ پشت گوشی نشانه‌های تکراریِ خودکشی‌های تکراری‌اش را می‌گویم. وقتی به خانه‌اش می‌رسم شکوه می‌کند که چرا آمده‌ام و واقعاً چرا فکر می‌کنم خودکشی کرده. منگ است و لق می‌زند. می‌خوابانمش. در سطل آشغال کوچکِ پلاستیکیِ کنار دستش، و در میان دستمال‌های مچاله‌ی دماغی و اشک‌آلود از هجر من، چهار ورقِ خالیِ قرص هست. قرص‌های بی‌خطری که هیچ‌وقت نمی‌کشندش. به هرحال قرار است چند ساعتی نقش‌هایمان را به خوبی و خوشی بازی کنیم و دنبال کارمان برویم. به نظرم اگر دو سه خودکشی دیگر دوام بیاورم، دوست‌پسر جدیدی پیدا می‌کند.

تکنسین‌های اورژانس که سرمی‌رسند می‌نالد که چرا نمی‌گذارید بمیرم و و هرکس حق دارد زمان و نحوه‌ی مردنش را انتخاب کند. و بعد کلمه‌ی قصاری از صادق هدایت می‌گوید. روان و تخت. بی‌شور و لرزش. زیر بازوی رقت‌انگیزش را می‌گیرم.

در آمبولانس چند قطره‌ای می‌گرید. هنوز ناراحت است که چرا نمی‌گذارند بمیرد. تکنسینی که عقب نشسته سر در موبایل دارد و گاهی با راننده از فلان همکارِ بی‌صفت می‌گوید. مدتی که می‌گذرد با تردید سرمی به او می‌زند. مطمئن است سرم را حرام کرده. به کف پاهایش می‌نگرم که با تکان‌های آمبولانس پاندول‌وار به چپ و راست می‌رود. و به استخوان‌های زننده‌ی بیرون‌زده از کنار شست‌ها.

سرحال روی تخت اورژانس دراز می‌کشد. نیازی به شست‌وشوی معده‌ ندارد. باقی داستان، کاغذبازی‌ِ پذیرش در بخش‌ است و نمونه‌ی ادرار.

کفش و لباسش را در کیسه‌ای می‌کنم. هنگام بیرون رفتن از تالار مشاهیرِ خودکشی، می‌بینم که سر در موبایل کرده. احتمالاً شانسش را در پیدا کردن دوست‌پسری می‌آزماید؛ ابلهی که هنوز گمان ‌داشته باشد چیز اسرارآمیزی در خودکشی هست. فردا مرخصش می‌کنند. رأس ساعت یازده. خدایا اگر فردا دوست‌پسری جدید از بیمارستان مرخصش کند به تو ایمان می‌آورم. اما به جای دعا به درگاه آن مردنی، ترجیح می‌دهم لیوان ادرارِ دوست‌دخترِ سابقم را سر بکشم که به‌تازگی به مقام خدایان برکشیده شده. به اداره برمی‌گردم. خسته‌ام. اما بی‌هیچ‌ بحرانی وجودی.

تیر ۹۸

آنک ستبر وسخت
ــ چو آبنوس ــ ،
استاده پای کوه ، بلوط ِ پیر .
با میو گان ِ مهر پرورد ِ همچو زر ،
هر سو گشوده بر .
در شاخسار ِ سبزش اما ،
آتش نشسته است .
فریاد ِ ریشه هایش ،
بر خاک ِ داغ ِ مرداد ،
در هم شکسته است …

***
آه ای درخت ِ گشن !
آبی ز خون و اشک فشاندم به پای تو ،
باشد جوانه ای ،
سر برکند ،
بر شاخه ی “ندا” ی تو
جانم فدای تو ،
آخر بگو،
نداری هراس
زاین آتش ِ گرفته در ردای تو ؟

***
” اینک منم !
سر بر سریر ِ ابر!
نستوه و استوار ،
چو آهن درون ِ سنگ !
پولاد ِ ریشه ها ،
هر سو گشوده چنگ !
آتش گرفته ام …
آسیمه سر،
فریاد می کشد ،
اندام ِ من ز درد …
زاین سو دروغ و داغ ،
می ریزدم چو برگ ، زر آلودگان به خاک ،

ز آن سو جوانه می زند ،
چندین هزار ،
گلگونه های تر ،
بشکوه و پاک …
آتش گرفته ام ،
بر چنگ ِ اهرمن
هنگامه ای بپاست
در برگ و بار ِمن …
با شاخسار ِ گر گرفته از این مرگ و زاد ، مشوشم
اما ز بود ِ خویش سر خوشم !
باز از پی ِ هزار سال و قرن ،
” استاده ام چو شمع ، مترسان از آتشم ” *

محمد بینش (م ــ زیبا روز)

خوانش شعر :
https://www.youtube.com/watch?v=UgnPiSAC0so

* مصراعی ست از حافظ

پایه و مِحور تمامِ حرکت هایِ اجتماعیِ  جمهوری اسلامی  با  آخوندها و گردانندگان و رهبرانش عزاداری است و چون  دیکتاتوریِ جمهوری اسلامی، حافظِ  منافعِ آخوندها و نوکرانِشان است و چند صد سال است نسل به نسل  تا برپاییِ دیکتاتوریِ جمهوری اسلامی، مهم ترین جلوه ی اجتماعیِ آخوندها، برپایی بساطِ عزاداری و نوحه  بوده است و روزیِ پلیدِ آنها از پولِ غمگین کردنِ مردم، مِنبرهایِ مرثیه و نوحه و روایتِ آنها  پُر بوده است از انواعِ دروغ و نیرنگ و بی ارزش ترین نمایش هایِ غم و تاریک و سیاه کردنِ زندگیِ مردم. که در مَحفِل هایِ آنها حتّا مَجالسِ شادی، بسیار شبیه مَجالسِ سوگواری است و حتّا راهپیمایی هایِ سیاسیِ آنها که کوشش می شود جلوه ای حماسی داشته باشد  از فَرطِ نیرویِ فکریِ غَم پرورِ آنها هرگز آن کارامدیِ دلخواه را برایِ آنها کسب نمی کند. امروزه هم چهل سال است که آخوندها و رهبران و جمهوری اسلامی با تکیه بر درآمدِ نفت و شاهانه شدنِ مُفت خوریِ چند صد ساله آنها از پولِ مردمِ ایران، آنها برایِ اطمینان از دَوامِ حکومتشان، زندگیِ مردم ایران، خیابان و مدرسه و پارک و هر نمایِ اجتماعیِ ایران را  به عزا و غم و مرثیه ای مُدام آراسته اند.

