خانه | جامعه | زنان

پروین اردلان: مبارزه‏ مدنی، مبارزه‏ای یک‏روزه نیست

پنجشنبه, 1390-05-06 19:18
نسخه قابل چاپنسخه قابل چاپ
گفت‌وگو با پروین اردلان درباره بیانیه فعالان جنبش زنان، در اعتراض به خشونت فراگیر علیه زنان:
سارا روشن
سارا روشن- در پی انتشار بیانیه‌ تحلیلی فعالان و حامیان جنبش زنان، در اعتراض به خشونت فراگیر علیه زنان در ایران، گفت‌وگویی کرده‌ام با پروین اردلان، پژوهشگر و فعال حقوق زنان که از تنظیم‌کنندگان و امضا‌کنندگان  این بیانیه‌‌ است. نخست از او درباره تهیه‌کنندگان این بیانیه پرسیده‌ام.
 
 
 
پروین اردلان: تهیه‏‌کنندگان این بیانیه جمعی از فعالان جنبش زنان در داخل و خارج ایران بودند و تا جایی که من اطلاع دارم، به صورت مشورتی تهیه شده است.
 
لزوم انتشار چنین بیانیه‏ای در شرایط فعلی ایران چیست؟

صدور چنین بیانیه‏هایی در جامعه‏ کنونی ایران اتفاقاً ضروری است. به این دلیل که خشونت و فشار سیستماتیکی که علیه زنان و فعالان مدنی، فعالان سیاسیو اجتماعی، در جامعه‏ ایران اعمال می‏شود، آنقدر بالا است که صدور چنین بیانیه‏هایی حداقل نشان می‏دهد فعالان جنبش زنان نسبت به این قضیه بی‏تفاوت نیستند و فکر می‏کنم این مسئله  خیلی مهمی است.

از جمله مسئله‏ تجاوز به زنان که در این بیانیه مطرح شده و واکنش‏هایی که از طرف حاکمیت ایران نسبت به این مسئله شکل گرفته و در واقع نوعی متهم کردن زنان را دربردارد، نشان می‏دهد اگر در مورد این قضیه سکوت کنیم، این سکوت نوعی همدستی با حکومت هم محسوب می‏شود.
 
محتوای بیانیه برای فعالان اجتماعی و مدنی جامعه‏ی ایران چیز تازه‏ای نیست. قرار است چه چیزی در این بیانیه برای جامعه ایران روشن‏تر شود؟

خیلی از اتفاق‌هایی که در ایران افتاده است، چیز تازه‏ای نیست! از درخواست برابری حقوقی برای زنان در ایران گرفته تا اعتراض‏شان به خشونت علیه زنان، هیچکدام اتفاق تازه‏ای نیستند؛ اما چیز تازه‏ای که در این بیانیه وجود دارد، این است که ما در اخبار ایران کمتر با اخبار خشونت‏های جنسی علیه زنان مواجهه می‏شدیم که نه به دلیل عدم وجود چنین خشونت‏هایی در جامعه، بلکه به دلیل کتمان این حقایق و اخبار بودند.

حالا می‏بینیم حاکمیت ایران مجبور می‏شود این اخبار را پوشش بدهد و وقتی هم آن را پوشش می‏دهد، می‏بینیم بازهم تمام توجه و اتهام‏زنی به سمت زنان نشانه می‏رود. این نشان می‏دهد که هرچه این مسائل ادامه پیدا می‏کند، زنان به دلیل ماهیت وجودی‏شان، در جامعه‏ ایران بیشتر مقصر شناخته می‏شوند.
 
در بخشی از بیانیه‏ای که منتشر شده است، به تفکر ایدئولوژیک پشت رفتارهای ضد زن و خشونت علیه زنان اشاره می‏شود. چقدر این رفتارها ایدئولوژیک است و چقدر برخاسته از فرهنگ جامعه ایران است؟

مخاطب این بیانیه الزاماً فقط حاکمیت ایران نیست. مخاطب این بیانیه جامعه‏ ایران اعم از مردان و زنان جامعه، فعالان سیاسی و اجتماعی، فعالان زن و همین‏طور پلیس و نیروی انتظامی هستند. شاید به همین دلیل است که امضاکنندگان این بیانیه را نیز طیف متنوعی   از فعالان حوزه‏های مختلف تشکیل می‏دهند.

