خانه | گوی‌سياست

مرگ محمد در حملات توپخانه‌ای ایران

یکشنبه, 1390-05-16 21:12
نسخه قابل چاپنسخه قابل چاپ
بارزان محمد
برگردان: 
کاوه کرمانشاهی

در حالی که طی چند روز گذشته از شدت حملات توپخانه‌ای ایران به مناطق مرزی اقلیم کردستان کاسته شده است و در عین حال از میزان درگیری‌های سپاه پاسدارن با نیروهای حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) نیز کمتر خبری انتشار می‌یابد، اما هنوز عواقب و آثار جنگ در منطقه باقی است. خسارت‌های جانی و مالی بسیاری نیز به مردم غیر نظامی منطقه رسیده است. اهالی قندیل هنوز در آوارگی به‌سر می‌برند و خانواده‌های بسیاری در سوگ فرزندان و عزیزان خود نشسته‌اند.

در میان کشته‌شدگان نظامی و غیر نظامی این جنگ، نام یک کودک از اهالی قندیل به چشم می‌خورد. متنی که در پی می‌آید ترجمه‌ای است از گزارش کوتاهی به زبان کردی که داستان کشته شدن کودکی به نام محمد را از زبان پدر و عمویش روایت می‌کند.

 

«محمد زرار»، ۱۳ ساله همراه با یکی از عمو‌هایش برای چوپان‌هایشان در کوهستانی مرزی در ناحیه «حاجی عمران» غذا می‌برند. محمد با چوب دستی‌اش مراقب گوسفندان است تا چوپان‌ها غذایشان را بخورند، اما ناگهان سر و صدا و انفجار تمام منظره منطقه را تغییر می‌دهد و محمد را غرق خون می‌کند.
عموی محمد می‌گوید: «توپ در سه متری او منفجر شد. نیمی از سرش متلاشی و سینه‌اش تکه تکه شده بود.»

خانواده محمد، از منطقه «باتاسی» جزو ناحیه «هه‌ریره»، در روز ششم مرداد ۱۳۹۰ در کوهستان «به‌رده‌ سوران» در نزدیکی «حاجی عمران»، یکی دیگر از قربانیان توپ‌باران‌های جمهوری اسلامی ایران می‌شوند. به این ترتیب تعداد قربانیان توپ‌باران مناطق مرزی اقلیم کردستان از سوی ایران، امسال به سه نفر رسید. هفته گذشته هم دو چوپان دیگر در کوهستانی از ناحیه «سیده‌کان» در اثر توپ‌باران‌های ایران جان خود را از دست دادند.

پدر محمد با گلویی بغض گرفته و چشمانی گریان به «رووداو» گفت: «من عضو نیروهای پیش‌مرگ هستم. آن روز در منطقه» سپیلک «سر خدمت بودم. با من تماس گرفتند و گفتند محمد، پسرت در اثر اصابت توپ‌های ایرانی کشته شده است. نمی‌دانم چه کسی بود که با من تماس گرفت. من هم گفتم توپ ایران چطور به» باتاس «می‌رسد. گفت به همراه عبدالله، عمویش رفته بود کوهستان و آن‌جا کشته شده است.»

مدت ۴۰ روز است که ایران مناطق مرزی اقلیم کردستان را توپ‌باران می‌کند. به همین خاطر علاوه بر خسارت‌های جانی، صد‌ها خانواده هم آواره شده‌اند.

حمله ناگهانی و بی‌خبر

عموی محمد که با هم به کوهستان «به‌رده ‌سوران» رفته بودند، ماجرا را به این صورت برای «رووداو» تعریف می‌کند: «من سه روز یک‌بار برای چوپان‌ها خوراک و غذا می‌برم. آن روز از» هه‌ریر «برای چوپان‌ها همه چیز خریده بودم. محمد گفت عمو من هم با تو می‌آیم. چندبار دیگر هم او را همراه خودم برده بودم. دو روز آن‌جا ماندیم و روز دوم کشته شد.»

وی در ادامه گفت: «در زمان این اتفاق، چوپان‌ها مشغول غذا خوردن بودند. من و محمد هرکدام یک طرف گله گوسفندان ایستاده بودیم. او حدوداً ۲۰۰ متر از من فاصله داشت. ایران آن مناطق را توپ‌باران می‌کرد. ما ۱۰ کیلومتر از مرز دور بودیم. گلوله‌ها دو کیلومتر دور‌تر از ما منفجر می‌شدند، ولی این‌قدر فهمیدم که انفجاری در فاصله سه‌متری کنار محمد رخ داد. او در میان گرد و خاک گم شد. فریاد زدم محمد، اما هیچ صدایی نیامد. وقتی روی سرش رسیدم مرده بود.»

بنا به گفته عموی محمد، در مناطق کوهستانی آن‌ها که «به‌رده‌ سوران» و «به‌رده سپیان» را شامل می‌شود، هیچ نیرویی از پژاک وجود ندارد: «در آن مناطق هیچ نیروی پ‌کا‌کا و پژاکی نیست. تا به حال یک شلیک هم آن‌جا نشده است. برای همین ایران هم آن ناحیه را توپ‌باران نکرده بود. قبلاً هم کسی به ما نگفته بود که آن مناطق را ترک کنیم.»