همچنین در این چند صد سال مِنبرِ عزا و روایت و نوحه و اِرشاد، آخوندها،  نوکرانی داشته اند که از پَسمانده هایِ آخوندها روزی می خورده اند و تَـلَکه گیرِ نوحه سراییِ آخوندها بو ده اند، و این نوکران  امروزه همان پاسدارانِ جان و مال و وجودِ بی ارزشِ این آخوندها هستند که با آنچه از میلیاردها خرجِ عِیش و زندگیِ شاهانه ی آخوندهای حاکم می ماند ، یعنی میلیاردهایی دیگر از پولِ نفت، اینها خوش می گذرانند و بخشِ دیگری از آن را نیز به مصرف توهّم هایِ خارجی آخوندها یا سرکوب ها و سانسور هایِ داخلی می رسانند. که واضح ترین دروغ و توهّمِ نظامِ جمهوری اسلامی که دشمنی با کشور بسیار کوچک و ضعیفِ اسرائیل است، نه تنها هیچ  مشکلی برایِ آن کشور ایجاد نکرده، حتّا باعثِ تحکیمِ برخی جدایی هایِ فرهنگی و ملّیِ جامعه ی اسرائیل شده است.

آخوندهایِ حاکم بر ایران در چهل سال دیکتاتوری جمهوری اسلامی، بیشترین روزهایِ عَزا را در تقویمِ ایران گُنجانده اند و عَلاوه بر این  آخوندها و مسئولینِ جمهوری اسلامی هر روزی را که از ماه ها و سال هایِ ایران  بتوانند  به سوگواری و غم آلوده می کنند. چون افزون بر روش کاسبِ چند صدساله آخوندها و عزاداری هایِشان، در یک حِسابِ امنیتیِ مرگ بار، آنها می دانند که سرکوبِ مردمِ غمگین و افسرده از سرکوب و کنترلِ مردمی شاد  بسیار آسان تر است و دستگاه هایِ امنیتیِ نظام نیز این جوِّ غم و سرکوب را با تمامِ توان در ایران سازماندهی می کنند.

امّا  اکنون که “نظامِ جمهوریِ اسلامی”  دیگر برایِ برخی قدرت هایِ جهانی سود دهیِ سابق را  ندارد و آنها با تحریم هایی سخت زندگی را در ایران سخت تر کرده اند،آخوندها، رهبران و گردانندگانِ جمهوری اسلامی از دزدی  دست نمی کشند، نمی توانند نظامِ خرابِشان را که فقط باعثِ پیشرفتِ فِساد و دزدی و دروغ در ایران شده است، اِصلاح کنند و با اینکه حاضرند  هر گونه باج را به قدرت هایِ جهانی تقدیم کنند تا امنیتِ نظام تامین شود، حاضر نیستند حتّا اندکی به آزادی ها و آسایشِ مردم ایران ارزش  دهند، چون آنها بیش از هر قدرتی در دنیا از مردمِ ایران می ترسند و در نهایت اگر بنا بر رفتنِ آنها باشد، آخوندها و رهبران و گرداننگانِ جمهوری اسلامی، می خواهند  چه با جنگ چه  با هر ماجرایِ دیگر، همه چیز در ایران از بین برود و  مردم ایران را هم در عَزایِ نابودیشان شریک کنند.

          امیر سارم    

  https://t.me/amirsarempoems              کانالِ تلگرا م

سازمان حقوق بشر ایران، ۵ تیر ماه ۱۳۹۸: دادگاه تجدیدنظر استان تهران حکم به ۳ سال زندان و ۲ سال ممنوع الخروجی لیلا حسین‌زاده، فعال صنفی دانشجویی داد.

بنا به اطلاع سازمان حقوق بشر ایران، لیلا حسین‌زاده، دبیر شورای صنفی مرکزی دانشجویان دانشگاه تهران در تاریخ ۳ تیرماه ۱۳۹۸ در شعبه ۳۶ دادگاه تجدید نظر به اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» جمعا به ۳ سال و ۶ ماه حبس و همچنین ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شد. به استناد ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد یعنی ۳۰ ماه حبس تعزیری قابل اجرا خواهد بود.

به گزارش خبرگزاری هرانا، این فعال دانشجویی پیش‌تر در تاریخ ۱۶ اسفند‌ماه ۱۳۹۶، توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ماشاالله احمدزاده از بابت اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» به تحمل ۵ سال حبس تعزیری و از بابت اتهام «تبلیغ علیه نظام» به تحمل ۱ سال حبس تعزیری و به عنوان مجازات تکمیلی ۲ سال «ممنوعیت خروج از کشور» محکوم شده بود.

لازم به ذکر است لیلا حسین‌زاده در تاریخ ۱۱ دی‌ ماه ۱۳۹۶ در جریان اعتراضات سراسری، در مقابل منزل خود توسط مامورین امنیتی بازداشت شد. وی نهایتا پس از ۱۶ روز حبس انفرادی و بازجویی در تاریخ ۲۷ دی‌ ماه ۱۳۹۶ با تودیع وثیقه موقتا تا روز دادگاه از زندان اوین آزاد شد.

یافتن راه چاره امنیتی برای گوشی موبایل کار عاقلانه ای است اما بررسی ها نشان داده که باید در انتخاب آن دقت کافی داشته باشید.

بررسی اخیر برنامه های ضد تروجان موجود در Google Play نشان داد که بیشتر این برنامه ها در حد و اندازه این نام نیستند و حتی ارزش و لیاقت فضای اشغال شده در گوشی را هم ندارند.

شرکت AV-Comparative، به صورت انتخابی، 250 برنامه امنیتی که در Google play در اختیار عموم قرار داشتند را با ۲۰۰۰ بدافزار متداول استفاده شده در آندروید، مورد آزمایش قرار داد. تنها ۸۰ برنامه موفق به عبور از ابتدایی ترین آزمایش این شرکت شدند، این برنامه ها توانستند حداقل ۳۰ درصد نمونه ها را به عنوان تروجان شناسایی کنند علاوه بر این هیچ برنامه ای را به اشتباه تروجان شناسایی نکردند.

مهمتر اینکه تنها ۲۳ برنامه توانستند با سربلندی از این تست بیرون آیند، آنها موفق به شناسایی تمامی دستورات مخرب گردیدند.