وقتی بحث حاکمیت مطرح می‏شود، به‏هرحال دیدگاه و تفکر ایدئولوژیک حاکمیت در این قضیه بی‏تأثیر نیست.  وقتی که زنان به خاطر زن بودن‏شان متهم می‌شوند، به این‏که ممکن است در جامعه‏ تحریک‏پذیری ایجاد کنند و به همین دلیل مقصر شناخته می‏شوند و نهادهای قدرت  نیز از این دیدگاه حمایت می‏کنند، نمی‏توانیم بگوییم قضیه ایدئولوژیک نیست. ولی نمی‏توانیم بگوییم قضیه فرهنگی هم نیست. به این دلیل که وقتی فرهنگ جامعه این قضیه را پذیرا می‌شود، امکان‏پذیرتر هم می‏شود. درواقع به نوعی تجاوز عملی‏تر می‏شود.
 
تأثیر این بیانیه را در جامعه ایران چگونه می‏بینید؟ وقتی احمد شهید یا هیچکس دیگری به عنوان ناظر حقوق بشر در ایران مورد قبول قرار نمی‏گیرد، تأثیر انتشار یک بیانیه در اینترنت، در جامعه ایران، چه می‏تواند باشد؟

تنها تأثیر آن می‏تواند این باشد که عده‏ای شاهد بودند، ولی سکوت نکردند. عده‏ای شاهد بودند و خواستند به دنیا نشان بدهند که نسبت به این قضیه اعتراض دارند. مبارزه‏ مدنی، مبارزه‏ای یک‏روزه نیست و نمی‏شود به خاطر این‏که هیچ اتفاقی نمی‏افتد سکوت کرد.

در ۱۰۰ سالی که جنبش زنان در ایران برای حداقل‏ترین‏ها مبارزه‏ کرده‏اند، جنگیده‏اند و سعی کرده‏اند فضا را مقداری بازتر کنند، همه فعالان این جنبش می‏‏دانستند که ممکن است اتفاقی نیافتد. ولی من فکر می‏کنم همین اعتراض‏ها و همین سکوت نکردن‏ها، نشانه‏ای از این است که عده‏ای هستند و نسبت به این قضیه، حداقل واکنش را نشان می‏دهند. این‌ها یک روزی در تاریخ ایران ثبت می‏شود.
وقتی این بیانیه چاپ شد، خیلی از سایت‏ها آن را منتشر نکردند؛ منظورم همان سایت‏هایی است که اخبار سیاسی را مرتب منتشر می‏کنند. چطور می‏شود در چنین شرایطی، بعضی وب‏سایت‏هایی که فکر می‏کنند در چهارچوب مبارزات مدنی قرار می‏گیرند، بیانیه‏ زنان را به راحتی منتشر نکنند. این‏ مسئله جای سئوال دارد، چرا که اینجا فقط تاثیر این بیانیه روی  حاکمیت و فرهنگ جامعه مطرح نیست، بلکه نقش ابزار قدرت، ابزار رسانه‏ای و ابزار‏های دیگر هم در تاثیرگذاری این بیانیه مطرح است.
اگر عده‏ای بر این تصور باشند که هیچکس به چنین بیانیه‌ای نگاه نمی‏کند، هیچکس به آن توجه نمی‏کند، هیچکس جواب آن را نمی‏دهد و هیچ اتفاقی نمی‏افتد، به نظر من، اساساً مفهوم مقاومت بی‏معنا می‏شود.
  
Share this
Share/Save/Bookmark

سکوت در برابر نا برابری و خشونت غیر انسانیست، بیاید پلی بسازیم که دریای آزادی از آن گذر کند

ارسال کردن دیدگاه جدید

محتویات این فیلد به صورت شخصی نگهداری می شود و در محلی از سایت نمایش داده نمی شود.

نظر شما پس از تایید دبیر وب‌سایت منتشر می‌شود.

لطفا به زبان فارسی کامنت بگذارید.
برای نوشتن به زبان فارسی می توانید از ادیتور زمانه استفاده کنید.

کامنتهایی که حاوی اتهام، توهین و یا حمله شخصی باشد هرز محسوب می شود و
منتشر نخواهد شد.

 

لینک به ادیتور زمانه:         

برای عبور از سد فیلترینگ

پرونده ۱۳۹۱ / چشم‌انداز ۱۳۹۲

مشخصات تازه دریافت برنامه های رادیو زمانه  از ماهواره:

ماهواره  :Eutelsat

هفت درجه شرقی

پولاریزاسیون افقی 

سیمبول ریت ۲۲

فرکانس ۱۰۷۲۱مگاهرتز

همیاران ما