وی همچنین گفت: «وقتی فهمیدیم امسال مناطق ما توپ‌باران می‌شوند، به منطقه پایین نقل مکان کردیم و نزدیک ۱۰ کیلومتر از کوهستان دور شدیم. ولی ایران به صورت ناگهانی آن مناطق را توپ‌باران کرد. روز به روز نزدیک‌تر می‌شدند و گلوله‌ها می‌رسیدند به عمق خاک کردستان. به همین خاطر خانواده ما آمدند به منطقه‌ی گرمسیر و دام‌هایمان را در کوهستان گذاشتیم.»

مردم کوچ‌رو این منطقه هر سال همزمان با شروع فصل گرما برای چرای دام‌های خود رو به کوهستان‌های مرزی می‌کنند. ولی همیشه زندگیشان در خطر است. به خاطر توپ‌باران‌ها و همچنین هزاران مینی که از زمان جنگ ایران و عراق در منطقه بر جای مانده‌اند. پدر محمد می‌گوید: «ما از دهه‌ شصت میلادی ییلاق و قشلاق می‌کنیم. تا کنون ۴ نفر از خانواده‌مان به خاطر رفتن روی مین جانشان را از دست داده‌اند و نزدیک به ۱۰ نفر هم نقص عضو شده‌اند.»

پی‌نوشت:

منبع: نشریه رووداو ـ بارزان محمد

Share this
Share/Save/Bookmark

بنام انسانیت و اخلاق, قتل هر غیر نظامی ( به طور خاص این کودک) را محکوم می کنم اعم از اینکه کرد باشد , ایرانی باشد و توسط گروه پژاک به قتل رسیده باشد, بلژیکی, فلسطینی و یا... . تنها با محکومیت همه جانبه هر خشونت غیر اخلاقی, می توان با نمونه های مختلف مبارزه کرد.

اولین بار نیست که جمهوری اسلامی خون کودکان را با قساوت تمام میریزد. نوروز خونین ٥٨ سنندج، کشتار جمعی در قارنا، اعدام دانش اموزان در خرداد ٦٠ در تهران، کشتن نوجوانان در خرداد ٨٩. بیایید از کردها بیاموزیم. سی سال خفقان و کشتار را تاب اوردند و هنوز هم تسلیم نشده اند. ایوالا .

خون این کودک معصوم گردن کسانی است که با رفتار هایی شبیه انسان های اولیه، منطقه شرق ایران را نا امن کرده اند کسانی که بویی از انسانیت نبرده و با بمب گذاری ها و ترور های متعدد هزاران کرد و ایرانی را به خاک و خون کشیده اند. همان تروریست هایی که از پیشرفت و آبادانی ایران به ویژه مناطق کرد نشین وحشت دارند دقیقاً مانند تروریست های لانه کرده در پاکستان که از روند رو به پیشرفت سیستان و بلوچستان واهمه دارند آنها می خواهند نام کرد و بلوچ و کردستان و بلوچستان همچنان در اذهان ایرانیان مساوی باشد با نا امنی و خشونت و ترور و سر بریدن و اسلحه. جناب ایالات معظم متحده آمریکا فقط به بهانه ی دروغین وجود سلاح های کشتار جمعی در عراق و اینکه این، بالقوه منافع این کشور معظم! را به خطر می اندازد هزاران کیلومتر راه طی می کند و به عراق لشکر کشی می نماید آنوقت جمهوری اسلامی حق ندارد که تروریست های مسلحی را که سال های سال است با انواع اقدامات جنایتکارانه و تروریستی و خرابکارانه و بمب گذاری رسماً به جنگ برخواسته اند مقابله کند؟ از نظر شما حکومت خوب حکومت مرده است و مرگ هم خوب است اما برای همسایه...

ارسال کردن دیدگاه جدید

محتویات این فیلد به صورت شخصی نگهداری می شود و در محلی از سایت نمایش داده نمی شود.

نظر شما پس از تایید دبیر وب‌سایت منتشر می‌شود.

لطفا به زبان فارسی کامنت بگذارید.
برای نوشتن به زبان فارسی می توانید از ادیتور زمانه استفاده کنید.

کامنتهایی که حاوی اتهام، توهین و یا حمله شخصی باشد هرز محسوب می شود و
منتشر نخواهد شد.

 

لینک به ادیتور زمانه:         

برای عبور از سد فیلترینگ

پرونده ۱۳۹۱ / چشم‌انداز ۱۳۹۲

مشخصات تازه دریافت برنامه های رادیو زمانه  از ماهواره:

ماهواره  :Eutelsat

هفت درجه شرقی

پولاریزاسیون افقی 

سیمبول ریت ۲۲

فرکانس ۱۰۷۲۱مگاهرتز

همیاران ما