شاید این سوال برای شما هم پیش آمده باشد که ضد تروجان های رد شده در این آزمایش، چه استفاده ­ای دارند؟ بیشتر این برنامه ها تنها برای تحمیل تبلیغات طراحی شده­اند. به عبارت دیگر، به جای محافظت از شما در برابر تروجان های بانکی، ­باج­افزار ها یا دیگر تهدیدات و خطرات، اغلب برنامه های جعلی هستند که با نشان دادن بیش از حد تبلیغات شما را آزار می­دهند.

البته برخی از این برنامه ها که با نام ضد ویروس موبایل معرفی شده­اند، توسط گوگل شناسایی شده و به زودی از Google Play حذف خواهند شد.

اغلب برنامه­ها برای تشخیص تروجان ها نام بسته های مشاهده شده را با داده های لیست سیاه و لیست سفید موجود مقایسه می­کردند. که مطمئنا این روش تشخیص تروجان به قدری ابتدایی است که دور زدن آن برای سازنده های تروجان ها کاری ندارد. شایان به ذکر است که کاربر با نصب این قبیل برنامه ها، خیالش از جهت حفظ امنیت دستگاهش آسوده می­گردد.

ممکن است دانستن این نکته که بسیاری از برنامه­های تبلیغ گر خود را حافظ امنیت موبایل معرفی می­کنند برایتان تازگی نداشته باشد.

علاوه براین، تعدادی از برنامه هایی که در این آزمایش نمره پایینی آوردند کار توسعه دهندگانی است که از روی سرگرمی دست به برنامه­نویسی و تولید برنامه می­زنند. آنها به جای تمرکز بر روی کیفیت نرم­افزار امنیتی، انواع گوناگونی از برنامه ها را توسعه می­دهند که تنها هدف آن درآمد زایی برای خودشان است. برخی دیگر تنها می­خواهند در رزومه کاری خود، توسعه برنامه های امنیتی هم به چشم بخورد.

دقت داشته باشید، امتیاز دهی کاربران یا دفعات دانلود لزوما معیار خوبی برای انتخاب برنامه نیست. طبق بررسی های به عمل آمده بر روی ۲۵۰برنامه استفاده شده در آزمایش، اکثریت دارای امتیاز ۴ یا بیشتر در Google Play بودند. یک برنامه کلاهبرداری قبل از شناسایی شدن، ممکن است چندین بار دانلود شده باشد.

مطالب مطرح شده ممکن است نگران کننده باشد، اما این نتایج به ما یادآور می­شوند که باید از محصولات مشهور با پیشینه اثبات شده در امر حفظ امنیت گوشی های موبایل استفاده کنیم.


ماف نیوز: یک کولبر در مناطق مرزی شهرستان بانه بر اثر شلیک مستقیم نیروهای سپاه پاسداران جان خود را از دست داده و یک تن دیگر هم در حادثه‌ای مشابه زخمی شد.

به گزارش مرکز دموکراسی و حقوق بشر کردستان، روز سه‌شنبه ۴ تیرماه ۱۳۹۸، گروهی از کولبران در منطقه‌ی مرزی شهرستان بانه در کمین نیروهای سپاه پاسداران افتادند که در نتیجه‌ی گشودن آتش بر روی کولبران، یک تن به نام “هیمن صالح‌پور” ٢١ ساله فرزند سلیم از اهالی روستای “آلوت” از توابع بخش نمشیر جان خود را از دست داد.

هیمن صالح‌پور


تلگرام ماف نیوز
به گفته‌ی یک منبع مطلع، این کولبران در نزدیکی پاسگاه مرزی “ناوبریتان” بدون اخطار قبلی و از فاصله‌ی نزدیک، به ظن حمل کالای قاچاق هدف قرار گرفته‌اند.

در همین رابطه نیز، چند روز پیش یک کولبر به نام “عمر محمدی” فرزند صادق در دهستان بوالحسن بر اثر شلیک همین نیروها زخمی شده بود.

کولبری، شغلی کاذب و مشقت‌بار است که مردم مناطق مرزی در پی فقدان فرصت‌های شغلی به آن روی می‌آورند و سالانه ده‌ها تن در مواجهه با خطرات طبیعی و یا در پی شلیک نیروهای مرزبانی کشته و‌ یا زخمی می‌شوند.
+++++++++++++++++++
جهت همکاری با بخش فارسی ماف نیوز و یا به اطلاع رساندن موارد نقض حقوق بشری، میتوانید به تلگرام و یا ایمیل زیر پیام ارسال کنید:
info@mafnews.de

ارتباط با ادمین تلگرام:

https://t.me/mafnews2

سازمان حقوق بشر ایران، ۵ تیر ماه ۱۳۹۸: بیش از پنج زندانی محکوم به مرگ در زندان رجایی شهر کرج، جهت اجرای حکم به سلول انفرادی منتقل شدند.

بنا به اطلاع سازمان حقوق بشر ایران، طی روزهای گذشته بیش از پنج زندانی که غالبا با اتهام «قتل عمد» به قصاص نفس (اعدام) محکوم شده اند، جهت اجرای حکم به سلول انفرادی منتقل شدند. قرار است حکم این زندانیان در صورت عدم رضایت شکات، تا ساعاتی دیگر به اجرا درآید.

هویت یکی از این زندانیان مجید حسن‌زاده از بند ۱۰ احراز شده است.

بر اساس گزارش سالانه سازمان حقوق بشر ایران، در سال ۲۰۱۸ میلادی، دست‌کم ۲۷۳ نفر در زندان‌های مختلف ایران اعدام شدند که از این تعداد دست‌کم ۱۸۸ نفر با اتهام قتل عمد به قصاص نفس (اعدام) محکوم شده بودند. تقریبا ۶۶ درصد اعدام‌های شمارش شده این سال، یعنی ۱۸۰ مورد از سوی مقامات اعلام نشده‌اند.

عدم درجه بندی برای قتل عمد در ایران باعث می‌شود هر نوع قتلی فارغ از شدت و ضعف و انگیزه متهم، منجر به صدور حکم اعدام شود.

  نگاهی انتقادی به مهندسی زیستی

اتومبیل‌ها جایگاه ویژه‌ای در زندگی هر شهروندی تسخیر کرده‌اند و تصور زندگی بدون آنها سخت شده است. اما این وسیله چه تاثیری بر زیست شهری و فردی ما گذاشته است؟ آیا اتومبیل تنها یک وسیله برای جابجایی است؟

 

معمولاً بحث اتومبیل و ترافیک بیشتر‌ در حوزه مهندسی ترافیک و برنامه‌ریزی شهری مطرح می‌گردد. در نگاه مهندسی این معادله‌ی عرضه‌ـ‌تقاضای سفر است که بر اساسش برای مسئله‌ ترافیک برنامه‌ریزی و نهایتاً مقتضیات زیرساختی‌اش فراهم می‌شود. اما برای فهم تمایل شهروندان به خودرو‌محوری و رابطه‌ای که خودرو سواران با اتومبیلشان برقرار می‌کنند باید از منظری دیگر به آن نگریست تا مسئله‌ ترافیک را که مهندسان در به‌عنوان بی‌مسئولیتی شخصی و خودخواهی فرد فرد جامعه جا می‌زند، برایمان روشن شود. مسئله استفاده از اتومبیل شخصی عموماً در سیاست‌گذاری‌ها و نشست‌های متخصصان و همچنین رسانه‌ها به‌صورت “انتخاب فردی و سلیقه‌ای اشخاص” فروکاسته می‌شود و بالطبع راه مقابله با آن را فرهنگ‌سازی و آموزش و غیره می‌دانند تا از این خلال با بالا بردن «آگاهی» مخاطب از لطمه‌های آتی به محیط‌زیست و دیگر ساکنان شهر جلوگیری شود. آنچه در فهم آکادمیک از بازنمایی می‌گریزد اما همان چیزی است که معادلات و برنامه‌ریزی‌ها را دود می‌کند و به هوا می‌فرستد و سیاست‌گذاری‌ها را به شعار‌هایی تهی و خالی از اثر مبدل می‌کند. مهندسان درکی از این نکته ندارند که مسئله اتومبیل امروزه تنها مسئله «وسیله نقلیه» نیست. ازاین‌روست که عمدتاً زمانی که بحث از اتومبیل می‌شود اولین مسئله‌ای که  نگاه مهندسی مطرح می‌کند، جایگزین کردن وسایل حمل‌ونقل عمومی و افزایش ظرفیت شبکه‌های حمل‌ونقلی است. درصورتی‌که مسئله اتومبیل و ترافیک شهرها مسئله‌ای است برآمده از «تعیّنی چندوجهی» که با درهم‌فشردگی و برخورد نیروهای مختلف اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و زیستی صورت‌بندی می‌شود. از این منظر فروکاست مسئله‌ی اتومبیل به امری صرفاً مهندسی و فنی نتایجی جز آنچه تا امروزه حاصل شده است دربر نخواهد داشت.

با این توضیح باید پرسید دانش اکادمیک چقدر به بررسی نسبت امر اقتصادی و اتومبیل پرداخته است؟ امروزه راننده بودن تبدیل به بازار کار برده‌محوری شده که قشر وسیعی از افراد را چه از حاشیه و چه از مراکز شهری با تنوعی از مدارک و مدارج علمی و شغلی به خود جذب کرده است. مسائلی مانند سرعت سرسام‌آور هزینه‌های زندگی در مقابل سطح پایین دستمزدها، فقدان یا تضعیف حمایت‌های نهادی‌ـ‌حقوقی مانند قانون کار و بیمه که منتهی به فرسایش بیش‌ازاندازه‌ ماشین‌ها و بدن‌ها در چرخه تولید و بازتولید شده است، تا چه اندازه موردتوجه متخصصان و سیاست‌گذاران این حوزه قرار می‌گیرد؟

اجازه دهید از بعدی دیگر به این مسئله نگاه بیندازیم. دانش آکادمیک تا چه میزان به نسبت امر اروتیک و اتومبیل التفات دارد؟ چقدر به بسترهای بومی‌ای که خودروی شخصی را به مکانی برای عشق‌بازی تبدیل کرده است توجه می‌کند؟ از طرف دیگر آیا اساساً به در هم تنیدگی منطق سرمایه محوری و امر اروتیک و  تبدیل‌شدن خود اتومبیل به‌عنوان عامل تسهیلگر و ایجادکننده فرصت برای برقراری روابط جنسی و احساسی پرداخته است؟ کدام نظام دانش رسمی تاکنون مکانیسم تولید میل زنانه‌ای را که به‌سوی صاحبان خودرو جاری می‌شود آن‌چنان‌که هر چه خودروی شما لوکس‌تر باشد جاذبه‌های اروتیک بیشتری غلیان می‌کند و عملاً ساحت‌های گوناگون هستی او را از بن فرسوده  و به دارایی‌اش تقلیل می‌دهد افشا کرده است؟ کدام نظام دانش تاکنون نسبت میزان اروتیک بودن لوکس‌سواری را با بقیه مقایسه کرده؟ بدون جنگیدن با این مکانیسم چگونه می‌توان میل به اتومبیل‌محوری را «مهندسی» کرد؟ آیا همان‌طور که به اروتیک‌سازی زنان پرداخته شده به اروتیک‌سازی مردان و ارتباط این فرایند با مالکیت خودرو نگاهی می‌شود؟

برنامه‌ریزی شهری  چقدر به ارتباط اتومبیل و تمرکز‌محوری سیاست‌گذاری‌های کلان حکومتی توجه کرده است؟ چقدر به جلوگیری از خالی از سکنه شدن بخش‌های مختلف کشور و گسترش حاشیه‌نشینی در کلان‌شهرها پرداخته؟ چقدر به پراکنش فرصت‌های شغلی مناسب در سطح کشور عنایت دارد تا رانندگی تبدیل به شغل اول جمعیت وسیعی از مردم نشود؟ دانش آکادمیک چه اندازه به رابطه خصوصی‌سازی کارخانه‌ها و بنگاه‌های اقتصادی مختلف که باعث ورشکستگی و تعدیل نیرو در مقیاس‌های عظیم و نهایتاً افزایش تعداد رانندگان شده است می‌پردازد؟

دانش جریان غالب چقدر به همه‌شمولی فرصت‌های تفریح در شهر تهران پرداخته تا پدیده‌هایی نظیر “دور دور” یا “ماشین بازی” را  در امتداد آن بفهمد؟ به‌جز برخوردهای پلیسی، قهری و کنترلی با این پدیده‌ها چه اقدامی جهت فهم آن‌ها صورت گرفته است؟

آیا اساساً دانش رسمی توجهی به نسبت امر زنانه و اتومبیل دارد؟ به اینکه اکثر زنان از اتومبیل نه‌تنها به‌عنوان وسیله حمل‌ونقل که به‌عنوان حائلی برای جلوگیری از تعرض به حریم شخصی خود استفاده می‌کنند؟ آیا دانش رسمی توانسته است اتومبیل را برای زنان ملجأیی ببیند که آن‌ها را از چشم سراسر بین فالوس‌محوری در امان می‌دارد که مقید به حک رمزگان خود بر بدن زنان به‌محض حضورشان در فضای عمومی است؟

دانش شهرسازی چقدر به رابطه اقتصاد ملک و مسکن و افزایش استفاده از اتومبیل پرداخته است؟چقدر به رابطه افزایش مساکن خالی در شهر تهران و گسترش حاشیه‌نشینی در اطراف آن پرداخته تا مشخص کند چه میزان از استفاده از اتومبیل ناشی از نیروی گریز از مرکز ماشین سرمایه‌داری است که پرتابه‌های خود را از میان فرودستانی انتخاب می‌کند که هرروز از حاشیه‌های شهر برای به دست آوردن لقمه‌ای نان به درون در شهر سفر می‌کنند؟

سوژه‌هایی که نظام آموزش آکادمیک رشته شهرسازی تولید کرده مشتی ذهن رام برای مشروعیت‌بخشی به تصمیماتی است که به دنبال انسداد کوچک‌ترین فرصت‌های زیست برای پایین‌دست‌ترین اقشار و محروم کردن آن‌ها از هرگونه امکانات است.

سوژه‌هایی که نظام آموزش آکادمیک رشته شهرسازی تولید کرده مشتی ذهن رام برای مشروعیت‌بخشی به تصمیماتی است که به دنبال انسداد کوچک‌ترین فرصت‌های زیست برای پایین‌دست‌ترین اقشار و محروم کردن آن‌ها از هرگونه امکانات است. از پولی ساختن معابر تا افزایش قیمت بنزین، وظیفه  این دانش وجاهت علمی بخشیدن به تصمیمات سبعانه‌ای است که رژیم دانش به دوش طوطیان خوش‌سخن خویش گمارده. چند درصد از متخصصان شهری یک‌بار آمارهای منتشرشده از سوی شرکت کنترل کیفیت هوای شهر تهران را با دقت خوانده‌اند تا بفهمند بیشترین میزان آلودگی هوای تهران نه موتورسیکلت‌ها و خودروهای شخصی بلکه ناوگان گازوییل‌سوز فرسوده (که بخشی از حمل‌ونقل عمومی نیز در این دسته‌بندی جای می‌گیرد) و کارخانه‌ها آلاینده قرارگرفته در مسیر باد غالب ورودی به شهرند که به هیچ‌گونه استانداردهای محیط زیستی پایبند نیستند؟

چند درصد از متخصصان شهری به‌جای غوطه‌ور شدن در خیال دوچرخه‌سواری در اتوبان‌های تهران و ارائه نمونه‌هایی از شهرهایی با یک پانزدهم مساحت تهران که تمام مردم آن با دوچرخه تردد می‌کنند به مفهوم اتومبیل در زیست جهان ایرانی اندیشیده‌اند؟ یا حتی سعی کرده‌اند بفهمند جایگاه اتومبیل در زیست شهرنشین ایرانی چیست؟

چند درصد از متخصصان دغدغه‌مندِ آلودگی به ازای انتشار هر ۱۰ صفحه انتقاد از مردم برای استفاده از اتومبیل شخصی، در رابطه با سیاست‌های گمرکی و مالیاتی مرتبط با خودروهای هیبریدی و همدستی حوزه اقتصادی و سیاسی یک خط نوشته‌اند؟ چند درصد از متخصصان به‌جای خودروهای شخصی به مصوبه تخریب باغات  یا ساخت برج‌ها در منطقه ۲۲ که منطقه تنفس تهران بود اعتراض کردند؟ چند تن از متخصصان به‌جای بررسی آسیب‌شناسانه و بت‌واره شرایط موجود به شناسایی تبار فیزیولوژیک آن به‌عنوان ضرورت‌های عملکردی نظام توزیع و انباشت سرمایه پرداختند؟ چند تن از متخصصان که خود در طرح‌های شهری «مسئول» بوده‌اند و امضایشان پای تک‌تک طرح‌ها و برنامه‌های شهری است، حاضر به افشای این حقیقت‌اند که مسائل ویران‌کننده‌ی امروز نه «به‌رغم» راهکارها و طرح‌های نوشته‌شده در این چند دهه، بلکه «با همدستی» آنان به وجود آمده است؟

شوربختانه در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که متخصصان و برنامه‌ریزان که سالیان سال «مسئول» برنامه‌ریزی برای ترافیک و آلودگی هوا بوده‌اند، خود تبدیل به اولین «منتقدان» وضعیت شده‌اند. از یک‌سو جیب‌هایشان از طرح‌ها و برنامه‌های شهری پر می‌شود و از سوی دیگر دهانشان از نقد و ذم شرایط موجود. اگر بخواهیم به  نسبت اتومبیل و زیست جهان امروزمان بازگردیم باید این «دوزیستی» متخصصان را نه به‌عنوان راه‌حل بلکه به‌عنوان بخشی از مسئله‌ی اتومبیل در ایران پیش چشم بیاوریم.

 

 

 

 

در بیش از ۴ دهه از استقرار جمهوری اسلامی، صاحبان قدرت همواره کوشیده اند، تا هویت اسلامی خود را با نقض حق زنان، مبنی بر انتخاب حق پوشش، تحقق بخشند. گشت های خیابانی و کمیته ها تحت عنوان گشت جُندالله، گشت ثارالله، گشت انصار، گشت ارشاد و غیره، با اذیت و آزار شهروندان در فضای عمومی و خصوصی، آرامش خاطر را از آن ها سلب کرده و حقوق اولیه انسانی را نقض نموده اند.

حجاب اجباری موضوعی کلیدی برای هویت بخشی اسلامی صاحبان قدرت بوده و با وجود تلاش های مکرر و البته نافرجام حاکمیت، جامعه ایران با مقاومت به اشکال گوناگون، به انگاره های ذهنی واپسگرایان، هیچ گاه رضایت خاطر نداده اند.

اگر کشف تحمیلی حجاب در راستای تحولات جامعه جهانی راهگشای حضور زنان در فضای عمومی و مشارکت اجتماعی بود، حجاب اجباری با مختصات خاص ایدئولوژیکی آن و روش های خشونت بار برای تحمیل آن، به یک کنش سیاسی تبدیل شده است.

 در ۴ دهه گذشته به مصداق “هر کسی به ظن خود شد یار من”، امنیت، اخلاق، ساختار و هنجار در مورد کنترل پوشش زنان و حجاب، در هر دوره به گونه ای با سایه روشن های خاص، بازتاب تنش و مبارزه قدرت در حلقه صاحبان قدرت جمهوری اسلامی بوده است.

به نظر می رسد با شدت گرفتن تنش بین آمریکا و ایران، تحریم اقتصادی که سنگینی بار آن بر دوش مردم زحمت کش ایران است، بار دیگر کمربندهای کنترل اقتدارگرایانه بر روی زنان و به ویژه حجاب، محکم تر بسته می شود، و این بار گشت نامحسوس امنیت اخلاقی، خشونت بین زنان را در فضای عمومی دامن زده است. نگاهی به ۴ دهه قبل و سیر گذار حجاب اجباری به بدحجابی و سپس بی حجابی نشان می دهد که حتی برخی از دست اندرکاران جمهوری اسلامی می گویند، در دیگر بر روی همان پاشنه نخواهد چرخید. در اسفند ماه ۵۷، آیت الله خمینی در جمع طلاب قم گفت که زنان باید با حجاب اسلامی بیرون بیایند و سپس شعار “یا روسری با توسری” نه تنها بر دیوارهای خیابان ها نقش بست، بلکه مزاحمت های خیابانی، توهین، هتک حرمت و بازداشت ها چنان بالا گرفت، که آیت الله طالقانی در گفتگویی اظهار داشت: «هر حقوق حقه زنان در اسلام و در جمهوری اسلامی محفوظ خواهد ماند و حالا از آن ها خواهش می کنیم که لباس ساده و با وقار با روسری سرشان بیاندازند چون به جایی بر نمی خورد».

۱۰ تیر ماه ۱۳۵۹، حجت الاسلام ری شهری، رئیس وقت دادگاه انقلاب در بخشنامه ای نوشت که، از ورود آن دسته از پرسنل زن که پوشش اسلامی ندارند به اماکن نظامی و سرویس های رفت و آمد جلوگیری به عمل آید. در پی این بخشنامه دوره نوینی از خشونت علیه زنان در فضای عمومی به عمل آمد و رسانه ها فروکردن پونز در پیشانی زنان را گزارش دادند.

در آبان ماه ۱۳۶۲، قانون مجازات اسلامی تصویب شد و بر اساس آن زنانی که بدون حجاب شرعی در معابر و انظار عمومی ظاهر شوند، به حبس تعزیری تا ۷۴ ضربه شلاق محکوم می شوند. برای اولین بار در همان سال ۱۳۶۲ بحث تازه ای تحت عنوان “بدحجابی” مطرح شد و کمیته های جُندالله و نیروی مبارزه با منکرات برای برخورد با “بدحجابی” تشکیل شدند.

اواخر تیر ماه ۱۳۶۳ نیز، با یورش ماموران وزارت کشور به بوتیک های لباس، عده ای بازداشت شدند. فروردین ماه ۱۳۶۴، اکبر هاشمی رفسنجانی، با اوج گرفتن حرکات بی بند و بار موتورسواران حزب اللهی در خیابان ها، بدون انتقاد تند از عمل آن ها جلوگیری نمود.

سایه روشن های مبارزه با بدحجابی در خلال سال های ۱۳۶۴ تا ۱۳۷۵ ادامه داشت. گشت ارشاد که نام رسمی آن “طرح ارتقای امنیت اخلاقی” است، به طور رسمی و با سازمان دهی جدید خود از سال ۱۳۸۴ کلید خورد. این طرح با ۲۱۹ ماده در خصوص وظایف تخصصی دستگاه های قانون گذار و اجرایی، و ۱۶ ماده در مورد سیاست ها و راهکارها در دوران ریاست جمهوری احمدی نژاد ابلاغ شد.

در تابستان ۱۳۸۵ اتومبیل های گشت ارشاد در قالب “طرح ارتقای امنیت اجتماعی” در خیابان ها مستقر شدند. در سال ۱۳۸۷، نیروی انتظامی از اختصاص بودجه ۱۰۳ میلیاردی به این طرح و دائمی شدن آن خبر داد. این طرح تا سال ۱۳۸۹، علی رغم مخالفت های گوناگون نسبت به شیوه اجرای این طرح، ادامه پیدا کرد تا در این سال گشت ارشاد به طور رسمی حذف شد و پروژه اعمال کنترل بر پوشش زنان با نام جدیدی که “طرح امنیت اجتماعی” بود به میدان آمد. اما این تغییر نام نتوانست باور مردم را به نقش گشت ارشاد تغییر دهد و مردم هم چنان به این طرح “گشت ارشاد” می گفتند.

تمرکز فعالیت گشت ارشاد، موضوع حجاب زنان و برخورد با کسانی است که حجاب را با هنجارهای توصیف شده توسط جمهوری اسلامی، رعایت نمی کردند. افراد خاطی مورد تعقیب قانونی قرار گرفته و پای خیل عظیمی از زنان به حوزه های قضایی کشیده شد. در سال ۱۳۹۲، اسماعیل احمدی مقدم، از برخورد با سه میلیون و شش صد هزار بدحجاب خبر داد، که هجده هزار مورد آن به قوه قضاییه معرفی شدند و پرونده های قضایی برای آنان باز شد. اما از آن جا که همواره پوشش زنان ابزاری برای پیشبرد مقاصد سیاسی صاحبان قدرت است، با نزدیکی به فضای انتخابات ریاست جمهوری از فعالیت های گشت ارشاد کاسته شد. علی رغم هزینه کلان دولت برای گشت ارشاد و حجم پرونده های قضایی و تلاش جمهوری اسلامی برای منکوب کردن خواست زنان نسبت به انتخاب پوشش خود و تنوع در نوع، رنگ، طرح، پدیده “بد حجابی” نه تنها مهار نشد، بلکه بیش تر به مثابه شکلی از مقاومت مدنی بدل شد.

در سال ۱۳۹۴، مرکز پژوهشی مجلس شورای اسلامی این طرح را ناموفق دانست. و اجرای آن را باعث ایجاد دورویی و نفاق در جامعه قلمداد کرد. این گزارش هم چنین عدم توفیق این طرح را در فقدان مطالبه خواست عمومی دانست. این گزارش هم چنین اشاره کرد که جرم انگاری بدحجابی در ابتدای انقلاب اسلامی در شرایطی رخ داد که چنین مطالبه ای در جامعه وجود داشت. گزارش خواستار تدابیر و راهکارهای نوینی برای “امنیت اجتماعی” بود.

در سال ۱۳۹۵، حسین ساجدی نیا، خبر از حضور ۷ هزار نیروی نامحسوس جهت پیشبرد “طرح ارتقای امنیت اجتماعی” داد. در سال های اخیر نیز به یمن رسانه های اجتماعی و تلفن های همراه هوشمندی که در اختیار مردم است، خشونت و سرستیزی گشت ارشاد با زنان انعکاس و حضور گسترده ای داشته، که سبب شده مقاومت در برابر حضور آن در فضای عمومی بالا بگیرد.

فاطمه سعیدی، در ۱۳۹۶، در مورد گشت ارشاد با دختران می گوید: «ای کاش به جای گشت ارشاد ما گشت دروغ می گذاشتیم، دروغ و فساد را رها کرده ایم و گرفتار چند تار موی دختران شده ایم».

وظیفه گشت امنیت اخلاقی نامحسوس چیست؟

این ۷ هزار مامور، پلاک ماشین هایی را که اقدام به مواردی اعم از کشف حجاب در خودرو، مزاحمت برای نوامیس، آلودگی صوتی و انجام حرکات نمایشی کنند، از طریق ارسال پیامک گزارش می دهند. پس از گزارش، ماموران پلیس امنیت اخلاقی با فرد خاطی تماس گرفته و به وی اعلام می کنند که در مهلت داده شده به پلیس مراجعه کند؛ اگر فرد خاطی مراجعه کرد اقدام قانونی صورت می گیرد و در غیر این صورت پلیس خود به منزل فرد خاطی مراجعه کرده و اگر فرد خانه نباشد یا آدرس درست نباشد، پلاک ماشین در حوزه تخلفات ثبت و فرد نمی تواند ماشین خود را بفروشد یا از خدمات آن استفاده کند. جزییات این طرح و نحوه اجرای آن، سوالات زیر را به وجود می آورد:

  • این ۷ هزار نفر اگرچه مستقیماً با افراد تماس برقرار نمی کنند، اما ضابط قضایی تلقی می شوند. براساس آیین دادرسی کیفری کشور، پلیس نامحسوس وجود ندارد و بنابراین این افراد نمی توانند ضابط قانون باشند.
  • این افراد از چه صلاحیت و تخصصی برخوردارند؟
  • مدیریت و بررسی پرونده های قضایی که گشت های نامحسوس اخلاقی به وجود می آورند بر حجم کلان پرونده های قضایی کنونی – که در فروردین ۱۳۹۵ به نسبت جمعیت ایران ۲ برابر استانداردهای جهانی است-، می افزاید. حمیدرضا طباطبایی نایینی، نایب رئیس کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس، می گوید که سالانه حدود ۷ میلیون پرونده به محاکم دادگستری یا نهادهای قضایی وابسته، مانند شوراهای حل اختلافات وارد می شود. در واقع میزان پرونده های قضایی ایران با هند -که جمعیتی بیش از یک میلیارد نفر دارد-، برابر است. این در حالی است که روند کلی جهانی و رهنمودهای بین المللی، در مسیری است که باید سیستم قضایی موثرتری سازماندهی شود، تا پرونده های کم تری باز شود.

هم چنین نقش پلیس گشت ارشاد این سوال را بر می انگیزد که، بر اساس قوانین ایران پلیس تنها ضابط قضایی و اجرا کننده قانون است و نمی تواند قانونگذاری کند. اما اسماعیل احمدی مقدم، فرمانده وقت نیروی انتظامی در این مورد می گوید: «تعمیق مصادیق حجاب و حد مرز آن بر عهده نیروی انتظامی است». لازم به یادآوری است که شورای عالی انقلاب فرهنگی بر خلاف قانون اساسی، که یگانه قانونگذار را مجلس می داند، حق وضع قانون دارد و این شورا مجری “طرح جامع عفاف” را به نیروی انتظامی، وزارت اطلاعات و بسیج واگذار کرده است. پلیس و نیروهای انتظامیِ “محسوس” در ایران کنونی و سابق، از اعتماد مردم نسبت به رفتارهای اخلاقی برخوردار نبوده، آن وقت چه انتظاری از نیروی “نامحسوس” که پاسخگویی آنان در برابر مردم نامشخص است، داریم؟ بسیار محتمل است، اختلافات شخصی و خرده جنایت هایی در این گزارش ها، مستقر گردد و زندگی شهروندان، امنیت و آرامش آنان را به مخاطره اندازد. نمونه های اخیر رفتارها و برخورد خشونت بار مردم با گشت نامحسوس (ویدئوی گیلان) حکایت از تشدید سوءظن، نفاق، دشمنی و خشونت دارد، که همه این ها ضرباتی مهلک بر اعتماد عمومی، سقوط اخلاقیات و بروز تنش های اجتماعی است.

بی حجابی، مسئله ای امنیتی؟

در جامعه ای که آزادی و احترام به حقوق انسانی وجود ندارد، هر موضوعی می تواند امنیتی و سیاسی شود. پیگیری و کوشش های نافرجام ۴ دهه پافشاری بر تحمیل حجاب اسلامی به زنان، بخش زیادی از سرمایه مادی و معنوی حاکمیت را صرف خود کرده است. حجاب اجباری آن گونه که محمدجعفر منتظری، دادستان تهران می گوید «بدحجابی و بی حجابی خط قرمز جمهوری اسلامی است»، یکی از موضوعات بنیادی و استراتژیک حاکمیت شد و مقابله هر روزه با زنان حساسیت های زیادی را در جامعه بر انگیخته است. به نظر می رسد بخش قابل ملاحظه ای از مقابله با گشت ارشاد و نیروهای محسوس و نامحسوس “امر به معروف و نهی از منکر” به نوعی مخالفت با گفتمان غالب و رسمی، و شکلی از کنش اجتماعی به خود گرفته است.

گفتگویی را به خاطر می آورم با یک دانشجوی ایرانی دارای حجاب اسلامی، که در دانشگاه کالیفرنیا دوره کارشناسی ارشد خود را می گذراند. برای اطمینان از این که در جو کنونی آمریکا، حقوق وی پایمال نشود و با آسودگی خاطر به تحصیل ادامه دهد، از او پرسیدم که، چه احساسی با پوشش خود در این جا در مقایسه با ایران دارد؟ وی به سرعت پاسخ داد که، نسبت به آمریکا، نگاه های سنگین را در ایران بیش تر احساس می کردم. وی گفت چون که در ایران حجاب اجباری است. در دهه گذشته، لایه هایی از حاکمیت، بدحجابان و ناقضان حجاب در اعتراض به حجاب اجباری را در ردیف اختلاس گران و دزدان بیت المال رده بندی کرده اند. نشریه اداری-سیاسی سپاه پاسداران در شماره اخیر خود می نویسد: «اگر اختلاس، دزدی، احتکار و حرام خواهی نمی خواهیم، باید زنی عفیف، نجیب و محجوب در جامعه داشته باشیم»، هم چنین به صراحت از حجاب به عنوان «مقوله ای امنیتی، اعتقادی، ایدئولوژیک و فرهنگی که پیش از آن که قانون باشد، اخلاق است»، می نویسد. از سوی دیگر احمد مازنی، نماینده مجلس، می گوید: «برخوردهای نظامی با مسائلی که جنبه فرهنگی دارد جواب نمی دهد. جامعه را نمی توان با این روش، به هنجارهای ارزشی بازگرداند. دوره گشت ارشاد به پایان رسیده است». پروانه سلحشوری رئیس فراکسیون مجلس با اشاره به اظهارات اخیر وزیر کشور مبنی بر این که “حجاب دغدغه دولت است” به حضور گشت ارشاد اشاره کرده و می گوید: «باید برخورد غیرمحترمانه نکرد. سیزده سال گشت ارشاد چه جوابی توانسته بگیرد؟ چه حجاب بهتری برپا شده؟ آیا نتیجه دلخواه گرفته شده؟ در ترکیه .و مالزی که حجاب اجباری نیست، روز به روز به افراد محجبه اضافه می شود».

واقعیت آن است که امنیت، چه در دنیای واقعی و چه در دنیای مجازی، یکی از موضوعات مورد توجه قرن کنونی است. اما نقطه تلاقی امنیت و جنسیت از اهمیت و لایه های بیش تری برخوردار است. یکی از حوزه های قابل تامل در دولت های توتالیتر و بسته، آن است که از امنیت زنان برای تحکیم کنترل بر جامعه، استفاده ابزاری کرده و یا در ارتباط قرار دادن امنیت زنان با امنیت ملی می کوشند، تا فریادها را برای تحقق برابری جنسیتی و رسیدن به حقوق انسانی زنان خفه کنند.

کنترل پوشش، سبک زندگی، رفتار و کردار زنان در فضای خصوصی و عمومی، که به بهای سلب آزادی های شخصی شهروندان تمام می شود، در شرایط کنونی که زندگی روزمره مردم با فشارهای نوینی از سوی تحریم اقتصادی مواجه است، لایه های سنگینی از عدم امنیت و آرامش را به مردم تحمیل می کنند. زنان در چنین شرایطی که از یک سو، تنش های روابط خارجی و مطرح بودن گزینه جنگ و از سوی دیگر فشارهای اقتصادی را تجربه می کنند، دیگر تاب فشارهای روانی عدم امنیت به وجود آمده توسط گشت ها را ندارند.

امنیتی کردن مسئله حجاب، پیامک های تهدیدآمیز، سرکوب، بازداشت، اذیت و آزار بدحجابان و بی حجابان و دختران خیابان انقلاب، عدم توجه به خواست عمومی مبنی بر حق انتخاب پوشش، در واقع پاک کردن صورت مسئله است. مبارزات و رویارویی نسل های پس از انقلاب -که در بطن جمهوری اسلامی پرورش یافته اند-، مبنی بر خواست آزادی های فردی، انتخاب در سبک زندگی و پوشش، هم چنان ادامه دارد و رشد خواهد یافت. جوانان ایرانی به یمن تکنولوژی اطلاعاتی، امروزه در ارتباط نزدیک با جامعه جهانی قرار دارند، مطالبات به حق خود را مطرح و دولت و کارگزاران دولتی را مسئول می دانند. جذابیت موضوع حجاب برای صاحبان قدرت و رسانه های غربی آن ها را برآن داشته تا از آن برای پیشبرد سیاست های سلطه گرانه خود، استفاده ابزاری و هدفمند کنند.

امنیتی کردن مسئله حجاب، نه تنها امنیت اخلاقی را به ارمغان نمی آورد، بلکه جامعه جنسیت زده ایران را، با چالش های نوین مواجه خواهد کرد و به نوعی تلاش حکومت برای خفه کردن مطالبات مدرن، آب در هاون کوبیدن است.

پانوشت ها:
  1. مروری بر تاریخچه گشت ارشاد، عصر ایران، ۱ اردیبهشت ماه ۱۳۹۵
  2. ورود گشت ارشاد به نمایشگاه کتاب، فرارو، ۱۰ اردیبهشت ماه ۱۳۹۳
  3. پرونده های قضایی در ایران ۲ برابر استاندارد جهانی است، خانه ملت، ۲۰ فروردین ماه ۱۳۹۵
  4. امنیت اخلاقی، وبسایت وبسایت دفتر حفظ و نشر آثار سیدعلی خامنه ای،
  5. پلیس امنیت اخلاقی چیست؟، وبسایت فرمون، ۱ اسفندماه ۱۳۹۷
  6. نشریه اداره سیاسی سپاه پاسداران: حجاب “مقوله ای امنیتی” است، وبسایت ایران اینترنشنال، ۲۹ اردیبهشت ماه ۱۳۹۸
  7. برخورد “گشت ارشاد”ی با بدحجابی موثر نبوده است، ایسنا، ۲۷ تیرماه ۱۳۹۶
  8. مرکز پژوهش های مجلس اعلام کرد؛ فقدان خواست عمومی، دلیل ناموفق بودن اجرای گشت ارشاد و جمع آوری ماهواره ها، آنا، ۲۱ شهریور ماه ۱۳۹۴

نظر شما پس از تایید دبیر وب‌سایت منتشر می‌شود.

لطفا به زبان فارسی کامنت بگذارید.
برای نوشتن به زبان فارسی می توانید از ادیتور زمانه استفاده کنید.

کامنتهایی که حاوی اتهام، توهین و یا حمله شخصی باشد هرز محسوب می شود و
منتشر نخواهد شد.

 

لینک به ادیتور زمانه:         

برای عبور از سد فیلترینگ

پرونده ۱۳۹۱ / چشم‌انداز ۱۳۹۲

مشخصات تازه دریافت برنامه های رادیو زمانه  از ماهواره:

ماهواره  :Eutelsat

هفت درجه شرقی

پولاریزاسیون افقی 

سیمبول ریت ۲۲

فرکانس ۱۰۷۲۱مگاهرتز

حامیان ما

همیاران ما